Factfullness!

மே மாதம் ஒத்திசைவு ராமசாமி எழுதிய பதிவிற்கு மறுமொழியிட்டபின் மின்னஞ்சலில் அவருடனான உரையாடல் தொடர்ந்து, பின் அவருக்கு அப்போது நான் எழுதிய இடுகையின் சுட்டியை அனுப்பியிருந்தேன். அதில் ‘உலகம் போகும் போக்கு’ குறித்தெல்லாம் என் கவலைகளை அவருக்குப் பட்டியலிட அவர் சிரித்துக் கொண்டே (‘உன்னமாதிரி எத்தனை பேரைப் பாத்திருப்பேண்டா டே’என்றுதான் நினைத்திருக்க வேண்டும்) ‘Young man! You should definitely read this!’ என்று ஒரு புத்தகத்தைப் பரிந்துரைத்திருந்தார். பார்த்தால் பில்கேட்ஸும் தனக்குப் பல உண்மைகளைத் தெளிவுபடுத்திய புத்தகம் என்று அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனால், வழக்கம்போல புத்தகங்களுக்குச் செலவிடும் சோம்பல்+கஞ்சத்தனம் காரணமாக விட்டுவிட்டேன். அந்தப் புத்தகத்தை எழுதியவர் வாய்க்குள் வாளை விட்டு எடுக்கத்தெரிந்த (நிஜ) டாக்டர் என்பது என்னை ஈர்க்கவே அவரின் Ted உரையினை பார்த்தேன் (அது இலவசம் என்பதும் மற்றொரு காரணம்!). தன் புத்தகத்தில் எழுதிய பல விஷயங்களின் அறிமுகத்தை தன் உரையில் அவர் தொட்டுச் சென்றிருந்தார். பின்னர் அக்டோபரில் ராஜ், தான் இந்தப் புத்தகத்தை இலவசமாகத் தரப்போவதாகவும் ‘நீங்கள்தான் இதற்குத் தகுதியானவர்’ என்பதை எனக்குத் திருப்தியளிக்கும் வகையில் நீரூபிப்பவருக்கே இப்புத்தகம் என்று ஒரு சுவாரசியமான சின்னப் போட்டியும் வைத்திருந்தார். மேலுள்ள சங்கதிகளை தொகுத்து நான் அவருக்கு மறுமொழிட்டிருந்தேன்.

அவரும் ‘தந்தேன் வரத்தை’ என்று புத்தகத்தை பரிசளிக்க (அதை அவர் எப்படி என்னிடம் சேர்ப்பித்தாரென்பது ஒரு சிறுகதை!) அன்றிரவே அதை வாசிக்கத் துவங்கினேன் (முக்கால் கிணறு தாண்டி விட்டேன், இவ்வருடத்திற்குள் முழுதும் படித்து முடித்து விடுவேன்!)

உண்மையிலேயே அற்புதமான, பல மாயையைகளிலிலிருந்து நம் கண்ணைத் திறக்கும் புத்தகம் என்று நிச்சயம் சொல்லவியலும். ஸ்வீடனைச் சேர்ந்த ஹான்ஸ் ரோஸ்லிங் தன் மகனுடனும் மருமகளுடனும் இணைந்து எழுதிய இப்புத்தகம் நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும், உலகம் நம்மைப் (=இந்தியர்கள், ஆசியர்கள், ஆப்பிரிக்கர்கள்) பற்றி நம்பிக்கொண்டிருக்கும் பல தேவையற்ற மாயையைகளை ஆதாரப்பூர்வமாக உடைக்கிறது.

ஏழைப் பணக்காரர் என்ற பாகுபாட்டுடன் உலகை வகுப்பதை ரோஸ்லிங் அதீதப் பொதுமைப்படுத்தலின் பெருந்தீமையாகக் காண்கிறார். இதற்குப் பதில் உலக மக்கள் தொகையை நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறார் — ஒரு நாளுக்கு $1வருமானமுள்ளவர்கள் — அன்னாடங்காய்ச்சிகள்- அன்றைய வயிறுப்பாட்டிற்கு கூலிவேலை செய்து பிழைப்பவர்கள், இவர்கள் ஒரு நாள் வேளைக்குச் செல்லவில்லையெனினும் பட்டினி கிடக்க வேண்டியதுதான், $4 வருமானமுள்ளவர்கள்: இவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை ஏதோவொரு பள்ளிக்கூடத்திற்காவது அனுப்பவியலும், $16 வருமானமுள்ளவர்கள், ஒரு சிறிய வீடு (ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு சொந்தமாக்கிக் கொண்டது அல்லது வாடகை வீடு), பிள்ளைகளை ஓரளவு நல்ல பள்ளிகளுக்கு அனுப்பக்கூடிய அளவாவது பொருளீட்டுபவர்கள், $64 வருமானமுள்ளவர்கள் — super rich!*

இவரின் பலம் என்னவெனில் சிக்கலான புள்ளிவிவரங்களை வாசிப்பவர்களுக்கு எளிதில் புரியும் வகையில் உதாரணங்களுடன் விளக்குவது (‘இப்புத்தகத்தைப் படிக்கும் நீங்கள், மேற்கண்ட நான்காம் பிரிவில் இருப்பதற்கே வாய்ப்பதிகம்’). எங்கெங்கு அவசியமோ வரைபடங்களைப் பயன்படுத்தி சொல்லவரும் கருத்தை எளிதில் புரிய வைப்பது.

இவர் விளக்கும் பல விஷயங்களை நம் சொந்த வாழ்க்கையை சற்றே பின்னோக்கி கவனித்தாலே உணர்ந்து கொள்ளக்கூடியவை. உதாரணமாக நான் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்கையில்தான் என் தந்தைக்கு இரு சக்கர வாகனம் ஒன்று வாங்குவதற்கு முடிந்தது (அதுவும் ‘செகண்ட் ஹேண்ட்’). ஆனால் நான் வேலைக்கு வந்த இந்த பதினைந்து வருடங்களில் வீட்டு நிலைமை நிச்சயம் முன்னேறியுள்ளது என்பதைக் கண்கூடாகக் காணமுடிகிறது, போலவே என கவலைகளும் (‘அர்ச்சித்தை என்னென்ன வகுப்புகளில் சேர்க்கலாம் என்பதுதான் எனது கவனம்’) திசை மாறியிருக்கின்றன. அதே சமயம் இதுபோன்ற படிப்படியான முன்னேற்றங்களை எந்தவொரு காட்சி ஊடகமும் கவனப்படுத்தி வெளியிடாது (ஏனெனில் அதில் ஒரு கதையை உருவாக்குவதற்கான ‘ரொமான்டிசிசம்’ அம்சம் இல்லை!) என்ற உண்மை, செய்தித் தொலைக்காட்சிகளை விழுந்தடித்துக்கொண்டு பார்க்கும் நாம் உணர வேண்டியவை.

Get venkatramanan’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

போலவே நாடுகளூம் தம் வளத்தை எவ்வாறு, எவ்வெவெற்றுக்கெல்லாம் நிதி ஒதுக்கி செலவு செய்கின்றனர் என்பதிலும் ஒரு ஒற்றுமை புலப்படுகிறது — முதலில் ஆதாரமானத் தொழில்களை உருவாக்கும் தொழிற்சாலைகள், பின்னர் (வரிவசூல் போன்றவற்றின் மூலம்) உபரியாக வரும் நிதியிலிருந்து மக்களின் உடல்நலத்திற்கான சுகாதாரத் திட்டங்களுக்கு நிதி ஒதுக்குதல் (90களில் துவங்கி இன்றும் வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ‘பல்ஸ் போலியோ’ இயக்கம் நினைவிற்கு வருகிறதல்லவா?)

அதேபோல் ஒரு நாட்டில் ஒரு வகையாய் வாழும் ஒருவரை அவரின் பின்புலத்தில் மட்டுமே வைத்து ஆராய, ஒப்பிட வேன்டும் என்பதற்கு உதாரணம் — வட ஆப்பிரிக்க நாடான துனிசியாவில் கட்டப்படும் வீடுகள். துனிசியாவில் வீடுகள் முற்றும் ஒரே தவணையில் கட்டப்படுவதல்ல. ஏனெனில் வங்கிச் சேவைகளும், வீட்டுக் கடன்களும் அங்கு வேகம் பிடிக்கவில்லை. எனவே மக்கள் (நிஜமாகவே) செங்கல் செங்கல்லாகவே வீடுகளைக் கட்டுகின்றனர் (தங்கள் கைகளில் காசு புரளும்போது செங்கல் வாங்கி பட்டிப்படியாய் வீடு கட்டுகின்றனர்). ஒரு துனிசிய வீடு முழுமையாக கட்டப்படுவதற்கு ஐந்து வருடங்கள் கூட காலம் பிடிக்கலாம். இடையில் அவ்வீடுகளைப் பார்க்கும் ஸ்வீடன் நாட்டினருக்கு (ரோஸ்லிங்கின் நாட்டினருக்கு) ‘இவர்களுக்கு என்ன பைத்தியமா, இவ்வாறு அரைகுறையாக வீடு கட்டுவதற்கு’ என்ற எண்ணம் வருவதைத் தவிர்க்கவியலாது. ஆயினும் இந்தக் கட்டுமான முறையில்தான் பல ஆண்டுகளாக துனிசிய நாட்டு மக்கள் வெற்றிகரமாகத் தங்கள் வீடுகளைக் கட்டுகின்றனர்.

நாடுகளின் செல்வத்தை அளவிடுவதற்கு பிள்ளைப்பேறுகளில் இறக்கும் தாய்/சேய் எண்ணிக்கை (ஒவ்வொரு ஆயிரம் பேருக்கும்), கல்வி பெறும் சிறுமிகளின் எண்ணிக்கை போன்ற ஆதாரமான குறியீடுகள் இப்புத்தகத்தின் நம்பகத்தன்மைக்குச் சான்றளிப்பவை.

எத்துணையோ கருத்தரங்குகளில் தன் உரை, அதன் புள்ளிவிவரங்களால் மட்டுமே பல பங்கேற்பாளர்களை மகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்குவதை ரோஸ்லிங் வேடிக்கையுடன் குறிப்பிடுகிறார் (Optimism through statistics). நாமும் இதை வாசிக்கையில் நம் எண்ணங்களை மாற்றிக்கொள்வோம் என்பது திண்ணம்

• புத்தகத்தை வாங்க: https://www.amazon.in/dp/B0769XK7D6/ref=dp-kindle-redirect?_encoding=UTF8&btkr=1
• ஹான்ஸ் ரோஸ்லிங்கின் Ted உரை

தொடரின் முந்தைய இடுகைகள்:
bit.ly/42links / https://medium.com/@venkatramanan/42links-2e7ff31a4a25