<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by هادی فرامرزی on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by هادی فرامرزی on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@HaFa?source=rss-392664f1bd25------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*zGFENiyH1bKv4038RMVp9w.jpeg</url>
            <title>Stories by هادی فرامرزی on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@HaFa?source=rss-392664f1bd25------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:17:02 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@HaFa/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[زن، زندگی، آزادی]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%B2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-e3c11990cc14?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3c11990cc14</guid>
            <category><![CDATA[جنبش-زنانه]]></category>
            <category><![CDATA[ایران]]></category>
            <category><![CDATA[انقلاب]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Nov 2022 08:58:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-13T08:58:11.537Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود/ وارهد از حد جهان بی حد و اندازه شود</p><p>«زن، زندگی، آزادی» همین سخن تازه بود. به عمیق‌ترین، تازه‌ترین و فراگیرترین شکل ممکن، خواست‌ها، آرزوها و فردای ملت ایران از هر قوم و نژاد و آئین و مذهب و جنسیت، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب را در خود دارد.</p><p>اینگار این شعار تجسد کی‌خسرو باشد که قرار بوده روح تازه‌ای در ما بدمد و ایرانیان را یکپارچه، زنده و متعالی کند برای طی مسیر و رسیدن به زیست و زندگی متعالی‌تر، برای فراتر بردن ملتی از حد خود، برای تعریف استانداردهای دیگری برای خود.</p><p>زن، زندگی، آزادی در کمال سادگی و معمولی بودن، اینگار اوجی دیگر داد به تاریخ خردورزی این ملت در این محدوده‌ی جغرافیایی. این‌چنین است که از خاش تا مهاباد، از اهواز تا گرگان و در دل هر آدمیزادی که در این پهنه زندگی می‌کند، صدایش می‌زنند و زن، زندگی، آزادی برای هر کدام چیزی دارد و هر کدام در زن، زندگی، آزادی چیزی، خواسته‌ای و رویایی می‌بیند.</p><p>زن، زندگی، آزادی مثل لحظه‌ای است که هنرمندی بارقه‌ای در ذهنش خطور می‌کند و ثمره‌ی خوانده‌ها و شنیده‌هایش و درکش از هستی به شکل یک اثر هنری خلق می‌شود و خود هنرمند را نیز از حد خودش فراتر می‌برد. زن، زندگی، آزادی برای ایرانیان چنین کرد. دنیای دیگری را نوید داد، چیزی که با تمام معمولی بودنش نمی‌دیدیمش، یا توجهی به آن نمی‌کردیم. حال، ما ایرانیان ِ اکنون، همان خلقت جدیدیم. با نگاهی تازه، دنیا و میهن را طور دیگری می‌بینیم. زبان مشترکی داریم که می‌توانیم به آن چنگ بزنیم و خودمان را در آن ببینیم. دیگر حرف از کارگر و معلم و دانشجو و طبقه‌ی متوسط و مرکزنشین و حاشیه‌نشین و روستایی و شهری نیست؛ حرف از زیست دیگر و دنیای دیگر و رویای دیگری است که مثل آیه‌ای بر همگی ما وحی شده باشد؛ شیرینی‌اش زیر زبان هر کدام‌مان باشد؛ اینگار حرف هر کدام‌مان باشد. حتی برای آن‌هایی است که این شیرینی هنوز به کامشان شیرین مزه نکرده است، برای آنها نیز است، آنها نیز دیر یا زود درکش خواهند کرد و شیرینی‌اش به کامشان خواهد نشست.</p><p>زن، زندگی، آزادی سراسر زندگی است. سراسر نور است. سراسر رویا است. این رویا جلوی چشم ماست.</p><p>می‌توان چشم بست و رویا را دید. جهان دیگر، جهان تازه‌تر، جهان زیباتر را دید. می‌شود دید که این خون دل‌ خوردن‌ها حاصل داده است. می‌توان سیستان و بلوچستان آباد و آزاد و شاد و رقصان را دید. می‌شود کردستان آزاده را تصور کرد با رنگ و موسیقی و رقص و شادی. می‌شود مزه‌ی شراب شیراز را با انگور قزوین و کردستان مزه کرد. می‌شود تبریز دلاور را دید که آباد است، خندان است و می‌رقصد و آواز می‌خواند.</p><p>می‌شود فردوسی را دید که بر خراسان می‌تابد و رقص چوب می‌کند و محکم پا بر زمین می‌کوبد.</p><p>اصفهان و یزد و کرمان را می‌شود دید که گرد و غبار از رو زدوده‌اند و رنگی دیگر گرفته‌اند و میزبان جهانند.</p><p>می‌شود خلیج‌فارس و مکران را دید که بر ساحلش شهرها آباد و شاد قد علم کرده‌اند و مرکز توسعه و آبادی ایرانند.</p><p>آری می‌شود ملت دیگری را دید با زندگی دیگر. ملتی خندان‌تر، زیباتر، سربلندتر و مهربان‌تر. این ملت امروز زاده شده است. این ملت سر بلند کرده است و فردا و فرداها ایرانی تازه‌تر می‌سازد.</p><p>زن، زندگی، آزادی بی‌تعارف است، رساست، بی‌ریاست و محکم است. اگر از رفع تبعیض می‌گوید از همه‌ی تبعیض‌ها می‌گوید. اگر از آزادی می‌گوید همه‌ی آزادی را می‌خواهد، بی‌لکنت هم می‌خواهد. تمام زندگی را می‌خواهد. تمامش را؛ بی کم و کاست.</p><p>دیگر این ملت تازه، با نگاه تازه، با خرد و دید و چشم‌انداز تازه، خودش را درگیر ترس‌ها و استدلال‌ها و سنت‌های کهنه نمی‌کند. گوشش نمی‌شنود و نخواهد شنید ترهات و اباطیل را. که از آزادی این را می‌خواهند یا آن را. آری این را می‌خواهیم و آن را. و چیزهای دیگری که حتی تصورش را هم نخواهید کرد. ضد تبعیض هستیم تمام و کمال. کرد و بلوچ و عرب و و ترک و ترکمن تمام و کمال حضور خواهند داشت. مسیحی و زرتشتی و یهودی و درویش و یارسان و بهایی و سنی و شیخی و هر آئین و مذهب دیگر که حتی اسمش را نشنیده‌ایم حضور خواهند داشت. همه‌ی افغان‌هایی که دوشادوش ما رنج می‌کشند و برای آبادی این مرز و بوم تلاش می‌کنند دقیقا برابر با ما خواهند بود.</p><p>آری ملتی دیگر متولد شده است و تمام حقش را از زندگی و آزادی فریاد می‌زند و می‌گیرد. باور کنید که می‌گیرد. به رقص خدانور و مهسا و نیکا که می‌گیرد.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3c11990cc14" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[این روزها]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7-97d1d295687f?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97d1d295687f</guid>
            <category><![CDATA[روایت]]></category>
            <category><![CDATA[شیراز]]></category>
            <category><![CDATA[کار]]></category>
            <category><![CDATA[زندگی]]></category>
            <category><![CDATA[نوشتن]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Feb 2018 08:34:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-01T08:34:18.573Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>مظفری یکبار گفت، که من خاطراتم را داستان می‌کنم و گرچه خیلی درست نمی‌گفت، ولی حال همان کار به ظاهر سهل هم از دستم ساخته نیست. اول اینکه شاید قول مظفری راست باشد و اکنون انبانم از خاطره خالی شده و متعاقبا داستان هم. و دیگر اینکه گیر کرده‌ایم. گیر کردن را اصلا نمیشود دست کم گرفت. در واقع همواره گیریم، حد واسط گذشته تا آینده. ولی خب گاهی این وسط حالی داریم که گذشته را کمرنگ و آینده را رویایی دور می‌نمایاند. ولی اکنون چه؟ بهتر است بگویم حالی نداریم، کِشته، داشته و نداشته مان در قامت گذشته جلویمان مثل دیوار قد علم کرده و پر زور هلمان می‌دهد و می‌کشاند به سمت آینده. آینده‌ای که اینگار عجول است و شاید هم مثل هر اتفاق دیگری در این ملک به تعلیق افتاده باشد و حالا یکباره بخواهد جریان یابد. جسم نحیف ما با همه‌ی کمکاری‌ها و تقصیرها در این منگنه گیر افتاده. حال در این وانفسا مجال نوشتن؟ خب معلوم است انتظار شگرفی است. حقیقت امر حتی غذا هم نمی‌توانم آنطور که یادم می‌آید در گذشته‌های دورتر ولعش را داشتم، بخورم. <br>این روزهای گیر کرده در منگنه‌ی زمان از قرار معلوم باید صرف جست و جوی کار شود. خب حقیقت امر نمی‌دانیم حتی از کجا باید شروع کنیم. به ذهنم می‌آید که لیستی از هر جایی که کسی آنجا کاری می‌کند، فراهم کنم و کفش آهنی‌ام را بپوشم و هر طور شده کاری دست و پا کنم. از طرف دیگر فکرهایی هم خودم دارم که البته محتاج مقداری سرمایه است. البته نه سرمایه مارکس، پول واقعی، از آن هایی که کمش کارگشا نیست. البته اراده و توانی می‌طلبد که داشتم و حتی چند برابرش را داشتم ولی اینگار خدمت مثل جانور مکنده‌ای هرچه جوهره‌ی اراده و زبری و زرنگی داشتیم را درخود کشید و یک آدم سست و بی حوصله و رقیق بیرون داد. <br>توی خانه که می‌نشینم حقیقتا همان ذره امیدی که دارم هم دود می‌شود، این را به تجربه فهمیدم. سر علم که پیاده می‌شوم و از خیابان تا می‌کنم و می‌روم سمت پیاده‌رو ارم، کم کم مغزم روشن می‌شود. بعد کم کم خودم را پیدا می کنم و از ارم که سرازیر می‌شوم، فرصت ها و افکار روشنی هجوم می‌آورند. فقط یک مسئله وجود دارد؛ فرصت‌ها و افکار از یک جنس نیستند، یکی سوی شرق می‌کشاندت و دیگری میل غرب دارد. یکی سمت و سوی خودت را دارد و دیگری مال و منال را. یکی اندک سرمایه‌ای می‌خواهد و دیگری سر خم کردنی و یا عدول کردنی را. حال ذهن روشن تا بیاید و کنکاش کند اوضاع را، رسیده ام به گاز و دوباره ذهن مکدر شده. <br>می‌توانستم هفته‌ی قبل، قبول کنم و بمانم و یک زندگی بی حاشیه را شروع کنم. ولی به هرحال با دلایلی دیگر نخواستم و تا حدی می‌دانستم گرفتار چنین وضعیتی خواهم شد. البته دانستن قبلی و شنیدن هرگز مانند تجربه کردن نخواهد شد. <br>قبل از سربازی مفتخر بودیم که حداقل از پس این سال‌ها به سبکی از زندگی رسیده‌ایم که می‌تواند حس خوشبختی را در ما پدید آورد. و حالا رسیده‌ایم به اجرای همان سبک؛ سخت‌تر از چیزی است که حتی فکرش را می‌کردم. حداقلی‌ترین زندگی هم امکاناتی می‌خواهد که بیش از دو سوم عمرت را می‌خواهد و هرچه یادم رفته باشد خوب می‌دانم ما این را نمی‌خواستیم. <br>با همه ی این‌ها همچنان زنده‌ایم، نفس می‌کشیم. شاید هفته‌ی بعد برف ببارد. شاید هم نبارد. به هرحال فرقی ندارد و اتفاقی باید بیفتد. زندگی هم می‌گذرد حالا به تلخکامی یا شیرینی.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97d1d295687f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[دیروز که از خواب بلند شدم اصلا فکر نمی‌کردم زمان ما را تا کجا می‌تواند ببرد.]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B2-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D8%A8%D9%84%D9%86%D8%AF-%D8%B4%D8%AF%D9%85-%D8%A7%D8%B5%D9%84%D8%A7-%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF-%D8%A8%D8%A8%D8%B1%D8%AF-b2caa67ac8f2?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b2caa67ac8f2</guid>
            <category><![CDATA[قرار-نیمه-شب]]></category>
            <category><![CDATA[داستان]]></category>
            <category><![CDATA[روزنامه-ابتکار]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Jan 2017 20:22:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-02T20:22:44.675Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>دیروز که از خواب بلند شدم اصلا فکر نمی‌کردم زمان ما را تا کجا می‌تواند ببرد. اکنون که از خواب بیدار می‌‌شوم گذر ساعت‌ها را در چشم به هم زدنی می‌بینم. ثانیه‌ها شمرده می‌شوند، زمان می‌گذرد و مغزم دارد تلاش می‌کند تا خود را بازیابد. سلول‌های مغزم گیج و منگ دور خود می‌چرخند. همین که همیشه آدم تلاش می‌کند زمان بخرد تا بیشتر در رختخواب بماند خود گویای تلخی زندگی است. تک و توک روزهایی هم بوده‌اند که خواب را از چشم‌ها پرانده‌اند و زندگی لذت بیشتری از خواب به کام ما چشانده است. جمعه هفته قبل از آن روزها بود. شب خوابم نبرد که صبح بخواهم بیدار شوم، بعضی شب‌ها بدخواب می‌شوم و فکر می‌کنم کل شب را بیدار بوده‌ام ولی چون فردای آن شب‌های کذایی معمولا سر‌حالم طبیعتا شب را آنقدر هم بد نخوابیده‌ام. شب وقتی با آن سایه افسردگی و دلگیرش در برت می‌گیرد، وقتی فکر و خیال سراغت می‌آید، وقتی که سوال‌هایت رنگ ازلیت و ابدیت می‌گیرند، وقتی حس می‌کنی خسته‌ای، درست همان موقع مغزت شروع می‌کند به یافتن راه چاره. معمولا شب‌ها راهی به جایی نمی‌برم و وقتی غور در خیالی یا راهی هستم خوابم می‌برد. خواب مثل پادزهری همه چیز را راست و ریست می‌کند. آن شب هم قصه همین بود. قرار نبود دریچه‌ای گشوده شود و راه نجاتی هم نبود. می‌دانم کرامتی هم نداشتم که منتظر معجزه بوده باشم. رفتم لب بالکن با یک پاکت سیگار و یک فلاسک چایی به همراه لیوان مخصوص و زیر سیگاری ایستادم. قرار گذاشتم که یک شب برای همیشه آن حداقل چیز خوشایندی که مطمئنا می‌توانست برایم اتفاق بیفتد و حالم را از آن چیزی که بود بهتر کند را پیدا کنم و دو دستی بچسبم به آن. وقت زیاد بود. شاید تا صبح وقت داشتم. وقتی قرار بود همچین چیزی را پیدا کنم می‌صرفید که قید فردا و فرداها را هم زد. مجموعا هشت سال کار کرده بودم. پول و پله درست و حسابی نداشتم ولی آن موقع و آن روزها پول دغدغه نبود. یک خلا بزرگ توی زندگی‌ام بود که نمی‌خواست پر شود. روزها که توی شرکت بودم و مشغول و از کارم هم بدم نمی‌آمد. عصرها قبل از اذان مغرب معمولا به خانه می‌رسیدم. هرچه نگاه می‌کردم و توی روزهایم جست و خیز می‌کردم همه چیز سر جایش بود ولی بخش‌های مختلف روز خوب به هم وصل نمی‌شدند. حس می‌کردم زندگی جان و رنگ ندارد. شب‌ها بیشتر این فکرها سراغم می‌آمد و صبح‌ها هر چند فراموش می‌شدند ولی حوالی ساعت ده صبح دوباره حافظه‌ام کل حرف‌ها و اوهام شب قبل را فرا می‌خواند و براساس آن مزخرفات که در حالتی مالیخولیایی در ذهنم شکل گرفته بود افراد و دوستانم را قضاوت می‌کرد. هرچه روزها بیشتر جلو می‌رفتند و زمان می‌گذشت ذهنیتم داشت نسبت به همه چیز عوض می‌شد. این بود که آن شب خواستم تکلیف را با خودم یکسره کنم. باید همه قوایم را جمع می‌کردم و برای یکبار هم شده ذهنیت و خوانده‌ها و شنیده‌هایم را یکی می‌کردم. آن شب ده ساعت وقت داشتم که با خودم کنار بیایم. خودم را به میهمانی مواخذه دعوت کرده بودم. لب بالکن که نشستم و اولین پک سیگار را که زدم حواسم رفت سمت سیگار، دیگر یادم نمی‌آمد کی و چرا شروع کرده بودم. بوی تند سیگار که زد زیر دماغم اولین تصمیم را گرفتم، دیگر سیگار نمی‌کشم. آدم‌ها و حرف‌ها را از مغزم کشیدم بیرون و روی هم تلنبار کردم. هر لیوان چایی که بالا می‌دادم، هر نسیم بهاری‌ای که می‌وزید و عطر گلی را با خود می‌آورد، صدای خنده کودکی یا پرواز پرنده‌ای؛ هر کدام گره‌ای را باز می‌کرد، گرد و خاک از مسیر گمگشته‌ای می‌گرفت. داشته‌ها و نداشته‌هایم را به عدد و رقم کشیدم، صد باید و نباید ریز و درشت فهرست کردم. آدم‌ها را در ذهنم پالودم. می‌توانستم شروع کنم. مشکل خاصی برای ادامه مسیر نداشتم. فقط یک چیز بود، تعهد به قول‌هایی که به خودم داده بودم. می‌دانستم دوباره یادم می‌رود که اصلا برای چه این همه فکر کردم و زجر کشیدم. این شد که دنبال اهرم فشار بودم که یکی دو روز دیگر دوباره راهم را کج نکنم و همان روال قبلی را از سربگیرم و همان کار قبلی را. آن فکری که خواب از سرم پراند، سفر بود. سفر یک‌ماهه بدون هیچ وسیله ارتباطی به دورترین جای ایران، سفر به سیستان. صبح آفتاب از پشت سه کوه آن‌ورتر داشت جلو می‌آمد که بیدار بودم و تازه داشت خواب به سراغم می‌آمد. وقتی داشتم فکر می‌کردم که کی و چگونه سفر را شروع کنم پلک‌هایم افتادند روی هم و خوابیدم. سه ساعتی از عصر گذشته بود که بیدار شدم. آفتاب زمستانی تیزی خود را روی دیوار انداخته بود. خودم را از جا کندم و کشاندم لب پنجره، هوا روشن‌تر از همیشه بود. کتری را آب کردم و لب پنجره نشستم. آمدم سیگار آتش بزنم که یادم آمد دیشب با خودم کلی قول و قرار گذاشته‌ام. لبخندی بر لبانم نشست. توی دلم به خودم خندیدم. فلاسک چایی، لیوان و یک زیرانداز برداشتم و رفتم وسط پارک، جایی که آفتاب بی‌مزاحمت خودش را به چمن‌های سوخته می‌رساند؛ نشستم. لیوان را لبالب پر کردم و سیگار را آتش زدم و دوباره حافظه قرار دیشب را جلوی چشمم آورد. برگشتم و صاف رو به خورشید چهارزانو نشستم و عمیق‌ترین کامی را که می‌توانستم گرفتم.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b2caa67ac8f2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[نه دیگر امکان ندارد از خانه بیرون بروم.]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D9%86%D9%87-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D9%88%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D9%88%D9%85-54c8d5c9312e?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54c8d5c9312e</guid>
            <category><![CDATA[داستان]]></category>
            <category><![CDATA[دو-جفت-چشم]]></category>
            <category><![CDATA[آزاده]]></category>
            <category><![CDATA[ترس]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Dec 2016 17:07:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-28T17:07:32.182Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>نه دیگر امکان ندارد از خانه بیرون بروم. تا همین الان هم شانس آورده‌ام که نفس می‌کشم. پشتِ درختِ جلوی خانه رحیم آقا پنهان شده بود. سایه‌اش را دیدم. احتمالا یکی از همین روزها بیاید سراغم. صبح که آقای سعیدی وسایل را می‌گذاشت توی سبد او هم همین را گفت. عجیب نیست الیاس جان؟ خودم هم دقیقا نمی‌دانم چه از جانم می‌خواهد. ولی حتما دردی دارد دیگر و گرنه کسی که بی‌دلیل چند شبانه‌روز کشیک کسی را نمی‌دهد. <br>دیشب با صدای تیر از خواب پریدم. داشتم قبض روح می‌شدم. خیال کردم آمده بالای سرم. شاید هم آمده بود. داشتم زهره ترک می‌شدم. احساس کردم دارد توی اتاق راه می‌رود. نه، واقعا راه می‌رفت. از لبه تخت تا کنار پنجره می‌رفت و می‌آمد. صدای پایش سنگین بود. صبح که پا شدم، در باز بود. فکر کردم چقدر بی‌پناهم. اشکم سرازیر شده بود جانم. آدم به سن و سال من که نباید غم جانش را داشته باشد یا آغوش امن بخواهد. می‌دانی الیاس جان، آزاده که مُرد تنها شدم. چند هفته‌ای دل و دماغِ تا همین سوپری بغل رفتن را هم نداشتم. تو که غریبه نیستی، نفس همدیگر بودیم. تا رفت یک‌باره تنها شدم. دور و برم شلوغ شد ولی نه، نمی‌توانستم با خودم کنار بیایم. دنیا برایم تنگ شده بود. دردم را نمی‌توانستم جایی ببرم. مثل درختی می‌مانم که ریشه‌اش را زده باشند. خب چه انتظاری هست، باید خشک می‌شدم دیگر. شب‌ها خوابش را می‌دیدم. دلخوشی‌ام همین بود. ولی تا چشم باز می‌کردم کرخت می‌شدم. <br>سه هفته قبل بود که دل به دریا زدم و رفتم سر خاکش. همان‌جا بود که برای اولین بار حس کردم یک جفت چشم دارد دنبالم می‌کند. سر خاک یک‌باره حس کردم نکند آزاده را کشته باشند؟ الیاس جان بی‌راه هم نمی‌گویم. آنقدرها هم پیر نبود که بخواهد به این راحتی جان بدهد. عقلش سر جایش بود. دوستم داشت و دلیلی نداشت بخواهد دست به انتحار بزند. نه، من که باور نمی‌کنم. همه اینها سر خاک به ذهنم آمد. همان جا بود که حس کردم آن جفت چشم‌ها دنبالم بودند. سریع برگشتم. آن موقع هنوز جرات داشتم برگردم و پشت سرم را نگاه کنم. چندباری برگشتم ولی فقط سایه‌ای بود، سایه‌ای ترسناک. تا برمی‌گشتم خودش را پشت دیواری، درختی یا بوته‌ای پنهان می‌کرد. برگشتم خانه و حس کردم تا دم در پشت سرم آمد. در را قفل کردم و رفتم پشت پنجره، سیاهی در تاریکی شب گم بود. از همانجا دیگر شب‌ها هم نشد خوابم ببرد. درست نمی‌خوابیدم. خوابم برزخی بود بین رویا و بیداری، حتی ازین هم خفیف‌تر. مغزم یک لحظه خاموش نمی‌شد. فکرم هزارجا می‌رفت. از یک طرف داشتم برنامه می‌ریختم هرجور شده انتقام آزاده را بگیرم ولی جان خودم هم در امان نبود. <br>می‌دانی الیاس جان دلم بدجوری برای خودم می‌سوخت. برای آزاده کباب بود. زنگ زدم آقای سعیدی و خواهش کردم برایم مقداری خورد و خوراک تهیه کند. بنده خدا نپرسید اصلا چرا؟ گفتم پایم شکسته و باور کرد. انگار اصلا حوصله‌ام را نداشت. کی حوصله کی را دارد؟ وقتی با سبد، سفارشم را بالا می‌کشیدم آن حرف‌ها را زد. شاید او هم ترسیده بود. شاید آن دو جفت چشم پی او هم باشد. نمی‌دانم. هرچه بود او هم بی‌قرار بود. پریشب خواب بودم که صدای جار و جنجال بلند شد. انگار کل خیابان ریخته باشند بیرون و با هم منازعه کنند. حرف‌های بوداری می‌زدند. لب پنجره رفتم. شاید داشت ترسم می‌ریخت، هرچه بود آن پای سنگین وسط آن شلوغی که نمی‌توانست بلایی سرم بیاورد. ولی می‌دانی چه دیدم؟ همه به هیبت آقای سعیدی در آمده بودند. همه همدیگر را به یک شکل می‌زدند و ضد هم حرف‌های شبیه هم می‌‌زدند. بیشتر ترسیدم. نمی‌دانم شاید آن دو چشم سایه رفته باشند توی جلد آقای سعیدی. الیاس جان تو که مرا باور می‌کنی؟ هان؟ باور کن چرت و پرت نمی‌گویم، هرچه دیدم گفتم. چه دلیلی دارد بخواهم دروغ بگویم؟ آخر چه منفعتی دارد که به تو که از جانم بیشتر دوستت دارم بخواهم دروغ بگویم؟ نخند الیاس جان، نخند. اصلا خنده دار نیست. می‌گویم نخند!<br>الیاس جان تو اصلا حرف نزنی بهتر است، فقط گوش‌هایت را می‌خواهم. این حرف‌ها اصلا به آزاده نمی‌آید. خفه شو الیاس جان، خفه شو. نه، نه، نه، چرت می‌گویی، نمی‌خواهم بشنوم. بی‌خیال، بی‌خیال. پشت سر مرده حرف نزن، یا تمامش کن یا کاری می‌کنم دیگر صدایت در نیاید. خودت خواستی. می‌بینی الیاس جان چه خون گرمی دارم. همین را می‌خواستی. باز هم بهتر که دیگر صدایی نیست که بخواهد از آزاده بد بگوید. نبودنم بهتر از بی آزاده بودن.</p><p>داستان، دو جفت چشم، روزنامه ابتکار، ۶ دی ۹۵</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54c8d5c9312e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[روایت]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-439cf9aa3610?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/439cf9aa3610</guid>
            <category><![CDATA[جوی-و-برف]]></category>
            <category><![CDATA[روایت]]></category>
            <category><![CDATA[روزنامه-ابتکار]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Dec 2016 15:39:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-21T15:39:22.541Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>روایت</p><p>عروسک یخ زده</p><p>فقط یادم می‌آید که مادر مرا لای یک پتوی کوچک چارخانه قرمز و آبی پیچانده است و روی دوش به سمت بهداری می‌برد. این تک صحنه‌ای که یادم است هیچ پس‌زمینه‌ای ندارد. در همین حد که برای لحظه‌ای چشم باز می‌کنم و می‌بندم. البته مطمئن نیستم همین تک تصویر مال آن روز باشد. هر چه خودم از آن روز چیزی خاطرم نیست کل فامیل انگاری در صحنه حاضر و شاهد بوده‌اند. مهم این است همه متفق‌القول‌اند که تا مرگ فاصله‌ای نداشته‌ام و زنده ماندنم به مویی بند بوده است.<br>مادر تا یادش می‌آید و تا کمی برایش عزیز می‌شوم، قربان صدقه‌ام می‌رود و اشکش جاری می‌شود. مادر می‌گوید: «دهنت قفل شده بود، زن داییت و عمه‌ات هم زود رسیدن، پیچیدیمت لای پتو و بردیم سمت بهداری. بدنت کلا یخ زده بود، فکت باز نمی‌شد. بمیرم برات که یخ و برف کل بدنت رو گرفته بود». وقتی چندبار تذکر می‌دهم که مادر، من روی دوشت بلند شدم و چشمانم را باز کردم می‌گوید: «یادم نیست، شاید، ولی هرچی بود کاری از دکتر ساخته نبود، کاری نکرد برات، نیم ساعت بهداری بودیم و مثل ظرفی که یخش آب شه، یهو چشات باز شد».<br>دایی قهرمان قصه است، جانم را به دایی مدیونم. خودش می‌گفت: «با کَل حسین داشتیم می‌رفتیم سمت خونه مشدی صابر برای عیادت. تا آمدیم از روی پل تا کنیم. چشمم افتاد به جوی پر از آب و برف و یخ. حس کردم یه عروسک لای یخ و برفا داره میاد. زود نشستم لب پل و دستام رو دراز کردم سمت جوی. فکر می‌کردم یه عروسک می‌گیرم برای سعید، خواستم عروسک بگیرم، ولی تو رو گرفتم. باورم نمی‌شد، خیلی فاصله بود. از توی دو تا پل دیگه هم رد شده بودی، حدود 150 متر فاصله بود تا خونه‌تون». همیشه قصه که به اینجا می‌رسید دایی ناگهان حس می‌کرد که چقدر دوستم دارد و با دست اشاره می‌کرد بروم سمتش و ماچ آبداری می‌نشاند روی صورتم و شروع می‌کرد به پک زدن به قلیانش. معتقد بود که اگر چند ثانیه دیرتر رسیده بود معلوم نبود چه بلایی سرم بیاید. راست می‌گفت. جوی پرآب که تابستان هم آبش کم نمی‌کند و هکتار هکتار باغ و زمین را سیراب می‌کند؛ زمستان که باشد آن هم مثل قدیم خدا می‌داند چه قیامتی می‌شود. از هر کوچه زن و مرد بسیج می‌شوند و یخ و برف‌های حیاط و کوچه را توی جوی می‌ریزند و جوی پر آب‌تر از همیشه می‌شود.<br>متهمان<br>مثل هر اتفاق یا حادثه‌ای حتما کسی باید مقصر باشد. حالا وقتی داستان جان یک بچه است چه بهتر که تقصیر و کوتاهی را بیندازیم گردن همان بچه‌ها. البته خودم هم می‌توانستم مقصر شمرده شوم ولی احتمالا چون خطر واقعا جدی بود و سن و سالم دیگر خیلی کم بود که بخواهند حالی‌ام کنند که تقصیر خودم بوده، بی‌خیال من شده‌اند و مظلومِ دیگری را به باد سرزنش و توبیخ گرفته‌اند.<br>متهم ردیف دوم خواهرم بود. خواهر پنج‌ ساله. خب شاید بگویید پنج سال هم که چیزی نیست و بنده خدا این هم بچه است، ولی خب بچه است که بچه است، حرف که حالی‌اش می‌شود، می‌شود سرش داد زد و حالی‌اش کرد که نزدیک بوده برادرش را به کشتن دهد. حالا بگویم جرمش چیست. جرم خواهرک مظلوم، دوستی و بازی کردن همیشگی با دختر دایی‌ام بود. دختردایی، سن و سالش اندازه خواهرک بود. کلا بچه که بودند و تا جایی که من یادم می‌آید جیک تو جیک بودند. این دختردایی نمادی از شیطنت و بازیگوشی بود. حالا نمی‌دانم آن روز دختردایی و خواهرک داشتند با هم توی کوچه بازی می‌کردند و یا اصلا دختر دایی بوده یا نه، ولی هرچه بود روایتی که مقبول همه بود این است که سه‌تایی روی پل جلوی خانه داریم بازی می‌کنیم. من که دو سال بیشتر ندارم و فقط در حدی هستم که بتوانم دستم را بکنم توی برف و دربیاورم،. آن دوتا هم معلوم نبوده مشغول چه بازی‌ای بودند و لابد آدم برفی می‌ساختند دیگر. برای چند لحظه خواهرک می‌آید توی حیاط و دختردایی پنج ساله شرور من را هل می‌دهد توی جوی و خودش هم غیبش می‌زند. بعد خواهرک می‌آید و می‌فهمد که من نیستم. مادرم را صدا می‌زند و شروع می‌کنند به گشتن کوچه‌ها. چند دقیقه‌ای می‌گردند که دایی با جسم یخ زده‌ام سر می‌رسد.‌<br>حقیقت امر هر چه بعدا درباره داستانم فکر کردم و دوباره خاطرات و حرف‌ها را شنیدم هرچند خودم چیزی بیشتر از همان تصویر احتمالا جعلی یادم نیامد ولی برداشت خودم چیز دیگری است. تا یادم می‌آید گیج و جا نَگیر و سربه‌هوا بوده‌ام. شده بخواهم بروم جایی و و غرق در خیالات، صدمتری کوچه‌ای را رد کنم. این‌ها البته برای همه اتفاق می‌افتد فقط کمیت و کیفیتش فرق دارد که حس می‌کنم، در مورد خودم غیرمعمول است. حدس می‌زنم روز حادثه خواستم از روی پل با سرعت رد شوم و بروم توی حیاط و یا برعکس که از همانجا صاف افتادم توی جوی. از همه سال‌های کودکی‌ام این اتفاق چیزی است که همه، از من یادشان می‌آید و اینقدر طی سال‌ها داستانش تعریف و بازتعریف شده که همه جزئیاتش را انگار به چشم دیده باشم. یاد حادثه مثل کانالی می‌ماند که از آن به کودکی‌ام سفر می‌کنم. حس خوب کودکی و برف و بازی و آن بوی آتیش دله دکان‌ها، خنده‌ها و پریدن‌ها و دویدن‌ها؛ همه را زنده می‌بینم. دایی را هر بار با این خاطره با قلیانش فرا می‌خوانم، جانش می‌دهم و شیرین برایم حرف می‌زند. دایی یک بار جانم داد و حالا که چند سالی است که رفته است با مرور حادثه، جانش می‌دهم. قلیانش را جلویش می‌گذارم و شیرین و گرم برایم حرف می‌زند.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=439cf9aa3610" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[نفسِ گرمِ برف]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D9%86%D9%81%D8%B3%D9%90-%DA%AF%D8%B1%D9%85%D9%90-%D8%A8%D8%B1%D9%81-7483f3123076?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7483f3123076</guid>
            <category><![CDATA[روستا]]></category>
            <category><![CDATA[شهر]]></category>
            <category><![CDATA[روزنامه-ابتکار]]></category>
            <category><![CDATA[برف]]></category>
            <category><![CDATA[روایت]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Dec 2016 21:02:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-17T21:02:51.022Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>نفسِ گرمِ برف</p><p>یادم نمی‌آید حتی یک‌بار باران و برفی آمده باشد و خوشحال نشده باشم. اصولا همه‌ روستایی‌ها این گونه‌اند. حتی آن تابستان‌هایی که هنوز بافه‌های گندم را جمع نکرده بودیم و یا خرمن‌ها کوبیده نشده بودند، تا آسمان تاریک می‌شد هر کس با شوق و ذوق صرفا تکه‌ای پلاستیک برمی‌داشت و روی خرمنش می‌کشید، بافه‌ها هم که هیچ. باران و برف اگر حتی بدموقع هم بوده باشند ولی باز هم با شوق و ذوق در آن‌ها نگریسته شده است. <br>از پانزده سالگی برای تحصیل در چند شهر زندگی کرده‌ام. در تمام این سال‌ها باز به نظرم شوق و ذوق روستایی‌ها از بارش برف و باران عمیق‌تر است. شاید عکس نگیرند، آدم برفی نسازند، یا حتی خیلی درباره‌اش حرفی نزنند ولی همه از ته دل خوشحال‌اند و شب خواب‌شان نمی‌برد. در روستا تا برف می‌بارد همه به خانه‌ها پناه می‌برند و از پشت پنجره یا پای قلیان‌شان برف را دنبال می‌کنند. می‌دانند که فصل برف که باشد به این سادگی‌ها بارش قطع نمی‌شود. یک دهه قبل که خانه‌ها خشتی بود و سقف خانه‌ها گلی، مردهای خانه شب‌ها تا صبح نمی‌خوابیدند و طول شب چند نوبت پشت‌بام می‌رفتند و برف‌ها را با پارو پایین می‌ریختند. شوق و ذوق ما که نوجوان بودیم هم این بود که صبح که توی کوچه می‌رویم برف تا زیر پنجره طبقه، بالا آمده باشد. <br>شهری‌ها از بارش برف بیشتر از باران خوشحال می‌شوند درست مثل روستایی‌ها. خب علاقه مردم به برف در این سه شهری که من تجربه زندگی در آن‌ها را داشته‌ام اول به این برمی‌گردد که در این شهرها اصولا برف کم می‌بارد. بعد هم مردم شهرنشین به برف بیشتر به چشم اسباب‌بازی و نشاط نگاه می‌کنند. یک جورهایی انگار برف تمام موهبت‌های باران را دارد و به هرحال چیزهایی هم اضافه. ولی در روستا اصولا نگاه به برف از جنبه دیگری است. اولا همین‌جا بگویم منظور از روستا صرفا روستای خودمان - کمهر، سپیدان، فارس- است. اول اینکه در روستا برف یعنی چشمه، یعنی پر شدن مخازن زیرزمینی چشمه‌ها. اولین چیزی که برف به ذهن روستائیان می‌آورد همین است. برف در رابطه یک به یکی با چشمه‌های بی‌شمار روستا قرار می‌گیرد. حالا اگر تابستان قبل چشمه‌ای خشکیده باشد و یا کم‌آبی اذیت کرده باشد اولین برف زمستان خواب را از چشم همه روستا می‌برد. <br>زمستان سال نود تعطیلات بین دو ترم را در خانه ماندم. یکی از شب‌های اواسط بهمن‌ماه بود، یک متر و نیم برف تا صبح بارید. جاده سپیدان به کمهر یک هفته بسته شد. برق قطع شد. جالب اینجا بود در بخش‌هایی از مسیر، جاده کلا گم شده بود و هیچ ردی از علائم راهنمایی و رانندگی نبود. در آن یک هفته که رسما با دنیا قطع ارتباط بودیم ندیدم کسی غر بزند یا ناراحت باشد. همه خوشحال بودیم. صبح که از خواب بیدار شدم از ذوق داشتم می‌مردم. باورکردنی نبود. بیش از یک متر برف توی حیاط خوابیده بود. همه دیوارها کوتاه شده بودند. برف نازنینی بود. تا هوا گرم شد همه مردان روستا جمع شده بودند توی میدان. همه از رحمت الهی می‌گفتند. سال بعد و حتی سال‌های بعد همانطور که پیش‌بینی می‌شد از صدقه سری همان برف، دوباره چشمه‌ها پرآب شدند و کارها ساده‌تر. گفتم کارها ساده‌تر، اصلا همین که کار کشاورز با آب و خاک است آب در ذهنش جایگاه منحصربه‌فردی پیدا می‌کند، کم‌آبی یک سال خارج از رنج بسیاری که تحمیل می‌کند، احتمال دارد سرمایه چند ساله یک کشاورز را بر باد دهد. یک فرق دیگر هم وجود دارد در نحوه کار و زندگی روستائیان با شهرنشین‌ها. غالب روستائیان از آبان تا فروردین رسما کاری ندارند انجام بدهند و حتی لازم نیست از خانه بیرون بروند. سرمای بیرون هم که گرمای درون خانه را لذت‌بخش‌تر می‌کند و بساط هم‌نشینی‌، مهمانی و دید و بازدید‌ها بیشتر از هر فصلی در زمستان گرم می‌شود. این می‌شود که بارش برف در کنار نوشیدن چایی که قوت غالب روستاست و گوش دادن به صحبت سرد و گرم چشیده‌ای در کنار صدای قل‌قل قلیان برازجونی‌اش تصویری را می‌سازد که زمستان را در ذهن ما بچه‌های روستا بسیار مطبوع و گرم جلوه‌گر می‌کند. شاید هیچ وقت آدم برفی درست نکردیم توی حیاط، یا با برف عکس نگرفتیم و یا به پیشواز آمدنش شال و کلاه نکردیم ولی تا برف می‌آمد ناخواسته دل‌هایمان به هم نزدیک‌تر می‌شد، <br>مهربان‌تر می‌شدیم.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7483f3123076" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[تقلا برای زندگی]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%AA%D9%82%D9%84%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-a14b4f91e72f?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a14b4f91e72f</guid>
            <category><![CDATA[زنبیل]]></category>
            <category><![CDATA[روزنامه-ابتکار]]></category>
            <category><![CDATA[پیرزن]]></category>
            <category><![CDATA[داستان]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Dec 2016 10:15:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-15T10:15:40.053Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>تقلا برای زندگی</p><p>پنجره را تا باز کردم ماشین زد زیر یکی. تا به خودم بیام و مغزم بخواهد بفهمد چه اتفاقی افتاده و باید چکار کنم چند داد و بیداد کردم و دویدم توی راه‌پله. همکف را زدم. آسانسور دائم می‌ایستاد و فاصله 10 طبقه نمی‌خواست تمام شود. همسایه‌ها یا صدا را شنیده بودند و یا نصفه و نیمه صحنه را دیده بودند و چیزی دستگیرشان شده بود. طبقه 8 که ایستاد اصغر راننده آژانس سرکوچه‌ای بدون معطلی پرید تو. نفس نفس می‌زد. فکر کنم از لب پنجره خودش را صاف دم در آسانسور رسانده بود. بیشتر از اینکه با دیدن صحنه شوکه شده و یا ترسیده باشد هیجان داشت. همین که خواست شروع کند به شرح ماوقع دادن گفتم خودم کامل دیده‌ام و نیازی نیست. حالا اگر چند ساعتی یا روزی از حادثه گذشته بود تعریف کردن می‌شد یک چیزی، ولی نه الان و درست در بطن حادثه! برق شوق از چشمانش می‌بارید. <br>دچار یک حال ندانستن گیج‌کننده شده بودم. مثل وقتی که در شهری غریب گم می‌شوی و هیچ برهان و دلیلی برای حرکت در سمت مشخصی نداری ولی بی‌اختیار در مسیری گام برمی‌داری و با هر قدم دائم از خودت می‌پرسی آیا دارم مسیر را درست می‌روم؟ از مقصد دارم دور می‌شوم یا نزدیک؟ با همه این دودلی و شک‌ها باز هم راهت را ادامه می‌دهی و هرچه بیشتر جلو بروی احتمال اینکه بخواهی مسیر رفته را برگردی کمتر می‌شود. آن دلهره گیر کردن در شهر غریب، آن هم در زمستان(که خورشید هنوز در نیامده طلوع می‌کند و هیچ آشنا یا کاری در شهر بین راهی نداری) در این چند دقیقه حرکت و ایستادن آسانسور گریبان‌گیرم شده. حال ثابتم همین بود حالا شاید مثل وقتی که آسانسور ایستاد و تا در باز شد حاج سردار با تمام وقارش جلویش ایستاده بود، حس می‌کردی دیگر زمستان نیست و تابستان است و دلهره‌ات کم می‌شد و امیدت قد می‌کشید با بلند شدن روزها. حاجی آرام بود و زیر لب چیزی زمزمه می‌کرد از آن زمزمه‌هایی که قوت را می‌رساند نه مثل دروازه‌بانی که موقع پنالتی زدن ورد می‌خواند و ضعف و ترسش را خیلی واضح بروز می‌دهد. حاجی قلبش مطمئن بود و اگر ذکری هم می‌گفت برای ما بود و آرام کردن ما. حاجی که تو آمد برای دقایقی اصغر که بدجوری گوش‌های ملیحه خانم را به کار گرفته بود و داشت دیده‌ها و ندیده‌هایش را توی مغزش می‌ریخت، ساکت شد. باز هم خوب بود. پیرزن مبهوت نگاه می‌کرد و صادقانه نشان می‌داد که تعجب کرده، دل سوزانده، دعا کرده و یا ترسیده است.‌<br>صحنه در ذهنم مرور می‌شد. آسانسور در طبقات 7 توقف نکرد و طبقه 5 هم خالی بود. طبقه 4 علی و مریم، بچه‌های آقای سعیدی پریدند تو. مودب سلام کردند و همان دم در ایستادند. گوش‌هایشان را تیز کرده بودند. همه حس‌گرهای بدن‌شان معلوم بود روشن است تا هر چه را از واقعه بیشتر درک کنند. عجیب بود که آسانسور در طبقات 2 و 3 توقف نکرد. البته وقتی وارد کوچه شدم متوجه شدم بقیه خود را از راه‌پله رسانده‌اند. مریم و علی تا در باز شد خود را سریع رساندند توی کوچه، کاری که من هم دوست داشتم انجام بدهم ولی حضور حاجی مانع می‌شد. حاجی سنگین قدم برمی‌داشت و من و اصغر و ملیحه خانم پشت سرش رفتیم توی کوچه. از در آسانسور که بیرون آمدیم دوباره سر و صدا و همهمه بلند بود معلوم بود کل کوچه جمع شده‌اند.<br>بی‌اختیار اشک می‌ریختم. کاملا بی‌اختیار، به نحوی که فقط تا‌ به خودم می‌آمدم متوجه اشک‌ها می‌شدم. پراید از سر کوچه پیچید، سرعتش را کم نکرد و بیست متر جلوتر اختر خانم را به هوا برد. برای همه آشنا بود. بیشتر از خودش زنبیل نان و وسایلش و کمر خمیده‌اش در ذهنم جولان می‌دادند. از همان لحظه اول به ذهن من و لابد همه خطور کرده بود که پیرزن نفس آخرش را کشید. شاید اگر جوان رعنایی را ماشین زیر گرفته بود این حجم دلسوزی، غیرت و یا نالش از اینکه نتوانستم کاری کنم وجودم را نمی‌گرفت. ولی آن فرتوتی، بی‌دفاعی و ضعفش باعث می‌شد که حادثه بدل شود به یک بیانیه که همه ما را می‌خواست محکوم کند. مثل دیدن یک کلیپ کودک‌آزاری که تا می‌بینی از خودت هم متنفر می‌شوی. انگار که تقصیر من باشد که کوچه مدتی است شده مسیر فرعی خیابان شلوغ. مسیر در رویی که بعضی‌ها سرشان را کج می‌کنند و در آن جولان می‌دهند.‌<br>سر صحنه پیرزن شکسته و خسته از زندگی پخش زمین بود. راننده پراید که دو دستی توی سرش می‌کوبید مبهوت اتفاقی بود که افتاده بود. آمبولانس و پلیس هم آمده بود و هر که در کوچه بود. چشم‌ها از غم برق می‌زد. حتی اصغر که از این صحنه‌ها کم ندیده بود جیکش در نمی آمد. انگار همه دعوت شده باشند به مراسم تشییع خودشان. نگاه‌ها با حسرت و درماندگی سمت کف زمین بود. همه تعهد کرده بودند حرفی نزنند و مراسم را با سکوت برگزار کنند و خواب پیرزن را پریشان نکنند. این بین حاجی سردار و یکی دو تا از کارکشته‌‌های محل از بقیه جمع حساب‌شان جدا بود و دست و دل‌شان به کار می‌رفت. ما مرگ و سایه‌اش را می‌دیدیم آن هم مرگی که دردناک بود و پلشت و آن‌ها زندگی را می‌دیدند. مرگ پیرزن حالا هرچقدر هم بخواهد معصومانه و نامحتمل باشد برای آن‌ها در طیف زندگی تعریف می‌شد. <br>آمبولانس که رفت و اهالی کوچه هم که پراکنده شدند راهم را گرفتم و برگشتم سمت آپارتمان. انگار یک چیزی از زندگی‌ام کم شد. یک چیزی در حد دیدن پیرزنی که دم صبح با زنبیل کوچکی و با کمر خمیده از خانه بیرون می‌زند و آن مسیر بیست متری تا سر کوچه را بیست دقیقه طی می‌کند. پیرزن بیست دقیقه هم نشد که باز هم از جلوی در خانه‌اش تا سر کوچه را رفت ولی این بار چیز ساده‌ای را از زندگی من برد. یک چیز کوچک که بعدها اسمش را گذاشتم تقلا برای زندگی.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a14b4f91e72f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[‏مرگ خیلی هم بی خبر نمی‌آید
علی سه سال پیش مرد.]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D9%87%D9%85-%D8%A8%DB%8C-%D8%AE%D8%A8%D8%B1-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D8%AF-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D9%85%D8%B1%D8%AF-787755711abb?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/787755711abb</guid>
            <category><![CDATA[مرگ]]></category>
            <category><![CDATA[داستان]]></category>
            <category><![CDATA[آلرژی]]></category>
            <category><![CDATA[آلودگی-هوا]]></category>
            <category><![CDATA[تهران]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Dec 2016 19:31:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-05T19:31:43.848Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‏مرگ خیلی هم بی خبر نمی‌آید<br>علی سه سال پیش مرد. شایدم ما کشتیمش. همه‌ی ما. یه روز از خونه زد بیرون که بره دانشگاه، دیگه برنگشت. همه انگشت به دهن موندن. هنوزم صدای خس خس سینه‌اش تو گوشمه. پوچ رفت. یه آلرژی حاد جمع شد با دستپخت همه‌ی ما از قاجار تا الان؛ هوای خراب، آلوده، ناسالم یا هرچی اسمش رو گذاشتن، چه فرقی میکنه، مهم این بود که علی باشه که دیگه نیست. جالب بود مرگش. هیشکی باور نکرد. همه مبهوت بودن. یه خرده غیر قابل باور بود، این شد که تا مرد خونوادش فکر می‌کرد یه دسیسه‌ای تو کار باشه، لپ مطلبشون این بود: « مگه میشه یکی به این سادگی بمیره؟اون هم جوون رعنا؟ ». البته من همون موقعم گفتم بهشون دسیسه تو کار نبود، تو هوا بود. بیمارستان بودم، خانواده مشکوک بود، می‌خواستن کالبد شکافی شه. من دلم رضا نبود. رفتم خونه‌شون تا یه بزرگتری چیزی پیدا کنم که بی‌خیال شن. شنیده بودم خاک مرده سرده ولی دیگه فکر نمی کردم یادشون بره اون جوون رعنا چندبار رفته زیر اکسیژن، اون جوون رعنا تنگی نفس داشته و تو هوای پاکش هم اگه قرصاش رو نمیخورد می‌افتاد به سرفه و آبریزش و نهایتا نفسش می‌گرفت. با این‌همه دو شب قبل مرگش چیزایی گفت که مثل وصیت میموندن. با اینکه اول شب حتی با اینکه هوا خیلی سالم نبود راحت بود و می‌گفت و می‌خندید. اصولا تا ناراحتی جسمی‌ای نداشت معمولا سرحال بود. آخر همان شب به خس خس افتاد و مستقیم بردیمش بیمارستان. از بیمارستان که مرخص شد با هم رفتیم خونه، اونجا سفره دلش را تا حدی باز کرد. گفت:«بیماری باعث میشه آدم از حصار تنش خارج نشه، همیشه حواست همین دور و بر باشه، بَده؛ چون آدم نمی‌تونه خیلی خیال پردازی کنه. خوبه؛ چون همون چند دیقه‌ای که نفست گرمه، معدت درد نمی‌کنه حواست هست خوش باشی و بدونی تو بدبختی دست بالا دست زیاده» ایقد گرم حرف می‌زد اینگار داشت درباره یکی از دوستای پدرسوخته‌اش حرف می‌زد و نه درباره تنگی نفسش. میگفت:«دوسالی بود که اینجوری اذیت نشده بودم، چارسال یزد بودم و دو سالم شهرضا با اون همه کله‌خر بازی فقط دوبار نفسم این‌جور بند اومد. کاشکی می‌شد برگردم به همون یزد، با این هوا یا باید تو خونه بمونم و یا اینکه از تهران برم. همه باید برن در واقع، حالا ما حساسیم زودتر می‌میریم» وقتی از مردن می‌گفت یه دونه بشر رو کره زمین نبود که بخواد فکر کنه دو روز دیگه نفسش کلا بند میاد. شایدم اشتباه می‌کنم، شاید اون پرستار بیمارستان بو برده بود، شاید به تجربه می‌دونست که این ریه‌ها و این خس‌خس ها حریف این هوا نمی‌شن. از همه‌ی حرف‌هایی که زد چند جمله آخرش بود که من رو مجبور می‌کرد برم پیش خانواده‌اش و نذارم کالبد شکافی کنن«نفس تنگی هیچیش بد نیس، مشکلش اینه نمیشه خوب سیگار بکشی، چارساله سیگار می‌کشم، هنوز حرمت مادر رو رعایت می‌کنم، می‌ترسم همین روزا تو این هوا بیفتم بمیرم، بعضی وقتا فکر می‌کنم اگه تو خیابونی یا تاکسی نفسم بند بیاد و هوا هم اینجوری آلوده باشه باید چیکار کنم؟ می‌دونی بعد این همه سال هنوز نمی دونم، راستی اگه مُردم یه وقت نیان کالبد شکافی کنن و تابلو شه سیگاری بودیم» جمله آخر را که گفت با هم زدیم زیر خنده. خارج از این حرف‌ها برای من مسجل بود که دلیل مرگش چه بود، حالا علی جسمش که همیشه آزارش می‌داد و این کالبد شکافی باعث میشد همان ظاهر خوبش را هم خراب کنند. با مادرش که اصلا نمی‌شد حرف زد، من دلش را نداشتم. یه گوشه وایستادم تا دایییش پیدا شد. نمی دونم چقدر حرفش خونده میشد ولی هرچی بود سن و سالش بالا بود. کشیدمش گوشه حیاط و براش گفتم علی وضعیتش چی بوده و مرگش محتمل، مثل خیلیای دیگه، دایی سر تکون می‌داد، چشماش قرمز بود، سر تا پا سیاه پوشیده بود. هیچ جوابم نداد ولی آخرسر فقط گفت: «مطمئنی؟» با تکان دادن سر تایید کردم. از چی مطمئن بودم؟ یعنی خودشان این چیزها را نمی‌دانستند؟ فکر ‌کردم میتونه طبیعی باشه که دایی‌اش اصلا خبردار نباشه؟ دایی رفت و با پدرش برگشت. محمود پدرش چند ساعت نکشیده چشمانش گود رفته بود. برایش توضیح دادم دوباره. اینگار چیزهایی داشت یادش می‌آمد. چیزهایی هم داشت دست من می‌آمد. اینگار علی بخشی از بیماری‌اش را پیش خانواده پنهان کرده بوده، پدرش تایید کرد که علی همیشه قرص حساسیت میخورده ولی از کم و کیف ماجرا خیلی خبردار نبود. باورکردنی نبود، من که دوستش بودم خبر داشتم ولی خانواده نه. دلیلی نداشت بخواهد چیزی را پنهان کند. یک عادت داشت البته، بی‌خیال بودن، پشت گوش انداختن. البته خانواده هم حق داشتند چیزی دستگیرشان نباشد، شش سال جوان رعنایشان رفته بود پی درس و سربازی، مختصر دیداری هم اگر بود تابستان بود یا عید. شاید قصه همین بود. علی اولین زمستانی بود که بعد از شش سال تهران مانده بود، شاید خودش هم فکرش را نمی‌کرد که مرگ اینگونه و به همین سادگی تمامش کند. دو بار رفت زیر اکسیژن، آن هم در هوای سالم یزد. تا زمستان می‌آمد و هوا یخ می‌شد به خس خس می‌افتاد و اگر قرصش را سر موقع نمی‌خورد و بدشناسی می‌آورد نفس کشیدنش مختل می‌شد و چشم‌هایش قرمز. کار که به این‌جا میرسید اکسیژن لازم میشد. هنوز نیم ساعت از بالا آمدن نفسش نگذشته بود که معمولا همه دردها و زجرهایش را فراموش می‌کرد. پدرش حرف‌هایم را کامل شنید. منگ بود. فکرش را نمی‌کرد این حرف‌ها و این اتفاقات برای پسرش اتفاق افتاده باشد. فقط تا حدی آبریزش یادش بود و قرص خوردن‌های گاه بیگاه و البته محدود خس خس کردن¬ها. همین محدود اطلاعات من که طبیعی‌ترین دانسته‌های یک دوست می‌تواند باشد برای پدرش و بعد خانواده‌اش مثل افشا کردن رازی بود که اینگار علی آن‌را فقط در گوش من گفته باشد. علی‌ای که من و دوستانش می‌شناختیم، یک وجه زندگی‌اش مربوط می‌شد به حساسیت و آبریزش بینی و خس خس. شایدم اگر زمستان دانشگاه‌ها تعطیل می‌شد خانواده اینطور غافلگیر نمی‌شد. چیزهایی هم بود که در چند ساعت حضورم دستم آمده بود. اینگار من دریچه‌ای به روی خانواده‌اش گشوده بودم از وجهی که هرگز پسرشان را آنگونه ندیده بودند و من هم چیزهایی داشتم از خانواده‌اش می‌دیدم که شناختم را کامل می‌کرد ولی چه فایده. تکه‌های پازل کنار هم قرار گرفتند. نهایتا پدرش و خانواده‌اش بی‌خیال خیال بافی و توهم توطئه شدند و دست از شک و تردید برداشتند.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=787755711abb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[رفتن، همیشه رفتن]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-b8a471bbf74f?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b8a471bbf74f</guid>
            <category><![CDATA[مرگ]]></category>
            <category><![CDATA[فقدان]]></category>
            <category><![CDATA[مهاجرت]]></category>
            <category><![CDATA[سفر]]></category>
            <category><![CDATA[رفتن]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 03 Dec 2016 19:43:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-03T19:43:04.293Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>رفتن، همیشه رفتن</p><p>سیزده سالم بود که پدرم به همراه مادر و چندی دیگر از اعضای خانواده راهی کربلا شدند؛ در همان سالی که صدام سقوط کرد و راه کربلا باز شد. قبل از رفتن‌شان شوق و ذوق داشتم. خودم تا آن موقع سفر دور و دراز نداشتم و اصلا خانواده به هر دلیلی اهل سفر و مسافرت نبود، سنتی که هنوز هم پا برجاست. تا پدر و مادر رفتند، آن شوق و ذوق اولیه فقط یک روز ماند و بعد جایش را داد به احساس فقدان. فقدان یک نقطه امن و تکیه‌گاه که من در ذهنم داشتم. کاملا حس می‌کردم که چقدر وابسته‌شان هستم و وجودشان برایم ضروری است. چیزی که تا قبل از دوری از آن‌ها به دلیل وجود همیشگی‌اش درک نکرده بودم. این بود که منِ نوجوانِ آن روزها که روابطم محدود می‌شد به اعضای خانواده و عمق ارتباطم هم با پدر و مادر بود، ترسیدم. برای جان‌شان ترسیدم. آن روزها فقط دعا می‌کردم که سالم و سلامت زیارت را تمام کنند. وقتی آمدند اشک ریختم از شوق. اشکی که موقع رفتن‌شان نریخته بودم. <br>این حس فقدان و کشش به داشتن و یا حفظ رابطه‌‌ها به نظرم حتی به اشیا هم مربوط می‌شود. قبل از عید امسال عازم آموزشی خدمت وظیفه شدم. از در دژبان که رد شدیم یکی دو ساعت اول مبهوت و سر در گم بودیم و منتظر که ببینیم قرار است چه پیش بیاید. روز بعد که نیمه شب از خواب بلندمان کردند چند دقیقه‌ای ناخودآگاه داشتم دنبال گوشی می‌گشتم و وقتی به خودم آمدم حس کردم انگار دست و پایم را کوتاه کرده باشند و به زور در یک قوطی در بسته و ایزوله جایم داده باشند. این تجربه دنباله‌دار بی‌اختیار دست در جیب بردن و پی گوشی گشتن تجربه مشترک اکثر هم خدمتی‌ها بود. آنجا هم بارها این حس فقدان که اینگار حفره‌ای در وجودت ایجاد شده باشد را حس کردم. یک شب که در آسایشگاه دور هم نشسته بودیم و از دلتنگی‌هایمان می‌گفتیم، یکی از دوستان بابلی خیلی شیرین می‌گفت دلم برای پریز برق تنگ شده است. خوبی شرایط آموزشی سربازی این بود که هرچند کلا محدودت می‌کرد ولی هرچه بود نهایتا محدود به یک دوره کوتاه دوماهه بود که امید می‌رفت دیر یا زود تمام شود ولی وقتی به مرگ می‌رسیم و حدیث رفتن و فقدان ابدی دیگر قصه فرق می‌کند. قوی‌ترین حالت آن احساس فقدان، به تجربه مرگ دوست یا عزیزی برگردد. مرگ با آدم تعارف ندارد. یکباره هر شخصی را که بخواهد حذف می‌کند و نتیجه‌اش می‌شود محو شدن بخش مهمی از ارتباطات و حرف‌ها و خاطرات ما. تا یکی از بین می‌رود چیزی که بیشتر اذیت می‌کند آن ندیدن همیشگی است، چیزی که می‌شود اسمش را گذاشت فقدان همیشگی. همه آن غم‌ها و از دست دادن‌ها جامه مطلق می‌پوشند. در لحظات اولیه که مرگ سایه‌اش را می‌اندازد روی زندگی ما آن حفره به قدری بزرگ می‌شود که آدم خیال می‌کند هرگز نمی‌تواند پرش کند. دل آدم جوری خالی می‌شود که انگار دنیا واقعا دیگر ارزشش را ندارد. <br>هدفم از نوشتن این‌ها چیز دیگریست. هدفم اتفاقی است که این روزها زیاد می‌افتد. یک هفته قبل میلاد (که عمر رفاقتمان به هشت سال می‌رسد و نصف شیرینی شیراز برای من از صدقه سرش است) خبر داد که ویزایش آمده و اول دی ماه عازم آلمان می‌شود برای ادامه تحصیل. تا قبل از اینکه ویزا بیاید و کارها درست شود دلم قرص بود، با اینکه مطمئن بودم به هرحال میلاد همین روزها می‌رود. ولی تا اینکه تاریخ قطعی رفتنش را گفت، حس کردم انگار آن حفره لعنتی دوباره دارد توی دلم جا باز می‌کند. دوباره حس کردم دارم یک چیزی را از دست می‌دهم. به خودش هم گفتم که خدا آلمان را خراب کند که دارد یکی یکی دوستان ما را می‌گیرد. بعد با خودم فکر کردم مگر قرار است چه بشود؟ با این امکانات جدید با هر کسی و در هر نقطه‌ای از جهان می‌توانی ارتباطت را حفظ کنی. ولی خوب می‌دانم شاید بشود ارتباط داشت ولی قطعا دیگر نمی‌شود با هم خیابان‌ها را گز کرد و نشست و گفت و خندید و اگر هم بشود حرف سال تا سال است و آن‌ها که تجربه رفیق‌های شیش دانگ دارند خوب درک می‌کنند سال تا سال ندیدن رفیق یعنی چه؟ حس می‌کنم با مهاجرت تعدادی از آن ریسما‌ن‌های ارتباط که دل آدم را محکم سر جایش نگه می‌دارد پاره می‌شود و آدمی لرزان می‌‌شود.<br>شاید مهاجرت تلخی‌اش به اندازه مرگ نباشد و نیاز نباشد برایش عزا بگیریم و سیاه بپوشیم ولی هرچه هست به نظرم سفر و مهاجرت در طیف مرگ قرار می‌گیرند، مرگِ بخش مهمی از روابط و آشنایی‌ها و اجبار به ترک یک سری عادت‌های شیرین. به هرحال زندگیست دیگر و کاریش نمی‌شود کرد.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b8a471bbf74f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[پنج سال قبل عمرا فکر نمی‌کردم که تا امروز اسیر این تخت‌های فلزی خوابگاه و یا آسایشگاه باشم ولی…]]></title>
            <link>https://medium.com/@HaFa/%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%82%D8%A8%D9%84-%D8%B9%D9%85%D8%B1%D8%A7-%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-%DA%A9%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D8%AE%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D9%84%D8%B2%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%88-%DB%8C%D8%A7-%D8%A2%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D9%85-%D9%88%D9%84%DB%8C-%D9%85%DB%8C-750e7eb7eaa0?source=rss-392664f1bd25------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/750e7eb7eaa0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[هادی فرامرزی]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Nov 2016 20:35:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-23T20:35:51.377Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>پنج سال قبل عمرا فکر نمی‌کردم که تا امروز اسیر این تخت‌های فلزی خوابگاه و یا آسایشگاه باشم ولی می‌بینم که هستم و یک سال دیگر هم و با این‌همه اتفاق خاصی چه مثبت و یا منفی هم رخ نداده و نمی دهد. زندگی همین‌گونه که تا الان ما را در حالت تعلیق و انتظار نگه داشته پرشتاب جلو می‌رود و عقربه‌ها هم قصدی برای ایستادن ندارند. زمان می‌گذرد و من و یا ما همچنان منتظریم که دست سعادت از جایی دیگر و یا حتی ماورا به سوی ما دراز شود و رستگاری در آغوشمان بکشد. تقصیر خودمان هم هست البته. کم کاریم یعنی کم‌کار بارمان آورده‌اند. یادمان نداده‌اند که تمرمز کنیم روی چیز خاصی، مشتی اطلاعات و دانش از جاهای مختلف هر آدم خام و نپخته‌ای که رسیده فرو کرده در حلقمان. سی سالگی دارد می‌رسد، هرچند چند سالی هنوز راه هست ولی خب اینگار تا الان آنچه شایسته بود نشده‌ایم. هنوز ساعت تند عقربه‌هایش را شلاق می‌زند و یورتمه می‌رود و ما کنار جاده زمان در انتظار اسب سفید رستگاری که بیاید و بیاید و بیاید.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=750e7eb7eaa0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>