<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Citizen of Gothambaatar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Citizen of Gothambaatar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T?source=rss-c144299a27bd------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*QSCk6BOQ4R5WB59UcWuJQA.jpeg</url>
            <title>Stories by Citizen of Gothambaatar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T?source=rss-c144299a27bd------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 18:22:17 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Амьдралд илгээх хайрын захидал]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D0%B0%D0%BC%D1%8C%D0%B4%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B4-%D0%B8%D0%BB%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D1%85-%D1%85%D0%B0%D0%B9%D1%80%D1%8B%D0%BD-%D0%B7%D0%B0%D1%85%D0%B8%D0%B4%D0%B0%D0%BB-e0b6ee0c6d2a?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0b6ee0c6d2a</guid>
            <category><![CDATA[notes]]></category>
            <category><![CDATA[slice-of-life]]></category>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Jun 2023 15:15:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-01T15:22:11.549Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HntZk4HvW3ncyVQx4hWprA.jpeg" /></figure><blockquote>Ойн чөлөөг гэрэлтүүлэх нарны туяанд нэгэн бяцхан толгод тодорч харагдана. Нүднээ ил дүнсийх тэрхүү толгодыг зүглэн очвол даруухан гэгчийн булш угтах бөгөөд түүн дээр ямар нэг зүйл бүдэгхэн бичжээ. Сониучирхан зорьж ирсэн нэгнийг “Томчуудын асуудлыг шийдэхэд амиа зориулсан хүүхэд” гэсэн мөр угтан авна, нэр үгүй тэр булшин доор хэн нэгэн амгалан нойрсоно.</blockquote><p>Хориод хоногийн өмнө би орцныхоо урд хаврын хүйтэн салхинд ажралгүй суух 9, 10 орчим насны хүүтэй таарсан юм. Насандаа баймгүй гунигтай харцыг нь гайхан өнгөрсөн ч санаа алдах чимээ ардхан сонстоход хөл тушаад цааш алхаж зүрхэлсэнгүй. Аажуухан буцаж очоод сандал бараадахад жаалхүү цаашилж суугаад надад зай тавьж өгч байна. Би баярласнаа хэлээд хуучин модон сандал налан суухдаа холгүйхэн харагдах тоглоомын талбайд баяртай гэгч нь гүйлдэх хүүхдүүдийг харлаа. Тэр ч бас тоглоомын талбайг харан суусан нь лавтай.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DKrQuffhPjPzqOk91vyQ8Q.jpeg" /></figure><p>Цааш болсон үйл явдалд одоо ч эмзэглэсэн хэвээр байгаа учраас би аль болох товчхон, цухас дурдахыг хичээнэ.</p><ul><li>Тэр хүү миний харж байсан хамгийн ухаалаг бас шударга хүүхэд байв. Ойр зуурын юмс үзэгдлийн талаар ярилцаад гайхмаар сийрэг толгойтойг нь гадарласан бол бяцхан туршилт хийгээд удаах дүгнэлтэд хүрсэн юм. Бидний ярилцлага тийм ч ахицтай бус, хүндээр санаа алдсан шалтгааныг тодруулж чадахгүй байсан тул би түүнээс байрны голын дэлгүүрээс ундаа авчрахыг хүсээд мөнгө өгч явуулсан юм. Хариулт мөнгө яг л тоо ёсоор, баримтын хамт миний гар дээр ирэв. Үүгээр зогсолгүй тэр надаас ямар ч шан харамж нэхсэнгүй, бүр тоосон ч шинжгүй суугаад алсыг ширтэх ажилдаа эргэн орох нь тэр. Хүн төрөлхтөнд чиглэсэн итгэл минь сэргэлээ.</li><li>Анхнаасаа өөрт нь өгье гэж тооцож авахуулсан ундаагаа эргүүлж өгөхөд баярлалаа гээд авч байна, харин хамт өгсөн баримт бас хариултыг авсангүй. Зүгээр гэж хэдэнтээ хэлж байж зөвшөөрүүлэв. Яагаад өгч байгаа юм гэж асуухаар нь шударга үйлдэл, хариу нэхээгүй тусыг үнэлэх ёстой гэж боддогоо хэлэв. Үнэмшиж болохуйц санагдсан бололтой ундаагаа онгойлгоод нэг балгалаа. Удалгүй гар нь лаазтай ундаагаа дахиж ам өөд дээшлүүлэх гэснээ гэнэт л сулбайгаад уначихав. Хуурайшиж холцруутсан хацар дээгүүр нь томоо гэгчийн нулимс урсаж байлаа.</li><li>Хүү эндхийнх биш, байрны хүүхдүүд тоглож дуусахаар тоглоомын талбайд тоглохоор хүлээж байж. Хамт тоглож болдоггүй юм уу гэхэд гадуурхдаг, дээрэлхдэг гэнэ. Найзууд нь яав гэтэл найз байхгүй ээ.. “Сургуулийн орчинд ч бас адилхан бололтой. Яах гэж дэмий юм асуув даа, хүүхэд улам эмзэглүүлээд” хэмээн өөрийгөө зүхэв. Бидний ярилцлага ийнхүү аажмаар зөвлөгөө тийш хазайхаар боллоо. Хүний амьдрал дахь ярвигтай зүйлсийн талаар, ирээдүй тэр чигээрээ боломжоор дүүрэн, бас сонголтуудаа анхааралтай хийх хэрэгтэй гээд яриад л байлаа, яриад л байлаа. Сүүлд нь, танихгүй хүнтэй ярилцахдаа, юм авахдаа болгоомжтой байгаарай гэж сануулахад “мэдэж байгөө, баярлалаа ахаа” гээд л гүйгээд явчихсан. Харин надад гэртээ ороод сэтгэлээ тайвшруулахад багагүй хугацаа хэрэгтэй байлаа.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E3I1RgxVqwHu4LixO1MBwg.jpeg" /></figure><p>15, 16 жилийн өмнөх өөрийгөө харах шиг болсон. Амьдрал амархан байгаагүй. Ер нь хэзээ ч амархан байгаагүй юм шиг байгаа юм. Цаашид ч амархан байхгүй нь тодорхой. Гэхдээ ийм жаахан зүрхэнд тийм хүнд ачаа ингэж эртнээс өгнө гэдэг; амьдрал үүнээс ч харгис байх чадвартайг бодохлээр аймшигтай. Жаахан хуучирсан, муудсан хувцас хүний амьдралын орон зай, харилцааны хэв загварыг чиглүүлж байна гэхээр аймшигтай. Тэр хүүг ямар ирээдүй хүлээж байгаа бол гэж бодохоос аймшигтай.</p><blockquote>Өдрөөс өдөрт ширүүсч буй өрсөлдөөн, хүйтэн хөндий нийгмийн орон зайд нөхцөл, боломжоор дутуу оролцоно гэдэг ямар ч сайхан сэтгэлд хүнд сорилт болно. Ингээд зогсохгүй дарамт шахалт дунд хүлээн зөвшөөрөгдөж, өөрийн байр суурийг олохын тулд яаж хичээж бас тэмцэх бол? Тэгээд хөдөлмөр, тэмцлийнхээ үр шимийг заримынх нь хувьд хэвийн, энгийн, анхнаасаа байдаг л зүйл гэдгийг мэдээд ямар ихээр шантрах бол? Энэ бүхнийг давж гарлаа гэхэд хүн чанар, хүсэл мөрөөдөл нь анх байсан тэр хэвээрээ үлдсэн байх болов уу?</blockquote><p>Эдгээр асуултын хариуг би хэлж мэдэхгүй, гэхдээ тэр хүүг амаргүй хувь тавилан хүлээж байгааг лавтайяа хэлж чадна. Төрөлхийн шударга зан төлөв нь түүнд хангалттай их төвөг удах болно. Ялзран доройтож буй нийгмийн амьдралд шударга байдал бол сул талаас өөр юу ч биш. Өвдөнө. Өвчин л мэдэрнэ. Өвдөлтөөс залхаад ирэхээрээ нийгмийн, хүмүүсийн адгийн зүйлсийг хүлээн зөвшөөрч эхэлнэ. Өөрийнхөө доторх үнэт зүйлстэй холбоо тасарч явсаар нэг л мэдэхэд өөртөө урам хугарсан, өөрийгөө үзэн ядсан нэгэн болж хувирна. Архи тамхи, зугаа цэнгэл, орь ганцаардал. Бодит байдлаас сатаарч, эрүүл ухаанаас алсрах хором мөчүүдээр амьдрал дүүрнэ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Z57mAsBPxZ6G6qNxMuGmqg.jpeg" /></figure><p>Энэ бүхэн мэдээж ялагдвал, бууж өгвөл хүлээж байгаа ирээдүй. Би сүүлийн арван жилийн туршлага, харсан үзсэн зүйлс дээрээ суурилж ийм таамаглал дэвшүүлж байгаа юм. Надад ийм зүйлс тохиолдсон, ойр дотны таньж мэдэх хүмүүст ч тохиолдсон. Огт танихгүй хүнтэй ч таван хором ярилцахад нээг их ялгаагүй тохиолдсон л байж таардаг.</p><p>Нэг асуудлыг давахад нөгөө асуудал гараад л ирдэг. Тэр зуур өдөр хоног, цаг хугацаа урсан одсоор л байна. Сэхээ ороод харахад алдагдсан боломжоос тод дурсагдах юм гэж юу байх билээ. “Тэр үед тэгчихсэн бол”, “****-ыг л сонгосон бол”, “Арай жаахан хичээсэн бол”… Гэхдээ бас “Ямар азаар ингэсэн юм”, “Энэ ёстой болж байна”, “Одоо ингэх хэрэгтэй” гэсэн шошго бүхий хором мөчүүд бас цөөнгүй байна аа, амьдралд.</p><p>Итгэл, найдвар бас хайр бидний дотор биднээс хамааралгүй оршин байж амьдралыг үргэлжлүүлэх хүч өгдгийн ачаар тэр хүү бас би, ер нь хүн төрөлхтөн тэсэж байх шиг. Энэ их өвдөлт утга учиртай болж, утга учиртай өвдөлт амьдралыг үзэсгэлэнтэй туршлага болгон хувиргана. Хувиргана ч гэж дээ харж байгаа этгээдийн өнцгөөс л тийм юм. Ямартай ч ойрын үед нэг иймэрхүү зүйлс мэдрэн, бодон сууна. Жаахан цэгцлээд илэрхийлье гэтэл хэнд, ямар зорилгоор билээ гэсэн асуулт гарч ирсэн. Хариулт харин амархан олдов.</p><p>Энэ бол амьдралд илгээх хайрын захидал.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0b6ee0c6d2a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Төрсөн өдрийн мэнд хүндэт найз минь]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D1%82%D3%A9%D1%80%D1%81%D3%A9%D0%BD-%D3%A9%D0%B4%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%BC%D1%8D%D0%BD%D0%B4-%D1%85%D2%AF%D0%BD%D0%B4%D1%8D%D1%82-%D0%BD%D0%B0%D0%B9%D0%B7-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D1%8C-58ce9affe998?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/58ce9affe998</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Sep 2020 18:36:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-01T18:36:24.060Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Би 24 хүрч амжихгүй байх. Чи харин 24 хүрэх үедээ ямар байдгийг нь мэдээд, хүссэн хүсээгүй мэдрээд ирэхээрээ миний талаар дурсаж, надад 24 насны талаарх бүхнийг дамжуулаарай” гэж нэрийг нь үл мэдэх нэгэн залуу бүсгүй гурван жилийн өмнө надад захиж үлдээсэн юм. Өнөөдөр 27 хүрэх байсан түүний нандигнан үлдээсэн захиасын дагуу энэхүү дурдатгалыг хэлхэн сууна. Төрсөн өдрийн мэнд, 27.</p><p><em>Өглөө - </em>2014/10</p><p>Их сургуулиа хилийн чанадад төгсөөд эх орондоо ирээд хөл нь газар хүрэхгүй баярлаж байсан 21-хэн настай охин. Аав нь, ээж нь, ах нь гээд гэр бүлийнхэн нь бүгдээрээ, тэдэнтэй хамт таван жил хүлээсэн найз залуу. Ойр дотны, хүсч тэмүүлсэн тэднийгээ догдлон, зорин байж ирсэн, аз жаргалаа багтааж дийлэхгүй явсан 21 настай охин. Өөрийг нь амьдрал, ирээдүй л хүлээж байгаа гэхээс өөр юу бодох билээ. Бүр бодох ч сөхөөгүй гүйж харайж явсан биз. Хүний амьдралыг үечилж үзээд уултай харьцуулвал энэ бол яах аргагүй түүний амьдралын оргил байсан юм. Анхны хайр, амьдралын цорын ганц хайранд итгэж, түүгээр л чиглүүлж амьдарсан гэж хожим надад гунигтай гэгч нь дурсаж байхдаа сүүмийж ядарсан нүдэнд нь оч гэрэлтэх шиг болоод хэсэг хугацааны дараа замхарч билээ.</p><p>Ухаан орсон цагаасаа эхлээд л хичээл номноос өөрийг мэдэлгүй, гэр сургуулийн хооронд маршруттай амьдарсан жаахан охин. Завтай чөлөөтэй цагаараа солонгос драма, япон анийм үзэж амьдралыг тэр л дэлгэцийн түүхүүдээрээ төсөөлж, итгэж явсан хүүхэд. Дуртай дүрүүдээ хайрлан, зургийг нь утасныхаа дэлгэцэнд тавьдаг, үзсэн киноныхоо дууг давтан давтан сонсож нулимсаа дахин дахин бардаг өсвөр насны жаахан охидуудын л нэг шүү дээ тэр хүүхэд. Амьдралыг сайн сайхан гэдэгт итгэж, чухам тэрхүү сайн сайхны төлөө өөрийгөө зориулах юмсан гэсэн хүсэлдээ хөтлөгдсөн, итгэл найдвараар дүүрэн нэгэн. Бидний энэ харанхуй ертөнцөд хэрэгтэй байсан сахиусан тэнгэрүүдийн нэг. Ямар сайндаа ирээд долоо ч хонохын завдалгүй ажилд орж байхав. Би ирэхийнхээ өмнө хэд хэдэн компанитай холбогдоод ажлаа бараг зохицуулчихсаан гээд аз жаргалтай гэгч нь инээгээд л гараад гүйчихсэн гэнэм. Монголдоо томоохон компанид дажгүй ажилтай болоод амжиж, хэдэн сарын дотор л тушаал дэвшээд авч. Найз залуутайгаа гэрлэнэ, том асрамжийн газар байгуулаад гудамжинд нэг ч өнчин хүүхэд байхгүй нийгэм бүтээнэ гэж мөрөөддөг байж. Түүний мөрөөдөл тийм энгийн байсан; гэр бүлтэй болох, сайн эхнэр болох, сайн ээж болох, жаргалтай гэрийн эзэгтэй болох. Тэгээд зогсохгүй биендээ дийлдэхгүй зовлон үүрч яваа, тэрхүү тавиланг үүрэх гэм нүгэл огтхон ч үйлдээгүй хүүхдүүдэд гэрэлтэй ирээдүй бүтээж өгөх. Сурч байсан сургууль, ажиллаж байсан сайн дурын байгууллагатайгаа хамтраад ажил хэрэг болгохгээд эхнээс нь төлөвлөсөн байв. Түүний шөнийн нойроо хумслан байж бүтээсэн төлөвлөгөө, амралтын өдөргүй ажиллаж байсан зүтгэл ганцхан жилийн дотор талаар өнгөрчээ.</p><p><em>Өдөр - </em>2017/08</p><p>Наймдугаар сарын өдөртөө халуун, өглөө оройдоо хүйтэн жирийн л нэг өдөр. Баасан гараг байсныг нь л сайн санадаг юм, хагассайнд сонин гардаггүй учраас сэтгүүлч миний хувьд албан бус амралтын өдөр. Их сургуулиа төгсөөд хэдхэн сарын нүүр үзэж байгаа ч сэтгүүлчийн ажилдаа овоо дадчихсан, дурласан ч байж. Хотын төвийн кафенуудын нэгэнд суугаад тэнд үйлчлүүлж байгаа хүмүүсийг ажиглан ямар нэг бичих зүйл боддог, болохгүй бол гадуур алхаад танихгүй хүмүүстэй үг сольж явдагсан.</p><p>Тэр өдөр кофе уух дуршил төрдөггүй, хоолойгоор хоол давж өгдөггүй ээ. Ямар нэг зүйл дутагдаад, тэрийгээ яаж нөхөхөө мэдэлгүй тавьтиргүйтэн хөлөө савчаад халааснаасаа шоколад гарган амандаа хийгээд эргэн тойрноо ажиглах явцдаа буланд нэг охин гоймонгоо сэрээгээрээ эргүүлж тойруулан ширтэхээс өөр зүйл хийлгүй 20 гаран минут болохыг хараад хачирхсан юм. Тэр газрын ажилчид гайхан элдвийг шивнэн инээлдэх бүрт бага зэрэг давхийн цочиж байгааг нь анзаармагцаа би аажуухан дөхөж очихоор шийдэв ээ. Сайн уу? Чи зүгээр үү? гээд би хоорондоо арваад секундын зайтай дөрвөн удаа асуусан юм. Хариу чимээ өгөлгүй өнөөх л гоймонгоо эргүүлэн суусан бүсгүй тэвчээр нь алдрав бололтой ам нээв.</p><p>-<em>Гурван удаа хариулахгүй байна гэдэг ярилцах сонирхолгүй байна гэсэн үг биш үү?</em><br>-Тийм л байх. Хоол чинь хөрчихлөө шд.</p><p>Юу ч бодож тэгж хэлсэн юм бүү мэд би ингэж хэлснийхээ дараа хачин их ичсэн юм. Нүүр улайгаад л явчихсан, ард намайг сонсож зогссон хоёр зөөгч саваад уначихдаг юм байна. Өөрийгөө шаал дэмий хүнд байдалд орууллаа ухааны юм бодоод эргэхийг завдтал тэр бүсгүй надруу харж инээмсэглээд, хоолоо амсаж үзээд “Нээрэн л хөрчихсөн байна, баярлалаа” гэж хэлж дуусаагүй байхдаа уйлчихдаг байгаа. Миний сандарсан, хоёр зөөгчийн сандарсныг хэлэх юм биш. Гурвуулаа л хорь орчим насны залуучууд бүсгүй хүний нулимснаас айх нь аргагүй. Нэг зөөгч залуу дөхөж ирээд таны хоолыг халаачихъя гэж авч яваад, нөгөөх нь чанга орилж байсан хөгжмийг султгахын зэрэгцээ хийх ажил хайсан би өөрийнхөө хөрсөн кофе, хоолыг авч ирээд өөдөөс нь хараад суучихлаа. Дэмий л халааснаасаа шоколад гарган сарвайгаад, доор нь энгэрийнхээ алчуурыг дэвсээд өгтөл улам чангаар уйлаад бид дөрвийн драмаг холоос ажиглаж байсан хүмүүсийн анхаарал бүүр ч ихээр бид хоёрт төвлөрөх нь тэр. Намайг л найз бүсгүйгээ уйлуулаад байна гэж итгэлтэй болсон 30-аад насны эгч нар жигшингүй харна, хамт сууж байсан төдий насны ах нарын зэмлэнгүй харц хальтхан мэдрэгдэнэ.</p><p>Бид хоёр яахаа ч мэдэхгүй гуч орчим минут суугаад чимээгүйхэн хоолоо идэж дуусгаад ёстой л зөн совингоо даган хамт гарсан юм. Зүв зүгээр хүн олон нийтийн газар тэгж цурхирч уйлна гэж лав байхгүй учраас жаахан ярилцаад тайвшруулах нь зүйтэй ухааны юм бодоод алсуур, их л тойруулан уй гунигийнх нь учгийг тодруулах “байцаалт” эхлүүллээ. Гунигтай хүнээс чи яагаад гуниглаж байгаа юм гэж асуултай нь биш. Гэхдээ ор тас танихгүй хүнтэй юуны талаар ярилцаж болох вэ? гэж бодсоор тоо бас насны талаар ярилцаж эхлэв.</p><p>-Чи 24 хүрснүү?<br>- <em>Үгүй ээ, яасан? </em><br>- Надад 23-ын тоо их чухал санагдаад байдаг юм. Намайг байнга дагаад яваад байдаг ч юм шиг сонин. Тийм болохоор би 23 насаа их сонирхолтой өнгөрүүлэх байх гэж бодоод байгаа. Чамд тийм чухал тоо, өдөр бий юу?<br>- <em>Тэгж бодож байгаагүй юм байна аа. Гэхдээ 24 гээд тогтчихъё</em><br>- Яагаад?<br>- <em>24 хүрэхээр чинь хэлье.</em><br>- Өө бүр надтай дахиад гурван жил холбоотой байх юм уу? Тэгвэл дахиж битгий олон хүний дунд уйлаарай. Надаас болж уйлвал ч яахав миний буруу болно, харин гэмгүй байж буруутгагдаад яваад байвал онцгүй шд. <br>-<em> Хүнд байдалд оруулсанд уучлаарай.<br>- </em>Өө зүгээр, зүгээр яав л гэж. Явж зайрмаг идэх үү?<br>- <em>Тэгий<br></em>Ингээд л орчлон ертөнцийн хамаг сонин хачин, нийгмийн ороо бусгааг хэлэлцэн зарим талаар мэтгэлцээн ч юм шиг, хов базалт ч юм шиг хоёр цаг орчим гадуур өнгөрүүлжээ. Эгээ л эртний, дотны найзууд шиг хамт алхах бид бие биенийхээ нэрийг мэдэхгүй ч амьдралын үнэт зүйл, итгэл үнэмшил, хүсэл мөрөөдлөө хуваалцаж амжсан байв. Ийм тайван дөлгөөн хэрнээ эрч хүч нь оргилсон, сайхан сэтгэлээ өөртөө багтааж ядсан хүн бас байдаг аа гэж гайхан хайрлахын сацуу нүднийх нь цаана үе үе торойх уй гуниг, цовоо амьсгалынх нь дундуур зурсхийн тодрох санаа алдалт ямар нэг зүйл биш байна гэсэн айдас миний дотор төрүүлнэ. Нар жаргажээ.</p><p><em>Орой</em></p><p>Уйгагүй шалж гуйсны минь үр дүнд тэр гэртээ хүргүүлэхийг зөвшөөрөв. Орцных нь урд ирээд урт цагаан цувных нь халаасанд хэдэн чихэр шургуулахдаа цэл хүйтэн гартай тулаад цочсон ч түүнийгээ мэдэгдүүлэлгүй эвтэйхэн гараа сугалж аваад хоолоо халуунд нь идэж байгаарай бас төмөр ихтэй хүнс хэрэглэ, чи төмрийн дутагдалтай байж магадгүй, цус багадалттай юм шиг байна биеэ сайн бодоорой гэж захиад салах ёс хийлээ. Сүртэй юм юу байх вэ баяртай гээд л эргээд алхсан хэрэг. Шинэхэн танилынхаа эрүүл мэндэд зовниод бага зэрэг даарсхийн аажуухан алхаж явтал араас дуудаж байх юм.</p><p>-<em>Маргааш завтай юм уу?</em><br>-Завтай, завтай. Яасан хө<br>-<em>Манайд өглөө 11 гээд хүрээд ирж болох уу?</em><br>-Болно, болно <br>-<em>Заавал ирээрэй</em><br>-Заавал ирнэ ээ</p><p>Энгийн үед би догдлох байсан нь лавтай. Ямар л 20-той залуу хөвгүүн үзэсгэлэнтэй залуу бүсгүйн гэрт уригдаад зүрх нь чанга цохилохгүй байх билээ. Нэг л муу совин татаад, санаа зовоод болж өгдөггүй. Нээрэн түүнийг ямархуу царай төрхтэй хүн байсныг дурдалгүй өнгөрөх нь энэ дурдатгалын ач холбогдлыг бууруулах, үүнийг унших хүмүүст нүгэл үйлдсэн мэт зүйл болно.</p><p>Тэр 1993 оны Есдүгээр сарын 2-нд төрсөн. Өндөр нь 163–65 см орчим, жинг нь хэлж мэдэхгүй юм. Хөрслөгдүү, бордуу цайвар арьстай охин байсан. Том алаг нүдтэй, түүндээ тохирсон том давхраатай. Жижигхээн хамарных нь доор жижигхээн уруул. Яаж ч харсан нүдэнд дулаахан, зургийг нь харсан хүнд байнга инээж явдаг болов уу гэж өөрийн эрхгүй бодогдохоор. Зөөлөн тайван зан төрхтэй, төрөлхийн интроверт. Гэхдээ эрч хүчтэй энэ тэрүүгээр баахан ажил төрөл зэрэг амжуулаад гүйгээд байдаг охидууд байдаг даа, яг л тэдний нэг. Айлын эрх хэрнээ эрт ухаан суусан хэрсүү хүүхэд гэж санагдсан. Надтай таардаг тэр өдөр уртаа гэгчийн цагаан цувтай, дотор нь хар ноосон цамц өмсчихсөн байв. Жинсэн өмднийхөө шуумгийг өндөр түрийтэй гутландаа хийчихсэн нэлээн хайнга юм шиг хэрнээ цэгцтэй хувцаслалтанд нь зохих задгай тавьсан тайрмал үс нь миний анхаарлыг хэдэнтээ татаж билээ.</p><p>Тохирсон өдрөө, товлосон цагтаа гэрийнх нь үүдэнд би очлоо. Нэг гартаа дарс бариад нөгөө гартаа ном бариад орсон юм. Намайг нэлээн урт бас хүнд харилцан яриа хүлээж байгааг совин маань хэлж өгөөд болдоггүй, тэгсэн ч сэтгэлийн зовлонг нь л нимгэлж хүнд туслах санаанаас өөрийг агуулсангүй. Тэр яах аргагүй сайн хүн байсан.</p><p>Хоёрдахь уулзалт яг л миний төсөөлж байсны дагуу өрнөлөө. Эхний өдөр ярилцаагүй амьдралын түүхээ солилцож тэр өдөр тэр цагт учрах хүртэлх бүхнээ ярилцлаа. Дэлгэрэнгүй бичих боломжгүйг уншигч та минь ойлгоорой. Тэр эмнэлгээс гараад удаагүй байсан юм билээ. Гэхдээ бүр эмчилгээг нь үргэлжлүүлэх боломжгүй, шаардлагагүй шахуу гэсэн байдалтай гараад өдөр хоногийг гэрээсээ гаралгүй өнгөрүүлж байж. Бүх зүйлийг хүлээн зөвшөөрсөн гэж өөрөө итгээд төрж өссөн хоттойгоо салах ёс гүйцэтгээд явж байж. Амьдрал тэр чигээрээ утга учраа алдаад, дэндүү шударга бус хандсанд нь өршөөл энэрэлээр дүүрэн хандаад ойр дотныхоо хүмүүсээс харилцаа холбоогоо таслаад явж байж. Гаднаа 23-хан настай залуухан бүсгүй, дотроо жаахан охин хэвээрээ. Хэчнээн ууч сэтгэлээр хандаж байсан ч, сэтгэлийн тэнхээтэй байсан ч хорвоо ертөнцөд ямар их гомдож байгаагаа ярианыхаа төгсгөлд нууж дийлсэнгүй. Цөхөрсөн, гомдсон залуу бүсгүйн нулимсны өмнө би эгээ л амь тавьчихсангүй. Миний итгэл нураад уначихсан. Яаж ийм шударга бус хандаж болж байгаа юм бэ? Нүд харанхуйлаад эхэр татаад л уйлчихдаг юм. Түүний намайг тэврээд толгой илэн тайвшруулах гэж хичээж байсан дүр зураг одоо ч зүрх зүсэн байна. Хэсэг хугацааны дараа би тайвшраад эмчлэх, аргалах ямар ч арга байхгүй юу, донор эдр хэрэгтэй бол надаас ав гээд л шалж гарсан. Одоо ямар ч боломжгүй гэсээн, зүгээр ээ л гээд байх. Амьдралынх нь түүхийг сонсоод өчнөөн мэдрэмжинд холилдож ухаан самуурсан би түүнийг чухал үед нь орхисон тэр хүмүүсийг дотроо зүхнэ. Уй гунигийг давах бүх шатыг хэдхэн цагийн дотор үзээд хямраад болж өгдөггүй. Ийм сайн хүн, ийм гэгээлэг мөрөөдөлтэй сайн хүнд ямар хатуу тавилан оноогоо вэ? Сайхан сэтгэл, гоо үзэсгэлэн хослоод нэг хүнд аятайхан удаан байж болдоггүй юм уу? Өгсөн зүйлсээ яасан хурдан авдаг хувь тавилан бэ? Гэхдээ тэр бүхнийг хүлээн зөвшөөрсөн байсаан, хаяад орхиод явсан, хүн чанаргүйгээ таниулсан тэр хүмүүсийг ч бүгдийг нь уучилсан, сэтгэлдээ хайрлаж байсан. Өдийг хүртэлх амьдралдаа талархан үхлээ хүлээхээс өөр юу ч түүний бодол, сэтгэлийн гүнд байсангүй. Харамсалтай нь түүний амарлингуй байдлыг би сүйтгэж орхижээ.</p><p>Мөрөөдлийн талаар ярьж байхдаа тэр тэсэлгүй уйлчихсан юм. Хийсэн хоолоо таваглаад ширээн дээр тавьж амжихын завдалгүй дотроо удаан хадгалсан нулимс нь савнаасаа халиад ирж байгааг ойлгоод зүрх хэдэн тийшээ бутраад уначихав. Гар салгалаад тавагтай хоолоо унагаатал таваг хагарах чимээнээр жаахан сэхээ оров уу гэлтэй надруу нэг харснаа том том нулимс дуслуулан уйлна. Би тэсэлгүй очиж тэврээд толгойг нь илээд, өөрийнхөө нулимсны завсраар тайвшруулахыг дэмий л оролдоно. “Би ээж болмоор байсан шүү дээ, зүгээр л энгийн тайван амьдрахыг л хүссэн шүү дээ”, “Би амьдармаар байна шдээ, би айгаад байна”, “Би зөндөө хүүхдэд тусалмаар байна шүү дээ, надаас өөр хэн туслах юм бэ”, “Хүмүүс тусалдаггүй шдээ”…. …. … Хэрвээ сэтгэл гэдэг зүйл биетэй, тэр нь хагарч бутардаг бол тэр орой минийх хэзээ ч засрахгүй гэмтэл авсан юм. Бид шөнийн турш уйлсаар үүр цайхын алдад хоёул тайвшран цонхоор тэнгэр ширтэн сууж байлаа.</p><p>Өнгөрсөн бүхэн өнгөрсөн. Хувь тавилангаас өөр хэнийг ч, юуг ч буруутгах аргагүйг хүлээн зөвшөөрсөн бид хоёр хэд хэдэн амлалт бие биедээ өгсөн юм.</p><p>Миний түүнд өгсөн амлалт:</p><ol><li>Түүнийг мартахгүй байх. <br>24 нас хүрэхийнхээ өмнө түүний талаар дурсан товчхон ч болов дурдатгал бичих.</li><li>Мөрөөдлийг нь биелүүлэх.<br>Маш сайн асрамжийн газар байгуулах. Хүүхдийн хүчирхийлэл гэж үгүй тийм нийгэм бүтээх.</li><li>Гэр бүлтэй болох.<br>Аз жаргалтай гэр бүлтэй болох, сайн нөхөр болох, сайн аав болох. Гэр бүлээ өөрөө хайрлахаас гадна түүний өмнөөс үргэлж хайрлаж нандигнах.</li></ol><p>Түүний надад өгсөн амлалт:</p><ol><li>Хоолоо үргэлж халуунаар нь сайн идэх. Би түүнийг энэ амлалтандаа хүрсэн гэдэгт огтхон ч эргэлзэхгүй байна.</li><li>Гуниглаж, шаналж, өвдөж байвал түүнийгээ нуухгүй байх. Одоо зүгээр сайхан уйлчихаж байнаа гэж тэр хэлсэн юм.</li><li>Хойд насанд итгэх. Амьдрал ингээд дуусчихгүй, энерги шинээр бий болдоггүй гээд физикийн хуулийг сана гэж хэлэхэд маань нээрэн тийм байна гээд нүдээ бүлтийлгэж байсан юм.</li></ol><p>Би өчнөөн шашны сургааль, эртний домог үлгэрүүд ярьж өгөөд учир шалтгаангүй зүйл гэж байдаггүй, хоёулаа зүгээр ч нэг учраагүй урьд насандаа хоорондоо ярилцаад л сууж байсан байх учиртай, бүүр эртний дотны найзууд байж магад гээд л… Тиймээс хойд насанд чинь би дахиад гараад ирнэ, хоёулаа хамт хүүхдүүдийн төлөө зөндөө юм хийнэ. Битгий санаа зов оо, би үхэхээсээ өмнө заавал бодит үйлс хэрэг бүтээнэ, хүүхдүүдийн төлөө хийж чадах бүхнээ заавал хийнэ. Нэрээ хэлэхгүй, нэрийг нь асуухгүй гэж тохирсны дагуу маргааш өдөр нь би явлаа. Төрсөн өдрөөр нь зайрмаг аваад гэрт нь ирсэн юм. “Би 24 хүрч амжихгүй байх. Чи харин 24 хүрэх үедээ ямар байдгийг нь мэдээд, хүссэн хүсээгүй мэдрээд ирэхээрээ миний талаар дурсаж, надад 24 насны талаарх бүхнийг дамжуулаарай. Чамтай учирсандаа ямар их баяртай байна аа, баярлалаа” гэсэн сүүлчийн үгс нь л надад үлджээ. Тэр 24 хүрч амжаагүй, арваадхан хоног л тэсчихсэн бол хүрэх байсан юм. Амьдралын эрч хүчтэй өнгөрүүлсэн сүүлийн өдрүүдээ надад зориулсанд, гайхалтай амьдралын түүхээ танилцуулсанд баярлалаа ^_^</p><p>Би удахгүй 24 хүрнэ. Ямар байдгийг нь мэдээд, хүссэн хүсээгүй мэдрээд ирэхээрээ чиний талаар дурсаж, чамд 24 насны талаарх бүхнийг дамжуулна аа. Төрсөн өдрийн мэнд эрхэм найз минь ^_^</p><ul><li>2020/09/02 2:28 am</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=58ce9affe998" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ходоодны өвчин & Хоолны газрын хүчирхийлэл буюу сонгогчдод эрх чөлөө байдаггүйн тухайд]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D1%85%D0%BE%D0%B4%D0%BE%D0%BE%D0%B4%D0%BD%D1%8B-%D3%A9%D0%B2%D1%87%D0%B8%D0%BD-%D1%85%D0%BE%D0%BE%D0%BB%D0%BD%D1%8B-%D0%B3%D0%B0%D0%B7%D1%80%D1%8B%D0%BD-%D1%85%D2%AF%D1%87%D0%B8%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%B9%D0%BB%D1%8D%D0%BB-%D0%B1%D1%83%D1%8E%D1%83-%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B3%D0%BE%D0%B3%D1%87%D0%B4%D0%BE%D0%B4-%D1%8D%D1%80%D1%85-%D1%87%D3%A9%D0%BB%D3%A9%D3%A9-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%B4%D0%B0%D0%B3%D0%B3%D2%AF%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%B4-6c4bfe3a4525?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c4bfe3a4525</guid>
            <category><![CDATA[election-2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 25 Jun 2020 09:33:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-25T09:33:48.148Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Таньж мэддэг ихэнх хүн чинь саналаа гуравдагч хүчинд өгсөн хэмээн нотлосоор байхад л МАН, АН ялаад байгаа нь шударга бус санагдаад, хар машин нэг л сэжигтэй мэдрэгдээд байгаа бол 7 минут гаргаад нойроо золиослон байж бичиж буй энэ бэсрэг нийтлэлийг маань уншаад, нэг хөнгөхөн зүйл төсөөлөөд үзээрэй.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GAfRkGIDSd3TIx1VGW9q-A.jpeg" /></figure><p>Та өлссөн байлаа. Хоолны газар ороод зутан шөл авч идэхийг хүсчээ. Гэтэл тухайн хоолны газрын зөөгч таны суусан ширээн дээр ирээд “Цуйван эсвэл хуушуур л байна” гэв. Өөр хоол байхгүй юу гэж таныг асуухад “За яахав ямар ч хамаагүй хоол бэлтгэж болж байна, гэхдээ таны хоол хэдэн ч цагийн дараа болж магадгүй, болохгүй ч байж магадгүй” гэж хэлээд яваад өглөө. Удалгүй гал тогооноос “Идвэл ид больвол боль” гэсэн ууртай тогоочийн хоолой цангинах нь тэр. Өлссөн бас яарсны улмаас биед төдийлөн сайнгүй тосорхог, хүнд, хоорондоо чанарын ялгаа бараг л үгүй хоёр хоолны аль нэгийг идэхээс өөр аргагүй болжээ. Өлсөх бүртээ энэ хоёр хоолыг ээлжлэн идсээр байгаад нэг л өдөр таны ходоод өвдөж эмнэлэгт хүргэгдэнэ. Хоолны газар буюу гал тогоог та буруутгав. Гэтэл бүгд л идээд болоод байдаг, ганцхан чиний л буруу гэхээс өөр хариу авсангүй. Үнэхээр ч тэнд хооллогсод сэтгэл хангалуун харагдаж байлаа. Харин та маргааш ходоодны мэс засалд орно. Гарч ирээд хоолны хэвшлээ солих эсхүл хоолны газраа, гал тогоогоо, тогооч бас зөөгч, үйлчлэгчээ л солихоос өөр аргагүй болсноор үлгэр амар сайхандаа жаргана гэнэ.</p><p>Үлгэрээ өндөрлүүлж, тайллаа эхэлцгээе. Энд “Хоолны газар” гэдэг нь та бидний эх орон юм. Үйлчлүүлэгч бол иргэд, сонгогчид. Хоолны дүрд нам гоцлон тоглоно. Харин хоол захиалах буюу сонгох үйл явц бол сонгууль болж таарна аа.</p><p>Цуйван ба хуушуурны хувьд мах, гурил, тос гэсэн үндсэн гурван орцноос бүрдэх боловч чанарын хувьд ямар ч ялгаагүй хоолнууд. Орцыг нь дэлгэрүүлвээс, “Бохир бизнесийн мөнгө” гэх махыг “Татварын мөнгө шамшигдуулах” гэдэг гурилтай холиод “Мафийнхаас ялгаагүй зохион байгуулалт” гэдэг тосонд болгочихдог хэрэг л дээ, их энгийн. Биед сайнгүй, шингэц удаантай хоол. Аргуу ч гэсэн эрхбиш өлсгөөд алчихгүй. Хоёр намын системтэй оронд иргэд нь ийм л “гурван орцтой хоёр хоол”-оор өдөр хоногийг залгуулдаг.</p><p>Иргэд бидний хувьд “Зутан шөл эсвэл ямар ч хамаагүй өөр хоол” болох гуравдагч хүчнийг хэчнээн ихээр хүсэмжилсэн ч манай улсын “Гал тогоо” буюу төрийн системд энэ хоол байдаггүй, цэсэн дээрх өөр бусад хоолыг хүлээвэл өлсөж үхнэ. Учир нь “Тогооч, зөөгч тэргүүтэй ажилтнууд” буюу Ерөнхийлөгч, Парламент, Засгийн газар маань тостой хоёр хоолоо хийсээр байгаад өөр хоол хийх дургүй болчихсон, өөр хоол хүсэгчдийг ч загнадаг болсныг бид өмнө үзсэн. Хөөгөөд гаргаж ч магадгүй, харанхуй өрөөнд ч түгжиж мэдэх. Тэд нар чинь өөрсдөө цуйвангууд, хуушуурнууд юм чинь өөр арга байхгүй дээ.</p><p>Үйлчлүүлэгч та ганцаараа өвчилж, бусад хүмүүс зүгээр байхын учир юунд вэ гэхээр сонгогч бид бол төр болон намын гишүүнчлэл бүхий дархлаатай хүмүүстэй харьцуулахад хачин хэврэг улс. Бид дөрвөн жилд ганц л удаа гал тогоонд ойртож, өөрийн захиалгыг өгдөг бол тэд дөрвөн жилийн турш гал тогоонд хөлбөрдөг. МАН, АН болон МАХН-ын гишүүдийг нэмбэл 300+250+100=650 мянга орчим хүн болно. Тэд гал тогоог дүүргэж, бүхий л ажил албыг өөрсдийн үзэмжээр явуулдаг. Яагаад сонгогч өвдөж байгааг тайлбарлалтгүй биз. Удахгүй та ходоодны мэс засалд орно гэдэг нь сонгогч, иргэд дахиж “Тостой, махтай, гурилтай” хоол идэж чадахгүй болно оо л гэсэн үг. Гарч ирээд харин зутан шөлөө асууна, болохгүй бол нэхнэ, өөр ямар ч хоол байсан яахав. Тэгээд арга барагдвал солих ажилдаа орно. Эх орноо солих уу? Цөөхөн хүн энэ сонголтыг хийдэг, олонх нь энэ асуултанд “Галзуураа юу?” гэж хариулна аа. Тиймээс хавьгүй хялбараар нь сонголт өгдөггүй төр, нийгмийн системээ сольчихно. Дараагаар нь ааш муутай, чих хатуу гал тогооны ажилчдыг Ерөнхийлөгч, Парламент, Засгийн газар тэргүүнээс нь эхлээд нь халж орхино. Хоолны цэснээсээ цуйван, хуушуур хоёрыг холоос хол шиднэ ээ. Зутан шөл ч бас хэзээ нэгэн цагт хордлого үүсгэвэл яана, тэгвэл түүнийг ч бас шидэхэд бэлэн болох хэрэгтэй ажээ.</p><p>Эцэст нь дүгнэхэд:</p><p>1. Иргэд, сонгогчид бидэнд үнэн хэрэгтээ сонголт алга. Хоёр+нэг ширхэг юм өгчихөөд нэгийг нь л авч болно гээд байхыг чөлөөт сонголт, эрх чөлөө гэж үзэх юм уу таминээ? Хүчиндэлт гэдэг нь л энэ байх.</p><p>2. Ардчиллын нэрэн дор үйлдэгдэж буй энэ хүчирхийлэлд бид тамир тэнхээгээ баржээ, өвчлөөд дуусч байна. Мэдээж нам төрийн ажилтай хүмүүсээс бусад нь шүү дээ.</p><p>3. Өөрийнхөө хүсч буй зүйлийн төлөө өөрсдөө л зүтгэхгүй бол болохгүй гэдгийг саяны сонгууль ойлгуулсан гэж найдаж байна хүндэт 18–40 насныхаан. Хоолноос болж ходоод өвдөхөд үйлчлүүлэгч мэс засалд орсоор байх юм уу? Хоолыг бэлтгэсэн гал тогоо, хоолны газрын ажилчид, хоол зэргийг л ариутгаж цэвэрлэхэд болох юм уу? Зөв хариултыг мэргэн ард түмэн мэдэх буй за.</p><p>Аа тийн, тэр бөөнөөрөө гуравдагч хүчинд санал өгөөд байхад санал луйвардсан байна гээд байгаа хүмүүст энэ сүүлийн хэсгийг зориулж байна.</p><p>Би МАН-д хоёр саналаа хоёуланг нь өгсөн, саналын хуудсаа нямбай гэгч нь битүүлж будаж байгаад шүү бүр. Миний харьяалагдах 21-р тойрогт ирц 66.6% байсны улмаас, бас түр хассан хүмүүсийн саналыг хасаад 29700 сонгогчийн 59400 саналын төлөө 14 нэр дэвшигч өрсөлдөв. МАН-ын хоёр нэр дэвшигч С.Амарсайхан, Ц.Сандаг-Очир нар нийлээд 37545 санал авч үнэмлэхүй ялалт байгуулах нь тэр. Бусад 12 хүн нийлээд 21855 санал авсан. Хоёрхон хүн 63.207%-ийн санал, үлдсэн 12 хүн 36.793%-ийн санал гэсэн үг. Хэрэв би МАН-аас өөр улс төрийн хүчинд саналаа өгсөн бол энэ тоонд хэр өөрчлөлт орох байсан эсэхийг бодоод үзье. Манай тойргийн үнэмлэхүй ялалтад мянганы нарийвчлалтай л өөрчлөлт орох бөгөөд 63.203% хүртэл “унаж” 0.004 бутархайгаар “буурах” юм. Эндээс нэг дүгнэлт гаргаж болно, “Бид мянганы нарийвчлалтай нэгжүүд ажээ”. Сонгуулийн дүн шударга бус санагдаад байгаа бол та болон таны нөхөд өөрсдийгөө “дэндүү томоор” үнэлсэн байна.</p><p>Жич: Хүн ам ихтэй тойрогт харьяалагдах тусам таны үнэлгээ мянганы нарийвчлалаас арван мянганы нарийвчлалд шилжиж, санал тань хүчээ алдсан.</p><p>Жичийн жич: Би нэр дэвшигч бүрт хийсэн хувийн судалгаандаа үндэслэж саналаа өгсөн, дахиж эргэцүүлэх боломж өгсөн ч С.Амарсайхан, Ц.Сандаг-Очир хоёрт өгөх л байсан. Сайн нэр дэвшигч байж болно, гэхдээ нам нь, систем нь сайн гэсэн үг биш.</p><p>Жичийн жичийн жич: Энэ сонгуулийн үр дүн корона тарахад л шийдэгдсэн учраас цочирдоод байх хэрэггүй дээ.</p><p>Мажоритар системийн доголдол гэж амтай болгон уралдан хэлж байгаа нь үнэн. Гэхдээ тэрнээс ч илүү чухал “Үнэн”-үүдийг хэлэлцэлгүй гээгээд байгаа талаар л бичье гэсэн юм. МАН, АН-ыг хоёуланг нь үзэн яддаг гэчихээд яагаад МАН-д саналаа өгснийг маань бодоод үз л дээ. Надад бас бусад хүмүүст өөр сонголт байсан юм болов уу?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c4bfe3a4525" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Shattered consciousness of mine regained its shape once again, but..]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/shattered-consciousness-of-mine-regained-its-shape-once-again-but-7839acf9595d?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7839acf9595d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Nov 2018 18:00:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-25T18:00:58.655Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*X-UuX6Ed6xwPO7WBspRg1Q.jpeg" /></figure><p><em>Надад энэ тэмдэглэлийг бичих, өөрийнхөө туршлагыг хуваалцах шаардлага байгаагүй. Энэ хэнд ч, надад ч падлийгүй зүйл. Хэрэв үүнийг уншиж байгаа бол би чамайг цагаа дэмий үрж байна гэж хэлнэ. Гэхдээ чиний таних эсвэл танихгүй Жаргалсайхан гэдэг хүний дотор ямар зүйл хөвөрч байгааг сонирхвол энэ хөгжмийг тултал нь чангалж байгаад уншаад үз.</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Furl%3Dhttps%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F19377319%26show_artwork%3Dtrue&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Fneus%2Fneus-viol-gesaffelstein&amp;image=http%3A%2F%2Fi1.sndcdn.com%2Fartworks-000009481231-vbxgjf-t500x500.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="800" height="166" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/327b9fe6dfe5b1466716ee46bd27b0d7/href">https://medium.com/media/327b9fe6dfe5b1466716ee46bd27b0d7/href</a></iframe><blockquote>Орчлон ертөнцийн хаа нэгтээ гэрэл асав. Орон доор чинь ч байж мэднэ, огт үгүй ч байж болно. Гэрэл ассанаас болж гэрлийн цацрагууд эмх цэгцэнд орж, эргэлдэн нисэв. Тойрог үүсгээд төвөө тойрлоо, энэ үед шээсээ автобусанд хэдэн цагийн турш барьж байгаад гэрийнхээ нойлд ороод шээх үеийнх шиг таатай мэдрэмж гэрэлд, бас гэрлийн цацрагуудад төрсөн байна. Таашаал. Тэдний дур тавилт орчлон ертөнцөд хөгжмийг үүсгэв.</blockquote><p>Шөнө дунд. Нэг цаг хорин гурван минут. 01:23 am. 45 секундыг би өөрийн эрхгүй хүлээж эхэллээ. Хэзээ ч билээдээ бичиж байгаад орхисон тэмдэглэлээ эргэж хараад уур хүрсэн. Тэнд үнэн байгаагүй юм. Үнэний хэлтэрхий байгаагүй учраас сул дорой бас адгийн. Үзэн ядалт, хилэгнэл өөрийн эрхгүй төрөв. Уурлахаа байжээ, харин хилэгнэдэг болж.</p><p>Уурладаг жишээ татъя.</p><p>Нүүрлүүгээ нулимуулсан хүн уурлахыг олонтаа харж байлаа. Харин ийм тохиолдолд, энэнээс өөр бусад түгээмэл тохиолдолд ч би уурыг ойлгохгүй.</p><p>Одоо уурлах үндэслэлгүй жишээ.</p><p>Эмэгтэй хүнд хаалга онгойлгож өгч байна гэж бодъё. Гэтэл миний онгойлгосон хаалгаар эрэгтэй хүн гарахыг санаархвал би түүний мөчүүдийг хэдэн хэсэг тасдаад, амийг нь тасалчихалгүйхэн шиг тамлах талаар бодож, тэрхүү бодолдоо автаж эхэлдэг. Уруулаа цус гартал хазаж, хумсаа гарынхаа алганд шигдэхийг хэдэн хормын дараа анзаарна. Хэдэн хормын дараа ухамсар гэртээ эргээд ороод ирнэ, эргэн тойрноо анзаарч эхэлнэ. Тэгээд болсон үйл явдлыг эргэж санахыг хамгийн түрүүнд хичээнэ, заримдаа амархан заримдаа хэцүү байна.</p><p>Энэ бол сүүлийн жилүүдэд гарсан хамгийн том өөрчлөлтүүдийн нэг. Орчлон ертөнц оргүй хоосон гэдгийг, тэрхүү хоосон орон зай хав харанхуй гэдгийг, хав харанхуй дунд цөхрөл шаналлаас өөр юу ч байдаггүй гэдгийг олж харснаас болсон юм. Нүдээрээ шүү дээ. Нүдээрээ харж туршлагаараа нотолсон зүйлийг байдаггүй гэж өөртөө мянга хэлээд нэмэргүй. Туршлагыг хэн ч дамжуулж чадахгүй, өөрөө нотлоогүй бол ойлгох аргагүй.</p><blockquote>Гэрэл. Гэрэл бол бидний мэдэх бас мэдэхгүй орчлон ертөнц. Гэрэл бол бүх зүйл, бүх зүйл бол гэрэл. Гэрэлд эхлэл байхгүй, гэнэт л гараад ирсэн. Гэрэлд төгсгөл байж магадгүй, гэхдээ хэн ч хэлж мэдэхгүй.</blockquote><blockquote>Гэрэл өөрийгөө эзэмшдэг. Гэрэлний цацрагууд ч бас түүний нэг хэсэг. Гэрэл нэлэнхүйдээ нэг. Гэрэлний цацрагууд огторгуйн уудам орон зайд олон төрлийн давтамжаар тарна, ялгарна. Гэсэн ч гэрэл бол гэрэл хэвээр л байна. Гэрэл хүлээж авагчаасаа хамаарч л өөрөөр хүлээн авагдана. Гэрэл ямар ч тохиолдолд гэрэл хэвээр л байна.</blockquote><p>Дур тавилт хэр удаан үргэлжилдэг билээ?</p><p>Энэ талаар бодох зуур орчлон ертөнцийг үүсгэсэн гэрэл анхны мөчөөсөө эхлээд одоог хүртэл үргэлж дур тавилтын байдалтай байдгийг би батлан хэлье. Хэмжээ хязгааргүй аз жаргал. Нэгэнт оршин тогтнол нь аз жаргал, таатай сайхан зүйлс учраас гэрлийг хайр гэж нэрлэдэг байна. Тиймээс орчлон ертөнцийг хайраас бүрдсэн гэдэг, бурхан бүгдийг хайрладаг гэж ярьдаг нь ор мөргүй зүйл биш юм аа.</p><p>Мандал гээд Монголжуулсан үг байна. Мандала. Орчлон ертөнц. Мандала бол газрын зураг. Орчлон ертөнцийн газрын зураг.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/425/1*-IggGBNWks8Nz7Ik3ZfiuQ.jpeg" /></figure><p>Гэрлийн цацрагууд орчлон ертөнцийн хилийг тогтоодог. Үүнээс цааш хязгааргүй хоосон орон зай. За за энэ талаар дараа үргэлжлүүлье. Тэгээд би та нарт цөхрөл ямар өнгөтэй бас үнэртэй байдгийг ярьж өгнө.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7839acf9595d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хайр үгүй]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D1%85%D0%B0%D0%B9%D1%80-%D2%AF%D0%B3%D2%AF%D0%B9-ed49b5dacb95?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed49b5dacb95</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Apr 2018 17:29:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-10T15:58:14.284Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Эхлэл</em></p><p><em>Араатнуудын дайн ертөнцийн төгсгөлийг зарлахад<br>Тэнгэрлэг дарь эх гэрэл цацруулсаар залран ирнэ<br>Түнэр харанхуйд нүрлийх тэнгэрийг түүний далавч тайтгаруулна<br>Тэр бидэнд авралын замыг зааж өгөв, түүний бэлэг өнө мөнх</em></p><p><em>Нэг</em></p><p><em>Дарь эхийн хайрласан бэлэг хэмжээ хязгааргүй нууц байлаа<br>Бидний эрэл үргэлжилсээр, тэнгэрийн хязгаарт туллаа<br>Далайн хөвөөг илэх усны урсгал долгиолон байна<br>Төрлөө эрэн төөрөх сүнс амрахыг үл мэднэ</em></p><p><em>Хоёр</em></p><p><em>Үзэн ядалт энд үгүй, баяр цэнгэл ганцаар оргилно<br>Орчлон ертөнцийг эдгээгч, үүрийн гэгээний баатар<br>Тэнгэрлэг дарь эхийн хайранд умбана<br>Маргаашийн өндөрлөгт хүрэх цөхөрсөн сүнсний мөрөөдөл<br>Бардамнал нуран унаж, итгэл найдвар тасарлаа<br>Далавч салан унав, төгсгөл айсуй ирлээ</em></p><p><em>Гурав</em></p><p><em>Найз минь, чи одоо нисэн одох уу<br>Чамайг бас намайг жигшдэг тэр ертөнц рүү<br>Салхи аль ч зүгт үлээсэн хамаагүй<br>Гаслант маргаашаас өөр зүйл чамайг хүлээхгүй</em></p><p><em>Найз минь тэнгэрлэг дарь эхийн бэлэг,<br>Чиний хүсэл амьдралыг түгээх болно</em></p><p><em>Маргааш хэдийгээр хоосон амлалтын үүр боловч<br>Эргэн ирэхийг минь батлах зүйл нэгээхэн ч үгүй</em></p><p><em>Дөрөв</em></p><p><em>Найз минь, хувь тавилан харгис юм<br>Мөрөөдөл үгүй, бахархал ч үлдсэнгүй<br>Тэнгэрлэг эхийн нумнаас энэ сум л үлдлээ<br>Өс хонзонд ялзарсан сүнс минь<br>Тарчлант замыг даван гарсан, аян замынхаа төгсгөлийг харахын тулд<br>Бурхнаас аврал эрэхийн төлөө<br>Бас мөнхөд нойрсох чиний амар амгалангийн төлөө</em></p><p><em>Ертөнцийн төгсгөлд хийгдсэн золиосыг<br>Домогт дурсан ярих болно<br>Усны дээгүүр сэвшилзэх салхи<br>Намуухнаар бас шивнэх болно</em></p><p><em>Тав</em></p><p><em>Маргааш хэдийгээр хоосон амлалтын үүр боловч<br>Эргэн ирэх талаар минь хэн ч дурсахгүй<br>Газарт уусан шингэх шүүдрийн дусал болохын тулд<br>Элсэн манхан, далай тэнгис бас цэлмэг тэнгэрийн төлөө<br>Энэ аниргүй золиосыг өргөн барья</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed49b5dacb95" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Олдсон цаг хугацаа бол алдагдсан диваажин, алдсан цаг хугацаа бол эргүүлж олсон диваажин]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D0%BE%D0%BB%D0%B4%D1%81%D0%BE%D0%BD-%D1%86%D0%B0%D0%B3-%D1%85%D1%83%D0%B3%D0%B0%D1%86%D0%B0%D0%B0-%D0%B1%D0%BE%D0%BB-%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D0%B0%D0%B3%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D0%B4%D0%B8%D0%B2%D0%B0%D0%B0%D0%B6%D0%B8%D0%BD-%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%86%D0%B0%D0%B3-%D1%85%D1%83%D0%B3%D0%B0%D1%86%D0%B0%D0%B0-%D0%B1%D0%BE%D0%BB-%D1%8D%D1%80%D0%B3%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D0%B6-%D0%BE%D0%BB%D1%81%D0%BE%D0%BD-%D0%B4%D0%B8%D0%B2%D0%B0%D0%B0%D0%B6%D0%B8%D0%BD-2c0e133e3903?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c0e133e3903</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Feb 2018 16:59:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-17T06:47:43.688Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/318/1*nupHGdx_mb53p_d8fYkysQ.jpeg" /><figcaption>Gustave Dore, Satan</figcaption></figure><p><em>Хакслийн романыг эргүүлж суухад нүдэнд торж үлдсэн мөртүүд. Time Regained is Paradise Lost, Time Lost is Paradise Regained. Амьдарч эхэлснээсээ хойш юуг алдаж, юуг олсноо эргэцүүлж суухад хариулт өгсөн үгс. Хариулт өгсөн ч гэж дээ, олчихсон хариултыг маань илэрхийлэх үг өгсөн хэрэг. Гэхдээ энэ хооронд чанарын ялгаа байхгүйгээс хойш яаая гэхэв.</em></p><p><em>Бодолд унасан хүслийн жолоо алдуурахад мэдрэмжнээс ургасан сэтгэлийн аргамж түүнээс чангаана. Дунд нь би тасар татуулна. Тун удалгүй эргээд амьсгалж эхэлнэ. Сэтгэхүй болон мэдрэхүйн тэмцэлд шаналах тавилан ганц надад заяагдаагүй байлтай. Ганцаараа шаналах, хамтаараа шаналахын хооронд байдаг ялгаа хэнд ч чиглээгүй гомдлыг минь зөвтгөлөө. Хүн шиг ганцаардмал хэрнээ ганцаараа байх дуртай амьтан байдаггүй гэнэм. Хаанаас ч билээ дээ уншсан юм, эсвэл өөрийнхөө бодлыг бусдынх байсан мэтээр хэлж байгаа ч байж магад. Заримдаа энэ нь надад дээр байдаг. За миний яах ийх ч яах вэ, та бидэнд бүгдэд нь тохиолддог нэг сонин зүйл байна. Түүнийг Алдоу Хаксли бичээд үлдээчихэж. Яахав Милтон анх диваажингийн алдагдсан төрхийг хүмүүст харуулсан л даа. Дараа нь, түүнийг олж бас толилуулсан. Үүнийг бас орхиё. Илүү чухал нь, чиний хувьд диваажин гэж юу вэ, түүнийг алдах нь ямар үр дагавар авчрах вэ. Мөн цаг хугацаа гэж юу вэ, түүнийг олох нь ямар ашиг чамд авчрах вэ гэдгийг бодож тунгаагтун. Таван минут эсвэл таван секунд. Хугацаа үнэндээ хамаагүй ээ, зүгээр л бодоод үзчих гэж байгаа юм. Цаг хугацаа диваажин хоёр яагаад эсрэгцэнэ вэ.</em></p><p>1</p><p>2</p><p>3</p><p>4</p><p>5</p><blockquote>Диваажин гэж юу вэ?<br>-Цаг хугацаанаас ангид амар амгалангийн орон зай бол диваажин</blockquote><p>Амьд явахдаа “сайн” байж чадвал үхэхдээ диваажинд очно гэнэ. Сүмийн сургаальд ойртохоор ингээд огиудас цутгаад байдаг, эртхэн холдъё. Үхлийн дараа юу болдгийг амьд хүн хэрхэн л мэдээ аж. Түүн дээр нь тоглолт хийж, бод ходоодоо борлуулагчдыг лам хуварга. Тэдгээр шимэгчдийг орогнуулдаг газрыг сүм хийд. Ёооё хайран сайхан бодол, цэвэр ариун эргэцүүлэл минь баахан бөөлжсөөр бузарлагдчихлаа. Харамсалтай нь, лам нарын биш миний бөөлжис болж таарлаа. Тиймээс бушуухан холдъё.</p><p>Диваажинг бид шашны ном, сударт тэмдэглэгдсэн байдгаар хүлээж авах буюу төсөөлөх нь олонтаа. Зарим хүмүүс бүр түүнд огтхон ч итгэдэггүй. Өөрсдийн дүр зургийг буулгахаасаа өмнө бүхнийг мэдэгч Википедиад юу гэснийг харъя л даа. Ингээд бидний диваажингийн эрэл википедиагаас эхэлж байгаа юм. Инээдтэй ч гэсэн эхний өгүүлбэрээс л та сонирхолтой хариулт олж харна. Диваажин бол мөнхийн амар амгалан гэнэ. Үгийнх нь гарал үүслийг хөөвөл Англиас Франц, Францаас Латин, Латинаас Грек, харин Грекээс хуучин Иран хэлэнд хүрдэг юм байна. Утга агуулга бүр тодорхой хэмжээнд өөрчлөгдөх хэдий ч ерөнхийдөө цаг хугацаанаас гадуур оршдог, амар амгалангийн орон зай гэсэн санааг илэрхийлдэг бололтой.</p><blockquote>Цаг хугацаа гэж юу вэ?<br>-Энэ бол өнгөрснөөс одоог хүрч, ирээдүйд тэмүүлэх чиглэлтэй оршихуйн тодорхойгүй ахиц дэвшил буюу үйл явц</blockquote><p>Юу гэдгийг нь бодохоос ч толгой өвдөм ойлголт шүү. Бидний дотор нь явдаг хэрнээ түүнийгээ хэмждэг тийм хачирхалтай урсгал. Цаг хугацааны дотор бүх зүйл оршин байх шиг. Сүүлийн үед физикийн эрдэмтэд цаг хугацаа бодитоор оршин байгаад эргэлзэх болсон гэнэ. Философичдын эргэлзээ физикчдэд шилжихийг үздэг л юм байна. Ер нь ч амьд явахад юу эсийг үзэх билээ дээ, юу ч өөрчлөгдөж, хувирахгүй гэдгийг туршлагаараа үгүйсгэхэд ямар ч хичээл зүтгэл шаардсангүй. 21 настай тэнэгийн хувьд шүү дээ. Цаг хугацааг тайлбарлана гэдэг диваажингийн талаар төсөөлөхөөс хэцүү юм. Тиймээс одоо орхиё. Хэцүү болохоор нь орхиж байгаа бус, цаг нь болоогүй учраас л тэр.</p><p>Яагаад цаг хугацаа, диваажин хоёрыг хооронд нь эсрэгцүүлэх болов оо? Хамт байж болдоггүй зүйлс юм уу? гэж та өөрөөсөө асууж болно. Гэхдээ хослуулна гэж солиоров. Мэдрэл нь сайнгүй би хүртэл хоёр туйлд зэрэг тэмүүлэх шиг шуналтай бөгөөд адгийн зүйл байдаггүй гэдэгт итгэлтэй байдаг. Мэдрэл сайтай хүмүүсийг юу гэж боддогийг сайн мэдэхгүй юм.</p><blockquote>Диваажин=Цаг хугацааны баримжаа алдагдах+амар амгалангийн мэдрэмж</blockquote><p>Цаг хугацаанаас ангид амар амгалангийн орон зайг диваажин гэж нэрлээд байгаа. Энийг бодит амьдрал дээрээ буулгаад төсөөлөөд үзвэл ямар вэ. Хариулт хүнд өөрт нь л байдаг. Цаг хугацааны баримжаа алдагдах бол их амархан. Үүнийг мэдрэх буюу мэдэхэд төдийлөн хичээл зүтгэл шаардахгүй. Хүлээлтэнд зориулагдсан хором мөчүүд цаанаасаа л нэг удаашраад, зуурч үлдээх гэсэн цаг минут гүйгээд зугтдагийг надаар хэлүүлэлтгүй.</p><p>Одоо амар амгалангийн мэдрэмж үлдлээ. Айдас түгшүүр, эрсдэл болгоомжлол үгүй хором мөчүүдэд амар амгалангийн мэдрэмж үүснэ. Ямар ч тохиолдол, нөхцөл байж болох юм. Гэхдээ үндсэн мэдрэмж нь төдийлөн ялгагдахгүй. Харин одоо энэ хоёр цэгийг огтлолцуулвал бидний диваажингийн эргэцүүлэл бараг л бүрдлээ. Цаг хугацааны баримжаагаа алдаж, амар амгаланг ямар тохиолдолд мэдэрдэг билээ. Өө хариултыг нь гадарласан бол танд баяр хүргэе. Та хайр дурлалын мэдрэмжтэй танил юм байна. Ойлгохгүй эсвэл эсэргүүцээд байгаа бол оронд нь хайр дурлалаа хайж олчихоод эргээд ир гэж хэлье. Ийм л байна. Тэгэхээр миний эргэцүүллийн дүнд диваажин гэдэг хайрын мэдрэмж болж таарлаа. Та үхэхээсээ өмнө диваажинд очиж болох нь ээ. Муугүй үр дүн байгаа биз.</p><blockquote>Цаг хугацаа=(Өнгөрсөн+Одоо+Ирээдүй)+(тодорхойгүй ахиц дэвшил+үйл явдал)=Оршихуй</blockquote><p>Одоо диваажингаас урвуу хамааралтай нөгөө ядаргаатай цаг хугацаа. Ёстой л нэг ч удаа ормооргүй гол доо. Аль болох л цаг хугацааны тайлбараас зайлсхиймээр байдаг.</p><p>Эхлэлтэй бөгөөд төгсгөлтэй зураасыг хэрчим гэнэ. Харин эхлэлтэй хэрнээ төгсгөлгүй, хязгааргүй үргэлжилдэг зураасыг шулуун гэнэ. Цаг хугацаа харин эхлэл нь ч тодорхойгүй, төгсгөл нь ч ойлгомжгүй зураас. Шулуун ч биш, тахир ч биш, гэхдээ зураас. Биднээс өмнө байж л байсан, хүн төрөлхтний дараа ч оршсоор л байх нь лавтай. Хэрэв үүнийг уншиж буй танд айдсын мэдрэмж бага ч болтугай төрсөн бол баяр хүргэе. Та хүнээрээ байна. Ойлгомжгүй байдал бол хүн төрөлхтний үндсэн айдас. Айдсын оршин тогтнол оршихуйн оршин тогтнолоос л урган гарна, оргүй хоосноос гарахгүй.</p><p>Ямарваа нэг үйл явдал, ахиц дэвшлийг ерөнхийд нь хөдөлгөөн гэж үзвэл бидэнд арай л дөхөм. Хөдөлгөгч этгээд нь оршихуй. Оршихуй юу ч байж болно. Гэхдээ одоогийн нөхцөл байдалд хүнээс өөр хэн байх билээ. Бид яаж ч хөдөлж болно. Бидний үг үйлдэл бүх зүйл ерөнхийдөө хөдөлгөөнд тооцогдоно. Харин биднээс үүсэх хөдөлгөөн цаг хугацааны дотор л болж өнгөрдөг. Энд цаг хугацаа орон зайн утгыг давхар илэрхийлж байна. Элсэн цагны голоор урсах элс шиг бидний хөдөлгөөн цаг хугацааны эргүүлэгт бүртгэгдэж, ул мөрөө үлдээнэ. Хүний үйл хэрэг амьдарч буй орчинд нь ул мөрөө үлдээхгүй байна гэж үгүй. Ер нь нэг иймэрхүү. Цаг хугацаа бол тухайн оршихуйн хөдөлгөөн орон зайд бүртгэгдэх үйл явц. Үйлс бүтээл бүр цаг хугацаанд л хамаарна.</p><blockquote>…&lt;Хайр&gt;&lt;Оршихуй&gt;&lt;Хөдөлгөөн&gt;&lt;Хайр&gt;&lt;Оршихуй&gt;&lt;Хөдөлгөөн&gt;…</blockquote><p>Диваажинг хайр төлөөлнө. Орчлон ертөнцийг хөдөлгөөн илэрхийлнэ. Огтлолцох цэг нь оршихуй. За одоо үндсэн өгөгдөлдөө эргээд нэг харъя. “<em>Олдсон цаг хугацаа бол алдагдсан диваажин, алдсан цаг хугацаа бол эргүүлж олсон диваажин”. </em>Одоо орлуулах ажилдаа орно оо.</p><p>(Олдсон цаг хугацаа=Алдагдсан диваажин)<br>(Алдсан цаг хугацаа=Эргүүлж олсон диваажин)</p><p>(Орчлон ертөнцөд өөрийн мөрийг үлдээх=Хайрын сэтгэлгүй амьдрах)<br>(Аливаа үйл хэргийг умартах=Хайрын сэтгэлд оршихуйгаа өгөх)</p><p>Орчлон ертөнцөд үйлс хэрэг бүтээе гэж байгаа бол та хайр сэтгэлээс татгалзах учиртай болж таарав. Одоо бодох хэрэгтэй. Дэлхийн түүхэнд нэрээ хамгийн тодоор бичүүлсэн хүмүүсийн хайр сэтгэлийн тухай бодоод үзье. Намтар нь хайрт эхнэр/нөхөртэйгөө аз жаргалтай амьдарч, амар сайхандаа жаргажээ гэж төгссөн аугаа хүн хэд вэ. Үйлс хэрэг нь аугаа байсан ч тэдгээр хүмүүс хайр сэтгэлийн асуудалдаа амжилт олох нь цөөн байжээ.</p><p>Өнгөрсөн түүхийг илдээрээ бичиж, тамгаараа зурсан хаад ноёд үлгэр домогт гардаг шиг эрэлхгээр саад бэрхшээлийг давж, үзэсгэлэнт гүнжийг эхнэрээ болгож чадсан гэж бодож байна уу. Үгүй дээ, тэр чинь үлгэр. Тэд амьдралынхаа ихэнх хугацааг дайн тулаан, төрийн үйл хэрэг, эсвэл зугаа цэнгэлд өнгөрүүлсэн байдаг юм. Хайрын сэтгэлээр үүсгэсэн гэрлэлт нь хүртэл стратегийн ач холбогдолтой болоод ирэхээр ямар л олиг байв гэж. Өөр улсын гүнж хатан нь нөхрийгөө үхэлд хүргэж байсан тохиолдол ч цөөнгүй. Тоочоод байвал зовлон дуусахгүй.</p><p>Хүн төрөлхтний түүхэн дэх хамгийн аугаа эзэн хаадын түүхээс товчхон аваад үзье. Чингис хааныг би хувьдаа хайр сэтгэлдээ амжилт олж чадаагүй гэж боддог. Монголын нууц товчоог уншихнээ Хадаанд анх дурлаж байсан бололтой юм билээ. Их хатан Бөртэтэйгөө сүй тавихдаа хүртэл өөрийнхөө хүслээр шийдээгүй шүү дээ. Яахав цаг үеийн асуудал ярихаа болиё, гэхдээ олон хатантай л бол хаан хүн хайрын сэтгэл гэдэг шалгуурт шууд бүдэрч байгаа хэрэг.</p><p>Македоны Александр гэж нэг баатар хаан байсаан. Ялагдал гэгчийг үзэлгүй байлдан дагууллаа үргэлжлүүлж байгаад нэг бүсгүйд сэтгэл алдраад амиа алддаг юм. Аугаа үйлсээ умартсан тэр мөчдөө хайрын сэтгэлийг олсон гэнэ билээ. Би лав түүний өмнөөс баяртай байна.</p><p>Цезарь маань яасан бэ. Аугаа Ромын эзэнт гүрнийг мандуулсан тэрбээр Клеопатра хатанд сэтгэлээ илчилж байсан гэдэг. Түүний Египет хүрэх аян уналт доройтлынх нь үндсийг тавьсан байх нигууртай. Цезарь ч бас аугаа үйлс, хайр сэтгэлийг хослуулж чадаагүй байна.</p><p>Аливаа үйлс хэргийг бүтээнэ гэдэг тухайн хүний хувьд хичээл зүтгэл, нөөц бололцоогоо тултал нь дайчлахыг шаарддаг. Харин хайрын сэтгэл амар амгалан шинж чанартай. Ерөнхий дүр зураг нь хүртэл ингээд хоорондоо таарахгүй.</p><p>Одоо энд нэг асуулт гарч ирнэ. Хайр дурлалд тэмүүлэхгүй, үйлс хэрэг бүтээдэггүй хүн байвал яах вэ. Тэр хүн диваажинд очихгүй, цаг хугацаанд ч хамаарахгүй. Диваажингийн эсрэг нь там, цаг хугацааны эсрэг нь хоосон. Хэлний тоглоомоор хөнгөхөн дүгнэхэд ерөнхийдөө хоосон тамд л унах нь. Хоосон там гэж юу билээ? Энэ асуултанд өөрийнхөө туршлагаар хариулт дэвшүүлж байгаа бол харамсалтай байна… Энд хүрээд өндөрлөе.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c0e133e3903" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ганцхан миний сараана цэцэг]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D1%86%D1%85%D0%B0%D0%BD-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D1%81%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%B0%D0%BD%D0%B0-%D1%86%D1%8D%D1%86%D1%8D%D0%B3-51dca315f5bc?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/51dca315f5bc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Jan 2018 16:32:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-19T16:32:14.253Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Ганцхан миний сараана цэцэг</em></strong></p><p><em>Хөлдүү мөсөн нуурын гүнд<br>Хөвчин дэлхийн сэрэх тэр зүгт <br>Ганцхан ширхэг цэцэг ургажээ <br>Галын илчийг санаашран хүлээж<br>Ганихарч суугаа миний сараана цэцэг</em></p><p><em>Гуниг ганцаардлыг эврээн шингээх түүнийг<br>Гундаж гансрахын зовлон тойрсонгүй<br>Хатаж гандсан түүний нулимс<br>Халуун салхины сэвшээнд замхарлаа<br>Харанхуйд ганцаараа миний сараана цэцэг</em></p><p><em>Хахир өвлийн шөнө дэлбээлж<br>Харуй бүрийд амар амгаланг түгээх сараанад<br>Өөртөө байхгүй амьдрах хүслийг бэлэглэж<br>Өр зүрхнээсээ дуслах цусаараа услая<br>Өнгө нь бүү гандаг миний сараана цэцэг</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/567/1*PJBqcKPhL_b4tkmlmNZc_A.jpeg" /></figure><p><em>Өнө мөнхийн салхи хөдөлгөөнгүй зогсоно<br>Өмнө нь зогсох түүнийг сараана анзаарахгүй<br>Сүүмийж бүрсийсээр салхины дүрс замхарлаа<br>Сүүдэрт мартагдсан ч тэр жаргалтай мишээлээ<br>Сүүлчийн үг нь “ганцхан миний сараана цэцэг”…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=51dca315f5bc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Гашуун залбирал]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D0%B3%D0%B0%D1%88%D1%83%D1%83%D0%BD-%D0%B7%D0%B0%D0%BB%D0%B1%D0%B8%D1%80%D0%B0%D0%BB-4ac04a2938e1?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4ac04a2938e1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Dec 2017 16:28:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-24T16:28:35.865Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fhipBYA_BM2r0NDMRK3dJA.jpeg" /></figure><p><em>Өнөөдөр би залбирсан. Хөлөө өвдөглөж суугаад хоёр гараа хавсраад нийлүүлсэн. Нүдээ аниад толгойгоо бөхийлгөсөн. Гүнзгий амьсгал аваад яагаад залбирч байгаагаа өөрөөсөө асуув. Хариулт ирсэнгүй. Хэнд залбирч байгаагаа асуув. Анир чимээгүй.</em></p><p><em>Дахиад нэг гүнзгий амьсгал авлаа, гэгээн цагаан өдөр байсан хэдий ч нүдээ аньсан учир хав харанхуй. Нүдээ аньчихсан байгаа учраас гэрэл байгаа эсэхийг харахгүй суугаа аж. Зүрхний цохилт, амьсгал авах чимээ ээлжлэн хязгааргүй уудам хоосон орон зайд цуурайтан замхрахад өөрийн эрхгүй эмээх мэдрэмж төрлөө. Гэхдээ тэр мэдрэмж ч бас тун удалгүй замхран одсон билээ.</em></p><p><em>Юу ч бодохгүй байхыг хичээв. Толгойнд шуурч байсан эрээн бодлууд дарагдаж, хоосон орон зайд дахин төөрөх нь тэр. Амьсгал хүндэрч, сэтгэл хөндүүрлэнэ. За буцъя, залбирах гэж байсан шүү дээ.</em></p><blockquote>Би хэнд залбирах гэж байв?</blockquote><p>Бурханд юм болов уу гэтэл үгүй гэж хаа нэгтээгээс шивнэлээ. <br>-Яагаад тэр вэ, бүгд л бурханд залбирдаг биз дээ?<br>-<em>Тийм ээ.</em><br>-Би яагаад бас бурханд залбирчихаж болохгүй гэж?<br>-<em>Чи бурханыг мэдэхгүй шүү дээ.</em><br>-Мэдэхгүй болохоор залбирч болдоггүй юм уу?<br>-…<br><em>-</em>За яахав, би ямар бурханд залбирч болох вэ?<br>-…<br>-Байз, түр хүлээ. Чи хэн юм?<br>-…<br>Ер нь чамайг хэн гэдгийг би мэдэхгүй, яагаад залбиралд маань саад болоод байгааг чинь ч ойлгохгүй байна. Миний залбирах эсэхийг надаас өөр хэн ч шийдэхгүй. Ямар бурханд залбирахаа ч чамаар заалгуулахгүй.</p><blockquote>Хормын өмнө энэ бүхнийг асуугаад, хариултнаас нь хамаарч шийдвэрээ өөрчлөх гэж байсан нэгэн чи биш үү?</blockquote><p>-Би мөн. Яах аргагүй би мөн. Тэр бол өнгөрсөн цагийн би. Түүний гаргасан зам дээгүүр, бүтээсэн шатны гишгүүрээр өгсөж яваа нь одоо цагийн би. Өнгөрсөн цагийн би-г шүүх эрх надад байхгүй. Надад байхгүй эрх өөр хэнд ч байх ёсгүй гэдэгт би итгэлтэй байна. Чамаас яагаад асуусан бэ гэвэл би үнэнийг хайж яваа юм. Өөрийн мэдэхгүй зүйлээс хариулт хайж яваа хүний толгойг эргүүлэхийг оролдоно гэдэг яавч олигтой зүйл биш. Надад мэддэг юм бараг л байхгүй, гэхдээ би буруу гэдгийг нь мэдэж байна. Баталгаа байхгүй л дээ, гэхдээ зарим зүйлд баталгаа хэрэггүй.<br>-…<br>Дахиад л таг болчихлоо. Би ер нь бурхныг мэдэхгүй л дээ. Хаана байдаг, хэн гэдгийг нь ч мэдэхгүй. Бурхан гэсэн үгний утгыг ч гадарлахгүй. Яахав төсөөлөл бол бий. Гэхдээ тэнгэрт байдаг сахалтай хөгшин лав биш. Залуу ч бас биш. Номон дээр бичсэн байдаг, эсвэл хэн нэгний ярьдаг шиг бас л биш. Шашны шүтээн шиг ил байдаг, хүний ухамсарт хүртэхээр оршдог юм бол түүнд чиглэсэн эргэлзээ байх учиргүй.</p><p>Хүн бол хүн шүү дээ. Харин бурхан бол бурхан.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4ac04a2938e1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Дурсамжны ёроолоос аргадах дуу хоолой]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D0%B4%D1%83%D1%80%D1%81%D0%B0%D0%BC%D0%B6%D0%BD%D1%8B-%D1%91%D1%80%D0%BE%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D0%BE%D1%81-%D0%B0%D1%80%D0%B3%D0%B0%D0%B4%D0%B0%D1%85-%D0%B4%D1%83%D1%83-%D1%85%D0%BE%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D0%B9-84611e9e1fda?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84611e9e1fda</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Dec 2017 16:58:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-07T16:58:46.107Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Тун удахгүй би ой тоондоо торж үлдсэн бүхнийг эргэн нэг дурсаад, энэ хорвоо дэлхийтэй салах ёс гүйцэтгэнэ. Бүхнийг мартаж амжих цаг надад олдохгүй ч намайг мартах хугацаа хэзээд байх болно. Оршин байсны минь баталгаа нар сарны хөөцөлдөх нугачаанд замхарч, хорвоо дэлхийд тоос болно, хэмжээ хязгааргүй тэнгэрт сарнина. Саваагүйтэн гүйх салхи болно, ёроолгүй далайд дусал болно. Би би биш болно. Тэр үед жинхэнэ би бий болно.</em></p><p>Арван тав орчим жилийн өмнө ойр дотнын хүмүүсээ нас барахыг нэгэн жаалхүү гэрчилж билээ. Өдрийн ихэнхийг хамт өнгөрөөдөг байсан эмээгээ, уулзах болгондоо амттан авхуулдаг нагац ахыгаа үхлийн саварт алдаж үхэлтэй танилцсан. Нагац эгчийнд минь цугласан хамаатан саднуудаас уй гашуу ханхалж, тэнгэрт үүлс сааралтана. Бороо орохгүй хэр нь тэнгэрт яагаад нар гарахгүй байгааг ээжээсээ асууж байснаа сайн санаж байна. Ээж маань удахгүй гарна аа гэж хариулсан. Хэдэн өдрийн турш уйлаад нулимс нь хатчихсан ээж минь дөрөв орчим настай хүүгийнхээ удаа дараалсан асуултанд хариулж харин чадаагүй юм.</p><p>-Ээж ээ бүх хамаатнууд байхад яагаад эмээ байхгүй байгаа юм бэ?</p><p>-Эмээ хэзээ ирэх юм?</p><p>-Энэ хүмүүс яагаад юу ч дуугарахгүй уйлаад байгаа юм бэ?</p><p>Тэр үеийн дурсамж маань тэр чигээрээ саарал, бараан байдаг учраас тодорхой санаж байгаа зүйл даанч алга. Ямартай ч хэн нэгэн надад эмээ нь ирэхгүй ээ, эмээ чинь тэнгэрийн орон руу явчихсан гэж хэлсэн. Эмэгтэй хүний хоолой байсныг нь санаж байгаа ч хэн хэлснийг нь мэдэхгүй. Ямартай ч би өөр хэнийг ч асуултаар зовоогоогүй билээ. Тэр саарал өдөртэй хамт эмээгийн минь дурсамж надаас салаад одчихсон. Цэцэрлэгээ тасдаад өдөржин эмээтэйгээ тоглодог, ярьдаг байснаа мэдээд байгаа хэр нь эмээгийнхээ хоолойг, царай төрхийг би санадаггүй. Яаж ч санах гэж хичээгээд тэр саарал өдрийн маргаашнаас эмээгийн минь нэр л надтай хамт үлдсэн. Өөр юм үлдээгүй. Зургийг нь хараад зээ хүү нь таньдаггүй.</p><p>Дараа нь, нэг их удалгүй ээжийн минь дүү, нагац ах маань зуурдаар нас барлаа. Эхний уй гашуу намдаагүй, сүүлийн нулимс хатаагүй байхад тохиосон энэхүү явдал манай гэр бүлийн аз жаргалыг булшилж орхисон мэт. Үргэлжид баяр хөөр, инээд цалгидаг асан дүр зураг энэ дурсамжтай хамт өнгөрсөн цагт үлдсэн бололтой. Хамаатан саднууд өөр хоорондоо ярих нь байтугай гэр дотор анир чимээгүй. Хүүхдийн санаанд багтах байтугай, нүдэнд дасч өгөхгүй тийм дүр зураг. Уулзах болгондоо өндөрт өргөөд цээжиндээ хайраар дүүрэн тэвэрдэг байсан ах маань бас л байхгүй. Дараа ирэхдээ надад цэлцэгнүүр авчраарай гэж чигчий хуруугаараа амлаж байснаас өөр юуг ч би санадаггүй. Царайг нь ч санахгүй хоцорсон, хүчээр санахыг хичээвэл толгой өвдөнө. Саарал бараан дүр зураг, дулаахан тэврэлт, өндөрт өргүүлэх, ууттай чихэрнүүд. Гэр бүлийнхнийгээ уй гунигт автсан байгааг тэр үед л ойлгосон бололтой. Тэднийхээ сэтгэлийн шархыг хөндөөд яах вэ гэсэндээ одоо ч ахынхаа нэрийг асуух зориг хүрдэггүй. Заримдаа энэ нь ч дээр юм шиг.</p><p>Гурав эсвэл дөрвөн насанд минь тохиолдсон эдгээр үйл явдлуудыг болоогүй мэт л аашилж амьдарсаар 21 настай золгожээ. Эгч минь хүүтэй, ээж минь зээ хүүтэй болов. Би өөрөө нагац ах болсон. Эгчийндээ очих замдаа жаахан дүү нартаа зориулж байрны буланд байрлах дэлгүүрээс чихэр, зайрмаг авч цүнхэллээ. Хаалга онгойж дүүгийн минь цангинасан хоолой тодорч, над руу ухаан жолоогүй гүйж ирэх түүнийгээ тэврэн өндөрт өргөөд дуртай зайрмагийг нь цүнхнээсээ сугалан гаргаж булцгар гарт нь бариулав. Ээж минь зээ хүүгээ тэврэн, зурагтаар хүүхэлдэйн кино хамт үзнэ. Сэтгэлийн угт хадгалагдсан бараан саарал дүр зураг тодорч, мартагдсан дурсамж сэдрэв. Сэтгэл шалтгаангүй хөндүүрлэхийг, нулимс өөрийн эрхгүй хацар даган бөмбөрөхийг мэдэрсэн. Одоо үхчих юм бол хэнээс ч илүүтэй хайрладаг жаахан дүү минь намайг, бас эмээгээ санахгүй юм байна шүү дээ гэдгийг ойлгов. Намайг чиглэсэн эмээгийн, нагац ахын хайр ямар их байсныг, тэр бүхнийг байгаагүй мэт амьдарч явсандаа өөрийгөө зүхнэ. Харуусал гунигаас өөр зүйл мэдрэгдэхгүй. Ийм их хайрыг мартсандаа өөрийгөө уучилж чадахгүй. Гэхдээ тэд маань намайг буруутгаж байсан удаагүй гэдгийг одоо мэдрэх шиг…</p><p><em>Нулимс эргэлзэж, тээнэгэлзэж, гацаанд орж байсан тухай дуулж байв уу? Эсвэл уншиж, бүр энэ талаар бодож байсан ч байж болно. Хэрэв тийм бол эхэлцгээе дээ. Тийм биш байсан ч ялгаагүй ээ угаасаа эхэлчихсэн, одоо төгсгөлдөө орж байна.</em></p><p>Үхэлтэй танил болсноо дээр дурдсан. Шинэхэн танилаа хэн гэдгийг би хэзээ ойлгосноо харин мэдэхгүй. Гэхдээ танилтай маань тааралдсан хүмүүс зовлонд унаж, гашуудал зарладгийг хожим анзаарсан. Хамгийн наад зах нь уй гунигийн илэрхийлэл, нулимс.</p><p>Нулимс ямар үед гардаг юм бэ гэж бодлоо. Өвдсөн үед гэсэн хариулт толгойд орж ирэв. Бие махбодын өвдөлтийг хойш нь тавиад уй гуниг, харуусал шаналалын нулимсыг анхааралдаа авъя.</p><p>Ойр дотнын хүн, эсвэл эргэн тойронд нь байсан хүн үгүй болоход ихэнх хүн сэтгэлдээ уй гашууг мэдэрч, тэр нь нүдээр дамжин нулимс болон урсана. Би үнэнээ наманчилъя. Ойр дотнын хүнээ, бүр эргэн тойронд маань хэн нэгэн зовлон бэрхшээлд унахад би уйлж байсан удаагүй. Сэтгэлдээ гуниг ч мэдэрч байгаагүй. Бүгд үхнэ, тэгээд эргэж ирэхгүй гэдгийг хэзээнээс ч юм ухамсарлачихсан. Өөрийгөө үхэхэд ч хэн нэгнийг араас минь нулимс унагаагаасай гэж хүсэхгүй. Уйлсан ч надад нэг их хамаагүй л дээ, тэр хүний л хэрэг. Ингээд бодохоор хөндий хүйтэн дотортой, адгийн амьтан шиг санагдана. Өөрийгөө зүхэж, хүчээр уйлах гэж ч оролдоно. Амжилт олоогүй, бүтэлтэй зүйл болоогүй. Гэхдээ гунигтай хайрын түүх, эмгэнэлт жүжиг, эсвэл кино үзээд, өө бүр ая дуунд сэтгэлээ шархлуулж нүдээ усан далай болгож байсан удаатай. Миний нулимс хоёр нүүртэй юмдаа гэж өөртөө хэлж үзлээ, нулимсаа загналаа. Нэмэр байсангүй.</p><p>Учир шалтгааныг нь харин гадарлаад эхэлсэн. Үхэл үнэн учраас, үнэнийг сөрөх боломж үгүй учраас, цаг хугацаа бас амьдрал зуурдын учраас, сэтгэл мэдрэмж хоосон учраас тэднийг сөрөх хэрэггүй. Гадарласан мөчдөө би үхчихсэн. Амьгүй сүг алхаж, бас амьсгалж эхэлсэн. Үхлийг өөртөө хүлээж аваад, тайван гэгч нь дээшээ хараад хэвтсэн.</p><p><em>Тун удахгүй би ой тоондоо торж үлдсэн бүхнийг эргэн нэг дурсаад, энэ хорвоо дэлхийтэй салах ёс гүйцэтгэнэ. Бүхнийг мартаж амжих цаг надад олдохгүй ч намайг мартах хугацаа хэзээд байх болно. Оршин байсны минь баталгаа нар сарны хөөцөлдөх нугачаанд замхарч, хорвоо дэлхийд тоос болно, хэмжээ хязгааргүй тэнгэрт сарнина. Саваагүйтэн гүйх салхи болно, ёроолгүй далайд дусал болно. Би би биш болно. Тэр үед жинхэнэ би бий болно. Өөрийгөө би мартана, намайг мэддэг байсан хүмүүс ч мартана. Би мартагдана, тэд бас эргэн дурсагдахгүй. Хэнийг ч амьд байсныг санан дурсах хэн ч байхгүй. Харин дурсамжны ёроолоос аргадах тэр дуу хоолой яах бол…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84611e9e1fda" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Чөтгөр гомдол мэдүүлсэн нь]]></title>
            <link>https://medium.com/@Jargalsaikhan.T/%D1%87%D3%A9%D1%82%D0%B3%D3%A9%D1%80-%D0%B3%D0%BE%D0%BC%D0%B4%D0%BE%D0%BB-%D0%BC%D1%8D%D0%B4%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D0%BD%D1%8C-a501dd0b2548?source=rss-c144299a27bd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a501dd0b2548</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Citizen of Gothambaatar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Nov 2017 15:55:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-02T15:55:38.742Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*RuPQSfSWG1sIkOEJkl5-uw.jpeg" /><figcaption>Инээж буй чөтгөрийг уйлж буй чөтгөрөөс ялгах аргагүй. Учир нь нэг зүйлийг хооронд нь ялгах боломжгүй билээ.</figcaption></figure><p><em>Хэзээ бас хаана гэдгийг нь хэлж мэдэхгүй юм аа. Гэхдээ нүдээрээ үзэж, чихээрээ сонссон нэгэн хачирхалтай явдлаа та бүхэнд ярьж өгье.</em></p><p>Тамын халуун гал асан дүрэлзэж, нүгэлтнүүдийн цөхрөн орилох дуутай зэрэгцэн нэгэн хачирхалтай чимээ сонстоно. Хэн нэгний цурхиран уйлах чимээ. Чин сэтгэлээсээ гомдсон нэгний мэгшин уйлах чимээ. Гэхдээ хяхтнах өнгийг нь сайтар чагнаваас ямартай ч хүн биш гэдэг нь илт. Тэрхүү чимээний зүг ойртвоос аймшигт тамын эзэн өөрийн биеэр зогсож байх агаад урд нь газар шүргэсэн урт нөмрөг бүхий этгээд хөдөлгөөнгүй зогсох аж. Тамын эзний ямаан эвэр, арьсан далавч бүүдгэр гэрэлд чичирч байгаа үзэгдлээ. Уйлж байсан этгээд тэр болж таарав. Багахаан дөхөж очоод хүний гавлаар хийгдсэн бүдүүн баганын ард нуугдаж дээрх эгэл бус гэмээр дүр зургийг ойроор тольдохоор шийдсэн намайг анзаарч байгаа ч сөхөө алга. Түүний уйлах чимээ харанхуйн ёроолыг доргиож, тэр нүргээнд нь улам ихээр өрвөлзөх галд шатах нүгэлтнүүдийн орилох чимээг үгээр илэрхийлэхүйеэ бэрх. Юутай ч тамын эзэнтэн нүүрээ тагласан хоёр гараа авч өвдөг дээрээ сөхрөн суугаад ярьж эхлэвэй.</p><p>-Ямар ч нэмэр алга. Намайг эртхэн тонилгоод аль, би тэсэхгүй нь.</p><p>Нүүр биеэ нөмрөгөөр халхалсан нэгэн:</p><p><strong>-Яагаад тэр билээ. Үүрэх зовлондоо түүртээд үхлийн хялбарт дурлана уу чи!</strong></p><p>-Бүхнийг бүтээсэн аугаа бурхан л юм бол өдийг хүртэл өнгөрсөнтэй зууралдах чинь юуных билээ. Сүнсийг минь чөлөөлөх цаг болж хэмээн санана. Хүн гэдэг бүтээлтэй чинь хэдэн мянганы турш зууралдлаа, үүнээс илүү тэвчихгүй нь. Өчүүхэн хүн төрөлхтөнтэй зууралдахын оронд өөртэй чинь дахин тэрсэлдэхсэн, далавчаа ахиад тасдуулахсан.</p><p>-<strong>Тэгсэн ч чамд үхэл онооно гэдэг дэндүү хэтэрсэн бэлэг болно. Үхэл гэдэг тийм ч амархан дагачихдаг зам биш юм шүү!</strong></p><p>-Тэсвэр тэвчээрийн минь хязгаараас дуулдах зовлон цөхрөлийн минь орилооныг сонсооч. Амьтай амьгүй бүхний, хоосон дүүрэн бүгдийн, гэрэл харанхуйн хязгаарыг сонсдог сонор чихээрээ сонсооч. Адгийн муу чөтгөр миний арчаагаа алдсан гомдлыг сонсооч. Үхэл хялбар биш учраас, хүсүүштэй зам мөн учраас өөрийг чинь би орчлон ертөнцийн ёроолдоо дуудсан минь энэ.</p><p><strong>-Сэтгэлийн шаналал, бодлын зовлонгоо тоочигтун. Чамд зориулах цаг хязгаартай.</strong></p><p>-Цаг гэж байдаггүйг би мэднэ шүү дээ (инээв). Үүнийг орхиё угаас хэнд ч хэрэггүй. Мэдлээ гээд нэмэгдсэн зүйл үгүй, хасагдсан зүйл ч үгүй. Нүгэл хилэнцийн тэнцвэрийг барьж, амьтай бүхний сүнсийг дэнслэх ч яахав бас дүүрсэн хэрэг. Дэлхий ертөнцийг, хүн төрөлхтний зүрх сэтгэлд хар гараараа дүрсэн минь үнэн, хараалт зам руу чирсэн минь ч үнэн. Үнэнийг би хүлээнэ, үнэнийг би дагана. Одоо би хүлээнэ, одоо би дагана.</p><p><strong>-Бүхнийг би мэдэж байна. Гэхдээ тайлбар тавих боломжийг чинь олгоё.</strong></p><p>-Нүглийн үрийг хүний сүнсэнд шигтгэсэн тэр цагаас чухам би өөрөө сайн муугийн хязгаар, нүгэл буяны дэнс болсон бүлгээ. Нүглийн харанхуй далайд хүний ертөнцийг живүүлж, гэрэлд тэмүүлэн дүүлэхийг хүсэгчдийг нэмж би дарсан. Ямартай ч шударга шүүлтийн чинь өмнө жинхэнэ ариун сүнснүүдийг очиход миний нэмэр ч байсан юм шүү. Надаар хэлүүлэлтгүй бүхнийг мэдэж байгаа бурханд би энэ бүхнийг яриад яг үнэндээ яах билээ. Гэвч сэтгэлийн мухарт хаягдан хоцорсоор ирсэн энэ бүх мэдрэмж, бодлууд эгээ л савнаасаа халив бололтой.</p><p><strong>-Хүний нүглээр чи тэжээгддэг бус уу?</strong></p><p>-Хийж бэлтгэсэн хоол минь ёроолгүй гэдсэнд минь ч багтахаа болиод байгааг та харахгүй байна уу. Хамгаас хайрт хүн чинь харахад хариугүй өчүүхэн амьтан хэрнээ хад чулуунаас хатуу сэтгэлтэй, харанхуй ангалаас долоон дор бодолтой. Сайн хүн, жинхэнэ сайн хүн, эцсийн мөч хүртэл сайнаараа байх тийм жинхэнэ сайн хүмүүс надад ер олдсонгүй. Олдвол ядаж л би хийх ажилтай болох шүү дээ. Гэтэл үгүй ээ, харамсалтай нь үгүй ээ. Хүн төрөлхтөн надад хийх ажил үлдээсэнгүй. Нүгэл хилэнцийн үүр уурхай ганцаар байхаа ч би больсон байна.</p><p>Нөмрөгтэй нэгэн чимээгүй зогсоно. Яг энэ үед чөтгөр дахин уйлж эхэллээ.</p><p>-Хамгаас гайхалтай, харьцуулшгүй үзэсгэлэнтэй тэр бүтээл чинь хаа байна аа. Амийг нь аварсан нэгнийхээ гавлыг бяц гишгээд алхаж одохыг би үзлээ. Аавынхаа зүрхэнд хутга дүрэгч хүү, ахынхаа зүрхийг сугалах нэгнийг ч би харлаа. Анхандаа миний хүсэл бүтэлтэй, ажил үйлс минь бүтэмжтэй байхыг би үзсээн. Араас нь хэмжээ хязгааргүй шуналын гал хүний дотор дүрэлзэж, асралт эхийгээ, авааль гэргийгээ тамлан зовоож амьдаар нь арьсыг нь хуулахыг ч гэрчиллээ. Чөтгөр миний бах ханаж инээхэд надаас илүү хорлонтой, ёр шингэсэн инээд сонстож эхэллээ. Намайг хөдөлж эхлээгүй байхад л хүмүүс нэгнээ зовлонгийн хавцал руу шидэж байна. Итгэл найдвар, сэтгэлийн гүнээс гэрэлтэх хайр үгүй болж чин эрмэлзэл минь биелжээ. Гэхдээ эцэс төгсгөлгүй цөхрөлийн чимээн дунд нүд минь сохорчихсон. Юу ч харахаа байчихсан. Одоо надад энд хийх зүйл ч алга. Хүний нүглийг хүн даах байтугай дэлхий ч даахаа байх нь. Диваажин чинь эзгүй эл хуль оргиж байгаа биз дээ. Бахархалт бүтээл дэлхийд чинь тамд байдаггүй халуун гал дүрэлзэж, хайрт бүтээл хүн чинь чөтгөрөөс ч гарахгүй аймшгийг нэг нэгэндээ үйлднэм. Одоо миний энд байх хэрэг нэгэнт үгүй болсон. Оройгүй бас ёроолгүй орчлон ертөнцтэй зууралдаж амьд байх мөнхийн хараалаас гэтэлгэх боломж надад олдоосой билээ. Үхэл хайрлаач…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a501dd0b2548" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>