<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Baris Esmer ☮️ on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Baris Esmer ☮️ on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*NoiD5Gq_R5X3TRG_.jpg</url>
            <title>Stories by Baris Esmer ☮️ on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 00:16:36 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@BarisEsmerrr/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[S.O.S. TÜRKİYE]]></title>
            <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr/s-o-s-t%C3%BCrki%CC%87ye-34c0d77e8d5?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/34c0d77e8d5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Baris Esmer ☮️]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Nov 2019 07:13:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-29T07:13:33.396Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*cfKwq4aRB-iWwwyJ.jpg" /></figure><p>Kasım 2019 Türkiye’nin daha önce görmediği bir olaylar dizisinin kayıtlara geçtiği ay olarak tarihteki yerini alacak: Toplu Aile İntiharları. Sadece 10 gün içinde Fatih, Antalya ve Bakırköy’de 3 aileden toplam 11 kişi siyanüre bağlı zehirlenme sonucunda hayatlarını kaybetti. Bunların arasında 3 küçük çocuk olması ve bunların ölüm kararlarının babaları tarafından verilmiş olması, yaşanan trajedinin boyutlarının anlaşılması bakımından önemli.</p><p>Peki nedir bu “intihar” ve kişi “neden intihar eder?”. Gerek tanımı gerekse kapsamı bakımından oldukça tartışmalı bir eylemdir intihar. Önceleri kişinin hayatına son vermesinin bilinç ile gerçekleştirilmesi gerektiği kabul edilmiş olsa da daha sonra bu kapsam genişletilerek sistematik ihmal ya da sonucunun ölüm olacağı bilinen eylemlerin kasten yapılması da bu kapsamda değerlendirilmiştir. Ancak kapsamdan daha dikkat çekici olan tartışma nedenler üzerine gelişmiştir. Kişinin saldırganlığını, kızgınlığını kendi üzerine yöneltmesi olarak ele alınan ilk tanım (Freud), bunun yanı sıra bir başkasını cezalandırma veya onunla barış yapma isteği, baş edilemeyen güçlüklerden kaçışın bir ifadesi olarak genişletilmiştir (Schilder). Ancak bu kavramsallaştırma da daha sonra genişletilerek intihar eden kişinin gerçekte başka birini öldürmek istemesine evrilmiştir (Bernfeld). Buna göre kişinin öldürmek istediği diğer kişi ile güçlü bir özdeşlik yaşadığı ancak sonradan nefret ettiği bu kişiyi kendi ölümü ile ortadan kaldırmayı hedeflediği söylenmiştir.</p><p>Bu kavramsallaştırmaların hepsinin doğru veya tamamının yanlış olduğunu kabul etmek sonucu pek değiştirmeyecektir. Gerçekte intihar eden kişinin amacının ne olduğu bir sır olarak kalmaya devam edecektir. Ancak aynı ekosistemde, benzer şekilde tekrar eden eylemlerin neden-sonuç ilişkisini incelemek bize intihar eden kişinin iç dünyası hakkında değilse de onu ve diğerlerini aynı şekilde davranmaya iten çevresel faktörler hakkında fikir verecektir.</p><p>İnsan psikolojisi karşılaştığı güçlüklerle baş edebilmek üzere çeşitli savunma mekanizmaları geliştirmiştir. Bunların en ilkel ve otomatik olanları “Kaç, Savaş, Yardım iste” olarak tanımlayabileceğimiz 3’lü sistemdir. Binlerce yıllık insan evrimi zorluklarla mücadele için “Kaç” fonksiyonunu hiçbir gecikmeye mahal vermemesi amacıyla beynin istemsiz denebilecek reaksiyonlarından sorumlu olan Amigdala’ya devretmiştir. Kaçmanın mümkün olmadığı durumlarda ise “Savaş” komutu cansiperane kahramanlık öyküleri yazmıştır. Son seçenek olan “Yardım iste” savaştan kendi imkanlarıyla canlı çıkamayacağını anlayan insanın kolektif akıl arayışıdır aslında. Bu 3’lü ile sonuç alamayacağından emin olan insan dünyadaki varlığını değerlendirmeye başlar.</p><p>Geçtiğimiz 5 yıl içinde yaşadığımız ülke için gerçek bir felaketler dönemi olarak adlandırılabilir. Çok kaba bir özet yapmak gerekirse bu dönemde Reina, Atatürk Hava Limanı, Ankara Garı saldırıları gibi çeşitli şiddet eylemleri sebebiyle 4.000 kişi öldü. 10 seçim, 5 büyük askerî harekât yapıldı. Tren, maden kazaları, çocuk ölümlerine sebep olan ihmaller, iklim anomalileri, çok çeşitli hak ihlalleri, hukuksuzluklar hatta 1 darbe girişimi bile görüldü. Siyasi çekişmeler sebebiyle toplumsal kutuplaşmalar tırmandırıldı. Dolar %100 artış gösterdi. İşsizlik oranı %14’ü görürken, genç işsizlik oranları %27,4 ile tarihi zirvesine çıktı.</p><p>Bu tablonun toplumun tüm kesimlerinde derin bir travmaya sebep olduğunu söylemek için çok da iddialı biri olmaya gerek yok. Büyük zorlukların yaşandığı bu dönemde herkes yukarıda açıklamasını yaptığımız 3’lü sisteme öyle ya da böyle mutlaka başvurdu;</p><p>İlk olarak farklı kesimler kendi meşreplerince “Kaç” reaksiyonunu gösterdi. Kimileri basitçe gözlerini kapamayı tercih etti; gözlerini ve televizyonunu kapatırsa baş edilmesi son derece zor olan bu problemlerden kendini koruyabileceğini varsaydılar. Sadece son 1 yılda 250 bin iyi eğitimli insan çareyi tası tarağı toplayıp ülkeyi terk etmekte buldu. Olan bitenin sorumluluğu noktasında farklı bir dünya görüşünü benimseyen kesimler ise kendi “Kaç” formüllerini acılarını hamasetle boğmakta buldu. Adeta kendi muhakemelerinin yargısından kaçarcasına iradelerini bir başkasına teslim ederek, onun kadiri mutlaklığında vicdanlarının sızısından kurtulma yoluna gittiler.</p><p>Ancak elbette karşı karşıya kalınan travmalardan kaçmak mümkün olmadı. İşte tam o noktada “Savaş” devreye girdi. Sistem önce savaşın değirmenine su taşımak konusunda çok istekli davrandı. Teröre karşı açılan cephe, dolara karşı açılan cephe, darbeye karşı açılan cephe hem yandaşlarının hem de karşıtlarının savaş refleksini iyiden iyiye besledi. Muhtemel bir yanlış anlamayı engellemek için buradaki savaş kavramının aslında muhatap olduğu zorlukla karşı mücadele içine girmek olduğunu açıklamak lazım. Bu kapsamda zaman zaman insanın kendisini içinde bulunduğu zorlukla hiçbir ilgisi olmayan şeylerle, yanlış yönlendirme sonucunda mücadele ederken bulmasının son derece doğal olduğunu söylemek gerekir. Yakıcı maddi zorluklar herkesin günlük bireysel mücadelesinin en temel bileşeni olarak öne çıktı. Kimileri maddi durumlarını stabil tutabilmek için iş yerindeki zorbalığa, mobbinge, düşük zamlara, uzayan mesai saatlerine itiraz etmedi. Kimileri çeşitli yardımlardan faydalanabilmek adına kendi benliğinden tavizler verdi, olmadığı biri gibi davrandı, istemediği şeyler söyledi, beğenmediği görüşleri destekledi. Fakat herkesin kendince verdiği savaş da kar etmedi. İşler hergün daha kötüye gitmeye devam etti.</p><p>Toplumsal bir “Yardım” çığlığı neredeyse kulaklarla duyulacak kadar yüksek seviyelere geldi. Ekonomik sıkıntılarla birlikte yardım muslukları kısıldı. Borçlar ertelenemez oldu. Her koşulda yardıma koşacağı düşünülerek tanrısallaştırılan iktidar karşıtlarından sonra yandaşlarına da parmak sallamaya başladı. İlk büyük mağlubiyetlerini aldı. Çözümün tek mercii olmanın çözümler tükendiğinde umutsuzluğun sorumlusu olmak gibi bir sorunu vardır. İşte tam bu noktada devreye girmesi gereken kolektif akıl arayışı; muhalefetin şiddetle bastırılmış, sokakların insanların isyanlarına kapanmış olması gibi büyük bir kuşatma ile devre dışı bırakılmış olduğundan yardıma koşamamış oldu.</p><p>Sonuç onarılması belki de en büyük yaraya yani umudun yitimine sebep oldu. Yarından, çocuklarından, zamanın iyileştirici gücünden umudunu kesen insan yaşantısındaki anlamsızlığı onu sonlandırarak çözmeye yöneldi. Sadece kendinin değil, varlığıyla umut olamadığı ailesinin hatta çocuklarının bile yaşam haklarını ellerinden almayı kendisine hak gördü. Ama belki de intiharın nedenleri üzerinde yapılan tartışmada olduğu gibi kendi hayatına son verirken de vaktiyle kendisiyle özdeşleştirip çok sevdiği ancak bugün dertlerinin sorumlusu olarak gördüğü ve nefret ettiği bir başkasını öldürmeye çalışıyordu. Kocaman bir yardım çığlığı atıyordu belki. Artık baş edemediği güçlüklerden kaçarken sorumluyu işaret ediyor ve diğerlerinin bu son yardım çığlığına yanıt vermesini bekliyordu.</p><p><strong><em>Eğer istersen…</em></strong></p><p><em>bana ulaşmak için: </em><a href="https://barisesmer.com/"><em>Web sitesi</em></a><em>, </em><a href="https://twitter.com/BarisEsmerrr"><em>Twitter </em></a><em>veya </em><a href="https://www.linkedin.com/in/baris-esmer-378b7027/"><em>LinkedIn</em></a><em>’i kullanabilirsin.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=34c0d77e8d5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yardımı Yapana, Yardım Edene, Yardım Etmek (?)]]></title>
            <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr/yard%C4%B1m%C4%B1-yapana-yard%C4%B1m-edene-yard%C4%B1m-etmek-7243ce57abaa?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7243ce57abaa</guid>
            <category><![CDATA[mcdonalds]]></category>
            <category><![CDATA[burger-king]]></category>
            <category><![CDATA[strateji]]></category>
            <category><![CDATA[reklam]]></category>
            <category><![CDATA[pazarlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Baris Esmer ☮️]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Sep 2019 10:18:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-25T10:56:40.512Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/726/1*tHOkAT7veXsBUM3bCBYXDw.jpeg" /></figure><p>Rekabetçi piyasa koşullarında “özgürlüğün” oyuncular için gerekli olduğu varsayımı yanıltıcı olabilir. Sezgi karşıtı bir düşünce biçimiyle büyük oyuncuları kemikleşmiş piyasalarda “özgürlüğün” ikonik markalar tarafından çok da tercih edilmeyeceği iddia edilebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/250/1*MWWVJKf0WRJ2tlPZFjRgYg.gif" /></figure><p>Örneğin ilk olarak 1970’lerde başlayan ve süreç içinde kapsamı giderek genişleyen tütün ürünleri reklam yasaklarının, yasaklardan önce piyasada ikonikleşmiş markaların lehine çalıştığını biliyoruz. Piyasaya yeni giren bir oyuncunun bilinirlik, görünürlük, imaj anlamında tüketiciyle girmesi gereken iletişimin kısıtlanması elbette bu konuda tüketici zihnindeki yerini çoktan alarak piyasada kemikleşmiş oyunculara hem rekabetten korunma hem de milyonluk reklam bütçelerinden kurtulma avantajı sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/308/1*cVhr7giYZ0Kivop83d50aA.jpeg" /></figure><p>Fakat işler 70’lerdeki, 80’lerdeki hatta 90’lardaki gibi bile değil. Reklamı reklam yapar gibi yapmanın neredeyse ayıp olduğu yeni dünyada, rekabet kısıtlarının üstesinden gelmenin türlü yolları var. 2011’de Türkiye’de kapsamlı alkol reklamı yasaklarının yürürlüğe girmesini takiben piyasanın en büyük oyuncuları düzenli olarak kan kaybetmeye devam etti. Çünkü yasaklanan sadece reklam yapmaktı ve reklam yapmadan da bir imaj kurmanın, üründen bahsetmenin ve ağızdan ağıza hikayesini yaymanın yöntemleri vardı. Bu fırsatı görüp değerlendirenler kazanırken, göremeyenler kaybettiler.</p><p>Aradan geçen yıllar içinde kullanıcıların markalardan beklentileri öylesine farklılaştı ki bugün adına “cause economy” diyebileceğimiz bir noktaya geldiğimiz söylenebilir. Giyim markaları TV’de geri dönüştürülmüş ürün koleksiyonlarından bahsediyorlar. Spor ayakkabı markaları önümüzdeki birkaç sene içinde sadece dönüştürülmüş plastikten üretim yapmayı taahhüt ediyor. Kimse ürününün diğerlerinden daha iyi, daha ucuz, daha güzel olduğundan bahsetmez oldu. İşin aslı farklı ürünler arasında kalite ve fiyat farkı öylesine kapandı ki, bu konuların üzerinde tepinmek sonuç vermemeye başladı. Gelişen toplumsal duyarlılıklara oynamak, marka ile bu duyar alanlarını özdeşleştirebilmek yeni ve büyük bir meydan okuma olarak hepimizin karşısında duruyor.</p><p>Bugün sosyal medyada bombardımanına maruz kaldığımız 1 günlük Burger King &amp; McDonald’s ortaklığı da bu çabanın bir ürünü gibi gözüküyor. Ana fikir şöyle; McDonald’s 1 gün boyunca sattığı her Big Mac’in tutarını Çocuk Kanseriyle mücadele eden derneklere bağışlayacak. Burger King de bunu desteklemek için restoranlarında aynı gün boyunca Whooper satmayacak. Konu McDonald’s açısından oldukça anlamlı. Toplumsal duyarlılık olan bir konu üzerinden markasını satın alan tüketiciye aldığı şeyin bir burgerden fazlası olduğu, tabiri caizse aynı zamanda “iyilik” satın aldığı subliminal mesajını veriyor. Genel trendle son derece uyumlu bir hareket. Peki Burger King ne yapıyor? Whooper satmayarak toplumsal bir fayda yaratan rakibinin satışlarını artırmaya yardımcı oluyor. Yardımı yapana, yardım edene, yardım ediyor. Burada kurulan dolayım öylesine karmaşık ki bunun tüketici tarafından ne şekilde algılanacağını çok merak ediyorum. Umarım kampanya sonunda bir araştırma sonucu yayınlanır da biz de böylesine bir dolayımın tüketici tarafından algılanabilme kapasitesi hakkında fikir sahibi oluruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*npXo0LZ5qCz11VSQCaPVfQ.jpeg" /></figure><p>Bundan sadece 4 yıl önce 2015’te Burger King McDonald’s’a benzer bir iş birliği önermiş ancak öneri reddedilmişti. 4 sene içinde bu iş birliğinin gerçekleşmiş olması burger pazarının 2 ikonik oyuncusunun kategori dışından gelen basınçla baş etme yöntemlerinden biri olarak değerlendirilebilir. Pazarınızda ne kadar büyük olursanız olun, kategori dışından (ya da içinden) gelen ve toplumsal trendlerle uyum gösteren rekabet karşısında iş birliğine gitmekten başka bir seçenek kalmayabilir. Gerek gazlı içecekler gerekse fastfood pazarı uzun zamandır “sağlıklı beslenme” trendinin baskısı altında. Dolayısıyla pazarın büyük oyuncularının toplam bir yıkıma karşı yan yana gelerek ortak hareket etmesi mantıklı gözüküyor. Yakında Coca-Cola ve Pepsi arasında da benzer paslaşmalar görme ihtimalimiz hiç de az değil.</p><p>Sadece daralan değil genişleyen pazarlarda da rekabet kültürünün yerini bir nevi iş birliği kültürüne bıraktığını görmek mümkün. Geçtiğimiz hafta dünyanın en hızlı büyüyen pazarlarından biri olan “sports &amp; entertainment” dünyasından gelen bir mesaj bu gerçeği en sade biçimde önümüze koydu;</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uwLlcvJspfV32XlMH7q_tw.jpeg" /></figure><p>Oynanacak Liverpool — Arsenal maçından önce Arsenal yöneticisi Liverpool ile haftanın sadece 1 günü rakip olduklarını, geriye kalan 6 günde ise ortak olduklarını söyledi. Geleneksel olarak üst düzey bir rekabet kültüründen gelen spor pazarı için zihin açıcı bir profesyonel yaklaşım.</p><p>Bu yaklaşımın kaynak sıkıntısı yaşanmayan piyasalarda güçlü bir kaldıraç etkisi yaratacağı söylenebilir. Peki bu yaklaşım olduğu gibi alınıp spor yapılan diğer pazarlara uygulanabilir mi? Sanırım bu sorunun yanıtı hayır. Bu formülün kıt kaynak yönetimi yapılan piyasalara uygulanması mümkün değil. İngiltere Premier Ligi dünyanın getirisi en büyük spor arenalarından biri olan Şampiyonlar Ligine her sene 5–6 takım gönderebiliyor. Türkiye’nin ise kulüp gelirlerinin büyük kısmını oluşturan bu arenaya senede sadece 1 bileti var. Kaynaklar ne kadar kıt olursa üzerinde yapılan rekabet de o kadar sertleşir. Eğer Portekiz gibi oyuncu satışından ya da Belçika gibi oyuncu yetiştirmekten girdi sağlayarak, içerideki pazarı büyütemiyor ve dış kaynağa bağımlı biçimde yaşıyorsanız o zaman rakiplerinizi olabilecek en sert biçimde baskılamaktan başka çare yoktur. Bu durum spor gibi son derece elverişli bir alanın “cause economy” ve “rekabet arasındaki iş birliği” gibi yükselen trendlerin olanaklarına doğrudan kapanması anlamına gelir.</p><p>Görüldüğü gibi pazarlama alanı çokça şahit olduğumuz gibi bir copy-paste alanı olmaktan tamamen uzak. Toplum, birey, pazar, rekabet gibi pek çok etken birlikte değerlendirilmeden sadece trend olduğu için bir şeyi alıp aynı şekilde uygulamak bizleri doğru iş sonuçlarına götürmeyecektir. Ancak farklı pazarları, buralarda yaşanan gelişmeleri bağlamı içinde düşünerek değerlendirmek ve uyarlanabilirliğini sorgulamak bizlere kendi özgün çözümlerimize ulaştırmak konusunda sonsuz faydalar yaratacaktır.</p><p><strong><em>Eğer istersen…</em></strong></p><p><em>bana ulaşmak için: </em><a href="https://barisesmer.com/"><em>Web sitesi</em></a><em>, </em><a href="https://twitter.com/BarisEsmerrr"><em>Twitter </em></a><em>veya </em><a href="https://www.linkedin.com/in/baris-esmer-378b7027/"><em>LinkedIn</em></a><em>’i kullanabilirsin.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7243ce57abaa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sally’den Hery’e]]></title>
            <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr/sallyden-hery-e-8398a03bad4c?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8398a03bad4c</guid>
            <category><![CDATA[reklam]]></category>
            <category><![CDATA[toplumsal-cinsiyet]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[advertising]]></category>
            <category><![CDATA[pazarlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Baris Esmer ☮️]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Sep 2019 07:59:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-22T18:28:12.868Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/1*xzFRz3vd43bSXJwR5qPNuw.jpeg" /></figure><h3><strong>Sally’den Henry’e</strong></h3><blockquote>Pazarlamanın P’li yaklaşımları malum. 4’ken 6 sonra 7P olan temel teoriye göre iyi bir ürün tasarımı için dikkat edilmesi gereken çeşitli başlıklar var. Bugünlerde bu listeye yeni bir madde katılmış gibi gözüküyor; DUYAR. Toplumsal duyarlılıkların marka tercihleri üzerindeki belirleyici etkisi günden güne artıyor.</blockquote><p>Marketing dünyasında çalışanlar çok iyi bilir ki briefler genellikle şöyle başlar;</p><p>· Sezonsal bir ürün çıkartalım,</p><p>· Kadınlar ve erkekler için uygun iki varyantı olsun,</p><p>· Ürün özellikleri ile oynayarak kadın ve erkekler için cezbedici seçenekler yaratalım,</p><p>· Üst fiyat segmentinde bir ürün olacağından üretim miktarını sınırlı tutacağımız, konsept (niche) bir ürün vaadi bulalım,</p><p>· Dağıtımını ürünün niche ve yüksek fiyatlı karakterine uygun olarak düzenleyelim,</p><p>· Ürün iletişimini hedeflediğimiz genç, yüksek gelirli, kentli kitleye uygun yapalım.</p><p>Bu girişin akıllara pek çok soru ve itiraz getireceğini tahmin ediyorum. Çok zaman ilk adımda ürünle ilgili elimizde bu kadar bile bilgi olmaz. Ya da elimizde piyasanın böyle bir ürüne nasıl yanıt vereceğine dair veri olmaz. Pek çok marketing çalışanı bu tip durumlarda karanlıkta fenersiz yürümeye çok alışıktır. Hele ellerinde yukarıdakine benzer bir kontrol listesi de varsa adım adım bu maddelerin yanına check atarak bir ürün geliştirmek onlar için asla sorun olmaz. Hızlıca kendilerini check atmanın dayanılmaz hafifliğine kaptırıp, kurguladıkları ürünü tüketicinin elinde görmenin vereceği zevki hayal etmeye başlarlar. Fakat işler genellikle gözüktüğünden daha karmaşıktır.</p><p>Öncelikle hemen hiçbir zaman yeni ürün yapılacak kategori, tamamen bir özgürlük alanı değildir. Daha önceden o kategoriye yapılmış işler, o kategoriyi sahiplenmiş karar verici profili, kategorinin ait olduğu alanın artık neredeyse DNA’sına işlenmiştir ve bununla oynamaya kalkmak beraberinde büyük riskler getirir. Bu oyunu kötü oynamaya dair sayısız tecrübe yaşanmıştır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*qffpqjBwj2F6Ov7-lJwoWA.jpeg" /></figure><p>Örneğin; mutfak eşyaları kategorisi geleneksel olarak satın alma karar vericisi kadınlar olan bir kategoridir. Elbette toplumsal cinsiyet eşitliği tarihsel olarak toplum nezdindeki itibar ve etkinliğini artırırken bu tutumda da ciddi değişiklikler görüldü ancak, mikro dalga fırınların ilk çıktığı dönemde hedeflemenin yalnız yaşayan genç erkekler olarak yapılması ve mikro dalga fırınların, mağazaların elektronik eşya bölümlerine konumlandırılmaları büyük bir başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Çünkü ürün kategorik olarak mutfak eşyaları bölümüne aittir ve bununla oynamak olumlu sonuç vermemiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XoOkapa1HjMM3Rfmwthpyg.jpeg" /></figure><p>Diğer yandan, kategorinin geleneksel cinsiyet kalıplarını genişleterek büyütülmesi iyi bir fikir de olabilir. Avrupalı bira markalarının Amerika pazarına girişlerini kadınları hedefleyerek yapmaları bunun iyi bir örneğidir. Fakat bu olumlu örneğe rağmen kategorinin gerçeğini unutmamak lazım; bira kategorisi erkeksi bir dünyadır. Bu, bira erkek içkisidir demekten farklı bir şey. Elbette kadınlar da erkekler de bira içerler. Ama katıldığım onlarca kadın focus grupta gördüğüm şey; bira içen kadınların aslında bira ritüeli sırasında ürüne has erkeksi dünyaya girmek istedikleri oldu. Yani bira içen kadınların bira markalarından talebi asla makyaj malzemeleri dünyasının kadınsı aurası değil. Bira içen kadınların onlara hitap etmek isteyen markalardan tek talepleri, bira dünyasını kurgulayıp, ona yeni soluklar kazandırmak isteyenlerin bu yaratıcı çaba sırasında onları düşündüklerini/önemsediklerini hissetmek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*INf3cTQs-Vt3s-OTm59-zA.jpeg" /></figure><p>Bir pazarlamacı için belki de en zor şey, ideal olanla gerçek (aktüel) olan arasındaki çelişkiden hem ahlaki hem de ticari doğruyu çıkartmaktır. Cinsiyet rollerinden bağımsız çocuk yetiştirmek günümüzde yükselen bir trend ve gelecekteki güzel günlerimizin teminatı olsa da çocuk dünyasındaki ürünlere baktığımızda hala kız ve erkek çocuklarına hitap eden ürünlerde keskin bir renk kodu kullanımı olduğu dikkat çekiyor. Pek çok marka bununla mücadele etmek yerine buna uyum sağlamayı tercih ediyor. Örneğin başlangıçta böyle bir renk kodu kullanmayan efsanevi çocuk yumurtası markası tartışmalı bir kararla pembe ve mavi renk kodlarıyla ürün paketlemeye başlamış ve ticari olarak da ciddi bir başarı yakalamıştır.</p><p>İşte marketing profesyonelleri için en zorlu görev bu farklı deneyimler içinde onları doğru iş sonuçlarına götürecek sağlıklı kararları alabilmeleridir. Bu kararları alabilmenin ilk gereği yaptığınız işe kendi dünya algınızı, öngörülerinizi, entelektüelinizi katabilmenizdir. Yani bir ürünü yukarıdaki listede yazılı ürün özelliklerinin yanlarına check atarak dolduracağınız kutucuklar olarak görmemektir. İçinde yaşadığımız toplumla ilgili derin bir kavrayışı, attığımız her adımda işimize katmalıyız. Bunu yapmadan ilerlediğimizde niche bir ürünün aslında o kadar da niche kalmayabileceğini ya da kadın/erkek için kullandığımız ürün özelliklerinin/isminin/renk kodunun toplumda farklı hassasiyetleri tetikleyebileceğini ön göremeyiz. Yani ürünün ait olduğu kategorinin özellikleri, değişen dünyanın dinamikleri ve toplumun beklentileri arasında sihirli bir denge yakalamalıyız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*F4xXxirf0MNnBi8JcJlz5w.jpeg" /></figure><p>Bu dengenin yakalamadığı durumlarda ise günümüzde artık sadece yeni ürünün başarısızlığıyla sonuçlanan bir süreç değil, sıkıntılı ürünü çıkartan markanın imajını bütünsel olarak etkileyen felaketlerle karşılaşıyoruz. Son zamanlarda çokça konuşulan bir vakada “Zilli Sally” ve “Delikanlı Henry” isimli sezonsal, niche ürünlerde kullanılan sıfatlar (Zilli &amp; Delikanlı) sebebiyle bir sosyal medya linçine ve boykot kampanyasına tanık olduk.</p><p>· Peki neden?</p><p>· Bu linçi yapan, destekleyen kişiler kendi gündelik hayatlarında bu ve benzeri sıfatların hiçbirini kullanmadıklarını iddia edebilirler mi?</p><p>· Bu ürünlerin aslında oldukça pahalı, sezonsal olarak sınırlı üretilmiş, sadece seçilmiş açık noktalarda bulunan niche ürünler olması, linçin kapsamını etkiledi mi?</p><p>· Kısacası; aslında bir bardak suda fırtına mı kopartıldı, yoksa yaşananlar değişen dünyanın bir işareti olarak mı algılanmalı?</p><p>Çünkü en mükemmel ürün bile tüketicinin değişen ihtiyaçlarını anlamadan, hassasiyetlerini takip etmeden ve ürün geliştirme sürecinde bunu ürün fikrinin merkezine yerleştirmeden başarılı olamaz. Üst fiyat segmentinde konumladığınız, sınırlı bir dağıtım stratejisiyle çıktığınız ve niche bir ürün olarak tasarladığınız bir birayı acaba kimler elinde tutacaktır? Bu biraya erişimi olacak profilin yaşam alışkanlıkları nedir, gündeminde ne vardır, hangi siyasal/sosyal görüşe yakındır? İşte tüm bunlarla gerçek anlamda yakından ilgilenmeksizin sadece tadı güzel olduğu için, ambalajı havalı olduğu için ya da dünyanın başka bir yerinde bu isimle dolaşımda olduğu için bir ürünü üzerinde yerinde düşünmeden piyasaya çıkartılırsa katastrofik sonuçlar kaçınılmaz olacaktır.</p><p>Linçi başlatan, yapan ya da katılanların kendi hayatlarında toplumsal cinsiyet eşitliği konusundaki performanslarının ne olduğunun bir önemli yoktur. Benzer hassasiyeti kendi hayatlarında göstermiyor olmaları onları samimiyetsiz, riyakâr yapmaz. Toplumsal değişimler zaman alır ve geri döndürülemezler. Fitili ateşlenmiş bir değişim dalgası öncüleri tarafından ilerletilirken, takipçileri de öncü karakterlere göre sürekli bir yeniden organize olma ve hizaya girme süreci içerisinde devinirler.</p><p>Peki değişim içerisindeki topluma ürünler hazırlayan markalar tarafında işler nasıl yürür? Eğer çok şanslı değilseniz içinde çalıştığınız marka geliştirme ekiplerinde “değişime öncü” karakterleri bulmanız pek mümkün değildir. Gündelik işlerin yükünü sırtlamaya çalışan, genellikle sayısal olarak yetersiz ekipler, içinde yaşadıkları plaza fanuslarında ancak çarkı döndürür ve mesailerden arta kalan zamanda ailelerine ve kendilerine zaman ayırabilirler. Bu koşturmacanın içinde “toplumsal değişim dalgalarını” takip edebilmeleri, takip etmekle kalmayıp bunları içselleştirerek karşılaşacakları konulara bu pencereden bakmayı başarabilmeleri gibi konular gündemde değildir. En iyi okullarda eğitim görmüş de olsalar, genellikle temel bilimler alanıyla ilişikleri zayıf olduğundan ve bu formasyonu vaktiyle alıp eleştirel düşünme becerisini pratik etmediklerinden zaman zaman gözlerinin önünde duran saatli bombayı göremezler.</p><p>Ancak o dev kurumsal yapıların bütün bu imkansızlıklara karşı da bir önlemi vardır. Hata yapacağını ön gördükleri ekiplerinin etrafını danışman ordularıyla donatmışlardır. Sorumluluğu olmadığı halde fikirleri olan bu ordular ise “imza işlerin” peşinde koştuklarından gündelik hayatta alınan küçük ve orta ölçekli kararlarda önemli bir varlık gösteremezler.</p><p>Gerçekten hiç yok mudur bu tip hataları önleyebilecek kişiler bu ekiplerin içlerinde? Elbette vardır. Fakat varlıklarıyla rahatsızlık verenlerdir bu kişiler genellikle. Aykırı fikirleriyle süreçleri yavaşlatırlar, üzerinde uzun tartışmalar konusunda uzlaşılmış bir kararı son anda hiç beklenmedik biçimde eleştirirler. Söyledikleri şeyler sanki başka bir dünyanın sözleri gibi gelir diğerlerine. Onlara yönelen bakışlarda hep bir “İsviçre’den mi bahsediyor acaba” alt metni okunur ama aslında İsviçre o kadar da uzakta değildir. Ulaşılamaz sanılan fikirler web browser’a twitter yazmak kadar yakındır sadece. Sonuçta bu kişiler ya pasifize edilir ya da bu kişilerle yollar ayrılır.</p><p>Çünkü ne gecikmeye ne yavaşlamaya ne de farklı fikirlere tahammülümüz yoktur. Tek amaç önümüzdeki iş listesine bir check daha atmaktır. O listenin neresine kendimizi kattığımızı ise pek düşünmeyiz.</p><p>Her şey büyük bir hızla değişiyor. Toplumsal ve siyasal alan geleneksel anlamlarının büyük kısmından sıyrılarak gündelik hayatta daha büyük bir yer kaplamaya başlıyor. Bilinen anlamıyla ideolojik tarafgirlik değilse de insanların anlam arayışı doğrultusunda tüm alanlar giderek siyasallaşıyor. Markalar dünyası bundan kaçınmak bir yana bu fenomenin tam da odağına oturmak durumunda kalıyor. Tüketici beklentisi, markaların “tüketicinin anlam arayışına” hizmet etmesi yönünde kuvvetli bir talep oluşturuyor. Bu talebi karşılamanın yegâne yolu ise insana yatırım yapmaktan geçiyor. Yeni dünyanın ihtiyacı olan sorgulayıcı, araştırıcı ve güncel aktivistler, yaratıcı ve eleştirel düşünceye uygun koşullar içinde çalıştıkları ortamlarda, markaların ruhuna kendi özlerini üflemeli ve onları toplumun öncü imajları olarak yeniden kurmalılar.</p><p>Böylesine büyük iletişim ve marka konumlandırma kazalarının önüne geçebilmek için koşulları iyileştirilmiş, temel bilimler alanındaki donanımı artırılmış ve cesaretli çalışanlara ihtiyacımız olduğu bir gerçek. Ancak bu formülün çalışabilmesi için kurumsal kültürün politik alanla gündelik hayatın girift yapısını keşfedebilmesi ve buna bağlı olarak sorumluluk alarak davranması gerekiyor. Unutmayalım, bugün her ne alanda üretim yapıyor olursak olalım, aslında her marka temelde tüketicinin anlam arayışına değen bir ürün konsepti yaratıyor. Bunu başaramayanlar da toplum tarafından ağır biçimde cezalandırılıyor.</p><p><strong>Eğer istersen…</strong></p><p>bana ulaşmak için: <a href="https://barisesmer.com/">Web sitesi</a>, <a href="https://twitter.com/BarisEsmerrr">Twitter </a>veya <a href="https://www.linkedin.com/in/baris-esmer-378b7027/">LinkedIn</a>’i kullanabilirsin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8398a03bad4c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Markalar İçin Samimiyet Sınavı]]></title>
            <link>https://medium.com/@BarisEsmerrr/markalar-i%CC%87%C3%A7in-samimiyet-s%C4%B1nav%C4%B1-43c4b858bf7d?source=rss-3c104f7cbe46------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43c4b858bf7d</guid>
            <category><![CDATA[güven]]></category>
            <category><![CDATA[reklam]]></category>
            <category><![CDATA[marka]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[pazarlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Baris Esmer ☮️]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Aug 2019 11:13:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-28T11:13:24.441Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UjIV2GOH6iL0hDlsrZha6A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/444/1*B3GzrGKsxTyAg8miOBZ4Hw.jpeg" /></figure><blockquote>“Tüketici güven endeksi, Temmuz ayında bir önceki aya göre %2 oranında azaldı; Haziran ayında 57,6 olan endeks, Temmuz ayında 56,5 oldu.”</blockquote><p>Bu haber hepimizin karşısına her ay bir yerlerde çıkıyor mutlaka. Peki, şöyle bir okuyup geçtiğimiz bu satırlar bize ne söylemek istiyor? TUİK’in 2012&#39;den beri düzenli olarak takip ettiği bu “güven parametresi” bundan 20 yıl önce hiçbirimiz için bir şey ifade etmezken, bugün neden bu kadar önemli?</p><p>İçinden geçtiğimiz dönem post-truth’ların, Cambridge Analytica’ların ve daha pek çok hadisenin etkisiyle dünyayı büyük bir güven krizinin içine sokmuş durumda. Hergün önümüzden geçen binlerce mesajın, reklamın, uyaranın hangisinin doğru, hangisinin manipülasyon olduğuna dair amansız bir arayış içindeyiz. Adeta her öğününden önce şekerini ölçmesi gereken bir diyabet hastası gibi bizler de tüketicinin güven seviyesini ölçüp duruyoruz. Markalarımızla tüketicileri arasında günden güne eriyip giden güven ilişkisini yeniden kurmanın türlü yollarını arıyoruz, milyonlar harcayıp kampanyalar yapıyoruz. Çünkü yapılan araştırmalarda tüketicilerin %78&#39;i markaların “şeffaf” olmasını istediklerini söylüyorlar.</p><p>Ancak biz ne kadar uğraşırsak uğraşalım, insanlar <strong>Shakespeare</strong>’in “Hepsini sev ama sadece bazılarına güven” tavsiyesini tutuyor gibiler. Tüketicileriyle güven ilişkisi kurabilmiş çok az sayıda başarılı marka var pazarda.</p><p>Peki güven ilişkisini nasıl kurarsınız? Aslında cevabı çok basit; samimi olarak.</p><p>Günümüz dünyasında tüketici-marka ilişkilerinde en önde gelen değer “Samimiyet”. Tüketiciye karşı samimi olmanın büyük krizleri nasıl çözdüğünü son yıllarda pek çok örnekte gördük.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/222/1*1DnfOzdRtLVpjlBQNafW8Q.png" /></figure><p>Örneğin; İngiltere’de lojistik firmasını değiştiren KFC tedarik zincirindeki problemler sebebiyle bazı mağazalarını günlerce açamayınca, bir ilanla müşterilerini konuyla ilgili bilgilendirdi ve özür diledi. Netflix, Apple, Toyota ve diğerleri yaptıkları hataları kabul eden ve müşterilerinden özür dileyen pek çok markadan bazıları.</p><p>Bilginin bu denli hızlı yayıldığı bir dünyada, mükemmel markalar değil, kendisiyle dalga geçebilen, zaman zaman küçük kusurları olduğunu kabul edebilen mütevazi markalar tüketiciye daha sempatik geliyor.</p><p>Yeni nesil tüketiciler öncekilerden farklı olarak karşılarından üstünlük taslayan değil, kendilerine benzeyen imajlar arıyorlar ve marka tercihleri bakımından çok daha esnekler. Bugün kullandıkları bir markayı, yarın bir kenara bırakmak onlar için hiç de büyük bir mesele değil. Seçeneklerin inanılmaz sayılara ulaştığı, ürün fonksiyonlarının birbirine çok yaklaştığı yeni dünyada tüketici kendisini çok güçlü hissediyor. Elbette bu güç hissi markaların iletişim dillerinde de yer buluyor. Özellikle alışveriş tercihlerindeki karar alıcı rolü günden güne artan kadınlarla yapılan iletişimde “güçlü kadın” teması giderek öne çıkartılıyor.</p><p>Türkiye’de de “güçlü kadın” teması altında yapılan pek çok iş oldu son birkaç yıl içinde. Hemen akla gelenler;</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/1*OPYwdeliIGoCGFqHtM8PVg.jpeg" /></figure><p>Atasay’ın “<a href="https://www.youtube.com/watch?v=uF4JRRwuHME">#taksanayakışanı</a>”,</p><p>Orkid’in “<a href="https://www.youtube.com/watch?v=220S7hRRY-Q">#kızgibi</a>”,</p><p>Veed’in “#<a href="https://www.youtube.com/watch?v=4A9QpoK_ZS4">antiprenses</a>”,</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/257/1*JqgHcLKbe9ChRS5QeXc9Zg.jpeg" /></figure><p>kampanyaları ve daha pek çokları.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/267/1*Ki8LwFblVHR_UIoYLaIbWg.jpeg" /></figure><p>Markalar ekranda gösterdikleri kadın imgesini geçtiğimiz yıllar içinde büyük oranda değiştirdiler. Tüketicileri olan kadınlara bu yeni “güçlü kadın” imgesinin daha cazip geldiğinin farkındalar ve kurdukları reklam dilinde ve dünyasında toplumsal cinsiyet rolleri bakımından eşitliği yakalamış, özgürlüğüne kavuşmuş kadın figürleri ile çalışmaya devam ediyorlar.</p><p>Fakat gerçek dünya bu değişikliğe kurmaca dünyalarda olduğu gibi hızlıca adapte olabilmiş değil. Sokakta, iş yerinde, evde kadına karşı şiddetin her türlüsü, bütün hızıyla devam ediyor.</p><p>Geçtiğimiz hafta yaşananlar ülke çapında infiale neden olmuşken, markaların önüne bu konudaki samimiyetlerini kanıtlamak için bulunmaz bir fırsat gelmiş durumda. Sadece ayrılan bütçeyi doldurmak için katalogdan “sosyal sorumluluk projesi” seçmek yerine, reklamlarında kullandıkları güçlü kadınların Türkiye’de güven ve huzur içinde yaşayabilmelerine bir katkıda bulunabilirler. Kenarına kuş kondurulan ya da 2 ton koyu lacivertiyle değiştirilen paketleriyle değil, samimiyetle yaşadıkları ülkenin yakıcı sorunlarına el atan markalar, tüketicilerinin gözünde elbette atmayanlardan daha farklı olacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43c4b858bf7d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>