<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Vaziyet Harap on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Vaziyet Harap on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Davudi?source=rss-cef6f8a56db3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*e95CwQ-OT0XMq1gnYchVHQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Vaziyet Harap on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Davudi?source=rss-cef6f8a56db3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 12:03:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Davudi/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazı 2 — İyi de Nerden Başlayacağım? En güzeli baştan başlamak]]></title>
            <link>https://medium.com/@Davudi/yaz%C4%B1-2-i%CC%87yi-de-nerden-ba%C5%9Flayaca%C4%9F%C4%B1m-en-g%C3%BCzeli-ba%C5%9Ftan-ba%C5%9Flamak-91fc42f11e84?source=rss-cef6f8a56db3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91fc42f11e84</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkce-yayin]]></category>
            <category><![CDATA[mektuplar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Vaziyet Harap]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jan 2017 19:59:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-14T06:19:57.504Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İlkokul ve ortaokulu köyde okudum. Lisede Anadolu Lisesini 5 puanla kaçırıp Süper Liseye gittim. Yaşım ortaya çıktı sanırım. Şu anda 28 yaşındayım. Liseden sonra makine mühendisliğini kazandım ve siktir olup gittim. Buraya kadarı 18 yıllık hayatımın özeti. Zaten hayatım 2 kısma ayrılıyor. Üniversiteden öncesi ve sonrası, çünkü üniversite ufkumu muazzam açtı. Zeki çocuktum zaten, daha da ufkumu açtı benim. Hatta babam sen üniversitede dinsiz oldun diye kızıyor bana. Halbuki ben dini ondan daha iyi biliyorum ve üniversitede öğrendim dini. Neyse konumuz bu değil, konumuz doğduğum yer: köy.</p><blockquote>Allah elbet yardım eder. Ama ne zaman yardım eder? Önemli olan kısım orası ama kimse bilmez. Ey sevgili dediği Peygamber de dahil..</blockquote><p>Neden Allah’ı karıştırdım bilmiyorum ama bi anda aklımdan bu geçti ve yazdım. Neyse, köyde sessiz, sakin, mülayim, “bu çocuk okur, fakir ya bunlar kesin okur” denilen bi çocuktum. Cidden sessizdim ha bakmayın şimdi car car konuştuğuma. Annem beni okula erken yazdırdı, bazen keşke yazdırmasaydı diyorum, o yüzden yaşıtlarım beni itip kakardı. Allah ilk yardımını 1.sınıfta yaptı. Ümit Hoca’yı sınıf öğretmenim yaptı. O bendeki ışığı görmüştü, en azından diğerlerinden zeki olduğumun farkındaydı. Korur kollardı ve diğer çocukların eziyetlerine karşı cezalandırırdı. Tabi uzun sürmedi bu durum ben 4.sınıfa geçtiğim sene Ümit Hocamın tayini çıktı. Bak Ümit Hocanın bi kızı vardı, şimdi hatırladım. Adını hatırlamıyorum ama güzel kızdı, bizden 1 2 yaş küçüktü. Sanırım hoşlanıyordum ben o kızdan ama 8 9 yaşındaki bi çocuk ne anlar aşktan meşkten. Sonradan farkettim, hoşlanıyordum ben bu kızdan. Sonradan dediğim 20li yaşlar, bu da ayrı bir ironi.</p><p>Ümit Hocanın tayininden sonra öğretmen olarak yüzümüz gülmedi. 4. ve 5. sınıfta hiç hoca düzenimiz olmadı, olsaydı daha iyi bi yerde olabilirdim. Kısmet işte naparsın? Ortaokulda artık itilip kakılma azalmıştı. Yeni dersler, takım elbise, uçlu kalemle tükenmez kalemlerle yazılar yazma gelmişti. Ortaokul öyle böyle bitti. O aralar sevgililik değil de konuşma olayları başlamıştı artık ufaktan. Tabi ben çekingenliğimden ve beni tekrar iter kakarlar diye bir şey yapamadım. Hoş şimdi düşünüyorum da sınıftakilere yada alt sınıftakilere zaten bi hoşlantım yoktu. Pısırıklaştırılmış bir çocuktum. Dersine girer, sınavına girer, takdir teşekkür alır, yazın Kur’an kursuna giderdim. Milletin “fakir bunlar, fakirler okur zaten” dediği zamanlar devam ediyordu.</p><blockquote>Mazlumun ahı alınır mı? Daha doğrusu mazlumun ahı gerçekten çıkar mı? Yoksa mazlum zaten olacakları söyler de beddua ettiğini mi sanar? Belki de mazlum ah etmez, sadece olacakları söyler. Kimbilir…</blockquote><p>En şaşalı kısıma geldik. Lise sınavına girmiştik ve heyecanla puanların açıklanmasını bekliyorduk. Puanlar açıklandı ve benim için yıkım oldu. Ailem fakirdi ben okula başladığımda; babam işsiz bir adam, annem kendi halinde bir ev hanımı. Annemin anlattığına göre benim bronşitim o zamanlar başlamış. Annem az biraz bulduğu unla çorba yapar yedirirmiş. Sağdan soldan komşuların verdiği elmayı, armutu yemez bize yedirirmiş. Hala ağlayarak anlatır o günleri, “Oğlum benim size baktığım gibi kimse bakamazdı. Milletin eskisiyle büyüttüm ben sizi, bazen 3 gün aç kaldım da size baktım” der. Hakkını ödeyemem, her ne kadar zıt olsak da ödeyemem. Yıkım kısmını açıklayayım; ben parasızlıktan dersaneye gidemedim ama kendimce çalıştım. Yol gösteren biri de olmadı hiç. Şimdi elimden geldiğince millete yardım ederim. Kimisi yanlış anlar, kimisi minnet eder ama ederim. Bundan da vazgeçemem. Anadolu lisesini tam 5 puanla kaçırdım. Ek kontenjan sırasında müdürler umutlu olmayın dedi hep. Çünkü puanlar daha da artıyordu. Bize süper liseyi tavsiye ettiler. Düşündüler, taşındılar ve annemle babam beni süpere yazdırdılar. Yıl, eski işte boşverin yılı.</p><p>Süper lise nedir hiç bilmeyen biriyim. Ailem de keza aynı. Ya Allah bismillah diyip başladık liseye. Yeni insanlar, yeni tarzlar, yepyeni bir mekan. Evden annem ekmek arası yapardı, öğle arası utanarak yerdim. Şu anda neden utandığımı hiç bilmiyorum. Parasızlık günah değil ya, ama çocuk aklı işte. Herkes kantine gidip tost, sandviç, ekmek arası yerken sen kendine evden getirdiğin yemeği yemeyi yakıştıramıyorsun. Hepimiz yaşamızdır o kıyaslamayı.</p><p>Lise ufkumu açtı. Yeni insanlar yeni şeyler öğretiyor insana. Mesela konuşmamı düzelttim. Kızlarla tanıştım, nasıl konuşulur az çok öğrendim. Hazırlık ve 1.sınıfta pek etkin değildim. Uyum sağlıyordum hala ortama ama daha güvendeydim. Şaka yapıyordum, bana şakalar yapılıyordu ama gocunmuyordum mesela. Beni iterler kaygım yoktu. Lisedeki hazırlık hocamı hatırladım bak. Taner abi derdik çünkü 22 yaşında yeni mezun İngilizce öğretmeniydi. Çok çıldırttık adamı çok. Hakkını ödeyemem, onun da koruması vardı üstümde. Sanırım bende sevimlilik vardı çünkü başka açıklama getiremiyorum bu duruma. Lise 2 ve 3’te sayısal okudum. Biyoloji ve edebiyattan nefret ettim. Fiziği anlamadım, kimyayı sevdim. Geometri kankam oldu, analitik geometri üvey kardeş. İlk sevgililiklerim, ilk hayatı anlayışım ve ailemin fakirlikten orta sınıfa atlaması bu zamana denk geldi. Orta sınıf dediysem yıllardır babam yaptığı birikimler sonucunda ev yaptı tek katlı. Artık kira diye bir şey yoktu. Bi müddet elektik ve suyumuz olmadı. Bi radyo vardı, hala duruyor, o evimizin tek ses kaynağıydı. Düşünüyorum da bazen nasıl tatlıydı o zamanlar. Evimiz vardı ya, evimiz. Kimseye minnet etmeden, annem bizi ses yapıyor diye azarlamadan, dahası ev sahibi zam mı yapar evden mi çıkarır derdimiz yoktu. Allahım o zamanlardaki mutluluk ne saf mutluluktu.</p><p>Velhasım kelam lise bitti. Bak o zaman lise sonda dersaneye gittim. Çok çalışmadım yalan yok ama son 2 ayda muazzam bi atakla makine mühendisliğini kazandım. Buraya kadar bir miktar açılmıştım. İnsanlarla ilişkilerim iyileşmişti. Kimseyi sevmemiştim ve hala çekiniktim. Ama daha iyi durumdaydım. Olur o kadar değil mi?</p><blockquote>İnsanlar ne kadar da umursamaz değil mi? Kuş kadar ömürlerini heba ediyorlar. O kadar küçük ayrıntılara takılanlar var ki şaşırırsın. Ya barmen sen hep susar mısın? Yoksa ben mi çok içtim? Kaç yılındayız biz barmen, hala Tayyip Erdoğan başbakan Abdullah Gül cumhurbaşkanı mı?</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91fc42f11e84" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazı 1 — Hazırım, başlıyorum]]></title>
            <link>https://medium.com/@Davudi/yaz%C4%B1-1-haz%C4%B1r%C4%B1m-ba%C5%9Fl%C4%B1yorum-c03860d2391c?source=rss-cef6f8a56db3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c03860d2391c</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[mektuplar]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Vaziyet Harap]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jan 2017 18:07:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-14T06:19:40.442Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kendimden ve dahası etrafımdaki insanlardan sıkıldım. Kullandığım mecralarda sanal arkadaşlarım var ve bu durum beni büyük ölçüde rahatsız ediyor. İnsan yalnız kalabileceği bir yer istiyor. Düşündüm, taşındım ve buranın oldukça uygun olduğuna karar verdim. Çünkü kendi halimde yazacağım. Ölümüne yazacağım. Belki beni tanıyan biri okur ve alınırsa onun da amına koyayım. Arkandan konuşuyorum işte neden alınıyorsun? Sanki senin yapmadığın iş.</p><p>Özetle; içimden ne geçerse yazacağım. Bir adamın kendi kendine konuşması gibi düşünün. Tek fark sesli düşünmem. Sesli düşüneceğim. Beni ne kadar sıkıcı bulsanız da burada yazacağım. Dünyaya söveceğim..</p><h4>Not: İmla kuralı yada edebi bir yazı beklemeyin. Ben içimi dökeceğim sadece</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c03860d2391c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>