Արշակ Սարգսյան․ «Երևանը չեմ կարող բռիս մեջ բռնել»
Նկարիչ, 2005 թվականի ՀՀ Նախագահի մրցանակի դափնեկիր։
Տեքստը՝ Լենա Գևորգյանի
Լուսանկարը՝ Մարիամ Լորեցյանի
ԵՐԵՎԱՆ #48, 2018
Մինչև 13 տարեկանը մանկությունս Պլանի գլխի հատվածում է անցել, հետո տեղափոխվեցինք Դեմիրճյան փողոց: Այստեղից կարճ ճանապարհով կենտրոն էի հասնում: Աստիճաններով, որ առ այսօր կան, դուրս էի գալիս Թումանյանի տուն-թանգարանի մոտ, ձախ էի թեքվում ու գնում Հենրիկ Իգիթյանի նկարչական դպրոց:
1997 թիվն էր, Բաղրամյանի այգում հեծանիվ էի քշում, իջնում էի ձոր՝ Բիձու գյոլ, այնտեղ էի նկարում, հետո գնում էի՝ գազանանոցում նկարելու: Վաղ առավոտյան Հրապարակ էի գնում, միայն փողոցները ջրող մեքենաներն էին: Գեղեցիկ ժամանակներ էին:
Կասկադը անմխիթար վիճակում էր, ոչինչ չկար: Երբ աչքիս առաջ տեսարանը փոխվում էր, ինձ համար մեծ ուրախություն էր: Այդ ժամանակից ի վեր Երևանն ինձ համար դեպի լավն է գնացել:
Get editor’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Երևանի քաղաքային ռիթմը ինձ համար միշտ զարմանալի է: Արդեն վաղուց, երբ Նյու Յորքից, կամ Լոնդոնից հետ եմ գալիս, չեմ մտածում՝ այս ու՞ր եմ վերադառնում: Ինձ համար Երևանը յուրահատուկ է իր ռիթմիկ կյանքով ու երիտասարդների եռանդով: Ինձ համարում եմ քաղաքի լիարժեք քաղաքացի, այն առումով, որ դարձա Երևանում տեղի ունեցող փոփոխությունների մի մասը:
Եթե տասը տարի առաջ Երևանից հեռանալու մտքեր ունեի, մտածում էի, որ կգնամ ու Լոնդոնում կապրեմ, հիմա այլ է: Երբ Երևան եմ վերադառնում, կարծես ուսերիդ տաք, պաշտպանող մի բան գցեն:
Երևանն անկրկնելի է, անհամեմատելի: Միայն իրեն հատուկ բնավորության գծեր ունի: Ես երևակայական Երևան չունեմ՝ իրականությունն եմ տեսնում ու կապվում սրա հետ: Ես այս իրականության պտուղն եմ:
Սկսել եմ նկարել Երևանում: Հենց այստեղ եմ ձևավորվել ու կայացել: Երևանը տվել է ինձ այդ ամենը, ու ես նրան շատ շնորհակալ եմ: Վստահ եմ, ամեն մեկս կարող ենք Երևանի տրամադրությունը փոխել:
Շատ կուզենայի Երևանում բարելավվեր տրանսպորտը: Մեքենաների մուտքը կենտրոն վճարովի կսարքեի, ամեն ինչ կանեի, որպեսզի մարդիկ հանրային հարմարավետ տրանսպորտով տեղափոխվեին, հեծանիվներ վարեին կամ ոտքով քայլեին:
13 տարի շարունակ Քոչարի վրա գտնվող նկարիչների շենքում եմ ստեղծագործել: Հիմա մի փոքր հեռացել եմ քաղաքից ու Ձոր 2 թաղամասում իմ արվեստանոցն եմ հիմնել: Դեպի Զանգվի ձոր հիասքանչ տեսարան կա, կարելի է ասել, որ ես էլ Երևանի փոփոխության մեջ որոշ չափով իմ ներդրումը ունեցել եմ, որովհետև փորձել եմ Երևանը այս անկյունից ցուց տալ:
Սարյան փողոցը մեծ ձեռքբերում եմ համարում քաղաքի համար: Սովորական սրճարաններին շատ լուրջ եմ վերաբերվում: Կարելի է գնալ, տարբեր մարդկանց հետ ծանոթանալ, զրուցել նրանց հետ ու գուցե հենց այդ ընթացքում կյանքդ փոխվի: Մշակութային զրույցների հիմնական ու ամենահետաքրքի մասը հենց սրճարաններում է տեղի ունենում:
Երևանը չեմ կարող բռիս մեջ բռնել, այս քաղաքը զգացողություն է: Չեմ ուզենա Երևանի հետ միայնակ մնալ, շատ տխուր կլինի, որովհետև քաղաքն ինձ համար մարդիկ են:
