Ajo Dashuron Pa Kushte
Një poezi dashurie pa kushte në formën e Nënës Tokë.
Ajo është Zoti.
Jo një hyjni e largët në qiell,
por toka nën këmbët tona —
e ngrohtë, që merr frymë, e gjallë.
Nëna Tokë,
Trupi i saj shtrihet përtej yjeve,
venat i pulsojnë lumenj,
oqeanet janë fryma e saj,
dheu është lëkura e saj — e butë dhe e shenjtë.
Dhe ne — fëmijët e saj —
marrim.
Gërmojmë në mishin e saj,
e shqyejmë gjymtyrët,
ngremë kulla nga kockat e saj,
asnjëherë nuk pyesim, as falënderojmë.
Por prapë —
ajo jep.
Ajo jep si fryma në mushkëritë tona,
si rrahjet e zemrës që kurrë nuk i kërkojmë.
I hap krahët në agim,
na ushqen përmes rrënjëve dhe frutave,
na strehojë nën qiellin e saj,
dhe e quan këtë shtëpi.
Ajo kurrë nuk kërkoi oferta.
Ajo kurrë nuk kërkoi lavdi.
Ajo thjesht është,
dhe në qenien e saj,
ajo dashuron.
Edhe kur stuhitë ngrihen,
kur zjarri përhapet mbi kodra,
kur erërat ulërijnë me tërbim —
ajo nuk ndëshkon.
Ajo ridrejton.
Get Zeta Aetheria’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Zbulon.
Kujton.
Që kjo dashuri —
kjo dashuri e shenjtë, e dhembshme, e pafund —
pasqyrohet në trupat tanë.
E sheh?
Fryma që kurrë nuk harron të kthehet?
Organet që punojnë në heshtje?
Trupi që na fal,
përsëri dhe përsëri,
për urinë që i bëjmë,
për turpin që i vëmë,
për neglizhencën —
prapë, ai qëndron.
Prapë, ai mban.
Prapë, ai dashuron.
Edhe mendja jonë —
mjet i shenjtë i krijimit dhe shkatërrimit,
pasqyrë e fuqisë së vetë Tokës.
Çfarë synojmë, bëhemi.
Çfarë besojmë, e sjellim në formë.
Dhe ndoshta…
ndoshta mësimi ka qenë gjithmonë
ky:
Dashuria e pakushtëzuar nuk është vetëm një ndjenjë.
Është një prani.
Një përkushtim.
Një e vërtetë e qetë, e palëkundur
që na rrethon,
lëviz nëpër ne,
banon brenda nesh —
gjithmonë aty,
gjithmonë në pritje,
gjithmonë gati për t’u kujtuar.
Shkruar nga Zeta Aetheria
ZetaAetheria.com
