<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Powiesciologia on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Powiesciologia on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@AmelieCarmel?source=rss-68c6fab5183------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*FYbezYi1ANASBfIF.jpeg</url>
            <title>Stories by Powiesciologia on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel?source=rss-68c6fab5183------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:06:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@AmelieCarmel/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak Zostałam Pisarzem?]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/jak-zosta%C5%82am-pisarzem-c0ca3032b0ab?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c0ca3032b0ab</guid>
            <category><![CDATA[pisanie]]></category>
            <category><![CDATA[autor]]></category>
            <category><![CDATA[jak-zostalam-pisarzem]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Mar 2016 13:50:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-03-08T13:54:47.410Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kiedy miałam dziesięć lat na pytanie “kim chcesz być w przyszłości?” odpowiadałam z dumą, że piosenkarką — miałam bowiem i talent do muzyki i, co najważniejsze, absolutnego pierdolca na punkcie the Kelly Family.</p><p>Tak jak wiele z moich rówieśników, chciałam być jak moi idole. The Kelly Family mieli długie włosy — ja zapuszczałam swoje; the Kelly Family chodzili ubrani jak dziady — i ja te dziadowskie ubrania przywdziewałam; the Kelly Family śpiewali piosenki — ja też te piosenki musiałam śpiewać.</p><p>Jako fan czułam misję — misję, żeby the Kelly Family celebrować tak jak wyznawca celebruje swoją religię. Dziesięcioletnia Kasia słuchała więc tych samych piosenek w kółko albo jak Anglicy mówią: over and over and over again* (* to angielskie wyrażenie zdecydowanie lepiej oddaje paciorkową atmosferę, w jakiej te piosenki się przewijały). Gdybyś zapytał dziesięcioletnią Kasię, kiedy urodziny obchodzi jej babcia, pospiesznie skierowałaby Cię do swojej mamy. Jednak w środku nocy obudzona tym samym pytaniem, tym razem dotyczącym poszczególnych członków the Kelly Family, dziesięcioletnia Kasia bez mrugnięcia, czy w tym wypadku — bez otwarcia oka odpowiedziałaby w porządku alfabetycznym, chronologicznym i jakimkolwiek -licznym byś sobie zażyczył.</p><p>Dziesięcioletnia Kasia zespół the Kelly Family nie tylko uprawiała. Ona cierpiała na ten zespół.</p><p>Jednym z obrządków, w którym Kasia brała czynny udział (i zważ na to, że cała akcja dzieje się w świecie pra-internetowym) było pisanie fan-fiction, oczywiście, w którym głównymi bohaterami była rodzinka Kellych. Nie pamiętam, ile opowiadań powstało w tym amoku, który trwał wiele lat, nie będę ukrywać. Z pewnością można liczyć je zeszytami, w kratkę w linię — you name it, dziesięcioletnia Kasia napisałaby Ci opowiadanie o Kellych na drzewie, gdyby skończył się papier.</p><p>Miłość do the Kelly Family skończyła się tak szybko jak kończy się wielki romans każdego dziesięciolatka. Kasia wróciła do idealizowania kolejnych zespołów, ale jedna rzecz nigdy nie wróciła.</p><p>Kasia nie chciała już być piosenkarka.<br> Kasia chciała zostać aktorką.</p><p>Przez długi czas nie wiedziałam, że jestem pisarzem. Tak, znajomi zawsze prosili mnie o pomoc w sfałszowaniu ich zwolnień z wuefu, a panie z polskiego stawiały piątki, mimo iż afiszowałam się ze swoim brakiem obycia z lekturami szkolnymi. W liceum siedziałam w pierwszej ławce rysując kreskówki satyryzujące życie mojej klasy. Pamiętnik prowadziłam “od zawsze”.</p><p>Często fantazjowałam o byciu pisarzem, lecz zawsze był to konkretny pisarz; a sam proces pisania, który przechadzał się od czas do czasu w moich myślach był absurdalnie romantyczną wersją tego, czym okazał się być wiele lat później.</p><p>Mój mózg tętnił pomysłami, więc zaczęłam pisać — powieści — dużo. Jedna, druga, trzecia, czwarta, żadna nieskończona. Ale słowa płynęły, więc musiałam je przelewać na stronę, jedną drugą siedemdziesiątą, nigdy nie ostatnią. Każda historia nudziła mi się zanim udało mi się ją skończyć. Każda historia była całkowicie zależna od tego, na punkcie czego miałam aktualnie obsesję. Zmieniając zainteresowania, zmieniałam całą historię.</p><p>Kiedy miałam siedemnaście lat, umarł mój dziadek. Tego samego dnia napisałam opowiadanie, które zmieniło w moim życiu wszystko.</p><p>Po raz pierwszy poczułam się dumna z tego, co napisałam. Po raz pierwszy chciałam pokazać to innym. Po raz pierwszy zaczęłam wyobrażać sobie siebie w przyszłości, robiącej “to” zawsze — “tym” było oczywiście pisanie, jednak co w jego ramy wchodziło nie byłam do końca pewna.</p><p>Wkrótce potem napisałam drugie opowiadanie, kontynuację pierwszego. Tym razem zajęło mi ono dłużej, mimo iż w treści było znacznie mniejsze. Stało się jednak coś ważnego — zaczęłam zauważać jak inspiracje, które prowokowały mnie do pisania dawały upust mojemu własnemu stylowi.</p><p>Do Anglii wyjechałam na studia. Od jakiegoś już czasu nie widziałam siebie nigdzie indziej niż tam (tu?), język angielski przychodził mi łatwiej niż polski, a literatura angielska brzmiała jak idealne długie wakacje dla książkowego mola, który zalągł się w mojej duszy. Pisanie szło mi dobrze i miałam nadzieję, — nie, w tamtym czasach byłam po prostu pewna — że nowe doświadczenia staną się podłożem inspiracyjnym dla kolejnej powieści (tym razem, skończonej).</p><p>Ale coś zaczęło się psuć kilka tygodni przed moim wyjazdem. Zaniedbałam pamiętnik, a jedynymi słowami, które przychodziły mi do głowy były cytaty z Dziadów i Kochanowskiego. Kiedy wylądowałam w Anglii, romantyczny pisarz zniknął. Przez następne pięć lat nie udało mi się napisać ani słowa.</p><p>Nie licząc oczywiście, wyprawek, esejów, recenzji, analiz, streszczeń, opisów i prezentacji. Poza tym, ani słowa.</p><p>Ale nie dwudziestodwuletnia Kasia nie panikowała.<br> Dwudziestodwuletnia Kasia chciała zostać reżyserem.</p><p>Pierwszy i ostatni film, nad którym pracowałam był adaptacją opowiadania, które napisałam wiele lat wcześniej. Tak, tego o dziadku. Zrobiliśmy nawet casting, ale nic z tego nie wyszło. Zaczęłam pisać recenzje filmowe, chodzić na festiwale i pokazy prasowe. W jakiś sposób dodawało mi to otuchy — jak nie pisarzem, to może dziennikarzem?</p><p>W wieku dwudziestu pięciu lat zapomniane już uczucie szturchnęło mnie ponownie. Pewnego razu usiadłam do komputera i nie odeszłam od niego przez następne kilka godzin, ani razu nie otwierając Facebooka. Zaczęłam kolejną powieść.<br> A potem kolejną.<br> I jeszcze jedną.</p><p>Wena wróciła. Wszystko było w porządku! Ale…ale coś było jednak inaczej, tylko nie wiedziałam, co dokładnie. Jakby…jakbym to, co pisała mogło być znacznie lepsze, gdybym tylko…no właśnie, co…</p><p>Szukając odpowiedzi na te nie do końca uformowane pytania, trafiłam na książkę Stephena Kinga, ‘O Pisaniu’. Po raz kolejny w moim życiu zmieniło się wszystko.</p><p>Tego dnia zabiłam wenę, romantycznego pisarza i całą radosną gromadę klisz, przymiotników, przysłówków i nachalnych synonimów. Otworzyłam drzwi ciężkiej pracy, mocnej kawie i całej masie wątpliwości. I, oczywiście, złożyłam papiery na kolejne studia, tym razem “kierunek krzak” — Kreatywne Pisanie.</p><p>Czasem nie piszę w ogóle. Mijają dni, tygodnie, miesiące, kiedy codziennie siadam do komputera i godzinami nerwowo przeglądam swoje stare teksty szukając inspiracji, zdań haczyków, paragrafów, które można rozwinąć. Jeszcze rok temu narzekałam na blok pisarski. Teraz wiem, że blok pisarski jest nie ciężkim okresem, a stanem permanentnym, stanem pomimo którego pisać muszę. Nie zrywam nocy głowiąc się, który odcień koloru włosów mojej bohaterki koresponduje z jej osobowością. Zrywam noc natomiast próbując zdecydować się na kolejność, w której używam poszczególnych rzeczowników w zdaniu. Każde słowo dźwiga za sobą ogromne konsekwencje. Od kiedy uświadomiłam sobie, że jestem pisarzem, boję się słów, ale też od kiedy zostałam pisarzem, po raz pierwszy te słowa rozumiem.</p><p>Czasem wracam do staroci. Może nie tak odległych jak fan-fiction o the Kelly Family, ale takich z okresu gimnazjum. Uśmiecham się, śmieję. W tych tekstach jest pasja i pewność siebie, których nieraz mi brakuje. Teraz pracuję w absolutnej ciszy. Muszę się skupić.</p><p>Moje teksty nie są już publiczne. Nie chwalę się koleżankom, rzadko proszę o opinię mojego partnera. Dostaję regularne recenzje od mojej mentorki, ale za każdym razem, kiedy mam jej wysłać kolejne słowa, mój żołądek wywraca się do góry nogami.</p><p>Czasem gapię się w ekran komputera i jedyne słowa, które przychodzą mi do głowy to “proszę, proszę, proszę, daj mi skończyć.” Kiedyś nie mogłam przestać pisać, teraz boję się, że każde nowe słowo, które ze mnie wychodzi jest moim ostatnim.</p><p>Są jednak momenty, które sprawiają, że idę dalej. Kiedy po dłuższym czasie wracam do czegoś, co napisałam nie-tak-dawno-temu. Tydzień temu, miesiąc. I nagle między złym a jeszcze gorszym wylęguje się to jedno małe zdanie, które brzmi jakby pochodziło z prawdziwej powieści. <br> Przez długi czas nie mogę uwierzyć, że ta powieść jest moja.</p><p><em>Originally published at </em><a href="http://powiesciologia.pl/2016/03/08/jak-zostalam-pisarzem/"><em>powiesciologia.pl</em></a><em> on March 8, 2016.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c0ca3032b0ab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kiedy Zostawić Babcię w Spokoju i Zaczerpnąć Profesjonalnej Porady?]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/kiedy-zostawi%C4%87-babci%C4%99-w-spokoju-i-zaczerpn%C4%85%C4%87-profesjonalnej-porady-bee6985b76d7?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bee6985b76d7</guid>
            <category><![CDATA[pisanie]]></category>
            <category><![CDATA[ksiazka]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Nov 2015 09:48:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-11-13T10:16:09.281Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ostatnio często spotykam się z takim pytaniem z Twojej strony: Na jakim etapie książki warto jest skonsultować się z profesjonalnym edytorem, czyli powiedzmy, ze mną?</p><p>Zazwyczaj również, kiedy spamuję internet w poszukiwaniu ofiar mojego krytycznego oka spotykam się z reakcją, że “super-fajnie, ale jeszcze nie na tym etapie”. I oczywiście kiwam na to głową i wysyłam uśmiechniętą emotikonkę, że “pewnie-spoko”, ale w głowie myślę sobie, że bardzo cieszę się, że sama taką krytykę dostałam zanim w ogóle zaczęłam pisać swoją książkę.</p><p>Ale jak to?</p><p>Jeżeli zapoznałeś się z moją stroną internetową to pewnie wiesz, że robię doktorat z Kreatywnego Pisania na Uniwersytecie w Kent. Jednak zanim zaczęłam doktorat, na tym samym uniwersytecie zrobiłam magisterkę w tym samym kierunku. Na jednym z pierwszych zajęć każde z nas (a było nas szesnaścioro, z czego tylko ja i jeszcze jedna osoba nadal pisze) dostało szansę na zaprezentowanie wybranego przez siebie tekstu po to, by inni ten tekst rozłożyli na łopatki. Chcąc zmierzyć się z prawdą zdecydowałam się na tą okazję napisać całkiem nowe opowiadanie.</p><p>W skrócie: Po zakończeniu wieloletniego związku, pięćdziesięcioletni księgowy postanawia legalnie zmienić swoją tożsamość. W mojej głowie: coś między Kafką a Saramago. Rezultat?</p><p>Pisałam je dni trzy, dopieszczając każde słowo i w duchu ciesząc się na myśl o tych szczękach, które będę zbierać z podłogi, po tym jak reszta studentów przeczyta moje małe arcydzieło. W dzień, kiedy mieliśmy to opowiadanie czytać, poczułam lekką niepewność, więc postanowiłam nawiedzić mojego nauczyciela przed zajęciami w celu podniesienia ego. No i jaki był mój szok, kiedy po przeczytaniu opowiadania, mój nauczyciel, pisarz wydany przez Faber &amp; Faber, uśmiechnął się i powiedział, że ‘opowiadanie nie jest katastrofą’.</p><p>Oczywiście zareagowałam dokładnie tak jak obiecałam sobie nigdy nie reagować, czyli</p><p>‘ale…’</p><p>‘przecież…’</p><p>‘bo ja chciałam…’</p><p>‘to było zamierzone…’</p><p>itd, no stara bajka po prostu, tysiąc razy dziennie takie maile teraz czytam. Alex Preston (ten właśnie nauczyciel- jego ostre słowa możecie przeczytać między innymi w the Guardian, gdzie znęca się nad innymi pisarzami) pokiwał głową, dając mi wylać wszystkie żale, po czym dał mi najważniejszą radę, jaką w życiu dostałam.</p><p>Na tym etapie chcę zaznaczyć, że Alex nie był pierwszą osobą, od której tą radę słyszałam, ale był pierwszą osobą, która tą radę zaadresowała bezpośrednio do mnie. Więc nastaw ucha, drogi czytelniku, bo oto ona:</p><p>Alex powiedział, żebym napisała coś o dorastającej dziewczynie, może takiej, która przyjechała z Polski do Anglii i próbuje się zaakomodować.</p><p>W tym momencie trafił mnie szlag, który postanowiłam subtelnie wyrazić szydząc z tej rady, mówiąc, że to taka klisza, o jezu, i co jeszcze.</p><p>W klasie o moim opowiadaniu powiedziano niewiele. Ludzie rozmawiali o pierwszym zdaniu (że fajne), ale tak poza tym to nikt za bardzo nie chciał nic analizować, więc oczywiście załamałam się strasznie.</p><p>Trzy tygodnie późnie miałam pierwsze zdanie powieści, nad którą pracuję dzień w dzień od dwóch lat. Jest o dziewczynie (19 lat), która wyjechała z Polski do Anglii, ale teraz wraca z powrotem, na pogrzeb dziadka i stara się podjąć decyzję, w którym kraju wolałaby żyć.</p><p>Nigdy wcześniej nie pisało mi się tak dobrze. Nigdy wcześniej nie miałam tak silnego uczucia, że tylko ja mogę opowiedzieć tą historię. Że ta historia jest Moja. Pisanie o tym, co znam sprawiło, że zaczęłam skupiać się na pisaniu ‘prawdy’, a nie na tworzeniu ładnych opisów, wartkiej akcji i ekstrawaganckich bohaterów. I po raz pierwszy moje pisanie zdobywa recenzje, świetne recenzje, w środowisku profesjonalnym.</p><p>Dlatego właśnie wydaje mi się, że jeżeli chodzi o zasięganie rady wśród ludzi, którzy znają się na rzeczy jest dobre na każdym etapie, a właściwie im wcześniej tym lepiej. Może jest w Tobie powieść, o której nawet nie wiesz, a która tylko czeka, aż ktoś ją wykopie.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bee6985b76d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#NaNoWriMo, czyli Dlaczego Nie Piszę w Listopadzie]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/nanowrimo-czyli-dlaczego-nie-pisz%C4%99-w-listopadzie-5cc6f60f72c0?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5cc6f60f72c0</guid>
            <category><![CDATA[ksiazka]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[nanowrimo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Nov 2015 17:13:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-11-07T17:13:12.627Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Od kiedy kilka lat temu przeczytałam książkę twórców NaNoWriMo (National Novel Writing Month), jestem otwartym przeciwnikiem tego projektu. Rzeczywiście, niektóre z powodów są nawet w moich uprzedzonych oczach dziecinne (wszyscy piszą książkę, więc ja będę ‘inna’), ale są też takie, które wydają mi się istotne. Ale zamiast się tu tłumaczyć jak nastolatka cuchnąca papierosami przed niepalącą matką, odpowiem krótko i na temat, czyli w ulubionej formie dzieci neostrady (czy one jeszcze istnieją?). W formie listy.</p><p><strong>1. Taki Diabeł Straszny Jak Go Malują</strong></p><p>50 000 słów…tyle słów trzeba napisać, by móc oficjalnie nazwać tekst powieścią. Oczywiście mówimy tutaj o minimum, ponieważ większość wydanych książek to jednak trochę więcej- właściwie dwa razy więcej. Twórcy NaNoWriMo wyliczyli, że aby napisać taką minimalną powieść trzeba by wysiedzieć 1666 słów dziennie. Codziennie. Przez trzydzieści dni. Z jednej strony koszmar, a z drugiej strony minęło 8 minut, a ten wpis ma już 137 słów. Czyli nie jest tak źle, prawda?</p><p><strong>Nieprawda</strong>, bo jeżeli zejdziesz na chwilę na ziemię to wyda Ci się oczywiste, że nie wystarczy napisać 50 000 słów, żeby nazwać je powieścią. Trzeba napisać konkretne słowa. Słowa, które będą częścią fabuły, częścią życia bohaterów, których stworzymy, częścią jakiegoś początku, środka i zakończenia. Nie mogę napisać dwóch przypadkowych paragrafów nie połączonych ze sobą żadnym z wyżej wymienionych elementów i powiedzieć, super, jest 1666 słów, jestę pisarkom.</p><p>Nie mogę.</p><p>Oczywiście, chcąc być pisarzem musisz codziennie pisać i bardzo często nieważne jest to, co piszesz; ale kiedy mówisz o pracy nad powieścią, nie możesz uznać np recenzji filmowej, którą między kawą a papierosem wyklepałeś, częścią tej pracy.</p><p>Projekt NaNoWriMo nie podkreśla jednak, które ze słów liczą się jako praca nad powieścią, a które są pseudointelektualną masturbacją. Mówią, pisz byle co, pisz na ilość, nie na jakość! I ja się z tym zgadzam, ale tylko częściowo.</p><p><strong>2. Kim jest pisarz?</strong></p><p>Kiedy raz na ruski rok wychodzę z domu, żeby zmierzyć się z rzeczywistością, bardzo często spotykam się z tzw. ‘reakcją otoczenia’. Zaliczają się do niej wszyscy ludzie, którzy pisarzami nie są i nigdy być nie chcieli, ale uważają, że w pisaniu są ekspertami. ‘Reakcja otoczenia’ objawia się w następujących zdaniach:</p><p>1. I jak tam powieść — już skończyłeś?</p><p>2. Napisałbym książkę, gdybym miał czas. / Napiszę książkę, jak przejdę na emeryturę.</p><p>3. Ale już coś wydałeś?</p><p>4. Jaki masz plan B?</p><p>5. Mój znajomy też wydał książkę…</p><p>6. Powinieneś o tym napisać!</p><p>7. Musi być super tak siedzieć i pisać i niczym się nie przejmować.</p><p>8. Czy kiedykolwiek myślałeś o tym, żeby zostać dziennikarzem?</p><p>9. Gdzie pracujesz?</p><p>10. Przecież nikt już nie czyta książek.</p><p>To tylko niektóre ze zdań, które słyszę za każdym razem, kiedy mówię, że jestem pisarzem. Jestem pewna, że sam możesz dodać dużo więcej. Jak to się ma do NaNoWriMo? A no tak, że projekt promuje ideę, że książkę napisać można w miesiąc, z palcem w tyłku. A z tym zgodzić się nie mogę, choćbym nie wiem jak chciała (uwierz mi- chciałabym bardzo).</p><p>Od dwóch lat siedzę nad pierwszą wersją mojej powieści i koniec oddala się z każdym dniem. Praca nad powieścią zajmuje mi cały dzień — jak nie piszę to czytam, jak nie czytam to planuję, jak nie planuję to rwę włosy z głowy kiwając się w przód i tył przed lustrem z butelką wódki w ręku. Pisanie powieści pochłania. Decydując się na napisanie książki decydujesz się na życie w izolacji i depresji. Z nikim nie pogadasz, bo każdy będzie mieć ‘prawdziwe życie’, a Ty rozważasz w głowie fikcyjne relacje. Wysyłanie kolejnej wersji kolejnego paragrafu kolejnej powieści do ostatniego znajomego majaczącego gdzieś na liście kontaktów, która kurczy się niemiłosiernie z każdym dniem, mija się z celem, bo jedyne, co usłyszysz to ‘fajne, podoba mi się’ i to będzie jedyny feedback, jaki dostaniesz. Kiedykolwiek. Będziesz budzić się w środku nocy dręczony pytaniami o sens życia, a raczej jego brak. Zostaniesz Perfekcyjną Panią Domu, robiąc wszystko — dosłownie wszystko, by uniknąć pisania.</p><p>NaNoWriMo promuję utopijną wizję pisania, z którą spotykam się często w amerykańskich filmach, ale która nie ma nic wspólnego z tym, jak prawdziwe pisanie wygląda. Kawiarnia w Paryżu późną jesienią, kawa z ginem i grupa przyjaciół intelektualistów, wszyscy z wypiekami na twarzy dzielący się swoimi wyśmienitymi zdaniami.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*IJCSoEPjtVCfHRbb.gif" /></figure><p><strong>3. Czasem trzeba odpocząć</strong></p><p>Jednym w wielu błędów, jakie popełniają pisarze jest nieumiejętność stworzenia dystansu do swojego tekstu. Nie mam tu na myśli dystansu emocjonalnego, bo sama nie umiem go stworzyć, ale dystans fizyczny. Więc, plain and simple:</p><p><em>Drogi pisarzu,</em></p><p><em>Nawet jeżeli reakcja otoczenia czai się na Ciebie jak hiena na padlinę, to zrób w tym miesiącu jedną ważną rzeczy — zostaw swoją książkę w spokoju.</em></p><p><em>Zamknij, wyłącz, nie dotykaj. Nie czytaj, nie edytuj, nie myśl. Kup bilet do Paryża, idź do kawiarni, wypij gin bez kawy i odetchnij.</em></p><p><em>Nie martw się, powieść nie ucieknie (ona nigdy nie ucieknie biahahaha), a Ty dostaniesz coś, co NaNoWriMo na pewno Ci nie da — perspektywę.</em></p><p>Powodzenia w niepisaniu!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5cc6f60f72c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#NaNoWriMo, czyli Dlaczego Nie Piszę w Listopadzie]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/nanowrimo-czyli-dlaczego-nie-pisz%C4%99-w-listopadzie-59753899c388?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59753899c388</guid>
            <category><![CDATA[psychologia]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Oct 2015 13:05:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-29T13:05:09.531Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Od kiedy kilka lat temu przeczytałam książkę twórców NaNoWriMo (National Novel Writing Month), jestem otwartym przeciwnikiem tego projektu. Rzeczywiście, niektóre z powodów są nawet w moich uprzedzonych oczach dziecinne (wszyscy piszą książkę, więc ja będę ‘inna’), ale są też takie, które wydają mi się istotne. Ale zamiast się tu tłumaczyć jak nastolatka cuchnąca papierosami przed niepalącą matką, odpowiem krótko i na temat, czyli w ulubionej formie dzieci neostrady (czy one jeszcze istnieją?). W formie listy.</p><p><strong>1. Taki Diabeł Straszny Jak Go Malują</strong></p><p>50 000 słów…tyle słów trzeba napisać, by móc oficjalnie nazwać tekst powieścią. Oczywiście mówimy tutaj o minimum, ponieważ większość wydanych książek to jednak trochę więcej- właściwie dwa razy więcej. Twórcy NaNoWriMo wyliczyli, że aby napisać taką minimalną powieść trzeba by wysiedzieć 1666 słów dziennie. Codziennie. Przez trzydzieści dni. Z jednej strony koszmar, a z drugiej strony minęło 8 minut, a ten wpis ma już 137 słów. Czyli nie jest tak źle, prawda?</p><p><strong>Nieprawda</strong>, bo jeżeli zejdziesz na chwilę na ziemię to wyda Ci się oczywiste, że nie wystarczy napisać 50 000 słów, żeby nazwać je powieścią. Trzeba napisać konkretne słowa. Słowa, które będą częścią fabuły, częścią życia bohaterów, których stworzymy, częścią jakiegoś początku, środka i zakończenia. Nie mogę napisać dwóch przypadkowych paragrafów nie połączonych ze sobą żadnym z wyżej wymienionych elementów i powiedzieć, super, jest 1666 słów, jestę pisarkom.</p><p>Nie mogę.</p><p>Oczywiście, chcąc być pisarzem musisz codziennie pisać i bardzo często nieważne jest to, co piszesz; ale kiedy mówisz o pracy nad powieścią, nie możesz uznać np recenzji filmowej, którą między kawą a papierosem wyklepałeś, częścią tej pracy.</p><p>Projekt NaNoWriMo nie podkreśla jednak, które ze słów liczą się jako praca nad powieścią, a które są pseudointelektualną masturbacją. Mówią, pisz byle co, pisz na ilość, nie na jakość! I ja się z tym zgadzam, ale tylko częściowo.</p><p><strong>2. Kim jest pisarz?</strong></p><p>Kiedy raz na ruski rok wychodzę z domu, żeby zmierzyć się z rzeczywistością, bardzo często spotykam się z tzw. ‘reakcją otoczenia’. Zaliczają się do niej wszyscy ludzie, którzy pisarzami nie są i nigdy być nie chcieli, ale uważają, że w pisaniu są ekspertami. ‘Reakcja otoczenia’ objawia się w następujących zdaniach:</p><p>1. I jak tam powieść — już skończyłeś?</p><p>2. Napisałbym książkę, gdybym miał czas. / Napiszę książkę, jak przejdę na emeryturę.</p><p>3. Ale już coś wydałeś?</p><p>4. Jaki masz plan B?</p><p>5. Mój znajomy też wydał książkę…</p><p>6. Powinieneś o tym napisać!</p><p>7. Musi być super tak siedzieć i pisać i niczym się nie przejmować.</p><p>8. Czy kiedykolwiek myślałeś o tym, żeby zostać dziennikarzem?</p><p>9. Gdzie pracujesz?</p><p>10. Przecież nikt już nie czyta książek.</p><p>To tylko niektóre ze zdań, które słyszę za każdym razem, kiedy mówię, że jestem pisarzem. Jestem pewna, że sam możesz dodać dużo więcej. Jak to się ma do NaNoWriMo? A no tak, że projekt promuje ideę, że książkę napisać można w miesiąc, z palcem w tyłku. A z tym zgodzić się nie mogę, choćbym nie wiem jak chciała (uwierz mi- chciałabym bardzo).</p><p>Od dwóch lat siedzę nad pierwszą wersją mojej powieści i koniec oddala się z każdym dniem. Praca nad powieścią zajmuje mi cały dzień — jak nie piszę to czytam, jak nie czytam to planuję, jak nie planuję to rwę włosy z głowy kiwając się w przód i tył przed lustrem z butelką wódki w ręku. Pisanie powieści pochłania. Decydując się na napisanie książki decydujesz się na życie w izolacji i depresji. Z nikim nie pogadasz, bo każdy będzie mieć ‘prawdziwe życie’, a Ty rozważasz w głowie fikcyjne relacje. Wysyłanie kolejnej wersji kolejnego paragrafu kolejnej powieści do ostatniego znajomego majaczącego gdzieś na liście kontaktów, która kurczy się niemiłosiernie z każdym dniem, mija się z celem, bo jedyne, co usłyszysz to ‘fajne, podoba mi się’ i to będzie jedyny feedback, jaki dostaniesz. Kiedykolwiek. Będziesz budzić się w środku nocy dręczony pytaniami o sens życia, a raczej jego brak. Zostaniesz Perfekcyjną Panią Domu, robiąc wszystko — dosłownie wszystko, by uniknąć pisania.</p><p>NaNoWriMo promuję utopijną wizję pisania, z którą spotykam się często w amerykańskich filmach, ale która nie ma nic wspólnego z tym, jak prawdziwe pisanie wygląda. Kawiarnia w Paryżu późną jesienią, kawa z ginem i grupa przyjaciół intelektualistów, wszyscy z wypiekami na twarzy dzielący się swoimi wyśmienitymi zdaniami.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*V5bzzXvJlTVBODMc.gif" /></figure><p><strong>3. Czasem trzeba odpocząć</strong></p><p>Jednym w wielu błędów, jakie popełniają pisarze jest nieumiejętność stworzenia dystansu do swojego tekstu. Nie mam tu na myśli dystansu emocjonalnego, bo sama nie umiem go stworzyć, ale dystans fizyczny. Więc, plain and simple:</p><p><em>Drogi pisarzu,</em></p><p><em>Nawet jeżeli reakcja otoczenia czai się na Ciebie jak hiena na padlinę, to zrób w tym miesiącu jedną ważną rzeczy — zostaw swoją książkę w spokoju.</em></p><p><em>Zamknij, wyłącz, nie dotykaj. Nie czytaj, nie edytuj, nie myśl. Kup bilet do Paryża, idź do kawiarni, wypij gin bez kawy i odetchnij.</em></p><p><em>Nie martw się, powieść nie ucieknie (ona nigdy nie ucieknie biahahaha), a Ty dostaniesz coś, co NaNoWriMo na pewno Ci nie da — perspektywę.</em></p><p>Powodzenia w niepisaniu!</p><p>This entry was posted in <a href="http://powiesciologia.pl/category/o-pisaniu/">O Pisaniu</a> and tagged <a href="http://powiesciologia.pl/tag/manuskrypt/">manuskrypt</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/motywacja/">motywacja</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/nanowrimo/">NaNoWriMo</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/nanowrimopolska/">NaNoWriMoPolska</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/pisanie/">pisanie</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/pisarz/">pisarz</a>, <a href="http://powiesciologia.pl/tag/powiesciologia/">powieściologia</a>. Bookmark the <a href="http://powiesciologia.pl/2015/10/29/nanowrimo-czyli-dlaczego-nie-pisze-w-listopadzie/">permalink</a>. <a href="http://powiesciologia.pl/wp-admin/post.php?post=124&amp;action=edit">Edit</a></p><h3>Post navigation</h3><p><a href="http://powiesciologia.pl/2015/10/22/jak-zostalam-glosem-mojego-pokolenia-czyli-list-do-wydawnictwa/">← Jak Zostałam Głosem Mojego Pokolenia, czyli List do Wydawnictwa</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59753899c388" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak Zostałem Głosem Mojego Pokolenia, czyli List do Wydawnictwa]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/jak-zosta%C5%82em-g%C5%82osem-mojego-pokolenia-czyli-list-do-wydawnictwa-fcdbcbcd0574?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fcdbcbcd0574</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2015 08:42:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-23T08:42:55.396Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Do: <a href="http://www.abe.pl/">www.abe.pl; </a><a href="http://www.bialykruk.pl/">www.bialykruk.pl</a><a href="http://www.abe.pl/">; </a><a href="http://www.biuroliterackie.pl/">www.biuroliterackie.pl</a><a href="http://www.abe.pl/">; </a><a href="http://www.czarne.com.pl/">www.czarne.com.pl</a><a href="http://www.abe.pl/">; </a><a href="http://www.mag.com.pl/">www.mag.com.pl</a><a href="http://www.abe.pl/">; </a><a href="http://www.nowy-swiat.com.pl/">www.nowy-swiat.com.pl</a><a href="http://www.abe.pl/">; </a><a href="http://www.znak.com.pl/">www.znak.com.pl</a> Od: asiasilverangel1972@gazeta.pl</p><p>Data: 22/10/2015</p><p>Temat: Książka do Rozważenia</p><p>Wydawnictwo W.A.B.</p><p>00–372 Warszawa</p><p>Drodzy państwo,</p><p>Zdaję sobie sprawę, że moja książka niekoniecznie podchodzi pod to, co zazwyczaj państwo wydają, jednak chciałabym zainteresować państwa moją powieścią (142,637 słów) pod tytułem, ‘Niepełnoletnia czarownica’. Sądzę, że w dobie takich książek jak Harry Potter moja powieść znalazłaby ogromną grupę odbiorców. Wszyscy moi znajomi zachwycają się bohaterami, jakich stworzyłam i ich niesamowitymi przygodami.</p><p>Moją przygodę z pisaniem zaczęłam w wieku 6 lat i już wtedy moim największym marzeniem było wydanie książki oraz zdobycie sławy z tym związanej. Dotychczas niestety, żadne z wydawnictw i agencji nie zaakceptowało jeszcze mojej powieści, to wszyscy moi znajomi wraz z moim mężem, który potrafi być bardzo ostry w swoich opiniach, mówią, że ‘Niepełnoletnia czarownica’ jest dużo lepsza niż niektóre z książek, jakie czytali. Często słyszę, że moja książka ma szansę na ogromny sukces również na rynku filmowym i jeżeli wydawnictwo chciałoby się na to zgodzić, mam już kilka sugestii na temat obsady.</p><p>‘Niepełnoletnia czarownica’ jest historią Suzanne, która w wieku jedenastu lat odkrywa swoje magiczne moce. Wkrótce okazuje się, że jej najlepsi przyjaciele — Maggie i Nor są również czarodziejami! Ale ich świat jest zagrożony, ponieważ Mroczny Książę z historycznego miasta Varbine, z którego pochodzą prawdziwi rodzice Suzanne (Tak! Suzanne odkrywa również, że para, która dotychczas się nią opiekowała nie jest jej prawdziwymi rodzicami!) właśnie obudził się na nowo. Wszystko jest teraz w rękach trojga przyjaciół, którzy z pomocą kota Martazara i innych czarodziei, których spotykają podczas swoich przygód. A mają ich wiele!</p><p>‘Niepełnoletnia czarownica’ jest pięknie napisaną i niesamowicie intrygującą powieścią. Jedna z tych książek, które chcesz umieścić na liście lektur obowiązkowych zaraz po przeczytaniu!</p><p>Rozumiem, że wymagania na państwa stronie sugerują czcionkę 12, Times New Roman, ale myślę, że klimat powieści idealnie podkreśla trochę inny styl.</p><p>Dziękuję za rozważenie i skontaktuję się z państwem ponownie, jeżeli nie dostanę odpowiedzi do wtorku,</p><p>pozdrawiam,</p><p>Asia ‘Eleonor Rose’ Stankiewicz</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fcdbcbcd0574" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[To już to? — czyli kiedy książka upieczona]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/to-ju%C5%BC-to-czyli-kiedy-ksi%C4%85%C5%BCka-upieczona-196e0b8e0018?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/196e0b8e0018</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[ksiazka]]></category>
            <category><![CDATA[pisanie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Oct 2015 17:10:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-10T17:10:25.380Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ostatnio na <a href="https://www.facebook.com/p0wi3sci0l0gia">Powieściologii</a> zastanawiałam się, jakie pytanie chodzi Ci najczęściej po głowie. Tak, Tobie, drogi pisarzu. Nie rozglądaj się na boki- nikt normalny oprócz Ciebie nie poświęciłby ostatnich paru nocy, żeby skończyć jedno zdanie. Nikt oprócz Ciebie, no i może mnie. I Stephena Kinga — on pewnie nie zmrużył oczu od swojego debiutu. Właściwie ok — oprócz Ciebie, mnie, Kinga i wszystkich innych pisarzy. To nam chodzi po głowie to pytanie, ale pozwól, że zamiast je tu przywołać, napiszę Ci odpowiedź. W formie listu.</p><p>Drogi Pisarzu, (aka Nie zasypiaj)</p><p>Minęło już pewnie dużo czasu od kiedy po raz pierwszy poczułeś to uniesienie, jakby przez ułamek sekundy Twój mózg wszedł w stan nirbany tylko po to, żeby chwilę później przypomnieć sobie o tym, że stoisz gdzieś na środku ulicy i rusz się w końcu, korek robisz, jezuchryste, gdzie Ty z tymi myślami się szlajasz. Wiesz o czym mówię, bo tego uczucia nie da się zapomnieć. To uczucie właściwie jest jedyną przyczyną, dla której nadal piszesz. Mimo ciężkich westchnień znajomych i rodziny, mimo kolejnego Nobla literackiego nie przyznanego Tobie, mimo wszystkich głosów medialnych, które mówią, że z pisania nie przeżyjesz, nie ma szansy, tysiąc złotych rocznie, ale tylko jak Nike wygrasz, tak poza tym to daj spokój, ręką machnij. Bo Ty pamiętasz.</p><p>Tego samego dnia usiadłeś za biurkiem, pod stołem, na łóżku, na środku ruchliwej ulicy, i napisałeś pierwsze zdanie. I wiedziałeś, że ono było dobre. To zdanie jak pociąg ruszając, uruchomił ciąg wagonów wypełnionych zdaniami, ale szybko okazało się, że oprócz zdań w te wagony wpakowały się również niecierpliwość, zwątpienie i czarna dupa. W pewnym momencie przestałeś widzieć <em>sens</em> w tym wszystkim. Na szczęście uczucie misji jest w Tobie silne. Ty po prostu <em>musisz</em> — <strong>musisz </strong>koniecznie skończyć tą powieść, choćbyś miał oglądać jej wydanie zza murów szpitala psychiatrycznego. Problem jest tylko jeden. Właściwie to, książka jest już skończona. To znaczy, tak, ale nie. To znaczy, właściwie to nie jesteś pewien, bo wiesz, wszystko może być lepsze, a jak doszedłeś do końca, to okazało się, że ta scena nie prowadzi do niczego, więc można ją wywalić, natomiast tamta druga jest zdecydowanie za krótka, a tak poza tym to ten film, co ostatnio oglądałeś, czemu Twoja książka nie jest bardziej jak ten film? to był w końcu dobry pomysł, podobny do tego, co piszesz, właściwie, taki sam, więc w sumie po co pisać Twoją książkę, skoro coś takiego już istnieje, więc może zmień coś trochę, nie wiem, co, zmień, zobacz, idź, idź do początku, o Boże, pamiętasz jak to czytaliśmy i wydawało nam się to takie dobre? jak to w ogóle ma się do całości? czemu? weź wykreśl to, wyrzuć, napisz od nowa.</p><p>Napisz od nowa, bo wiesz, przecież to jest dopiero ten pierwszy manuskrypt. Zanim wyślesz, musisz zrobić edycję, napisać od nowa przynajmniej kilka razy. Ile? No…</p><p><strong>C.d.n.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=196e0b8e0018" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kto Co Komu Sprzedaje, czyli Rzecz o Agentach Literackich]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/kto-co-komu-sprzedaje-czyli-rzecz-o-agentach-literackich-9d8105cf508b?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d8105cf508b</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Sep 2015 22:08:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-30T22:09:26.640Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Ale w Polsce nie potrzebujesz agenta literackiego, żeby zostać wydanym”</em></p><p><strong>każdy, z kim w Polsce na ten temat rozmawiam</strong></p><p>Dlatego też zanim zacznę, warto odpowiedzieć na pytanie: <strong><em>Kim jest literacki agent i dlaczego za pięć lat jego obecność na rynku polskim będzie normą?</em></strong></p><p>Otóż, agent literacki to ktoś pomiędzy marketingowcem a prawnikiem. Jest to mediator między pisarzem a resztą świata (dopóki nie pojawi się edytor zakładający z pisarzem tzw państwo w państwie). Agent literacki to ktoś, do kogo będziesz dzwonił, bo nie masz, w co się ubrać na ważne spotkanie z wydawnictwem i pisał smsy po pijaku licząc na podrzucenie do domu (zahaczając po drodze o fast-fooda). Ale przede wszystkim agent literacki to pierwsza obca osoba, której Twój tekst podoba się bardzo, tak bardzo, że jest w stanie poświęcić mu każdą chwilę, podczas której mógłby czytać coś, co już zostało wydane (czyli z definicji, coś lepszego- chociaż różnie z tym bywa). Jest to osoba, która spędzi każdą minutę pracy starając się sprzedać coś, czego nie mogłeś/aś sprzedać najlepszym przyjaciołom. Agent literacki to ktoś, kto poprowadzi Cię przez wszystkie kręgi literackiego piekła, i który sparzy się tak samo, jeżeli czasem nie bardziej niż Ty. Agent to ktoś, kto za Ciebie poręczy, kiedy rodzona matka powie, że Twoje wypracowanie gimnazjalne było dużo lepsze niż to, co piszesz teraz. Agent to ktoś, kto przytuli, pocieszy, ale też kopnie w tyłek, kiedy po raz dziesiąty tego samego dnia klikasz ‘drzemkę’ na alarmie w telefonie. Agent to ktoś, kto nie tylko doprowadzi Twoją powieść do naidealniejszego stanu, w jakim ta powieść może w ówczesnym czasie być, ale kto wyśle Twój manuskrypt do wydawnictwa i postawi obiad odpowiednim osobom. Agent upewni się, że wszyscy, z którymi współpracujesz znają imię nie tylko Twoje, ale wszystkich zwierzaków, które miałeś/aś w dzieciństwie. I jeżeli wybierzesz numer agenta o trzeciej rano tylko po to, żeby opowiedzieć sen sprzed dwóch nocy, to agent ten telefon odbierze.</p><p>W Polsce wysyła się manuskrypty bezpośrednio do wydawnictwa i jakaś część mnie uważa to za lepszy sposób niż działanie poprzez mediatorów. Ale jednocześnie słysząc, ile manuskryptów tygodniowo taka mała agencja literacka w Anglii dostaje (250–300), zastanawiam się, jak to wygląda w przypadku wydawnictw. W Anglii to agent literacki decyduje o tym, gdzie Twój manuskrypt trafi. W Polsce natomiast, nie znając rynku, możesz marnować lata męcząc swoim tekstem zupełnie nieodpowiednich ludzi. Wchodzi tutaj też w grę to, kto i jak decyduje o tym, co przeczytać, a co wyrzucić do kosza. Nie myślisz chyba, że wydawnictwa czytają wszystkie teksty, które są im wysyłane?</p><p>W przypadku agencji literackich o tym, który manuskrypt trafi na stół, a który poleży pod stołem, decyduje list motywacyjny. I oto kolejna ciekawostka: w Polsce wydawnictwa również takiego listu wymagają. Oczywiście, jak go napisać i co w nim zawrzeć pozostaje tajemnicą. W Anglii natomiast, agenci chętnie dzielą się takimi szczegółami, mając nadzieję, że manuskrypt, który mógłby przypaść im do gustu, trafi bezpiecznie w ich ręce.</p><p>Wydaje mi się czasem, że o wydawnictwa w Polsce trzeba zabiegać w spobów, w jaki nas, pisarzy, zabiegać nie uczono. Wymaga się od nas może nieco za dużo. Musimy wykazać się świetnymi umiejętnościami marketingowymi, charyzmą, łatwością w nawiązywaniu kontaktów, znajomością prawa, znajomością rynku, i najlepiej żebyśmy byli płynni w procentach (nie tych ;)), bo na pisaniu często łatwiej stracić niż zarobić. Aha, czy ja w ogóle wspomniałam o tym, że oczywiście musisz napisać wybitną książkę i wysłać ją do odpowiedniego miejsca w formie praktycznie do druku?</p><p>Co Twoim zdaniem jest lepszym rozwiązaniem dla pisarzy? Czy polski rynek literacki zyskałby na agentach literackich czy może przydają się oni tylko uznanym już pisarzom? Podziel się w komentarzach lub na <a href="https://www.facebook.com/p0wi3sci0l0gia">Powieściologii</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d8105cf508b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Powieściolog — z czym to się je?]]></title>
            <link>https://medium.com/@AmelieCarmel/powie%C5%9Bciolog-z-czym-to-si%C4%99-je-903da083893a?source=rss-68c6fab5183------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/903da083893a</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Powiesciologia]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Sep 2015 09:55:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-21T09:55:15.586Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Na pewno wiesz, o czym mówię. Napisałeś opowiadanie, esej, książkę i po właściwie wybłaganiu wszystkich znajomych, rodziny i rodziny znajomych o rzucenie okiem, dostałeś pierwsze recenzje. Niektórzy powiedzieli Ci, że nic o pisaniu nie wiedzą, ale chyba jest ok. Inni, nieco pewniej, wyrazili swój zachwyt, poprawili parę przecinków i zasugerowali rozwój historii (z którym niekoniecznie się zgadzasz). I mimo iż wydaje Ci się, że to jest właśnie to, o co Ci chodziło, kiedy szukałeś tych wszystkich opinii- to teraz siadając do edycji, nie czujesz się mądrzejszy. Ba! Wątpisz we wszystko, a już najbardziej wątpisz w opinie swoich znajomych. Czy naprawdę nie trzeba niczego zmieniać? Czy moja powieść jest właściwie do wydruku? I każdemu — zupełnie każdemu — się podoba? Czy może to zbyt piękne, żeby było możliwe?</p><p>Obawiam się, że to ostatnie jest najbliższe prawdy. Sama spędziłam wiele lat szukając opinii na temat moich tekstów u znajomych i rodziny. Moim pretekstem było to, że szukam opinii wśród potencjalnych czytelników, ale czy na pewno moją docelową publicznością jest Ciocia Marysia i Wujek Stefan oraz Beata z ławki przede mną? No nie…</p><p>Wszystko zmieniło się, kiedy po raz pierwszy dałam mój tekst do przeczytania profesjonalnemu pisarzowi; i mówiąc “wszystko” mam na myśli “ABSOLUTNIE WSZYSTKO”. Zdałam sobie sprawę, że proszenie o pomoc nie-autorów to tak jak radzenie się mechanika w sprawie zapalenia pęcherza — możliwe jest, że cośtam gdzieśtam wie, ale raczej profesjonalnej i zaufanej opinii nie dostanę.</p><p>Czytając swój tekst poprawiony przez profesjonalnego pisarza zauważyłam, że dotychczas nie wiedziałam nic o pisaniu.</p><p>ZUPEŁNIE NIC.</p><p>Po kilku latach codzienniego pisania, nigdy nie zastanawiałam się nad miejscem każdego, pojedyńczego słowa w moim tekście. Nie wiedziałam, co to klisze, a długie opisy i przysłówki były moim zdaniem tym, co dodaje historii urody. Karmiłam czytelnika, tłumaczac każde zdanie tysiąc razy na pierdyliard różnych sposobów. Moja historia miała setki pod-historii, dwa tysiące bohaterów, którzy pojawiali się tylko po to, żeby wypowiedzieć jedno zdanie i logikę świata, której sam Einstein by nie ogarnął. I to był dopiero początek.</p><p>Parafrazując znaną reklamę — dzisiaj sama jestem pisarzem i na wspomnienie tych czasów, kiedy babcia próbowała rozczytać moje pismo, kiedy w końcu udało mi się jej “sprzedać” moje opowiadanie, uśmiecham się szeroko. Nie wróciłabym tam za nic.</p><p>Na tym blogu będę więc pisać o pisaniu jak na pisarza przystało. Będę rozważać problematyczne zdania (te złe i te dobre), analizować historie z każdego gatunku; bawić się z bohaterami (płytkimi jak klisza i głębokimi jak jeszcze gorsza klisza) i narzekać lub zachwycać się tym, co na rynku wydawniczo-artystyczno-kulturalno-pisarskim się dzieje. Ogólnie będzie fajnie.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=903da083893a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>