<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by mehmet kabasakal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by mehmet kabasakal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@85kabasakal?source=rss-ce7e63fda191------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*GpKuwl_3oKdwyVbgNie26Q.png</url>
            <title>Stories by mehmet kabasakal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@85kabasakal?source=rss-ce7e63fda191------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 19:33:47 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@85kabasakal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Sadece Bir Karavan Tatili!]]></title>
            <link>https://medium.com/mehmet-kabasakal/sadece-bir-karavan-tatili-25821751d0d8?source=rss-ce7e63fda191------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/25821751d0d8</guid>
            <category><![CDATA[karavan]]></category>
            <category><![CDATA[karavan-kiralama]]></category>
            <category><![CDATA[tatil]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[mehmet kabasakal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Jan 2020 04:32:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-26T04:32:03.610Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Eşimle birlikte evlendiğimiz ilk yıldan beri farklı tatil alternatifleri için denemeler yapıyoruz. Bu yaparken ki motivasyonlarımız, hem bize en uygun tatili bulma arayışımız hem de farklı tecrübeleri deneyimleme ihtimalimiz sanırım. Daha önce her şey dahil otel, butik otel, küçük pansiyon, araba ile farklı koyları gezme, yurt dışı tatili gibi alternatifleri denedik. Bu yıl da tatilimizi karavan ile geçirmek istedik. Ben bu seçeneği 2–3 yıldır aklımda tutuyordum ama hem kızımızın yaşça küçük olması (şuan 4 yaşında) hem de eşimin bu tatil türü için kafasında soru işaretleri olması bizi bu yıla kadar getirdi. Nihayet bu yıl her iki sorunu da aştık ve farklı, güzel bir tatil deneyimi ile yaz tatilimizi geçirmiş olduk.</p><p>Bu yazıyı yazarken sadece bir haftalık karavan tatilinde gün içerisinde neler yaptığımızdan bahsetmek istemedim. Yazı içerisinde benim şahsi gözlemlerime dayanan bazı noktalar göreceksiniz. Böylece geçirdiğimiz tatile biraz da benim gözümden bakılmasını istedim galiba. Bir de daha okunabilir olur diye düşündüm. Buyurunuz;</p><p><strong>Ön Hazırlık</strong></p><p>Her işte olduğu gibi karavan tatilinde de bir ön hazırlık süreci gerekiyor. Çok meşakkatli olmasa da özellikle karavan kiralama, rota belirleme ve kamp alanı rezervasyonları için toplamda 5–6 gün harcanıyor. Biz mart sonu gibi karavan kiralama için girişimlere başladık. Bu arada birisi 3 kişilik (bizim aile) diğeri 4 kişilik olmak üzere 2 aile için 2 camper karavan kiralamak istiyorduk. Bunun için internette arama yaptığınızda kurumsal görünüme sahip firmalar; Casavan, Let’s Go Camper, Pampa Karavan ve Saly Karavan. Bu yıl itibariyle AVIS de karavan kiralama işine girmiş ancak yaklaşık 2 kat ücret istiyorlar. Bizim ilk planımız Datça, Bodrum taraflarında bir firmadan kiralama yapıp, çok yol yapmadan o bölgede kalmaktı ancak Mart ayı olmasına rağmen firmaların doluluk oranı çok yükselmişti. Biz de biraz tarihlerle oynayarak Let’s Go Camper firmasından 6–13 Temmuz tarihleri için 2 karavan kiraladık. Bu firma Antalya’da dolayısıyla ilk planı biraz değiştirip Antalya’dan başlayıp Datça’ya kadar giden bir rota izledik. Karavan kiralamanın bazı kuralları var. En az 7 gece kiralamanız gerekiyor, B sınıfı ehliyet ile kullanabiliyorsunuz, yolculuk boyunca tek bir sürücü kullanabiliyor. Biz karavanları günlük 400 TL ücretle kiraladık. Yazının sonunda her şey dahil toplam masraftan da bahsedeceğim. Karavanla tatile giderken çok fazla kıyafet, eşya vs. götürmemenizi öneririm, zira karavan içerisinde oldukça yeterli seviyede dolap/bagaj yeri olsa da bunları taşımak ve takip etmek yorucu olabiliyor. Yastık, nevresim, mutfak eşyaları karavan içerisinde var. Biz ek olarak sadece havlu ve çaydanlığımızı götürdük. Dönerken eşim keşke iyi bir tava da getirseydik dedi çünkü karavanlarda mutfak gereçleri olsa da temizlikleri ve fonksiyonellikleri tartışılır.</p><p><strong>BİRİNCİ GÜN</strong></p><p>İlk gün 2 aile karavan kiralama firmasının bize gönderdiği adrese doğru yola çıktık. O gün Antalya&#39;nın sıcak günlerinden biriydi maalesef. Firma bizi 1–1.5 saatlik bir oryantasyon için önceden bilgilendirmişti. Karavanların başında, ana panelin açılması, mutfağın, banyonun, tuvaletin kullanımı, yatakların açılması/kapanması gibi konularda bilgi veriliyor. Araçlarda 2012 model Ducato minibüslerdi. Bu araç sınıfının en büyük iç hacme sahip aracıymış ve karavancılar çok tercih ediyormuş. Kullanımına da 1 günde alışıyor hatta bir süre sonra seviyorsunuz. Karavanları aldıktan sonra ilk kamp yerimize doğru yola çıktık. Kamp yerimiz Kumluca bölgesinde Havasupark adında bir kamp alanıydı. Bu kamp alanına gitmeden önce herkesin sıcaktan ve 1.5 saatlik yolculuktan harareti yükselmişti. Bu yüzden Ulupınar bölgesinde Şelale restoran adında bir mekanda öğle yemeği için durduk. Bu bölge gerçekten çok güzel. Dağdan gelen ve gürül gürül akan kaynak suyunun etrafında pek çok mekan var. Bizim gittiğimiz şelale restoran yorumlara göre iyilerden birisiymiş. Bu mekanlarda sedirlerin üstünde, yer sofrası düzeninde, altınızdan akan kaynak suyunun serinliğinde oldukça iyi vakit geçirebiliyorsunuz. Birlikte gittiğimiz çiftin birisi 4.5 diğeri 1.5 yaşlarında çocukları vardı. Küçük için biraz tehlikeli olabilirdi burası ama neyse ki bir sorun yaşamadan yemeğimizi yedik. Sonrasında kamp alanımıza doğru yola çıktık. Kamp alanımız Havasupark daha çok bungalovlarda tatil yapmak isteyenler için uygun, karavanla gittiğinizde size özel bir alanınız olmuyor. Aslında karavanı bir yere park ediyorsunuz ve geceyi orada geçirmeniz bekleniyor. Deniz kenarı bir kamp alanı değil, orman içerisinde ve orta büyüklükte bir havuzları var. Kamp alanı bir süre kurumsal hayatta çalışmış bir çift tarafından işletiliyor. İçeride tavuktan hindiye, koyun kuzudan köpek kediye çok sayıda hayvan var ve serbestçe dolaşıyorlar. Hepsi insana çok alışkın oldukları için yakınınıza kadar gelebiliyorlar.</p><p>Karavanları park edip yerleştikten sonra ilk iş 220 V prizi bağlamak oluyor. Çünkü özellikle sıcak günlerde karavanınız koyu bir gölgede değilse klima çalıştırmanız gerekiyor. Bu klima dışarından araca bağlanan 220 V girişle çalışıyor. Zaman zaman voltaj değişikliklerinden etkilenip kapansa da yeterli soğutma sağlıyor. Yerleştikten hemen sonra orman içerisindeki havuzu kullandık. Yol yapmanın ve sıcağın getirdiği yorgunluğu orman içerisindeki havuzda atmak çok iyi geldi. Kamp alanında sıcak suyu olan bir duş yer alıyordu ve temizdi. Bu tür duşları kullanmak karavan içerisindeki duşu kullanmaktan daha pratik oluyor. Karavan içerisinde hem çok dar bir alan hem de kısıtlı miktarda su var. Dolayısıyla çok kirli olmadığı sürece kamp alanındaki duşların kullanılmasını tavsiye ederim.</p><p>Duşlar alınıp, bir şeyler yedikten sonra benim kamp hayatından beklediğim asıl ortam kendiliğinden oluştu. Kamp alanı özel statülü bir arazi, bu yüzden yakınlarda bir yerleşim yeri herhangi bir ışık vs. yoktu. Sadece ay ışığı ve kamp alanının resepsiyonundan sızan soluk bir ışık vardı ortamda. Bu tür ortamlar çoğumuzun günlük hayat içerisinde, hatta bazı insanların hayatlarında çok az rastladıkları ortamlar. Benim içinse, insanları birbirlerine dönmeye, konuşmaya, üretmeye zorladıkları için özellikle önemliler. Bu ortamda çocuklar kendiliğinden birlikte oynama, resim, etkinlik yapmaya, yetişkinler ellerinden telefonu bırakıp biraz daha içlerine dönüp, daha samimi sohbetler etmeye başlıyorlar sanki. Böylece geçen ilk karavanlı günün ve güzel sohbetlerin ardından hepimiz uyumak için karavanlara çekildik. Ben ilk gün uyuduğu ortamı yadırgayanlardan olmama rağmen, yorgunluk ve yoğunluktan olsa gerek, güzel bir uyku çekmiştim.</p><p><strong>İKİNCİ GÜN</strong></p><p>Sabah 04:30–05:00 civarıydı sanırım, karavanın etrafını saran horoz ve tavukların sesi uyandırmıştı bizi. Herkesin uyanıp kendine gelmesi için bir iki saat geçti. Hemen kahvaltı yapıp bir sonraki kamp alanına gitmek üzere yola çıkmak istiyorduk. Karavanda kahvaltı hazırlamak çok zahmetli olmasa da, yanımızda yaşları 1.5 ile 4.5 arasında değişen 3 çocuk olması bu zahmeti ve toplam süreyi uzatıyordu haliyle. Kahvaltımızı yapıp toplandıktan sonra temiz su tanklarımızı doldurduk ve yola koyulduk. Bir sonraki kamp alanı Kaş Camping’di. Bu kamp alanının yorumlarının iyi olduğunu biliyordum, ancak aynı zamanda yer bulmanın da bir o kadar zor olduğu da yazıyordu yorumlarda. Kaş Camping nedenini bilmediğim bir şekilde rezervasyon almıyor, dolayısıyla kapısına kadar gidip geri dönme olasılığınız yüksek. Buna rağmen şansımızı denemek istemiştik. Ayrıca her günü belirli bir plan içerisinde geçen rutin hayatımızın yanında arada sırada bu tür belirsizliklerle mücadele etmek iyi bile gelebiliyor. Kaş yolunda, sanırım Demre taraflarındaydı, polis ekipleri bizim karavanı durdurdu. Ben de rutin bir kontrol olduğunu düşünüp ehliyet ruhsat hazırlamaya kalkıştım. Polis beni görünce, evraklara gerek yok bizim bir komiserimiz var onu Kaş’a götürebilir misiniz dedi. Ben, biraz da şaşkınlığın etkisinden olsa gerek, bir süre cevap veremedim. Sonra olur deyip komiseri araca aldım. Bir yandan niye böyle bir şey için polise mesai harcatıp çevirme yaptıklarını anlamaya, bir yandan da muhabbet girişimleri ile beni tartan komisere cevap vermeye çalışıyordum. Komiser, ülkemizdeki pek çok çarpıklığı bünyesinde barındıran tipik bir memurdu aslında. Kendisi trafik polislerine eğitim veren bir birimin amiriymiş ve trafik kurallarının işletilmesi üzerine eğitimler veriyormuş. Ancak ne hikmetse 1.5 saatlik yol boyunca ön koltukta oturmasına rağmen kemer takmadı. Üstüne üstlük yol kenarında jandarma çevirmesi görünce kemeri eliyle takılıymış gibi gösterip, çevirme bittikten sonra “bu kemer olayını seven bir insan değilim” diye de bir güzel açıklama yaptı. Yol boyu, benim savunma sanayinde çalışmamdan da yola çıkarak, çeşitli komplo teorileri, bu dış mihraklar var ya tadında sohbetler devam etti. Kaş’a geldiğimizde de oradaki emniyeti arayıp ekip aracını bulunduğu yere çağırdı ve binip uzaklaştı. Bu hikaye üzerine günlerce konuşulabilir diye düşünüyorum. Ülkemizin bir kasabasında komiser olarak görev yapan bir kişinin, işine, ülkesine, ülkenin kaynaklarına olan bakışı neler neler anlatıyor değil mi? Ertesi gün baktım Demre-Kaş minibüsü 13TL.</p><p>Kaş’a vardığımızda korktuğumuz başımıza geldi, Kaş Camping’de yer yoktu. Hemen başka kamp var mı diye oradaki görevliye sorduk ama nafile, aradığımızda orada da yer olmadığını öğrendik. Umutsuzca karavanları Kalkan yönünde sürmeye başladık. Çocuklar hem acıkmış hem de sıkılmışlardı. Biz ise nereye gittiğimizi bilmez bir halde sürüyorduk karavanları. Yolda giderken eşim birkaç karavanın olduğu bir kamp gördüğünü söyledi. Dışarıdan da oldukça dolu görünüyordu. Önü park etmiş araçlarla doluydu ama yine de şansımızı deneyip sormak istedim. Aracı park edip kamp alanına girdim ve umutsuzca 2 karavan için yer olup olmadığımı sordum. Kapıdaki adam tek misiniz, aile misiniz türünden, biraz da huzursuzluk çıkarıp çıkarmayacağımızı anlamaya çalışan sorular sordu. Sonra tek bir karavan için yer var dedi. Ben diğer karavanın arkadaşım olduğunu ve yakın park etmemizin sorun olmayacağını söyleyince tamam dedi ve kampa girdik. Resepsiyondan karavana gidip yer bulduğumuz haberini verene kadar hissettiğim mutluluğu anlatmak zor gerçekten. Haberi alınca herkeste de benzer bir ruh hali oluştu. Bazen işler iyi gitmeye başlar ve sizi hiç bir şey üzemez gibi gelir ya tam olarak öyle hissediyorduk o an. Yerimize yerleştik ve hemen 15–20 m mesafedeki denize girmek üzere hazırlandık. Denize gittiğimizde bizi güzel bir sürpriz daha bekliyordu. Kamp alanının deniz kenarında harika bir konumda şezlongları ve cafe bar benzeri bir mekanı vardı. Biz de yolun yorgunluğu ve açlık birleştiğinden daha güzel bir ortam hayal edemiyorduk. Herkesin modu daha da yükseldi, orada çok güzel zaman geçirdik.</p><p>Akşam olduğunda, özellikle çocuklar yattıktan sonra biz anne-babalar için yeni bir bölüm başlıyor gibiydi. Son yurt dışı seyahatinden getirdiğim Bacardi-Mojito’yu da yanıma almıştım. Ben hariç diğer arkadaşlar ilk defa tattılar ve 1lt mojito yaklaşık 30dk içerisinde tükendi. Tabi şişede durduğu gibi durmayanlar, hali hazırda yer bulmanın verdiği sarhoşluğu üstlerinden atamamış bünyelerimize hemen etki etti ve tabiri caizse çok güzel olduk. Gece yatarken acaba aynı yere planlı bir şekilde gelseydik bu kadar güzel bir gün geçirebilir miydik diye düşündüm. Yukarıda bahsettiğim gibi bazen belirsizlikler bize güzel tecrübeler yaşatabiliyor. İnsan enteresan bir varlık, bir yandan plan, kontrol, düzen, diğer yandan sürpriz, belirsizlik, düzensizlik. Bu düşüncelerle uykuya dalmışım.</p><p><strong>ÜÇÜNCÜ GÜN</strong></p><p>Üçüncü günümüzün konsepti biraz dinlenmekti doğrusu. Özellikle 1.5 yaşında küçük bir çocukla seyahat eden arkadaşım ve bilhassa eşi hem yol boyunca hem de kamp alanlarında ekstra yoruluyorlardı. Ama her ikisi de harika birer yol arkadaşıydılar. Her şeye rağmen eğlenmekten, denemekten, uykusuzluktan kaçınmıyorlardı. Kahvaltılarımızı karavanda yapmak istedik. Yanımızda ocak üstü tost tavalarından getirmiştik. Arkadaşım bunu kullanarak hepimize tost hazırladı. Karavanda kahvaltı için bu tavaları şiddetle öneririm, oldukça pratik ve hızlıca kahvaltı işini halletmenizi sağlıyor. Kahvaltı sonrası yine bir gün önce gittiğimiz kamp alanına ait şezlonglarda yerimizi aldık. Yine denize ve güneşe doyduk diyebilirim.</p><p>Bir gün önce denizden geldikten sonra akşam yemeğini kendimiz hazırlamıştık. Denizden gelmenin yorgunluğuyla bu akşam dışarıda yemeği tercih ettik. Hemen yakımızda bulunan bir mekanda denize karşı yemeğimizi yedik. Yemekten sonra, bir gün önce içip doyamadığımız mojitodan bir tane daha almak ve bir kaç mutfak ihtiyacını daha gidermek için yaklaşık 1–1.5 km mesafedeki marina içerisinde yer alan Migros’a gittik. Marina oldukça gösterişliydi. Dünyanın pek çok yerinden Kaş’a yatla tatile gelen insanlar hatta ünlüler olduğunu duymuştum. Marinaya girer girmez dışarısının hengamesi bir anda azalıyor, yerini sessizlik ve marina içerisindeki mekanlardan hafif hafif gelen caz müzik alıyordu. Bu ortam insanın çok hoşuna gidiyor aslında ama marinadaki yatlarda bir cansızlık bir renksizlik olduğunu da söylemeliyim. Sanki herkes birbirinden saklanıyor gibi. Kamp alanlarında çok sık görülen o cümbür cemaat durum yok burada. İnsanlar daha sakin, dingin ama kopuk görünüyorlar. Belki bana öyle geldi, bilemiyorum.</p><p>Sonra, ana motivasyonumuz mojito için girdiğimiz Migros’ta yine bir sürprizle karşılaştık maalesef Bacardi-Mojito yoktu. Hatta başta mojito olmadığını sandık ama uzun uğraşlar sonrasında reyonun altını üstüne getirerek bir tane Binboğa markasının mojitosunu bulduk ve sevinerek aldık. Hem yerli üretim olmasına hem de bulduğumuza baya sevinmiştik. Karavanlara dönüp, çocukları uyuttuktan sonra büyük bir özenle hazırladığımız içki sofrasında yerli üretim mojitoyu ilk tadan bendim ve kararım kesindi, biz çok iyi ayran yapıyoruz. Sonrasında tadan herkesin kanaati benimle aynı olunca, en iyi bildiğimiz işi yaptık, çay demledik.</p><p><strong>DÖRDÜNCÜ GÜN</strong></p><p>Sabah uyandığımızda çok beğendiğimiz ve halihazırda kamp yaptığımız aynı kamp alanında mı, yoksa farklı bir kamp alanında mı kamp yapacağımıza karar vermemiz gerekiyordu. Ben çocuklar nedeniyle yolculuktan en çok yorulan arkadaşımın eşine kararı bıraktım. İçten içe de yeni bir yeri görmek istiyordum ama elimden geldiğince belli etmemeye de çalıştım. Arkadaşım ve eşi yine zor ama maceralı seçeneği seçmişlerdi ve yola koyulduk. Önce Akyaka’ya uğrayıp bir öğle yemeği yiyecek, sonrasında Akyaka’nın 35–40dk ilerisindeki Akbük koyundaki bir kamp alanında kamp yapacaktık. Akbük’e en son 2012 yılında gitmiş ve çok beğenmiştim.</p><p>Akyaka’ya vardığımızda yine yorgunluk ve açlık baş göstermişti. Benim de bir arkadaşım vasıtasıyla gittiğim ve çok beğendiğim Halil’in Yeri isminde bir balık lokantasına gittik. Akyaka’da azmak nehrinin kenarındaki bu mekanda günün her saati harika bir ortam var. Azmak nehrinin buz gibi soğuk suyu ve berraklığı içerisinde yüzen balıkları görünce, insanı doğrudan pozitif bir hava sarıyor. Bu mekanın girişi biraz dar o yüzden karavanları biraz uzak mesafede bir noktaya park edip yürümek gerekiyor. Bu sırada dar bir alanda karavan park etmek için de ilk tecrübemiz olacaktı. Ben eşim ve kızımı mekan önünde indirip karavanı park etmeye yalnız gittim. Olayın heyecanı ve yorgunluktan olacak inerken el frenini çekmeyi unutmuşum. Tam inerken fark ettim araç minik minik ilerliyor ve öndeki araca çarpacak. Son anda karavana nasıl atlayıp el frenini çektim bilmiyorum ama 5–10 cm kalmıştı. Bu hikayeyi de arkadaşlarla ve eşimle paylaşmadım, okuyunca buradan öğrenecekler.</p><p>Halil’in Yeri’nde muhteşem bir rakı balık ile bütün yorgunluğumuzu attık. Muhtemelen 3 saate yakın bir zaman geçirmişizdir bu mekanda. Yemek sonrasında büyük beklentiyle gittiğimiz Akbük Koyu için yola çıktık. Gidenler bilir, Akyaka’dan Akbük’e gitmek için 40dk boyunca dar ve virajlı bir yol kullanılır ve haliyle yol biraz yorar. Ama koy çok güzel buna değer diyerek yol almıştık. Akbük’e girişte karşılaştığım manzara beni şoke etmişti. 2012 yılında gidip, bakirliğine, butikliğine ve doğasına hayran kaldığım Akbük’te şezlong atacak yer kalmamış, korkunç bir kalabalık. Biz koyun en sonundaki uç noktada yer alan Doğa Restoran Camping’de kalmak için ilerliyorduk ama bir yandan bu kalabalıkta nasıl yer bulacağız derdi de sarmadı değil. Yolda sağlı sollu park etmiş arabalardan, insan kalabalığından karavanı sıyırarak ilerliyorduk. İçimden umarım bu yolu geri gitmek zorunda kalmayız diyordum, zira karavanı o yolda geri çevirmek imkansız olduğu gibi, geri geri en az 1 km gitmemiz gerekebilirdi. Bir süre sonra sahil bitti ve orman yoluna girdik. Ben yaklaşık 200–300 m ilerde zincirlenmiş bir kapı gördüm ve eyvah dedim, yol bitti. O an aklımdan acaba bu geceyi yolda olduğumuz yerde geçirebilir miyiz diye geçirdim. Ama mecburen kapının yanına kadar da gittim. Öylece bekliyorduk, 20–30 saniye sonra genç bir çocuk geldi ve “abi, geceliğimiz 80 TL, su, mutfak ve tuvaletimiz var, şezlonglar ücretsiz” dedi. Ben karavanı bırakıp çocuğa sarılmak istedim o an ama tabi çocuk her gün belki yüzlerce kez tekrarladığı sıradan bir repliği söyleyip geçti. Şansımız devam ediyordu. Karavanları deniz kenarında bir alana çektik. Ben nedense hırs yapıp karavanı daha farklı bir yere koyayım diye uğraştım da uğraştım ve sonunda karavanı bir güzel kuma gömdüm. Dört tekerde boşa dönüyordu. Neyse ki arkadaşımın yardımı ile 2 mühendis aldığımız eğitimin hakkını vermek istercesine çözümler üreterek karavanı battığı yerden çıkardık. Küçük hikayemize bir zafer daha eklemiştik.</p><p>Bu kamp alanı özetle söylemek gerekirse çok kötü, hiç tavsiye etmiyorum. Bu mekanın sahipleri kendilerini Akbük Koyu’nun doğal güzelliğine yaslayıp, hizmet adına pek bir şey üretmemişler. En basitinden sıcak suyun olmaması akıl alır şey değildi. Denize girilen ve belki de yüzlerde kişinin kaldığı bir kamp alanında sıcak su olmamasının bir bahanesi olmamalı. İnsanlar bu nedenle kendi çözümlerini geliştirip, 5 lt’lik su şişelerini delerek iptidai duşlar oluşturmuşlar. Sıcak suyun olmamasının yanında, tuvalet ve mutfakların temiz olmaması da cabası. Tüm bu olumsuz koşullara rağmen denize girdik ve karavanların dışında bir noktaya hortum bağlanarak kullanılabilen dış duşumuzu kullanarak temizlendik. Kızım bunu çok eğlenceli buldu, hatta ertesi gün normal duşa girmek yerine karavanın dış duşunu kullanmak istedi. Karavanın su deposu, yaz sıcağının etkisiyle ısınıp, duş için çok elverişli bir sıcaklığa geliyor. O nedenle zor durumlarda çok rahat kullanabilirsiniz.</p><p>Öğle yemeğini Halil’in Yeri’nde çok sağlam yaptığımız için akşam yemeğini meyve, kuru yemişle geçiştirdik. Çocuklar biraz oyun oynayıp uyuduktan ve kamp alanında el ayak çekildikten sonra, biz muhabbet moduna geri döndük. Gelecek planları, çocuklar, iş, güç uykumuz bizi yenene kadar sohbet ettik. Kamp ortamının bu özelliğini çok sevdim, sizi sohbete, konuşmaya, anlatmaya, dinlemeye yönlendiriyor. Böylece dördüncü günümüzü de bitirmiştik.</p><p><strong>BEŞİNCİ GÜN</strong></p><p>Ertesi gün sabah erkenden kalktık ve kamp alanının olumsuz şartları nedeniyle kahvaltıyı yapmadan doğrudan Akyaka’ya gittik. Kahvaltı için önceden yorumlarına bakarak seçtiğimiz, yine Azmak Nehri’nin kıyısında Cennet Restoran’a gittik. Yol ve açlık birleşince, mekana gittiğimizde herkes büyük bir beklentiyle kahvaltı yapmak istiyordu. Neyse ki yorumlar haklı çıktı ve nefis bir kahvaltı yaptık. Gelen şeyler çok sade ama müthiş lezzetli şeylerdi. Şehir hayatında alıştığımız o görsel güzelliği olan ama tadı olmayan kahvaltılardan sonra çok iyi geldi doğrusu.</p><p>Kahvaltı sonrası, son durağımız olan Datça Aktur Camping’e gitmek için yola çıktık. Bir süre sonra benzin almak için durmamız gerekti. Ben de durmuşken benzinciye Datça için gidilebilecek iki alternatif rotanın hangisi tavsiye ettiğini sordum. Biri kısa diğeri uzun olan iki rota vardı ama süre olarak benzer sürelere sahiptiler. Benzinci çocuk “abi, kısa yol yazlık saraya giden yol, orayı yaptılar ama sahibi gelip beğenmeyince sürekli yeniliyorlar” dedi ve bizi uzun yola yönlendirdi. Yine bir Türkiye hikayesi daha karşımıza çıkmıştı. Yolda bizi durdurup kendini gideceği yere bıraktıran komiser hikayesine ne kadar benziyor değil mi? İkisi de devletin kaynaklarını çok rahat ve fütursuzca harcayabiliyor. Balık baştan kokuyor anlayacağınız.</p><p>Benzinciden çıktıktan 1.5 saat kadar sonra Aktur Camping’e vardık. Burası ile ilgili çok fazla yorum okumuştum ve beklentim de yüksekti ama vardığımda yine de etkilenmiştim. Muhteşem bir doğa ve bu doğa ile uyum içerisinde bir kamp alanı. Resepsiyon, personel her şey çok profesyonel olarak idare ediliyor burada. Zaten gelmeden önce rezervasyon yaptırmanızı tavsiye ederim, çünkü yer bulmanız çok zor olabilir. Burası en az 3 günlük rezervasyon alıyor. Biz arkadaşımla kayıt işlemleri için indik ve işlemler sırasında bize kamp hakkında kısa kısa bilgiler verdiler. Sonrasında bizi rezerve ettirdiğimiz parsellere götürmek üzere bir bisikletli personel geldi ve önümüzden giderek bize yolu gösterdi. Bir gün önce Akbük’teki kamp alanındaki kötü tecrübeden sonra, buradaki ilk izlenimimiz çok iyi olmuştu. Burası çok büyük bir kamp alanı, yüzlerce karavan ve yüzlerce çadır için parseller ayrılmış durumda. Her parselin önünde elektrik ve su bağlantısı var. Girişte saatleri okuyup çıkarken harcadığınız kadarını ödüyorsunuz ama bu uygulama daha çok uzun süre kalanlar için sanırım. Çünkü biz 3 gün için hiç para ödemedik. Aktur aslında bir yazlık sitesi, çok da güzel bir konumu var. Site iki komşu koya sahip ve her ikisinden de denize girebiliyorsunuz. Bizim olduğumuz dönem koylardan biri çok rüzgarlı olduğu için diğerini kullandık. Kamp alanında yok yok. Migros, kuaför, eczane, çamaşır makinaları, ütü odası, restoranlar. Çok güzel düşünülmüş ve idare ediliyor bence.</p><p>Bu kamp alanı ile söylenmesi gereken bir diğer şey de kamp alanındaki insan ilişkileri. Burası daha çok müdavimcilerin geldiği, kamp hayatını benimsemiş ve seven insanların olduğu ve çoğunluğun 2–3 ay boyunca kesintisiz olarak kaldığı bir kamp alanı. Biz karavanla yanaşıp kendi parselimize girdiğimizde hemen etraftaki komşular etrafımızı sarıp hoşgeldiniz seremonisi yaptılar adeta. Bu hepimizin çok hoşuna gitmişti. Kamp hayatının bir güzelliği daha. Kamp içerisinde herkesin mutlaka birbirine ihtiyacı oluyor ve bir dayanışma ortamı kendiliğinden oluşuyor sanırım. İnsanlar birbirlerinden ekmek, tuz, tornavida, ışık vs. bir sürü şey alarak ortak yaşıyor. Bir nevi köylerdeki komün hayata benzer bir ortam. Bir de çıkarcılık yerine, ortak kullanım prensibi benimsenmiş, her şey herkesin gibi. Kampta bizim yan parsellerimizdeki kampçılarla tanıştık kimisi 25, kimisi 30 yıldır aynı kamp yerine geliyormuş. Buraları evleri gibi benimsemişler ve tertemiz tutuyorlar.</p><p>Kampa yerleştikten sonra hemen denize girip biraz dinlendik. Sonrasında kimse yemek yapma telaşına girmek istemedi ve sahilde yer alan Loca Beach Restoran’da akşam yemeği yedik ve hepimiz memnun kaldık. Fiyatları biraz yüksek olsa da zaten sezonluk çalışan ve alternatifi olmayan bir mekana göre bizi çok üzmedi. Yemek sonrasında kamp alanının hemen yakınındaki Migros’a girip birkaç günlük malzememizi aldık. Çocuklarla biraz vakit geçirip onları uyuttuktan sonra, günün yorgunluğunu aldığımız şarapla attık. Muhabettimiz uzadıkça uzadı. Saat 01:00 civarında kamp alanında gezen güvenlik gelip biraz sessiz olmamızı istedi. Ben şikayet üzerine mi geldiğini sorduğumda, “yok efendim, kamp kurallarımız gereği çok sesli konuşulmaması gerekiyor” dedi. Hayatımda uyarı alıp hiç bu kadar sevinmemiştim. Ülkemizde böyle seviyeli yerler, insanlar ve uygulamalar gördükçe içim açılıyor gerçekten.</p><p><strong>ALTINCI GÜN</strong></p><p>Aktur Camping’deki ikinci günümüze güzel bir kahvaltı hazırlayarak başladık. Ben Aydın’da doğdum, büyüdüm ve orada lor peyniri, domates, maydanoz ve zeytin yağı ile yapılan bir kahvaltılık vardır. Lor peyniri olmadığı için Ezine peynirini ezerek yaptık ve gayet güzel oldu. Kahvaltıdan sonra birlikte tatil yaptığımız arkadaşlarımızın liseden beri tanıştıkları ve bizle aynı tarihlerde Datça’da olan arkadaşları geldiler. Hep birlikte denize girmek için sahile gittik. Yeni gelen arkadaşlardan ikisi çift ve onları tanıştıran diğer arkadaşları da bekar ve onlarla birlikte tatil yapıyor. Bu çiftin bir de 3 yaşında oğulları var. Yıllardır tanıştıkları için çok samimiler ve muhabbetleri de hep ona göre. Ben onlara 3+1 aile adını taktım. Yeni insanlarla tanışmak güzel şey. Anlatacak, dinleyecek çok hikaye oluyor. Bütün gün konu konuyu açtı, güldük eğlendik. Tabi bunca beyaz yaka çalışanın bir araya geldiği bir ortamda olmazsa olmaz konu, yurt dışına gitsek mi gitmesek mi konusu. Bunun üzerine de uzun uzun konuştuk. Herkesin kendince nedenleri var tabi ama ben dönmek üzere gitmek isteyen gruptayım. Bunun ailevi, manevi, geleceğe dönük pek çok sebebi var ama bu başka bir yazının konusu olabilecek kadar geniş bir konu.</p><p>Biz sohbet ederken sahilde bir telaş başladı. Tam olarak ne olduğunu anlayamamıştım, biraz daha yakına gidip baktığımda, bir annenin çocuğunu kaybettiğini fark ettim. Kadıncağız perişan bir halde ne yapacağını bilemeden oradan oraya koşturuyordu. Bu tür zamanlarda insanların en saf hallerini görebiliyorsunuz. Annenin çocuğuna olan bağlılığını, onu kaybetmenin verdiği derin endişeyi dibine kadar hissedebiliyorsunuz. Hele siz de çocuk sahibi iseniz. Kadıncağızın bir süre sonra bütün gardı düştü ve stresten yere yığıldı kaldı. Biz de kalabalığız bir faydamız dokunur belki diye kalkınmaya başlamıştık ki çocuk bir adamın elinden tutup geliyordu. İleriki çalılığın içinde oyun oynamaya dalmış. Annesi bu kez ani stres ve rahatlamadan allak bullak olup ağlamaya başladı. Onun yerinde olmayı hiç istemezdim.</p><p>Deniz sonrasında yeni tanıştığımız 3+1 aile Datça merkezde kiraladıkları evlerine döndüler ve ertesi gün yine buluşmak üzere sözleştik. Biz de duşlarımızı alıp yemek hazırlamak için karavanlarımıza döndük. Aktur camping’de duşlarda, tuvaletlerde gayet temiz ve düzenli. Tek eleştirimiz tuvaletlerde tuvalet kağıdı olmaması. Çok sıkıştığınızda bile karavana gidip önce tuvalet kağıdı alıp sonra gitmeniz gerekiyor. Duş ve yemek faslının ardında, karavanın önünde kurduğumuz küçük alanda çocuklarla birlikte vakit geçirdik. Bildiğiniz gibi çocuklar her yeri, her şeyi oyun olarak görüyorlar. Bu kamp alanında da böyle, çeşmeyle, mutfak gereçleriyle, kamp malzemeleriyle oynuyorlar. Kamp hayatından yukarıda bahsetmiştim insanlar iç içe ve komün bir hayat tarzı sürüyorlar diye. Tabi hal böyle olunca çocukların davranışları da herkes tarafından izleniyor. Hatta zaman zaman müdahil bile oluyorlar. Bu bazen rahatsız edici olabiliyor ama her şeyde olduğu gibi gül diken ilişkisi. Yine de samimiyet ve kişisel alanlar konusunda biraz yol almamız gerektiğini düşünenlerdenim.</p><p>O gün nedendir bilinmez çocuklar normal uyku saatlerinden daha geç uyumak istediler. Biz de bir gün önceden aldığımız rakıyı, peyniri yeriz vs. planları yapıyorduk sabahtan. Bir yandan günün yorgunluğu bir yandan çocukların uyumak istemiyoruz diye diretmesi herkesin modunu düşürdü. Sonrasında planımızı erteleyip, bizler de yattık. İşte anne-baba olmanın en zor olduğu anlardan biri, kendi istek ve arzularımızdan çocuklar için vazgeçmek. Günümüzde sürekli olarak pompalanan, bireyin kendisinin en önemli olduğu fikrine tam bir tezat. Sanırım bu yüzden günümüzde çok çocuklu ailelerin sayısında ciddi bir azalma var. Yapılmak istenenlerin sayısı arttıkça ve yapamadıkça mutsuzluk da artıyor. Bunu dengelemek gerçekten zor. Bazen kendi anne babamla yaptığımız sohbetlerden çıkarıyorum, onlar bizim kadar çok şey denemek için bir arzu duymamışlar, dolayısıyla daha az hayal kırıklığı yaşamışlar ve sonuçta isteklerine bizden daha az gem vurmuşlar. Hangisi doğru bilemiyorum ama bireyin kendi öz değerinin bu kadar arttığı bir dünyada, zaman zaman kendinden daha önemli şeylerin, varlıkların olduğunu bilmesi gerekiyor galiba. Bu da doğanın bir tür denge mekanizması herhalde.</p><p><strong>YEDİNCİ GÜN</strong></p><p>Kamp hayatındaki son sabahımıza uyanmıştık. O gün diğer günlere kıyasla daha soğuk bir gündü. Normalde hiç örtünmeyen ben bile gece üşüyüp üzerime ince bir pike alma ihtiyacı hissetmiştim. Gecelerin soğuk olması ile birlikte, tuvalete gitme ihtiyacınız da artabiliyor haliyle. Bu durumda gecenin o saatinde yaklaşık 300 m yürüyüp kamp alanının tuvaletlerine gitmek biraz zahmetli oluyor. O yüzden geceleri biz karavan içerisindeki tuvaleti kullandık. Tuvalet mevzusu açılmışken, sanıldığı kadar kötü bir durum yok. Tuvalet gideri karavan içerisinde kaset dedikleri bir mekanizmaya bağlı. Bu depo dolduğunda kırmızı bir ışık ile sizi uyarıyor ve boşaltılması gerekiyor. Özel bir solüsyonu var bunu her temizleme sonrası bir miktar su ile deponun içerisine döküyorsunuz. Bu solüsyon hem içeridekilerin çözülmesini hem de kokunun giderilmesini sağlıyor. Depoyu tuvaletlere boşaltmanız gerekiyor, doğrudan doğaya dökmemelisiniz. Kimyasal bir solüsyon içerdiği için oldukça zararlı.</p><p>Kahvaltımızı karavanların önünde hızlıca yapıp ortalığı topladıktan sonra, son günümüzde doya doya denize girmek için sahile doğru gittik. Son gün bize 3+1 aile de eşlik etmişti. Çok neşeli bir gruptu, tatilimize renk kattılar. Bütün gün muhabbet, sohbet, biraz uyuklama, çocuklarla oyun derken geçti. Hava da denize girmek için baya soğuktu, hatta diğer günlere kıyasla denizdeki insan sayısı bariz şekilde daha azdı. Ben de son gün bir gidip iskeleye oturayım, biraz denizi izleyeyim diye iskeleye kadar yürüyüp en uçta oturdum. Terliklerimi de bir güzel çıkarıp yanıma koydum. Kendimce bu serin havada, güzel güzel esen rüzgarın eşliğinde uzaklara dalmıştım ki rüzgar terliklerimi savurup bir anda denizin içine attı. Ben denizdeki tek tük insan bu soğuk suda nasıl oluyor da yüzebiliyor diye düşünürken, terlikleri kurtarmak pahasına o buz gibi suya atlamak zorunda kaldım. Bu olayda bana son günün cilvesi oldu.</p><p>Deniz sonrası duşlar alındıktan sonra hiçbirimiz yemek hazırlamak için motive olamadık. Yine Loca Beach Restoran’ın yolunu tutmak üzereyken, yan parseldeki karavanın sahibi bizimle merhabalaşmak için yanımıza geldi. Kendisi hafta içi Ankara’da çalışıp, hafta sonları yaz boyunca karavanda tatil yapan eşi ve çocuğunun yanına geliyormuş. Bizi hemen karavanına davet etti. Çok büyük ve güzel bir çekme karavanda kalıyorlardı. Bu arkadaş için tam bir veteran karavan kampçısı desem çok da abartmış olmam herhalde. Her türlü kamp malzemesi, araç, gereç yanlarında mevcuttu. Karavanın içine girdiğinizde ise tam tekmil bir evden farksızdı. Kış için de karavanı kullandıklarını söylediler. Bu yüzden hem içine hem dışına epey masraf etmişler. Fiyatını sorduğumda maliyetinin 170.000 TL’yi bulduğunu söyledi. Bana bu rakam yüksek gelse de, bir ev konforunda hazırladıkları bu karavanı hepimizin çok beğenmiştik.</p><p>Yemek yiyeceğimiz mekanda, çocuklar son gün olduğunu fark ettiklerinden midir bilinmez, yemekleri gelene kadar uzunca bir süre deniz kenarında doyasıya oynadılar. Yemeklerini yediklerinde yorgunluktan gözlerinin devrildiğini görebiliyorduk. Yemek sonrası biraz oyalandıktan sonra çocukların erkenden uykusu geldi ve yattılar. Bir gün önce kuramadığımız rakı sofrasını bugün hak etmiştik. Güzel bir sofra eşliğinde son günümüzde kamp hayatıyla ilgili çok güzel anılarla bu maceranın da sonuna gelmiştik.</p><p><strong>SEKİZİNCİ GÜN</strong></p><p>Kamptan ayrıldığımız gün, güne erken başladık. Çünkü Datça’dan Antalya’ya normalde 5 saat süren ama bizim 7 saat olarak plandığımız uzun bir yolumuz vardı ve karavanı 15.00–16.00 civarında Antalya&#39;daki firmaya teslim etmemiz gerekiyordu. Bu yüzden 08.00 civarında resepsiyondan çıkış yapıp yola koyulduk. Kahvaltımızı Marmaris yolu üzerindeki gözlemecilerden birinde yapmayı planladık. Arkadaşımla arka arkaya uzunca bir süre yol alırken bir süre sonra ben arkadaşımın karavanının aynadan görememeye başladım. Meğerse yola çıktıktan bir süre sonra aracın kliması bozulmuş ve o yüzden biraz oyalanmışlar. Neyseki çok sürmeden sorun çözülmüş ve yollarına devam edebilmişler. Böyle aksilikler her yolculukta olabiliyor ancak kiralık araçları kendi aracınız kadar iyi tanımadığınız için sürprizleri biraz daha bol oluyor maalesef. Sonrasında gözlemecide buluştuk ve kahvaltılarımızı yaptık. Bir yandan ortamın güzelliği bir yandan da çocukların oyunlarının uzamasından 1.5 saat bu mekanda kalmışız. Belli bir saatte karavanları teslim etmek zorunda olduğumuzdan hemen yola koyulduk ve zorunlu tuvalet molaları hariç durmadan Antalya’ya kadar gittik. Karavanı teslim etmeden önce benzin deposunu doldurup vermeniz gerekiyor. Aldığınızda da dolu alıyorsunuz haliyle, standart araç kiralamada olduğu gibi. Karavanları teslim ettikten sonra, firma sahibi kısa kontroller yaptı ve birbirimize teşekkür ederek ayrıldık.</p><p><strong>SONUÇ</strong></p><p>Yukarıda bahsettiğim iyi kötü pek çok anıyla geçen bu yılki tatilimizde toplam 1028 km yol yapmışız. Toplamda 7 gece, 8 gün için 6400 TL harcamışız. Bunun 760 TL’si yakıt, 750 TL’si kamp alanlarına verdiğimiz ücret, 2800 TL de karavan kiralama için harcadığımız para, gerisini de alış veriş ve dışarıda yediklerimiz olarak düşünebilirsiniz.</p><p>Karavanla kamp için benim tespit edebildiğim bazı noktaları aşağıda sıraladım;</p><p>· Yolda, benzinlikte, kamp alanlarında karavan gören insanlar hemen sizinle iletişime geçip, soru soruyorlar.</p><p>· Gündelik hayatta erişimin çok kolay olduğu şeyler için, karavan hayatında çaba sarf etmek gerekiyor. Elektrik, su gibi imkanlar olsa da hep kısıtlı. Bir tür kaynaklara erişim diyeti yapıyorsunuz.</p><p>· İçme suyu çok önemli ve sıcağın etkisiyle hemen tüketiliyor. Bulunca çokça almak lazım.</p><p>· Yeni insanlarla tanışmak, farklı hayatları gözlemlemek için mükemmel bir ortam var</p><p>· Karavan içerisindeki tuvaleti temizlemek göründüğü kadar kötü değil.</p><p>· Yemek hazırlamak zor, ama kahvaltı daha kolay.</p><p>· Çok uzun yol yapmak iyi değil, kısa kısa mesafeleri gitmek daha az yorucu.</p><p>· Özellikle çocuklu iseniz kamp yerleri daha uygun, diğer durumlarda her yer sizin.</p><p>· Tek aile yerine, iki en fazla üç aile ile yapılması daha keyifli olabilir. Gece sohbetleri güzel oluyor.</p><p>· Seçeceğiniz kamp alanı tatilinizin kalitesini doğrudan etkiliyor. Yorumları çok iyi incelemek lazım.</p><p>· Yol arkadaşları çok önemli, en ufak terslikte modu düşen insanlarla kötü bir tecrübeye dönüşebilir</p><p>Pek çok arkadaşımdan, karavan tatili hakkında gelen sorular üzerine bu yazıyı yazma ihtiyacı hissetmiştim. İyi ki de yazmışım, yazarken adeta bütün olayları tekrar yaşadım. Umarım okuyan herkes için de benim kadar keyif aldıkları bir tecrübe olur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=25821751d0d8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mehmet-kabasakal/sadece-bir-karavan-tatili-25821751d0d8">Sadece Bir Karavan Tatili!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mehmet-kabasakal">Mehmet Kabasakal</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>