Odun Kıran Adam
1. Cilt — 59. Hikâye
Bir gün, odun kırarak geçinen yoksul bir adam hastalandı.
Gazzâlî, hatırını sormaya gitti.
Sessizce başucuna oturup ona dedi ki:
“Bu sefer daha iyisin. Üzülme.”
Adam, ağır bir nefes alıp cevap verdi:
“Ey hakîm, varsayalım iyileştim…
Yine odun kırmayacak mıyım?”
Bir ömürdür gövdesi kırılmış,
nefesi tükenmişti.
Şimdi ise ona vaat edilen tek şey:
Aynı yükün devamıydı.
O an anlaşıldı:
İyileşmek bazen hastalıktan değil,
hayatın ağırlığından olurdu.
Ve her insanın bilmeden gönlünde şu soru dolaşır:
“İyileşsem ne değişir?”
Belki de en derin hastalık,
değişmeyeceğini bile bile yaşamak…
Attarname Notu — 59. Hikâye
Bu hikâye bize şunu söyler:
Eğer iyileşmek rutine geri dönmekse,
asıl hastalık esirliktir.
Get Salih Seçkin Sevinç’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Hakiki şifa, bedene değil —
kaderin yüküne yapılır.
İnsan, kendi nasibine zincirli oldukça
değişen yalnızca mevsimlerdir.
Yükün değişmiyorsa, şifân da eksiktir!
اگر بارت همان باشد، درمانت ناقص است!
Agar bârat hamân bâshad, darmânat nâqes ast!
Yolcuya Not
Ey yolcu,
Bu satırlar sana yazıldı.
Belki bir tesadüfle geldin buraya, belki bir arayışla. Her nasıl geldinse, bil ki boşuna değil.
Bu hikâyeler sana dışarıdan seslenmez. İçeriden fısıldar.
Çünkü Attâr, başka birini değil, seni anlatır.
Yol dediğimiz şey bazen bir kelimede başlar.
Bazen bir kuşun kanadında, bazen bir gözyaşında…
Ama hakikate çıkan her yol, önce içeriye doğru yürür.
Burada okudukların, kadim bir aynadır.
Bakarken kendini göreceksin;
ya da görmeyerek aslında nasıl baktığını fark edeceksin.
Unutma:
Hiçbir arayış boşa değildir.
Ve hiçbir arayışçı, yolda tek başına değildir.
Eğer bir kelime içine dokunduysa,
Attâr ve kalemi Salih gülümsüyordur.
Ve sen, artık yoldasındır.
