டாம் பீட்டர்ஸ்

டாம் பீட்டர்ஸ் என்ற பேரை சேத்காடின் வழியாகத்தான் நான் அறிந்திருக்க வேண்டும். இவரது செய்தி மடலுக்கு (இலவச) சந்தாதாரராகியதுதான் முதல் படி.

அதில் இருப்பது ஒரே வரிதான், ஆனால் சர்ச்சிலின் “Never never never never give up” போன்று அழுத்தமான அந்த ஒரு வரிதான் ஒரு வாரத்தின் துவக்கம். (திங்களன்று மடற்குழு மின்னஞ்சல்கள் நமக்கு வந்து சேரும்)

இன்றைய பணிச்சூழல் (நாம் விரும்பினாலும் வெறுத்தாலும்) நிறுவனமாக்கப்பட்டுவிட்ட — corporatised ஒன்று. எனில் இதில் மனிததன்மைக்கு ஏது இடம் (மனிதாபிமானம் போன்ற உணர்வுகளைக் குறிப்பிடவில்லை, human touch என்பதைச் சொல்கிறேன்). அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்ததும் நம் உணர்ச்சிகளற்ற ஒரு இயந்திரமாகிவிடுகிறோமா? எந்தளவு நம் உணர்வுகளோ/உணர்ச்சிகளோ நம்மை ஆள, இயக்க வேண்டும்?

மற்றொரு பக்கம் — நின்று, பேசி, சிரித்து நம் எண்ணங்களை பரிமாறிக்கொள்வதற்கு எவருக்கேனும் நேரமிருக்கிறதா? எல்லோரும் வேலையில் சேரும்போதே ஆறு மாதம் தாமதமாய்த்தான் நுழைகிறோம் (When you join the project, it’s already 6 months late)? காலில் சக்கரத்தையோ/வெந்நீரையோ கட்டி/கொட்டிக் கொண்டேதானே பறக்கிறோம்?

எனில் ஊழியர்களை அரவணைத்துச் செல்வதில், அவர்களை சலியாத மனம் கொண்டவர்களாய் வைத்திருப்பதில், மேலார்களின்/தலைவர்களின் பங்குதான் என்ன? தங்கள் ஊழியர்களை மன அழுத்தம் பாதிக்காதவாறு ஓரளவிற்காவது வழிநடத்துவதில் நிறுவனத்தின் பங்களிப்பென்ன?

Get venkatramanan’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

அதுபோல வேலையென்பது எப்போதும் தீராத ஒன்று என்ற அறிதல் வந்தபின் வரும் அன்றாடச் சலிப்பை (ennui) வென்றெடுப்பதில் ஊழியர்களின் முயற்சிகள் எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? சக ஊழியர்களை வேற்றுலக ஜீவராசிகளாகவோ அனாமதேயர்களாகவோ பார்க்காமல் அவர்களுடன் ஒரு தோழமையுடனான நெருக்கம் நமக்கு இருக்கிறதா?

அவர்களோடுதான் (நாம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ) நம் மகிழ்ச்சியும் சோகங்களும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன எனும்போது நாம் முன்னடி எடுத்து வைத்து அவர்களை நம்மில் ஒருவராகக் கருதுகிறோமா? அல்லது ‘எதற்கு ஓரடி தள்ளியே இருப்போம்! எதுக்கு வம்பு’ என்ற மனப்பான்மையோடு இருக்கிறோமா?

இதைப்பற்றியெல்லாம் டாம் பீட்டர்ஸ் நேரடியாக எழுதினால், ‘போய்யா யோவ்’ என்று டீ குடிக்கச் சென்று விடுவோமென்பதால் அவர் உபதேசம் செய்வதில்லை — இவை அத்துணையும், அதற்கும் மேலும் நம்முள் விரியுமாறு ஒரு கேள்வியோ அறைகூவலோ முன்வைக்கிறார். அந்த ஒற்றை வரியை எவ்வாறு உள்வாங்கி பொருள் கொள்கிறோம் என்பது நம் கற்பனையையும், வரிகளினிடையே படிக்கும் திறமையயும், பொறுத்தது.

ஒரே ஒரு உதாரணம் பார்க்கலாம்.
ஆஃபீஸ் பாலிட்டிக்ஸ்:சொல்லும்பொதே எதிர்மறையாய் பொருள்படுவதுதான் இந்தப் பதம் — வம்பளக்கும், சக ஊழியர்களுக்குக் குழி பறிக்கும் ஒன்றாகவே கருதப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு தலைவருக்கு அல்லது குழுவிற்கு தான் விரும்பும், தனக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு இலக்கை சாதிக்க நல்லவிதமாக அரசியல் செய்வதைத் தவிர்க்கவே வழியில்லை. அதற்கேற்ற சூழல் உருவாவதற்காக ஒரு உரையாடலை மேலெழச்செய்வது, ஆள் பேசிவைத்துக்கொண்டு மின்னஞ்சல்கள் அனுப்புவது (‘நான் இப்படிப் போடறேன், நீ இப்படி பதில் சொல்லு!’ வகையறா), ஊழியர்களின் மனதறிந்து அவர்களின் ஓய்வு நேரங்களையும் கணக்கில் கொண்டு திட்டமிடுவது, நீண்ட வாரயிறுதிகளில் தனது ‘டெட்லைன்’ மாட்டிக்கொள்ளாதவாறு முடிவெடுப்பது (மழைக்காலங்களில் ஊழியர்கள் தட்பவெட்ப நிலையைக் காட்டி விடுப்பெடுப்பதற்கு வாய்ப்பதிகம்) என்று எட்டுத்திக்குகளிலும் பத்துத் தலைகளிலும் சிந்தித்து ஒரு மூளையால் முடிவெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம். இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதுதான் அந்த ஒற்றை வரி செய்தி!

உங்களுக்கும் நிச்சயம் பரிந்துரைப்பேன் : https://tompeters.com/contact/subscribe/
இணையதளம் : https://tompeters.com/
வலைப்பதிவு: https://tompeters.com/blog/
காணொளிகள் : https://tompeters.com/video/
Excellence dividend : https://tompeters.com/writing/books/excellence-dividend

தொடரின் முந்தைய இடுகைகள்:
bit.ly/42links / https://medium.com/@venkatramanan/42links-2e7ff31a4a25