<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by 49400 on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by 49400 on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dmbNkD5D-u45r44go_cf0g.png</url>
            <title>Stories by 49400 on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 09:36:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[I’m Sorry, But We Set the Bar Too Low for Ourselves]]></title>
            <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts/im-sorry-but-we-set-the-bar-too-low-for-ourselves-8751d3536d9?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8751d3536d9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[49400]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Aug 2020 03:27:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-02T03:29:40.745Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>You didn’t make it to anywhere</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*MiVaXA0NjxUFnIJD" /></figure><p>Too many people, actually almost half all of the millennials I have encountered during my 20s keep talking about “the grind”, and how they made it, how they’re successful, how they “earned” the right for their content or cantharis for achieving an educational dream and professional upstart.</p><p>I’m sorry, but no. No, you did not. You didn’t earn anything. I didn’t earn anything. We didn’t work for shit to get to where we are. What we got were spoon-fed achievements. We were <strong>expected </strong>to be where we are right now. This is not you crossing the finish line of adulthood, this is you reaching your halfway line that just happens to be the finish line for people who weren’t lucky enough to be born into the situation we’re in</p><p>By the way, this ain’t a jab to everybody who’s reading this. If you are your family first generation collegiate, or you are carrying or will be carrying your family financially in the next decade, congratulations, you actually made it. I’m just talking about you who can afford international education by yourselves(<em>points to self</em>), grinding away your work report in a café with your MacBook, pulling up to BEAM on a Friday night with a BMW, did a soul searching backpack trip through Europe for 3 months, or quitting your job because you just feel like it doesn’t reflect your “passion” (and also because your family has a connection to another job they have lined up for you)</p><p>Don’t get me wrong man, I’m not frustrated that you have all those flashy things or flashy trips. I mean, who doesn’t love spending the country’s average salary at a Thonglor night out? What I’m mad about is that your satisfaction equals those who are solely feeding their entire family. I’m mad that you equate your struggle with grass-root struggle. <strong>I’m mad that you’re not hungry for more</strong>. Upperclass millennials around the world have this unique ability to gentrify everything, even the working-class self-affirmation of success. Nobody who listens to Congratulations by Post Malone on your way to Starbucks before work deserves a congratulation. They deserve a reality check of their achievements.</p><p>So what can we do? we can be hungry for more. If you are already doing that, good, fucking flex on that, man. Being a company chad taking 2 vacation trips abroad per year is not the bar for us. It shouldn’t be anywhere near our standard. It’s Bill Gates or bust for all of us. That’s the fucking bar. You have no fucking excuses not to be self-supported, so why don’t we try more and do things that will structurally impact people more than yourself and your family? That. That right there is the damn disconnect we have. People who dream about structural changes aren’t born enough into positions that can do them. Of course, not everyone will be the next Gates, but you know what’s cool to flex? Climbing the damn ladder that only a few people has the chance to climb, flex on that shit.</p><p>Again, I don’t know your backstories, maybe you climbed hills I didn’t know about in order for you to get here. Then of course this piece ain’t about you. Congrats and keep grinding my dudes. But if you’re spending some time after reading this article to justify your bullshit self-earned affirmation, I’m sorry man but your lack of appetite disgusts me.</p><blockquote>Immigration of thoughts is a series of articles written by the author every time he’s drunk and couldn’t find better shit to do in SF</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8751d3536d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[24 Thoughts I Have in 24 hrs Turning 24]]></title>
            <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts/24-thoughts-i-have-in-24-hrs-turning-24-ffce785363c1?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ffce785363c1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[49400]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 Nov 2019 03:01:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-18T03:07:49.974Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>24 ปี, 6 ปีในต่างประเทศผ่าน 2 ภาษา กับหนึ่งความมุทะลุของไอ้บ้าคนนึงที่ขยันที่สุดในSilicon Valley กับความฝันที่อยากมีไร่กาแฟเป็นของตัวเอง</h4><blockquote>เหตุผลไม่มีอะไรมาก นอกจากการเปิดmemoriesในเฟสบุคมาดูแล้วพบว่าทำไมเมื่อก่อนกุเขียนอะไรได้เยอะแยะจังวะ เยอะจนแทบไม่น่าเชื่อว่าตอนเรียนกูใช้เวลาสามวันกว่าจะเขียน essay ได้หนึ่งหน้า ถ้าจะให้เชื่อมโยงคือหลังจากเริ่มเข้าทวิตเตอร์ รู้สึกว่าการเขียน/อ่านอะไรยาวๆเริ่มเข้าไม่ถึงเราแล้ว ถ้าสรุปใน1ทวิตไม่ได้ = ไม่อ่าน บวกกับการที่เริ่มแปลความคิดในหัวลงตัวอักษรยากขึ้นเรื่อยๆ พอถึงช่วงเวลาวันเกิดที่ผ่านมาเลยพยายามให้ของขวัญตัวเองด้วยการบังคับให้เขียนชุดความคิดสั้นๆอะไรก้ได้มาให้ครบ24ข้อตามอายุ และนี่คือผลผลิตภายใน24ชั่วโมงนั้น</blockquote><ol><li>รู้สึกโชคดีมากที่งานแรกของตัวเองคือทำงาน Operations กับ Startup แม่งคือการบังคับให้ตัวเองเหยียบ 120 กม/ชม ตลอดเวลาตั้งแต่ 9am — 7pm, 24/7 คือไม่ว่าจากนี้ในอนาคตจะเป็นไง กุว่ากุลุยได้หมดละ แม่งเพอเฟคกับความต้องการบ้างานของกุมาก มันไม่ใช่การฝืนหรือบังคับให้มึงทำงานนะ แต่มันคือการที่คน20คนในออฟฟิศยังอยู่เกิน6โมง <strong>โดยไม่มีใครขอหรือบังคับ </strong>มันเกิดจาก Attitudeของคนที่อยาก get shit done มารวมตัวกัน อีกหนึ่งอย่างที่ต้องชมคือเค้า invest ในตัวพนักงานมากเลยนะ สวัสดิการต่างๆมาครบหมด เมื่อบวกกับการ lead by hustle/example แล้ว แม่งเข้าใจได้เลยว่าทำไมมันจึงเป็นecosystemที่เอาออกจาก Valleyไม่ได้</li><li>ตั้งแต่ตอนปี2ที่ลงเรียนเรื่องตัวตนของคนจะเปลี่ยนไปตามจำนวนของภาษาที่คนคนนั้นพูดได้ เราสังเกตหลายคนรวมถึงตัวเราเองแล้วพบว่าแม่งจริงชิบหาย จริงแบบหลบไม่ได้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นการไปเดท ทำงาน หรือ พรีเซนท์ เรารู้สึกเสมอว่าตัวเราจริงๆที่พูดไทยกำลังนั่งอยู่เบาะหลังแล้วปล่อยให้ไอ้เด็กพูดอังกฤษสักคนtakeoverแทนเราอยู่เป็นช่วงๆ<br>คิวเวอร์ชั่นภาษาไทยพูดเร็ว ไม่มีfilter อัตราคำหยาบ3คำต่อ10วินาที <br>คิวเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษยังพูดเร็วอยู่ แต่ช้าลงแบบนัยยะสำคัญ ไม่ค่อยปล่อยคำรัว แต่รอตบมุกแนวๆ Chandler Bing และที่สำคัญ ยังปล่อยคำหยาบในอัตรา 3 คำต่อวินาทีได้อยู่ น่าภูมิใจยิ่งนัก<br>ถามว่ามันเป็นปัญหามั้ย ตอนนี้ยังไม่ขนาดนั้น เพราะหลายครั้งสิ่งที่เราสื่อเป็นอังกฤษในที่ทำงานแม่งดีกว่าequivalentที่จะออกมาจากเราเวอร์ชั่นไทยด้วยซ้ำ มันคงจะเริ่มเป็นปัญหาถ้าเราเริ่มถามถึง authenticity ในการกระทำของเราจากผลลัพธ์นี้ แต่กเอาเหอะ…ไว้ไปตายเอาดาบหน้า</li><li>การเมืองประเทศไทยไม่สามารถถูกแก้ไขได้ด้วยกระบวนการการเมืองของไทย อาจารย์ฟิสิกส์ตอนม.3เคยพูดเอาไว้ว่า สิ่งของทุกอย่างในโลกนี้ล้วนอยากอยู่เฉยๆ ถ้าเราพยายามไปขยับมัน มันจะพยายามเคลื่อนที่กลับไปอยู่ที่เดิม ประเทศไทยก็เป็นแบบนั้น (ขอบคุณประโยคนี้ของอาจารย์ที่ทำใหผ่านฟิสิกส์ม.ต้นมาได้ครับ) คนครึ่งประเทศเค้าตัดสินใจแล้วว่า สิ่งที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้ ดีพอสำหรับเขาแล้ว อาจเป็นเพราะเขาดูเนชั่นมากไป หรือเขาไม่เคยเห็นอะไรที่มันดีกว่า คุณต้องอย่าเอาตัวเองที่เข้าถึงทุกอย่างบนโลกได้ไปตัดสินคนที่ปรับฟ้อนต์ไอโฟนเป็นแบบใหญ่สุด ถ้าจะชนะการเมืองบอร์ดนี้ได้ ห้ามเข้าไปเล่นในตัวกระดาน ให้เข้าทางล็อบบี้เท่านั้น นั่นยังคงเป็นอีกหนึ่งความตั้งใจของเรา คือการกลับไปเทคโอเวอร์ประเทศเป็น CP 2.0 หรือไม่ก็กลับไปเปิดไร่กาแฟที่เชียงราย ไม่อย่างใดก็อย่างนึง</li><li>ลาก่อนการศึกษา ไม่เรียนแล้วสัส หมดแล้วข้อตกลงกับที่บ้าน คือจบโทคือเลิกแล้วต่อกันแล้ว มันจบแล้ว Berkeley, I BEAT YOU. เอาจริงหลังgoodbye stageการศึกษา สิ่งที่พบคือ มันเหมือนกับการหาของมาใส่ในลิ้นชักแหละ พอต้องใช้ก็หยิบมา แต่สิ่งที่แม่งไม่ค่อยสอนกันคือ วิธีเปิดลิ้นชักให้หาของได้ง่ายๆ</li><li>ชอบมากที่เดี๋ยวนี้ตัวเองฟังเพลงสำส่อนชิบหาย ไม่มี genre ในตัวกูอีกต่อไปวันนึงคือ telex telexs วนทั้งอัลบั้ม วันต่อมาหันไป Fleetwood Mac + the Stones เอาจริงcommon groundอย่างเดียวที่เราขอจากศิลปินคือการที่เค้าตั้งใจในproductionของเค้าอ่ะ แค่นั้นเราพร้อมที่จะให้โอกาสแรกเสมอ Year End top 5 ของเราตอนนี้คือ <br>Robbers — แมตตี้และผองเพื่อน<br>Congratulations-หนุ่มๆวันที่หก<br>แข็งแรงไม่พอ — เสียงในห้องนอน<br>On Hold — อีกหนึ่งXจะเรท<br>RAIN — พรี่ออมค้าบบบ</li><li>Cov-Lite Corporate Loan คือหายนะทางเศรษฐกิจครั้งต่อไปที่กำลังจะเกิด คราวนี้ไม่ใช่ที่ดิน แต่เป็น tech companyที่จะทำกุทุกคนชิบหาย เมื่อถึงยุคที่บริษัbig techมีอำนาจต่อรองกับธนาคารแบบได้เปรียบกว่าแบบเห็นได้ชัด สิ่งที่ได้คือเงินกู้ระดับพันล้านดอลที่ไร้ดอกเบี้ยและไม่มี tracking accountability เกิดอะไรขึ้นเมื่อเฟสบุคไม่สามารถจ่ายเงินคืนbankได้? เมื่อใดก็ตามที่bankไม่มีเงิน = ลาก่อน</li><li>ติดกาแฟระดับหนัก ยิ่งทำสตาทอัพแล้วนั้น การแดกกาแฟกลายเปนเรื่องautomaticทันที เดินเข้าประตูมา หันขวา กดกาแฟมาหนึ่งแก้วก่อนทำงาน เวลาสั่งเม็ดกาแฟมาที่ทำงาน แม่งย้ำเลยนะ เอากาแฟดีๆ ไม่ใช่กาแฟถูก กาแฟแพง กาแฟต้อง “ดี” จนตอนนี้เลิกแดกอย่างอื่นนอกจากdripกับbrew coffeeไปแล้ว ไม่ต้องใส่เหี้ยไรเพิ่มครับ กาแฟดำแก้วนึง ถ้าของมึงดีจริง ไม่ต้องใส่อย่างอื่นเพิ่ม รอสัก40 จะหอบเงินกลับไทยละไปเปิดไร่กาแฟเป็นของตัวเอง</li><li>คุยกับที่บ้านมากขึ้นพอเริ่มทำงาน เรารู้สึกว่าพ่อแม่เค้าไม่ค่อยเกตกับเราเท่าไหร่ในเรื่องของมหาลัยต่างๆ แต่ถ้าเรื่องทำงานหรือเรื่องการใช้ soft skill เค้าแม่งเป็น resourceที่โคตรดีเลยนะ</li><li>ยังคงชอบดูหนังอยู่ แต่เป็นยุคที่เราgather contextของหนังก่อนเข้าไปดูหนังมากขึ้น ซึ่งยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแม่งใช้pure wayของการดูหนังมั้ย แต่เราชอบเวลาดูซีนนี้แล้วแบบ อ๋อ พี่เค้าถ่ายซีนนี้กันสามเดือนเลยนะ ไรงี้ มาตรฐานหนังเราเหมือนฟังเพลง ถ้าเรามองออกว่าเค้าตั้งใจทำ เราพร้อมดูเสมอ ถ้าติดอย่างนึงคือเดี๋ยวนี้หาพวก Rewatchables อยากขึ้นนะ แบบส่วนมากจะเป็นเรื่องที่ดูจบคือ เออ สนุก ชอบ แต่ไม่คิดจะกลับมาดูอีกรอบ อย่างมาเวลนี่ตัวอย่างเลย กูดูรอบปฐมทัศน์ทุกรอบ แต่แทบไม่เคยดูรอบสองซ้ำเลย</li><li>รู้สึกว่าเกิดว่าในยุคที่โชคดี เพราะอีกห้าหกปี กุจะไม่ต้องขับรถแล้ว pro self drivingโว้ยยยยย ไม่เคยอินกับการขับรถเลย แม่งเครียดชิบหาย ต้องsensตืนตลอดเวลา แต่ไม่เป็นไรครับ Daddy Muskมาช่วยพวกเราแล้ว สำหรับกูรถคือเครื่องมือไว้ให้ช่วยจาก point A to point B แค่นั้น อย่างอื่นไม่ต้อง</li><li>รู้สึกว่าห่างจากสวนกุหลาบที่เป็นตัวโรงเรียนมากขึ้น แต่เขาใกล้สวนกุหลาบที่เป็นศิษย์เก่ามากกว่าเดิม เอาจริงๆตอนนี้กลับไปคงไม่เหมือนโรงเรียนที่เราจำได้ แต่ยิ่งอยู่ระยะห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ โรงเรียนที่เราจำได้มันมาในรูปของคนที่จบมาจากที่เดียวกันกับเราแหละ จังหวะการพูด inside joke ที่แค่พยักหน้าก้เกต physical language แต่ละอย่างแม่งdistinguishมาก จนบางครั้งมันสร้างความสบายใจในระดับที่พอดีกับเรามากๆเวลาโหยหาอะไรจากห้าหกปีก่อน</li><li>Depressionมาเป็นรอบๆ น่าจะครั้งละ2อาทิตย์ ส่วนมากจะมาตอนเดินกลับบ้าน ไม่ก็ตอนว่างจัดจนคิดไรไม่ออก แต่สิ่งที่ดีขึนคือวิธีรับมือกับมัน จนตอนนี้แทบจะมี protocol กับมันแล้ว วิ่งกับlinkin park กลับมาซดเบียร์ ก่อนปิดด้วยเนตฟลิกสักตอน แม่งไม่มีวิธีรับมือที่ถูกต้องที่universalกับคนทุกคนหรอก วิธีไหนที่ได้ผลกับคุณ hold on กับมันไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้</li><li>อยู่คนเดียวได้ไม่ได้แปลว่าต้องอยู่คนเดียว สองปีที่ผ่านมารู้สึกว่าตัวเองisolateมากขึ้นด้วยความคิดที่ว่าเป็นการเตรียมรับมือกับ adulthood ซึ่งแม้มันจะดีแค่ไหนก้ตาม แต่ให้100ทั้ง100เลือก คงไม่มีใครอยากจะเลือกมัน</li><li>สังคมและsurroundingสำคัญมากๆๆๆๆๆๆกับเซตความคิดของผู้คน กูย้ายเมืองมาสามครั้ง เท่ากับปรับเซตความคิดตัวเองสามครั้งเลย แบบ Berkeleyที่ลิเบอรัลจ๋านี่แม่งแสดงให้เห็นเลยนะ ว่าempathyกับคนต่างชาติแม่งสร้างได้ผ่านการเติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนั้นจริงๆ เด็กbay area ที่วันอาทิตย์สามารถนั่งรถเมล์ไปหาอาหารไทยกินได้กับเด็ก Midwestที่วันอาทิตย์ต้องไปช่วยพ่อทำฟาร์มข้าวโพดแม่งมาจากประเทศเดียวกันบนบัตรประชาชน แต่แน่นอนว่าแม่งไม่ได้มีpolitical compassที่เหมือนกันสักอย่างเลย แน่นอนว่าพออยู่SF กูได้กลายเป็นอีลิท Tech Guyไปเรียบร้อย กาแฟแก้วละ7ดอลกับPokeวันอาทิตย์เป็นเรื่องปกติ อดขำไม่ได้ เมืองสองเมืองห่างกันหนึ่งสะพาน แต่ทัศนคติต่างกันอย่างสิ้นเชิง</li><li>ชอบสังเกตคนตลกมาก จังหวะการพูดการรับมือกับinformationของพวกเค้าแม่งต้องใช้ทักษะสูงมาก เราเชื่อจริงๆว่าระดับความฉลาดของตลกโดยเฉลี่ยอยู่สูงกว่าคนทั่วไปมาก แต่สิ่งที่จะมาพร้อมกับพรสวรรค์นั้นคือความเครียดที่เห็นได้เป็นช่วงๆ แม่งเศร้าจริงๆนะ เวลาเราไปดู Stand up เราจะชอบสังเกตช่วงเค้าเดินลงเวทีกัน คือเหมือนเค้าเอาpositive energyของเค้ามาเเลกเป็นเงินอ่ะ เเล้วสิ่งที่เหลือจากนั้นคือnatural reactionของmental capacityที่ทำให้เค้าหุบยิ้ม <br>Put on a Happy Face :)</li><li>ดูแลร่างกายเป็นอันดับหนึ่งใน Priorityแล้ว ป่วยไม่ได้ ไอ้สัส ถ้าป่วยหนึ่งวันงานกุเพิ่มสองเท่า ไม่ได้ ห้าม แต่เอาจริงๆคือถ้าขอพรอะไรก็ได้หนึ่งข้อเลยคือจะขอให้ตลอดชีวิตไม่ต้องเจ็บไข้ได้ป่วยเลย การทรีตร่างกายกุตอนนี้เหมือนการพยายามขับเครื่องบินที่มีหลายส่วนทยอยกันพังอยู่เรื่อยๆละกุต้องทยอยซ่อมมันให้ทันก่อนจะcrashอ่ะ วันนึงอาจเป็นไข้ อีกวันกล้ามเนื้อ อีกวันข้อเท้า Perfect Dayของเราคือการผ่านหนึ่งวันโดยไม่ต้องบ่นเรื่องร่างกายไปได้</li><li>จากข้อที่แล้วมา เดี๋ยวนี้ยอมใช้ตังจ่ายกับอะไรที่เมื่อก่อนไม่ค่อยยอมจ่ายมากขึ้น มันถึงไวที่กูเห็นแก่ตัวกัพลังงานของตัวเองมากขึ้น อะไรที่เค้าขายกันแบบมาตรฐาน ถ้าจ่ายเพิ่มอีก 10–15%ละได้อัพเกรดเป็นอีกขั้น กูซื้อครับ มันหมดยุคที่เราต้องhustleกับอะไรที่ไม่มีเหตุผลแล้ว</li><li>ตอนนี้คงเป็นช่วงชีวิตที่กำแพงความสัมพันธ์กูพีคที่สุดในชีวิตเเล้ว แต่ข่าวดีคือจากนี้ไปมันคงจะมีแต่ลดลง(มั้ง?) การสร้างความสัมพันธ์กับทุกคนในสวนกุหลาบ6ปีก่อนมันจะถูกทำลายไปจากระยะทางและมหาลัยสร้างกำแพงแรกขึ้นมา ก่อนมันจะพังลงพร้อมเพื่อนกลุ่มใหม่ในมหาลัยเป็นเวลา4ปีก่อนที่ตัวเองต้องเดินออกมาอีกครั้งเพื่อไปเมืองใหม่กับการใช้energyเพื่อสร้างความสัมพันธ์อีกครั้งเป็นรอบที่สามและตอนนั้นคือช่วงที่กูตัดสินใจว่า จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะทำแบบนี้ การoperate on basisว่าทุกคนสามารถเดินออกจากชีวิตกูแม่งไม่healthyเลยนะ แต่สำหรับตอนนี้มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดจนกว่ากุจะเจอความมั่นคงจริงๆในชีวิตกูอีกครั้ง ทั้งหน้าที่ วีซ่า การงาน และทุกๆอย่างที่เคลื่อนไหวตลอดเวลา บางครั้งช่วงเวลาที่ผ่านมามันเหมือนการนั่งรถไฟฟ้าจากบางหว้าไปหมอชิตโดยมีผู้คนเข้าๆออกๆจากขบวนตลอด</li><li>ข้อจำกัดของฝ่ายซ้ายที่เห็นได้ชัดคือการระเบิดตัวเองระหว่างที่พยายามจะถีบตัวเองให้อยู่เหนือคนทั่วไป Political-wise หรือเรียกได้อีกอย่างว่า a Berkeley Classicยกตัวอย่างง่ายๆเลยคือการที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมีนักศึกษาแคลคนนึงพยายามจะจุดประเด็นในทวิตเตอร์ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ ชีเผลอใช้ Triple Parenthesis ซึ่งสื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธ์คนยิว จนแม่งต้องลบทวิตไป เนี่ย เอาจริงๆแม่งเส้นทางเดินของฝ่ายซ้ายแม่งแคบกว่าอีกฝั่งมาก จนถ้าหากก้าวพลาดสักที่นึงเนี่ยคือโดน call เรื่อง hypocrisyทันที ถ้ายังข้ามเรื่องนี้ไปไม่ได้ อย่าหวังจะชนะ Trumpเลยนะ</li><li>ข้อตรงกันข้ามกันคือความเห็นแก่ตัวที่เข้าใจได้ของอนุรักษ์นิยม เอาจริงๆเราว่ามัน Stemมาจาก Family Firstเลยนะ คือสิ่งแรกที่คิดคือ ทำไงก้ได้ให้มีหลังคาคุ้มหัวกับมีข้าวอาหารบนโต๊ะมื้อเย็น เค้าไม่มีเวลาไปสนคนอื่นหรือการปรับโครงสร้างสังคม ฝ่ายไหนที่ให้ความคล่องตัวทางเศรษฐกิจให้กับเค้าได้มากกว่า เค้าก็เลือกฝ่ายนั้นแหละ</li><li>รู้สึก cringe ชิบหายเวลาคนเห็นคนวัยกูขึ้นไป ซึ่งก็คือวัยทำงานนี่แหละยังทำตัววัลลาบีคิดว่าตัวเองเป็นวัยรุ่นอยู่ในแง่ของการลงรูปไปผับ แชร์มีมบ่นที่ทำงาน ลงรูปเผลอๆตอนใส่สูทเข้าประชุม หรือ พวก aesthetic ไอจีตามร้านอาหาร แบบ… พี่ทำไรกันอยู่วะ ไม่ใช่กุไม่แดกเหล้านะ หรือ ไม่ใช่ว่าไม่เที่ยวไรงี้ด้วย แต่เป็นกุกุงงไม่อยากพรีเซ้นตัวเองให้ดูเป็นคนมิติเดียวแบบนั้นอ่ะ มิติเดียวที่หมายถึงในที่นี้คือการที่คนอย่างเพื่อนร่วมงานหรือคนนอกเวลาstereotype เรา เค้าจะมองเราว่าอย่างแรกว่ายังไง มึงจะอยากให้คนมองว่า อ่อ น้องคนนี้หรอ ใช่ๆเที่ยวเก่งงงง ใช่ๆชอบลงไอจี อย่างงี้หรอวะ กูจะกลัวชิบหายเลยนะ ถ้าคนจัดกุไปอยู่ใน bucket ของนิสัยหรือ personality อะไรอย่างเดียว100%แบบนี้ เพราะคำถามในหัวกุตลอดเวลาคือ ถ้าตัดสิ่งแรกที่คนมองกุออกไป ตัวตนมึงที่เหลือมีอะไรบ้าง เพื่อนร่วมงานในทีมที่กุนับถือมากคนนึงเลย แม่งall-round มาก คุณสมบัติการทำงาน นิสัย วิสัยทัศน์ แม่ง life goal oriented ชิบหาย เพื่อนทั้งออฟฟิศกุเป็นแบบนั้น อาจเป็นเพราะมันเป็นสภาพสตาร์ทอัพด้วย แต่เพื่อนคนที่กุบอก สามารถ ออกไปเป็นCEO บริษัทอื่นได้ทันทีในอีก4ปีอ่ะ อายุเฉลี่ยของคนในทีมที่กุนับถือทั้งหมดอยู่ที่ 25 ปี….ละมึงลองมาดูmindsetคนอายุ25ปีในไทย</li><li>ambitionของคนรอบตัวเรา = ambitionของเรา ช่วงนี้คือรอบตัวมีแต่คนบ้าที่คิดจะครองโลกเหมือนกูในที่ทำงาน ส่งผลให้ไฟแม่งแรงสัสๆ จนไม่อยากจะคิดเลยว่าจะกุต้องเอาตัวเองไปอยู่ในสังคมที่พอใจกับการเลิกงาน5โมงไปหาซูชิแดกแม่งจะเป็นยังไง น่ากลัวชิบหาย ทำไมคนเราสามารถพอใจกับอะไรเหี้ยๆทั้งๆที่ถ้าพยายามจะไปถึงอีกจุดนึงได้วะ</li><li>เอาจิงๆถ้าให้สรุปMentalityของกูตลอดที่ผ่านมาคือ ในหัวกูคิดเสมอว่ารอบๆตัวกูแม่งมีแต่ ้haters ที่ตั้งเป้าครหาและคอยจะดูถูกกูลับหลังตลอดเวลา สิ่งที่ได้จากมันคือพลังงานที่ต้องการเพื่อพิสูจน์ให้พวกนั้นเห็นว่ามันคิดผิด คิวมันก็แค่เด็กโชคดีที่ติดห้องกิฟ อ่ะได้ กูสอบเข้าสวนกุหลาบ คิวแม่งอยู่ห้องกิฟก็เป็นปลายแถวห้องกิฟ อ่ะได้ กูไปต่อเมืองนอก เมืองนอกมึงก็ไปได้แค่มหาลัยกลางๆไม่เหมือนพวกเด็กทุนที่ไปยูทอป(แต่เด็กทุนกว่าครึ่งเสียเวลาปีนึงเข้ามหาลัยต่ำกว่ากูนะ อิ)อ่ะได้ กูเข้า Berkeley เดี๋ยวคิวมันก็ต้องกลับมาทำที่ไทยเหมือนกู อ่ะได้กูทำงานที่เมกา <br>เอาจริงๆมันไม่มีคนเกลียดหรือhaterหรอก haterจริงๆคือตัวกุเองแหละ กับการใช้dissatisfactionในการไปข้างหน้าต่อ แต่อาจจะดีอยู่อย่างนึงที่milestoneต่อไปแม่งคือเกมระยะยาวละ COO ไทยคนแรกของ Bay Area</li><li>เวลาฟังเพลง เราจะชอบตัดสินเพลงที่เพราะกับเพลงที่โคตรเพราะตรงท่อน bridge ของเพลงนี่แหละ คือพอเรารู้แล้วว่าฮุกเป็นอย่างไง ทำยังไงเค้าถึงจะส่งเราเข้าท่อฮุกสุดท้ายได้แบบโคตรดี ตอนนี้เรารู้แล้ว่าฮุกสุดท้ายของชีวิตเราคืออะไร จากนี้ไปอีกหลายปีคือการแต่งท่อน Bridgeให้แม่งเพราะที่สุดเท่าที่จะทำได้ แค่นั้นเอง</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*f7MiCvsxd0sahswW" /><figcaption>นี่คือรูปนอกหน้าต่างเครื่องบินที่ถ่ายหลังจากบินไปสัมภาษณ์งานละโดนRejectที่ New York เปนช่วงเวลาที่กุคิดกับตัวเองเลยว่า สัส แม่งคงตันแล้ววะ แม่งคงสุดทางของกูกับที่นี่แล้ว ตอนนี้รูปนี้เป็น Backgroundในมือถือกู เพื่อเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าให้ค่าตัวเองต่ำกว่าที่มึงคิด อีก30ปีมึงจะครองโลก จำใส่หัวตัวเองไว้</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ffce785363c1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ตรวจคนนอกเข้าเมือง — บ้านที่อยากกลับ แต่ไม่อยากอยู่]]></title>
            <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts/%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%88%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%9A-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88-eca762f8054d?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eca762f8054d</guid>
            <category><![CDATA[international-student]]></category>
            <category><![CDATA[culture-change]]></category>
            <category><![CDATA[study-abroad]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[49400]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 22 Mar 2019 03:27:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-22T04:01:00.352Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>ตรวจคนนอกเข้าเมือง — บ้านที่อยากกลับ แต่ไม่อยากอยู่</h3><h4>อีกสองเดือน ชีวิตการเป็นนักศึกษาต่างประเทศของผมกำลังจะจบลง แต่สิ่งสุดท้ายที่ผมอยากทำ คือการซื้อตั๋วเครื่องบินกลับประเทศไทย</h4><p><strong><em>ระหว่างนั่งดูบาสอยู่ในบาร์สนามบิน ผมกับกลุ่มฝรั่งข้างๆนั่งเชียร์กันอย่างสนุกสนาน คนข้างๆถามผมขึ้นมาระหว่างพักครึ่งว่า</em></strong></p><blockquote>Where are you from?</blockquote><p>ช่วงเวลาก่อนการ Boarding ของคนเรียนเมืองนอก นับเป็นช่วงเวลาที่ตื่นเต้นเสมอ ไม่ว่าคุณจะเป็นนักศึกษาปี 1 หรือนักวิจัยปริญญาเอก (ความแตกต่างเดียวระหว่างสองคนนั้นคือคนหนึ่งที่แต่งตัวเต็มยศเพื่อโพสรูปก่อนบิน กับอีกคนในชุดนอนที่พร้อมแดก Melatoninทันทีตอนขึ้นเครื่อง) ความคิดที่ว่า เมื่อคุณหลับแล้วตื่นมาอีกที คุณได้อยู่ในบ้านของตัวเองอีกครั้งยังเป็นความรู้สึกที่เซอร์เรียลทุกครั้ง แม้กระทั้งช่วงเวลาก่อนบินครั้งล่าสุดของผม ผมก็ยังตั้งตารอมันเหมือนตอนเป็นเด็กปีหนึ่ง อีกสิบสองชั่วโมง เตียงของบ้านที่คุ้นเคยจะกลับมาอีกครั้ง พนักงานเรียกผู้โดยสารเซตที่สามขึ้นเครื่อง เที่ยวบินกลับบ้านของผม NH 8: Narita to San Francisco</p><p>ช่วงเวลาแรกที่ผมรู้สึกว่า น้ำหนักของคำว่าบ้าน เริ่มเทจากกรุงเทพ-ประเทศไทย ไปยังอเมริกา คือช่วงซัมเมอร์หลังจบชีวิตปีหนึ่ง ไม่มีเฟรชชี่ต่างประเทศปีหนึ่งคนไหนไม่ตื่นเต้นกับการได้กลับไปอยู่ในไทยครั้งแรกหลังห่างจากบ้านไป 6 เดือนกว่า ผมตั้งตารอที่จะทำอะไรหลายๆอย่าง เจอเพื่อนเก่า ไปเที่ยวไปกินที่ๆคุ้นเคย ได้กลับเป็นวัยรุ่นประเทศไทยอีกครั้ง…..หนึ่งเดือนต่อมาหลังกลับไทย สิ่งที่ผมตั้งตารอที่สุดหลังตื่นเช้ามา คือรอบรองชนะเลิศวิมเบิลดันที่ Federerจะแข่ง <strong>ตอนเย็น </strong>เมื่อนึกย้อนไปแล้ว ซัมเมอร์นั้นสำหรับผมแม่งเป็นช่วงเวลาที่โคตรเศร้าเลย การตื่นเช้ามาแล้วมีสิ่งที่น่าตั้งตารอที่สุดคือการได้ดูกีฬาสดอยู่บ้านตอนเย็นเนี่ยนะ ? ให้ตายเหอะ</p><p>แน่นอนว่าผมได้นัดเจอเพื่อนหรือไปที่ๆคุ้นเคยเหมือนที่คิดไว้ว่าจะทำ เพียงแต่ว่าสิ่งที่ผมตั้งตารอที่จะทำ มันใช้เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ ผมลืมคิดถึงอีก 11 อาทิตย์ที่เหลือ ซัมเมอร์นั้นทำให้รู้ว่า ถึงเราจะไปเมืองนอก เราไม่ได้เอาคนรอบตัวไปกับเราด้วย<br>เช่นเดียวกัน เมื่อเพื่อนเข้ามหาลัยที่ไทย เพื่อนไม่ได้เอาเราเข้าไปกับเขาด้วย ทุกคนมีความกลัวเหมือนที่ผมกลัวหมด เมื่อคนในวงโคจรเราแยกทางห่างกันไป มันยากที่จะรั้งเขาให้ใกล้ตัวเราทุกวัน สิ่งที่เราทำได้คือการสร้างวงโคจรใหม่ ทุกคนมีค่ายกรุ๊ป มีสายรหัส มีงานรับน้อง ส่วนผมมี…..รอบรองชนะเลิศวิมเบิลดันทางทรูสปอร์ต แต่โมเมนต์นั้นก็ถือว่าเป็น Wake up call ที่ดีให้กับตัวเองนะ มันเป็นเหมือนสัญญาณว่าเราต้องเริ่มต้นสร้างวงโคจรใหม่ให้ตัวเองได้แล้ว</p><blockquote>“จะไปรอดหรอ”<br>“เดี๋ยวก็ติดเหล้าติดยา ไม่มีใครรู้”<br>“ถ้าชอบความคิดประเทศนั้นมาก ก็ไปอยู่ประเทศนั้นเลยสิ”</blockquote><p>ข้อครหาและ mind setของคนที่มองเราก่อนมาเรียนต่างประเทศหรือสิ่งที่เขามองเราเมื่อบอกเค้าว่าเราเรียนเมืองนอกคงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ผลักดันให้เราเทคำว่าบ้านมาอยู่นอกพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื้อเพลิงของการตั้งใจเรียนหรือประสบความสำเร็จระหว่างอยู่อเมริกาคือการพิสูจน์ให้คนเห็นว่าเค้าคิดผิด <br>แต่สิ่งหนึ่งที่น่ากลัวกว่าความคาดหวังหรือคำวิจารณ์ของคนอื่นคือ ความคาดหวังที่เรามีต่อตัวเอง ตั้งแต่เรียนมาที่ไทย เมื่อคุณมีแต่ภาษาอังกฤษที่คุณสามารถพูดได้ว่า เก่งกว่าคนอื่น คุณอยากพิสูจน์ตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ว่าสุดท้ายแล้ว อังกฤษแม่งจะพาคุณไปได้ถึงไหนกัน แล้วมาถึงจุดนี้ เมื่อเหลือปราการอีกด่านเดียว ประตูสุดท้ายที่ชื่อว่า H1B Visa สำหรับคนทำงาน มาไกลถึงขนาดนี้ จะให้กูกลับไปจุดสตาร์ทหรอวะ หลายคนเชิดชูความสำเร็จของคนได้แผ่นกระดาษจากต่างประเทศ แต่สำหรับผมการกลับไปเท่ากับแพ้ในความคิดของตัวเอง หลายคนถามว่า ไปเรียนมาแค่สี่ห้าปี ให้กลับมาอยู่ที่ไทยจะทำไม่ได้เชียวหรอ? แน่นอนว่ามันทำได้ ทำมาแล้ว มันแค่ต้องแลกกับการฆ่าส่วนนึงของตัวเองออกไปแค่นั้นเอง</p><p>Reverse Culture Shock เป็นวาทะกรรมที่โคตรจริงและเกินจริงในเวลาเดียวกัน ทุกคนที่กลับไทยมาสักช่วงประสบกับมัน แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเครียดจนอยู่ไม่ได้ จะเป็นจะตาย มันคงขึ้นอยู่กับจำนวนครั้งที่แต่ละคนเจอกับมัน ความด้านชาแปรเปลี่ยนเป็นความเคยชินในการรับมือกับการหลงทางในประเทศตัวเอง ความหัวร้อนในช่วงแรกๆ เปลี่ยนเป็นการเจรจากับความคิดของตัวเองในหัวกับสภาพสังคมที่พบเจอ ความคิดทางการเมือง ความเป็นอยู่ที่แตกต่าง คุณเริ่มไม่ป่าวประกาศมันให้ใครรู้แต่คุณ compromiseกับเหตุการณ์ที่คุณเจอ จนสักพักคุณปรับตัวกับมันได้ แต่การที่คุณปรับตัวกับมันได้ หมายความว่าคุณกำลังฆ่าตัวตนอีกคนของคุณ</p><p>ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดีหรือร้าย ไม่ว่าตัวตนที่สร้างในอเมริกาคือตัวเราจริงๆหรือเป็นแค่คนชื่อเหมือนกันอีกคนที่เราสร้างขึ้น เราใช้เวลากว่า20%ของชีวิตสร้างมันขึ้นมาและมันคือตัวตนที่มาจากน้ำมือของเราเองล้วนๆ เวลาที่คุณ Breakdown ร้องไห้กลางห้องสมุด เวลาที่คุณหลงทางกับชีวิตในมหาลัย เวลาที่จิตใจและร่างกายคุณแตกเป็นเสี่ยงๆ คนที่หยิบชิ้นส่วนทีละชิ้นแล้วประกอบมันคือมาใหม่ ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวคุณเอง เราสร้างตัวตนที่มีจุดยืนในสังคมที่ฝรั่งมองเราเป็นคนแปลกหน้าในตอนแรกได้ แต่เมื่อเรากลับมาอยู่ที่ๆเราไม่ได้อยู่มาสี่ห้าปี เรากลับไม่รู้ว่าเราต้องยืนอยู่ตรงไหน คนอื่นรู้ว่าต้องเดินไปทางไหนถึงจะปีนปีระมิดได้ในขณะที่เราสงสัยในหลายๆทิศทางที่เขาเดินไป เมื่อเรียนจบจากต่างประเทศสิ่งที่หลายคนอาจต้องทิ้งไป หลังซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไทยครั้งสุดท้าย คือตัวตนของเรา</p><p>หลายคนอาจจะคิดว่าผู้เขียนสื่อว่าประเทศนี้แม่งโคตรแย่ ไม่น่าอยู่…ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย ถ้าไม่น่าอยู่จริงคงไม่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของโลก คงไม่มีเพื่อนฝรั่งบอกผมทุกครั้งว่าชอบมากตอนไปเที่ยว คงไม่ทำให้ตัวผมเองตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้กลับไปตอนปิดเทอมปีใหม่ แต่สิ่งที่แตกต่างคือ บริบทระหว่างการไปเที่ยว กับ การใช้ชีวิตอยู่ <br>ช่วงเวลาที่ผมมีความสุขมากๆตอนกลับไทย คือระยะเวลาสองอาทิตย์สั้นๆ<br>มันสมบูรณ์แบบมาก ผมได้ออกจากบ้านเจอเพื่อนหลายๆกลุ่มวันเว้นวัน ไปคอนเสิร์ตวงดนตรีที่ตัวเองชอบ กินอาหารไทย กินอาหารญี่ปุ่นในไทยที่ดีกว่าที่ญี่ปุ่น ได้เที่ยวทะเลสองสามวัน และเมื่อพอเริ่มเบื่อหรือทนปัญหาที่พูดไปข้างบนไม่ได้ ก็ถึงเวลากลับอเมริกาพอดี สุดท้ายแล้วปัญหามันอาจจะเป็นที่เวลา…ประเทศไทยคือ AirBnB ที่ดีที่สุดในโลก….แต่มันคงไม่ใช่บ้านที่เหมาะสมสำหรับคนบางกลุ่ม อภิสิทธ์อย่างหนึ่งของช่วงเวลาสี่ปีในการเป็นนักเรียนนอก คือการได้ทรีตประเทศไทยในมุมมองของนักท่องเที่ยวที่ชำนาญเส้นทางสองอาทิตย์ก่อนกลับนี่แหละ</p><p>ไม่มีใครไม่รักประเทศไทย ไม่มีใครไม่อยากกลับบ้านเกิดของตัวเอง ไม่มีใครไม่คิดถึง ทุกคนอยากนำสิ่งที่ตัวเองพบเจอ สิ่งที่ตัวเองคว้ามาตลอดสี่ปีกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างในประเทศ หากเพียงแต่สิ่งที่จะขอ คือขอเวลา <br>การกลับไปเริ่มจากฐานพีระมิดถูกพิสูจน์แล้วว่ามันยากแค่ไหนในการปีนบันไดของระบบไปอยู่ในจุดที่เปลี่ยนแปลงอะไรได้…ขอเวลาสัก 10–20ปี พิสูจน์สิ่งที่ตัวเองสร้างมาที่นี่สักช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะนำมันกลับประเทศ พร้อมเกราะป้องกันตัวทางความคิด ที่อนุญาตให้เราเคลื่อนไหวสูงขึ้นเรื่อยๆได้ โดยที่เราไม่ต้องเสียอะไรไป</p><p>หากจะเลือกเพลงที่แทนชีวิตการเรียนต่างประเทศได้สักเพลง หลงทาง — Lomosonic คงเป็นคำตอบสุดท้าย เพราคำๆเดียวที่เป็นตัวแทนของความในใจว่า</p><blockquote>แต่สุดท้ายชั้นก็ยังไม่กลับไป</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FpgnIZ68Pri0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DpgnIZ68Pri0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FpgnIZ68Pri0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7dc6b186db03be1b482a219ea0ceeaeb/href">https://medium.com/media/7dc6b186db03be1b482a219ea0ceeaeb/href</a></iframe><p><strong>ผมใช้เวลาอ้ำอึ้งพอสมควรกับคำถามของฝรั่งคนนั้น สุดท้ายคำตอบที่ผมให้เค้าคือประโยคที่ผมใช้มาจนถึงทุกวันนี้</strong></p><blockquote>It depends</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nkf9Y8vg-nqmkcJ78efa2Q.jpeg" /></figure><blockquote>ซีรี่ย์ตรวจคนนอกเข้าเมือง คือรวมบทความสะท้อนชีวิตการเป็นนักเรียนนอก5ปีในอเมริกา ผ่านมุมมองของคนเขียนที่จนป่านนี้ฝรั่งยังเรียกชื่อจริงกูไม่ถูกสักที</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eca762f8054d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[โรงแกะสลักแห่งชาติ]]></title>
            <link>https://medium.com/@ImmigrationOfThoughts/%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4-cf45d62698c?source=rss-664b648d3c0a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cf45d62698c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[49400]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Mar 2019 07:31:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-08T09:17:51.787Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>เขียนบทความเกี่ยวกับสวนกุหลาบ โดยห้ามมีคำว่าสวนกุหลาบ ภาค 2</em></p><p>อากาศ 15องศา คนอื่นว่าหนาว แต่สำหรับคนที่เรียนแถวอากาศ-20มาก่อน มันคือหน้าร้อนดีๆนี่เอง</p><p>เพื่อนข้างๆผมถามว่าทำไมผมใส่ขาสั้นมาเรียน ขี้เกียจอธิบายยาว เช้าวันจันทร์ตอน9โมง คลาสเช้า แคลคูลัส ด้วยความขี้เกียจขั้นสูงสุด ผมเลยตอบมันสั้นๆไปว่า</p><blockquote>อยากใส่ไรก็เรื่องกู</blockquote><p>ผมไม่ค่อยถูกใจคำว่า “แม่พิมพ์ของชาติ” ไม่ใช่ในแง่ของการไม่เคารพอาจารย์หรือขบถอะไรแนวๆนั้น..แต่การเป็น “แม่พิมพ์” แสดงว่าผลผลิตที่ออกมามันคือproduct ที่ standardized ระดับนึง แสดงว่ามันต้องมีโรงพิมพ์สร้างผลิตภัณฑ์เหล่านั้น และสิ่งที่ออกมาแม่งคงเหมือนกันหมดจนแยกไม่ได้ และนั่นคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่สังคมเราต้องการขณะนี้</p><p>เราต้องการคนสร้างสรรค์ เราต้องการคนที่สร้างบันไดเวลาที่คนสั่งให้เราขุดดินมุดกำแพง เราต้องการคนที่ป้ายสีแดงบนผ้าใบสีเหลือง เราต้องการคนที่อยู่ๆก็อยากวิ่งจากยะลาไปเชียงราย เราต้องการคนที่อยู่ๆก็จะตั้งทีมฟุตบอลอันดับหนึ่งของประเทศ เราต้องการคนที่อยู่ๆคิดจะตั้งศาสนาใหม่ก้ตั้ง เราต้องการคนบ้า แม่ง เราต้องการคนที่บอกคนอื่นว่า อันนั้นเรื่องของมึง นี่เรื่องของกู</p><p>หลายโรงพิมพ์วัดผลสำเร็จของตัวเองต่างกัน มันมีหลายมาตรา แต่ถ้าคุณวัดปลาให้ปีนต้นไม้ แน่นอนว่ามันสอบตก ที่นี่มันเลยไม่ใช่โรงพิมพ์….มันน่าจะเป็นโรงแกะสลัก</p><p>บางคนถูกลงแบบด้วยกิจกรรม บางคนมีวิชาการเติมสี บางคนเข้าโรงหล่อของกีฬาหลังเลิกเรียน และถ้าวัดจากสายตาคนนอก มันอาจเป็นโรงแกะสลักที่ห่วยแตกก็ได้ เพราะไม่มีแบบเหมือนกันสักตัว ถ้าเอาแบบทั้งหมดไปส่งตรวจ อาจจะผ่านเกณฑ์แค่3จาก 10 หรือ แค่1ใน10 หรืออาจไม่มีแบบไหนผ่านเลย แต่การที่ผลผลิตมันออกมาไม่เหมือนกันสักแบบ สำหรับที่นี่ เรานับมันเป็นความสำเร็จอันสูงสุด</p><p>นอกจากการลอกข้อสอบกับการบ้านแล้ว การเลียนแบบอะไรก็ตามถือเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับที่นี่ เราไม่หวังว่าเราจะทำได้ดีเท่าคนอื่น เราต้องดีกว่ามัน ความเคารพรุ่นพี่นั้นมีอยู่เสมอมา แต่ถ้าโอกาสที่จะทำให้เราแซงพวกเขาโผล่มาเมื่อไหร่ ทุกคนพร้อมที่จะยืนบนไหล่ของยักษ์ เพราะคนทั่วไปนั้นสามารถเป็นใครก็ได้ การเป็นคนทั่วไปนั้นจึงถือเป็นความล้มเหลวสำหรับเรา</p><p>ไม่รู้ทำไม เวลาเจอคนจากที่นี่ แม่งเหมือนทำให้เรารู้สึกเซฟขึ้นที่จะเป็นตัวเองมากขึ้น ไม่มากก็น้อย จะเรียกว่าความเคยชินก็ไม่น่าใช่ บางคนไม่เคยเจอหน้ากันตลอด6ปี กลับสนิทไว้ใจกันตอนมหาลัยหรือทำงาน เหมือนลายเซ็นที่ข้อมือหรือเลขรุ่นมันทำให้เราลดฟิลเตอร์ที่เราใส่ในสังคมกับคนๆนั้นไปหนึ่งระดับ ตลกดีเหมือนกัน การที่แต่ละคนแม่งแตกต่างกับคนอื่นๆรอบๆตัวพวกเขา คือสิ่งที่ทุกคนจากที่นี่แม่งมีเหมือนกัน</p><p>ตอนบรีฟรุ่นบริหารชุมนุม รุ่นพี่บอกขั้นตอนกับlogistics อะไรหลายๆอย่างของการทำงาน เตรียมงานตลอดหนึ่งปี. แต่6ปีผ่านไป สิ่งเดียวที่ผมยังจำได้แม่น คือคำที่บอกว่า</p><blockquote>ทำเหี้ยไรทำ มันไม่ใช่ชุมนุมกูอ่ะ ตอนนี้มันคือชุมนุมของมึงไง ทำไรก็เรื่องของมึง</blockquote><p>สุขสันต์วันเกิด โรงแกะสลักแห่งชาติ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xTDzLwVat-Nir4AqwNNwyQ@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cf45d62698c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>