Solan çiçekler bizden bıktı mı?
Her akşam batan güneş bize küstü mü?
Gözlerimiz doluyorsa biz kendimize mi küstük?
Evet solan her çiçek canlanmaz, fakat batan her güneş doğar biliriz. İnsan da bazen küser kendine ama her gün hasret kaldığı yerden doğar gerçeğine. Her gün doğabilmeyi, umutla yaşayabilmeyi seçmeye çalışmalı oysa. Kanayan yaraya tuz basmalı; atmalı vücudunda konuşlanan kabukları, soymalı ruhundan sıyırırcasına..
Bazen solar çiçeğimiz lakin çiçekler her zaman sulanmalıydı. Çiçek soldu diye mi vazgeçerdi çiçek olmaktan? Su serpmeliydi yanan bağrına yaban gülü hatrına. Canı pahasına açmalı kırda baharda. Sormalı canına, doğmalı inadına. Duyurmalı rüyalarında fısıldayan kuşa. Anmalı acının feryadını ki kaçmasın ruhun efradı..
Candan can yaratmalı ki kırılmasın kanadı ve kalbine kazımalı ki silinmesin acı. Kanamasın boş yere bir kere dahi yarası. Yaramalı ki yaralamamalı kurşun yarası. Sınanmalıydı ki sarılsın yarası..
Solmalı ki açabilmeli inadına, vefasızlığa gösterilen kahredici duygularla donanmalı ruhu savaşırcasına. Kaybedilen şeyleri farkında olmalı ki bulduğu hiçbir şey bir daha kaybolmasa.
Bir yol bulmalı, çıkış yolu. Çıktığı yere bir daha dönmeye kalkmama uğruna. Ağlamalı ki buzları erisin kırılan her parçanın ve sonra tekrar doğmalı yeniden…
