<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ben ve Kendim on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ben ve Kendim on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@BenVeKendim?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*xtbnTo_YDFLerkWWyOU_Fw.jpeg</url>
            <title>Stories by Ben ve Kendim on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@BenVeKendim?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 04:07:49 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@BenVeKendim/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hogwarts Legacy]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hogwarts-legacy-54cbbd921951?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54cbbd921951</guid>
            <category><![CDATA[quidditch]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hogwarts]]></category>
            <category><![CDATA[harry-potter]]></category>
            <category><![CDATA[hogwarts-legacy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Nov 2023 19:35:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-12T17:11:52.704Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*rYvegtkx0cpiAAOI" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@rhii?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rhii Photography</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Avada kedavra büyüsünü oyun bittikten sonra alabildiğim için biraz üzgün olsam da genel oyun deneyimimden memnunum. Harry Potter evrenini sevenlerin zevkten dört köşe olacağı oyunu yapmışlar. Hogwarts binasında ve açık dünyada yapılacak şeylerin sınırı yok. Filmlerden gördüğümüz şeylerin ve daha fazlası var. Quidditch hariç. Derslere girme, canavar ehlileştirme hatta çiftleştirme, bitkileri silah olarak kullanma, sayısız büyü, süpürgeyle uçma, Highwing’e binme, bulmacalı açık dünya etkinlikleri, onlarca harabe, her şey var. Bana biraz fazla geldi ama isteyen yapmaz tabii.</p><p>Açık dünya etkinlikleri sıkıcı, çünkü bulmaca sevmem. Haydut öldürmek o kadar da keyifli değil. Keşiflerinizde bulduğunuz şeyler pek mühim değil. Oyun, combat kısmını beklediğimden iyi kotarmış. Sonuçta Harry Potter evreninde yapılabilecek şeyler ve büyü çeşitleri belli. Kaçınma ve doğru zamanda saldırıyı geri püskürtme mekanikleri artık her oyunda var. Buna da iyi yedirilmiş. Büyülerin kullanımı ve birbirleriyle kombinleme de çok başarılı. Ama biraz kolay olmuş. Oyun boyunca sadece bir kez öldüm, onda da can iksirim bittiği için.</p><p>Ana hikaye meh. Ama arkadaşlarımızın hikayesiyle paralel giden kısımları iyiydi. Yan görevler pek kaliteli değil ama arkadaşlarımızla oyun boyunca devam eden ilişki görevleri güzeldi. Özellikle Sebastian’inkiler.</p><p>Başta açık dünya etkinlikleri çok canımı sıksa da bir süre sonra neyin önemsiz olduğunu anlayınca, ilişki görevlerine ve ana hikayeye odaklanınca keyif aldığım bir oyuna dönüştü. Keşke Harry Potter son filmlerindeki gibi daha karanlık bir tonu olsaydı. Bu haliyle biraz çocuksu olmuş.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54cbbd921951" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hogwarts-legacy-54cbbd921951">Hogwarts Legacy</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Starfield]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/starfield-2f02fa675e8b?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f02fa675e8b</guid>
            <category><![CDATA[baldurs-gate-3]]></category>
            <category><![CDATA[starfield]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <category><![CDATA[bethesda]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 31 Oct 2023 20:21:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-07T12:39:12.804Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IwhB2bk27VPh4osQPBckOA.jpeg" /></figure><p>Bu yıl 10/10 olmasını beklediğim iki oyun vardı. İlki, Baldur’s Gate 3, bunu başardı. Starfield ise yanına bile yaklaşamadı.</p><p>Merak, başta Bethesda oyunları olmak üzere tüm açık dünya rpg oyunlarındaki temel unsurdur. Şu karakterle konuşunca ne söyleyecek, hangi görevi verecek, şu dağın arkasında ne var, ana görevde sırada ne olacak vesaire. Bu oyunun en temel eksiği işte bu merak duygusunun neredeyse hiç olmaması.</p><p>Sayısız gezegen ve bir dünya yan görev var ama hiç merak etmiyorsunuz. Sevdiğim açık dünya rpg oyunlarında her köşeyi kontrol etmeyi severim. Hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemem. Mesela Skyrim hala bu işi en iyi yapan oyunlardandır. Starfield ise atasının gölgesinde kalıyor. Bu, Skyrim’in yüceliğinden değil, Starfield’in becerisinden. Zira 2011&#39;den sonra Skyrim’e yaklaşan ve onu geçen bazı oyunlar (Witcher 3, Baldur’s Gate 3, RDR2, Elden Ring) gördük.</p><p>Bir oyun düşünün ki ana görev döngüsü bir gezegende bir mağaraya gidip bir eser elde etmek. Bu normalde yan görev bile değil, açık dünya etkinliğidir. Boş zaman doldurmacadır. Son birkaç görev dışında ana görevler hiç keyifli değil. Paralel evrenler arasında geçişler yaptığımız laboratuvar görevi (Titanfall 2&#39;yi anımsattı) dışındakiler ortalama altıydı.</p><p>Hikayede sonradan gelen insanların ne olduklarını merak ediyorsunuz ama o da paralel evren muhabbeti çıkınca can sıkıyor. Marvel başımıza bela etti bu konsepti de. Kabul, Bethesda oyunlarında ana görevler hiçbir zaman çok iyi değildir. Ama yan karakterler ve görevler her zaman ilgi çekicidir. Fraksiyon görevleri hakeza. Bunda fraksiyonların final görevleri kaliteli ancak onun dışında boş getir götür işleri yapıyorsunuz. Diğer yan görevler de maalesef vasat.</p><p>Gezegenler bomboş, çöl gibi. Doldurma gereği bile hissetmemişler. Oyun çıkmadan önce gezegen sayısı övüldüğünde böyle olacağı belliydi. Açıkçası her gezegene gitmedim ama bu benim değil oyunun suçu. Bana o esnaya kadar verdikleri kaliteli olmayınca, her yeri keşfetmekle zaman kaybetmek istemedim.</p><p>Gelelim oyunun teknik anlamda en büyük falsosuna: yükleme ekranları. Özellikle Neon City tam bir kabus. Görev almaya şehrin diğer ucuna giderken geçtiğin her kapı yükleme ekranı demek ki bolca kapıdan geçmece oynuyorsun. Aldığın görevi icra etmek yine aynı, görev yaptığını söylemek de öyle. Ve bu şehirde onlarca görev var. Bir de bu devirde görevi yaptım diye patronun yanına gitmek nedir ya? Ara söyle, telefon mu yok? Tam amelelik yani.</p><p>Grafikler bir jenerasyon öncesinden, optimizasyon kötü. Akılda kalıcı bir tane müzik yok.</p><p>Neticede her şeyiyle ortalama bir rpg oyunu. Böyle şahane bir oyun yılında öne çıkması mümkün değil. Bethesda’da başta oyun motoru olmak üzere değişmesi gereken birçok şey var. Microsoft satın alımından sonra yüksek bütçe ile kafaları rahatlar ve kaliteli bir iş yaparlar mı acaba dedim ama olmadı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f02fa675e8b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/starfield-2f02fa675e8b">Starfield</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Camera Lucida: Fotoğraf Üzerine Düşünceler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/camera-lucida-foto%C4%9Fraf-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-00f128dd45d4?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/00f128dd45d4</guid>
            <category><![CDATA[roland-barthes]]></category>
            <category><![CDATA[camera-lucida]]></category>
            <category><![CDATA[fotoğraf]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Oct 2023 20:27:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-22T13:28:56.746Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/274/1*0iCW7wkxwtgT5vIIRvh3DQ.jpeg" /></figure><p>Studium (idare eder, yarım yamalak ilgi) ve Punctum (delici bir ilgi) ayrımı için bile okunası bir kitap. Bazı eserlere bakar, deneyimler, fena değilmiş der geçersiniz. Bu studium’dur. Bazı eserlerse sizi o anda veya çok daha sonra içine hapseder, sizi delik deşip edip içinize sızar. Nedenini genelde üzerine düşünmeden bulamazsınız. Çünkü detaylarla yapar bunu. Bu da punctum’dur.</p><p>Kameraya çekilen kişinin bunun fark etmesinin, kişide yeni bir persona yarattığına değinmiş birkaç yerde. Fizikteki gözlemci olgusuna benziyor. Gözlendiğini bilmek insanı değiştiriyor. Yıllar önce okuduğum ve şu an bulamadığım bir deneyde çocuklar iki gruba ayrılıyordu. İlk gruba arkalarına doğru, bakmadan bir cismi kutuya atmaları, odada başka kimsenin olmayacağı ancak kameradan izlenecekleri söyleniyordu. İkinci gruba ise kimsenin onları izlemeyecekleri söyleniyordu. Deneyin sonunda ikinci grubun ilkine göre çok daha fazla hileye başvurduğu görüldü. Kısacası izlenme hissi sizde ahlaki, davranışsal ve görünümsel olarak birçok değişikliğe neden olur.</p><p>Gözlendiğini bilmek fotoğraflarda bile insanı değiştirir. Mesela bazen, çok doğal çıkmışsın, denir. Bu belirtildiğine göre, insan bazen doğal görünmüyor, bunun için çaba sarf etmesi gerekiyor demektir. Belki de bu nedenle habersiz çekilen ya da haberi yokmuş gibi çekilen fotoğraflar daha estetik görünüyor.</p><p>Ancak burada çelişkili olan bir şey var. Sinemada kameraya bakan karakter genelde bizi rahatsız eder, oysa fotoğrafta böyle değildir. Nedeni sinemanın kurgusal olması ve asıl amacının seyirciyi içinde bulunduğu gerçeklikten koparmaya çalışmasıdır. Gözlerde icra edilen bir illüzyon söz konusudur ve yönetmen oyuncunun bakışını başka yöne çevirmeye çalışmaktadır. Oyuncu hem illüzyonisttir hem de illüzyonun muhatabı. Muhataptır çünkü filmin çekildiği mekanda ve sette oraya uymayan şeylerden birisi de kameradır. Kamerayla göz göze gelmek onu kendisini kaptırdığı kurgusal dünyadan ve rolden çıkaracaktır. Göz göze gelme anı hem seyircinin hem de oyuncunun gerçeklikten çıkmasına ket vuracağı için pek tercih edilmez.</p><p>Oysa fotoğrafta gerçeklik orada ve donmuş haldedir. Gerçeklik, bakanın yüzüne vurulmak istendiği için göz göze gelme anından sakınılmıyor. Çünkü sinemadaki gibi rol yapan gözlerini kaçırır, sahici olansa göze temas etmekten çekinmez.</p><p>Yazar, incelediği fotoğrafları seçerken kendisine ne hissettirdiği kriterine göre hareket etmiş. Bu normalde okuyucu olarak benim de tercih edeceğim bir yöntem olurdu ama bu aynı zamanda metnin soyutlaşması demek. Yani o hissi bazı yerlerde cümleleriyle veriyor ancak bazı yerlerde veremiyor ya da ben alamıyorum. His budur zaten. Ancak yine de bu fotoğraf bana ne hissettiriyor, neden hissettiriyor ve neden bu fotoğraf hissettiriyor üzerine bir kitap okumak keyifliydi. Düşünce ve his üzerine düşünmek ve hislenmek...</p><p>Kitap bana fotoğraf hakkında daha önce üzerine düşünmediğim şöyle bir perspektif kazandırdı. Fotoğraf bir zamanlar var olanı gösteriyor, yani aslında yok olanı. Geçmiş gitmiş olanı. Yani birisi şu an fotoğrafınızı çektiğinde bu zamandaki tek bir anın, asla tekrarlanmayacak bir anın fotoğrafıdır. O andan sonraki siz farklısınız. Yani fotoğraftaki aslında<br>olmayan, ölmüş birisidir. Ancak fotoğrafta yaşamaya devam eder. Tabii her şey gibi fotoğraf da yok olana kadar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=00f128dd45d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/camera-lucida-foto%C4%9Fraf-%C3%BCzerine-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-00f128dd45d4">Camera Lucida: Fotoğraf Üzerine Düşünceler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Resident Evil 4 Remake]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/resident-evil-4-remake-692cd6af4bae?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/692cd6af4bae</guid>
            <category><![CDATA[resident-evil-4-inceleme]]></category>
            <category><![CDATA[resident-evil-4]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Sep 2023 18:30:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-15T17:45:15.165Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*01epg7TDUZH7etwPqo0dMA.jpeg" /><figcaption><a href="https://wall.alphacoders.com/big.php?i=1303880">https://wall.alphacoders.com/big.php?i=1303880</a></figcaption></figure><p>İnsanlık olarak bu kadar iyi bir sanat eserini hak edecek ne yaptık acaba? Atmosferinden korku öğelerine, vuruş hissinden düşman çeşitliliğine, bölüm ve harita tasarımından sanat tasarımına tam bir şaheser. Son Resident Evil oyunları da olmasa oynanacak korku oyunu yok valla.</p><p>Hikayenin kendisi olmasa da ilerleyişi hoşuma gitti. Baş kötüden önce onun müritlerini öldürüyoruz. Bazıları gerçekten ilginç karakterler. Bu boss savaşlarının birbirlerinden farklı hissettirdiğini söylemek gerek. Son boss savaşı daha iyi olabilirmiş ama. Düşmanın üstündeki hassas gözlere vurma olayını değiştirmesi lazım artık serinin.</p><p>Serinin ilk oyunu ile 5 ve 6&#39;yı oynamadım. Bu, oynadıklarım arasında aksiyonu en bol olanıydı. Üstümüze resmen düşman boca ediyor. Özellikle 2 remake ile aralarında dağlar kadar fark var bu bakımdan. İlk başta hafif hayal kırıklığı yaşatsa da bu aksiyonun da kendisine özgü bir çekiciliği var.</p><p>İlk baştaki köyler beni biraz gerdi doğrusu. Harita tasarımı, her yerin birbiriyle bağlantısı souls oyunları seviyesinde neredeyse. Bir ara botla açık dünyaya bırakır gibi oldu ama iyi ki pek uzun sürmedi.</p><p>Sonunda bu oyuna da parry mekaniği geldi. Elinizde sağlam bir bıçak varsa, uygun zamanlama ile saldırıyı geri sektirebiliyorsunuz. Bir RE oyunda parry göreceğim aklımın ucundan geçmezdi. Bazen kullanmayı unutsam da epey işe yarıyor ve kullanması keyifli. Bir boss savaşı direkt bu mekaniğin üzerine kurulu hatta. Envanter alanı problemi arada yaşasam da cephane sıkıntısı çekmedim hiç. Sonuçta 2 kadar germese de genel toplamda o seviyede bir oyun. Yani şahane.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=692cd6af4bae" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/resident-evil-4-remake-692cd6af4bae">Resident Evil 4 Remake</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Baldur’s Gate 3]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/baldurs-gate-3-9d6cd80fb84?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d6cd80fb84</guid>
            <category><![CDATA[larian-studio]]></category>
            <category><![CDATA[oyun-eleştirisi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[baldurs-gate-3]]></category>
            <category><![CDATA[playstation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Sep 2023 20:24:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-04T11:18:05.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*inS6SBYQh72FUx2qi9ZMcw.jpeg" /><figcaption><a href="https://wall.alphacoders.com/big.php?i=1325553">https://wall.alphacoders.com/big.php?i=1325553</a></figcaption></figure><p>Muazzam. Harikulade. 135 saat süren, her anında büyük keyif veren, her yerine girip her şeyi yapmaya çalışsam da muhtemelen hala kaçırdığım şeyleri olan, devasa ama bir o kadar da incelikli bir iş. Evladiyelik bir oyun. 2 yılda bir tekrar oynamalık. Bambaşka karakterlerle ve seçimlerle ilerleyerek tekrar tekrar deneyimlenecek bir iş.</p><p>Oyunun en etkileyici yanı seçimler; bunların sayısı, oyunun dünyasını, gidişatı ve karakterleri etkileme derecesi. Daha önce hiçbir rpg’de seçimlerin bu derece mühim olduğunu görmedim. Divinity Original Sin II bile bu seviyede değildi diye hatırlıyorum. Sadece iyi ve kötü rp yapmak da değil mesele ki o yönden de sızı sayısız defa sınıyor.</p><p>Mesela Işık Hanı diye bir yer vardı, orayı koruyan Isobel diye bir büyücü var. Düşmanlar onu kaçırmak için baskın düzenlediler. Savaşı kaybettiğimde, karanlıktaki tek sığınak olan bu han harabe oldu, içindekiler kötüye dönüştü, Isobel gitti. Oyun epey değişti yani. Araya öyle güzel ara sahne girince oyun icabıydı galiba, bu savaşı kazanmam mümkün değildi diye düşündüm. Sonra oyunun rpg seviyesine güvenmeye karar verdim ve savaşı tekrarladım. Zor da olsa bir kaç denemenin sonunda kızı kaçırmalarını engelledim. Neticede han ve içindekiler sağlıklı kaldı. Hakikaten takdir edilesi bir dizayn. Buna benzer sürüyle şey var.</p><p>Oyun boyunca yanımızda olan companion’lar da şahane tasarlanmış. Hepsinin kendisine özgü bir karakteri, bir problemi var. Oyunun başından sonuna kadar devam eden, ara ara kırılmalar yaşanan, inişleri çıkışları olan, dallanıp budaklanan ve sonunda da çok sağlam finaller yapan görev dizileri var. Hepsiyle beraber olmaktan, bu macerada beraber dövüşmekten büyük keyif aldım. Çoğu, hep hatırlayacağım karakterler.</p><p>Oyunun dünyası çok geniş, onlarca farklı ırk, bunların hikayeleri ve kendilerine özgü özellikleri var. Benim her zamanki gibi en çok ilgimi çeken şeytanlar oldu. Özel sözleşmelerle size güç bahşeden ama her zaman niyetlerinin altında bir pislik yatan, Doğu mistisizmine bürünmüş iblisler. Biz de bir kaç tanesiyle karşılaştık, sözleşme yaptık ve öldürdük. Çok karizmatik karakterler gerçekten.</p><p>Oyun sizi sürekli yan yollara sapmaya teşvik ediyor. Her köşe bucakta ya ilgi çekici bir hikaye ve görev, ya başka bir görev için kritik bir eşya, ya değişik bir karakter ya da sizi güçlendirecek zırh silah vesaire buluyorsunuz. Bu bakımdan oyunun harita tasarımını da çok beğendim. Neredeyse souls oyunları kadar bölgeler birbirlerine bağlı. Alakasız yerlerden girip ummadığım yerlerden çıktığım çok oldu.</p><p>Combat’ın taktikselliği ve çeşitlliği de çok iyi. Normal saldırılara ek olarak, kısa dinlenme ya da uzun dinlenme sonrası yenilenen saldırılarınız da var. Yani elimdeki en güçlü şeyle vurayım diyemiyorsunuz. Sonraki savaşları düşünmeniz gerekiyor biraz. Özellikle de istediğiniz zaman kamp yapamadığınız düşman bölgelerinde.</p><p>Ben her zamanki partimi kurdum. Kendim damage veren büyücü oldum. İkna yeteneğim vesaire epey yüksekti. Önüme Karlach’ı bir tank gibi konumlandırdım ama dev kılıcyla iyi hasar da veriyordu. Lae’zel ise yine dev kılıçlı ama biraz daha az canlı fakat yüksek hasarlıydı. Astarion ise rogue olarak uzaktan ve aralardan sinsice takılıyordu. Kendi görevleri olmadığı sürece diğer karakterleri gruba dahil etmedim ki her dahil ettiğimde ekibin dengesi bozuldu.</p><p>Oyun boyunca yardım ettiğiniz önemli npc’ler ve gruplarda istediğiniz taktirde son savaşta müttefik olarak size yardım ediyor. Yaptığınız şeylerin karşılığını görmek güzel. Aylin Hanımı hiç unutmayacağım.</p><p>Savaşların yapıldığı alanlar da taktikselliğe uygun şekilde tasarlanmış. Sürekli farklı şeylerle mücadele etmek durumunda kalıyorsunuz.</p><p>Bulmacalar tam sevdiğim kıvamda, çok az.</p><p>Görevleri yapmanın her zaman birden fazla yolu var. Oyun bazen hiçbirisini göstermiyor, zamanla siz keşfediyorsunuz. Bazen de bir tanesini gösteriyor ama siz dünyayı keşfedip npc’ler ile konuştukça diğer yolar açığa çıkıyorlar.</p><p>Oyunun görselliği diğer izometrik rpg oyunlarına göre çok çok iyi. Büyü efektleri ve animasyonlar çok gerçekçi görünüyor. Ama asıl ayırıcı özelliği her konuşmaya ara sahne ve seslendirme, oyunculuk kasılmış olması. Diğer crpg’ler gibi text üzerinden ilerlemiyor. Sanki Witcher 3 oynuyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Bu kalibrede bir yapımcı için muazzam iş hakikaten. Ve hepsi çok iyi kotarılmış.</p><p>Sonuçta 9/10 veya 10/10 vereceğimi, erken erişimini hiç oynamamış olmama rağmen, Divinity Original Sin serisindeki deneyimlerimden dolayı oyun daha çıkmadan biliyordum ama bazı açılardan benim bile beklentilerimi aştı. Oynadığım en iyi bir kaç oyundan birisi ancak bazı açılardan (seçimler ve hikayeye yön verme) en iyisi. Teşekkürler ve tebrikler Larian Studios.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d6cd80fb84" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/baldurs-gate-3-9d6cd80fb84">Baldur’s Gate 3</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[A Serious Man]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/a-serious-man-c047c70b33b8?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c047c70b33b8</guid>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <category><![CDATA[coen-brothers]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[a-serious-man]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Jun 2023 17:59:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-01T19:58:12.511Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*NtNkRek4eJyumUQHGaUTwA.jpeg" /></figure><p>Belirsizliği ve gerilimi, absürt ama öyle dingin bir şekilde ele almış ki biçimle öz arasındaki bu uyuşmazlık filmde insanı rahatsız eden temel unsur haline geliyor. Bunu yaparken yer yer de güldürüyor. Diğer karakterlerin talepleri ve sinir bozuculuğu karşısında kahramanımızın korkak, kararsız ve edilgen olması, ona sempati beslememize engel oluyor.</p><p>Şeylerin rastgeleliği ve bilinemezliğine karşı atılan her kulaç takatinizi tüketirken, yapmanız gereken tek şey belki de kendinizi akıntıya bırakmak, hayatın sizi nereye götüreceğine bakmak ve olanları bir derviş edasıyla göğüste yumuşatıp röveşataya kalkmaktır.</p><p>Olmuşlara çare yok, olacakları bilmekse imkansız. Olmakta olanlar üzerindeki etkimiz ise o kadar sınırlı ki kontrolün yanılsaması dahi tecelli edemiyor. Bazen hiçbir şey olmasa bile bir şeyler oluyor. Lehte ve aleyhte gelişen her husus, şans faktöründen doğuyor.</p><p>Olasılıklar denizine açıldığınızda altınızda kaygı teknesi varsa, tüm ihtimallerin aleyhinize cereyan edeceğini varsayarsınız. En görkemli dalgaların, en haşmetli fırtınaların, en cezbedici sirenlerin sizi, siz olduğunuz için beklediğini zannedersiniz. Sizi yolunuzdan saptıracak sapkınların, radarlarınızı bozacak sapıkların, dikkat dağıtacak esaslı kuvvetlerin sizin için sıraya geçtiğine emin olursunuz. Ama neticede güneşli ve ılık bir akşamüstü, denizin tuzlu meltemi teninizi okşarken, karayı görmeseniz de onun habercisi olan kuşları işitirsiniz. Sonunda en büyük kaygılarınızın hiç başınıza gelmeyen şeyler olduklarını fark edersiniz.</p><p>Günün sonunda şu duaya varıyoruz: <br>Tanrım, bana değiştiremeyeceğim<br>şeyleri kabullenmek için kuvvet<br>Değiştirebileceğim şeyler için cesaret ve<br>Bu ikisini birbirinden ayırmak için akıl ver.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c047c70b33b8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/a-serious-man-c047c70b33b8">A Serious Man</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Evrenin Sırrını Anlayabilecek Kadar Zeki miyiz?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evreni%CC%87n-sirrini-anlayabi%CC%87lecek-kadar-zeki%CC%87-mi%CC%87yi%CC%87z-79d80d8e4307?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79d80d8e4307</guid>
            <category><![CDATA[simülasyon-evren]]></category>
            <category><![CDATA[neil-degrasse-tyson]]></category>
            <category><![CDATA[her-şeyin-teorisi]]></category>
            <category><![CDATA[evrenin-sırrı]]></category>
            <category><![CDATA[theory-of-everything]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 May 2017 14:32:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-05T06:22:34.835Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6qSg5qmoydXw6L6Zk9RmJQ.jpeg" /></figure><p>İlk filozoflardan bu yana üzerine düşünüle gelen “Evrenin sırrı nedir?”, “Hakikat nedir ve nasıl ulaşabiliriz?” gibi sorular, en azından insanların karnını doyurabilenlerince hala sorulmakta. Bunların, tıpkı bunlarla paket halinde gelen “Dünyaya geliş amacımız ne” sorusu gibi, cevaplamaktan ziyade sorması haz veren sorular olduğu söylenir.</p><p>Esasında bu her haz için geçerli. Yani nesneye duyulan arzu, o hazzın tamamen tatmin olmaması ile devam eder. Nesnenin elde edilip hazzın tam anlamıyla karşılanması, arzunun bitmesine yol açar. Fakat konumuz bu değil.</p><p>İnsanın evrenin sırlarını anlayabilecek kadar zeki olduğunu düşünmüyorum. Son yüzyıllarda, evrenin varoluşuna, kuantuma, atom altı parçacıklarına, canlılığın oluşumuna ve evrimine dair bilgimiz çok arttı ve sayısız teori geliştirmeyi başardık. Bilim dallarını ve teorileri birbirleriyle ilşkilendirmeye başladık. Hayal ettiğimiz şey ise tek ve büyük bir HER ŞEYİN TEORİSİ. Bilgimiz daha da artacaktır ama insan zihninin kavrayabileceklerinin sınırına her geçen gün yaklaşıyoruz.</p><p>Zekamızdan önce duyu organlarımızın yetersizliği bizi kısıtlıyor. Görebildiğimiz renkler ve işitebildiğimiz ses aralığı evrende var olanın o kadar küçük bir kısmı ki el yordamıyla yaşıyoruz. Uzaydan zeki canlılar gelse belki de “Kör ve sağır olmalarına rağmen fena ilerlememişler” diyecekler, bizim kör-sağır insanlara dediğimiz gibi. Yine de algımız dışında olan ışık ve ses spektrumunu ölçebilecek araçlar yapmayı başarabiliyoruz. Ama hayal bile edemediğimiz ne kadar duyu şekli var kim bilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/870/1*9CX9-RDGW0wsGCKZONcDhg.jpeg" /></figure><p>Hayal edelim ve bir gün uzaydan bir takım zeki canlıların gelip bize bildikleri her şeyi anlatmaya çalıştıklarını düşünelim. Bizden çok zeki canlıların gözünde böcekten farklı olmayacağımız gerçeğini bir an unutup böyle bir uğraşa kalkıştıklarını varsayalım. Bunun, bizim bir hayvana bildiklerimizi anlatmaktan farklı olacağını, çünkü bizim iletişim için bir dil kullandığımızı düşünürüz. Onlarda iletişim kavramının olduğunu, hatta Arrival filminin sonları gibi bir şekilde anlaşabildiğimizi kabul edelim. Burada tek sorun anlatılan meselenin karmaşıklığı ve anlamaya çalışanın kapasitesi olacaktır. Evrenin sırları şüphesiz çok karmaşık olacaktır ve benim zekamıza yönelik ciddi endişelerim var. Çünkü insanların çoğunun anlamakta zorlandığı kuantum ve sicim teorisi gibi konular var. Dangalaklık edip kuantumu kimse anlamıyor demiyorum. Anlayabilmek çok fazla çaba istiyor ve her halükarda çoğu insanın zekasını aşıyor. Bir kısım insan anlıyor ama diğerlerinin anlayacağı şekilde anlatamıyor. Bunun tek nedeni zeka ve karmaşıklık. Bu böyleyken, evrenin sırlarını anlayabileceğimizi düşünmek hayalcilikten fazlası değil.</p><p>Bilal’e anlatır gibi anlatsalar bile bizim algımızı aşacaktır.</p><p>Bir diğer seçenek AI’lerin bize anlatması ki yine aynı problemler karşımıza çıkar. Fakat bunları anlayabilecek bir makine yapmak bile bizi yeterince tatmin etmeli. “Tanrı kaldıramayacağı büyüklükte bir kaya yaratabilir mi” sorusu gibi, “İnsan kendisinden daha zeki bir makine yapabilir mi”. Bence insan, kaldıramayacığı kayanın altına girer.</p><p>Az evvel geçiştirdiğim bir probleme dönecek olursam, bu sırları (bilimi) bilen (AI, Alien, ?), bizi bunları bilmeye kadir görmeyebilir ve boşuna anlatma zahmetine katlanmak istemeyebilir. Çünkü bizden bilmediği bir şey öğrenemeyeceğinin ve yeni bir bakış açısı getiremeyeceğimizin farkındadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pA-K6PJFV5dsbACisdJTzA.jpeg" /></figure><p>Asıl korkunç olan düşünce ise evrendeki en zeki canlıların insanlar olması. Binlerce hatta milyonlarca yıl evreni didik didik edip obsesif bir şekilde bizden daha zeki ve ermiş canlılar arıyoruz ama bulamıyoruz. Tam bir hayal kırıklığı olurdu. Bence evrenin çıkınında daha fazlası var. Daha kötüsü ise tüm evrende canlılığın oluştuğu tek gezegenin dünya olması olurdu. Oxford Üniversitesi, İnsanlığın Geleceği Enstitiüsü’nden Anders Sandberg, “Eğer evrendeki tek uygarlık olduğumuzu düşünüyorsak, yaşamı yıldızlara yaymak gibi ağır bir sorumluluğumuz var” diyor.</p><p>Tabii sorular sorup cevaplamaya çalışmaktan yılmayacağız. Ne güzel. İnsan zekasının evrimle artma hızı çok düşük, mevcut sınırımıza yaklaşma hızımızsa acayip yüksek. Ki evrim zekamızı artırmak zorunda değil, aptallar kayrılmaya başlayabilir ve her şey tepe taklak olabilir. Türün başarısı için zeka elzem değil ne de olsa.</p><p>Şuraya internet aleminin en sevdiğim videosunu bırakayım. Neil deGrasse Tyson içerir. Özellikle 7:30’dan sonrası tüyler ürpertici.→ https://youtu.be/wSihAcz57A8</p><p>Meğer var olduğumuz evren bir simülasyonmuş ve evrenin sırrını (evrenin simülasyon olması) çözdüğümüzde karşımıza şöyle bir yazı çıkıyor:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sAVT8YH5u_0JQalR7NlGxg.jpeg" /></figure><p>Ve her şeye en baştan, bir önceki bölümü geçtiğimizden habersiz, tamamen farklı fizik kurallarına dayalı yepyeni bir evrende, bambaşka canlı formları olarak yeniden başlıyoruz.</p><p>Belki de şimdi ortak hafızamızda bulunan bazı şeyler, bir önceki bölümden aklımızda kalan ve belki biraz yanlış hatırladığımız bilgi kırıntılarıdır: tanrı, doğaüstü şeyler, uzaylılar, evrenin bir sırrı olması gerektiği, niye buradayız…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79d80d8e4307" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evreni%CC%87n-sirrini-anlayabi%CC%87lecek-kadar-zeki%CC%87-mi%CC%87yi%CC%87z-79d80d8e4307">Evrenin Sırrını Anlayabilecek Kadar Zeki miyiz?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[YEVGENİ ZAMYATİN — BİZ]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yevgeni%CC%87-zamyati%CC%87n-bi%CC%87z-f7c77908fb91?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7c77908fb91</guid>
            <category><![CDATA[yevgeni-zamyatin]]></category>
            <category><![CDATA[ben]]></category>
            <category><![CDATA[biz]]></category>
            <category><![CDATA[ned-block]]></category>
            <category><![CDATA[kitleler-psikolojisi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 May 2017 07:23:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-27T16:41:04.782Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/805/1*xZ4CGEx6YBEnob1msIST2Q.jpeg" /></figure><blockquote>“Şu an evrenin neresinde olduğunu bilmediğim okuruma sesleniyorum.”</blockquote><p>Ben’den vazgeçip Biz olmak… Yöneticilerin ve kolektivist öğretilerin yüz yıldır kurduğu bir hayal. Sanki bir macera. Yevgeni Zamyatin, Biz kitabının sonunda insanda düş gücünü yenecek bir yol bulmadıkça bu hayalin gerçekleştirilemeyeceğini gösterir. Bunu belki de bir yol gösterme olarak anlayan yöneticiler, çağın iletişim araçlarını kullanarak ve eğitim kalitesini düşürerek bunu gerçekleştirme çabası içerisindeler.</p><p>Bunlaaaar…</p><p>Biiiiiiizzzzzz…</p><p>Siiiiiiiz…</p><p>Zıt!</p><p>Ben, mahalle yanarken saçını tarayan orospu artık. Fazlası veya azı değil. Ne de güzel. Gündemden, politikadan, magazin çöplüğünden kendini soyutlamayı bir şekilde başarmış ve bunların alternatifini yaratarak kaliteli vakit geçiren bir avuç Ben. Biz olmayacak, kendi aralarında ve diğerleriyle pek az ortak noktası olan Ben’ler. İstisnalar.</p><p>Geri kalanlar, savunduğu değerler farklı ama savurdukları tehditlerle yöntemlerinin temelinde şiddet bulunan kitleler. Birçok kitle, birçok Biz. Herkese Siz, Biz, Bunlar, Onlar diye hitap edişimiz bundan. Tahammülsüzlüğümüz, müdahaleciliğimiz bundan. Her bir kitle tarafsız kalan ben’leri kendine katmak istiyor. Tüm kitlelerin en büyük düşmanı da onlar. Mesela, Biz’in yazarı Yevgeni Zamyatin devrimden önce çarın polisi tarafından takip ediliyordu; bolşevik devriminden sonra ise hapisteydi.</p><blockquote>“Ferdi niteliklerin ortak özellikler durumuna gelmesi, kalabalıkların yüksek bir zeka isteyen işleri niçin beceremediklerini bize gösterir. Seçkin ve çeşitli sahalarda uzman kimselerden kurulan, bir meclis tarafından alınan genel öneme sahip kararlar, bir ahmaklar topluluğunun vereceği kararlara asla üstün değildir. Zira bu meclisler ancak herkesin sahip olduğu bu orta derece nitelikleri birleştirebilir. Kitleler, zekayı değil, vasat şeyleri bir araya toplarlar. Bir toplum Voltaire’den daha fazla zeka sahibi değildir.” — Kitleler Psikolojisi</blockquote><p>Mütevazı görünmek için kendisinden “biz” diye bahseden insanları biliriz. Antipatik olduğu kadar, yalnızlığın ve bir başınalığın güçsüzlüğünü saklamak ve kalabalık görünmek için tekrarlanıp duran bir refleks belki de. Çoğunluk olmanın güçlü olmakla özdeşleştirildiği bir toplumda bu anlaşılabilir. Diğer dillerde durum ne bilmiyorum. Akademik metinlerde fena durmasa da günlük hayatta rahatsız edici. Belki de kutsal olduğu zannedilen metinlerde, tanrı sürekli olarak “yaptık, ettik” dediği için bazı insanlar kendilerini yüceltme anlamında da kullanıyor olabilir.</p><p>Roman, bana Ned Block’un ünlü “Çin beyni düşünce deneyi”ni hatırlattı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_iKlNFANQNnhDov6ep7ZGw.png" /></figure><p>Tüm Çin ulusunun dev bir robot beyni haline geldiğini düşünün. Neler yaşanırdı? Çin’de bulunan her bir kişiden, bir beyindeki bir sinir hücresini taklit etmesi istenilerek, muazzam bir “Çin beyni” oluşturulsaydı. Nöronların birbiriyle iletişimine benzer şekilde, bu deneye katılan her bir kişiye iki yönlü bir telsiz verilseydi. Bazı insanlar “efektör nöron” rölünü oynayarak dev robotun kontrolünü sağlayan parçaları olurdu, tıpkı bizim sinir sistemimizdeki bedensel hareketlerimizi kontrol eden motor nöronları gibi. Robotun hareketleri ağırkanlı olabilirdi, fakat teoride yürüme, kavga ve uyku gibi davranışlar gösterebilirdi. Çin’ in nüfusunun bazı maymun türlerinin beyinlerindeki sinir hücresi sayısı ile denk olduğu göz önüne alındığında robotun davranışlarının, bir maymunun davranışları kadar karmaşık olmasını bekleyebilirsiniz! (Kaynak: noroblog.net)</p><p>Romanda bunun kadar özgür iradeden yoksun bireyler yok tabii. Ama nihai hedef bu. Herkesin tek bir bedenin hücreleri gibi hareket etmesi isteniyor. Ya da nöronları. Sonlara doğru insanların beyinlerinde gerçekleştirilen bir ameliyat ile hayal güçleri ellerinden alınıyor. Ve tabii dolaylı olarak özgür iradeleri.</p><p>Biz’in oluşmasını sağlayanın, liderlik edenin ve çoğu zaman mensuplarının en büyük korkusu, Biz’in eleman sayısının azalmasıdır. Dinden çıkmanın cezası ölümdür. Partiden ayrılmanınki siyasi hayatın sona ermesi veya itibarsızlaşma. Taraftarı olduğun takımdan vazgeçmek düşünülemez bile.</p><p>Romandaki en büyük korku da bu. Tek Devlet, Biz topluluğunun numaralardan oluşan üyelerinin cam fanusun dışındaki bilinmeyen dünya ve insanlarca ayartılacağından korkar. Sistem gayet düzenli çalışır ama dişlinin tekindeki en ufak aksaklık çöküşe neden olabilir. İnsanların hangi saatte yemek yiyeceği, çalışacağı ve hatta sevişeceği bellidir. Düzen meraklıları her dakikanın ayarlandığı bir toplum hayali kurar.</p><p>Ahengin ve düzenin yanında olmak demek, ayrıksı otları yolmak demektir. Yabanlığın dehşet veren kanatlarıyla yükselmenin tadına varan bir beden zincirlenemeyeceği gibi, korunmak için dahi olsa camdan fanusa koyulamaz. Bedeni bu operasyonu kabul etmez, haplarla uyuşturmak ve reddetmesini engellemek gerekir. İnsan, baharda rengarenk çiçek açmayı dert edinmişse bir kere, kara çarşaflar düşlerine mani olamaz.</p><p>Otoriter rejimler toplumu bir süre sonra eğilip bükülen ancak asla kırılmayan bir cisimmiş gibi düşünürler. Aleyhe yükselen hiçbir sese tahammül edemedikleri için pratikte kendilerine de bir faydası olmayan işlere girişirler. Ancak bir gün o şey kırılır. Daha evvel yapılanların yanında gayet önemsizmiş gibi görünen bir konuda yaşanır bu üstelik. Bükülen ve eski haline geri dönen plastikte bile büküm yerinde bir iz kalır. Her bükmede bu ize yeni izler katılır ve derinleşir. Zamanla tüm o çatlaklar tek bir çatlağa dönüşür. Artık kırılma için gereken, güçlü olmasına lüzum olmayan yeni bir büküştür.</p><blockquote>“Kendimi duyumsuyorum. Ama sadece içine kirpik kaçan göz, şişmiş parmak veya çürük diş kendini duyumsar, bireysel varlığının bilincine varır. Sağlıklı göz veya parmak ya da diş varlarmış gibi görünmezler. Yani gayet açık, değil mi? Kendi kendinin bilincine varmak hastalıktır.”</blockquote><p>Özgürlüğümüz kötülüğümüze mi? İyiliğe ve kötülüğe gidecek birçok yol varken bir iradenin bizim için bir takım yolları elemesi bazı riskler taşır. Hangi kıstasa göre karar verecek? İnsanlar başkası için iyi olanı bildiklerini iddia ederler ama kendi hayatlarından sürekli şikayet ederler. Bireyin mutluluğu arama hakkı gibi, iyiliği arama hakkı da kısıtlanamaz. Ve ortak iyi için bazı insanların zararına hareket edilemez.</p><p>Hemen burada aklıma Facebook’un, Google’ın vb. reklam ve içerik algoritmaları geliyor. Takip ettiklerinizin arasında bile bazılarını daha öncelikli olarak size gösteriyorlar. Aslına bu hep hayal ettiğimiz “benimle aynı zevklere sahip birisi veya klonum, benim yerime filmleri izleyip kitapları okusa da ben de onun beğendiklerini tüketsem, böylece beğenmeyeceğim içerikle hiç vakit kaybetmesem”in gerçekleşmiş hali. Fakat insan yine de bu teknolojiye bir türlü güvenemiyor. Yönlendirildiğini veya bir şeyleri kaçırdığını düşünmekten kendisini alamıyor.</p><p>Kitabı 1921 yılında Rusya’da hapishanedeyken yazdı. Gizlice Almanya’ya gönderilen kitabın ilk baskısı Çekçe yapıldı. Ertesi yıl İngilizce’ye çevrildi. Yazar, kendi ülkesinde kitabı üzerindeki yasağın kalkmasını 1987’ye kadar bekleyemedi çünkü yaşadığı sefil hayat 1937’de Fransa’da sona erdi. Ülkesini terk etmesine Maksim Gorki yardım etmişti.</p><p>Romanın tüm büyük distopyalara ilham kaynağı olduğunu söylemeye gerek yok.</p><p>Her kitap gibi okuyucusuna ayrıcalık hissini tattırmak istiyor. Bu yüzden henüz önsözünde, “Ben yürümenin, marş adımı atmanın ötesine geçip uçabilenler için yazdım.” diyor.</p><p>Yaşasın birinci tekil şahıs.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7c77908fb91" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yevgeni%CC%87-zamyati%CC%87n-bi%CC%87z-f7c77908fb91">YEVGENİ ZAMYATİN — BİZ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sevdiğim Bilimkurgu Filmlerinin Minimalist Afişleri]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sevdi%CC%87%C4%9Fi%CC%87m-bi%CC%87li%CC%87mkurgu-fi%CC%87lmleri%CC%87ni%CC%87n-mi%CC%87ni%CC%87mali%CC%87st-afi%CC%87%C5%9Fleri%CC%87-b75c5893da92?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b75c5893da92</guid>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[minimalist]]></category>
            <category><![CDATA[afiş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2017 13:12:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-22T13:49:41.900Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/425/1*EJsMbKmvwi7BCQ_Lh31zaA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*qtN7XFiCQ6KzRLUBe1sVJw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/595/1*-a_p20Q3ajL_FV2B63mI5Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_i76wWMfDPIlEhQoFaZmOQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/324/1*rnzWRnlMb5NjQFe_E51_wA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*mvbIhO91CvjL0zDms3bzyA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/236/1*2tFt6OCHOT_ylUboN5Yhbw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/497/1*nhL3ij6BcxWvEhTpJ8GmRA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SnWUV-ZYWaYbx4g949yJiw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/1*1aHPgqs0kFUhObTZaXZScQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/570/1*a3wx6fAUEc-viwlvjfrSxw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/1*boMRlZa_oTREWZ1GMRcXcw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/1*BSvBsV_Ph-6y91HOSnP-dA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*byfy72ejERkpnGqey4XCKw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/474/1*DMWQqC5uR9F5A_edc99NzA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/236/1*BEH_FOY9OnviMC-uKEYgSw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n-kH3brucmkiXxnJ4YKYYQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*igrqIyFeldeI_ScfbrgiIg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*LFC3iLVRb8fKsPopshtgaw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*FrVRenvhc1_HzoszCk5lAA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/734/1*voGwkZH0UzQAPueuOZNs6A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/601/1*mQwYJpw_dWnhkI4WoTd7Og.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*G9wh0IR6p_l49XTzqttpQg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/236/1*wsbGqTXNr12xYtVkA88hTw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*rIzMPAaNUaiKWFPHPFC16A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/570/1*Lw3LeufCLAmS2tUwpAOcnQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/842/1*I0Vilz39JXZ4QGqHn8o5ig.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/453/1*6WycpWbrRKRk9xFtEZpL7Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/357/1*yK6wSu6ef7yabuMYgFdsKg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*DJlVbZLl6dTTeELs6lIeTQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/453/1*pl3HJTIroW27OiYyvc1S5Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RgwoVmSd8bZPL3Jp-i3M0A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*cH0wIQIcBgbopL5HOQ5SmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MTMVJZlgrwpB8w5WrS-cyw.gif" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*T4LGtyl962QYySttPhRk_w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Kn3mmllCJHXLEVbML5okhw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*CKAQ_XmlNnFDpy3kTveZhw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/353/1*gzINQMDLVkhyDEVUAJfLAA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/1*wqkP2z2H8DhDsN_-Nyo5YA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SVnzOYAOmnLZVflib39O6g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*kwFoEGPFTVAFJCnZ7vB0Cw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*M86v1D3tdnz07Pe_O8JEbg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*dZTsN6R4CBfG6J6eP9hZ3g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/573/1*wp1fBJlL8qdqgszAcdss6A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0mfkrEmXr-Ybv3eSNi4s1g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*WPmFv7kO-dl9Dj1r8gTPhQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*XzaugjlbzxcIOQvbca6ZGg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*wHJWj80TM1_NuBbPbi58mQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/381/1*e-giKQuyUYYPTTKPU1glmg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/357/1*nHIcjmm7Hy-vrUIU2qzoYw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/723/1*6HUlqsH2_tPBv0MPCRepPw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*R5Fgwb1KL-fD6kyukDFGiA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*OkSE3iWjv59edSCcnOtSWg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/497/1*NpQIRntVTJ25h5c-uj8rvA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*bf-15MCvWot8dZBMOn_ijQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*kaXZqc1516PDyjKrAtEyxg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YO5Pfiojig0b56KbOZbfrA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*vr7H4U5JGtMPLkRPFgQ7HQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*8jP-xpxvr9zIGyar1zuQoA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/905/1*gnrgTD7Yml3twPRg8ioDMQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WEM8g9BF31EngIJzpQnP1g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/595/1*kWzqfnHCzamf1rAsV8av8g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/683/1*9W4wvFeLJ6dX-OWEcHcbqA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*qIYTgFJwLJ9kbWoUxSROmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/936/1*MOGQx5MoVj4cCkdmZDU8bg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/452/1*Q6i3-Fq2bKhVRMrccAY29Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8ZmwSWZ3itX3yhZkLrH9uQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*HHg3tdi-K86DWx0wAC-_CA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*6Wc3jRKR5kyRS7zmJo-wag.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/655/1*Ek6aByXo5kA4-5ZXy3WG1Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/470/1*SE9eSy5Um8aXGVonoeng0g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/499/1*Okx5rD51q-rPabi7ZlvKig.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*ohtmcMHPw9NeNCimPhLNRw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*VXhe7XKnEUvIeAlSsobf4w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*K9yqgs6tjhjjL3Czvr3Taw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/424/1*KZIhDAz6GHYtvN6lNagqaw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/398/1*nKK08aBM67-iacuGfVSr9A.jpeg" /></figure><blockquote>(Not: Star Wars, Star Trek, Marvel ve DC evrenindeki filmlerden posterleri bir başka seride kullanmayı planlıyorum, o yüzden buraya almadım.)</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b75c5893da92" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sevdi%CC%87%C4%9Fi%CC%87m-bi%CC%87li%CC%87mkurgu-fi%CC%87lmleri%CC%87ni%CC%87n-mi%CC%87ni%CC%87mali%CC%87st-afi%CC%87%C5%9Fleri%CC%87-b75c5893da92">Sevdiğim Bilimkurgu Filmlerinin Minimalist Afişleri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bad Boy Bubby İnceleme]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bad-boy-bubby-e5da4fd7ebd9?source=rss-c0b0c625e0ee------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e5da4fd7ebd9</guid>
            <category><![CDATA[inceleme]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[rolf-de-heer]]></category>
            <category><![CDATA[bad-boy-bubby]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ben ve Kendim]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 May 2017 14:23:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-28T12:46:53.571Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*dB6VBKLUnnoeWCfILPfncQ.jpeg" /></figure><p>Film, australian film institute’den en iyi yönetmen, en iyi senaryo, en iyi başrol gibi kategorilerde toplam dört ödül almış ve venedik’te de jüri özel ödülüne layık görülmüş.</p><p>Vizyona girdiği 1993 yılında en rahatsız edici filmlerden birisi olarak kabul edildi ve bu nedenle eleştirmenlerce topa tutuldu. Fakat internette çok daha iğrenç gerçek görüntüler izleyen bizim nesil için pek rahatsız edici değil. 1993’ten sonra sırf iğrençlik olsun diye çekilmiş onlarca film var ve çoğu bu konuda onu geçtiler. Ama yönetmen Rolf de Heer’in amacı bu değil. Bir insanın gördüğü muameleye göre şekilleneceğini göstermeye çalışıyor. Temeline tabula rasa savını oturtuyor. Bazı açılardan bana Yorgos Lanthimos’un Dogtooth filmini hatırlattı.</p><p>Annesi tarafından ev hayvanı, çocuk ve baba gibi yetiştirilen bir adamın hikayesidir Bad Boy Bubby. 35 yaşındadır. Annesi onu güneş dahi görmeyen çirkin bir evde, dışarıda zehirli gazlar var diyip korkutarak, kendisinden başka hiçbir insanla iletişim kurdurmayarak büyütmüştür. Anne işe gittiğinde yaramazlık yapmasın diye, seni izleyen bir tanrı var ve seni cezalandırır der.</p><p>Ev hayvanıdır çünkü süt ve ekmekle beslenir, çocuktur çünkü tüm ihtiyaçlarını annesi karşılar, babadır çünkü anne ile cinsel ilişkiye girer.</p><p>Bubby’nin evden kaçmasında iki temel etken, daha doğrusu kırılma anı vardır.</p><p>İlki, belki de hayatında ilk kez sorguladığı andır: kedisi solunum maskesi takmadan evden ara sıra kaçıp nasıl tekrar geri dönüyor? Gaz onu nasıl öldürmüyor? Annesi nefesini tuttuğunu söyler. Bubby bunu denemek için kediyi streç film ile sarar. Sonuç ölümdür. Oysa bunu bir uyku veya baygınlık hali zanneder.</p><p>İkincisi, hiç görmediği babasının (kendisi bir peder) bir gün eve gelmesidir. Otoriter olan anneden bile daha kudretli bir iktidar bu. Tabii Bubby artık baba rolünü oynayamayacaktır. Annesiyle tensel teması kesilir. Oedipus Kompleksi’ndeki gibi babasını rakip hatta düşman olarak görmeye başlar. Buna göre, erkek çocuk genellikle evde güçlü bir otoritesi olan güçlü rakibi babadan çekindiğinden her iki ebeveynden de uzaklaşmak zorunda olduğunu hisseder. Bubby anne ve babasının kafalarını strech film ile sarıp kaçar. Öldürme amacının olmadığını daha sonra eve tekrar geldiğinde ağlamasından anlıyoruz. Ağlar ve “Anne haklıydı, Bubby dışarısı için uygun değil.” der.</p><p>Hepiniz taklit ederek öğreniyoruz. Özellikle de konuşmayı. Daha evvel duyduğumuz kelimeleri tekrarlıyoruz. Bubby’nin de kelime hazinesi hatta cümleleri önce annesi, sonra karşısına çıkan bir kaç insanla sınırlı. Saatler önce duyduğu bir cümleyi bazen öyle bir an ve durumda tekrarlıyor ki cuk oturuyor. Öyle ki tehdit olarak algıladığı bazı insanlara kedisinden öğrendiği tıslama hareketini yapıyor.</p><p>Türlü insanlarla karşılaşır dışarıda. Bazılarından yardım görür, bazıları tarafından zulme uğrar. Çoğu zaman yanlış anlaşılır ve yanlış anlar.</p><p>Annesinden öğrendiği ne varsa yalan olduğunu öğrenir. İnsanlara ve hayvanlara kötü davranılmayacağını, her canı istediğiyle cinsel ilişkiye giremeyeceğini ve tanrının olmadığını. Bazen deneyemlediklerinden, çoğu zamansa dinlediklerinden…</p><p>Bubby kadınlardan dayak yiyip evine döndüğünde babasının peder kıyafetlerini giyerek çıkar evden. Tüm o kötülükleri yapmış ve yaşamış olan Bubby’yi geride bırakır. O yeni ve “boş levha” açmıştır kendisine. Artık pederdir.</p><p>Filmin en sevdiğim sekansı ise daha önce tanıştığı arkadaşları tarafından sahneye çıkarılıp onlarla şarkı söylemesi. Bubby burada yine daha önce işittiği cümleleri rastgele, ona söyleyenin ses tonu ve üslubuyla söyler. Bu sert sözler dinleyicinin dikkatini çeker. Hem trajik hem de komiktir. Yüzünün bir yarısı kirli ve yaralı şarkı söyleyen pederin bu esnada suratında ışık oyunları yapıldığı plansa harikulade. Bu planın sonunda yüzünün temiz yanının aydınlık kalması ise filmin sonuna bir işaret olarak okunabilir.</p><p>Bahsettiğim sekans→ https://youtu.be/AESEYA0wGlg</p><p>Bubby’nin kendisi dahil hiç kimsenin bilmediği bir yeteneği vardır. Özürlü insanların çıkardığı kulağa anlamsız gelen sesleri anlayabilir. Engellilerin bakımını sağlayan bir kadınla tanışır. Bubby’den bahseder ona, tabii memelerini görmek karşılığında. Sever memelerini. Çünkü annesininkiler gibi büyüktür. Engellilere yardım etmek onu daha yumşak ve sakin bir insan haline getirir. Sevmeyi ve sevilmeyi öğrenir orada. Aynı zamanda sahneye çıkmaya devam eder. Ona olan ilgi her gün artar.</p><p>Tanrının inkarına, varsa bile ona biat etmemeye dair fikirleri tadilat halindeki kilisede tanıştığı bir adamca şekillendirilir. Kötülük probleminden yola çıkarak tanrının yokluğunu kanıtlamaya çalışır ki bu benim pek desteklediğim bir düşünce değil. Bundan ziyade bilimsel verilerle, tarihle ve dinlerin kendi içlerindeki çelişkilerle kanıtlanabilir.</p><p>Filmin sonunda Bubby’nin hemşire ile aile kurduğunu görürüz. Şirret dolu iki aileden çıkmış bu insanlar, sevgi dolu bir hayat sürüyorlardır. Burası bana biraz naif gelse de verdiği mesaj açısından kuvvetlidir.</p><p>Bubby rolünü oynayan Nicholas Hope benim izlediğim en iyi performanslardan birini sergilemiş. O hüzünlü ve şaşkın surat ifadesi hakikaten etkileyiciydi. İçinde bulunduğu durumu oldukça sahici yansıtan ve hakikaten insanı etkileyen bir yüze sahip. Kendisi bir daha o seviyeye çıkamadı. Bu arada filmde yediği hamam böceği gerçekmiş. Ayrıca filmdeki seslerin çoğu onun kulaklarına takılan mikrofonlardan kaydedilmiş ve sesleri onun gibi duymamız amaçlanmış.</p><p>Film ikilikler üzerine kurulu diyebiliriz: ebeveyn-çocuk, iyi-kötü, Bubby-Peder. Belki de evden 35 yaşında kurtulmasının nedeni de bu. Yolun yarısı çünkü. Yaşamının ilk ve ikinci yarısı birbirinin tam zıttı.</p><p>Film içerisinde birçok eleştiri barındırıyor: Fazla korumacı annelere, dinlere ve dindar insanlara, havayı kirleten şirketlere, hayvanlara eziyet edenlere, güvenlik güçlerine.</p><p>Ben enseste tamamen karşı değilim. Yirmili yaşlarındaki iki kardeşin cinsel hayatının rahatsız edici bir yanı yok. Önemli olan cinsel ilişkinin küçük yaşta başlayıp başlamadığı, anne veya baba olmanın sağladığı otoriteden faydalanıp faydalanılmadığıdır. Yani tümden karşı olmak yerine, olay olay bakmak daha yerinde olur.</p><p>Kişinin akla gelebilecek tüm özellikleri genetik mirasının ve çevrenin etkisinin sonucudur. Her canlı gibi insanın da en büyük artısı çevreye uyum sağlama özelliğidir. İstikrarlı olmayan çevre koşullarında güçlü (fit) olmanın tanımı değişir ve en iyi uyum sağlayanı ifade etmeye başlar. Hayvanlar postları ve deri renkleriyle yapar bunu. İnsan, en azından günümüzde, değişen insan ilişkilerine göre konumunu belirleyerek hayatta kalmaya çalışır. Bubby’de gördüğümüz de bir nevi bu. Çok zekice yapmıyor, hatta içgüdüsel olarak bir şekilde uyum sağlıyor. Bir bebek gibi taklit ederek ve deneyip yanılarak öğrenmeye devam ediyor. Karakteri buna göre biçim kazanıyor. Bir bebek saflığında olması, öğrenmeye mi yoksa yönlendirilmeye mi açık olmasına neden oluyor bilmiyorum.</p><p>Hayat, ne en baştaki kadar iç karartıcı ne de son bölümler kadar naif. Hayatlarımızın ortalaması, filmin ortaları gibi. İyi ve kötü iç içe geçmiş durumda.</p><p>Bir tanrıya inanıyorsanız bile sizi anladığını, hislerinizi paylaştığını düşünmeyin. Çünkü hiçbir kutsal kitapta tanrının empati yapabildiğinden bahsetmez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*0lfjpCEFDbfEDrDRAeoaqg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e5da4fd7ebd9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bad-boy-bubby-e5da4fd7ebd9">Bad Boy Bubby İnceleme</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>