Tutunduğun Dal da Sensin
Uzunca bir süredir beklediğin son geldiğinde ya da sonun ne zaman geleceğini bilmeden beklerken artık geleceğini öğrendiğinde, önce bir yıkım yaşıyorsun. O belirsizliğin içinde bile inşa edebildiğin hayatın enkazında kalıyorsun.
Sonra, daha önce de bir hayat kurduğunu hatırlıyorsun. Başka bir enkazın içinden çıkıp yeniden başladığını… Onca belirsizliğe, deneyimsizliğine ve güçsüzlüğüne rağmen yıllarca sürdürdüğün hayatı nasıl ilmek ilmek işlediğini düşünüyorsun.
Hâlâ için paramparça. Hâlâ kendine acıyorsun. Bunu söylemekten hoşlanmasan da haklı olduğunu biliyorsun. Bütün bunları yaşamasaydın çok daha güzel bir hayatın olabilirdi, değil mi? Sen de hedeflerinin, hayallerinin peşinden gidebilirdin. Belki başka şeyler yaşar, başka yerlerde olur, bambaşka bir hayat sürerdin.
Ama seni sen yapan, güçlendiren ve kendini tanımanı sağlayan şeyler de tam olarak yaşadıkların ve bunların ardından verdiğin mücadelelerdi.
Kazandın mı, bilemeyiz. Belki bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Belki de zamanla meselenin kazanmak ya da kaybetmek olmadığını öğrendin. Yaşarken öğrendiklerin, yaptığın tercihlerin sonuçlarını kabul edebilmek ve gerektiğinde ne gerekiyorsa onu yapabilmekti mesele.
Şimdi yine en güçsüz, belki de en çaresiz günlerini yaşıyorsun. Biteceğini bildiğin bir hikâyenin içinde varlığını sürdürüyorsun. Bir yanın sonun gelmesini beklerken diğer yanın hâlâ orada, o hikâyenin içinde yaşamaya devam ediyor.
Ama her hikâye bir gün biter.
İnsan, hayatı boyunca pek çok hikâyede var olur. Bazılarında başkahramandır, bazılarında figüran. Bazılarında kalmak için elinden geleni yapar, bazılarından gitmek için uzun süre cesaret toplar. Senin de şimdiden bir sürü hikâyen oldu. Bazıları seni değiştirdi, bazıları senden bir şeyler götürdü, bazılarıysa kendine dair hiç bilmediğin şeyleri gösterdi.
Yenilerini yazabilmek zor olsa da mümkün.
Üstelik artık eskisi gibi değilsin. Nelerin zorlayabileceğini biliyorsun. Her şeyi öngöremeyeceğini, bazen ne kadar uğraşsan da olmayacağını öğrendin. Vazgeçmemeye, kendini bırakmamaya, küçük pürüzlere takılıp kalmak yerine büyük resimdeki umudu görebilmeye açıksın.
Get turuncukoala’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ama bu kez her şeyi oldurmak zorunda değilsin. Olmayacaksa zorlamayacaksın. Elinden geleni yapacak, gerisini hayatın akışına bırakmayı da öğreneceksin.
En iyi hâlinle, elinden gelenin en iyisini yapmaya devam edeceksin. Gittiğin, var olduğun her yere iyiliğini götüreceksin. İyiliğinin, saflığının ve şeffaflığının seni korumasını umacaksın. Bulunduğun her yerde, savaşmadan ve kavga etmeden de bir hayatın mümkün olduğunu anlatmaya çalışacaksın.
Bunu sözlerinle değil, bugüne kadar yaptığın gibi yaşayarak göstereceksin.
Yine de her zaman güçlü olamayacaksın. Bazen yorulacak, bazen umudunu kaybedecek, bazen de bütün bunları neden yaşadığını sorgulayacaksın. Her şeyin bir anlamı olduğunu kendine kanıtlamak zorunda değilsin. Yaşadıklarının seni güçlendirmiş olması, bunları yaşamak zorunda olduğun anlamına gelmiyor.
Bazı şeyler yalnızca canını yakar. Bazı kayıplar, geride bir ders bırakmadan da kayıptır. Yaşayamadığın hayatın yasını tutabilirsin. Kendine acıyabilirsin. Haklı olduğun yerde haklı olduğunu düşünebilirsin.
Bütün bunlara rağmen devam edebilirsin.
Çünkü senin içinde hayatı tutan bir şey var. Ve bu artık bir insan değil. Bu sensin. Kendinsin.
Üzgünsün ama güçsüz değilsin. Kırılmışsın ama kendinden ibaret olan her şeyi kaybetmedin. Bir hikâyenin sonuna gelmiş olabilirsin ama kendi hikâyenin sonuna gelmedin.
Bundan sonra hayatına kimlerin gireceğini, neler yaşayacağını, hangi hayallerinin gerçekleşeceğini bilmiyorsun. Belki yine yanılacaksın, belki yine üzüleceksin. Ama artık bir şey biliyorsun: Bir şeyin bitmesi, senin de bitmen demek değil.
Hayata attığın o naif ama güçlü adımlar, sana yepyeni ve huzurlu yollar açsın. O yollarda iyilikle, güzellikle karşılaş. Öyle güzel yaşa ki bundan sonra, yaşayamadıklarının acısı bir gün bugünkü kadar ağır gelmesin. Geçmişini inkâr etmeden, kaybettiklerini küçümsemeden, kendine yeniden bir hayat kur.
İyisin. Çok daha iyi olacaksın.
Çünkü tutunduğun dal da sensin, ağaç da. Hatta orman bile sensin.
İyi ki varsın. Hep var ol, kendi hâlinde.
