Geç Kalmak Üzerine
Temiz yaşamak hepimize sistematik olarak beslenmiş bir yalana gittikçe daha çok benziyor. Amerikan rüyasının şekil değiştirmiş, herkesin sindirebileceği bir hali — her zaman daha iyi olabilirsiniz, her zaman daha kaliteli yaşayabilirsiniz, her zaman daha erken kalkabilir ve her zaman daha başarılı olabilirsiniz. Daha temiz bir hayatınız olabilir ve bu sizin elinizde.
Erken ve başarılı. Komik bir çift kelime, herhalde sosyolojide “toplum inşası” dedikleri konseptlerden birbirine yakışan bir çift. Belki başka bir zamanda ve başka bir bağlamda oldukça faydalı olabilecek, ben gibi şüpheci ve can sıkıntısına meyilli birinin bile iyi birer hedef olarak bulabileceği bir çift kelime. Problem kelimeler değil, problem erken uyanmak da değil, aslında problem varoluş biçimimizin kendisi ve özsevgi gibi konularda dahi parçası olduğumuz sistemlerin yakamızı bir türlü bırakmaması. Kuralcı ve normatif bir görüşümüz var, hem hendimize hem de hayata dair — fakat problem o bile değil. Problem çeşitlilik ve farklılığın iyiliğinden bahsettiğimiz bir çağda hala çeşit ve farka tahammül edemeyen sistemlerin içinde kendimizi var etme çabası.
Başarı konsepti ve bu konseptin inşası ve değişimi ile ilgili yazmak için çok daha fazla okumam ve apayrı bir dosyada veri toplamam gerekir, o sebeple bunu bir kenara bırakacağım. Eğitim hayatım boyunca beni daha doğrudan etkileyen erkenlik oldu hep. Erken kalkan yol alır, erken davranan kazanır, vakit nakittir. İyi ama kimin vakti?
Get Sevgi K’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Kronotipin ne olduğunu bilir misiniz bilmem, fakat biyolojik saat dediğimiz fenomenin bir uzantısı, ya da bir tarafı diye açıklayabilirim belki de. Zaman tipi, diyebiliriz belki — erkenci bir kuş musunuz, yoksa bir gece kuşu mu?
Bugün elimden geleni yapmama rağmen geç kaldığım üçüncü dersimden çıkarken erkenci kuşların kurduğu ve düzenlediği bir sistemin içinde onlardan biri olarak yaşamaya ya da onlara ayak uydurmaya çalıştığımız gerçeğini düşündüm, ve bir an kendime gülecek ve geceleri daha aktif oluşumu azımsayacak oldum. Alarmlarım kuruluydu işte, programımı bizzat hazırlamıştım ve biliyordum, fakat buna rağmen ayak uyduramıyordum; bu benim zayıflığım değilse neydi ki?
Gün ilerledikçe kendime burun kıvırmamın, nörotipik erkenci kuşlar tarafından nörotipik erkenci kuşlar için kurulan bir düzenin semptomu olduğunu fark ettim. Bu üzücüydü, çünkü problemimi çözmüyordu, fakat belki bir sonraki geç kalışımda tüm yükü kendime ve bireyselliğime yüklemekten daha uzak durmama sebep olacak bir farkına varıştı.
Daha iyi bir hayat var, fakat bu her birimize farklı bir şey ifade ediyor ve hep edecek. Çeşitlilik ve farklarımıza öfkelenmenin bir anlamı yok. Tekrar geç kalacağım, tekrar ilaçlarımı unutacağım ve tekrar kendime burun kıvırıp sonra düşünecek ve duraksayacağım. Belki bu sistemi dönüştürmenin bir yolu da budur: Düşünmek ve duraksamak.
