18 MART…
Bugün 18 Mart.
Her Türk bir şeyler yazacak.
Saygı, minnet ve gururun merkezinde olduğu cümleler kurulacak.
Herkes o günün hatırasını anacak…
Ama o günün çıplak gerçekliğini gerçekten hatırlayabilecek miyiz?
18 Mart 1915.
Aynı gün… aynı ay… ama bambaşka bir yıl.
Ve o yılın taşıdığı acı, bugün anlatılan destanların çok ötesinde.
Ben de bugün o destanları değil,
o destanların ardındaki gerçekliği hatırlatmak istiyorum.
O gün sadece bir cephe savunulmadı.
Bir milletin varlığı savunuldu.
Karşımızda dönemin en güçlü donanmaları vardı.
Demir yığınları, toplar, zırhlılar…
Ama karşılarında sadece silahlar yoktu.
İnsanlar vardı.
Açlıkla, korkuyla, yorgunlukla savaşan insanlar.
Bugün “kahramanlık” dediğimiz şey,
o gün çoğu insan için sadece hayatta kalma mücadelesiydi.
O gün bir asker vardı.
Adı Seyit Onbaşı.
Normalde makinelerle kaldırılan bir mermiyi,
sırtına aldı.
O an ne hissettiğini bilmiyoruz.
Ama şunu biliyoruz:
Attığı o mermi sadece bir gemiyi değil,
bir kaderi değiştirdi.
O cephede bir komutan vardı.
Askerlerine bir şey emretti:
“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum.”
Bu bir emirden fazlasıydı.
Bu, geri dönüşü olmayan bir gerçeğin kabulüydü.
Bugün bu hikâyeleri anlatıyoruz.
Ama o gün, kimse hikâye yazmıyordu.
Kimse destan yazdığını bilmiyordu.
Herkes sadece bir sonraki anı görebilmek için yaşıyordu.
Get ToprakThai 4’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ve belki de en büyük fark burada başlıyor.
Biz bugün o günü anlatıyoruz.
Onlar ise o günü yaşadı.
Biz cümleler kuruyoruz.
Onlar sessizce can verdi.
Biz gurur duyuyoruz.
Onlar korkuyla, açlıkla ve ölümle yüzleşti.
Bu yüzden 18 Mart sadece bir anma günü değildir.
Bir yüzleşmedir.
Çünkü gerçeklik şudur:
O gün yaşananlar, anlatıldığından daha ağırdı.
Ve hissedildiğinden daha derindi.
Biz bugün 18 Mart’ı anıyoruz.
Ama onlar 18 Mart’ı yaşadı.
Ve aradaki fark…
sadece zaman değil.
Gerçekliktir.
Bu gerçeklik uğruna geleceğini feda eden tüm şehitlerimizi bir kez daha saygı ve rahmetle anıyorum.
Onlar sadece bir hayatı değil,
bizim hayatlarımızı da bize bıraktılar.
Bugün sahip olduğumuz her şeyde,
yaşadığımız her anın içinde
onların sessiz fedakârlığı var.
Ve belki de en ağır gerçek şu:
Biz onların ne hissettiğini tam olarak anlayamayız…
ama bunun değerini hissetmek zorundayız.
Minnettarlık sadece bir duygu değildir.
Bir sorumluluktur.
Ben de bu sorumluluğun gereğini yerine getireceğime söz vererek bu yazıyı burada noktalıyorum.
Yaşadığınız hayatın değerini bilin.
Çünkü bu hayat,
birilerinin kendi hayatından vazgeçmesiyle mümkün oldu.
Unutmayın:
Siz yaşayın diye kendini feda eden insanlar vardı.
Ve onları unutmak,
sadece geçmişi değil…
kendimizi de kaybetmektir.
yazar,
