<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by IceApinan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by IceApinan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Iceapinan?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*5HbbpXT47Q9H1Xrlu02pLw.jpeg</url>
            <title>Stories by IceApinan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 21:09:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Iceapinan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[IceApinan’s CO Declaration : IAM a conscientious objector]]></title>
            <link>https://medium.com/iceapinan/iceapinans-co-declaration-iam-a-conscientious-objector-636b6438d825?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/636b6438d825</guid>
            <category><![CDATA[military]]></category>
            <category><![CDATA[conscription]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Jun 2019 02:03:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-06-22T02:15:45.764Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>IAM a conscientious objector</h3><p>Hello, my name is Apinan Issarakura Na Ayutthaya, now I am 17 years old. As the 18-year-old’s birthday approached, I became aware of the path I was about to take to stand against injustice in this country or continue to consent and remain silent.</p><p>Conscientious objection first came into my mind when I was 16. At that time, I first met Netiwit Chotiphatphaisal, my colleague at Santi Pracha Dhamma Library, and Thailand’s declared conscientious objector. So, I would like to appreciate him.</p><p>Nowadays, conscription is outdated. In this world at this century, countries in the world are competing with their economies and technologies, not military personnel. The fact that amount of the soldiers in the army are no longer the primary factor in defeating war rivals, but a scientific advancement and technological! Today, our country is no danger to the risk of war. I think we should turn to an all-volunteer military system. We will have better military quality, better preparedness, and efficiency. The people who want to be the soldiers will serve the country in their way as proud. If we continue to draft, we will have the quantity and the lack of quality soldiers as they do not want to be. In my opinion, the military in this situation is not a national service at all, but the destruction of the nation. For the new generation just graduated, instead of having their opportunity to bring the knowledge they have learned to develop our beloved country to be a prosperous and developed country. Moreover, not only they had to sacrifice their precious time for two years in the barracks. But also, in fact, some people still have to take care of their family or be the only child to take care of their parents. It is like destroying one’s life. National service should not be limited to military service but should be acceptable to many. Just like we do not force anyone into a doctor or engineer, everyone should have the right to choose the way to benefit this country.</p><p>Military institutions deeply rooted in Thai society for a long time. We have many coup governments over a government that comes from the people. Since the Siamese revolution of 1932, we have had 13 successful coups, and more than 20 wasted constitutions like a toilet paper. Every constitution that the military uses will write that the country is governed by democracy. However, in practice, it is not so. For me, it is just an ingenious military dictator facing the word “Democracy.” I am one of the new generation, so I want to get up, but not to get up and take a revolution like in the past. It is a peaceful way of using nonviolent methods and encouraging young people to think or fearlessly standing up for what they believe in. I believe that this approach will lead this country to sustainable democracy.</p><p>Where is freedom of speech? Imagine a situation that you just said something publicly in the way that you disagreed with the junta. Then, shortly after, someone knocked at your door and sent you to the military re-education camp. Many activists who are my friend had a direct experience of this, but I haven’t. However, no one can guarantee me that I will be safe in the future.</p><p>The military culture in this country is violent and brutal. Nevertheless, military institutions have been trying to convince us since childhood. We are often taught that the military is a sacrificial and praiseworthy profession. There is also military training in the school; the lessons are controlled according to the military needs. They want to control the mind of the people not to rise against them, to have abuses of human rights, to diminish human dignity and unfair practices. Many conscripts are enlisted. They have no life insurance. Some of them have been tortured to death, and so are the news of the country, as seen every year. The shocking thing is that in the last few months, even military students who have not yet reached military maturity have been subjected to such cruelty. However, no one or any organization is willing to condone the military. I cannot stand the injustice in a country where even the right to live is no longer certain</p><p>I am a Buddhist and killing others is a sin. With my belief, I cannot affiliate with the military and the war. The Thai people know this as well because it is one of the five precepts that we hold together. We say that we are a Buddhist country and love peace. But in practice, we reverse. When it comes to the military, the authorities in the country coerce us to commit crimes against the principal, claiming in the name of the law almost a hundred years before that never thought to revise it. Why don’t we have the right to stay true to the faith that we believe ?</p><p>I declare here that I am a conscientious objector.</p><p>I will never ever be a soldier. I will not participate in all other military activities related to violence in all forms.</p><p>My stance on this, although in the future, I may have to go to court or go to jail. These decisions include the consequences. I am willing to receive it in all respects.</p><p>Link to <a href="https://www.wri-irg.org/en/programmes/rrtk/co-declaration/2018/iceapinans-co-declaration-i-will-never-ever-be-soldier">CO Declaration</a><br>Also published on <a href="https://www.wri-irg.org/en/programmes/rrtk/conscientious-objector/2018/apinan-issarakura-na-ayutthaya">War Resisters’ International</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=636b6438d825" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/iceapinan/iceapinans-co-declaration-iam-a-conscientious-objector-636b6438d825">IceApinan’s CO Declaration : IAM a conscientious objector</a> was originally published in <a href="https://medium.com/iceapinan">iCEAPiNAN</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เรียกร้องให้ปล่อยตัว Tashi Wangchuk โดยด่วน !]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7-tashi-wangchuk-%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%94%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99-3a23d856f9de?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a23d856f9de</guid>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Jan 2017 20:50:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-25T20:59:17.208Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>จะครบรอบหนึ่งปีแล้วที่ Tashi Wangchuk ผู้สนับสนุนให้เกิดการยกระดับคุณภาพ การเรียนการสอน ‘ภาษาทิเบต’ ในโรงเรียน ถูกทางการจีนกักตัวตั้งแต่ 27 มกราคม ปีที่ผ่านมา ในข้อหาฐาน “ปลุกระดมแนวคิดแบ่งแยกดินแดน” ซึ่งถ้าศาลตัดสินให้ Tashi Wangchuk มีความผิดเขาอาจต้องโทษจำคุกถึง 15 ปี (จากข้อมูลทางสถิติที่เผยแพร่โดย Zhou Qiang ประธานศาลประชาชนสูงสุดของจีน อัตราการตัดสินจำเลยให้มีความผิดมีถึง 99.92 %)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*2usXy6jaeaScIulAICqjaQ.png" /></figure><p>สิ่งที่ Tashi Wangchuk กระทำลงไปนั้น เพียงเพราะ ในปัจจุบัน ภาษาจีนกลางได้กลายเป็นภาษาเดียวที่ใช้สอนให้กับนักเรียนในโรงเรียน เขาจึงโพสต์ข้อความแสดงความกังวลอันสะท้อนถึงการที่เด็กนักเรียนทิเบตส่วนใหญ่ในโรงเรียน ไม่สามารถพูดภาษาแม่ของตนเองได้อย่างราบรื่น เช่นเดียวกันกับวัฒนธรรมทิเบตที่กำลังเลือนหายไปอย่างช้าๆ</p><p>Max Baucus เอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศจีน ได้เผยแพร่เอกสารเนื่องในวันสิทธิมนุษยชนประจำปี 2016 ความว่า :</p><blockquote>ในรัฐธรรมนูญของจีนก็ได้บัญญัติไว้อย่างชัดเจนว่า “ทุกเชื้อชาติมีเสรีภาพที่จะใช้และพัฒนาภาษาพูด ภาษาเขียนของตนเอง” ดังนั้นผมถามว่าเพราะเหตุใด Tashi Wangchuk ซึ่งเป็นพลเมืองจีนคนหนึ่ง เป็นผู้สนใจการศึกษาอย่างลึกซึ้ง ยังคงอยู่ในคุกเพราะ การสนับสนุนอย่างสันติที่มีต่อการศึกษาทิเบตของเขา</blockquote><p>ในกรณีทำนองเดียวกัน ไม่นานนี้ ไม่เพียงแต่ Tashi Wangchuk เท่านั้น ถ้าเรายังไม่ลืมกัน เพจคนไทยเพื่อทิเบตเคยนำเสนอเกี่ยวกับ Shokjang นักเขียนชื่อดังในทิเบตที่ได้เขียนตั้งคำถามเกี่ยวกับ ‘การเคลื่อนพลของกองกำลังจีนในทิเบต’ ลงใน blog ของตนเอง และ ถูกศาลตัดสินจำคุกไปแล้วถึง 3 ปี เมื่อปีที่ผ่านมา</p><p>สุดท้ายนี้ เพจคนไทยเพื่อทิเบต ในฐานะกลุ่มคนไทยกลุ่มหนึ่ง ผู้ไม่นิ่งเฉยกับความทุกข์ยากของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ขอส่งกำลังใจให้กับ Tashi Wangchuk และ พวกเราเรียกร้องให้ทางการจีนปล่อยตัวโดยเร็วที่สุด</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a23d856f9de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ในปี 2022 เราจะได้เห็น Supernova ด้วยตาเปล่า]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B5-2022-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B9%87%E0%B8%99-supernova-%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%B2-c382fb39636d?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c382fb39636d</guid>
            <category><![CDATA[ดาราศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[astronomy]]></category>
            <category><![CDATA[science]]></category>
            <category><![CDATA[space]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Jan 2017 09:23:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-25T09:42:51.714Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>นักวิทยาศาสตร์กำลังทำนายการเปลี่ยนแปลงของระบบดาวคู่ (binary stars) ที่รู้จักในนาม KIC 9832227 ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่า ดาวทั้งสองดวงจะชนกันจนทำให้เกิดระเบิดเป็นมหานวดารา (supernova)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*baHSnhGC5xj6qzpI7uJS0A.jpeg" /><figcaption>ภาพจำลองของ VFTS 352 ข้างต้นแสดงให้ถึงระบบดาวคู่ที่กำลังรวมกัน ก่อนการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่</figcaption></figure><p>ในปี 2013 KIC 982227 ถูกสังเกตว่ามีการเปลี่ยนแปลงในความสว่า’ และ จากการสำรวจที่ลึกยิ่งขึ้นไปอีก ทำให้นักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่า วงโคจรของมันกำลังเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ</p><p>ในปี 2022 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานหลังจากนี้ ถ้ามหานวดารา (supernova) จะเกิดขึ้นจริงๆ เราควรจะได้เห็นมัน ในกลุ่มดาวหงส์ (Cygnus) ที่เราสามารถเห็นได้จากแผนที่กลุ่มดาวไม้กางเขนเหนือ</p><p>… แต่ไม่ต้องห่วง เราจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เนื่องจากมันอยู่ไกลจากเรามากนั่นเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c382fb39636d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผู้แสวงบุญชาวทิเบต ถูกบังคับให้กลับประเทศ]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%8D%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%9A%E0%B8%95-%E0%B8%96%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8-d31b6a26f4dd?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d31b6a26f4dd</guid>
            <category><![CDATA[ศาสนาพุทธ]]></category>
            <category><![CDATA[dalai-lama]]></category>
            <category><![CDATA[ทิเบต]]></category>
            <category><![CDATA[อินเดีย]]></category>
            <category><![CDATA[จีน]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Jan 2017 06:47:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-25T06:47:15.189Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผู้แสวงบุญชาวทิเบต (ที่อาศัยอยู่ในเขตปกครองตนเอง) นับพันคนถูกบังคับให้กับประเทศตามคำสั่งของรัฐบาลจีนแผ่นดินใหญ่ หลังจากที่พวกเขาเหล่านั้นท่องเที่ยวในอินเดียเพื่อที่จะเข้าร่วมฟังธรรมเทศนาของ องค์ทะไลลามะ ที่จัดขึ้นในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่าง พุทธคยา อันเป็นที่เป็นที่ตรัสรู้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*aQbIx4xCg84OQzUJtRBfCQ.jpeg" /><figcaption>องค์ทะไลลามะ ในช่วงเตรียมงานกาลจักร ณ พุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 8 มกราคม 2017</figcaption></figure><p>ด้านสื่อของทางการจีนได้ปฏิเสธ รายงานที่บอกว่า ชาวทิเบตถูกบังคับในกลับประเทศ เพียงแต่บอกว่า รัฐบาลไม่สนับสนุนให้เข้าร่วมอย่างแน่นอน เพราะ “ประเพณีของอินเดียมักจะนำไปเป็นเครื่องมือทางการเมือง” รายงานอื่นบอกว่า งานกาลจักร (กาลจักร แปลว่า “วงล้อแห่งเวลา” ในพุทธศาสนานิกายวัชรยาน) ที่มีคนนับแสนเข้าร่วมจากทั่วทุกมุมโลกในเมืองที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้นั้น ถูกรัฐบาลจีนตราหน้าว่า “ผิดกฎหมาย” <br>ที่ผ่านมาในปี 2012 รัฐบาลจีนก็เคยมีการดำเนินการครั้งใหญ่ต่อชาวทิเบต ในการกักตัวชาวทิเบตที่เข้าร่วมงานกาลจักรครั้งล่าสุดที่พุทธคยาเมื่อกลับประเทศ ผู้แสวงบุญจำนวนไม่น้อยหายตัวไปนับเดือน นับสัปดาห์ และ ถูกนำตัวไป “ปรับทัศนคติ” ในค่ายทหาร และสถานที่ต่างๆ เป็นเวลานาน <br>แม้แต่ชาวจีนที่จะเข้าร่วมงานกาลจักรเอง ก็ยังเจอกับความกดดัน สองชาวจีนผู้ศรัทธาที่ตอนนี้อยู่ในพุทธคยา ก็บอกว่าพวกเขาได้รับโทรศัพท์เตือนให้เขากับบ้าน หรือไม่ ก็จะถูกยึดหนังสือเดินทาง<br>Kalon Karma Gelek Yuthok ประธานกรรมการในการจัดงานกาลจักร ได้กล่าวว่าจำนวนชาวทิเบตที่ถูกบังคับให้กลับมีเกือบถึง 7,000 คน<br>ในปัจจุบัน นับว่าเป็นเรื่องยากสำหรับชาวทิเบตที่จะได้หนังสือเดินทาง มีเพียงชาวทิเบตจำนวนน้อยเท่านั้นในเขตปกครองตนเองของจีน และ ในพื้นที่อื่นๆ ที่ได้รับการออกหนังสือเดินทาง ในทางตรงกันข้าม ชาวจีนจำนวนมาก และ มากขึ้นกลับได้รับอนุญาตให้ท่องเที่ยวทั้งต่างประเทศ และ ในทิเบตอย่างอิสระเสรี</p><p>ที่มา : <a href="https://www.savetibet.org/tibetan-pilgrims-compelled-to-return-from-dalai-lama-teaching-in-bodh-gaya-india-china-calls-the-teaching-illegal/">https://www.savetibet.org/tibetan-pilgrims-compelled-to-return-from-dalai-lama-teaching-in-bodh-gaya-india-china-calls-the-teaching-illegal/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d31b6a26f4dd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การจาก Deer Park ไปของครู Maria และ Carol]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81-deer-park-%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B9-maria-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0-carol-1c69d4ee736f?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c69d4ee736f</guid>
            <category><![CDATA[fiction]]></category>
            <category><![CDATA[creative-writing]]></category>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 16:51:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T16:51:37.686Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“มีพบกัน ก็ต้องมีจากกัน เป็นเรื่องธรรมดา” หลายคนได้กล่าวไว้ สืบเนื่องจากเมื่อวานก่อนนอน ผมนึกได้ว่า ผมลืมขอรูปที่ Carol ถ่ายไว้ ซึ่งในนั้นมีรูปตัวผมอยู่หลายรูป ผมจึงตั้งเป้าหมายว่า ในวันนี้ ผมจะต้องหา Carol ให้เจอโดยด่วน เพราะ ผมอย่างที่ผมเล่าไปในบทความที่แล้วว่า ครู Maria และ Carol จะกลับในวันนี้ ประมาณเที่ยง วันนี้ผมจึงตื่นเช้า ออกไปเดินตามสถานที่ต่างๆใน Deer Park ก็ไม่พบ ผมจึงกลับเข้าห้องแปปหนึ่งก่อน ซักพักจึงออกไปอีกครั้ง เจอครู Maria พอดี ผมจึงถามว่า เห็น Carol ไหม ครู Maria ถามว่า ไม่ ทำไมหรอ? ผมจึงเล่าเรื่องจะขอรูปให้ฟัง ผมและครู Maria เลยจะไปตามหาด้วยกัน แต่ ครู Maria ไม่รู้ว่า Carol อยู่ไหน เราเลยเดินไปที่ Office เพื่อสอบถามให้ชัดเจน หลังจากนั้น ครู Maria ก็ไปสะสางเรื่องที่มาอยู่ Deer Park ให้เรียบร้อย ก่อนกลับ ผมรอซักพัก ในขณะเดียวกับ Preetu ก็เดินมาทักทาย พร้อมบอกว่าให้เอารูปไปให้ Dwan ซึ่งเป็นคนดูแลเกี่ยวการลงทะเบียน Dalai Lama teaching ด้วย หลังจากนั้นผมรีบไปที่ห้องเพื่อเตรียม Macbook ก่อนไปเจอ Carol ผมไปถึงที่พัก Carol ก็เพิ่งสังเกตว่าข้างบนโรงอาหารยังคงมีที่พักหลายโซนอีก จากนั้น ผม ครู Maria และ Carol ลงมาที่โรงอาหาร ผมเอารูปเรื่องจากกล้อง Carol โดยเสียบ SD card เนื่องจาก Carol ไม่มีสาย cable เสียบโดยตรง ในระหว่างนั้น เราก็คุยกันเรื่อง IT บ้างแต่ไม่มากเท่าไร มีประโยคเด็ดที่บอกว่า “ในบางครั้ง ถึงแม้ จะเกลียด Apple ในหลายๆเรื่อง แต่อย่างไรก็ดี Windows นั้นก็ยังแย่ที่สุดอยู่ดี” ผมได้ยินแล้วก็อดขำไม่ได้ ฮ่าๆ Carol ขอให้ผมเอารูปจากกล้องลง iPad ของเขา แต่โชคร้ายที่วันนั้น iTunes ในเครื่องผม ไม่ Detect อุปกรณ์ iPad ของ Carol ในระหว่างนั้น Carol ก็ถามผมเรื่องการ พักการเรียนของผม ผมก็พยายามเล่า ให้เขาเข้าใจ Carol ก็ให้ทริคมาว่า ให้ลองเขียนในกระดาษดู เขียนเป็นไทยก่อนก็ได้ เพราะ ถึงแม้เราจะมีคำตอบอยู่เยอะแยะอยู่ในหัวอยู่แล้ว แต่จะอธิบายให้ดีนั้น ก็ต้องรวบรวม เรียบเรียงออกมา เป็นคำตอบที่ชัดเจนและทำให้คนเข้าใจได้ง่าย ผมพูดคุยเรื่องนี้นานพอสมควร นอกจากนี้ก็เล่าเรื่องกิจกรรมที่ผมทำ และ แผนในอนาคตหลายอย่าง เขาก็สนใจ จึงถกกันยาว และถามเกี่ยวกับเขาบ้าง ก็ทราบโดยคร่าวว่า เขาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษอยู่ที่ Vancouver อยู่ใน High school ในตอนท้ายๆนั้น เขาบอกเสียดายน่าจะได้คุยกันมากกว่านี้ เขาสัญญาว่าจะตอบอีเมล์ผมทุกฉบับที่ผมส่งไป และ บางทีเขาอาจจะช่วยผมได้ในเรื่องที่ผมมีปัญหา แต่เขาบอกไม่สัญญา เขาบอกต่อว่า เราจะเป็นเพื่อนต่อกันในอีเมล์ เนื่องจากเขาไม่เล่น Social Network ใช้แค่อีเมล์ แล้วบอกเสริมว่า มีเรื่องอะไรเล่ามาให้ฟังได้เสมอ เราคุยกันเพลิน สุดท้ายผมก็โอนรูปไม่ได้ และตอนนั้น Carol รีบพอสมควร ครู Maria กลับมาพอดี ผมขึ้นไปห้อง Carol เพื่อช่วยแบกกระเป๋าไปส่งที่รถ พร้อมกับ ครู Maria ที่มี Dhondup ที่เป็นเพื่อนในคลาสเหมือนกันรอไปส่ง อยู่แล้ว ไปถึง Taxi ที่จะไป ธรรมศาลา ประโยคที่ครู Maria บอกผมสุดท้ายคือ “Go back to your high school !” และ ผมก็ขอ Carol มา Selfie ด้วยกัน จากนั้นเราก็บอกลา ครู Maria และ Carol เป็นอันสิ้นสุด ผมไปกิน Veg Pizza ในวันนั้น ที่ ร้าน Nyningma จากนั้นเขาไปดู บูชา (Puja) ซักพัก ที่ Nyningma Monastery จากนั้นจึงกลับ Deer Park ผมกลับไปเข้า คอร์สสวดมนต์สันสกฤต ซึ่งเริ่มวันนี้วันแรก ผมเดินเข้าห้อง จากนั้น เดินไปกรอกน้ำเพื่อจะทำต้มบะหมี่ Vimesh ก็เดินมาแล้วบอกว่า เอาขนมปังไหม โอเคกับขนมปังที่นี่ใช่ไหม ผมก็ตอบว่าใช่ เขาก็ถามต่อ ว่าเอากล้วย กับเนยไหม ผมก็ตอบว่า ได้ๆ Vimesh ก็เลยบอกคนในครัวให้เอามาให้ ผมก็เลยกินอาหารเย็นที่โรงอาหารในวันนั้น ผมกลับมาที่ห้องพัก ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยในคืนนั้น เพราะผมกังวลในคำพูดของหลายคนที่บอกให้ผมกลับไปโรงเรียน จากนั้นผมจึงเข้านอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mmojAiW6Byf3Kbbb0p1h3A.jpeg" /><figcaption>ผม กับ ครู Maria</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c69d4ee736f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วันสุดท้ายของการเรียน กับ ครู Maria]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%AA%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A4%E0%B8%A9-%E0%B8%8B%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%99-%E0%B8%88%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2-3a742d59686?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a742d59686</guid>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[language]]></category>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 16:28:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T16:35:05.162Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันนี้เป็นวันสุดท้ายของคอร์สภาษาอังกฤษ ซึ่งสอนผมมาเป็นเวลาหนึ่งเดือน จึงเป็นวันที่มีการนัดหมายหลายอย่าง จากครู Maria ทำให้ผมตื่นเช้ากว่าปกติ เพื่อจะไปเล่นน้ำตก เพราะ ครู Maria ประทับใจในน้ำตกที่เมือง Bir มาก ผมก็เช่นกันถึงจะเคยไปแล้วก็อยากไปอีก เมื่อผมทำกิจกรรมส่วนตัวเสร็จ ออกไปรอ ประมาณ 9 โมง ที่ Office ก็ไม่เจอครู Maria เจอแต่ Boy ที่เป็นเพื่อน Staff รอจะไปน้ำตกเหมือนกัน ก่อนหน้าที่เราจะเดินไปถึง Office ผมรออยู่ข้างหน้าประมาณ 15 นาที ผมเริ่มกังวลว่า อาจเป็นเพราะผมจำสถานที่ผิดก็เป็นได้ จึงไม่เจอครู Maria ตามที่นัดหมายกันไว้ ผมจึงไปถาม Tou แล้วได้รับคำตอบประมาณว่า เหมือนครู Maria จะออกไปแล้ว Tou จึงช่วยผมส่งข้อความไปหาครู Maria และเพื่อนๆ ว่า ตอนนี้อยู่ตรงไหน กัน ไม่นานก็ ได้รับคำตอบว่า อยู่ Monastery ที่เคยไปตอนเล่นน้ำตกครั้งที่แล้ว ผมจึงรีบเก็บสัมภาระสำหรับ Picnic และ เดินขึ้นภูเขาอย่างรวดเร็ว ออกไปยังสถานที่นั้น พอไปถึงก็ไม่เจอใครเลย เดินหาจนทั่วก็ไม่พบ ประกอบกับ การที่ผมไม่มี Wechat ของเพื่อนหลายๆคน และ ส่วนใหญ่ก็ใช้ Wechat กัน กล่าวคือ ผมส่งข้อความไปยังเฟสบุ๊คหลายคนๆ ก็ไม่ยอมอ่าน จนกระทั่ง Tou ส่งข้อความไปทาง Wechat จึงได้รับคำตอบอย่างรวดเร็ว เนื่องจาก Tou ไม่ได้ไปด้วย ผมจึงไม่สามารถติดต่อได้ เมื่อไปถึงที่หมาย ผมจึงกลับมาด้วยความผิดหวัง เข้าห้องพักสักพักครู่หนึ่ง เกิดความรู้สึกเบื่อ จึงออกไปช่วยงาน ติลก เป็นการทำโปสเตอร์เกี่ยวกับ สิ่งแวดล้อม ในเรื่องของขยะ เรานั่งคิดไอเดีย แล้วจึงแบ่งงานกัน ติลกแบ่งหน้าที่ให้ผมทำร่วมกับเขาในส่วนของภาพขยะ หลังจากช่วยงานเสร็จผมก็กลับมาที่ห้อง เพื่อมาเรียนต่อจากเมื่อวาน ในบทของ Quantum Theory เรียนเล็กน้อยในเรื่องของปรากฏการณ์ Photoelectric จนเวลาประมาณ 4 โมงกว่า ผมรีบออกไป ซ้อมบทพูดกับเพื่อนๆในกลุ่ม ต่อจากเมื่อวาน Carol ซึ่งเป็นครูภาษาอังกฤษจากแคนนาดา ก็มาช่วยผมอีก แต่ในวันนี้ ผมติดขัดอยู่บ้างเพียงไม่กี่คำ Carol ช่วยผมในการออกเสียงได้อย่างถูกต้องอีกรอบ ปรับคำให้ง่ายต่อการพูดยาวๆ เพื่อไม่ให้ติดขัดบ่อย เพิ่มความมั่นใจให้กับผมมาก และแล้วเวลาการแสดง Puppet Show ก็มาถึง กลุ่มผมเป็นกลุ่มเดียวที่มีแค่บท ไม่มีหุ่นแสดง จึงมายืนข้างหน้าแล้วอ่านอย่างเดียว เนื่องจากบทของกลุ่มเรามีความซับซ้อนและเนื้อเรื่องยาว ในขณะที่เวลาในคอร์สภาษาอังกฤษ มีจำกัด กลุ่มผมเป็นกลุ่มสุดท้าย เมื่อผมแสดงจบ ต่อจากนั้นก็มี การแสดงการเต้นและร้องเพลงอินเดีย ของ กลุ่มนักเรียน ใน Beginner Class โดยรวมแล้ว การแสดง Puppet Show ในปีนี้ ทำได้ดีมาก เรียกเสียงเฮฮาได้เป็นอย่างดี มีการเลี้ยงคุกกี้และดื่มฉลองในตอนท้าย ในตอนเย็นวันนั้น เราจึงไปถ่ายรูปหมู่ และ ถ่ายรูปกับครู Maria เป็นที่ระลึก เพราะ ครู Maria จะกลับบ้านของเขาพรุ่งนี้แล้ว ในตอนท้ายสุดของวันนี้ ครู Maria พาไปเลี้ยงข้าวฉลองที่ Himalayan Cafe จากนั้นจึงเดินไปยัง Landing Site เพื่อดื่มชา เพื่อนใน Class ให้ผมร้องเพลงเป็นคนแรก ตอนแรกผมไม่อยากร้องเลย เพราะผมไม่มั่นใจในเสียงของตนเอง แต่สุดท้ายก็ร้องเพลง Where have all the flowers gone? จนได้ ครู Maria ร้องเพลง Finnish เพื่อน Maggie ร้องเพลงจีนยอดฮิตอย่าง “เทียนมีมี” เพื่อน Boy ร้องเพลงอเมริกันอย่าง “Take Me Home, Country Roads” และคนอื่นๆ ก็ร้องเพลงที่ตนเองอยากร้องๆต่อๆกันไป นับว่าเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่จะไม่ลืมเลย ผมกลับมายัง Deer Park คุยกับ Carol ต่อ เขาชมผมว่า “ออกเสียงได้ดีมาก” ผมถามเขาหลายอย่างว่า ไม่ว่าจะเป็น คำถามที่สงสัย เกี่ยวกับคำในภาษาอังกฤษ ไปจนกระทั่ง เรื่องส่วนตัวหลายเรื่อง เช่น อยู่ต่อถึงเมื่อไร น่าเสียดายที่ผมได้รับคำตอบมาว่า จะกลับพร้อมกับ ครู Maria นั่นคือ พรุ่งนี้ ผมจึงขออีเมล์เขาไว้ จากนั้นเราจึงบอกลากันแล้วจึงเข้านอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sJF2N6rYFZ01PZiURq47qw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a742d59686" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วันธรรมดาๆแห่งการเริ่มต้นใหม่]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B9%86%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-79078d8b0328?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79078d8b0328</guid>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <category><![CDATA[experience]]></category>
            <category><![CDATA[language]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 16:19:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T16:19:32.218Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันนี้เป็นวันธรรมดาๆ จริงๆ เนื่องจากผมตื่นค่อนข้างสาย ไม่ได้รับประทานอาหารเช้า ผมตื่นมาตอนเช้าใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเปิด Oxford Dictionaries อย่างที่รู้กันจากบทความก่อนๆว่า ผมได้อ่านหนังสือที่ชื่อว่า Deep Work แต่เวลาผมนำไปอ่านข้างนอกจริงๆนั้น หลายครั้งอินเทอร์เน็ตมือถือใช้ไม่ได้ ผมจึงต้องใช้ Dictionaries ออฟไลน์ อย่าง Longdo ซึ่งเป็น Dictionaries อังกฤษ เป็น ไทย ผมจึงใช้อยู่เป็นส่วนใหญ่ และ ผมก็มิได้ซื้อ Oxford Dictionaries ที่เป็นแอพพลิเคชั่นบน iPhone จึงต้องใช้ แอพนี้ไปก่อน ในวันนี้ผมจึงเอาประวัติคำที่ผมเคยค้นหาใน Longdo มาเปิดใน Oxford Dictionaries อีกครั้ง เป็นการทบทวนไปในตัวด้วย ผมใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทำ Quizlet เพราะ รวมๆแล้วในช่วงสามวันที่ผ่านมาผมเปิดไปเกือบร้อยคำ อีกทั้งยังต้องเลือกและเช็คความหมายว่าเป็นไปตามบริบทหนังสือหรือไม่อีกด้วย ผมทำเสร็จแล้วจึงส่งให้แฟรงค์ ตอนเวลา บ่ายโมง ยี่สิบ ซึ่งเป็นเวลาที่ผมกำลังกิน Spicy chicken Pizza ถาดใหญ่ ที่ร้าน Nyingma อยู่พอดี ผมกลับไปที่ห้องพัก เพื่อแก้บทความ “เดลี ช่วงเวลาการท่องเที่ยวที่แย่ที่สุด” ถึงแม้จะเป็นบทความแรกที่ผมเขียนมาเลย แต่เนื่องจากมีจุดให้แก้และอธิบายเพิ่มเยอะมาก ผมจึงเลือกที่จะทำทีหลัง จนกระทั่งตอนเย็น มีคอร์สภาษาอังกฤษ ของครู Maria ต่อ ผมพักงานบทความไว้ แล้วจึงไปเรียน วันนี้แหละ คือ วันที่ผมรู้จักกับ Carol เป็นครูภาษาอังกฤษจากประเทศ แคนนาดา ซึ่งเป็นเพื่อนกับ ครู Maria เป็นครั้งแรก เนื่องจากบทพูดของผม มีตัวละครเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็น สามี ภรรยา พี่ชาย น้องชาย เทพ เพื่อนบ้าน เป็นต้น ครู Maria จึงชวนมาแทนตัวเขา เนื่องจากครู Maria ต้องไปซ้อมการแสดง Puppet ให้กับกลุ่มอื่น ประกอบกับ เพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นพระ ไม่มา เนื่องจากวันนั้น ติดภาระกิจต้องทำพิธีกรรม บูชา (Puja) จึงเหลือผมกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง Carol แนะนำหลายอย่างเกี่ยวกับ การออกเสียง และ วิจารณ์ เนื้อเรื่อง และ บทพูดที่ผมเขียนแทบทุกหมด เนื่องจากผมได้รับบทเป็น Storyteller ซึ่งต้องอ่านบทเยอะและ หลายครั้งติดๆกันหลายบรรทัด ประกอบกับ มีหลายคำที่ผมออกเสียงไม่ถนัดเช่น “Platinum” เขาก็เริ่มไล่ให้ผมออกเสียง “num” ตามมาด้วย “tinum” โดยเฉพาะ “Plat” ซึ่งผมลองอยู่หลายครั้ง การใช้ลิ้นออกเสียงบางคำ จนออกเสียงได้ดีในที่สุด รวมถึง การที่ผมเป็นคนที่พูดเบา ก็เป็นอีกอย่างที่เขาได้ติเตียน แล้ว ให้ผมอ่านหลายรอบจนผมคล่อง และ ออกเสียงได้ชัดเจนได้ในที่สุด ผมกลับไปที่ห้องเพื่อ แก้บทความเดลี จนเสร็จ แล้วจึง ส่งให้แฟรงค์ และ วันนี้ก็เป็นวันแรกที่ผมเรียนเคมี ไปได้เยอะมาก ผมเริ่มบทใหม่เกี่ยวกับ Quantum Theory ทำให้ผมเริ่มเข้าใจที่ผ่านของ คำว่า Quantum และ ประวัติความเป็นมาก่อนที่จะมาเป็นทฤษฎีนี้ รวมถึงเป็นการเกริ่นเกี่ยวกับ ทฤษฎีเริ่มต้น ของ นักฟิสิกส์ นามว่า Max Plack อีกด้วย ผมเรียนเสร็จดึกมากแล้ว จึงเข้านอนในที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*sr9Ca-u4Jfigk3oHc0FFvQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*579axD1dZ150HsI8M_tUwQ.jpeg" /><figcaption>ผม กับ Carol</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79078d8b0328" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปัญหาที่ต้องทนเกือบเดือน สุดท้ายได้รับการแก้ไขแล้ว]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%99-%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7-abb2cc2e8b3e?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/abb2cc2e8b3e</guid>
            <category><![CDATA[adventure]]></category>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 16:13:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T16:13:58.708Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันนี้ น่าจะเป็นหนึ่งในวันที่หนักหน่วงอยู่พอสมควร เพราะเนื่องจาก เมื่อวานได้ตัดสินใจทำภารกิจ เขียนบทพูด ในการแสดง Puppet Show ทั้งหมด ด้วยตนเอง</p><p>มีอีกปัญหาหนึ่งที่ผมยังมิได้เล่าในบทความใดมาก่อน ก็คือ ปัญหาเรื่องแมลงในห้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยุง เป็นปัญหาที่ผมประสบพบเจอมาโดยตลอด หนึ่งเดือนกว่า ที่มาอยู่ที่ Deer Park ผมยอมรับว่า ก่อนมาอินเดีย ผมไม่เคยตบยุงมาก่อนเลย จนพอมาถึงที่นี่ ไม่กี่วันเท่านั้น ผมนอนไม่หลับจนถึงตี 3 แทบทุกวัน จึงครั้งแรกจริงๆที่จำต้องทำโดยเจตนา ผมได้ทดลองหลากหลายวิธีในการกำจัดยุง ให้พ้นไม่ว่าจะเป็น การทาครีมกันยุง Odomos การสั่งมุ้งจาก Amazon ซึ่งผมผิดพลาดเองที่สั่งมาผิดแบบ จนปัจจุบันก็ไม่ได้ใช้ จนกระทั่ง วันหนึ่งผมได้พยายามพิจารณา ทบทวนว่า ทำไมตอนอยู่ที่บ้านถึงไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ทำให้ผมนึกถึง พัดลม ประกอบกับการค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต ผมคาดว่าน่าจะได้ผล จึงตัดสินใจไปซื้อพัดลม โดยคาดหวังว่าจะเป็นพัดลมเล็กๆ ราคาไม่เกิน หนึ่งพัน RS ตอนกำลังจะซื้อ ผมรู้สึกกังวลมาก หนึ่งคือ เพราะ พัดลมมีขนาดใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่าพกกลับไม่ได้ คงต้องส่งต่อให้คนอื่นตอนกลับ หรือ บริจาคให้ Deer Park เป็นแน่ สองคือ ราคาค่อนข้างสูง และ ในความคิดตอนนั้น คิดว่าอาจกำจัดยุงไม่ได้ตามต้องการ แต่ด้วยความที่พ่อค้าในร้านฮาร์ดแวร์ อยากขาย จึงประกอบพัดลมให้ผมเสร็จเรียบร้อย ผมจึงต้องซื้อ ใน ราคาประมาณ สองพัน RS ซึ่งตอนนั้นผมลังเลอยู่พอสมควร พอขากลับผมรีบเดินอย่างรวดเร็ว เข้าห้อง เพื่อทดสอบการใช้พัดลม และ เขียนบทพูดต่อ ผมใช้พัดลมไปซักพัก ก็รู้สึกว่ามันใช้ได้ผลจริงๆ ไม่มีเสียงรบกวนจากยุงอีกเลย ยุงมากัดน้อยมาก จากนั้นผมเขียนบทพูดต่อจนเสร็จ แล้วจึงนำไปถกกันในห้องเรียน ว่าอยากแก้ตรงไหน อย่างไร พวกเราเรียกครู Maria มาเช็คบทพูด ครูแก้ให้หลายจุดมาก ทั้ง ไวยากรณ์ และ ความกระชับของภาษา จากนั้นจึงเสร็จ (บทพูดออกมาเรียบร้อย) ผมไปปริ้น แล้วจึงมาดูการซ้อม Puppet Show ของกลุ่มอื่นที่ทำเสร็จแล้วต่อ ผมกลับเข้าห้องพัก เพื่อเขียนบทความที่ต้องแก้ต่อ เริ่มเอาคำลง ที่ได้จากหนังสือ Deep work ลง Quizlet แล้วอ่านหนังสือเล่มนั้นเพิ่มเติมอีกซักพักแล้วจึงเข้านอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RjLatp7aCprz6Xxh9_-tSw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=abb2cc2e8b3e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อาหารไทย ครั้งแรกที่อินเดีย]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2-%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2-fe6b6ae94c2f?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fe6b6ae94c2f</guid>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[food]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 16:07:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T16:07:37.902Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อวาน เพื่อนผมที่ชื่อ Tou ที่เป็นอาสาสมัคร ใน Deer Park ได้ส่งข้อความมาทางเฟสบุ๊ค ขอให้ผมไป เพื่อให้ผมไปช่วยงานวาดภาพระบายสี สำหรับ การจัดแสดง “Puppet Show” หรือ ที่คนไทยทั่วไปเรียกว่า “การแสดงหุ่นเชิด” ที่ครูสอนภาษาอังกฤษ ของ Deer Park เป็นคนจัดกิจกรรมขึ้น วันนี้จึงเป็นอีกวันที่ตื่นไม่สายนักแล้วจึงไปช่วยงานโดยทันที พอหลังจากช่วยงานนี้เสร็จ ก็มีงานใหม่เข้ามาโดยไม่ตั้งตัว กล่าวคือ มีครูสอนโยคะ ต้องการที่จะเปิดแผ่นดีวีดี ที่ตนเองไปเล่น ร่มร่อน (Paragliding) มา เนื่องจาก เมือง Bir ที่ผมอยู่เป็น สถานที่ยอดนิยม อย่างยิ่ง สำหรับนักท่องเที่ยว ที่จะมาเล่นกีฬาประเภทนี้ กระทั่ง ปลายปีที่แล้วก็มีการจัด กีฬา ร่มร่อน ชิงแชมป์โลก (The paragliding World Cup 2015) ที่นี่ ผมไม่ได้คุยกับครูคนนั้นสัก เท่าไร เนื่องจาก แผ่นที่เขานำมานั้น มีปัญหากับการเปิดในคอมผม ผมจึงมัวแต่พยายามแก้ปัญหา และพบว่ามีบางส่วนของแผ่นเสีย แต่พอจับจับใจความได้ว่า ครูคนนี้ เขาเดินทางไปทั่วอินเดีย เพื่อสอนวิชาโยคะ จนสุดท้าย เขาก็ลองเอาแผ่นไปเปิดเครื่องอื่น และเดินจากไป หลังจากนั้น ผมก็เดินกลับมาที่ Eco Zone ใน Deer Park เจอ Tou และ เพื่อนอีกคนหนึ่ง ที่ชื่อ Boy อีกรอบ เราจึงตกลงกันว่าหลังคอร์สภาษาอังกฤษ เขาจะไปซื้อเนื้อหมู มาทำเมนูพิเศษสำหรับวันนี้ จากนั้น ผมจึงเดินกลับเข้าห้อง จนกระทั่งตอนเย็น คอร์สภาษาอังกฤษ เริ่ม ผมจึงทราบว่า ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีใครเริ่มเขียนบทพูด (Dialogue) เลย เนื่องจาก นักเรียนในกลุ่มผม เป็น พระ ทั้งนั้น และเขาติดภารกิจ ประกอบพิธีกรรม บูชา (Puja) เป็นเวลาติดต่อหลายวัน ในขณะเดียวที่ กลุ่มอื่น เขียนบทเสร็จหมดแล้ว และ ทำหุ่นใกล้เสร็จแล้ว ตอนนั้นผมกังวลมาก เพราะเมื่อเราเริ่มเขียนบทกันใน ห้องเรียน เราต่อบทกันไม่ค่อยได้ บางคนก็ไม่รู้ว่า จะเขียนบทพูดยังไง แม้ครู Maria ซึ่งเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ อธิบายอยู่หลายรอบ อีกทั้ง ครู Maria ค่อนข้างที่จะเร่งให้ผมเขียนให้ทันวันพุธที่จะถึงนี้แล้ว ดังนั้นเราจะมีเวลาไม่เกิน 2 วัน ในการเขียน ผมจึงตัดสินใจว่า ผมจะเอาไปเขียนเองให้เสร็จทั้งหมด ภายในวันพรุ่งนี้เสียเลย</p><p>ตอนนี้เป็นเวลาประมาณหกโมงครึ่ง Tou จึงเรียกไปช่วยทำอาหาร ณ โซนห้อง ของ Staff ใน Deer Park ผมมาช่วยปลอกเปลือกกระเทียม และ เตรียมเครื่องสำหรับทำ พะโล้ ในเวลานั้นเองทำให้ผมทราบว่า พวกเขามีหม้อใหญ่ๆ ในห้องของ Boy และ มีเครื่องปรุงหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น น้ำตาล เกลือ แม็กกี้ และอีกมาก ที่เพียงพอต่อการทำอาหารหลายๆเมนูเลยทีเดียว ผมกลับมาที่ห้องและรอจนดึก เนื่องจาก หมูที่จะทำพะโล้นั้น ต้องต้มให้เปลื่อยในระดับหนึ่งเสียก่อน จึงจะรสชาติดี พอได้ที่แล้ว ผมจึงกลับมาที่ โซนห้อง ของ Staff อีกครั้ง เพื่อรออาหาร ผมเดินกลับมาที่ห้องของตนเอง แล้วจึงรับประทาน พร้อม ข้าว เป็นอะไรที่อร่อยมาก รสชาติเหมือนกับที่เคยกินที่เมืองไทยเลย ผมได้ช่วยออกค่าอาหารครั้งนี้ 90 RS ซึ่งถือว่าเป็นอะไรที่คุ้มค่ามาก ทำให้ผมนอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลยในวันนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Doccb-TBZ7FS2e3CXiHO9g.jpeg" /><figcaption>พะโล้</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fe6b6ae94c2f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วันหยุดใหม่ สุดสัปดาห์]]></title>
            <link>https://medium.com/@Iceapinan/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C-d1d090342613?source=rss-438b930bd7f4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d1d090342613</guid>
            <category><![CDATA[experience]]></category>
            <category><![CDATA[holidays]]></category>
            <category><![CDATA[india]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[IceApinan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2016 15:51:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-29T15:51:13.856Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันอาทิตย์ เป็นวันที่ไม่ค่อยมีอะไรทำข้างนอก เพราะ เป็นวันที่ทุกคนจะได้หยุดพักผ่อน ทุกคนไม่ต้องทำงาน จึงสามารถนอนทั้งวันได้ ซึ่งไม่ควร เพราะ ผมตระหนักเสมอว่าเรามีเวลาจำกัดในอินเดีย แต่ละวันต้องเสียค่าที่พัก ค่ากิน ค่าอะไรต่ออะไร ซึ่งเป็นเงินพ่อแม่ทั้งนั้น ควรจะพยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้ได้มาก ตอนเช้า ผมตื่นสาย ตอนเที่ยงออกไปกิน Pizza ที่ ร้าน Nyingma พอตอนบ่าย รู้สึกว่าไม่ได้ทำงานเท่าที่ควร เนื่องจาก แสงไฟในห้องมีน้อย จึงตัดสินใจเปลี่ยนด้วยตนเอง โดยการปีนขึ้นไป เอาที่ครอบหลอดไฟออก เท่านี้ ก็ได้เหมือนห้องแฟรงค์แล้ว เพราะ สามารถอ่านหนังสือ หรือทำอะไรต่างๆในห้องได้จริงๆ การทำงานในห้องก็ดีมากขึ้นเลยแหละ ซึ่งแต่ก่อนไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เนื่องจากแสงสว่างมีน้อย ตอนนี้ก็แปลกใจว่าทำไมตนเองเพิ่งคิดได้ และ ตผมจึง เริ่มอ่านหนังสือ Deep Work ซึ่งเขียนโดย Cal Newport ในส่วนของ Introduction ผมประทับใจ คนอย่าง Benn ในตอนกลางของบทนี้ Benn เป็นคนฉลาดจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ในสาขา เศรษฐศาสตร์ เขาทำงานในบริษัทการเงินแห่งหนึ่ง ซึ่งมอบให้เขาทำหน้าที่ให้ทำรายงานให้ธนาคารต่างๆเกี่ยวกับ ข้อเสนอที่ซับซ้อน การทำรายงานใน Excel โดยปกตินั้น ใช้เวลานานหลายชั่วโมง จนกว่าจะเสร็จ แต่เมื่อเขารู้ว่า ใน Excel มีเครื่องมือพิเศษ ที่จัดการจากที่เขาเคยทำโดยใช้เวลาถึง 6 ชั่วโมง เหลือเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทำให้เขาตระหนักถึง คุณค่าในตนเอง พร้อมกล่าวว่า “ฉันต้องการทำอะไรซักอย่าง เพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับโลกใบนี้” จากนั้น เขาจึงตัดสินใจลาออก เพื่อเป็นโปรแกรมเมอร์ ซึ่งตอนนั้นเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่า จะเขียนโค๊ดยังไง เขาตัดหลายๆอย่างออกจากชีวิต แล้วเข้าสู่ Deep work ทั้งๆที่แต่ก่อน เวลาส่วนใหญ่ เขาใช้ไปกับการท่องอินเตอร์เน็ต เมื่อเขาตัดทุกอย่างออกเหลือเพียงไม่กี่อย่าง ทำให้เขามีได้อยู่กับตนเอง และจดจ่อไปกับมัน จนกระทั่งเขาสามารถพัฒนาความสามารถจนประสบความสำเร็จ จากตัวอย่างข้างต้นทำให้ ผมนึกถึงตนเอง คือนึกถึงจุดประสงค์ในการตัดสินใจลาออกจากโรงเรียน ทำให้ผมได้ทบทวนเป้าหมายตนเองหลายครั้ง กับคำว่า “Deep Work” ที่เป็นคำง่ายๆที่ทรงพลัง เรื่องราวของของ Benn ที่ผมได้อ่านนี้ เป็นแรงบรรดาลใจให้ผมเดินต่อไปในวันข้างหน้า ในการเปลี่ยนตนเอง และตระหนักในคุณค่าที่ผมจะทำประโยชน์กับสังคม และ โลกใบนี้</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d1d090342613" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>