Poligon
Simsiyah kıyafetlerinin üzerine siyah blazer ve aynı renkteki beresini takmıştı. Sarı filtreli gözlük camları ile bakmayı seviyor dünyaya. Dünya onu uzun boylu ve iyi bir insana benzer hâlini görmeye alışmıştı. Eline doldurulmuş silahı verirken yüzündeki tebessüm ve bana güvendiğini normalden birkaç adım uzakta dururken anlamıştım. Elimde 250 gram ağırlığındaki gücü tutarken aklımdan neler geçiyordu kim bilir, çünkü ben de dinlemiyordum.
Bam, ilk atış güzel hissettirir. 250 gram ağırlığındaki bir insanın hayatını söndüren alet bir anda hafifleşir ve sanki yokmuşçasına sana kendini unutturur. Bam, ikinci mermi güzelden güzeldir; artık senin elindedir zaman, ağırlık ve güç. Bam, bam hedefleri vurmaya başlarsın. Çok ince bir tiz sesi ile kulaklarını çınlatan o ses ve kendini hissettirir o 5 gram ağırlığındaki mermi havada artık. Arka arkaya sıkmak güzel olmaktan öte mükemmel bir histir; işte şimdi senin elindedir kaderin, yönetmeni. Ağırlığı iyice hafiflemiş o insan yapımı alet, can yok etmek için senin oyuncağındır.
Poligonda çalışan görevli çok mu güvenmiştir acaba? Hayranla izler mermilerin hızla arka arkaya havada uçuşmasını. Neden hoşuna gidiyor? Bütün hafta sen ve o 9–5 işine giden, arada kahve sigaranı içen birisiydi. Eline silah alan ilk kişi uzunca elinde silahı hedefe doğru tutmaya çalışır, hedefini vurmaya çalışır. Bu çok sıkıcı. Hâlbuki arka arkaya 15 mermiyi boşaltırsın ama saymışsındır mermileri; bam, 14… kafana dayarsın silahı.
Get Luka Ufuk ıldır’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Kendimi öldürmek planladığım bir şey miydi? Hayır ama zaman zaman ölümün uğradığını hissettiğim olmuştur. Yüksek bir balkonda bakarsın, burada atlasam, düşsem vs. haha, kafam betona kazınırdı gibi. Ben vücudumu poligonda bir anda yere seriyorum; çok mu düşündüm? Hâlbuki çalışan keyif aldığımı görüyordu, öylesine güvenmişti ki yanımda durması gereken beni kendi hâlime bırakmıştı.
Kendini öldürdüğün zaman ilk seni sevenlerin ne kadar üzüleceğini düşünürsün diye bir soru aklımı alırdı. Sonra soğuk bir his kaplar vücudunu, aslında onları umursamayı bırakmışsındır. Peki ya ben oracıkta vücudumu her yeri barut kokan soğuk atış poligonunun yerine serecek miydim? Bir daha elime silah nereden gelecekti ki? Bir rahatlama gelecek miydi?
Hâlbuki bu sabah arabayı çalıştırırken bir şeyin farklı olduğunu biliyordum. Sessizce ekrana bakan ve maske takan doktorlardan nefret ediyorum, onu anladım. Aynı salak ifadeyi korur ve MR sonucunda bir şey yok dedi. Birçok insanı rahatlatacak bu cevap neden beni rahatsız etmişti?
