<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by خدمت سربازی on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by خدمت سربازی on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@KhedmateSarbazi?source=rss-619e785c1eba------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*SpvFrMWDB0hddfX9.jpg</url>
            <title>Stories by خدمت سربازی on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@KhedmateSarbazi?source=rss-619e785c1eba------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 21:27:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@KhedmateSarbazi/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[تغییرات خاموش قوانین سربازی]]></title>
            <link>https://medium.com/@KhedmateSarbazi/%D8%AA%D8%BA%DB%8C%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-ad02d30b9d28?source=rss-619e785c1eba------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad02d30b9d28</guid>
            <dc:creator><![CDATA[خدمت سربازی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Aug 2016 16:25:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-28T14:16:29.810Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>جنوب شرقی میدان سپاه، از میان فریاد راننده های تاکسی و موتوری های مسافرکش که بگذری، دری آهنی میبینی ابعادش هیچ نسبتی با تعداد کسانی که تا به حال از آن عبور کردند ندارد. این درب ورودی سازمان نظام وظیفه است. خدا میداند تا به حال کار چند میلیون نفر به این ساختمان افتاده است. تقریبا هر پسری حداقل یکبار به اینجا می آید. جدای مادران و پدرانی که باید بیایند برای حل مشکلات فرزاندنشان.</p><p>از اتاقک اول متصل به در ورودی و حیاط کوچک جلوی که عبور می کنی، وارد سالن اول سازمان نظام وظیفه می شوی. در این سالن باید به یکی از باجه ها مراجعه کنی تا با ثبت ورودتان، یک کاغذ به شما بدهند تا با آن بتوانید وارد محوطه اصلی سازمان بشوی. هر باجه مربوط به چیزی است: صدور کارت، خروج از کشور و … . جلوی همه باجه‌های صفهای طولانی دیده می شود. سالن شلوغ است و گرم. صدای همهمه جمعیت و تکان خوردن پوشه هایی که نقش باد بزن را دارند تمام فضا را پر کرده است. صفی که من باید در آن بایستم از همه طولانی تر است: خروج از کشور. حداقل 30 نفر جلوی من هستند. شبیه خیلی دیگر از حاضرین با پوشه ای که در دستم است شروع به بادزدن خودم می کنم. صف آهسته جلو می رود. دور و برم را نگاه میکنم. سرهنگی که عده ای از مراجعین دورش جمع شدن و عاجزانه کمک میخواهند. تعجیل، تمدید، جریمه غایبان. سرهنگ هم هرچند با خوش رویی پاسخ می‌دهد، اما هر چند دقیقه محل ایستادنش را عوض میکند و حلقه ی مراجعان هم دنبالش حرکت می کنند. صحنه ناراحت کننده ای است. در مدتی که کنار من می ایستد و به پاسخهایش گوش میدهد، اشتباهات واضحی در آنها میبینم. دلم برای کسانی می سوزد که به پاسخ های او اعتماد می کنند.</p><p>به چهره ی مراجعان نگاه می کنم. هیچ کس لبخند نمیزند. پیر و جوان، تهرانی و مسافر، زن و مرد، همه پی حل مشکلاشان آمده اند. صف کمی جلوتر می رود. صف ما کنار صف باجه‌های بانوان است. آن صف را اغلب مادرانی تشکیل میدهند که پی کار فرزندانشان آمده اند، مردی که پشت باجه آنهاست، از جایش بلند می‌شود، با فریاد به زن میگوید که اینجا کارش راه نمی افتد، باید برود آن سالن بقل. زن ناراحت از این برخورد، صف را ترک می کند. مرد عصبانی را میشناسم. قبلا یکبار با او دعوا کرده ام. چندماه پیش که جواب سربالا میداد و تنها بعد از آنکه کمی صدایم بالا رفت، رئیس بالادستش آمد و به حرفم گوش داد و مشخص شد حق با من بوده است.</p><p>حالا نفر دوم صف هستم. به نظر نفر جلویی بیش از 15 ثانیه وقت ارزشمند مسئول باجه را گرفته. مسئول باجه دیگر به او نگاه نمیکند، با سر جوابش را می‌دهد و به من اشاره میکند تا درخواستم را بگویم، هرچند هنوز نفر دوم صف هستم!</p><p>اطلاعاتم را در کامپیوتر وارد میکند، یک کاغذ از چاپگر بیرون می آید، آنرا همراه مدارکم به من می‌دهد. همین! حالا باید با آن کاغذ از گیت رد شود. این سالن و اتاقک بازرسی از طریق یک راهروی بسیار باریک بهم وصل می شوند. سرباز روی صندلی جلوی راهرو نشسته است و با گذاشتن پایش روی نرده ای که بخشی از دیوار راهرو را میسازد، مثلا جلوی عبور شما را میگیرد. حس بدی به آدم دست می دهد. سرباز کاغذی که باجه پرینت گرفته است را با کارت شناسایی مطابقت می دهد، یک مهر باطل شد روی آن می زند و پای مبارک را جا به جا میکند تا رد شوید. چندمتر جلوتر بازرسی بدنی میشوی و کیفت از داخل دستگاه ایکس ری عبور میکند. حالا وارد یک حیاط خیلی بزرگ می‌شوید. تابلوها نشان میدند که سالن دقیقا آن سمت حیاط است. صف طولانی بوده و ترجیح دادم قبل از ادامه کار به سرویس بهداشتی بروم. اما وضع آنجا آنقدر بد بود که نظرم را عوض کند. به سمت ساختمان آنسوی حیاط راه می افتم. مردی با ویلچر به سختی عرض حیاط را طی میکند. احتمالا برای معافیت فرزندش آمده.</p><p>به در ورودی ساختمان می‌رسم. پله‌های زیاد در ورودی، تو را نگران همه آن مادرهای پیر در صف سالن اول می‌کند. بالای پله ها، سمت راست، سالنی دیگری است. پر از باجه‌هایی که بالای هرکدامشان تابلویی است برای فراخواندن شماره مراجعین. دستگاه نوبت‌دهی اما خراب است. صف جلوی آن هرلحظه طولانی‌تر می‌شود. جلویی می‌گوید کاغذش تمام‌شده. یکی از مراجعین می‌رود دنبال مسئولش و10 دقیقه طول می‌کشد تا کسی رول جدید کاغذ را بی آورد. بالاخره دستگاه نوبت مرا می‌دهد. نگاهی به شماره می‌اندازم و نگاهی با شماره اعلام‌شده باجه‌ها. دو باجه برای خروج از کشور کار می‌کند و 160 نفر جلوی من هستند! نفس عمیقی می‌کشم و روی یک صندلی می‌نشینم.</p><p>سربازی هر یک ربع می‌آید و از مراجعین می‌خواهد بلند شوند تا بتواند صندلی‌هایی که کمی جابه جا شده اند و در یک خط نیستند را منظم کند. فکر می‌کنم وظیفه‌ی او چه دخلی به حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور دارد. چه اشکالی داشت اگر صندلی‌ها در یک خط نباشند، اما همین یک نفر الآن به‌جای سربازی مشغول کار مفیدتری بود. می‌ترسم نکند همین بلا چند ماه دیگر سر من بیاید. بلند می‌شوم تا چرخی در سالن بزنم. جلوی یکی از باجه‌ها شلوغ است. جلو می‌روم تا ببینم چه خبر است. چندنفر از کسانی که آنجا هستند ناراحتند. با انگشت آنسوی باجه ها را نشان میدهند. مردی با موهای سفید اما سالم و سرحال و پسرجوانی که گویا فرزندش است روی صندلی جلو میز یک افسر می نشینند. افسر زیاد به آنها احترام می گذارد. چند افسر دیگری هم که از آنجا می گذرند به مرد سفیدمو سلام گرمی میکنند. جوانی که جلوی من است میگوید: آنجا VIP است. به جای اینکه مثل ما صف بایستد، یک راست رفت تو.</p><p>به باجه‌ای که قرار است کار مرا راه بی اندازد سر می‌زنم. مسئولش به ازای هر مراجعی که راه می‌اندازد، یک زنگ با موبایل میزند و به کرات باجه را برای مدت ظولانی ترک میکند.</p><p>یک ساعت و نیم می گذرد. نوبت من که می‌شود، میروم و پشت باجه، روی صندلی می نشینم. افسر مدارک را می‌بیند، یک تکه کاغذ کوچک به دستم می‌دهد. می‌پرسم: این چیه؟</p><p>- بخون میفهمی.</p><p>- شما توضیح بدید.</p><p>- همون رو نوشته.</p><p>بسرعت نوشته روی کاغذ را میخوانم. روی کاغد نوشته به افرادی که درسشان تمام شده و هنوز در فرصت یکساله پس از اتمام درس قرار دارند دیگر اجازه خروج نمی دهند.</p><p>- یعنی چی؟ قانون عوض شده؟ کی؟</p><p>- تازه.</p><p>- در عرض همین دو هفته</p><p>- آره</p><p>- نمی تونید هی قانون عوض کنید و به زندگی آدم خسارت بزنید. بدون اطلاع رسانی، بدون دلیل!</p><p>دیگر جواب نمی‌دهد. شماره بعدی را اعلام می‌کند. نفر بعدی می‌آید و بالای سر می‌ایستد.</p><p>- به کی باید اعتراض کنم؟</p><p>- نمیدونم.</p><p>- دستور اجرای این قانون کجاست؟ کی صادرش کرده؟ من میخوام کاغذش رو ببینم.</p><p>- تو سایته.</p><p>- نیست. من دیدم.</p><p>- هست.</p><p>حوصله ی نفر بعد انگار سر رفته است. مدارکش را تحویل مسئول باجه می دهد، هرچند من هنوز آنجا</p><p>نشسته ام و کارم تمام نشده است!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/329/1*a7CR591C3HG6nctxQcIzvg.png" /></figure><p>می‌روم آن‌طرف تر تا گیجی‌ام از بین برود. چطور این‌قدر راحت و در عرض یک‌شب، بدون اطلاع‌رسانی قوانین مربوط به خروج از کشور را عوض می‌کنند؟ برنامه ریزی آدمها هیچ ارزشی ندارد! چرا مرتب محدودیت های جدید اعمال می شود؟ چرا حقوق طبیعی و اولیه افراد را سلب می کنند؟ فقط چون قدرتش را دارند؟ حق ترک یک کشور آنقدر بدیهی است که در گنار حقوق اولیه دیگری که هر کسی در هر جایی از آنها برخوردار است در اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است:</p><p><em>“ماده 13- بند۲) هرکس حق دارد کشوری — ازجمله کشور خود- را ترک گفته و یا به کشور خود بازگردد.”</em></p><p>به دفتر ریاست عملیات مشمولین می‌روم. گوشه‌ی همین سالن است. به مردی که پشت میز نشسته می‌گویم:</p><p>- من در مورد تغییری در که در مورد اجازه خروج مشمولین داده‌شده اعتراض دارم.</p><p>- چه اعتراضی؟</p><p>- کمی تونید محدودیت ایجاد کنید؟ مغایر با قوانین مجلسِ.</p><p>- ببین قوانین نظام‌وظیفه رو ما می‌نویسیم.</p><p>- بخشنامه‌ی مربوط به این قانون کجاست؟</p><p>- نمیدونم.</p><p>- من باید بتونم ببینمش.</p><p>- رو سایته.</p><p>- نیست.</p><p>- اگر نیست، برو بالا، قسمت معاونت اجتماعی، بگو این چه سایت مزخرفیه که دارید.</p><p>ممنون</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/719/1*WIMziGGbFHs8e50l8H7vGw.png" /></figure><p>می‌روم طبقه ی بالا. هیچ‌کس در اتاق‌های آنجا نیست. جز یکی. وارد می‌شوم و مشکل را میگویم. جواب می دهد: قانون جدیده!</p><p>- سند صدور این قانون کجاست؟</p><p>- محرمانه است.</p><p>- این قانون مربوط به منه. باید به من اطلاع بدید.</p><p>- 48 ساعت دیگه میذاریم تو سایت.</p><p>- مگه نگفتید محرمانه است؟</p><p>- گفتم که 48 ساعت دیگه میذاریم تو سایت.</p><p>مکالمه ناتمام می ماند. مرد آخرین جملاتش را تکرار می کند و به سمت در می آید. اینگونه به من میفهماند که باید بیرون بروم چون می خواهد در را ببندد. خودش هم خارج می‌شود. در را قفل می‌کند. صدای اذان از راهرو می‌آید. انگار می‌رود برای نماز.</p><p>به قسمت ریاست می‌روم. مردی که انگار مسئول دفتر است بعد از چند دقیقه می‌آید. می‌نشیند و خیلی صریح و کوتاه می‌گوید: اگر سؤال‌های پیش‌پاافتاده داری من وقت ندارم. وگرنه سریع بگو کار چیه چون من خیلی کار دارم.</p><p>به‌سرعت حرف را می‌زنم. انگار اصلاً گوش نداده است. آخرش می‌گوید: حالا مشکلت چیه؟</p><p>- خروج از کشور.</p><p>- سالن پایین.</p><p>- اونجا بودم. مشکلم حل نشد.</p><p>- برو همونجا. به ما هیچ ربطی نداره.</p><p>- من میخوام کسی که این قانون رو ابلاغ کرده حرف بزنم.</p><p>- برو پایین دفتر عملیات مشمولین.</p><p>- اونجا هم رفتم.</p><p>- اونا مسئولش هستن. برو اونجا بپرس.</p><p>از اتاق خارج می‌شوم. آرام پله‌ها را پایین می‌روم تا به طبقه پایین برگردم. ساعت کاری تمام‌شده است. ساختمان خلوت است. پله‌های زیاد ورودی و حیاط بزرگ را پشت سر می‌گذارم. از کنار سالن اول می‌گذرم. کاملا خالی است. حتی چراغ‌هایش هم خاموش است. تا فردا، که دوباره با سروصدا و دلهره‌ی تعداد زیادی مرد و زن پر شود. در ورودی نیمه‌باز است و سربازی با صندلی بین آن نشسته تا کسی وارد نشود و فقط افراد می توانند خارج شوند.</p><p>تاکسی‌ها و موتوری‌ها هنوز داد می‌زنند، آما آهسته‌تر از صبح.</p><p>در سرم فکرهای زیادی می چرخد. عصبانی هستم از اینکه به راحتی حقوق طبیعیم را از من گرفته اند و هیچ کاری از من برنمی آید. ناراحتم از برخوردهای بدی که امروز دیدم. احساس میکنم سربازی مجازاتی است برای جرم پسر بودنم و تولدم درایران، در این دوره ی زمان. حقوقی که یکی یکی از ما میگیرند تا تعداد بیشتری را زیر فشار به پادگانها بکشند و عمرشان را تلف کنند.</p><p>فردا صبح به 197 زنگ زدم و شکایتم را نسبت به محدودیت در قانون جدید مطرح کردم. جواب کوتاه بود: چنین قانونی به ما ابلاغ نشده. پیگری میکنیم و خبر میدیم.</p><p>سایت را زیر و رو میکنم. هیچ چیز عوض نشده است. همان قانون قبلی روی سایت است.</p><p>دو روز بعد از 197 تماس گرفتن و زنی جواب شکایتم را انگار از روی نوشته ای می خواند. به طور خلاصه می گوید که قانون عوض شده است. می پرسم چه کسی این قانون را تغییر داده است؟ پاسخ میدهد نمیداند.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad02d30b9d28" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>