<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bridget Kievits on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bridget Kievits on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Bridget.Kievits?source=rss-474daeae9bef------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*24TvfFTkkY5bHr09aNquEg.jpeg</url>
            <title>Stories by Bridget Kievits on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Bridget.Kievits?source=rss-474daeae9bef------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 19:59:56 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Bridget.Kievits/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[De filosofische taxichauffeur — deel 2 (column)]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/filosofische-taxichauffeur-deel-2-4303b22f06aa?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4303b22f06aa</guid>
            <category><![CDATA[taxi]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[college-van-bestuur]]></category>
            <category><![CDATA[bridget-kievits]]></category>
            <category><![CDATA[filosofie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Nov 2019 08:56:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-13T23:02:41.140Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>De filosofische taxichauffeur — deel 2 (column)</h3><h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lQKhpV1I0Nc2SvdutYAKYg.jpeg" /></figure><p>U weet nog van de vorige keer? Ik belandde met haast in de auto van een taxichauffeur met wie ik sprak over zijn twee banen, en over de reden van die twee banen: niet thuis zijn zodat hij geen ruzie kon maken met zijn vrouw.</p><p>Ik vraag welke van de twee banen hij het leukst vindt. Daar moet hij even over nadenken, en dan zegt hij dat hij ze allebei leuk vindt. Het bezorgen van pizza’s doet hij voor een buurman. Die heeft een klein bedrijfje, zegt hij met trots, waar de zaken goed lopen, en zelfs groeien. Het is wel hard werken, maar dat vindt hij fijn, want anders, hij herhaalt het nog maar een keer, gaat hij ruzie met zijn vrouw maken — het zit hem duidelijk hoog.</p><p>Die ruzies gaan vaak over de kinderen, over tandenpoetsen bijvoorbeeld, en dat ze dat niet goed doen. En verder zitten ze ook te veel op hun iPad. Ik mompel iets bevestigends — ja, dat is inderdaad wat kinderen tegenwoordig doen, en nee dat is niet goed. En hij zegt dat ze dat ook aan tafel doen, tijdens het eten, op hun iPad of telefoon zitten. Ik zeg, in een licht-pedagogische oprisping, dat wij dat vroeger echt niet mochten, lezen aan tafel. Aan tafel was om met elkaar te praten. Maar hij haalt zijn schouders op en het is te zien dat hij die slag al heeft opgegeven. Ik vraag hem hoe oud zijn kinderen zijn. Ze zijn 14, 7 en 2. Dan zegt hij dat hij wel gaat praten — hierover. Ik begrijp hem niet helemaal precies, maar zeg enthousiast dat dat altijd goed is (dat is immers mijn mantra — Praten is Altijd Goed!).</p><p>Het wordt niet helemaal duidelijk met WIE hij dan gaat praten, want als ik vraag of hij er dan ook met zijn vrouw over praat, schudt hij zijn hoofd en zegt: “Nee, geen tijd”. Waarop ik wijsneuzig zeg dat je er dan misschien tijd voor moet máken, en dat tijd ook prioriteit is (als ik het mezelf hoor zeggen, denk ik: brr, wat betweterig klinkt dat). Daar schudt hij een beetje mismoedig zijn hoofd over.</p><p>We blijven even stil.</p><p>Ik zeg: “Misschien kunt u met vrienden praten?” Waarop hij zegt dat hij geen vrienden heeft. “Uw buurman dan?” probeer ik. “Kunt u niet met hém praten?” “Die werkt net als ik 14 uur per dag, mevrouw.</p><p>Weer een stilte.</p><p>Dan zegt hij: “Mevrouw, wat denkt u, wordt leven beter of slechter?” Ik val even stil. Dan zeg ik voorzichtig dat ik denk dat het beter wordt, naarmate je ouder wordt. Dat dat in ieder geval voor mij geldt. En ik vraag hem wat hij denkt. Hij denkt dat het slechter wordt — en dat heeft voor hem ook te maken met de ingewikkeldheden met kinderen. Ik weet niet wat ik hierop moet zeggen. Ik wil iets zeggen wat het allemaal goed maakt. Maar dat is er niet. Dus ik zeg alleen maar “Ach, wat naar voor u”.</p><p>We zijn inmiddels aangekomen bij de HAN, en het enige wat ik kan doen is hem een fooi geven en hem veel sterkte en succes wensen. Dat neemt ie met enige vormelijkheid in ontvangst, waarna hij weer achter het stuur plaatsneemt en de herfst inrijdt. Ik heb het gevoel alsof ik een klein geschenkje heb gekregen. Even een intiem en diepgaand contact, met een volkomen vreemde. Ik begin op een goede manier maar ook aangedaan aan mijn dag.</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Speciaal voor SAM schrijft ze elke drie weken een blog. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/de-filosofische-taxichauffeur-deel-1-column-d1f1c18d72f5"><em>hier</em></a><em> haar vorige bijdrage, in dit geval deel 1 van De filosofische taxichauffeur.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4303b22f06aa" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/filosofische-taxichauffeur-deel-2-4303b22f06aa">De filosofische taxichauffeur — deel 2 (column)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De Oscars van de HAN (column)]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/de-oscars-van-de-han-d25d40961dd9?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d25d40961dd9</guid>
            <category><![CDATA[opening-studiejaar-2019]]></category>
            <category><![CDATA[marlies-nijenhuis]]></category>
            <category><![CDATA[han-prijzen]]></category>
            <category><![CDATA[ingrid-thijssen]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Sep 2019 08:01:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-23T12:27:56.668Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget Blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FiuS6ysxZ2asUznY7JKI0Q.jpeg" /><figcaption>Student Ergotherapie Marlies Nijenhuis is onlangs verkozen tot HAN-student van het jaar. Rechts van haar staat Bridget Kievits, die zojuist de cheque van 2.500 euro en een prachtige bos bloemen heeft uitgereikt.</figcaption></figure><p>In mijn vorige blog klonk het misschien wat onaardig toen ik zei dat het wel lekker rustig was, zo zonder studenten, aan het begin van het nieuwe studiejaar. Laat ik er meteen bij zeggen dat dat natuurlijk vooral over het openbaar vervoer ging, want binnen onze school zijn zij ons hele bestaansrecht, en missen we ze als ze er niet zijn.</p><p>De tweede en derde week van dit nieuwe studiejaar gonsde het weer in de HAN: introductiebijeenkomsten, introgroepjes, zenuwachtige groepjes buitenlandse studenten. Grote tenten op het terrein van Engineering, met stapelbedden, en de biertap die al klaar stond. Mentoren in knalroze of knalblauwe t-shirt — het zag er allemaal prachtig en feestelijk uit. En de HAN-Parade zelf hoorde daar natuurlijk ook bij. En de officiële <a href="https://medium.com/sambyhan/het-is-toch-de-liefde-die-telt-c67a493dbf9c">opening van het studiejaar</a>, met een mooie column van Kees, een prikkelende toespraak van <a href="https://medium.com/sambyhan/5-vragen-voor-f31321fca8c7">Ingrid Thijssen, CEO van Alliander</a>, en daarna praten, eten en drinken met alle collega’s.</p><p>Voor mij was het onbetwiste hoogtepunt van de avond het uitreiken van de prijzen voor docent en student van het jaar. Wat was dat leuk! Bij de studenten zie je een dwarsdoorsnede van de opleidingen van de HAN, en van de verschillende soorten studenten, die we in huis hebben. Sommigen hadden hun vader en moeder meegenomen, anderen een hele groep vrienden en bekenden en dat leidde meteen tot een Oscar-achtige setting, met spanning, mooie jurken en ook nog een officiële fotograaf, die iedereen op de foto zette. De rode loper ontbrak, maar dat was dan ook het enige.</p><p>Wat ik een erg goede greep van het organisatiecomité vond, is dat degene die de kandidaat had voorgedragen, even kort gevraagd werd om de nominatie toe te lichten. En dan hoor je ook weer heel mooie en inspirerende verhalen, zeker als het docenten betrof die hun student hadden voorgedragen. Een aantal keren schetsten zij levendig de ontwikkelingsgang van de betreffende student: van nog wat bleu en stil in het begin van hun studieloopbaan, tot de zelfverzekerde, autonome beginnende professional die hier nu voor ons stond (die zelfverzekerdheid was niet in alle gevallen helemaal aanwezig overigens, want enkelen van hen vertelden me dat ze best zenuwachtig waren). En wat er in die tussentijd allemaal gebeurd was, en wat de student in kwestie allemaal voor initiatieven had ontplooid. Dat gaf het aanwezige publiek, dat duidelijk op de hand van de ene of andere kandidaat was, een mooi inkijkje.</p><p>Ik mocht vervolgens het juryrapport voorlezen, en de winnaar bekend maken. Ik heb geprobeerd de spanning zo lang mogelijk op te voeren en het noemen van de naam uit te stellen, maar ja, als je dan moet zeggen dat iemand zich ook op het internationale terrein van de ergotherapie bewezen heeft, ja dan is het duidelijk. Blijdschap, applaus, bloemen en foto’s — en een mooi bewijs van de diversiteit en kwaliteit van onze studenten. Een goed begin van het studiejaar!</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Zij schrijft elke drie weken een column voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/haast-je-langzaam-column-f4b3e2051a1f"><em>hier</em></a><em> haar vorige bijdrage.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d25d40961dd9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/de-oscars-van-de-han-d25d40961dd9">De Oscars van de HAN (column)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Haast je langzaam (column)]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/haast-je-langzaam-column-f4b3e2051a1f?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f4b3e2051a1f</guid>
            <category><![CDATA[ierland]]></category>
            <category><![CDATA[sacré-coeur-arnhem]]></category>
            <category><![CDATA[festina-lente]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[vakantiegevoel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Sep 2019 09:29:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-04T09:32:33.127Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget Blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dcB8h2JyPY8qEmyeGI2lYg.jpeg" /><figcaption>Sacré Coeur, het parkje aan de andere kant van het spoor bij de Arnhemse campus</figcaption></figure><p>Maandag 19 augustus 2019, mijn eerste werkdag na een heerlijke zomervakantie. Drie weken Ierland, die voornamelijk uit familiebezoek bestond. Mijn moeder kwam uit Ierland, en we hebben er nog een (piepklein) huisje in het (piepkleine) dorpje waar zij vandaan kwam. En een heleboel familie, waaronder een oom en tante met zes zoons, van wie, ik verzin dit niet, vier van de zes rood haar hebben, en bijna allemaal boer zijn geworden, zelf hun huizen hebben gebouwd, en zeer gepassioneerde volgers en spelers van het hurling-spel zijn (zoek maar even op, is te ingewikkeld om uit te leggen). Het is heerlijk wanneer de clichés gewoon kloppen.</p><p>Een vakantie in Ierland betekent afwisselend regen en zon, grijze en blauwe luchten, prachtige wandelingen door landschappen waar je niemand tegenkomt, behalve wat verdwaalde schapen, en avonden in de pub met een goed glas Guinness (voor mijn man dan, ik vind het niet te drinken).</p><p>En daarna nog een week Frankrijk met vrienden, in een groot chateau, waar we wandelen, koken, zwemmen, schilderen, taarten bakken en zingen. En eten en drinken. Paradijs. En dan realiseer ik me weer wat vakantie toch een goed concept is! Tenminste, als je werkt. Vakantie is geweldig bij gratie van het feit dat je het niet altijd hebt. Als je niet zou werken, zou dat gevoel van vrijheid, van loslaten en van totale ontspanning, toch niet zo voelen als na een jaar hard en ingespannen werken.</p><p>En dat gevoel van ontspanning probeer ik altijd nog zo lang mogelijk vast te houden. Ik weet dat het gedoemd is te eindigen; op een gegeven moment zit je er weer helemaal in, in de druk, de adrenaline en soms ook de stress. Vanochtend echter nog niet, en dat was heerlijk. Ik stap uit op Arnhem Centraal, en waar ik dan meestal een sprintje trek om als eerste bij bus 1 uit te komen, kuier ik nu op mijn gemak naar vak C van het busstation (en realiseer me en passant ook hoeveel meer ik nu weet dan vorig jaar op mijn eerste dag, toen ik nog moest uitzoeken welke bus ik überhaupt moest hebben!).</p><p>Na mijn kuiergangetje word ik beloond met een nog geheel lege bus: nog geen studenten! Ook wel weer even fijn… En tot slot besluit ik op de Velperweg een halte eerder uit te stappen, zodat ik door het prachtige parkje Sacré Coeur naar de HAN kan lopen. Een heerlijk begin van de dag, en ik kan het u allemaal aanraden zo aan het begin: hou het vakantiegevoel vast, maak eens een ommetje, en realiseer je: “festina lente” is een heel goed uitgangspunt: haast u langzaam. Ik wens ons allemaal een heel mooi nieuw studiejaar toe!</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Ze schrijft elke drie weken een blog voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/dilemma-11e993457547"><em>hier</em></a><em> haar vorige.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f4b3e2051a1f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/haast-je-langzaam-column-f4b3e2051a1f">Haast je langzaam (column)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dilemma (column)]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/dilemma-11e993457547?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11e993457547</guid>
            <category><![CDATA[han]]></category>
            <category><![CDATA[college-van-bestuur]]></category>
            <category><![CDATA[bridget-kievits]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[organisatieverandering]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Jul 2019 08:01:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-07-10T08:03:53.558Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mAb73t8Rd_hkkGI-4MHpeA.jpeg" /><figcaption>Deze benen hebben niets te maken met de organisatieverandering, maar met een prijsvraag. Zie onder.</figcaption></figure><p>Het einde van het studiejaar is bijna in zicht — voor iedereen zijn het de laatste loodjes. De laatste tentamens en examens, de laatste docentenvergaderingen, de laatste diploma-uitreikingen.</p><p>Dit jaar eindigt voor ons als CvB als een pressure-cooker. Het advies van de Medezeggenschap over de organisatieverandering is anderhalve week geleden bij ons binnengekomen. Het is een goed, zeer doorwrocht advies geworden, waar we de MR mee gecomplimenteerd hebben. Ze hebben veel opgehaald uit de organisatie, en hebben dat samengebald in 61 adviezen — u heeft het allemaal kunnen lezen. Veel mensen hebben ons de afgelopen dagen gevraagd hoe het bij ons gevallen was, en hoe we hier mee om gaan. Een begrijpelijke vraag want uit het advies van de MR spreekt ook zorg. Zorg om de hoeveelheid, zorg om het tempo, zorg over draagvlak. En, het klinkt als een cliché, maar het is echt zo: die zorg begrijpen we. En delen we tot op zekere hoogte zelfs.</p><p>Tegelijkertijd horen wij als CvB uit de organisatie ook veel geluiden die zeggen: laat het nu niet vertragen. Het moet niet stagneren, en jullie moeten wel een besluit nemen. Ook die kant begrijpen we, want we zien ook hoeveel het afgelopen jaar van de medewerkers heeft gevraagd. De instituuts- en faculteitsdirecteuren die, naast hun gewone werk, ook hebben meegewerkt aan het organisatieontwerp en de businesscases, niet wetend of zij in de toekomst nog wel deel van die organisatie uit zullen maken. De ondersteuning die, naast hun gewone werk, gevraagd is om een nieuwe structuur te bedenken, en voor wie het nog niet helder is waar hun nieuwe plek zal zijn. We willen de onzekerheid voor deze medewerkers beëindigen. Daarom gaan we nog deze week formeel reageren op de MR, en alle medewerkers in de HAN laten weten welk besluit we gaan nemen.</p><p>Dat was, in alle eerlijkheid, wel een dilemma. Het is nooit fijn om net op de valreep van een vakantie nog een groot, veelomvattend besluit te communiceren. Er is dan namelijk geen tijd meer om er vragen over te beantwoorden, of er met elkaar een gesprek over aan te gaan. Mensen kunnen zeggen: moest dat nou, zo op het allerlaatste moment? Maar de andere optie was nóg onaantrekkelijker: iedereen de vakantie in laten gaan, in volstrekte onduidelijkheid over wat we met het advies van de MR zouden doen. Dat vonden we, alles afwegend, de slechtste optie. Vandaar dus toch, op de valreep, straks onze mededeling. Niet ideaal, maar we hopen dat de helderheid die het geeft, op zal wegen tegen de timing.</p><p>En dan tot slot, om luchtig te eindigen, een kleine prijsvraag. Van wie zijn de schoenen c.q. voeten op de foto bovenaan deze blog, gefotografeerd op de laatste Brede Management Conferentie in juni? Voor wie het goed heeft, wacht een fijne verrassing: het mooiste boek dat ik de laatste maand gelezen heb, te weten De goede zoon, van Rob van Essen.</p><p>Ik wens jullie allemaal een heel fijne zomer!</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Ze schrijft elke drie weken een blog voor SAM. Na de zomervakantie is ze terug met nieuwe verhalen. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/kiespijn-b6e3583da447"><em>hier</em></a><em> haar vorige bijdrage.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11e993457547" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/dilemma-11e993457547">Dilemma (column)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kiespijn]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/kiespijn-b6e3583da447?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b6e3583da447</guid>
            <category><![CDATA[tandarts]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[uitstel]]></category>
            <category><![CDATA[kiespijn]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Jun 2019 08:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-06-19T08:01:00.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BEf_F6Iwo_3DJgC-o9O9JQ.jpeg" /></figure><p>Al enige weken had ik last van een zeurende kiespijn. Rechtsboven, om precies te zijn. En eigenlijk niet al enige weken, maar enige maanden. Al in maart ging ik naar mijn tandarts in Amsterdam, die toen een klein barstje in mijn kies constateerde. Die ze vervolgens repareerde. Dat leek even soelaas te bieden maar na een paar dagen begon het toch weer een beetje te zeuren. Niet erg, en ook niet de hele tijd, maar af en toe. Zodat je je afvraagt of dit erg genoeg is om je tandarts mee lastig te vallen. En kent u dat, de interne dialoog die vervolgens in je eigen hoofd losbarst? Dat gaat ongeveer zo:</p><p>Bridget1: Het valt toch eigenlijk best mee? Ik voel het alleen maar als ik op iets hards kauw.</p><p>Bridget2: Nou, nee hoor, ik kauw niks, en nu voel ik het toch wel weer heftig.</p><p>Bridget1: Ja oké, maar is het echt erg genoeg om bij haar langs te gaan?</p><p>Bridget2: Misschien niet, maar wat als het straks weekend is en het erger wordt?</p><p>Bridget1: Ja maar, ik ben net geweest, om nu al weer te gaan, wat zal ze wel niet denken?</p><p>Enzovoorts. Slot van de dialoog was dat ik het maar even liet, en grosso modo was het ook wel te dragen. Nét. Tot het moment dat we in de meivakantie een weekje naar Griekenland zouden gaan, en ik voor mijn geestesoog taferelen zag met mijzelf, een niet meer te harden kiespijn, en in mijn beste Grieks een plaatselijke tandarts proberen uit te leggen wat er aan de hand was — of trachten een en ander met liters ouzo te verdoven. Geen fijn vooruitzicht.</p><p>Dus tóch maar weer de tandarts gebeld, en ik kon langskomen. Om vervolgens van haar te horen dat er nog niets aan de hand was en zij het niet verstandig vond om nu op stel en sprong de wortel dood te maken. Daar kon ik het alleen maar heel erg mee eens zijn. En inmiddels was ik, puur door mijn bezoek aan haar, ook al weer zo gerustgesteld dat ik me heel graag weer naar huis liet sturen. Vakantie in Griekenland verliep als een zonnetje.</p><p>Eind goed, al goed, zou je denken. Nou, niet dus. Vorige week barstte het ineens echt los — een pijn die niet meer te onderdrukken was met paracetamol. Dus weer de tandarts gebeld. Die (wat denkt u?) naar een congres was. Twee dagen. Gelukkig is de gezondheidszorg in Nederland uitstekend geregeld, en had zij een vervanger, bij wie ik de volgende dag kon komen. En die met een fikse wortelkanaalbehandeling vakkundig elke zenuw in mijn kies wist te doven, en mij daarmee een zeer gelukkig pinksterweekend bezorgde. Moraal van het verhaal: geen. Behalve dat je dus niet moet schromen om gewoon je tandarts te bellen. Ook bij twijfel.</p><p><em>HAN CvB-lid Bridget Kievits schrijft elke drie á vier weken een blog voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/spanning-a9f16f5bbb5"><em>hier</em></a><em> haar vorige bijdrage.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b6e3583da447" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/kiespijn-b6e3583da447">Kiespijn</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Spanning (column)]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/spanning-a9f16f5bbb5?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a9f16f5bbb5</guid>
            <category><![CDATA[bridget-kievits]]></category>
            <category><![CDATA[tki]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[kwaliteitszorg]]></category>
            <category><![CDATA[instellingstoets]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 May 2019 07:54:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-22T09:35:46.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/898/1*UD2D5cRdzLulUGOWKzw5mQ.jpeg" /></figure><p>Net voor de meivakantie kwam voor de tweede maal het panel van de Instellingstoets Kwaliteitszorg (ITK) langs. Conclusie: we zijn er doorheen, wat heerlijk is en een groot compliment aan alle mensen die hier zo hard aan gewerkt hebben. Op een andere plek hebben we er al formeel wat aandacht aan besteed, hier wil ik een wat persoonlijker invalshoek kiezen.</p><p>Het is grappig om bij zo’n proces te merken dat een bepaalde zenuwachtigheid toch altijd weer op de loer ligt. Ik maak het nu voor de tweede keer mee en ik wéét dat het er niet om gaat om een briljant, gelikt praatje te houden. Maar dat het echt gaat om het panel een goed beeld van de HAN te geven, met alles erop en eraan, “warts and all”. En dat het idealiter een gesprek tussen gelijken is, waarin we ook relevante feedback en goeie aanbevelingen krijgen. En dat het niet om windowdressing gaat, maar om het echte verhaal.</p><p>En toch, en toch.. De nacht ervoor niet helemaal rustig geslapen, veel nagedacht over wat ik aan zou doen (niet te los, maar ook niet te stijf, wel of geen hoge hakken, jurk of lange broek?). Op de valreep nóg een keer de Kritische Zelfreflectie doorgelezen, en snel wat voorbeelden opgekrabbeld van projecten en initiatieven waar ik van onder de indruk was (omdat ik weet hoe snel ik dingen vergeet als ik ze niet opgeschreven heb!).</p><p>En dan de wandeling, samen met Kees en Yvonne, naar de kamer waar het panel ons zit op te wachten. In het begin nog even spanning voor de beginvraag — wie beantwoordt hem als eerste. En dan wordt het gewoon een gesprek, en loopt het allemaal als een zonnetje.</p><p>Wat is dat toch wonderlijk, dat je, ondanks alle ervaring, en de hete vuren die je al hebt meegemaakt, plus het feit dat je al 58 bent, dat ondanks dat alles, je toch weer die spanning voelt. Natuurlijk, het is wel minder dan vroeger, en omdat je het vaker doet, went het ook. Maar toch, altijd ligt die angst op de loer: wat als het dit keer Nou Niet Goed gaat? Dat ik droogval, of niet uit mijn woorden kan komen, of iets heel doms zeg?</p><p>En de grap is dat niemand dat aan me ziet. Ik hoor dat altijd, als ik wel eens vertel dat ik zenuwachtig ben voor een presentatie. Echt? Jij? Ja dus. Gelukkig maar dat je het niet ziet, hoewel de keerzijde daarvan natuurlijk is dat iedereen denkt dat je het zo uit je mouw schudt en het je geen moeite kost. Zucht. Er is ook altijd wat. Maar bottom line: we hebben wel de ITK!</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het college van bestuur van de HAN. Zij schrijft driewekelijks een blog voor SAM. Lees haar vorige verhaal </em><a href="https://medium.com/sambyhan/interrail-7d719d21404e"><em>hier</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a9f16f5bbb5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/spanning-a9f16f5bbb5">Spanning (column)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Interrail]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/interrail-7d719d21404e?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d719d21404e</guid>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[interrail]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[jong-en-wijs]]></category>
            <category><![CDATA[pensioen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Apr 2019 08:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-24T08:12:40.311Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*59Wyc89pXsDYCFCN1PQY5g.jpeg" /><figcaption>Bridget (rechts) op haar twintigste op vakantie met vrienden in Griekenland</figcaption></figure><p>Vorige week had ik een verjaardag van een vriendin uit een vriendenclub die ik nog ken van de middelbare school. Het was een vriendenclub die hecht werd in ons eindexamenjaar. U kent het wel: de spanningen van de examens, dan de ontlading van de vele, rijkelijk met drank overgoten, eindexamenfeesten, en vervolgens, in ons geval, de eerste grote Interrail-vakantie door Europa. Die groep werd een vriendengroep voor het leven en nog steeds zien we elkaar, vieren we verjaardagen en feestdagen met elkaar. Er kwamen partners en kinderen bij, we waren bij de begrafenissen van elkaars ouders en worden ons steeds meer bewust van de bijzonderheid van die band.</p><p>Deze zaterdag gingen we met elkaar wandelen en praatten we weer bij over alles wat ons bezig hield: kinderen op kamers, kwakkelende ouders, eigen werk- of gezondheidsperikelen, en, voor het eerst sinds ik mij kan heugen: de naderende fase van het pensioen. Dat was wel even schrikken, om nu, met een groep vrienden bij wie je je altijd nog ongeveer 19 of 37 voelt, het ineens over pensioenen te hebben. Ik kan me nog herinneren hoe onsterfelijk Burgerlijk (met een hoofdletter) we het vonden als twintigers, dat onze ouders het over hun pensioen hadden! Belachelijk truttig, en wij wisten zeker dat ons dat Nooit Zou Overkomen.</p><p>How are the mighty fallen…</p><p>Later die middag kregen we het inderdaad over onze Interrailvakanties, en wisselden we oude foto’s uit. En dan zie je jezelf weer staan als 20-jarige, op een plein in Athene bij een zonnebrilkraam, nog zo bleu, met een nog volstrekt ongewisse toekomst voor je. En dan bekruipt me een groot gevoel van melancholie en nostalgie, en begrijp ik zo veel beter hoe oude mensen (écht oude mensen, want laten we eerlijk zijn, dat ben ik, met mijn 58, niet. Toch?), ECHT oude mensen dus, graag over het verleden willen praten. Om duidelijk te maken hoe dat was toen zij jong waren, en toen de wereld er nog anders uitzag. En bedacht ik me ook weer hoe ongelooflijk veel je nog moet leren, als twintigjarige, terwijl je er eigenlijk zelf geheel van overtuigd bent hoe Volwassen en Klaar je al bent. En hoe onzeker je nog over alles bent, en denkt dat dat aan jou ligt, en hoe slecht je soms kunt inschatten waar je kracht al ligt. En hoe je, met de kennis van nu, zo veel meer had kunnen genieten, waarschijnlijk, en minder geneuroot zou hoeven hebben. In de onsterfelijke woorden van Winston Churchill: “Youth is wasted on the young”.</p><p>Het is heerlijk en droevig tegelijk. En dat is misschien maar goed ook.</p><p><em>CvB-lid Bridget Kievits schrijft elke drie weken een blog voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/ik-ben-een-fervent-openbaar-vervoerder-als-u-mijn-blog-een-beetje-volgt-weet-u-dat-ce3c08edaa72"><em>hier </em></a><em>haar vorige bijdrage.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d719d21404e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/interrail-7d719d21404e">Interrail</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ruwe bolster]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/ik-ben-een-fervent-openbaar-vervoerder-als-u-mijn-blog-een-beetje-volgt-weet-u-dat-ce3c08edaa72?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce3c08edaa72</guid>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[trein]]></category>
            <category><![CDATA[bridget-blogt]]></category>
            <category><![CDATA[bus]]></category>
            <category><![CDATA[openbaar-vervoer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Apr 2019 14:02:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-04T07:39:02.539Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GYROaceLp6Dk46RPdM7AkA.jpeg" /></figure><p>Ik ben een fervent openbaar-vervoerder. Als u mijn blog een beetje volgt, weet u dat. Met de trein van Haarlem naar Amsterdam Sloterdijk, dan overstappen op de intercity naar Arnhem Centraal, en vanaf daar met bus 1 van Breng naar de Vondellaan, vanwaar ik te midden van drommen studenten naar de HAN wandel.</p><p>Het ov is een geweldige uitvinding: niet alleen word je droog en warm van A naar B gebracht, maar je maakt ook kleine doorkijkjes in de levens van andere mensen mee.</p><p>’s Ochtends om half negen heb ik bijna altijd dezelfde buschauffeur vanuit Arnhem. Type ruwe bolster, blanke pit. Meestal kijkt hij wat nurks voor zich uit, en straalt hij, laat ik het zo maar zeggen, geen enorme levensvreugde uit. Vanochtend echter bleek hij ineens verrassend goede zin te hebben; niet alleen zwaaide hij naar alle collega’s die rond het station af en aan reden met hun bussen, maar ook de passagiers, die hij meestal geheel negeert, begroette hij nu met een opgeruimd “Goeiemorgen!”. Die passagiers groetten overigens niet allemaal met dezelfde vrolijkheid terug — het was voor sommigen nog best vroeg, dus er werd vooral wat gemompeld. Maar Ruwe Bolster trok zich daar niets van aan en bleef goedgemutst iedereen welkom heten. Net voordat we zouden vertrekken, stapte er een andere man in, type Niet Het Zwarte Garen Uitgevonden, en hij nestelde zich naast de chauffeur, duidelijk klaar voor en uit op een goed gesprek.</p><p>Nou is wat je een goed gesprek noemt, natuurlijk erg afhankelijk van je persoonlijkheid, je interesses, en je eigen referentiekader. De conversatie die zich tussen deze twee mannen ontspon, viel meer in de categorie “een gesprek, sort of”:</p><p>“Nou, da’s wel weer mooi met die dienst, hè?” (Zwarte Garen)</p><p>“Hoezo, welleke diens dan?” (Ruwe Bolster)</p><p>“Nou, je weet wel, die diens van vorige week.” (Zwarte Garen)<br>“ Ja maar welleke dan? (Ruwe Bolster)<br>“Nou, die ene, die ik moes overneme…” (Zwarte Garen)</p><p>“Maar jij hoeft toch nooit een dienst over te neme?” (Ruwe Bolster)<br>“Jawel, die ene van vorige week.” (Zwarte Garen)<br>“Ja, maar welleke dan?” (Ruwe Bolster)</p><p>En ik dacht bij mezelf, het zou me niet verbazen als dit voor hen allebei best een hoogtepunt van hun werkdag is — even kankeren over de dienst, en hoe of dat allemaal gaat, en wat of dat er allemaal niet deugt aan het rooster, et cetera. Dus toen ik uitstapte, zei ik: “Nog een fijne dag heren, en maak er wat van, hè!”. Waarop zij als één man antwoordden: “Zeker mevrouwtje, komt helemaal voor mekaar!”. En ik geloofde ze nog ook.</p><p><em>Bridget Kievits, CvB-lid van de HAN, schrijft elke drie weken een blog voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/nederlandse-taal-is-niet-rendabel-64766e2d390"><em>hier</em></a><em> haar vorige.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce3c08edaa72" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/ik-ben-een-fervent-openbaar-vervoerder-als-u-mijn-blog-een-beetje-volgt-weet-u-dat-ce3c08edaa72">Ruwe bolster</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nederlands opgeheven]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/nederlandse-taal-is-niet-rendabel-64766e2d390?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/64766e2d390</guid>
            <category><![CDATA[live]]></category>
            <category><![CDATA[rendabel]]></category>
            <category><![CDATA[learn]]></category>
            <category><![CDATA[taal-en-letterkunde]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Mar 2019 09:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-13T09:53:27.642Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>Bridget blogt</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KL16XEGDDLvFBHJB-w_15A.jpeg" /></figure><p>Ik heb Nederlandse taal- en letterkunde gestudeerd aan wat toen nog de Faculteit der Letteren van de Vrije Universiteit in Amsterdam heette. Ja precies, de studierichting die opgeheven gaat worden, zo werd een paar weken geleden bekend. Omdat er nog maar vijf studenten begonnen waren dit jaar, en het economisch niet meer rendabel was, of woorden van die strekking. Overigens heet de opleiding niet meer “Nederlandse taal- en letterkunde”, maar Literatuur en Samenleving. Dat heeft de zaak geen goed gedaan, lijkt mij.</p><p>Er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd: hoe economisch “rendabel” moet een studie Nederlands überhaupt zijn? Hoe zit de financiering in elkaar van de universiteiten, en hoe maken ze daar als College van Bestuur keuzes in? Hoe belangrijk vind je het als CvB dat er studies bestaan die niet meteen meetbaar zijn in economisch nut? Mìj lijkt dat belangrijk. Het utiliteitsdenken, dus alles afmeten aan nut en noodzaak, heeft enorme beperkingen. En als je bezig bent met het opleiden van jonge mensen die in toekomst op allerlei gebieden de leiders, denkers, politici en bestuurders zullen zijn, dan moet het toch over meer gaan dan alleen economisch rendement. Hetzelfde geldt, mutatis mutandis, voor ons in het hbo. Ook wij leiden een nieuwe generatie leiders op. En hoewel in het hbo de b van beroep natuurlijk duidelijker op de voorgrond staat dan bij de universiteiten, geldt ook bij ons (zeker aan de HAN, met zijn aandacht voor Bildung), dat het om meer gaat dan alleen “het vak” en het rendement.</p><p>Ik werd er eerlijk gezegd wat droevig van, omdat het over meer gaat dan het sluiten van één opleiding. Het gaat over een maatschappelijke trend, waarin datgene wat niet meetbaar, niet tastbaar is, er niet toe lijkt te doen. Ik herinner mij mijn poëzie-analyse-colleges in mijn eerste jaar, met professor Schenkeveld, die ons argeloze eerstejaars echt leerde lezen en analyseren. Daarmee leerde ze ons denken. En dat is waar het om gaat: dat je jonge mensen leert denken, voorbij de grenzen van hun eigen bestaan, voorbij de oordelen die ze tot dan toe hadden, om hun eigen vooroordelen heen.</p><p>Mijn afstudeerscriptie ging over de Roman van de Roos, een middeleeuwse allegorie. Ben ik daarmee van nut geweest voor de maatschappij? Vast niet. Maar ik heb er wel door leren schrijven, argumenteren, onderzoeken, exploreren. En, dat geloof ik oprecht, dat heeft me ook gevormd tot de bestuurder die ik vandaag ben — die weet dat het er uiteindelijk om gaat wat voor soort school je wilt zijn, en wat voor soort mens je wilt zijn. Wat je eigen bijdrage aan deze wereld is, en dat van de mensen die we opleiden. En dat dàt uiteindelijk is waar het allemaal om gaat.</p><p><em>Bridget Kievits, lid van het College van Bestuur van de HAN, schrijft om de 3 weken een column voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/trots-b424275e73f7"><em>hier</em></a><em> haar vorige.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=64766e2d390" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/nederlandse-taal-is-niet-rendabel-64766e2d390">Nederlands opgeheven</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Amsterdamse branie]]></title>
            <link>https://medium.com/sambyhan/trots-b424275e73f7?source=rss-474daeae9bef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b424275e73f7</guid>
            <category><![CDATA[artez]]></category>
            <category><![CDATA[van-hall-larenstein]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[branie]]></category>
            <category><![CDATA[bw]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bridget Kievits]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Feb 2019 09:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-20T10:06:01.175Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bridget blogt</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NUgPXLTZjfgqeVWDtLkYjQ.jpeg" /></figure><p>Toen ik voor het eerst bij de HAN kwam praten over een mogelijke bestuursfunctie, ging het in de gesprekken af en toe over “het Gelderse”, de Gelderse cultuur. Er werd gezegd dat die wat introvert was, wat bescheiden. Ik kon me daar niet meteen iets bij voorstellen, totdat ik, in het kader van mijn sollicitatieprocedure, een kennismakingsgesprek met de voltallige Medezeggenschapsraad had. Dat werd een prettig en open gesprek, en aan het eind vroeg ik de leden waar ze trots op waren, qua HAN. Tot mijn verwondering bleef het even stil, totdat een van de medewerkers uit de Raad zei: “Op onze studenten”. Ik zei toen dat ik dat een heel aardig antwoord vond, maar dat er wat mij betreft toch wel meer was om trots op te zijn, als HAN. En dat ik wellicht, als Amsterdamse, wat Amsterdamse branie zou kunnen toevoegen.</p><p>Inmiddels zijn we een half jaar verder, en heb ik geconstateerd dat dat inderdaad wel een dingetje is. En niet alleen bij ons, maar ook bij andere onderwijsinstellingen. Zelfs in de kunsten, die toch niet bekend staan om hun grote bescheidenheid! Vorige week hadden de drie Arnhemse hogescholen, ArtEZ, Van Hall Larenstein en de HAN, het voltallige college van Burgemeester en Wethouders op bezoek, voor een kleine tour langs de drie hogescholen. Het werd een inspirerende en voor mij ook zeer informatieve dag waarin we zowel nader kennismaakten met burgemeester en wethouders, als met onze collega-bestuurders.</p><p>En daar hoorde ik Marjolein Brussaard, voorzitter CvB van ArtEZ, praten over de te grote bescheidenheid die ze ook bij haar school constateerde. Dat, zelfs als de school uit de Keuzegids naar voren kwam als een van de beste middelgrote scholen, men aarzelde om daar aandacht op te vestigen! Dat had zij in haar presentatie dus maar wel gedaan, en een grote gouden medaille laten afdrukken. En ook zij sprak over een portie Amsterdamse branie, die welkom zou zijn.</p><p>Nu ben ik Amsterdamse, en ik ben zelf niet zo van branie. Maar waar ik wel van ben, of in ieder geval van ben geworden, is van je licht niet onder de korenmaat laten schijnen. Dat is ook een kwestie van ouder worden, heb ik gemerkt. Dat je het aandurft om, zonder getuttebel of jezelf meteen weer onderuit te halen, te zeggen dat je ergens goed in bent, dat je iets kan. Vooral vrouwen hebben er een handje van om zichzelf klein te houden. En het is helemaal nergens voor nodig. Dus laten we afspraken met elkaar: geen branie, maar wel zelfvertrouwen!</p><p><em>Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Ze schrijft elke 3 of 4 weken een blog voor SAM. Lees </em><a href="https://medium.com/sambyhan/de-slanke-lijn-ofwel-vaker-nee-zeggen-9983d9b17c91"><em>hier</em></a><em> haar vorige.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b424275e73f7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sambyhan/trots-b424275e73f7">Amsterdamse branie</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sambyhan">sambyhan</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>