İlk bakış
Bugün size bir hikayeden bahsedeceğim. Yaşanmış olan ve büyük ihtimalle bunu okuduğunuzda da hala yaşanıyor olacak bir hikaye; ben… Memur ailenin bir çoçuğu olmak zaten hayatta diğer yaşıtlarından sürekli kopuşların varolduğu bir eksiliğin büyüdükçe verdiği o yalnızlığa hapsolmak. Gelin size biraz bahsedeyim bu hikayeyi.
Siz daha ilkokula ilk başladığınızda o sıralara oturup ilk yabancı ortamda uzun süre kalmanın verdiği tedirginlik ve gariplik hissi, hayat boyu devam edecek, yaş aldıkça üstü örtülüp yola devam etmeye alışacağınız bir hayat. Sınıfta şaşkın gözlerle çevrenize bakarken tecrübe ettiğiniz ilkler; farklı yüzler, farklı sesler, bilinmeyen bir ortam ve seni bekleyen acı tatlı anılar seni bekliyor olacak. Memur bir ailenin çocuğu bu ortamda ilk adımını atıp yanında oturan çocuğa arkadaşlık edecek. Cesaretliyse bunu yapıcak ama kimisi bunu uzun zaman öteleyecek. Çocuksun ve bu sana etrafta olan bitenden haberdar olmama fırsatını verecek. Ailenin gurbette yaşadığı o öksüzlük ve özlem duyguları arasında bazen kavgaların, bazen ayrılıkların, kimi zaman da izin günlerinde yılda bir iki kez gördüğün o akrabaların yanında olmanın vereceği küçük heyecanlar…
İşte böyle bir ortamda ben yani çoçuğun hikayesi başlıyor. İtiraf etmeliyim ilk başta keyifliydi bu hikaye çünkü benim dünyam farklıydı; küçük heveslerin ve mutlulukların peşinde koşan bir çift ayağın ve taşıdığı gövdenin verdiği hafiflikle günlerini oyunla geçiren bir tavşan. Doğada da böyle değil midir? Bebek canlı her zaman oyun peşinde koşarken anne babası dışarıdaki tehlikelere hazırlıklı olmanın verdiği bilinçle tedirgin davranır hep. Küçük bir keçi diyeyim kendim için. Meraklı ve zıpır. Sabahın ilk ışıklarıyla uyandığın o kuş tüyü gibi yatağından kalkıp seni bekleyen kahvaltı sofrasında annenin ekmeğine sürdüğü o çikolatanın afiyetle yenmesi. Hep merak ederdim annem nasıl ekmeğe çikolatayı bu kadar güzel sürdüğünü. Kendim de denerdim ama annemden isterdim hep. Meraklıyız… dünyayı keşfediyoruz… Ama bilmiyoruz bizi nelerin beklediğini. Keşke çocukluktaki o saflığın bize sağladığı masumiyet penceresinden hiç ayrılmasak. Babamın her sabah ayna başında tıraş olmasını izlemekten, annemin kek yaparken dibinde kalan kremayı yalamamıza izin vermesinden, bisiklet sürerken evden biraz uzaklaşmanın verdiği macera duygusuyla yeni yerleri keşfetmekten….
Sıkılıyorum. yoruldum. tükendim Mış gibi yapmaktan maske takmaktan ayakta kalmaya çabalamaktan mücadele etmekten artık dayanamıyorum. UZUN ZAMANDIR KİMSEYE SARILMADIM BEN. Annemin dizlerine yatıp kendimi tekrar huzurlu hissettiğim o anlardan uzağım artık ben.
Get Yusufislamkalkan’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Çocukken böyle değil ya. Masumsun, safsın ve seviliyorsun. Yataktan annen öperek seni uyandırıyor, işten gelince baban kapıda seni kucaklıyor. Yolda gördüğün bakkal amca bile yanağından sıkıp, başını okşuyor. Akrabaların seni görünce uzuuun uzuun havaya atıp seni seviyor. Daha kimsenin sahte davranışı seni incitmemiş, kimseden bir zarar görmemiş, elini tuttuğun seni yolda bırakmamış hayatı keyifle yaşadığın günler çocukluk. Ve sonra başlayacak hatırlamak istemediğin anılar, yaşanmasaydı dediğin keşkelerin, ayrılıkların belki de en acısı kayıpların.
Belki çoğu çocuk yaşının verdiği o tecrübesizlikle ve biraz da haylazlıkla anne babasını kızdırıp son damlayı taşırmıştır. Uyarı niteliğinde yüksekbir tonlamayla söylenmiş sözler bazen hafif sert bir tokat üzüldüğümüz ilk anlardır. Kızgınlığı, kırgınlığı yani olumsuz duyguları tattığımız ilk tecrübelerimiz. Ama onlar bile masumdur çünkü kin tutmaz çocuk. Kalbinde güzel duygular besler. Belli bir yaşa kadar bu böyle devam eder. Ama tecrübeler de artar aynı zamanda. Belki bir arkadaşınla olan tartışman belki sokaktaki bir adamın kötü davranışı belki huysuz bir komşunun bağırması yada bazen dövmesi yavaş yavaş kirletir kalbi ve zihni.
İşte ben de bu anlattıklarımı yaşadım çocukluğumda. Daha fazla uzatmıcam sonuçta biyografi değil bu yazdığım. Sadece içimi dökmek. Aklıma gelenleri bir yerde yazıya dökmek işte. İleride belki bunu devam ettirip kendi hayatımı buraya yazarım. Verdiğim bir söz var. Bu önsöz olsun. Giriş kısmını başka bir vakte erteliyorum. Şimdilik noktayı buraya koymak yeter.
