<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ali Hüsmen Mutlu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ali Hüsmen Mutlu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@AliHMutlu?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*JMbiyvG_c4VfkB3-.jpg</url>
            <title>Stories by Ali Hüsmen Mutlu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 16:49:18 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@AliHMutlu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[HASAT HER KOŞULDA YAPILMAK ZORUNDADIR*]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/hasat-her-ko%C5%9Fulda-yapilmak-zorundadir-96650ccc7349?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/96650ccc7349</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Sep 2020 20:36:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-15T09:10:00.048Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hasat, her koşulda yapılmak zorundadır. Şolohov’un Durgun Don romanında, bu his, insanın içine işler. Savaşla geçen yıllar, her yıl hasadın nasıl kaldırılacağı sorusu… Cepheden kaçmanın, gerekirse kurşuna dizilmeyi bile göze almanın. “Köye gitmenin” yegâne sebebidir hasat.</p><p>Muzaffer İzgü’nün Ökkeş serisinde, Ökkeş, babası ve nenesinin “dağı taşı ters yüz edip” de açtıkları tarladan aldıkları ilk hasatta duyduğum çocukça sevinç, Fakir Baykurt romanlarında her hasattaki yetişkince kaygıya denktir bende.</p><p>Benim dedem işçidir, hiç tarlamız olmadı bizim ama memur olan anne ve babam, ilk arabamızı almak için 16 dönümlük bir tarla icarlamıştı Yerlisu’dan ve kabak ekmiştik. Yıl, ’90 falan… İlk pek anlayamadım ama bir zaman geldi, her gün tarlaya gider olduk, kazdık, ektik, suladık. Günlerce… Sonra “kafalarını kırdım” o kabakların tek tek. Her bir kabağa eğildim, baktım, sapıyla birleştiği yerdeki kafasını kezledim, sopayla vurdum, ayırdım sapı, kabağa hasar vermeden. Bir zaman sonra alıştım, “sapı ince uzun mu geliyor, kısa kalın mı, ya da ne kadar gevrek” diye bir kabağı anında gördüğümde. Bokböceğini ilk o tarlanın kenarında bir yerde tanıdım. Çocukça aklımla hayret ettim faaliyetine.</p><p>Sonra, o kabakların çekirdeklerini, bizim evin arkasında bulunan ve o mevsimde boş olan bir “acemi yolu” vardı, oraya yaydık. Her gün küredik, Ağustos sıcağında, sabahtan akşama kadar. Kurudular, sonra çuvalladık hepsini. Kaç ay bilmiyorum, beklediler öyle. Annem ara ara çuvallardan aşırıp, çekirdekleri yuvarlak fırında kavururdu. Eve her girdiğimizde, her yer kabak çekirdeği kokardı. Birlikte nefes alırdık kabaklarla.</p><p>Sonra o kabakları satıp, ilk arabamızı, 13 yaşında bir Murat 131 almıştık. Tabii ki annem zulasındaki üç-beş altını bozdurmuştu ve tabii ki de üstüne borçlanarak.</p><p>Hasat, somut emektir. Her şeydir.</p><p>*Başlık, Çiftçi-Sen Genel Başkanı Ali Bülent Erdem’in, 14.09.2020 tarihinde attığı bir tweetten alıntıdır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=96650ccc7349" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[DAN, DAN, DAN!]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/dan-dan-dan-878d9a88676a?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/878d9a88676a</guid>
            <category><![CDATA[10-ekim-katliamı]]></category>
            <category><![CDATA[10ekim]]></category>
            <category><![CDATA[10ekimankara]]></category>
            <category><![CDATA[10ekimankaragarkatliamı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Oct 2019 05:43:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-10T09:08:46.080Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Cevat o sabah son birkaç yıldır hep olduğu gibi, yine bir sabah sessizliğinin içerisine uyandı. Karısı Süheyla da kalkmış, banyoda sessiz sedasız hazırlanıyordu. Bu sabahlar, oğlu Murat üniversiteye başlayıp, evden gittiğinden beri böyle sessiz olmuştu aslında. Sanki evdeki sessizliğe istemeden ayak uydurmuş gibi, belli belirsiz, “Çayı demledin mi?” diye sordu karısına. Karısı; “Demledim, beş dakikaya hazır olur” diye karşılık verdi, yine sabah mahmurluğundan gelen, Cevat’ınkine benzer bir ruhsuzlukla. Bunun üzerine Cevat da, giysilerini çıkartmaya gardıroba doğru yöneldi.</p><p>Giyeceklerini bir bir yatağın üstüne çıkarırken içinden; “Off… Neden sanki direkt üniformayla gitmiyoruz ki işe? Sanki Pentagon’da çalışıyoruz anasını satayım!” diye hayıflandı. Tüm gün üniforma içerisinde çalışmalarına rağmen, iş yeri dışında üniformayla gezmeleri yasaktı. Dolayısıyla her daim normal kıyafetle işe gelir ve üniformalarını orada giyerlerdi. Bunun gerekli olduğunu aslında tabii ki anlayabiliyordu ama işte, yine de söylenmeden edemiyordu.</p><p>Yirmi yılı aşkın bir süredir çalışıyordu Cevat. “Neredeyse kendini bildi bileli”ye denk bir süreydi bu. Başlarda pek çok farklı işe girip çıkmıştı ama on yıldır Levent’teki bir alışveriş merkezinde güvenlik görevlisi, son üç yıldır da “güvenlik şefi” olarak çalışıyordu. Karısı Süheyla da, fakir bir aileden gelmesine rağmen, dirayetli ve çalışkan bir kadındı. Kız meslek lisesinde okumuş, giyim mağazalarında uzun yıllar adeta canını dişine takarak çalışmış ve üç yıl önce ünlü bir mağazalar zincirinde “reyon şefi” olmuştu. Artık üç senedir ikisi de asgari ücretle çalışmıyorlardı yani. Oğulları Murat’ın üniversiteye başlaması uğurlu gelmişti onlara bir açıdan. Hoş, kendisine sorsan, Cevat, “sert” bir adam olarak, “uğurdu, şanstı” böyle şeylere pek inanmazdı. Ona göre, Allah, çalışan kulundan rızkını “bir şekilde” esirgemiyordu işte çok şükür… Ancak, Süheyla’nın iç dünyasında var olan o inanmışlık, ona da sirayet ediyor, hele işin içine biricik oğlu Murat da girince, kendisinin de o sertliğinden eser kalmıyor ve o da, dünyanın Murat’ın etrafında dönmesine karışmıyordu.</p><p>Evet. Aynen, dünya, Murat’ın etrafında dönüyordu…</p><p>Murat, zor doğan bir çocuktu. Öncesinde Süheyla iki kez düşük yapmış, Murat’a olan hamileliği de, çok zor geçmişti. Lakin o kadar çok istemişlerdi ki onu, Süheyla’nın hamileliğinden ötürü işten çıkartılmasına bile üzülmemişler, çok başarılı, hali vakti yerinde bir mali müşavir olan kardeşi Mesut’un da maddi-manevi desteğiyle ve Allah’ın karşılarına Doktor Eren Hanım’ı da çıkartmasıyla, Murat dünyaya gelmişti.</p><p>Mesut, yengesi Süheyla’nın tüm hamileliklerinde hep yanlarında olmuş, elinden gelenin her aman fazlasını vermeye çekinmemişti. En son Murat’a olan hamileliğinde de problemler baş gösterince, kendisine “Abi, beni, babamız rahmetli olduktan sonra sen okuttun. Ömrün boyunca çalıştın, kendinden vazgeçtin sen benim için. O yüzden, bu çocuk doğacak ve yengemle sen, muradınıza ereceksiniz.” demişti.</p><p>“Murat”… Evet, o an, ismi de belli olmuştu işte oğlunun…</p><p>Hem kendisi de Murat ismini çok severdi. Lisedeki tarih hocası, bir endüstri meslek lisesinde az rastlanacak türden, iyi bir tarihçiydi. Kendisinin arası aslında derslerle hiç de iyi sayılmazdı. Ancak İbrahim Hoca’yı bir istisna olarak pür dikkat dinler; hoca sınıfta bitmek bilmez bir enerjiyle sıralar arasında sürekli bir ileri-bir geri, bir ileri-bir geri dolanarak ders anlatırken, kendisi de adeta bir pinpon maçı izlermiş gibi bıkmadan usanmadan pürdikkat onu takip ederdi. Tam “örnek” bir Türk milliyetçisi, zeki ve etkileyici bir adamdı İbrahim Hoca…</p><p>Onun bir gün anlattığı, ilk “sultan” Murat Hüdavendigâr’ın yaşam öyküsünden çok etkilenmiş ve bunu yıllar yılı unutmamıştı. Ona göre, Osmanlı’nın en büyük padişahı, Sultan I. Murat’tı.</p><p>Doğacak olan çocuğunun ismi mevzusunu o anda kardeşine açmamıştı tabii ki… Doğana kadar da kimseye bahsetmeyecekti.</p><p>***</p><p>Cevat tam giyinmişti ki, eşinin banyodan çıktığını duydu ve kendisi banyoya geçti.</p><p>Her sabahki gibi hızlıca bir kahvaltı faslından sonra, saat yedi buçuk gibi evden çıktılar. Çalıştıkları alışveriş merkezi zaten evlerine yakındı. Saat sekize yaklaşırken oraya vardıklarında, eşi Süheyla 3 kat yukarıdaki çalıştığı mağazaya, kendisi de nöbeti devralmak için güvenlik birim ofisine geçti.</p><p>Ofise gelince kendinden önceki vardiyanın amiri olan arkadaşıyla beş on dakika lafladılar. Arkadaşının yeni doğan çocuğundan, “tabii ki” yine o gün doğru-düzgün uyuyamayacağından, ancak mesleklerinin “fıtratında” bu olduğundan, “N’apıcan arkadaş, ekmek parası işte…”den konuştular…</p><p>Her şey normaldi yani…</p><p>Üniformasını giydi, bir saat kadar dün geceki kayıtları inceledi, sonra yine hemen her sabah yaptığı gibi ortalığı kolaçan etmek için odadan çıktı. Alışveriş merkezi saat onda açılıyordu ancak saat dokuzda her şeyin yerli yerinde olması gerekliydi. Güvenlik birimlerinin yerleştirildiği yerleri bir turladı, kapılarda duran elemanları kontrol etti, eksik-gedik, sıkıntılı bir durum var mı diye sordu soruşturdu. O gün, zemin katta çocuklar için bir eğlence alanı kuruluyordu. Oraya yakın olan noktada görevli olan bir personele, özellikle bu alana yakın durmasını, tek başına uzaklaşan çocuklara dikkat etmesini, çocuksuz olup da yakınlarda dolaşan birilerini fark ederse göz takibine almasını ve her ne olursa olsun, buradan ayrılmamasını (mola zamanlarında bile yerine birisini çağırmasını) tembihledi. Neme lazım, insanlar buraya çocuklarını güven içerisinde eğlendirmek için geliyordu.</p><p>Çok değil, üç dört yıl öncesine kadar buraların en gözde mekânlarından biri olan bu alışveriş merkezi artık eski kalabalık günlerini arar olmuştu. Bu üç dört yıl içerisinde, İstanbul’un iş hayatının merkezinde olan bu cadde üzerine neredeyse yan yana denebilecek yakınlıkta dört tane daha alışveriş merkezi açılmış, bu da ister istemez bir ihtiyaç fazlası durum yaratmıştı. Önceden tıklım tıklım olan bu alışveriş merkezinde, artık yer yer boş dükkânlar dikkat çekiyor, buralar boş görünmesin diye önlerine gerdikleri brandalar da aslında durumu daha da dramatikleştiriyordu. Bu hiç hayra alamet bir durum değildi ona göre. “İnsanlar gelecek ki, bu adamlar para kazanacak. Bu adamlar para kazanacak ki, kiralarını ödeyecekler. Kiralarını ödeyebilecekler ki, bizlerin de maaşları ödenecek.” diye geçirdi içinden.</p><p>Cevat farkına varmadan, saat on olmuştu bile… Alışveriş merkezi açıldığı anda, ana giriş kapısı tarafında olmak istedi ve hızlıca oraya geçti. Orada bir yarım saat kadar daha ortalığı kolaçan ettikten sonra tam güvenlik ofisine doğru yollanmıştı ki, telsizinden bir anons geldi. Güvenlik ofisine “acil” olarak çağırılıyordu. “Allah Allah, açılalı daha bir saat bile olmadı. Ne vukuatı ki bu?” diye kendine sorarak, adımlarını iyice hızlandırdı.</p><p>Ofise girdiğinde ise şaşkınlığını gizleyemedi çünkü karısı Süheyla oradaydı. Bir sandalyeye oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamış, çenesi avuçlarında, yerde belli belirsiz bir noktaya dikmişti gözlerini. Cevat ofise girer girmez endişeli bir telaşla, bir seferde; “Ankara’da patlama olmuş, Murat’a ulaşamıyorum!” deyiverdi ve gözyaşlarına boğuldu. İdrak edemedi ilk başta Cevat:</p><p>- Murat’ın Ankara’da ne işi varmış ki? (Murat, Eskişehir’de okuyordu)</p><p>Süheyla ne diyeceğini kafasında sanki önceden kurmuş gibi:</p><p>- Ya işte, bugün Ankara’da bir miting mi ne varmış. Oraya gidecekti sanki. Paylaşımlarında rastlamıştım. Ben de tam emin değilim ama haberlerde patlamayı görünce “bir arayayım” dedim işte… Yarım saattir de ulaşamıyorum kendisine Cevat n’apıcaz? Söyle diyorum Cevat, n’apıcaz!?</p><p>Cevat, tekrar, bu sefer durumu da anlatmış olmanın verdiği boşalma hissiyle daha bir fevri şekilde ağlamaya başlayan karısını sakinleştirmek için çömeldi. Karısıyla göz göze gelip, başını hafifçe tutarak; “Merak etme, bir şey yoktur. Murat yapmaz öyle şey.” dedi. Bunun üzerine Süheyla, alnını Cevat’ın sağ omzuna dayayarak bu sefer daha uzun hıçkırıklarla ağlamaya devam etti.</p><p>Murat’ın öyle aşırıya kaçan bir siyasi tavrı yoktu. Sadece amcası Mesut gibi o da Halk Parti’liydi. Atatürkçüydü… Bu açıdan Mesut’un etkisinde kitaplar okur, gündemi takip eder ve iktidarı da genelde laiklik açısından eleştirirdi. Kendini bildi bileli bir milliyetçi olan, gençliğinin büyük bir kısmını Ocak’ta geçirmiş olan Cevat ise, bu durumu hiçbir zaman pek de sakıncalı bulmamıştı açıkçası. Sonuçta oğlu bir “devlet düşmanı” değildi. Atatürk’e hiç laf ettirtmez, hatta böyle bir durumla karşılaştığında karşısındaki kişiyle sert, ne dediğini bilerek ama “efendiliği de elinden bırakmadan” tartışmaktan da hiç kaçınmazdı. Sağ olsun, çok okurdu. Yani ne kadar çok okurdu bilemiyordu Cevat aslında ama ondan ve onun çevresindeki neredeyse herkesten çok daha fazla okuduğu bir gerçekti. Gurur duyardı Cevat oğlunun “kitap okuyor” olmasıyla.</p><p>Aklında kaldığı kadarıyla, Murat sadece bu yaz, bildik soğukkanlı halinin biraz dışına çıkarak, iktidar partisinin, parlamentodaki çoğunluğunu kaybettiği seçimlerin sonucunu beğenmeyip seçimleri yenileme isteğini ve bu “yeniden” yapılacak olan seçim öncesinde tabanını bir arada tutmak için yeniden başlattığına inandığı “çatışma halini”, bir hayli sert şekilde eleştirmişti. Gerçekten de bir süredir memleketin güneydoğusunda sürekli operasyonlar oluyor, televizyonlarda şehit haberlerinden geçilmiyordu. Murat’a göre ise, iktidar kendi beka sorunu yüzünden memleketin gençlerini heba ediyordu. Hepsi gariban, gencecik insanlardı bunlar. Bir hocasından duymuş, hep aynı lafı söyledi durdu her seferinde: “Ne zaman villalarla dolu bir semtten bir şehit cenazesi kalkar, bu terör meselesi ancak o zaman çözülür.” derdi. “Yoksa ‘orada kimler ölüyormuş’ diye kimsecikler dönüp bakmaz. En fazla on beş dakika adın ve resmin geçer ana haber bülteninde…”</p><p>Ona göre, bu meselenin tek çıkar yolu cumhuriyetti. Her vatandaşın eşit olduğu, her karışından bereket fışkıran bu coğrafyanın kıymetini bilecek, eğitimli, üretken, hamuruna aydınlanma felsefesinin mayası katılmış bir cumhuriyet…</p><p>***</p><p>Cevat hemen, zaten Ankara’da yaşayan kardeşi Mesut’u aradı. Mesut patlama haberini çoktan almış, patlamanın olduğu yere varmak üzereydi bile. “Abi valla bana da haber vermedi Murat gelirken. Partiden arkadaşlardan öğrendiğime göre, Eskişehir gençlik kolları otobüs kaldırmış. Bayağı kalabalık bir grup gelmişler…” dedi. Sesi kaygılıydı. Telaşlı değildi ancak o derinlerde gizli kaygıyı Cevat sezmişti. Bacaklarının kasıldığını ve ensesinin ürperdiğini bile bir saniye falan sonra fark etti. O anda alnı terlemeye başlamıştı bile…</p><p>“Şimdi polis kontrolü var abi, kapatmam lazım. Arıycam sen haber alır almaz, merak etme.” dedi Mesut.</p><p>***</p><p>Kötü haberi almaları, pek de uzun sürmemişti. Cevat, ertesi gün gözlerini bir hastane yatağında açtığında, bedenini hissetmiyordu. Murat, tıpkı tahmin edildiği gibi, Halk Partisi’nin gençlik kollarının tuttuğu otobüsle Eskişehir’den Ankara’ya Barış ve Demokrasi Mitingi’ne gelmiş ve mitingin hemen öncesinde, toplanma alanında iki canlı bombanın patlamasıyla yüz on kişiyle birlikte katledilmişti. Bu yüz on kişiden yirmi biri, Murat’ın Eskişehir’den birlikte aynı otobüsle geldiği arkadaşlarıydı. Ne karısının, ne de kendisinin “tek bir haram lokma yedirmeden, bin bir ümitle” büyüttükleri, hayatında eline bırakın silah, kuş sapanı dahi almamış olan biricik oğulları, artık yoktu…</p><p>***</p><p>Bu olayın üstünden beş yıl geçtikten sonra bile, Murat’ın daha bir buçuk yaşındayken kokladığı gıdısının kokusu sürekli aklına geliyordu Cevat’ın.</p><p>Doğumundan sonra Murat’ı doğru düzgün kucağına alabilmesi bile neredeyse altı ay sürmüştü. Korkuyordu; ne bileyim, bebeği aşırı narin, kendisini ise aşırı kaba saba buluyordu. Kucağına verdiklerinde onu nasıl tutacağını bilemiyor, bu bocalama hali onu daha da panikletip, daha da bir “tutamamasına” sebep oluyordu. Bu yüzden ne zaman mecburen eline alsa, onu hemen geri verme telaşında oldu uzunca bir süre. Sonraları, karısı Süheyla’nın da gayretiyle alıştı oğlunu önce tutmaya, sonra okşamaya ve sonra da koklamaya. Bir buçuk yaşında da, bir akşam eve biraz canı sıkkın ve yorgun geldiğinde onu kucağına aldı ve kendisi de farkına varmadan biraz daha göğsüne bastırdı ve derin derin nefes alıp, uzun uzun kokladı onun boynunu. Murat da sevildiğinin farkına varmış, hoşuna gitmiş, minicik kafasını kendisini ensesinden destekleyen babasının güvenli parmaklarına doğru bırakarak, çenesini biraz daha yukarı dikmişti.</p><p>İşte varlığını ilk defa o an fark ettiği, sonrasında ise bir daha hiç çekinmeden, oğlu yetişkin bir “adam” olduğunda bile vazgeçmeden sürekli kovaladığı, ciğerlerini doldurduğu, onu hayata bağlayan o kokuyu bir türlü unutamıyordu Cevat. Ve o kokuyu her hatırladığında, beş yıldır, kafasını, ağır ağır duvarlara vuruyordu. Her vuruş arasında bir saniye kadar ara vererek. Çok sert şekilde değil yalnız. Ama kararlılıkla… Adeta, beynini de, o kokunun hafızasıyla birlikte yok etmek istermişçesine:</p><p>Dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan…….</p><p>Ta ki bayılana, hatta ağzı-yüzü kan içinde kalana kadar, durmaksızın…</p><p>Dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan…….</p><p>Akıl sağlığı bir şey “isteyebilecek” kadar yerinde değildi artık Murat öldüğünden beri ancak sanki o, bilinçli bir şekilde, hissizleşmek, o kokuyu söküp atmak istiyordu zihninden. Ancak nafile, sonunda bayılıyor (daha doğrusu genelde bayıltılıyor) ama tekrar ayıldığında, o koku çaresiz yine hemen aklına geliyordu. Sonra yine ilk fırsatta:</p><p>Dan, dan, dan dan… Dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan, dan…</p><p>***</p><p>Süheyla ise, patlamanın ertesi günü yapılan milli maçta, oğlunun tribündeki taraftarlar tarafından “terörist” diye tekbirlerle karışık yuhalandığını öğrenince buna dayanamamış, ertesi gün hastaneden taburcu olur olmaz 1 kutu uyku ilacı içerek, hayatına son vermişti. Çünkü bir gün daha yaşasaydı eğer, oğluna son bir kez sarılabilmek için o toprağı tırnaklarıyla kazacağını adı gibi biliyordu.</p><p>Ali Hüsmen MUTLU</p><p>Nisan 2019</p><p>Sarıyer</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=878d9a88676a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[METON’UN DÖNGÜSÜ]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/metonun-d%C3%B6ng%C3%BCs%C3%BC-b49afbf688dc?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b49afbf688dc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Oct 2019 05:38:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-10T05:38:29.403Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Meton, dün geceden böyle olacağını tahmin ettiği güzel bir günün sabahında, biraz tembellik ederek kalkmış, sürüsünü hızlıca toplayıp, her zamankinden yaklaşık 1 saat sonra, doğuya doğru yola koyulmuştu. Yılın bu zamanı koyunlardan elde edilen süt, yağlı ve doyurucuydu. Güne başlarken, evde ve ağılda günün ilk öğünü için oyalanmamış, arkadaşı Arkho’nun ona hediye ettiği deriden mataraya bu mevsimin besleyici sütünden bolca doldurup yol boyunca doya doya içerek, karnını bir güzel doyurmuştu. Şehrin çıkışındaki son evlerden birinde yaşayan yaşlı Lezza’nın da verdiği birkaç dilim sıcacık ekmek, bu kahvaltıya eşsiz bir lezzet de katmıştı hani… Ekmekleri çok lezzetli olurdu Lezza’nın. O sabahların serinliğinde, Lezza’nın fırınının dumanını uzaktan görünce bile, o ekmeğin ekşi ekşi kokusunu alır gibi olur, çene kemiğinin kulaklarıyla birleştiği yerdeki kamaşma ona adımlarını hızlandırmasını buyururdu.</p><p>Biraz ekmek, bir iki kocaman yudum süt… Güzel bir sabahtı vesselam… Geç çıkmış olmasına rağmen, her zamankinden daha fazla yol kat etmişti. Çocukken Arkho ile birlikte sık sık çıktıkları bir tepeciğin üzerine geldiğinde, önünde dört bir yana uzanan ovayı seyre daldı biraz. Koyunları otlamaya başlamış, köpekleri kendiliğinden yerlerini tutmuşlardı bile. Sırtını tepeciğin üzerinde birbirlerine yaslanmış gibi duran kayalıklardan düz olan bir tanesine verdi ve artık iyice yükselmiş olan güneşin altında uzanan ova, baktığında, yeşiller üzerinde yer yer renkli çiçekleriyle müthiş bir huzur verdi kendisine. Bu huzur içerisinde düşüncelere daldı…</p><p>Aslında yaklaşık 20 yıldır neredeyse her gün geldiği bu yerden arada sırada sıkılıp, başka diyarları merak etmiyor da değildi. Gezgin olmak isterdi bazen. Diyar diyar gezen, okullar okumuş bir bilge. Ya da hiç olmadı, bir asker… Ama o sadece bir çobandı işte. Babası da öyle… Bu gerçeğin hiç değişmeyeceğini, daha yedi sekiz yaşlarındayken Arkho okula başlayıp, kendisi babasının yanında sürünün peşine verilince fark eder gibi olmuştu aslında. Ancak, “çocuk aklı” işte, ona hala Arkho ve Simena ile oynadıkları oyunların bir parçası gibi gelmişti tüm bunlar. Sonraları, Arkho’nun giyimi-kuşamı değişmiş ve onun yanına eskisi gibi gidilemez olmuştu. Simena’yla da artık sadece Arkho oynayabiliyordu. Kırmızı yanaklı, uzun, kıvırcık saçlı güzel Simena’yla… Yıllar geçtikten sonra o günlerin üzerinden, Arkho, Simena’yla evlenmiş, Hane’nin işleriyle babası gibi ilgilenir olmuş, hatta meclise girmiş, beyazlar giyip, etrafında köleleriyle gezen bir “efendi” olmuştu.</p><p>Aslında hayır. Olmamıştı. O, oldum olası bir efendi, kendisi ise oldum olası bir çobandı zaten. O yaşa kadar sandığı her şey, çocukluğun saflığından ileri gelen bir yanılsama, belki de tatlı birer çocukluk hayaliydi aslında. Artık Arkho’yla, sadece Hane’yi çevreleyen çiftliği kolaçan ederken arada sırada görüşebiliyor, güzel Simena’yı ise neredeyse hiç görmüyordu. Kadınlar, bilhassa evlendirildikten sonra, evlerinden neredeyse hiç çıkamazlardı. Sadece Arkho bazen eski günlerin hatırına, Simena’nın selamını ona, onunkini de Simena’ya iletir, arada kendisine havadisler verirdi, o kadar.</p><p>Diğer efendilere kıyasla, iyi bir insandı Arkho. Zekiydi. Eğitiminden iyi faydalanmıştı. Kendisine de (sadece yanlarından başka kimse yokken ama) pek de öyle “efendi” gibi davranmazdı. Ona kitaplar getirir, onunla tabiat, felsefe ve tanrılar hakkında uzun uzun sohbet ederdi. Okuma-yazmayı öğrenmesinde de Arkho’nun özel gayreti büyüktü. 8–10 yaşları arasında, haftada 2 gün babasıyla sürüye gitmeyip, didaktosa<a href="#_ftn1">[1]</a> gitmesini kendi babasından o rica etmiş, babası da tek oğlunun isteğini kırmayarak, müsaade etmişti.</p><p>Meton, aslında bir asker olmak istediğini Arkho’ya da söylemişti ama Arkho, askerliğin pek de öyle imrenilecek bir şey olmadığını ona hep söyler, her daim ölmek ile öldürmek arasında yaşamanın aslında hiç kimseye bir faydasının olmadığını anlatırdı. Dediğine göre, askerlerin hiçbir işlevi yokmuş. Onlar kazansalar da, kaybetseler de; ölseler de, kalsalar da; her şey ama her şey politikacılar tarafından belirlenirmiş. Sanki herkesten bir şey gizlermiş gibi, hafifçe ona doğru eğilerek; “Düşün” derdi: “Yıllarca eğitim görüyorsun; onur, cesaret gibi şeyler hakkında konuşuyorsun, ancak, benim gibi 40–50 tane adam, bir gümrük vergisi ya da iki karışlık bir arazi anlaşmazlığı yüzünden seni savaşa sürüyor. Ve o savaşta, sen ve senin gibi binlercesinin kolları-bacakları kopuyor, gırtlağından kanlar fışkırıyor veya karınları deşilip, bağırsakları ortalığa saçılıyor…” Sonra, biraz daha eğilip; “Gerçekten hiç akıl işi değil…”</p><p>Arkho’nun dediğine göre, bir çoban olduğum için aslında mutlu olmalıymışım. Çocukluk aşkı elinden alınmış, şimdiye kadar kendi geleceği hakkında hiçbir karar vermemiş, hayata dair hiçbir hayali olamamış bir çoban…</p><p>Bu düşünceler içerisinde, aklına yine Simena gelmeden, hatta biraz da buna mani olmak için, aniden kendine geldi. Sırtını dayadığı kayadan ayırdı ve güneşin yakıcılığının artık iyice arttığını da fark ederek, geçebileceği, üzerinde bir ağaç bulunan başka bir tepe bulmak için bakınmaya başladı. Tam da hafif sol tarafında kalan, üzerinde kocaman bir ahlat ağacı olan tepeye mi gitse diye düşünürken, sürünün ileri ucunu bekleyen köpeğinde bir hareketlenme fark etti. Hayvan, dört ayağı üzerinde doğrulmuş, bol tüylü kuyruğunu tam tur döndürmüş bir şekilde dikerek, öne doğru heybetlice gerilmişti. Tek bir sefer, boğuk bir havlama sesi çıkardı bunun üstüne diğer iki köpeği de teyakkuza geçip, onunla aynı yöne doğru kulak kesildiler. Henüz görünürde bir şey yoktu ancak yaklaşan bir bela olduğu belliydi ve hayvanlar, her zamanki gibi bunun farkına insandan çok daha önce varmışlardı.</p><p>Dört beş dakika daha, bir şey göremeden ufku taradı gözleri. Nihayetinde, uzaklarda belli belirsiz bir atlı seçebildi. Bu sırada köpekler de sürüyü bir araya toplamış ve etrafında seri ve kısa adımlarla dört dönerek, çıkan huzursuzluğu zapt etmeye odaklanmışlardı. Atlı, bir hayli hızlı geliyordu. Kısa sürede, şekli şemaili seçilebilir hale gelmişti. Biraz şaşırdı, çünkü gelen bir askerdi, ancak miğferi yoktu. Buraların askerleri hiçbir zaman miğfersiz gezmezlerdi hâlbuki. Çünkü bir askerin hangi şehirden olduğu ve rütbesi, miğferlerinin tepesinde bulunan püsküllerinden anlaşılırdı. En öndeki köpeği artık iyice yaklaşmış olan atlıya doğru koşmaya yeltenmişti ki, Meton keskin bir ıslık sesiyle onu durdurdu ve tepeden aşağıya doğru seğirtti. Atlı, hızını alamamışçasına sürüyü yararak, Meton’un önüne kadar geldi. Atı o kadar nefes nefeseydi ki, yerinde duramıyor, ağzını dahi kapatamıyordu. Ömründe burun delikleri bu kadar genişlemiş bir at hiç görmemişti… Her daim hayranlıkla izlediği o asker zırhının ön ve arka plakalarını birleştiren deri kayışlardan sağ omzunda olanı kopmuş, böylelikle zırh, askerin üzerinde adeta eğreti durur olmuştu. O berrak güneşte parlamak bir yana, toz toprak içindeydi ve bu hali, kavgada dayak yemiş ve arka bacaklarını büküp, kuyruğunu arasına sıkıştırmış bir köpek havası veriyordu askere. Saçları darmadağın ve yüzü gözü de karalar, sıyrıklar içindeydi. O alışık olduğu ihtişamın o kadar dışında bir görüntüydü ki önünde duran, belinde asılı olan kının içerisinde kılıç olmadığını bile sonradan fark edebildi.</p><p>“Bir soluklan, yiğit asker!” dedi, sesini olabildiğince gürleştirmeye çalışarak.</p><p>“Soluklanacak vakit yok. Hem artık, yiğitlik falan da kalmadı. Mahvolduk… Bana biraz su ver. Hemen şehre yetişmem lazım!” dedi asker.</p><p>Meton, hemen heybesinden su kabağını çıkartıp, askere uzattı. Asker, elindeki kabın ağırlığından 1–2 saniye hoşnut kalsa da, hemen kafasına dikti, kana kana içtikten sonra biraz da başından aşağı dökerek, sol eliyle de yüzünü akan sularla öteberi ovaladı. Su kabağını geri uzatırken: “Sağ ol” dedi. “Ama bence sen de hemen kaçmalısın. Hatta ne kadar uzağa gidebiliyorsan git. Sil kendini mümkünse bu dünyadan.”</p><p>Meton’un ağzından gayriihtiyari “Ama sürüm?” lafı döküldü.</p><p>“Sürüyü falan boş ver. Artık ona ihtiyacın olmayacak. Aslına bakarsan, artık hiç kimsenin hiçbir şeye ihtiyacı olmayacak. Kıyamet artık çok yakın…” diyerek, atını şehre doğrultup, mahmuzlarını sertçe vurarak dehledi. Dizginleri öyle bir şaklatmıştı ki, sesi adeta kulaklarında çınlarken, atın gözlerinde beliren acı ifadesini de son anda fark ederek, birden ürperdi. Aslında o, istemsizce “Sürüm?” derken; şu koyunlar, köpekleri, Lezza’nın fırını, az önce sırtını yasladığı kaya, şu uçsuz bucaksız gibi görünen renk cümbüşü ovayı seyre daldığı irili ufaklı tepeleri, yönünü bulmasına yardım eden ayı ve yıldızları, her şeyi; aslında onu “o” yapan, yaklaşık 15 yıldır neredeyse her gün sektirmeden yaptığı “her şeyi” kast etmişti.</p><p>Birden, yine de sürüyü çevirip, şehre her zamanki gibi dönmeyi düşündüyse de, konuştuğu kişinin bir “asker” olduğunu hatırladı. Askerler yalan söylemezdi. “Politikacı” değildi onlar…</p><p>Hemen sonra, nasıl cesaret buldu bilinmez, gerisin geriye dönüp, şehre doğru koşar adım gitmeye başladı. Aslında düpedüz koşmalıydı belki de ancak, bilinmez bir güç, onu kaçarcasına koşmaktan alıkoyuyordu. O an fark etti: Şimdiye kadar bu yoldan, yanında sürüsü olmadan hiç dönmemişti…</p><p>Koşar adım yürürken, bir taraftan da düşünüyordu. Kendisi de tam hatırlamıyordu ama yıllardır savaş halinde oldukları Komoeliler, topyekûn savaşçı bir milletti. Komoe’de bireyler, onun okula başladığı 7–8 yaşından itibaren askeri eğitime başlar ve hayatta kalabilenleri, on sekiz — yirmi yaşlarında acımasız birer asker olurlardı. Askerlikten başka da hiçbir işle uğraşmazlardı. Topraklarını, fethettikleri yerlerden topladıkları kölelere işletir, hatta hemen her işlerini kölelere gördürürlerdi. Ne ticaret, ne sanat, ne de retorik… Bildikleri tek şey, askerlikti. Yani; insan öldürmek…</p><p>Açıkçası, bu konuda da mükemmeliyete erişmişlerdi. Kendi şehriyle onların toprakları arasındaki sınırı belirleyen nehir, dediği gibi, yıllardır bir savaş alanıydı ancak kimse nehrin diğer tarafına geçmediği için bu çatışmalar bir “küçük çatışmalardan ibaret ama sürekli olan bir savaş halinden” öteye geçmemişti. Ta ki, kendi şehri Ando’nun senatosunu bir tiran ele geçirip, bu yangına körükle gidene kadar… İsmi Lamaske olan bu tiran, aslında geçmişte muzaffer bir komutandı ancak yaşı ilerledikçe, çaptan düşmeyi kendine yedirememiş ve ihtiraslarına yenik düşerek, kaybettiği gücü başka bir alanda aramaya başlamıştı: Politika…</p><p>Lamaske, Komoelilerle olan mevcut savaşın böyle giderse mağlubiyetleriyle biteceğini, eğer bu savaştan zaferle çıkmak istiyorlarsa, kendilerinin önce davranmaları gerektiğini savunuyordu. Bunun için, tamamen kendi kaynaklarını kullanarak orduyu donatmış ve nehrin diğer tarafındaki toprakları da onlara paylaştıracağını vaat ederek, senatodaki diğer soyluların da desteğini alıp, orduyu nehrin diğer tarafına sefere sürmüştü. Ancak sonuç, anlaşılacağı üzere, büyük bir hüsran olmuştu. Şimdi ise önlerinde 2 yol vardı: Ya ölecekler, ya da köle olacaklardı. Onlara yardım etmesi gereken tanrıların bile gökyüzünden kaçacağı bir dehşet zamanı başlıyordu işte şimdi.</p><p>Meseleyi ancak idrak eden Meton, artık farkında olmadan koşmaya başlamıştı bile…</p><p>Ando’ya vardığında, kendi çiftliğini bomboş buldu. “Herkes pazar yerine toplanmış olsa gerek” diye düşünerek, şehrin merkezine doğru devam ediyordu ki, yolu üstündeki evlerden birisinin bahçe kapısının yanındaki direğe bağlanmış bir köle gördü. Yanına yaklaşıp, “Ceza mı?” diye sordu. “Evet” anlamında hızlıca başını salladı köle. Ne olabilirdi ki artık? Hiç düşünmeden, heybesinden yanından hiç ayırmadığı bıçağını çıkardı ve kölenin iplerini keserek “Kaç!” dedi ve onun ne dediğini bile duyamadan gerisingeriye dönerek, şehir merkezine doğru devam etti.</p><p>Sonradan fark etti. “Nereye?” demişti köle ona aslında…</p><p>Pazar yerine vardığında, anlamsız bir tartışma içinde buldu herkesi. Soylular; “O kadar da endişe edilecek bir şey olmadığını, Komoelilerle ‘bir şekilde’ anlaşabileceklerini” iddia ediyor ve halkı da buna ikna etmeye çalışıyorlardı.</p><p>“Savaşta yenildiğimiz Komoelilerle, anlaşmak…”</p><p>Söylendiği anda bile saçmalığı yüze çarpan bu lafa, bu zengin, eğitim almış soyluların da inanıyor olduğunu düşünmek, en hafif tabiriyle “salakçaydı”.</p><p>Tam aklından bu düşünceler geçerken, aniden sağ arka tarafından kısık bir kadın sesi duydu: “Sakın arkanı dönme. Tatyo’nun dükkânının arkasında buluşalım. Hemen…”</p><p>“Ahh..!”</p><p>Bu kadının sesi, alelade tek bir sözü bile, ona her zaman bir şiir gibi gelirdi…</p><p>2 dakika sonra, Simena onu Tatyo’nun dükkânının arka köşesinde bekliyordu.</p><p>“Kaçmalıyız Meton!” dedi Simena. “Arkho ile diğerleri konuşurken duydum. Komoelilere bir anlaşma önerecekler. Kendilerine dokunulmaması karşılığında, istedikleri her şeyi alabilme şeklinde bir antlaşma. Hepimiz ya öleceğiz, ya da köle olacağız Meton. Kaçmalıyız hemen, inanmamalıyız bunlara…”</p><p>“Nereye?” diye sormadı Meton. Hemen Simena’nın bileğini kavradı ve pazar yerine geldiği yönün tersine, çiftliğe doğru çekeledi onu. Az sonra çiftlikteydiler.</p><p>Meton, heybesine birkaç levazımat tıkıştırdı ve “Gidiyoruz!” dedi. “Bekle!” dedi Simena. Haneye doğru seğirtti, üst kata çıktı, çalışma ve şölen odası karışımı bir yere girdi, bir köşeyi döndü ve eliyle koymuş gibi bulduğu bir avuç altını Meton’a uzattı. “Al bunları da” dedi.</p><p>Gidelim buralardan…</p><p>Tekrar şehrin içine girmediler bile. Şehri etrafından dolaşıp, batıya, Komoelilerin geldiği yönün tersine, ikisinin de şimdiye kadar hiç ayak basmadıkları topraklara doğru açıldılar.</p><p>Birkaç saat sonra, karanlık basmaya yüz tutarken, “Uyumamalıyız” dedi Meton. “Gece boyunca yol alacağız. Gün ağarmasına yakın gizleneceğiz. Sonra gece tekrar yola koyulacağız”.</p><p>Simena’nın itiraz edecek hali yoktu. “Gecenin karanlığında nereye gideceğimizi, nasıl bileceğiz?” dedi sadece ezbere bir şekilde. Meton, “Ben gece rahatlıkla yönümü bulabilirim. Unutma, ben bir çobanım. Bir parça gökyüzü olan her yer, benim memleketim sayılır” dedi. İlk defa, evet, ilk defa, Simena, onu, sağ eliyle dirseğinden, sol eliyle de bileğinden kavrayıp, başını omzuna doğru yasladı. “Bir garip çoban” Meton, üç başlı köpeği bile, tek bir fiskeyle yenebilecek kudrette birisiydi artık…</p><p>Meton’un heybesine atmayı aklına getirdiği peksimet ve cevizler, ayrıca topladıkları keçiboynuzu ve mantarlarla beslenerek altı gecede aldıkları yol, onları nihayet çok büyük bir liman kenti olan, “serbest şehir” Kamolia’ya getirmişti. Kamolia, her türden insanın var olduğu, kimsenin kimseye karışmadığı, soruları az, karmaşası bol bir şehirdi.</p><p>Hemen bir hana yerleştiler. Meton’un Kamolia hakkında, eline geçen kitaplardan ve rastladığı gezgin satıcılardan edindiği genel bir bilgisi vardı. Hem okuma yazma bilen, hem de hayvanlardan anlayan birisi olarak, bu şehirde bir iş tutabileceğini biliyordu. Üstelik, kendilerine uzun zaman yetecek paraları da vardı zaten. O yüzden şimdi, en azından birkaç hafta, Simena’yla kurmaya başladıkları yeni hayatın tadını çıkartmak ve kenti anlamak için aylaklık yapma lüksleri vardı. Yaklaşık bir ay kadar, günlerini, Meton dışarı çıkarak, Simena ise geldiklerinin 1. haftasında kiraladıkları evi derleyip toplayarak geçirdiler. “Onlardan mutlusu yoktu” dense, abartılmış sayılmazdı pek de… Bu arada Meton, limanda hayvan ticareti yapan bir tüccarın yanında kabul ve kayıt işlerini yapacak bir iş bulmuştu bile.</p><p>Zaman ilerleyip, işe başlayışının üzerinden henüz iki-üç ay geçmişken, akşam işten dönerken Meton’un önüne aniden bir dilenci atlayıverdi. Her ne kadar ilk başta biraz irkilse de Meton, çelimsiz bir dilenciden korkacak değildi. Sakince, sadece bir adım geri çekilerek, dilencinin yüzüne iyice bakmak istedi ve adamın sağ gözünün olmadığını, o an fark edebildi. Dilenci aniden: “Benim Meton, Arkho…” dedi ve “Beni bu halde tanıyamaman çok normal tabii ki” dermişçesine sustu ve başını öne eğdi. Bir-iki saniyelik bir duraksamadan sonra Meton, adamı kucaklayıverdi. Arkho, boynu incelmiş, avurtları çökmüş, adeta tükenmiş bir vaziyetteydi. Öyle ki, Meton, ona zarar verebilir diye, sıkıca sarılmaktan bile korkmuştu. Kim bilir neler yaşamıştı zavallı… Ama şimdi yine de, doğup büyüdüğü topraklardan birisi, hem de çocukluk arkadaşı, “kanlı” olmasa bile hala “canlı” bir biçimde karşısındaydı. Beklediği her saniyenin arkadaşını ölüme biraz daha yaklaştırdığını düşünür bir acelecilikle Meton; “Haydi, oyalanmayalım hemen bize gidelim Arkho! Hem sana, bir de sürprizim olacak!” dedi ve on-on beş dakika mesafedeki eve yollandılar. Arkho, yol boyunca hiç konuşmamıştı. Meton ise bu durumun, onun bitkinliği ve yaşadığı şeylerden olduğunu düşünerek, ona hiçbir şey sormadı. Aynı zamanda, malum, Arkho ile Simena eskiden karı-kocaydı. Bunun gerginliği vardı üzerinde elbet ancak, artık hiçbir şey de eskisi gibi değildi. Simena, onunla kaçmış, ona ilan-ı aşk etmiş ve onunla evlenmiş bir kadındı; Arkho ise geçmişiyle artık uzaktan yakından alakası kalmamış bir zavallıya, hatta bir ucubeye dönüşmüştü. Bu saatten sonra eskiyi düşünmenin hiçbir anlamı yoktu artık.</p><p>Bu düşünceler içinde eve vardılar.</p><p>Meton kapıyı açtı ve içeri önce o girdi. Sonra Arkho’yu bir el işaretiyle içeri çağırdı. Kapının açıldığını fark eden Simena, odadan çıktı ve kapıda birinin daha olduğunu anlayınca, birkaç adım daha yaklaştı. Kapıdakini tanıyamamıştı doğal olarak. Meton; “Bak Simena, kiminle karşılaştım limanda?” dedi ve Arkho’ya dönerek: “Arkho!” diye devam etti.</p><p>Şaşkınlığını gizleyemeyen Simena, birkaç saniye daha bocalasa da, yaklaştı; yaklaşıp Arkho’nun halini görünce ise üzgünce: “Arkho, ne oldu sana böyle?” dedi. Yine yaklaştı, bir adım daha yaklaştı ve Arkho’ya sarılıverdi…</p><p>Arkho’nun bu perperişan hali, yemek yerken onları daha da şaşırttı. Daha doğrusu, öyle acınacak bir durumdaydı ki, insanın dimağı, bunu ancak zamanla alabiliyordu. Meton, “Simena ile Arkho arasındaki geçmiş” konusunda endişelenmeme kararında haklı çıkmış gibiydi. Hoş, Simena her ne kadar hislerini pek belli etmeyen bir insan olsa da, şu an Arkho’ya olan bakışları, sadece ve sadece acıma ve tıpkı Meton gibi, aynı zamanda da merak duygusu içeriyor gibiydi. Yemeğin sonuna doğru, bu merak da gittikçe artar olmuştu. Evet, artık öğrenebilecekler miydi acaba, memleketlerine ne olduğunu?</p><p>Arkho da kendini buna hazırlamış olacak ki; “Sanırsam artık anlatmam gerekiyor değil mi, Ando’da neler olduğunu?”dedi. Meton; “Dinle Arkho, eğer istemiyorsan, hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin. Hatta sen bizim için ‘herhangi biri’ de değilsin. Evimizde dilediğin kadar kalabilirsin” dedi.</p><p>Arkho, bir şey söylemek yerine, sadece derin bir nefes alarak, sakince devam etti:</p><p>“’O’ gün, akşama doğru, Komoelilerin öncü birlikleri şehrin önüne varmışlardı bile. Biz tiyatroda toplanmış, hala ‘Ne yapsak?’ diye tartışırken, bir taraftan hava kararmaya yüz tutmuş, diğer taraftan da şehri kuşatan Komoeli sayısı katlanarak artmış, artık yolda yakalayıp katlettikleri askerlerin kesik başlarını, mancınık benzeri silahlarla şehrin içine fırlatmaya bile başlamışlardı. Biz ise, tiyatrodaki gibi geniş katılımlı bir toplantıda bir karar alamayacağımızı anlamış, sadece şehrin soyluları olarak, senato binasında yeniden toplanmıştık. Bu toplantıda sonunda, halk içerisindeki panik artık had safhaya ulaşmış, şehrin etrafının tümüyle kamp ateşleriyle çevrili olduğu haberleri gelmeye başlamışken, Komoelilere bir elçi heyeti göndermeye ve teslim olma şartlarını öğrenmeye karar verdik.</p><p>Elçilerin geri dönmesini beklerkenki manzarayı ise, asla unutamayacağım:</p><p>Uçsuz bucaksız, kapkaranlık olması gereken o ovada, binlerce kamp ateşi… Adeta tepemizdeki berrak gökyüzüne saçılmış duran yıldızlara nazire yaparcasına, ufukta birleşmişlerdi sanki… Ve zafer sarhoşu olmuş Komoelilerin kahkaha ve naraları… Ara ara, gür bir uğultu halinde yükseliyor ve o anlarda, aslında bir bahar serinliği taşıması gereken o gece meltemi, şehrin üzerine insanın kanını donduran, aklını başından götürecek, düşünmeyi unutturacak kadar ürküten bir lanet yüklüyordu.</p><p>Bizim sokaklarda ise; inleme-ağlama arası sesler çıkaran, adeta büzüşerek oraya-buraya nokta nokta serpilmiş insanlar, dua etmeye çalışıp kendilerini avutmaya çalışanların belli belirsiz mırıltıları ve belirsiz aralıklarla, belirsiz yerlerden yükselen, cinnet getiren insan haykırışları… Kendileri ortalıkta görünmeyen ama sesleri hafif uzaktan gelen köpeklerin uzun uluyuşları duyuluyordu.</p><p>Elçiler dönünce, yine soylular olarak, senato binasına geçtik. Komoelilerin sunduğu teklif, kabul edilebilirdi: Soyluların canına kast edilmeyecekti. Ancak, geri kalan her şey, herkes, Komoelilerin olacaktı. Hatta buranın yönetiminin yine soylulara bırakılacağını ve biraz ‘düşünülürse’, bir kısım toprak bile koparabileceğimize inandıklarını söylemişti elçiler. Her şey aslında ilk başta akla gelen gibi olmuştu. Teklifleri kabul edildi.</p><p>Yani, binlerce insan, farkında bile olmadan, son nefeslerini vermeye başlamıştı artık…</p><p>Ertesi sabah, Komoelilerin şehre girişiyle, katliam erkenden başladı. 3 güne yakın da sürdü. Bu süre içerisinde şehir de sürekli ablukadaydı. Kimse dışarı kaçırılmadı. Müthiş biçimde disiplinliydiler. Tek tek, her eve girildi. Tüm yaşlılar hemen, görüldükleri yerde öldürüldü. Tüm genç erkekler küme küme ayrılarak, ertesi gün köle olarak sevk edilmeye başlandı. Genç kadınların neredeyse hepsine, defalarca tecavüz edildi. Çok az bir kısmına, bakire olarak satılacakları için, dokunulmadı. Tüm bebekler öldürüldü. Sanmayın ki, Komoeliler soylular için verdikleri sözü tuttu ve anlaşmaya uydu. Soylularda bu kurallar dahi işlemedi. Hepsi senatoya doldurulup, teker teker öldürüldü ve sadece bir kişi, yaptıklarına şahit olarak bırakıldı. 12 kişilik kabine üyeleri arasında kura çektiler ve o kişi de ben oldum. Ve işte, o ‘kura’ sonucunda ben, karşınızdayım!”</p><p>Arkho’nun sesinin birden yükselişi ve sonrasındaki duraksaması, Meton’u birden kendine getirdi. Arkho’nun şu ağır ağır, ancak bir çırpıda anlattığı şeyler; saat saat, günler, aylar şeklinde gözünün önünden geçti. Söyleyecek bir şey bulamadı. Sessizliği bozmaya cesaret edemedi. Zaten kulaklarında bir uğultu, yutkunmak istiyor, yutkunamıyor, kendi nefesini bile duyamıyor haldeydi.</p><p>“Beni evinize aldığınız için çok teşekkür ederim” diye sessizliği bozdu Arkho. “Simena, sofra için de sana ayrıca teşekkürler” diye devam etti. “Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum. Bir şey yapabilir miyim, onu da bilmiyorum. Hatta yaşayıp yaşayamayacağıma, yaşarsam da nasıl olacağına dair hiçbir fikrim yok.”</p><p>“Dediğim gibi Arkho” dedi Meton. “Evimizde dilediğin kadar kalabilirsin. Şimdilik dinlen. Sonrasına bakarız…” Simena’ya dönerek; “Simena senin odanı hazırlasın.”</p><p>Meton, düşünceler içinde, ancak olayı da tam idrak edememiş bir halde yatağına uzandı. O günü, o sabahı, buraya kaçış yolculuklarını düşündü. Geçen zaman, ona sanki yıllar öncesiymiş gibi geldi. Hâlbuki sadece birkaç aydı… Ama o birkaç ayı bile öyle hızlı yaşamışlar, her şey öyle hızlı değişivermişti ki, bu süre içerisinde memleketlerinden hiçbir haber almamış olmaları onlara hiç garip gelmemişti. Onca badire sonrasında memleketleri hakkında aldıkları ilk haberse, “memleketleri” diye bir yerin artık var olmadığıydı…</p><p>Yarı uyur, yarı uyanık geçen gecenin ilerleyen saatlerinde Meton, birden bir çığlık sesi duydu. Ancak, sanki uzaklardan, hatta nasıl derler, “derinlerden” gelen bir sesti bu. Uykulu haliyle, bir taraftan duyduğu sesin “rüya mı gerçek mi” olduğunu, diğer taraftan da, gerçekse bile “önemli olup olmadığını” anlamaya çalışırken, yan odadan aynı zamanda belli belirsiz tıkırtıların da geldiğini fark etti. Usulca doğruldu ve o an, Simena’nın da yatakta olmadığını gördü. Yataktan sessizce kalktı, köşedeki rafta duran lambayı seri bir şekilde alıp, kapıya yöneldi. Kapının üst kısmındaki tahta çıkıntıda, her zaman bir bıçak bulunurdu. Bildik bıçaklara göre daha uzun fakat bir o kadar da ince dövülmüş olan, kama biçimindeki bu pahalı silahı Meton, yıllar önce, o zamanlar bir bıçak için bir hayli fazla sayılabilecek bir fiyata, 2 koyun postu karşılığında, bir gezgin tüccardan almış ve o gün bugündür de, neredeyse hiç yanından ayırmamıştı. Simena’dan sonra silahın da yerinde olmadığını görünce içini bir ürküntü kaplayan Meton, daha da tetikte bir şekilde Arkho’ya verdikleri odaya doğru süzüldü.</p><p>Kapıya geldiğinde içeride gördüğü manzara, “Bugün daha ne olabilir ki?” diye düşündüğü halde, tüyler ürperticiydi:</p><p>Arkho; başının orada bir yastık, tam kalbinin üstünde, dibine kadar saplanmış şekilde duran Meton’un kaması, ayakucunda da Meton’a adeta “Bak Meton, ne yaptım!” der gibi bakarak, ellerini, parmaklarını birbirine hafifçe değecek şekilde önünde kavuşturmuş, başı da hafif öne eğik bir şekilde duran Simena olduğu halde yatakta öylece yatıyordu. İçeri doğru birkaç adım atan Meton’un neler olduğunu anlaması uzun sürmedi. Muhtemelen, Simena gece kalkmış, kapının üstündeki bıçağı alarak Arkho’nun odasına usulca girmiş, o uyurken de bıçağı (muhtemelen iki eliyle tutarak) Arkho’nun tam kalbine vurmuştu. Meton’un duyduğu o çığlık sesi ve takırtılar da, Arkho’nun yastıkla üstesinden gelinen son çırpınışlarıydı.</p><p>Yani, her şey aşikâr, yalnızca tek bir soru cevapsızdı. Simena’ya döndü; “Neden?” dedi sakince. Simena:</p><p>“Bu pislik bana tecavüz etti Meton. Hem de defalarca…</p><p>Onu zaten hiçbir zaman sevmemiştim. Ama bilirsin işte, kabullendim. Ondan kadınlığımı, bana öğretilen şekilde, hatta çoğu zaman fazlasını da sunarak, hiçbir zaman esirgemedim. Ancak bir zaman sonra, çocuğumuz olmayınca işler değişti. O, çocuğumuzun olmayışını bana bağlıyor ve artık günden güne daha acımasız, daha sert davranmaya başlıyordu.</p><p>Yine böyle zamanların birinde beni bir odaya hapsetti. O bana “Sus! Ses çıkartma be kadın! Seni köle olarak satacağım! Karşı gelirsen de, dilini araba tekerleğine çivileteceğim, cesedini ise, tıpkı cadılar gibi yaktıracağım…” diye hakaretler savurmaya başladı. Çıldırmış gibiydi. Ama ben durmadan ağlıyor, kendimi bir türlü susturamıyordum. Bunun üzerine iyice delirip, odaya daldı ve bana o halde, döve döve, işkenceler altında tecavüz etti. Günlerce sürdü bu. Her sabah, beyazlar giyerek, lavanta kokuları içerisinde senatoya gidip bir şehir yöneten bu pislik, akşamları şölen toplantılarından sonra sarhoş eve gelir, bütün o hıncını, o ezikliğinin acısını türlü işkenceler ve tecavüzlerle benden çıkarırdı. Belirsiz bir zaman sonra ise, herhalde hevesini aldığından ya da geçici bir rahatlama hissinden olacak, beni salar, hayat pek de bir şey olmamış gibi devam ederdi. Ta ki bir sonraki cinnet anına kadar…</p><p>İşte bundan öldürdüm onu Meton. Akşam geldiği ilk andan beri sadece bunu düşündüm ve gördüğün gibi, bir an bile tereddüt etmedim.”</p><p>Elindeki lambayı usulca yatağın başındaki sehpaya bırakan Meton, karısına yaklaştı. Ellerini kaldırarak, onun yüzünü avuçları içine aldı ve hafifçe göğsüne yasladı. Yüzü duvara dönüktü. Lambanın titreyen alevinin duvarda oluşturduğu gölgelere gözü takıldı. Gölgeler duvarda, bıçağın parlak metalden yapılma kabzasından yansıyan ışık demetleriyle birlikte, dans ediyor gibiydi.</p><p>Kalp atışlarının normale dönmesi için kısa bir süre bekledikten sonra; “Havanın aydınlanmasına daha çok var. Acele edersek, bu beladan hemen kurtulabiliriz” dedi. “üç-beş tane örtü, battaniye falan çıkar. Geniş bir tanesini yere ser, cesedi ona saracağız. Ben de gidip, hemen halat ve el arabasını getiriyorum.”</p><p>Cesedi sarıp sarmalayıp, sıkıca bağlayarak el arabasına attıkları gibi, limana doğru yollandılar. Daha limana varmadan sola yönelip, limanın yakınlarındaki, Meton’un sık sık iş yaptığı küçük iskelelerden birine geldiler. Meton hemen (muhtemelen birkaç gün önce açıktaki bir gemiye hayvanların ilk kontrollerini yapmak için çıkarken kullandığı) bir kayığa yanaştı ve cesedi el arabasından doğruca kayığa devirdi. Hemen sonra, daha iskeleye vardıklarında gözüne kestirdiği eski bir tekne çıpasını almak için geri dönerken, Simena’ya kayığa geçmesini söyledi. Çıpayı alıp gelince, bir çırpıda kayığa atladı ve hemen ipleri çözerek, kürek çekmeye başladı.</p><p>Şu an mal indirmek için bekleyen bir gemi olmadığını biliyordu. O yüzden, güneye yöneldi. Hava müsaitti. Rüzgâr yok denecek kadar az, ay onları belli etmeyecek kadar yeni, gökyüzü de yönlerini bulmalarına yetecek kadar berraktı. Yeterince açıldıklarını düşününce, kürekleri salarak, önüne eğildi. Cesetten sarkan uzun ipi çıpanın halkasına sıkı sıkı bağladı. Düğümleri son bir kez daha kontrol ettikten sonra, çıpayı sapından kavrayarak, Simena’ya “Al, bitir şu işi” dercesine uzattı.</p><p>Simena, Meton’un korkunç mu, yoksa hayranlık verici mi çözemediği bir tereddütsüzlükle, çıpayı derinlere doğru saldı. Sonra cesede ikisi de aynı anda el atıp, suya ittiklerinde, kendilerini, başları yan yana, onları geçmişlerine bağlayan son izin de derinliklere doğru silinişine sessizce bakarken buldular.</p><p>Ali Hüsmen MUTLU</p><p>ISTANBUL/Büyükdere</p><p>2019</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> Meton’un yaşadığı diyarlarda, ilkokula verilen isim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b49afbf688dc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[LÖKOSİT]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/l%C3%B6kosi%CC%87t-f1860557ff74?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f1860557ff74</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 17 May 2018 21:08:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-17T21:10:24.242Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Görkem, başarılı bir öğrenci olmasına rağmen, okulu sadece bir “toplumsal mesele” olarak görürdü. Tümden… İlk-orta-lise-. Ve saire, ve saire…</p><p>Dolayısıyla, okul hayatı boyunca onun açısından hatırlamaya ve sevmeye değer, sadece “dönemlerin ilk ve son günleri” oldu. Sadece bu zamanlarda okulda olmayı severdi ve pek çok öğrenci gibi, bu zamanlarda derse girmemeyi, “doğal” olarak görürdü. Ama aslında, okulu asıl “yaşadığı” zamanlardı bu zamanlar, “doğal” olarak…</p><p>Mesela ,orta 1. sınıfın ilk döneminin son Perşembe günü, normal olarak, yatılılar ağırlıklı bir tayfayla birlikte derse girmemişler, biraz sağda-solda pantalık yapıp, sonrasında yemekhaneden bolca ekmek ve zeytin aşırarak, üst dönemlerin açtırtmış olduğu yatakhane katlarına çıkıp, pantalığa orda devam etmeden evvel de kayıntıya oturmuşlardı.</p><p>Kayıntının üzerinden 1 saat kadar geçmiş geçmemişti ki, midesi bulanmaya başladı. “Yaa, ziitinler de ziir gibi tuzluydu. Kafa bassaydı da bi sudan geçirseydik”. Herhalde onlar dokundu…” diye düşünüp, ilkj başta pek de önemsemedi. Bulantı bir süre daha devam edince, mecburen gitti bir kustu. Biraz ortalıkta takılmaya çalıştı ancak midesi o ergen tepinmelerinin temposuna ayak uyduramayacak kadar bulanıyordu hala. Biraz su içti, sonra da yatağına gitti, artık yatılılık hayatının bir 3–5 senesine daha damga vuracağını henüz bilmediği açık yeşil-koyu yeşil renkteki battaniyesini de üstüne çekip, uzandı. Midesi hala bulanıyordu. Biraz su içmeye kalktı, 2. yudumu yutar yutmaz, yine kustu. Tekrar yatağına geçti. Bir yarım saat kadar kıvrandı…</p><p>Ne kadar zaman geçtiğinden tam emin de değilken birden “davudî” bir sesle irkildi.</p><p>Bağıran Kartal Hoca’ydı. Beden Öğretmeni, aynı zamanda da yurt müdürü… Yanında da, yaşı ilerlemiş, tonton Türkçeci Hamdi Hoca… Kartal, dönemin son akşamı olmasından mütevellit, o gece yurdun zibidilik potansiyeline karşı bizim tonton Türkçecimizi yalnız bırakmamış, o gece yurtta kalmaya karar vermişti.</p><p>Doğru tercih… O zamanlar kredili sistem var. 10.-11. dönemi var, uçanı var, kaçanı var…</p><p>Velhasıl, Kartal’la Hamdi Hoca, yoklama için koğuşları gezerken, Kartal benim yattığımı fark etti. Her zamanki tok sesi ve otoriter mizacıyla:</p><p>- N’oldu bakayım sana?</p><p>- Hastayım biraz hocam, midem bulanıyor “biraz”. Kustum falan…</p><p>- “Hoyvon Herif! Bütün gün koşturup duruyonuz, terliyonuz, sonra üstünüzü değiştirmeden, esiyormuş-esmiyormuş bakmadan, serseriliğe devam… Yetmiyo, üstüne bi de soğuk soğuk içiyonuz..! Üşütürsün tabi…</p><p>- Valla hiç fark etmedim hocam…</p><p>- Tamam. Sen biraz bekle, şu yoklama bitince hemen birazdan ben sana mideni ısıtacak bir şeyler ayarlıycam.</p><p>15–20 dakika sonra, bir elinde minik bir ilaç, diğer elinde ise kocaman bir naylon maşrapa dolusu (neredeyse) hala kaynamaya devam edecek kadar sıcak suyla geri geldi.</p><p>- Al bakayım şu ilacı, iç şu suyu da, miden bir ısınsın.</p><p>Su o kadar sıcaktı ki, Görkem daha ilk yudumunu almadan, burnunun ucu yanmış gibi hissetti. Elindeki maşrapa, o an ona “bir maşrapa” değil de, “Tarkan Güçlü Kahraman’ın iyileşmek için girdiği ‘İnsanın Kemiklerini Eritebilecek Kadar Sıcak Olan Havuzu’ydu” sanki… O derece sıcak, sadece fokurdaması eksik…</p><p>Bir yudum zorla aldı Görkem. Dişlerinin birbirinden ayrıldığını, dilinin uyuştuğunu fark etti bir an, kaynar su ilaçla birlikte gırtlağından aşağıya ilerlerken…</p><p>Kartal:</p><p>- İç iç… Koşturup mideni üşütmeyi biliyosun. İç de, biraz miden ısınsın.</p><p>Yana yana bir yudum daha içti. Sonra Kartal, yüzündeki ifadeyi fark etmiş olacak ki;</p><p>- Şimdi bunu bırakıyorum, ama sen bırakmıyosuun, hepsini fazla da soğutmadan içiyosuun. Gelip kontrol edicem, tamam mı?</p><p>- Tamam hocam…</p><p>Görkem bir süre avuçlarının içinde maşrapayla bekledi. Su biraz daha ılındıktan sonra, olabildiğince kocaman bir yudum daha aldı. Midesinin bulantısı hala devam ediyordu. Bir yudum daha içti ancak bu sefer yataktan fırladığı gibi kendini tuvalete attı. Yine kustu… Artık neredeyse su kusuyordu zaten…</p><p>Bütün gece böyle devam etti. Ortalıkta “onnumara” bir muhabbet varken, o (artık neredeyse yarı baygın bir vaziyette) hep yatağında kaldı, kankaları ve hocalar da (sağ olsunlar) arada gelip kontrol etmek dışında, ona pek de bulaşmadılar ve sabaha kadar uyur uyanık, 1–2 sefer daha kustu. Hoş, artık midesinde pek bir şey kalmamıştı ama “teknik olarak” kusmaydı işte bunlar da…</p><p>Sabahı nasıl ettiğini pek de hatırlamıyordu. Birazcık uyuyabilmiş olmanın verdiği güçle kalktı, giyindi, okul binasına, kantine geçti. Seçkin Aga’dan bi peynirli poğaça, bi de şeftali suyu aldı. Soğuk olmamasına dikkat etti. Birer yudum aldı, birer tane daha… Meyve suyunun 2. yudumunundan sonra, yine kustu.</p><p>Böyle olmayacaktı. Hemen memlekete gitmeye karar verdi. Milletle birlikte dönmeyip, otobüsteki şamatayı kaçırmak istemezdi ama olsun… Artık takati kalmamıştı.</p><p>Kankalarından birine durumu anlattı, zaten hazır gibi olan valizini kapıp, terminale doğru yollandı… Neredeyse 1 gündür midesi boş olduğundan olsa gerek, otobüste, kucağında buruşturduğu siyah poşeti kullanmasına gerek kalmadan, yarı uyur-yarı uyanık, kendini memlekete attı. Vakit öğleyi henüz bulmuştu ve normal olarak, anne-babası da işteydi. Çarşıya da yakın olan, anneannesinin evine yollandı. Anneannesi kapıyı açınca doğal olarak şaşkınlıkla:</p><p>- A a, hayırdır kızanım? Hoş geldin..?</p><p>- Sorma annaane, midemi üşütmüşüm çok fena, atladım erkenden geldim.</p><p>- Kıyamam. Geç kızanım, geç…</p><p>İçeri geçti, hemen divana uzandı. İyice bitkinleşmiş, artık mide bulantısı, ağrıya dönüşmüştü. Anneannesi, hemen üzerini kütük gibi bir yorganla örttü ve sobayı harlayıp, hani şu “ortası çukur olan”lardan da bir ateş tuğlayı, sobanın alt kısmına attı.</p><p>- Bu biraz ısınadursun, sarar karnına koyarız, ic bişeyciin kalmaz. Ben sana o arada yiyecek bi şeyler hazırlayayım.</p><p>Mutfakta biraz takılıp, sonra hemen elinde kalınca bir havluyla geldi. Tuğlayı bu havluya sarmalayıp, karnına koydu. Görkem ısınırken, o da yerde sofrayı kurmaya başladı. Bir 10 dakika kadar sonra, Görkem de sofraya oturdu. Üzerine biraz da yoğurt katarak, ev eriştesinden bir kaşık aldı. 2. kaşığı da aldı, ağzında lokmaların büyümeye başladığını hissetti ve malum. Soluğu lavabo da zor aldı…</p><p>Beti-benzi atmış, iki büklüm bir halde odaya girdiğinde anneannesi:</p><p>- Eyva, eyva… Sen çok üşütmüşün be kızanım…</p><p>- Sorma annaane, mafoldum dünden beri. Ben iyisi mi uzanayım gene…</p><p>Hemen öncesinde babasını aradı, hastalığından haberdar etti ve babası gelene kadar, 1 saat falan, mütemadiyen karnında bir tuğlayla uyukladı.</p><p>Babası gelince, hemen sağlık ocağına gittiler. (O zamanlar öyleydi. İnsanlar, sağlık ocağına giderlerdi…) Oradaki doktor, odasına girdiklerinde hala telefonla konuşuyordu. Bir elinde ahize varken, diğer eliyle “Gel gel” işareti yaptı. Görkem doktora yaklaştı ve doktor çubukla boğazını kontrol etti. Sonra görüşmesi bitti, ateşine baktı, sağını-solunu kontrol etti.</p><p>- Çocuk üşütmüş, gitsin evde dinlensin biraz, zaten 15 tatile de girdiler, bir şeyciği kalmaz.</p><p>Allahtan babası:</p><p>- Ya, çocuk yatılı okuyor. Yurttaki arkadaşlarından birisi sarılık olmuş da (Mehmet Diker yaklaşık 2 ay önce sarılık geçirmiş, bayağı bir süre okula gelememişti.) Bir tahlil yaptırsak diyordum..?</p><p>- Yok, sarılık falan değil ama yine de siz yaptırın tabii. Yalnız ben sizi acile sevk edeyim o zaman. Malum, biz buradan tahlil isteyemiyoruz.</p><p>- Tamamdır Doktor Bey, sağ olun…</p><p>Babasıyla birlikte acile gittiler. Kan, idrar falan… “Sonuçlar 3 saate çıkar” denilince, babası, “Seni eve götüreyim de, ben sonra sonuçlar için gelirim tekrar” dedi.</p><p>Eve gittiler, Görkem, ağrısına rağmen birkaç saat uyuyabildi.</p><p>3–4 saat sonra, babası hastaneden döndü. Nöbetçi olan bir genel cerrahi uzmanı, “Çocuğu da bir görmem lazım. Lökositi çok yüksek. Muhtemelen vücudunda bir enfeksiyon var.” demiş. Çabucak toparlanıp, maaile hastaneye gittiler. Doktor Görkem’i muayene ettikten sonra perdeli muayene alanından çıkıp, masasına geçerken, karşılıklı iki sandalyeye oturmuş anne ve babasına: “Delikanlı apandisit olmuş.” dedi. Kısa süreli bir şaşkınlıktan sonra babası:</p><p>- Ee, ne yapacağız?</p><p>- Ameliyata alacağız. Merak etmeyin, biliyorsunuzdur. Çok ciddi bir şey değil. Yarın gece de yatar, ertesi gün taburcu ederiz inşallah…</p><p>- Hımmm, tamam o zaman… Ne zaman girer ameliyata peki?</p><p>- Valla zaten saat 6 oldu. Personel bir vardiya değiştirsin, ameliyathanenin hazırlanması falan, 8 gibi alırız diyelim. Siz de o arada yatış işlemlerini vs. halledersiniz. Zaten henüz patlama gibi bir durumu yok…</p><p>Zeytin, mide, maşrapa, Kartal, ateş tuğla, apandisit… “N’oluyoruz lan?” diye geçirdi içinden Görkem. Kaderine isyan edemeyecek kadar takatsizdi ancak bir an, alnındaki soğuk teri fark edebildi. Ama, korkusunu dillendirebilecek kadar da enerjisi kalmamıştı artık…</p><p>Hastanede odaya çıktılar. Artık ağrıları dayanılmaz olmuş, tabiri caizse artık “yorganları kemirir” hale gelmişti. Annesine:</p><p>- Anne karnımda atlar tepiniyor, yetmiyor, bir de üstüne habire sağa-sola çifteler atıyorlar sanki.</p><p>- Geçecek oğlum, bak, Derya da geçenlerde apandisit oldu, ertesi gün çıktı hastaneden. Azıcık daha dayan.</p><p>Tam o esnada, odaya serum takma vs. için girmiş olan hemşire:</p><p>- Tabii canım, koca delikanlı olmuşsun sen, bir apandisit ameliyatı nedir ki? Şipşak bitecek, yarım saatçik sürmez bile.</p><p>Sadece karnına sürülen soğuk bir sıvıyı hatırladığı bir zamandan sonra gözlerini ilk açtığında, odada bulunan 3–4 kişi, ona çok kalabalık geldi. “Yastık verin” diye sayıkladı. Kalabalık, ışıklar, yastıksızlık onu rahatsız etse de, tekrar kendinden geçti.</p><p>Ertesi sabah, doktor servise geldiğinde uyandığı zaman öğrendi durumu:</p><p>Görkem’in apandisitinde, yaklaşık bir mercimek büyüklüğünde bir taş varmış. Bu taş, apandisiti delmiş ve iltihap, üretildikçe karın boşluğuna akmış ve de aynı zamanda, apandisitin şişip patlamasını da engellemiş. 5–6 saat daha geç kalsaymış, komaya girermiş. Normalde yarım saatten az sürmesi beklenen ameliyatı, karın boşluğumun temizlenmesi, kalan iltihabın da vücuttan zamanla tahliye olması için gerekli direnlerin takılması vs. derken, 1,5 saatten fazla sürmüş. O aralar sansasyon yaratan, Uğur Dündar’ın programında çıkmış; “Narkozcu olmadığı için oksijen yerine karbondioksit verildiği için ölen hasta” aklına gelen (Evet, o zamanlar toplumda böyle şeyler gündem olurmuş) ve o an yattıkları hastanede de “narkozcu” olmadığını öğrenen annesi de dışarıda birkaç kez bayılmış ve bir de onu ayıltmaya çalışmışlar…</p><p>Karnından çıkan 2 hortum ve zar zor çalışan bir sindirim sistemiyle 7 gün geçirdiği hastaneden taburcu olup da eve geldiğinde, plastik, şeffaf bir kaba koydukları minik, pürüzlü taşa dikti gözlerini. Kutuyu şöyle hızlıca bir iki kez salladı, tekrar baktı. Taş ufalanmaya başlamıştı bile…</p><p>Tüm bunlar, bir sonraki okulu olan fen lisesinde bir akşam yatakhanede muhabbet ederken, 89’da Bulgaristan’dan göçürülmüş bir arkadaşının laf arasında “Bulgaristan’daki okulunda diş hekiminin bile bulunduğunu” söylemesiyle aklına geldi. Hatta ona içirilen kaynar suyun, o kızgın tuğlaların, aslında o iltihabı azdırdığını, hatta taşın açmış olduğu deliği de genişletmiş olacağını, yine bizzat artık bir dahiliye uzmanı olmuş o muhacir arkadaşından, yıllar sonra bir lise buluşmasında öğrendi.</p><p>Her neyse, yılmak bilmez bir Türk genci olarak, belki de ilk kez ölümden dönmüş, birkaç saatle kefeni yırtmıştı bu seferlik.</p><p>Sevinse miydi acaba?</p><p>Gülse miydi haline?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f1860557ff74" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsancıl]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/i%CC%87nsanc%C4%B1l-118e47d6418d?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/118e47d6418d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 07 Mar 2018 08:09:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-07T08:39:58.972Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hikmet’le birlikte, Önder’in karşısına ilk defa çıktığımda, her şey çok hızlı gelişmişti aslında… Daha birkaç gün önce, otobüsle memleketten gelirken hasbelkader Hikmet’in yanına oturmuş, laf arasında bir “sol söylemde” bulunmuştum. Biraz “patavatsız” diye tabir edilebilecek birisi olan Hikmet; “Sen de mi komünistsin yoksa lan?” diye pattadanak sorduğunda, itiraf etmeliyim ki, “sol görüşlü olmamın” bir yerde yüksek sesle ilk kez dillendirilmesi üzerine, bir anlığına ürpermiştim hafiften…</p><p>Hemen akabinde Hikmet; “Korkma lan, ben de öyleyim.” deyince, biraz daha rahatlamış ve kendimi açığa vurmuştum doğal olarak.</p><p>Pazar günü memleketten yurda dönüş yolunda gerçekleşen bu konuşmanın üzerinden 2–3 gün bile geçmeden, Hikmet’le Önder Abi’nin karşısındaydık yurtta. Önder Abi, o zamanlar liselerde uygulanan “kredili sistem” gereği okulunu uzatmış, bizden 4–5 yaş büyük, komünist olduğu herkesçe malum birisiydi. İyi kalpli, sakin bir insandı. Bilgiliydi, yurtta etütlerde nöbetçi kalan din öğretmeniyle bile herkes ortasında sakince tartışabilecek kadar hatta… Teorik boyutu bir yana, daha önceleri böyle bir tartışmasına ilk kez şahit olduğumda, ateist olduğunu bu kadar açık söyleyebilen birisi olması bana “ilginç” gelmişti. Okulda Sübhaneke’yi, Fatiha’yı, namaz vakitlerini, peygamberin hayatını vs. öğreniyorduk ancak, bunları hiçbir zaman sorgulamamıştık. Sebep? “Öyleydi” çünkü…</p><p>Hikmet ve ben, Önder Abi’nin yanına gittiğimizde, Çağdaş ve İrfan da oradaydı. Hikmet’le Çağdaş aynı dönemden, benden 1 yaş büyük, İrfan ise 3 yaş büyüktü. O anda öğrendim; bir yatakhane “örgütü” kuruyor olduğumuzu. İrfan başkandı, Hikmet sekreter, Çağdaş sayman ve ben de basın-yayın sorumlusu… Ve hemen “rutin” eğitim çalışmalarına başladık.</p><p>Günlerden bir gün, akşam etüdü sonrası serbest zamanda, yatakhanedeki lavaboların orada 5 kişi eğitim çalışmasındaydık. Önder Abi kalorifere yaslanmış, elindeki dergiden , (yanılmıyorsam “Kemalist Devrim” hakkında) bir yazı okuyor, biz de etrafında yarım daire oluşturmuş, “dil devrimi, kültür devrimi, vb.” konuları tartışıyorduk. Biz tartışmaya dikkat kesilmişken, aniden, dinciliğiyle maruf bir belletmen, sırtına havlusunu atmış, muhtemelen abdest almak için, ayak yıkama yerlerinin oraya doğru geçiyordu ki, bizi göz ucuyla görüp aniden durdu ve kafası bize dönük olarak bir adım geri çekildi.</p><p>O dönemlerde, bizim yurtta akşamları 2 erkek, 2 de kadın öğretmen olurdu. Bu öğretmenlerden 1 kadın ve 1 erkek, okulumuzun kadrolu öğretmenlerinden, diğer kadın ve diğer erkek öğretmen ise “belletmen” diye tabir edilen, başka okullarda görevli, ancak bizim yurtta konaklayan ve sıra ile etüt sonrası gece nöbeti tutan öğretmenlerdi. Bu öğretmenler genelde genç olurdu ve kadrolu oldukları asıl okulları; dolayısıyla fikir, tutum ve davranışları da çeşitlilik arz ederdi.</p><p>Önder Abi’nin elindeki dergiyi ve etrafında bizi gören belletmen, Önder Abi’nin de “ne mal olduğunu” bildiğinden mütevellit, bizim tarafımıza seğirtmekten saniye bile tereddüt etmedi tabii ki… Önder Abi’ye doğru sordu: “Ne yapıyorsunuz siz burda bakiim?”. Önder, dergiyi rulo haline getirmiş, iki eliyle kasıkları hizasında tutar halde ve tüm soğukkanlılığıyla cevap verdi:</p><p>- Dergi okuyoruz…</p><p>- Ver bakayım o dergiyi sen bana?</p><p>- Vermem…</p><p>- Ver dedim!</p><p>- Vermem…</p><p>- Neden vermiyorsun? (Elindeki derginin “sakıncalı” olduğunu bildiği için, “aklınca” Önder’i köşeye sıkıştırmaya çalışarak…)</p><p>- Çünkü dergi benim. O yüzden vermiyorum, vermeyeceğim de…</p><p>- O zaman yarın hesabını müdüre verirsin…</p><p>Belletmen sinirle arkasını döndü, biz de dört kişi, Önder’in yüzüne bakakaldık…</p><p>Önder; “Şimdi şu şekilde yapacağız” dedi:</p><p>- Yarın birimiz erkenden kalkıp çarşıya çıkacak. (Bizim okul, şehrin bayağı bir dışında, esmer vatandaşların yoğun olarak yaşadığı, tabiat ananın nimetlerini dağıtırken es geçtiğinden olacak, belediyenin de pek takmadığı bir semtteydi.) Çarşıdan bu dergiye benzer (yaklaşık 60–70 sayfa, saman kâğıda baskılı) ama siyasi olmayan bir dergi alacak ve okula gelecek. Yarın da bize sorduklarında; “O dergiyi okuyorduk ve tartışıyorduk.” diye cevap vereceğiz. Sıkıntı yapmayın, bir şeycik olmaz.</p><p>Ben hemen atladım:</p><p>- Abi ben yarın okulda tüm gün koridor nöbetçisiyim, biraz geç kalsam da sıkıntı olmaz. Ben çıkarım çarşıya. Da, hangi dergiyi alıcam abi ben ya?</p><p>Önder, neredeyse hiç düşünmeden:</p><p>- “İnsancıl…” dedi. “Güzel bir edebiyat dergisidir…” (Suratında, “Biz de bari uzun zaman sonra biraz edebiyat okuruz işte bahaneyle, fena mı?” minvalinde müstehzi bir gülümsemeyle…)</p><p>Ve ekledi:</p><p>- Dergiyi alır almaz, bir metin seç, iyice oku, anla. Ve sayfasını köşesinden kıvır. Sonrasında elden ele gezdirip, hepimiz aynı metni okuyacağız. Tamam?</p><p>Tamamdı… 15 yaşında bir ergenin heyecanıyla, tamamdı…</p><p>Ertesi sabah, hızlıca kalktım, giyindim ve yurttan minibüs durağına doğru fırladım. Henüz durakta minibüs yoktu ve sabah ayazı, kulaklarımı ısırarak Edirne’de olduğumu bana hatırlatıyordu. Bir süre ağzımdan çıkan buharı izleyerek, kafamda nerelere gidebileceğimi düşünmeye başladım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/525/1*1uBWMYVJTmm4CZhk5MMHgQ.jpeg" /><figcaption>image from: <a href="http://www.arkitera.com/">www.turizmguncel.com</a></figcaption></figure><p>Ön koltuğuna kurulduğum minibüsün soğukluğunu unutmak için buğulu yan camına doğru diktim gözlerimi… Önce, Kervansaray’la minibüs durakları arasındaki büfeye bakacaktım, sonra ise Demirciler Çarşısı’nın başındakine… Orada da yoksa, Saraçlar’ın başındaki büfeye geçerdim. Bu şekilde düşüne düşüne çarşıya varmıştım, minibüs de iyiden iyiye ısınmıştı. Bir an dışarıdaki havayı düşünerek canım inmek istemedi ama “sorumluluk” işte, yine de kendimi dışarıya attım. Rodi marka pofuduk montum süperdi, ancak ayağımdaki küt burunlu altı dümdüz çizmeleri icat edene de bol bol küfretmekten geri kalmadım. Kar yoktu, ancak sabah soğuğu daha yumuşamadığından ötürü, yerler “takır takır”” buzdu. Dikkatlice dolmuş terminalinden yukarıya seğirttim. Kervansaray’ın oradaki büfe zaten dergi satmıyordu, Demirciler Çarşısı’ndaki büfe ise henüz açılmamıştı bile. Esnaftan bir amcaya seslendim:</p><p>- Dayı! Kaç gibi açar bu büfeci?</p><p>- 15–20 dakkaya açar!</p><p>- Dergi bulunur mu burada?</p><p>Sırıtarak:</p><p>- Ne dergisi arıyon? (Evet, karga bokunu yemedi ama ben otuzbir düşünüyorum bu saatte amca!)</p><p>- Edebiyat dergisi var bi tane, “İnsancıl” diye. Ondan arıyom dayı! (Anladın mı şimdi?)</p><p>- “İnsanca” diye bi dergi duymadım ben…</p><p>“Saraçlar’a da bir bakayım, sonra buraya tekrar uğrarım” dedim kendi kendime…</p><p>Artık güneş biraz daha yükselmiş, kepenk sesleri daha da fazla duyulmaya başlamıştı. Demirciler çarşısı başındaki dayıyla konuştuktan sonra peşime takılan köpeği fark ettim bir an. Hızlandım… Ben hızlanınca, o da karşı kaldırıma seğirtti, sanki bildik bir rotada dağıtım yapar ve her daim belli yerlere uğrarmış gibi… Karşı kaldırıma yaklaşınca, burnunu hafifçe yere yaklaştırıp, bir bilgiçlikle başını salladı. Aniden yere çöküp, sağ arka ayağıyla boynunu kaşımaya başladı. O arada tekrar önümdeki yola konsantre olunca, Lale Köfteci’sinin açılmış olduğunu gördüm. Babam Edirne’ye her geldiğinde köfte yemeğe gittiğimiz bu yerden, hayatımda ilk defa sabah çorbası içmek istedim. Ama şimdi zamanı değildi. Bir daha da fırsatını bulup, içemedim. Şimdi bile, üzerinden 20 yıl süre geçmiş olsa da, hangi sabah bir çorbaya denk gelsem, o sabahki Lale Köftecisi’ni hatırlarım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/730/1*B6T99hfUG6N34v3EzTxHKg.jpeg" /><figcaption>image from: <a href="http://www.arkitera.com/">www.arkitera.com</a></figcaption></figure><p>Saraçlar’a vardığımda, o rengârenk caddeden henüz eser bile olmadığını fark ettim. Hâlbuki her Çarşamba çarşı iznine çıktığımızda, bu caddenin taşlı zemini, profiterolüyle ünlü 2 tane kocaman pastanesi, 2 adımda bir, camekânlarda sergilenen ağız sulandıran piliç çevirmeleri ve kapalı çarşının yangından kurtulan tek kapısıyla, bizleri mest ederdi… Caddenin başındaki kocaman büfe açılmış, içerdeki eleman camekânları siliyordu. Tost kokularını duya duya, camekânın açık kısmına yaklaştım:</p><p>- Günaydın abi, İnsancıl Dergisi arıyom ben, bulunur mu sizde?</p><p>- “İnsancıl” mı? Hiç duymadım. Haftalık mı o?</p><p>(Ah ulan Önder Abi, ben nerden bileyim?)</p><p>- Abi bilmiyorum ya Allah seni inandırsın…</p><p>- Bak şurda dergiler var (Camekândan dışarı sağ tarafa elini uzatarak, gazete-dergi standını gösterdi) şurda da yeni gelenler… (Büfenin yan tarafındaki balyaları kast ediyordu) Yeni gelenleri daha açmadım. Şuna (standa) bi bak önce, orda yoksa, şunlara bakarsın.</p><p>Ara ara, yok… 3–4 kez stanttaki dergileri gezdim. Stanttan ümidi kesince, yan taraftaki balyalara geçtim. Abiden makas istedim. İplikleri kesiyor, iki mukavva arasına konmuş dergileri kontrol ediyordum. Araba dergileri, dekorasyon, porno, haber… Her halt var, bizimkisi yok…</p><p>- Abi buradan çıkmadı ya, başka bi yerde olma ihtimali yoktur di mi?</p><p>- Yok valla yeğenim…</p><p>- Kolay gelsin abi, iyi günler!</p><p>- Sana da kardeşim!</p><p>Demirciler Caddesinin başındaki büfe açılmış mıydı acaba? Ama zaten, açılmış olsa da, burada bile yoksa, orada nasıl olsundu ki? “Neyse” deyip, tekrar geldiği istikamete doğru yöneldim. Bir taraftan da, daha başka nerelerde arayabilirim diye düşünmeye koyuldum. Bu düşüncelerde etrafıma bakınırken, aniden kendimi Edirne’nin en (ve tek) büyük kırtasiyesi ABC’nin önünde buldum. Kendimi direkt içeriye attım. İçerdeki elemana “Günaydın” bile demeden, “İnsancıl var mı?” diye sordum. Yüksek sesle sormuş olacağım ki, eleman beni kapıdan girerken gördüğü halde, irkiliverdi. Hemen sonra “Sabahın köründe ne İnsancıl’ı arkadaş?” der gibi sol eliyle gözlerini ovuşturarak, sağ eliyle köşedeki stantları işaret edip; “Şunlardan birisinde olacaktı” dedi…</p><p>Nasıl yani? Var mıydı şimdi??? (Hala o şaşkınlığımı dün gibi hatırlar, için için gülerim…)</p><p>2 adımda o koca dükkânın en köşesine zıpladım. Alelacele dergileri yokladım ve hemencecik İnsancıl’ı buldum. Önder Abi’ye içimden “Helal olsun be!” dedim çünkü tam da akşamki dergiye benziyordu. Soluk bir karton kapak, saman kâğıda baskılı iç sayfalar… Dergiyi aldım ve elimde poşetle dükkândan dışarı çıktım. Saat ilerlemiş, artık tam anlamıyla “gündüz” olmuştu. Çarşı, “çarşı” gibiydi artık. Hızlı adımlarla minibüs terminaline doğru ilerledim ve terminale girerken, bizim durakta bir dolmuşun durduğunu ancak henüz boş olduğunu görünce yavaşladım. O anda terminalin girişindeki fırından enfes poğaça kokuları beni yakaladı. Tekrar duraktaki dolmuşa göz ucuyla baktım, (S.kmişim dolmuşunu ya…) der gibi fırına daldım. Fırının içindeki camekânlı tezgâha yaklaştığımda, ortası hafifçe kızarmış bol peynirli, peynirin üzeri 2 dilim domatesle süslenmiş ve sucuk dizilmiş kocaman bir çörek, beni tavladı. Çöreği sardırdım, “Poşet istemez” diyerek, daha fırından çıkmadan, kâğıdı bir tarafından aralayıp, kocaman bir ısırık aldım. Yumuşacık çöreğin kokusu, hamurundaki nişastanın birden yükselttiği kan şekerimle birleşince, aklıma kapıdan dolmuşa bakmak geldi. Hala oradaydı… Kaldırımdan aşağı adımımı attım ve yavaş yavaş dolmuşa doğru yürümeye başladım. Etrafıma bakınırken, birden az önce Demirciler Caddesi’nden Saraçlar’a yürürken bana yarenlik eden pireli dostumu fark ettim. Durup, elimdeki çöreğin peynirli yerinden özenle kocaman bir parça kopardım ve hafifçe burnuna doğru yaklaştırdım. Beğenip, tek lokmada elimden kapması, beni ne kadar bahtiyar eyledi, anlatamam…</p><p>Minibüse vardım ve beni fark eden şoför, kapıyı açıverdi. Henüz adamakıllı binmeden yine aynı düğmeye basarak, kapattı. Kapı en son yerine iyice otururken çıkan “tısss” sesi, koşuşturmacamın sona erdiğini bana anlatan işaret oldu ve hemencecik minibüsün orta tarafındaki tekli koltuklardan birisine oturdum. Parayı tastamam uzatıp, arkama yaslandım, dizlerimi öndeki koltuğa dayayıp, iyice kuruldum. İki elimle kucağıma almış olduğum poşetten dergiyi çıkarıp ortalardan bir yazıyı okumaya başladım:</p><p>Bir doğum anındaki bir doktorun zihninden geçenleri anlatan bir yazıydı.</p><p>Kadın (anne) bir fahişeydi ve gerçekten zor bir doğum oluyordu. İnsanoğlu, neyle karşılaşacağını zerre kadar bilmediği bir dünyaya gelmek için, daha ilk andan itibaren tarifsiz bir azim gösteriyordu işte. (Başarırsa) doğacak olan günahsızın onu bekleyen onulmaz kaderi, onu doğurtan bu doktora hayatı sorgulatmaz mıydı? Yoksa doktorluk bunu hiç düşünmeyecek kadar profesyonel bir meslek miydi? Peki, doktorluk mesleğinin yanında, fahişelik nasıl bir meslekti? Birisi muttaki ve muteber, diğeri ise günahkâr ve itibarsız mıydı?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/516/1*4uXKqhPe_WjBqmUavEo_RA.jpeg" /><figcaption>image from: <a href="http://www.elifsavas.com/">http://www.elifsavas.com</a></figcaption></figure><p>Peki, eğer fahişelik en büyük günahlardansa, bu günahın ceremesini kim ödeyecekti? Bu ceremeden, doğacak olan çocuğun payına düşen, ne olacaktı? Ve her insan pirüpak doğuyorsa eğer, bu çocuk, neyin bedelini ödeyecekti?</p><p>Kafamda bu soruları düşünerek, istemsizce esnedim. O an minibüsün ısındığını fark ettim ve kendimi biraz daha kaykıltarak, iki koltuk arasına iyice yerleştim. Solumda kalan camın buğusunu, elimin tersiyle genişçe bir hareketle sildim ve o an, Tunca nehrinin üzerindeki köprüden geçmekte olduğumuzu fark ettim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*xHm7N2jv-MktNrHV7jh-qQ.jpeg" /><figcaption>image from: <a href="http://www.arkitera.com/">www.arkitera.com</a></figcaption></figure><p>Bilenler bilir, bizim okulun semti Yıldırım’a iyice yaklaşmıştık artık. Ve Tunca nehrinin kenarında sıra sıra dizili o “ünlü” evlerin üzerindeki sis bulutu, sâkinleri olan fahişelerin yaşadıkları geceyi olabildiğince fazla örtmek için ısrar eder gibi, henüz dağılmaya başlamamıştı. O anda nehrin kenarından sırtında çantasıyla koşan bir çocuk fark ettim. Şoför de onu fark etmiş (ya da zaten her sabah aynı saatte oradan biniyor) olacak ki, köprü bitiminde onun minibüse yetişmesini bekledi. Kendisini nefes nefese minibüse atan çocuğun sıcağı görünce kızaran yanaklarında mıydı masumiyet, yoksa annesinin günahlarının diyetinden ona düşen payı hayat tahsil etmeden önce kendisine avans mı veriyordu? Çözemedim.</p><p>Çocukla beraber son durakta indik. O hemen yakındaki ilkokula geçti, ben de kendi okuluma…</p><p>Ders başlayalı henüz 10 dakika bile olmamış, kimse yokluğumu fark etmemişti. Nöbetçi öğrenci bankosuna vardığımda diğer nöbetçi arkadaş, resim öğretmenimiz Adem Hoca’nın beni resim atölyesine çağırdığını söyledi. Hemen atölyeye indim ve Adem Hoca ile Önder Abi’nin ders öncesinde konuştuğunu, Adem Hoca’dan endişelenmemizi, kendisinin durumu “halledeceğini” öğrendim. Her şey yolunda (mı)ydı..?</p><p>Zihnimde o çocuğun kaderi, gözlerimin önünde kırmızıcık yanakları, yüzümde onun makûs kaderinden “bir insan olarak” benim payıma düşen utançla, zemin kattaki resim atölyesinden çıkıp, merdivenlerden yavaş yavaş tırmandım.</p><p>Şimdi düşünüyorum da; vicdan, insanın tabiatın en ikiyüzlü varlığı olduğu gerçeğini, kimi zaman çok fena yüzüne vurabiliyor…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=118e47d6418d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şırnak’taki 17 Ekim 2017 Tarihli Maden “Kazası” ve CHP Hakkında]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/%C5%9F%C4%B1rnaktaki-17-ekim-2017-tarihli-maden-kazas%C4%B1-ve-chp-hakk%C4%B1nda-4d57ddffc2fc?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d57ddffc2fc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Oct 2017 12:02:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-19T12:02:57.556Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/880/1*Pp9io5BSxcTVE6A8nIqNrw.jpeg" /></figure><p>Malum, 17 Ekim 2017 tarihinde Şırnak’ta elim bir olay, bir maden göçüğü meydana geldi ve 7 işçi öldü/öldürüldü. <a href="#_ftn1">[1]</a></p><p>7…</p><p>Söylemek ne kadar da kolay değil mi bu rakamı? Sadece1 basamaklı, falan…</p><p>Bu olayla ilgili bir CHP milletvekili, üşenmemiş, 16 tane tweet atmış. Bu tweetlerinde, bakanın “Maden kaçaktı” açıklamasını eleştirmiş ve haklı olarak; “Bu maden kaçaksa, neden Türkiye Kömür İşletmeleri tarafından özel sektöre verildiğini” sormuş falan filan… Ve sonuncu tweetinde de (işte bana tam burada bir gülme geliyor, kendimi zor tutuyorum) “Türkiye babanızın çiftliği değildir, görevinizi düzgün yapın” diyerek, görevlileri istifaya davet etmiş.<a href="#_ftn2">[2]</a></p><p>Ben de üşenmedim, kendisinin bu beyanatı ile ilgili 2 satır yazı çiziktireyim dedim.</p><p>Konu hakkında çok kısa bir internet araştırması yapıldığında bile, sadece Şırnak’ta 4 yıl içinde 18 işçinin maden kazalarında öldüğünü/öldürüldüğünü ve bu madenlerden çıkartılan kömürün (dinci) vakıflar vasıtasıyla fukaraya dağıtıldığını<a href="#_ftn3">[3]</a> ve bu dağıtımlarda ne gibi vurgunların yapıldığını<a href="#_ftn4">[4]</a> öğrenebiliyorsunuz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/670/1*71E7hjWY1-kVYtSSYnXvXw.jpeg" /></figure><p>E şimdi sormazlar mı adama; “Siz bu konuda şimdiye kadar ne yaptınız?” diye? Bir eylem mi organize ettiniz ya da ya da işçileri toplayıp, birlik edip, destek oldunuz da, bizim mi haberimiz olmadı?</p><p>Yoksa bu konuda birkaç tweet atmayı ya da 16 Nisan akşamı başınızı yastığa koyarak işlevsizleştirilmesine bizzat “razı olduğunuz” meclise, sonuç alınmayacağını bal gibi de bildiğiniz birkaç soru önergesi vermeyi, yeterli mi buluyorsunuz?</p><p>Hal böyleyken, emeğini satarak aile geçindirmeye çalışan benden, ne diyerek oy istiyorsunuz/isteyeceksiniz?</p><p>Çok sefer dedim, hep de demeye devam edeceğim:</p><p>CHP, bu ülkedeki “sol refleksin” gelişiminin önündeki en büyük engellerden birisidir. Bu ülkede sol düşüncenin bu kadar köreltilmesinin, sindirilmesinin faturasını bu halk, sağcı iktidarların başları ne zaman sıkışsa dinci/faşist söylem ve tavırlarla kendilerini kurtarmalarıyla ödemektedir. Yüzlercesi rahatlıkla bulunabilir, ancak konu madenlerdeki işçi cinayetlerinden çıktı madem, oradan örnek vererek devam edelim:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/690/1*gImk4oNTPBUquMvnLKyrBw.jpeg" /></figure><p>Bu ülkede, karın tokluğuna çalışan 301 kişi yerin 800 metre altında can verse bile, Erdoğan/AKP yine de oy alabilmektedir.<a href="#_ftn5">[5]</a> Çünkü Erdoğan/AKP; dindardır, millidir, vatan zaten tehdit altındadır, böyle bir zamanda iktidarın yanında olmayan vatan hainidir, emekçinin hakkını sormak isteyen bölücüdür, 1 Mayıs mitingine katılan zaten Zerdüşt’tür falan filan…</p><p>Şu an içinde bulunduğumuz çöküntü hakkında çok sefer dedim, yine de demeye devam edeceğim:</p><p>Bu “fecaatin” sebebi, Erdoğan/AKP değildir. Bilakis, Erdoğan/AKP, bu ülkenin yıllardır göz göre göre, sistemli bir şekilde faşistleştirilme ve dincileştirilmesinin bir “sonucudur” ve bu sonucun başımıza musallat olmasında, başta CHP olmak üzere, bu “dinci faşizme” sessiz kalan herkesin suçu vardır.</p><p>Gidin şimdi; Anayasa Mahkemesi’ne mi başvuracaksınız, meclise soru önergesi mi vereceksiniz, ne yaparsanız yapın…</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> <a href="https://www.evrensel.net/haber/335455/sirnakta-maden-ocaginda-gocuk-7-isci-hayatini-kaybetti">https://www.evrensel.net/haber/335455/sirnakta-maden-ocaginda-gocuk-7-isci-hayatini-kaybetti</a> (Erişim tarihi: 19.10.2017)</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> <a href="https://twitter.com/ahmetakin/status/920727987854757889">https://twitter.com/ahmetakin/status/920727987854757889</a> (Erişim tarihi: 19.10.2017)</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> <a href="http://www.sozcu.com.tr/2017/ekonomi/sirnakta-yasak-madenler-4-yildir-can-aliyor-2054138/">http://www.sozcu.com.tr/2017/ekonomi/sirnakta-yasak-madenler-4-yildir-can-aliyor-2054138/</a> (Erişim tarihi: 19.10.2017)</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> <a href="http://www.sozcu.com.tr/2016/gundem/iste-sayistayin-ortaya-cikardigi-komur-vurgunu-1035784/">http://www.sozcu.com.tr/2016/gundem/iste-sayistayin-ortaya-cikardigi-komur-vurgunu-1035784/</a> (Erişim tarihi: 19.10.2017)</p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a> <strong>13 Mayıs 2014’teki facia sonrası Soma’daki seçim sonuçları:</strong></p><p>10 Ağustos 2014 Cumhurbaşkanlığı Seçiminde Erdoğan/AKP oy oranı: <em>%47,30</em></p><p>7 Haziran 2015 Genel Seçimde Erdoğan/AKP oy oranı: <em>%39,90</em></p><p>1 Kasım 2015 Genel Seçimde Erdoğan/AKP oy oranı: <em>%49,70</em></p><p>16 Nisan 2017 Anayasa Değişikliği (Başkanlık) Referandumunda Erdoğan/AKP oy oranı: <em>%53</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d57ddffc2fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kaboğlu, Tanör ve Tanilli Gibiler…]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/kabo%C4%9Flu-tan%C3%B6r-ve-tanilli-gibiler-cfe7507ff1f5?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cfe7507ff1f5</guid>
            <category><![CDATA[kaboğlu]]></category>
            <category><![CDATA[khk]]></category>
            <category><![CDATA[sustukcasırasanagelecek]]></category>
            <category><![CDATA[tanör]]></category>
            <category><![CDATA[tanilli]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Feb 2017 18:17:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-08T18:24:38.708Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yeni yetme bir üniversiteli olduğum 1999 yılının Kasım ayında, TÜYAP kitap fuarının onur konuğu Server Tanilli’ydi. O fuarda, Tanilli’yle Bülent Tanör’ün bulunduğu; “21. Yüzyılın Eşiğinde Nasıl Bir Anayasa İstiyoruz?” konulu panele katılmış ve o salondan bir başka insan olarak çıkmıştım adeta.</p><p>Bu tecrübemi, benden 1 sene önce İstanbul’a gelmiş ve Marmara Üniversitesi’nde hukuk okuyan kadim bir dostumla bir muhabbet esnasında paylaştığımda, kendisi de Marmara Hukuk’un “efsanelerinden”, İbrahim Kaboğlu’ndan bahsetmişti.</p><p>Üzerinden 2–3 yıl geçmeden, bir gün beni arayıp da “Haydarpaşa Kampüsü’nde Tanilli ve Kaboğlu’nun ortak bir konferansı olduğunu” söylediğinde, bir nefeste kendimi Göztepe’den Kadıköy’e atmıştım bile…</p><p>Haydarpaşa Kampüsü’nün meşhur binasının kapısına varıp, kimlik kartlarımızı uzattığımızda öğrendim, “kendi” üniversiteme, “ayrı” bir kampüsün öğrencisi olduğum için girmemin “yassah” olduğunu… Yıl, 2002 yoktur…</p><p>Tam o arada, arkadaşım, kapıdan Dekan’ın geçtiğini gördü ve bir koşu soluğu onun yanında aldı, ben ise dışarıda tıknaz, kafası cübbesinin sırmaları arasında adeta kaybolmak üzere olan dekanla konuşmasını izleyedurdum. Arkadaşım dönüp ümitsizce, dekana maruzatını anlattığını ancak geçenlerde gerçekleşen birkaç olay yüzünden senato kararı alındığını ve başka kampüslerden girişlerin kesinlikle yasaklandığını söyledi. Ellerimiz ceplerimizde 2 ergen, hedefi Bahariye olarak belirleyip, Haydarpaşa’dan Kadıköy’e boynu bükük salındık…</p><p>Böyle işte, İbrahim Kaboğlu’nu takibe o andan itibaren başladığımı, dün gibi hatırlarım.</p><p>Kimdi bu, benim dinlememden bile korktukları adam?</p><p>Önce Bülent Tanör’ü “öldürdüler”, sonra ise Server Tanilli’nin nasıl 80 yaşına kadar yaşayabildiğini hep merak ettim. Devrimcilik böyle bir şey işte galiba…</p><p>Şimdi de İbrahim Kaboğlu’nu süründürmeye and içmişe benziyorlar. Faşizm, tarihin her anında “aynı” faşizm işte…</p><p>“Bu ne tesadüf” mü dersiniz, “kaderin cilvesi” mi, bilemem ama tanıyanların “efsane” dediği ve herkesin Türkiye’ye nöropsikolojiyi getiren kişi olduğu üzerinde hem fikir olduğu Prof. Dr. Öget Öktem Tanör de yukarıda bahsettiğim Bülent Tanör’ün eşi… Ve kendisi de Kaboğlu ile aynı KHK kapsamında işinden, öğrencilerinden oldu. 81 yaşında… Bir bilim insanı için ne büyük bir zulüm…</p><p>Bir paragraf da, Diken’de sabahları yeni bir yazısı<a href="#_ftn1">[1]</a> olduğunu her görüşümde, içten bir tebessüm yaratan Murat Sevinç için açılmalı… Çok bile dayanmışlardı zaten kendisine. Bu iktidar ve şürekâlarına fazla bir zekâya sahipti zaten kendisi.</p><p>Daha pek çok isim…</p><p>Kimileri şaşırıyor, biz devrimciler ise şaşıranlara daha çok şaşırıyoruz.</p><p>Yine de, faşizmin ne olduğunu, sustukça bir gün sıranın herkese geleceğini, haykırmaya devam edeceğiz…</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> <a href="http://www.diken.com.tr/author/msevinc/">http://www.diken.com.tr/author/msevinc/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cfe7507ff1f5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fatih Devrinde Devlet ve Hukuk Görüşü]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/fatih-devrinde-devlet-ve-hukuk-g%C3%B6r%C3%BC%C5%9F%C3%BC-2ace9f1f6133?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2ace9f1f6133</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Feb 2017 19:15:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-07T19:15:09.032Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Bu yazı, Halil İnalcık’ın “Devlet-i Aliyye — Osmanlı İmparatorluğu Üzerine Araştırmalar” Serisinin 1. Cildindeki bilgilerden ibarettir. Günümüzde AKP’nin ideolojisinin sacayaklarından birisi oldurulmaya çalışılan “Klasik Dönem Osmanlıcılığı” anlayışında, devleti temellendiriyor.</em></p><p><em>Günümüzle de kıyaslar yapılabilecek, ne ile karşı karşıya olduğumuzu belki de sorgulamamıza yarayabilecek bilgiler…</em></p><p>“</p><p>Fatih devrinde önemli devlet hizmetlerinde bulunmuş olan tarihçi Tursun Bey’in devletin ve hukukun menşeine dair Fârâbî ve Nasîrüddin Tûsi’ye dayandırarak ileri sürdüğü fikirler ilginçtir.</p><p>Tursun’a göre Tanrı, her devirde bir büyük padişah yetiştirir. Dünya düzeni için bir insanı seçer (“müeyyed” kılar), ona güç ve yetki verir. İlkin her toplumun, bir başa ihtiyacı vardır.</p><p>İnsanlar, kendi hallerinde bırakılırsa, aralarında çatışma ve düşmanlık ortaya çıkar ki, bu da karşılıklı yardımlaşma imkânını ortadan kaldırır. Bu yüzden önlem (“<em>tedbîr</em>”) gerekir. İşte bu çeşit tedbîre “siyâset” denir.</p><p><em>Tedbîr</em>, kutsal dogma (<em>hikmet</em>) esasına göre olursa, ona “<em>siyâset-i ilahi</em>” denir, onu peygamber koymuş olup, Şerîatten ibarettir. Tedbîr, yalnız akıl esasına dayanırsa “<em>siyâset-i sultanî</em>” derler ki, ona <em>örf</em> de denir. Örneğin Cengiz Han yasası gibi… Bu iki çeşit tedbîr de, bir padişahın varlığına bağlıdır. Tursun’a göre, birincisi, yani Şerîatı koruyan her zaman olmasa da olur. Zira Tanrısal kural kıyamete kadar âlemin maddî ve manevî düzenini sağlamaya yeter. Fakat her devirde bir pâdişah mutlaka gerekir. Zira pâdişah olmazsa insanlar gerektiği şekilde bir arada yaşayamazlar, düzen kalmaz, belki tamamıyla mahvolurlar.</p><p>Tanrı, pâdişaha itaati, büyük küçük herkese <em>farz</em> kılmıştır. Pâdişah, yüce kimseleri alçaltır, alçaktakileri yükseltir, yani Tanrının zâtına özgü bu gibi karakterlere o sahiptir; başka bir deyişle, Pâdişah mutlak otorite sahibidir. Padişah, görünüşte sırf kendi kişisel amaç ve istekleri için hazine ve asker toplayıp, elindeki kazancını ve gücünü arttırmaya çalışır; ama asıl maksat, iyi bir siyasetle bu hazineyi yerinde dağıtmak ve asker sayesinde düzeni korumak, İslâm dinini savunmaktır. Adâlet, insanlar arasında düzenin esasıdır.</p><p>Halil İnalcık, Devlet-i Aliyye — Osmanlı İmparatorluğu Üzerine Araştırmalar 1, S. 239–240</p><p>“</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2ace9f1f6133" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Parası Yetmediği İçin, Tedavi Olamadı…]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/paras%C4%B1-yetmedi%C4%9Fi-i%CC%87%C3%A7in-tedavi-olamad%C4%B1-3da07638971c?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3da07638971c</guid>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <category><![CDATA[anticapitalismo]]></category>
            <category><![CDATA[equality]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Jul 2016 15:31:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-23T15:31:10.519Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu dünya üzerinde, örneğin, ölümcül bir hastalığa yakalanmış, tedavi olsa yaşayabilecek ancak parası olmadığı için o tedaviyi alamayıp, ölen birileri var mı?</p><p>Evet var…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*riS8g26o3bzbPlAZRc_Vzw.jpeg" /></figure><p>E peki arkadaş, bu, nasıl bir sistem? Yani, ölümcül bir hastalığın tedavisi bu dünya üzerinde bir yerde mevcut ancak biz o tedaviyi bu hastalıktan mustarip olan insanların tümüne uygulayamıyoruz. Sebep: “Paraları” yok…</p><p>Tekrar soruyorum: Bu, nasıl bir sistem?</p><p>Şöyle mi yani: “Parası olduğu için tedavi edebildiklerimizin sayısı, parası olmadığı için tedavi edemediklerimizin sayısından ‘<em>1</em>’ fazla ise, sorun yok” mu?</p><p>E peki arkadaş, sen, parası olduğu için tedavi olabiliyor olanlardan olsan bile, böyle bir sisteme nasıl “olur” diyebiliyorsun?</p><p>“Bu böyle olmamalı” demiyorsan (ya da diyemiyorsan) bile, neden o lafı ben dediğimde neden beni desteklemiyorsun? Onu geçtim, şu insanlık tarihinin bildiği en acı zulümleri dahi, yeri geliyor bana revâ görebiliyorsun?</p><p>Mesela bu sistemi, binlerce yıldır kendine bile hayrı olamamış dinlerin bile değiştirebileceğine inanıyorsun da, neden benim değiştirebileceğime bir kez olsun bile kulak dahi vermiyorsun?</p><p>Sen hiç (büyük istisnalar dışında) işkence görmüş bir dinci, bir faşist ya da ne bileyim, “tüyü bitmemiş yetimin hakkını” gasp etmiş bir tane azılı kapitalist gördün mü? Bunlardan daha mı “günahkârım” ben?E peki o zaman, ben işkence gördüğümde, öldürüldüğümde en azından neden sesini bile çıkarmıyorsun?</p><p>Sen ne yaparsan yap, ne dersen de arkadaş, ben hep aynı şeyi söylüyorum: “Bu iş, böyle, olmaz!”</p><p>Parası olsun olmasın, var olan bir tedaviye herkesin ulaşabileceği bir dünya hayal etmeyi, ben sürdüreceğim. İnanmayabilirsin.</p><p>Sen bilirsin…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3da07638971c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İki Adet İkiyüzlülük]]></title>
            <link>https://medium.com/@AliHMutlu/i%CC%87ki-adet-i%CC%87kiy%C3%BCzl%C3%BCl%C3%BCk-72034bdd11ca?source=rss-b76fe1832cab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72034bdd11ca</guid>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[chp]]></category>
            <category><![CDATA[muhammad-ali]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ali Hüsmen Mutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jun 2016 11:23:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-16T06:20:06.264Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Son zamanlarda, İki ayrı taraftan, iki adet ikiyüzlülüğe şahit olduk kanımca…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pyUTrnVKMcSDPCfaHKoVzg.jpeg" /></figure><p>1. si, Muhammed Ali’nin ölümü üzerine kendisine (sadece Müslüman diye) methiyeler düzen İslamcılardan geldi. Tüm yandaş basın, kendisini öve öve bitiremedi, normalde “savaş karşıtı” duruşuyla bilinen bir şahsı 3 dakikada “vatan haini” ilan edeceklerken, “ümmetin yüz akı” haline getirip Erdoğan’ın propagandasına meze yapmak istediler ama ellerine yüzlerine bulaştırdılar.</p><p>İnsan övdüğü kişinin geçmişine hiç mi bakmaz? Gerçi 2 satır kitap okumamış, kültürsüzlüğün dibine vurmuş bünyelerden bunu beklemek, biliyorum, çok fazla olur haliyle…</p><p>Yani nereden baksan cehalet, nereden baksan yobazlık…</p><p>Vahim bir İslamcı ikiyüzlülüğü…</p><p>2.si ise, muhalefetle ilgili olduğu için daha vahim bence… Kemal Kılıçdaroğlu, geçenlerde üst üste bildiri yayınlayan liselileri övmüş, kendilerine “sahip çıkmış”… Yalnız, geçenlerde kendi oğlunun CHP’lileri “sokağa çıkmamaya” davet etmesini, duymamış anlaşılan…</p><p>Yani liseliler, bu düzene isyan edebilirler ama bunu “ancak” bildiri yayınlayarak yapabilirler. E peki, ne yapmalarını düşünüyorsunuz böylece?</p><p>Demiş ki; ““Liseli çocuklarımız birilerinin uykularını yine kaçırmış”</p><p>E yani bakın, Tayyip Erdoğan, Gezi’den (kendi nezdinde) öyle bir ders almış ki, şimdi düşüncesi bile “uykularını kaçırıyor”.</p><p>Bunu biliyoruz. Biz de zaten uzun zamandır, Gezi’yi, bu ülkenin 40 yıldır gördüğü en önemli toplumsal muhalefetin gücünü, bu yönüyle “kutsuyoruz”.</p><p>Ama anlaşılan o ki, siz hiç ders almamışsınız Gezi’den…</p><p>Velhasıl, insanları yıllardır; “aman etliye sütlüye karışmayın”, “aman okulunuzu bitirin siz böyle şeylerle uğraşmayın”, “yapmayın demiyorum, hobi olarak yine yapın” diyerek “<em>apolitize</em>” edip de, şimdi bu gençlerin haklı tepkilerinden nemalanmak da, olsa olsa vahim bir “Sosyal Demokrat İkiyüzlülüğü” olur herhalde…</p><p><em>* Bu yazıyı yazarken, Mehveş Evin (@mehvesevin )’in Diken’deki yazısından mutlaka fikir almışımdır — ki aldım… </em><a href="http://www.diken.com.tr/liseler-tek-tek-bogulurken-siz-neredeydiniz-utanin/"><em>http://www.diken.com.tr/liseler-tek-tek-bogulurken-siz-neredeydiniz-utanin/</em></a><em> kendisine teşekkür ederim…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72034bdd11ca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>