<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Hossein Rahmani on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Hossein Rahmani on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Don_Quixotee?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*a4YgYy2hQUwyaWbk.jpeg</url>
            <title>Stories by Hossein Rahmani on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Don_Quixotee?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 20:07:46 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Don_Quixotee/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[آیا هوش مصنوعی و اینترنت بدون کلیک مدل کسب‌وکار تولید محتوا برای وب را نابود خواهد کرد؟]]></title>
            <link>https://medium.com/@Don_Quixotee/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%DA%A9%D9%84%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%AF%D9%84-%DA%A9%D8%B3%D8%A8-%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%88%D8%A8-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-6cf32c277794?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6cf32c277794</guid>
            <category><![CDATA[هوش-مصنوعی]]></category>
            <category><![CDATA[تولید-محتوا]]></category>
            <category><![CDATA[فناوری]]></category>
            <category><![CDATA[سئ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Nov 2025 08:16:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-07T08:17:44.028Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>مدت‌ها است که مشخص شده «اینترنت بدون کلیک» آیندهٔ اینترنتی است که اکنون می‌شناسیم. منظور از اینترنت بدون کلیک هم اینترنتی است که در آن، کاربران برای دسترسی به محتوای مورد نظر خود، دیگر نیازی به کلیک‌کردن روی لینک‌ها ندارند.</p><p>شبکه‌های اجتماعی از چند سال پیش تبلیغ پست‌های حاوی لینک را متوقف کرده‌اند و محتوا را مستقیما در پلتفرم‌های خود منتشر می‌کنند تا کاربران مجبور به ترک این پلتفرم‌ها نباشند. اکنون با ظهور هوش مصنوعی مولد، کاربران می‌توانند پاسخ پرسش‌های خود را مستقیماً در صفحهٔ اصلی جست‌وجوی گوگل بینند و دیگر لازم نیست روی لینک خاصی کلیک کنند و صفحه خاصی را باز کنند.</p><p>متیو پرینس، مدیرعامل کلودفلر، در مصاحبه‌ای تازه دربارهٔ تأثیر اینترنت بدون کلیک بر آیندهٔ وب صحبت کرده است. پرینس می‌گوید: «هوش مصنوعی مدل کسب‌وکار وب را از بیخ‌وبن تغییر خواهد داد. طی پانزده سال گذشته، جست‌وجو محرک اصلی مدل کسب‌وکار وب و تولید محتوا بوده است، ولی به نظر نمی‌رسد که این وضعیت تداوم چندانی داشته باشد.»</p><p>پرینس همچنین به افول تبادل ارزش بین گوگل و محتواسازان وب اشاره کرده است. به گفتهٔ پرینس، حدود یک دهه پیش از این، به ازای هر دو صفحه‌ای که گوگل از وبسایت شما بررسی می‌کرد، یک بازدیدکننده به وب‌سایت‌تان می‌فرستاد. اما امروز برای به‌دست‌آوردن یک بازدیدکننده، گوگل شش صفحه از وبسایت شما را بررسی می‌کند. مدیرعامل کلودفلر این نکته را هم افشا کرده که در حال حاضر، ۷۵درصد از پرسش‌های کاربران در موتور جست‌وجوی گوگل، بدون خروج کاربر از گوگل پاسخ داده می‌شود.</p><p>ظهور مدل‌های زبانی بزرگ و شرکت‌های هوش مصنوعی، این بحران را تشدید خواهد کرد و نسبت صفحات بررسی‌شده به تعداد بازدیدکننده بسیار کمتر از شش به یک خواهد رسید. به‌این‌ترتیب، تولیدکنندگان محتوا بازدهی کمتری خواهند داشت و شاید برای کاری که انجام می‌دهند در نهایت چیزی دریافت نکنند. نتیجه اینکه انگیزهٔ تولید محتوا کم و کمتر خواهد شد. این وضعیت به‌ویژه در مورد وبسایت‌های کوچک و مستقلی که شرکت‌های هوش مصنوعی با آن‌ها همکاری نمی‌کنند وخیم‌تر خواهد بود.</p><p>بنابراین، مدل کسب‌وکار تولید محتوا برای وب به شکلی که امروز می‌شناسیم، احتمالاً دوام چندانی نخواهد داشت.</p><p>منبع:<a href="https://www.techspot.com/news/107859-cloudflare-ceo-warns-ai-zero-click-internet-killing.html">https://www.techspot.com/news/107859-cloudflare-ceo-warns-ai-zero-click-internet-killing.html</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6cf32c277794" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[جریان: زندگی و فرهنگ دیجیتال]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/758b3023e7b4?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/758b3023e7b4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Nov 2014 23:37:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-11T23:37:20.923Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>در <a href="http://jaryaan.ir/">جریان </a>باشید.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=758b3023e7b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/758b3023e7b4">جریان: زندگی و فرهنگ دیجیتال</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[طنز به نرخ روز]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-7025cdb2071b?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7025cdb2071b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Nov 2014 23:34:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-11T23:34:32.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>طنز به نرخ روز</p><p>بعد از بالا گرفتنِ ماجرایِ اعتراض به طنزِ ژوله و ژوله‌ای، کسانی گریبان درانده‌اند که اگر طنزنویس این‌ها را ننویسد و با جنسیتِ آدم‌ها شوخی نکند، پس چه کند؟ سنگرِ مثالی‌شان هم طبقِ معمول طنزهایِ خارجی و البته فرندز است.<br>به گمانِ من مشکل اینجاست که این‌ها نمی‌دانند کُجایِ سُرنا فوت‌کردنی است. مساله نه در فرو رفتنِ میل‌لنگِ خاور است و نه در بیرون آمدنِ شیر سماور. که طنزنویسِ معرکه، لابد برای عقب‌نشینیِ استراتژیک و تجدیدِ قُوا برایِ وارد آوردنِ ضربتِ خنده‌داری دیگر، شتاب‌زده دست به حذف این‌ها زده است.<br>مساله اینجاست که در یک لایه پایین‌تر، طنزنویسان و طنزپسندان و دیگرانی از جامعه، بر این خیال‌اند که جنسِ زن «کار»ی از دستش بر نمی‌آید. چه داوریِ فوتبال، چه تشویقِ تیمِ فوتبال، چه هورا کشیدن برای سعید معروف، چه قضاوت، چه وکالت و چه هر کارِ «مردانه»یِ دیگری. اینان «کار» زن را نه با کیفیتِ کاری که زن انجام می‌دهد، که با کیفیت بدنش سنجه می‌زنند و به نظرشان زنان تنها از راهِ به خدمت گرفتنِ اندامِ زنانه و «فریفتنِ مردان» می‌توانند روی صندلیِ وکالت و قضاوت بنشینند.<br>درنگی کوتاه در موردِ همان سریالِ فرندز می‌تواند روشن کند که شخصیت‌هایِ زنِ آن سریال چقدر متفاوت‌اند با شخصیت‌هایِ زنِ سریال‌ها، فیلم‌های طنزِ وطنی. سریال‌ها و فیلم‌هایی که حالا دیگر باید تئاترهایِ زرق و برق‌دارِ ایرانشهریِ کمدی را هم به فهرست‌شان اضافه کنیم. ریچل طراحِ لباسی می‌شود برای یکی از بهترین برندهای جهان، مونیکا سرآشپزِ یکی از بهترین رستوران‌های نیویورک است و شخصیتِ فیبی گرچه هجویه‌ای است بر هیپی‌هایِ دهه‌های شصت و هفتاد (و نه هیپی‌هایِ زن)، اما هر جا که لازم باشد می‌تواند کار کند. در کدام سریالِ کمدیِ وطنی زنی را سراغ دارید که اهلِ کاری باشد؟ که باهوش باشد؟ که هویتش فراتر از مردان تعریف شود؟ لابد دلیل می‌آورید که صدا و سیمایِ ضرغامی نمی‌گذاشت این شخصیت‌ها روی صفحه‌ی تلوزیون برود، اما چنین استدلالی هم در بهترین حالت، تنها نان-به-نرخ-روز-خوریِ استدلال‌کُننده را نشان می‌دهد.</p><p>پی‌نوشت: در تحریریه‌ی روزنامه‌ای، مردی روشن‌اندیش که در حوزه‌یِ صفحه‌یِ آخر فعالیت می‌کند، به همکارِ زنی اعتراض می‌کرد که تو که نمی‌دونی والیبال چیه، برایِ چی می‌ری ورزشگاه بازی ایرانو ببینی؟ خوشبختانه امتیازِ میزبانیِ والیبال از ایران ستانده شد و حالا خیالِ دوست‌مان احتمالاً راحت‌تر است که خطرِ ورودِ زنان به تفریحِ تشویقِ والیبالیست‌ها، از بیخِ گوش‌مان گذشته است.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7025cdb2071b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-7025cdb2071b">طنز به نرخ روز</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[بی‌نام]]></title>
            <link>https://medium.com/lets-see/-8c07ddbc06d5?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c07ddbc06d5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jun 2014 21:02:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-06-09T21:02:41.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T9xRSXoSVCouGrhsuqOk3Q.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c07ddbc06d5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/lets-see/-8c07ddbc06d5">بی‌نام</a> was originally published in <a href="https://medium.com/lets-see">Let’s See</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[درباره‌یِ واژه‌یِ نادیدنیِ زبانِ فارسی  ]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-bf275b46e8a?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf275b46e8a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jun 2014 20:43:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-06-09T20:43:41.789Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>فکر می‌کنم بسیاری با این موضوع موافقند که نوشتن در فضایِ وب، زبانِ محاوره و نوشتار را بیش از گذشته به هم نزدیک کرده. به این‌که این نزدیک شدن به نفعِ چه کسانی و به ضررِ کیان، کاری ندارم. امّا هستند بسیاری که با بعضی از این ساده‌نویسی‌ها مشکل دارند و حق هم دارند. یکی از این دردسرها مربوط می‌شود به ترکیب‌هایِ «موصوف و صفتی» و «مضاف و مضافُ الیهی». ترکیب‌هایی مثلِ «توپِ آبی»، یا «توپِ من» که کم نیستند کسانی که «توپه آبی» و «توپه من» می‌نویسندشان. نوشته‌هایی مثلِ این هم کم نیستند در محیطِ وب که می‌نالند از بی‌سوادیِ نسلِ جدید و میانه‌یِ کم‌رنگ‌شان با کتاب خواندن و زبانِ فارسی. بخشِ دومِ حرف‌شان احتمالاً هنوز هم درست است. می‌گویم هنوز چون من هم مانند یکی از رفقا فکر می‌کنم این بی‌سوادی ژنتیکی است و ربطی به این نسل و آن نسل ندارد. بماند. بحثش به من نیامده. اما نکته‌ای که به نظرِ من می‌رسد این است که این حجم اشتباه در نوشتنِ موصوف و صفت‌ها و مضاف و مضافُ الیه‌ها، از کجا آب می‌خورد؟ مگر می‌شود چنین اشتباهی این همه تکرار شود و آن هم بی‌دلیل؟ به گمانم دلیلی باید داشته باشد. داریوش آشوری، در مقاله‌یِ «چند پیشنهاد درباره‌یِ روشِ نگارش و خطِ فارسی»، به کسره‌یِ اضافه اشاره می‌کند: «آنچه در میانِ اهلِ دستورِ زبان «کسره‌یِ اضافه» نامیده می‌شود، کلمه‌ای است یا نشانه‌ای برایِ بیانِ نسبت، رابطه، تعلّق، ملکیّتِ میانِ دو اسم یا نسبت دادنِ صفتی به چیزی یا کسی… محمدرضا باطنی…کسره‌یِ اضافه را… یک کلمه به شمار آورده… امّا هرمز میلانیان… اصطلاحِ «واژه‌بست» را برایِ آن به کار برده است.» این کسره‌یِ اضافه، هر چه که باشد –کلمه یا واژه‌بست- همانی است که این همه دردسرساز شده و دلیلِ اصلیِ آن هم این است که در نگارشِ فارسیِ کنونی، نشانه‌ای رسمی ندارد. آشوری در همان مقاله اشاره می‌کند که کسره‌یِ اضافه در خطِ پهلوی نشانه‌ای مخصوص داشته و به صورتِ کلمه‌ای جداگانه نوشته می‌شده است. پیشنهادِ آشوری برایِ پایان دادن به این آشفتگی، این است که از همین علامتِ کسره‌یِ فعلی برایِ نشان دادنِ این واحدِ زبانی استفاده کنیم.</p><p>اگر این بحث را در ذهن داشته باشیم و بارِ دیگر به ترکیب‌هایِ «اشتباهی» مانندِ «توپه من» برگردیم، می‌بینیم که چندان هم اشتباه به نظر نمی‌رسند. نویسنده‌یِ چنین ترکیب‌هایی، به شکلی غریزی علامتی برایِ نشان دادنِ آن واحدِ زبانیِ ناپیدا می‌سازد و استفاده می‌کند. احتمالاً از آن‌جا که آموخته لازم نیست زیر و زبرِ کلمات را بگذارد، در این‌جا هم فکر می‌کند نباید از علامتِ کسره برایِ نشان دادنِ «کسره‌یِ اضافه» استفاده کند. و رفته رفته یاد می‌گیرد که همه جا به جایِ «توپِ من» بنویسد «توپه من». به نظرم این مشکل پیش از آن‌که به بی‌سوادیِ نویسنده برگردد، به یکی از مشکلاتِ خطِ فارسی بازمی‌گردد و به خوبی آن را نشان می‌دهد. شاید بهتر باشد این واحدِ تا کنون نادیدنیِ زبانِ فارسی را به رسمیت بشناسیم و کم‌کم آن را بنویسیم و ببینیم و از حضورش لذّت ببریم!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf275b46e8a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-bf275b46e8a">درباره‌یِ واژه‌یِ نادیدنیِ زبانِ فارسی  </a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[اسکار بدون اسکار]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-3bfe5b646f1a?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3bfe5b646f1a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jan 2014 13:51:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-01-27T13:51:15.365Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>فیلمِ خوب رو می‌شه از همون پنج الی ده دقیقه‌یِ اول شناخت، یا حدس زد که خوبه. پنج دقیقه‌یِ اولِ گرگِ وال‌استریت رو دیدم و داره به نظرم میاد که یه فیلمِ حسابیه. دراگ، الکل، داف، پول... و اسکورسزی که استادِ فیلم کردنِ این دنیاست. دنیایی که آمریکن هاسل کپیِ دست چندمی از اونه و اون‌قدر رویِ قواعدِ همیشگیِ فیلمای هالیوودی جلو می‌ره که آخرش باید قهرمانِ فیلم به رستگاریِ پوشالی برسه و بیننده رو خوشحال کنه.<br>گمون می‌کنم اسکارِ به درد بخوری به گرگ وال‌استریت نخواهند داد. چرا؟ چون هالیوود دنبالِ فیلمایِ بی‌خطرِ جینگیل مینگیلِ اخلاقی افتاده این سال‌ها. اخلاق مد روز. فیلمایی شبیه به اسلامداگ میلیونر و دوازده سال بردگی و هِر و غیره. جایی برایِ اسکورسزی‌ها نداره هالیوود و می‌ترسم که دیگه به این زودی‌ها شاهدِ نسلی مثلِ نسلِ اسکورسزی نباشیم. و چیزی مثلِ نگاهِ سیاه به دنیایِ خشن و در عینِ حال دوست داشتنِ این دنیایِ خشن رو نتونیم به این زودی‌ها ببینیم.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3bfe5b646f1a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-3bfe5b646f1a">اسکار بدون اسکار</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[از نفس افتاده]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/2d53c1ac9c1?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2d53c1ac9c1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Jan 2014 18:11:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-01-13T18:11:18.681Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>هنرِ روزمینیِ این روزهایِ ما، معجونِ پر زرق و برقیه از انواع ابتذال و پیشِ پا افتادگی و میان‌مایگی. پل چوبی و پالِت و نجفی و نامجو و نمایشِ شایعات و سالگشتگی هم نمونه‌هایی از این ابتذال. اما به نظر می‌رسه بیرونِ دایره‌یِ بسته‌یِ این سیرک، تنِ نحیفِ خلاقیتِ هنرمندانه داره نفس می‌کشه، هرچند امیدِ زیادی به نیرومند شدنِ این تنِ نحیف نیست، ولی بدونِ شک بی‌جون‌ترین نفس‌زدن‌هایِ این تنِ نحیف، خیلی بیشتر از تمامِ اون سیرک دوست‌داشتنی و محترمه.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2d53c1ac9c1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/2d53c1ac9c1">از نفس افتاده</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/7bf3fb3ae9d3?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bf3fb3ae9d3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Aug 2013 08:21:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-08-12T08:21:25.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>آیا کتاب‌خواندن جامعه را نجات می‌دهد؟</h4><p>در فیسبوک و وبلاگستان مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی گذاشته‌اند. این بار مدلش کمی فرق می‌کند. آدم‌ها باید بگویند چه کتاب‌هایی را نخوانده‌اند، ولی به دروغ همه جا گفته‌اند که خوانده‌اند. ایده‌اش از یک خبری می‌آید که چند وقت پیش منتشر شد: خبری در موردِ کتاب‌هایی که مردم دوست دارند بگویند خوانده‌اند، بدون آن‌که واقعاً خوانده باشندشان. ‏</p><p>اگر فرض کنیم بشود هر روز یک کتاب خواند، در سال می‌شود 365 کتاب و یک نفر در طول عمرِ هفتاد ساله‌اش، می‌تواند 25 هزار و 550 جلد کتاب بخواند. این رقم بسیار کمتر از میلیون‌ها جلد کتابی است که نوشته شده و حتی روشنفکرها که حرفه‌شان نوعی کتاب‌خوانی است، بینِ رقم‌هایِ 5 هزار و 10 هزار متوقف می‌شوند. پس واقعاً هیچ کس نمی‌تواند همه‌ی کتاب‌های دنیا را بخواند، و حتّی خواندنِ تمامِ کتاب‌هایِ یک حوزه‌یِ خاص –مثلاً ادبیاتِ عامیانه‌یِ ایران- کوششِ چندین ساله می‌خواهد. اگر کمی واقع‌بین باشیم می‌بینیم که خواندن و نخواندنِ یک یا چند کتابِ معروف، خیلی هم مسأله‌یِ مهمی نیست و یک نفر اگر بخواهد در «مهمانی‌ها» حرف برای گفتن داشته باشد و پُزِ کتاب‌خوانی بدهد، با خواندنِ همین هَفَشدَه جلد کتابِ معروفِ همه‌پسند، می‌تواند «پُزِ واقعی» بدهد. سوژه‌هایِ این‌چنینی هم، سوژه‌های ژورنالیستی هستند که حول و حوشِ ده بیست کتابِ خاص شکل گرفته‌اند که «همه باید بخوانند» یا «قبل از مرگ باید حتماً بخرند» یا «اگر نخوانند به بهشتِ ادبیاتِ قرنِ بیستم پا نگذاشته‌اند» یا «بدونِ آن‌ها نمی‌شود تمدّنِ انسان را درک کرد» و غیره. من که مطلقاً نمی‌فهمم چرا باید دروغ گفت، این را هم نمی‌فهمم که چرا باید کتابی ناخوانده یا نیمه‌خوانده را در دسته‌یِ کتاب‌هایِ خوانده‌شده جا زَد. ‏</p><p>فارغ از این، نوعی باورِ ایدئولوژیک هست که می‌گوید «کتاب‌خواندن نجات‌بخش است.» کسانی که به این موضوع باور دارند، دائم از این می‌نالند که نسلِ امروز تلویزیون می‌بیند و به اینترنت وَر می‌رَود و مشغولِ بازی با ایکس‌باکس است و خواندن را جدّی نمی‌گیرد. انگار که مثلاً نسلِ قبلی چقدر کتاب‌خوان داشته و نسلِ پیش از آن همه حافظ‌خوان و سعدی‌دان و فردوسی‌باز و گوته‌شناس و نیچه‌پژوه بوده‌اند. کُنشِ خواندن در دوره‌هایِ مختلف صورت‌های مختلف به خودش گرفته. تا جایی که می‌دانم، خواندنِ گسترده‌یِ داستان و رمان، از عادت‌هایِ شهرنشینیِ اروپایی است که پس از رنسانس باب می‌شود و بخشِ بزرگی از آن هم برایِ سرگرمی بوده است. به نظرم بخشِ بزرگی ازحسرتِ «وای کسی کتاب نمی‌خواند» و «اگر مردم کتاب می‌خواندند وضع‌مان این نبود» ریشه در مقایسه‌ای ناخودآگاه با این وضعیتِ «مصرفِ کتاب» در تمدّن معاصر اروپا دارد. این‌که آن‌ها کتاب می‌خوانند، در نتیجه پیشرفته‌اند و اگر ما هم کتاب بخوانیم، پیشرفت می‌کنیم. این‌جا هم ذهنیتِ برآمده از جهانِ زیردست، جایِ علّت و معلول را عوض کرده و حواسش نیست که «کتاب‌خوانی» یکی از نتایجِ «پیشرفت» است، و نه برعکس. پیشرفت، حاصلِ شرایطِ پیچیده‌ای است که یکی از آن‌ها باور و پیروی از روشِ علمی است. روشی که می‌گوید چطور می‌شود از یک سری گزاره‌هایِ مشاهده‌ای، به نتیجه‌ای نسبتاً درست رسید و قدم به قدم جلو رفت. ‏</p><p>به نظرِ من کنشِ کتاب‌خواندن، به دو بخشِ کلّی تقسیم می‌شود: یکی خواندن برایِ سرگرم شدن و دیگری خواندنِ حرفه‌ای. در اوّلی طرف می‌خواند که تفریح کرده باشد. همان‌طور که تلوزیون می‌بیند، سینما می‌رود، اینترنت‌گردی می‌کند، کنسرت می‌رود و ورزش می‌کند که تفریح کرده باشد. دومی به نوعی با حرفه‌یِ فرد گره می‌خورد. یعنی کارِ طرف طوری است که باید سیستماتیک و هدف‌مند کتاب بخواند. داستان‌نویس‌ها، تاریخ‌نویس‌ها، جامعه‌شناس‌ها، فیلسوف‌ها و غیره از این دسته‌اند. نباید این دو دسته را با هم خلط کرد. همان‌طور که کسی با تفریحی فیلم دیدن، دنیا را نجات نمی‌دهد و حتّی فیلم‌ساز هم نمی‌شود، کسی هم با تفریحی کتاب خواندن نمی‌تواند تاثیر چندانی بر بهبودِ وضعیتِ جامعه بگذارد و یا دست‌کم به نتایجی علمی و قابل اتّکا برسد. البته می‌تواند دانشِ عمومیِ خودش را بالا ببرد و به آدمِ بهتری برای معاشرت تبدیل شود و در این شکی نیست. موضوع این است که خواندن و دیدن و مهمانی رفتن و گپ‌زدن در موردِ این چیزها، عملِ قهرمانانه‌ای نیست، بلکه کنشی است معمولی و برآمده از نوعی عادت. ‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bf3fb3ae9d3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/7bf3fb3ae9d3">مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[امان از دستِ این فرهنگستانِ به دردنخور]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/c77cbb2f7c18?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c77cbb2f7c18</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Aug 2013 23:20:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-08-05T23:20:38.663Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>یکی از <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/blogs/2013/08/130804_blog_l44_nazeran_farhangestan_farsi.shtml">بساط‌هایی </a>که برایِ «واژه‌هایِ پیشنهادیِ فرهنگستان» پهن می‌شود، به جز خندیدن به واژه‌هایِ خنده‌دار و دست انداختن و جوک ساختن برایِ آن‌ها، این است که عدّه‌ای درمی‌آیند «مگر زبان هم آقا بالاسر می‌خواهد؟» یا «هیچ کس نمی‌تواند برایِ حرف زدن، تعیینِ تکلیف کند» و غیره. دسته‌ای هم که خودشان را به مقامِ نگهبانی از پارسیِ باستان یا شعر و نثرِ شیرینِ پارسی منسوب کرده‌اند، پایشان را تویِ یک کفش می‌کنند که «زبان فقط زبانِ سعدی و حافظ و فردوسی.» جدا از بحثِ روابطِ قدرت و زبان، به نظرم نکته‌ای هست که اهمیّتی دستِ اوّل دارد.‏</p><p>آنانی که با زبانِ فارسی از نزدیک‌تر سر و کلّه می‌زنند، می‌دانند که به ویژه در ترجمه‌یِ متونِ نظری و علمی، و چه بسا نوشتنِ و تولید کردنِ چنین متن‌هایی، زبانِ فارسی کمبودهایی اساسی دارد. (دورانِ کارشناسی، ریاضی خواندم. همان موقع کتاب‌هایِ ریاضی، بله ریاضی، که به فارسی نوشته شده بودند، آزاردهنده و گاهی نفهمیدنی بودند، فهمیدنِ ریاضی از لابه‌لایِ متنِ انگلیسی، با همان دانشِ اندکِ انگلیسیِ دبیرستان، بارها ساده‌تر از فهمیدنِ همان‌ها از میانِ متنِ فارسی بود!) همین است که تقریباً هر مترجمی، به ویژه در حوزه‌یِ متونِ نظری، سبک و سیاقِ خودش را دارد و با آزمون و خطا پیش می‌رود. به عبارتِ دیگر مترجمان و پژوهش‌گرانی که با مفاهیمی سر و کلّه می‌زنند که تویِ زبانِ فارسی مطرح نبوده، بیرون از حوزه‌یِ زبانِ فارسی یا لااقل رویِ لبه‌هایِ این زبان گام برمی‌دارند.‏</p><p>کارِ اصلیِ «فرهنگستانی‌ها» هرچه باشد، یک دست کردنِ واژه‌هایی که از این طریق واردِ فارسی می‌شوند، و پیشنهاد برایِ جایگزین‌هایِ بهتر و کمک به کارکردِ بهترِ این زبان در این حوزه‌هاست.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c77cbb2f7c18" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/c77cbb2f7c18">امان از دستِ این فرهنگستانِ به دردنخور</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[رنگ کردن خوب است، امّا گنجشک را قناری نمی‌کند]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/2977fe15fd4e?source=rss-c9ef9d75ec87------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2977fe15fd4e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Jul 2013 12:54:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-07-26T12:54:22.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*nQgetN1IB2jALcyS.jpeg" /></figure><h4>درباره‌یِ «گذشته‌»یِ فرهادی</h4><p>ابتدایِ بسیاری از داستان‌ها، اگر نگوییم ابتدایِ همه‌یِ آن‌ها، یک موقعیتِ اولیه و نسبتاً پایدار وجود دارد. مثلاً یک روستا که مردمانِ آن زندگی می‌گذرانند، دو نفر با هم زندگی می‌کنند، عدّه‌ای تصمیم می‌خواهند برای تفریح به سفر می‌روند و غیره. برای هر کدام از این‌ها می‌شود مثال زد، یا با بررسی داستان‌ها، فیلم‌ها و نمایش‌نامه‌ها، این موقعیتِ اولیه را مرور کرد. برای نمونه در «درباره‌یِ الی…» عدّه‌ای به سفر می‌روند و می‌خواهند چند شب را در ویلایی در شمال خوش بگذرانند. امّا همیشه اتّفاقی [بیرونی] می‌افتد که این موقعیتِ اولیه را به هم می‌زند. مثلِ سنگی که در برکه‌ی آبی بیفتد و روی سطحِ آب، ناگزیر، موج ایجاد کند.‏</p><p>موقعیتِ اولیه در «گذشته» چیست؟ «احمد، چهار سالِ پیش، ماریان را ترک کرده و به ایران برگشته، ماریان با مردِ دیگری به نامِ سمیر آشنا شده و با او رابطه‌ای عاشقانه به هم زده. همسرِ سمیر، به دلیلی نامعلوم، خودکشی کرده و در کُما است. ماریان از سمیر فرزندی در شکم دارد و آنها تصمیم دارند با هم ازدواج کنند. ماریان از احمد می‌خواهد برایِ طلاقِ رسمی اقدام کند و احمد می‌آید تا ماریان را طلاق بدهد و در ضمن، با ماریان و بچه‌هایش، دیداری تازه کند.» مهم نیست این موقعیت چقدر غیر عادی است، مهم این است که در زمینه‌یِ داستانی، یک موقعیتِ عادی است و می‌تواند بدونِ هیچ تغییرِ مهمی، تا ازدواجِ ماریان و سمیر پیش برود. آمدنِ احمد، بعد از چهار سال، فیلم‌نامه را به داستان‌هایی شبیه می‌کند که در آن‌ها یک غریبه یا یک آشنایِ دور واردِ جایی می‌شود. «ملاقات با بانویِ سال‌خورده» [زنی ثروت‌مند واردِ شهری کوچک‌ و فقرزده می‌شود و پیشنهاد می‌کند به مردمِ شهر کمکِ مالی کند و در برابر، آن‌ها شهردارِ آن شهر را بکُشند]، بسیاری از فیلم‌هایِ وسترن [غریبه‌ای واردِ شهری می‌شود که عدّه‌ای مردمِ آن را می‌چاپند]، «عیار ۱۴» [قرار است شریکِ یک دزدِ قدیمی برگردد]، «کازابلانکا» [سر و کلّه‌ی معشوقه‌ای که روزی ناگهان و بی‌خبر گذاشته و رفته، پیدا می‌شود] و بی‌شمار فیلم‌ها و داستان‌هایِ دیگر، نمونه‌هایی از این دست هستند. امّا خودِ احمد و آمدنش، بخشی از همان موقعیتِ اولیه‌یِ داستان است: احمد می‌تواند بیاید و برود، بدونِ آن‌که تغییرِ مهمی اتفاق بیفتد. احمد انگیزه‌ای برایِ تغییر دادنِ این موقعیت ندارد. کسی هم از آمدنِ او نمی‌ترسد یا نگران نیست که رازی از پرده بیرون بیفتد. همین هم هست که احمد، حتی با جبرِ فیلم‌نامه‌نویس هم، نمی‌تواند در داستان دوام بیاورد و در جایی از فیلم، از قطارِ فیلم‌نامه پیاده می‌شود.‏</p><p>پس شخصیتِ اصی در این داستان کیست؟ ماریان؟ سمیر؟ همسرِ در کُمایِ سمیر؟ هیچ کدام. شخصیتِ اصلیِ فیلم لوسی است. لوسی است که برایِ به هم زدنِ موقعیتِ اولیه –جدا شدنِ ماریان از احمد و ازدواجش با سمیر- انگیزه دارد. اوست که مهم‌ترین کُنشِ داستان، یعنی فرستادنِ ای‌میل‌هایِ عاشقانه‌یِ سمیر و ماریان برایِ همسرِ سمیر را انجام می‌دهد. حتی اگر این کُنش تا یک‌سومِ پایانیِ فیلم از بیننده مخفی شود، تغییری در اصلِ آن ایجاد نمی‌کند: لوسی از وضعیتِ موجود راضی نیست و می‌خواهد آن را به هم بریزد. ای‌میل‌ها را می‌فرستد و ماجرا آغاز می‌شود. مهم نیست همسرِ سمیر بعد از خواندنِ ای‌میل‌ها خودکشی کرده یا قبل از آن، مهم نیست همسرِ سمیر به سمیر شک داشته یا نه، مهم نیست همسرِ سمیر از کما بیرون می‌آید یا نه، مهم نیست سمیر و ماریان با هم ازدواج می‌کنند یا نه، مهم نیست احمد آدمی است که سرِ راهش تمامِ مشکلاتِ ریزه‌میزه را حل می‌کند، مهم این است که لوسی از وضعیتِ موجود راضی نیست و کُنشی انجام می‌دهد. نتیجه‌هایِ کنش او می‌تواند به خودکشیِ همسرِ سمیر، جدا نشدنِ ماریان از احمد، پشیمانیِ سمیر، بالغ شدنِ خودِ لوسی و غیره ختم شود. رشته‌ای که پی گرفته نمی‌شود و به جایِ آن، لوسی [به زورِ فیلم‌نامه] کنشش را تا اواخرِ فیلم، مخفی نگه می‌دارد و قسمت‌هایی از یک فیلمِ خانوادگی را شبیه به فیلم‌هایِ کارآگاهی می‌کند.‏</p><p>یک زاویه‌ی دیگر: احمد، ماریان و سمیر در طولِ فیلم چه تغییرِ ملموسی می‌کنند؟ چه چیزی را می‌فهمند که پیش‌تر نمی‌دانستند؟ سمیر می‌فهمد که همسرش دوستش داشته؟ شاید، امّا هم‌چنان دلیلی برایِ پشیمانی از رابطه‌اش با ماریان نمی‌بیند. ماریان و احمد چه؟ آن‌ها مطلقاً بدونِ تغییر می‌مانند. تنها کسی که می‌تواند واقعاً تغییری بکند، همان لوسی است. لوسی که در گیر و دارِ بزرگ شدن است و تنها کسی است که از روندِ ماجرایِ جدا شدنِ ماریان از احمد و ازدواجش با سمیر ناراضی است.</p><p>توجّه نکردن به اصلِ داستان، ناراضی بودنِ لوسی و کنشِ او [اگر لوسی واقعاً ناراضی است، و می‌تواند رازِ ماریان و سمیر را برایِ همسرِ سمیر فاش کند، پس می‌تواند دست به کارهایِ دیگری هم بزند]، شخصیتِ قلّابیِ احمد را به فیلم تحمیل می‌کند که بعدتر جایِ خودش را به سمیر و داستانِ او می‌دهد. و آن سکانسِ پایانی که تماشاچی منتظرِ هیچ اتّفاقِ غیرِ منتظره‌ای نیست: می‌داند که قرار است همسرِ سمیر بویِ عطرِ موردِ علاقه‌اش را، در حالتِ کُما، بشنود و واکنشی کوچک انجام بدهد و سمیر کمی بیش‌تر در موردِ خودش و تصمیم‌هایش فکر کند. امّا این داستانِ دیگری است که پس از تمام شدنِ فیلم شروع خواهد شد.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2977fe15fd4e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/2977fe15fd4e">رنگ کردن خوب است، امّا گنجشک را قناری نمی‌کند</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>