<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kirupan Inpathas on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kirupan Inpathas on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Kirupan?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*-xNv0aTQXGQcn7JYCDuAwg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Kirupan Inpathas on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 02:47:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Kirupan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[எங்களுடைய Aura PC Factory இற்கு வேலைத்தளம் ஒன்றினை தேடும் கதை]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/finding-workspace-for-aura-pc-factory-9f2450d7ca16?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f2450d7ca16</guid>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Dec 2024 03:39:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-22T03:39:46.509Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>பாகம் — 01</h4><p>ஒரு நீண்ட இடைவெளி, ஆம் எழுதி அல்லது கிறுக்கி ரொம்ப நாட்களாகிவிட்டது. இந்த நீண்ட பயணத்தில் உங்களுக்கு சொல்வதற்கு பல கதைகள் இருக்கின்றது. <br>எவ்வாறான கதைகளை உங்களுக்காக சொல்வது என்ற பிரச்சனை ஒரு பக்கம் ஓடிக்கொண்டு இருக்க, மறுபக்கம் அப்பப்போ எழுத தோன்றும் கதைகளை உங்களிடம் சொல்வதற்கு நேரம் இல்லாமல் போய்விடுகின்றது.</p><p>ஒரு வருடங்களுக்கு மேலாக எங்களுடைய நிறுவனத்தை நடத்திக்கொண்டு இருக்கின்றோம். எங்களுடைய குழுவும் இப்போது நன்றாக விரிவடைந்துவிட்டது. இதுவரை காலமும் வீட்டில் இருந்து கணனிகளை உருவாக்கிக்கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தேன் ஆனால் நாளாக நாளாக எங்களுடைய குழு உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தமையால் வீட்டில் வைத்து நிறுவனத்தை நடத்துவது கடினமாக விடயமாக மாற்றமடைய ஆரம்பித்தது. அத்துடன் YouTube ஆரம்பித்து இருப்பதால் அதற்கான வேலைகளை செய்வதற்கு ஒரு வேலைத்தளம் (Workspace) ஒன்று தேவைப்பட்டது</p><p>எங்களுக்கான ஒரு வேலைத்தளத்தை பெற்றுக்கொண்டோமா ? எவ்வாறான சிக்கல்களை எதிர்கொண்டோம் என்பதை பற்றியதாக இந்த பதிவு இருக்கிப்போகின்றது.</p><p>எங்களுடைய குழுவில் இருந்து நண்பன் ஒருவன், GAMING CASTLE என்ற நிறுவனத்தை ஆரம்பிக்க திட்டமிட்டு இருந்தான். இடம் ஒன்றினை தேடும் போது அவனுக்கு ஒரு கடை, நகர்ப்புறத்தில் வேண்டும். வாடகையாக பெருமளவான பணத்தை செலவு செய்யக்கூட தயாராக இருந்தான் ஆனால் எங்களுக்கு வாடகைக்காக செலுத்தும் பணம் சிக்கலாகவே இருந்தது. நாங்கள் கடையாக ஆரம்பிக்கவில்லை, அது ஒரு வேலைத்தளமாக மட்டுமே ஆரம்பிக்க இருந்ததால் நாங்கள் நகரத்திற்கு வெளியே ஒரு புதிய கட்டத்தை எடுக்கலாம் என்று ஒவ்வொன்றாக தேட ஆரம்பித்தோம்.</p><p>நெல்லியடி நகரத்தில் வாடகை எல்லாம் விண்ணைத்தொடும் என்று நன்றாகவே தெரியும் இருந்தாலும் ஒருதடவை கேட்டுப்பார்க்கலாம் என்று சென்றோம். ஒரு கடை, பாதிவேலை கூட முடியவில்லை, சென்று கதைத்து பார்த்தோம். முற்பணமாக 50 இலட்சமும் மாதாந்த வாடகையாக 50,000.00 ரூபாவும் கேட்டார்கள். இது சரிப்பட்டு வராது என்று நெல்லியடிக்கு வெளியாக தேட ஆரம்பித்தோம்.</p><p>எங்களுடைய எதிர்ப்பார்ப்பு வாடகை குறைவாக இருக்க வேண்டும், புதிய கட்டடாக இருக்க வேண்டும். இவற்றைவிட வேறு எதுவும் பெரிதாக எங்களுக்கு எதிர்பார்ப்பாக இருக்கவில்லை, நெல்லியடியில் இருந்து முதலாவதாக நெல்லியடி பாடசாலை விதியில் தேடிப்பார்த்தோம், எதுவும் கிடைக்கவில்லை, விசாரித்த இடங்கள் அனைத்திலுமே கடைகள் முன்கூட்டியே கொடுப்பட்டுவிட்டது. யாழ்ப்பாண வீதியிலும் அத போன்று தான் அதனை விட வாடகை எல்லாம் கேட்டால் தலைசுற்றும் அளவிற்கு இருந்தது. நாங்கள் நெல்லியடியில் இருந்து வெளியே சென்று பக்கத்து சிறு சிறு நகரங்களில் தேட ஆரம்பித்தோம்.</p><p>பல தேடல்களுக்கு பிறகு ஒரு புதிய கட்டத்தொகுதியில் முதலாவது மாடியில் ஒரு கடை இருப்பதாக தகவல் கிடைத்தது. அந்த இடம் எங்களுடைய வீட்டில் இருந்நு 3KM தூரத்தில் இருந்தது. சரி முதலாவது மாடி என்றால் என்ன எங்களுடையது ஒரு வேலைத்தளம் தானே என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு சென்று பார்த்தோம். <br>நாங்கள் சென்று கடை ஒன்று பார்க்க வந்து இருப்பதாக சொன்னோம். எதுவும் கேட்காமல் முதலில் கடையினை திறந்து காட்டினார்கள். <br>நல்ல விலாசமான இடம் 14 இற்கு 36 என்ற அளவுத்திட்டத்தில் கட்டப்பட்டு இருந்தது, நாங்கள் தேடியதை போன்று அவ்வளவு பொருத்தமாக இருந்தது. அந்த கடை வாடகை மாதாந்தம் 15 ரூபாவாகவும் முற்பணமாக 3 இலட்சமும் மட்டும் என்றார்கள் ஆனால் அங்கு ஒரு பிரச்சனை இருக்கின்றதாம்</p><p>எங்களுக்கு தூக்கிவாரிப்போய்விட்டது. <br>என்னுடன் துவா வந்து இருந்தான் அவன் தான் என்ன பிரச்சனை என்பதை பற்றி கேட்டான் அதற்கு அந்தக்கடையினை ஒருவர் முதலே முற்பணம் கொடுத்து எடுத்துவிட்டாராம் ஆனால் கடையினை ஒரு ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாக திறக்கவில்லையாம் வாடகையும் வருவது இல்லை என்று சொன்னார் தான் கேட்டு சொல்வதாகவும் அடுத்த கிழமை தன்னை வந்து சந்திக்கும் படி கூறியிருந்தார்கள்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JXxVp28uEJslErhFxMHPiw.jpeg" /></figure><p>ஒரு கிழமை கடந்தது, <br>கட்டட உரிமையாளரை சந்திக்க முடியவில்லை, <br>இரண்டாவது கிழமை சந்திக்கச்சென்றோம் அப்போது இன்னும் முடிவு வரவில்லை, மாதக்கடைசியில் வந்து சந்திக்க சொன்னார். அப்போது செப்டெம்பர் மாதம் நடந்துகொண்டு இருந்தது.</p><p>நாங்களும் வேறு இடங்களில் கடை தேடுவதை நிறுத்திவிட்டோம். எங்களுடைய எதிர்பார்ப்பினை பூர்த்திசெய்யக்கூடியதாக இந்த ஒரு இடம் மட்டுமே இருந்ததால் நாங்களும் எப்படியாவது அந்த இடத்தினை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆர்வமாக இருந்தோம். <br>மாதக்கடைசியும் வந்தது மாதக்கடைசியில் சென்று சந்தித்த போது அவருடைய பதில் “இப்போ போன கிழமையே வந்து வாடகைக்காசு எல்லாம் தந்துட்டு, அடுத்த வருசம் தை மாசம் கடை திறக்கப்போறினமாம். என்னாலையும் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை என்றதுடன் கூடவே கொஞ்ச உற்சாகப்படுத்தல் மொழிகளையும் எங்கள் மீது அள்ளித் தெளித்துக்கொண்டு இருந்தார்.</p><p>அப்போது இரண்டாவது தளமும் வேலை ஆரம்பிக்கப்பட்டு இருந்தது. அவராகவே இரண்டாவது தளத்தில் ஒரு கடை எடுக்க சொல்லியிருந்தார். இரண்டாவது தளத்தில் கடை எடுப்பது பெரிதாக உடன்பாடு இல்லை ஆனால் பெரிய புதுக்கடை அத்துடன் வாடகை இன்னும் பாதியாக குறைந்துவிடும் என்று சரி என்றோம். சரியாக ஒரு மாதத்திற்குள் வேலை முடிந்துவிடும் ஒக்டோபர் கடைசியில் வந்து பார்க்க சொன்னார். நாங்களும் அடுத்த அடுத்த வேலையினை பார்க்க சென்றுவிட்டோம்.</p><p>மாதக்கடைசியும் வந்தது ஆனால் கடை மட்டும் வேலை முடிந்தமாதிரி இல்லை, கூடவே புயலும் வந்தும் இன்னும் நிலமையினை மோசமாக்கிவிட்டது.</p><p>ஒரு வழியாக இரு கிழமைகள் கழித்து அங்கு சென்ற போது அவரை சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது, கடையின் வேலையும் முடிவுக்கு வந்து இருந்தது. இப்போது முடிவாக முற்பணம், வாடகை என்பவற்றை முடிவு செய்துவிடலாம் என்று கேட்ட போது 5 லட்சம் முற்பணமாகவும், 20 ஆயிரம் வாடகையாகவும் கேட்டார்கள் அதாவது இரண்டாவது தளத்தில் இருக்கும் கடைக்கு இந்த வாடகை, அதே தளத்தில் கீழ் இருக்கும் கடையிற்கு வாடகை வெறும் 15 ஆயிரம் தான், ஒருவேளை நாங்கள் கடையிற்கு கேள்வியினை ஏற்றிவிட்டோமோ என்று தோன்றது. அந்த இடத்தில் வைத்து எங்களுடைய எதிர்பார்ப்பாக 12 ஆயிரம் ரூபாய் மாதாந்த வாடகையாகவும், முற்பணத்தை அப்படியே தருவதாகவும் சொன்னோம். அப்போது அவருடைய முகம் மாறியதை பார்க்க வேண்டுமே விட்டால் வெளிய போங்கடா என்று பேசாமல் விட்டது தான் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதற்கு பிறகு எங்களை வெளியேற அவசரப்படுத்தினார்கள் அதைவிட பொண்ணு பார்க்க போனது போல இல்லை நேர்முகத்தேர்விற்கு போனது போன்று அவர்கள் தொலைபேசியில் அழைப்பு எடுத்து சொல்வதாக சொன்னார். அப்பவே புரிந்துவிட்டது இது சரிப்பட்டு வராது என்று, ஆனாலும் எனக்கு இப்போது வரைக்கும் மண்டையில் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் கேள்வி என்ன என்றால் யார் நகரத்திற்கு வெளியே இருக்கும் கடைத்தொகுதியில் இரண்டாவது தளத்திற்கு 20 ஆயிரம் ரூபாக்களை வாடகையாக செலுத்தி, அதுவும் பெரிதாக வாடிக்கையாளர் வருகைதராத இடத்தில் அப்படி என்ன செய்யப்போகின்றார்கள் என்பது தான். அடிக்கடி அந்த இடத்தினை தாண்டிச்செல்லும் போதெல்லாம் அந்த இடத்தினை ஒரு நோட்டமிட்டவாறு செல்வன், யார் அந்த இடத்தினை எடுக்கப்போகின்றார்கள் என்பதை பார்க்க வேண்டுமே.</p><p>இப்படியாக “இலவு காத்த கிளி போல” எங்களுடைய வேலைத்தளம் தேடும் பணி முடிவுக்கு வந்தது.</p><p>அதற்கு பிறகு ஒரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் இன்னும் ஒரு கடை கிடைத்தது அதனைவிட அனைத்து விதத்திலும் சிறப்பானதாக இருந்தது அதனை பற்றிய கதையினை இன்னும் ஒரு பதிவாக சொல்கின்றேன்.</p><p>முற்றும்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f2450d7ca16" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[விளையாட்டுப்பொருட்களும் நானும் | Remote Control car | Toys]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/remote-control-car-toys-dc439e784b5f?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc439e784b5f</guid>
            <category><![CDATA[remote-control]]></category>
            <category><![CDATA[toys]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[kids]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling-for-business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Jun 2024 16:11:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-18T16:11:18.492Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>சிறுவயதில் விளையாடுவதற்கு Remote Car வாங்கித்தருமாறு அம்மாவுடன் சண்டை போட்டாதாக அம்மா அடிக்கடி சொல்வார்கள். சிறுவயது முதல் தொழில்நுட்பம் மீது அளவுகடந்த ஆர்வம் இருக்கின்றது. ஏதாவது ஒன்றினை பார்த்தால் அது எவ்வாறு வேலை செய்கின்றது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்னும் prank ஆக சொல்வது என்றால் “உள்ள என்ன இருக்கின்றது, அதனை நான் பார்க்க வேண்டும்” என்ற அளவிற்கும் இருக்கும்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zgKu-pKspriqi93qLJYbAQ.jpeg" /></figure><p>இதற்கும் அம்மா சிறுவயதில் இருந்து சொல்வார்கள், ஒரு நாளில் எந்தவிளையாட்டுச்சாமானையும் கழட்டி பாகம் பாகங்களாக பிரித்து உள்ளே என்ன இருக்கின்றது என்று பார்த்துவிடுவேன்.</p><p>சிறுவயது முதல் விளையாட்டுச்சாமான்களை வாங்குவதை விடுவது இல்லை, நான் 17–18 வயதிலே உழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். உழைக்கும் பணத்தில் சிறுதொகையை இவ்வாறான விளையாட்டுப்பொருட்களுக்கு செலவிடுவதை வழக்கமாக வைத்து இருந்தேன். என்னை பின்பற்றுபவர்களுக்கு நன்றாக தெரிந்து இருக்கும். சிறுகார்கள் தொடக்கம் விளையாட்டுப்பொருட்களை அப்பப்போது வாங்கிக்கொள்வேன்.</p><p>சிலவருடங்களுக்கு முதல் RC Project Car ஒன்றினை நானாக Custom PCB Design செய்து உருவாக்கியிருந்தேன்.</p><p>இப்போது மீண்டும் காரினை வாங்க வேண்டிய தேவை எதற்காக வந்தது என்று தெரியுமா ? என்னுடைய நிறுவனத்தினால் உருவாக்கப்படும் கணனிகளை மேசையில் வைத்து போட்டோ எடுக்கும் போது அருகில் வைப்பதாக விளையாட்டுப்பொருட்களை சேகரிக்க ஆரம்பித்தேன் அப்போது அருகில் இருந்த கடைக்கு போனப்ப இந்த காரினை பார்த்து வாங்கலாம்னு நினைத்து விலையினை பார்த்தால் 4200.00 என்று போட்டு இருந்தது. பிடித்த பொருட்களை வாங்காமல் விடக்கூடாது என்பதற்காக வாங்கிவந்துவிட்டேன். பைத்தியக்காறத்தனமாக இருக்கலாம் ஆனால் நமக்கு பிடித்த மாதிரி வாழ்வது தானே வாழ்க்கை.</p><p>இது கூடவே Avengers x Batman ஒன்றும் வாங்கியருக்கின்றேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RqbDx96x2IhhMMQ8CXoq_g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6h0PAcCcfTh8cVjKc9BWNw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3aT2xr-HAbMRKLp2528NxA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc439e784b5f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[வாழ்வின் அனுபவங்கள் — Aura PC Factory இன் கதைகள்]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%B4%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%85%E0%AE%A9%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AE%B5%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-aura-pc-factory-%E0%AE%87%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-32f448563e42?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32f448563e42</guid>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Feb 2024 12:22:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-26T12:22:17.608Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>வாழ்வின் அனுபவங்கள் — Aura PC Factory இன் கதைகள்</h3><p>பகுதி — 01</p><p>பொதுவாக என்னுடைய அனுபவங்களை எழுதும் பழக்கம் இருக்கின்றது. கொஞ்ச நாட்களாக என்னுடைய <a href="http://twitter.com/Aurapcfactory">@Aurapcfactory</a> நிறுவன வேலையில் இருந்ததால் என்னால் வழக்கம் போன்று எழுத முடிவது இல்லை. நேரம் என்பது பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தாலும் சுவாரசியமான விடயமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதில் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்துவேன். எனக்கு பல்வேறுபட்ட ரசனையுள்ள நண்பர்கள் இருக்கின்றார்கள் அவர்களுக்கு புரியாத விளங்காத விருப்பமற்ற விடயங்களை வாசிக்க நிர்பந்திக்க கூடாது என்பதால் எழுதுவதை தவிர்த்துவந்தேன்.</p><p>என்னுடைய நிறுவனத்தின் முகநூல் பக்கத்திற்கு கொஞ்சம் ஆதரவு தாருங்கள் என கேட்டு ஒருபதிவிட்டு இருந்தேன். உண்மையில் நீங்கள் அனைவரும் எனக்கு நிறைய ஆதரவினை தந்தீரகள், நான் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை உண்மையில் எனக்கு பெரும்மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நான் உங்களை நம்பித்தான் இருக்கின்றேன் அதாவது மக்களை நம்பித்தான் என்னுடைய வியாபாரம் நடைபெறுகின்றது. மக்களுக்கான தரமான சேவையினை வழங்குவதை எப்போதும் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு இருப்பேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tGHoF2_atOGs--lAnSfxMA.jpeg" /></figure><p>இவ்வாறான சம்பவங்களை எழுதலாமா வேண்டாமா என்ற குழப்பம் எனக்குள் இருந்துகொண்டு இருக்கின்றது. இப்போதும் எழுதுவமா வேண்டாம இல்லை எழுதிய பிறகு பதிவாக போடுவமா இல்லை வேண்டாமா என்றும் யோசித்துக்கொண்டு இருக்கின்றேன். ஒருவேளை இதனை நீங்கள் வாசிக்காமலும் போகலாம் எழுதுவது எனக்கு பிடிக்கும் எழுதுகின்றேன் உங்களுக்கு பிடித்தால் உங்களும் உங்களுடைய வாழ்வில் நடக்கும் சுவாரசியமான, மகிழ்ச்சியான, கசப்பான சம்பவங்களை எழுதுங்கள். எழுதுவது சிறந்தது அதனை பகிர்ந்துகொள்வதா இல்லை பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்வதா என்பது உங்களுடைய கைகளில் தான் இருக்கின்றது.</p><p>நான் பகிர்ந்துகொள்வேன் கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது என்பதால் எனக்கு மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலை கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் போய்விட்டது.</p><p>என்னுடைய வாழ்க்கை ஒன்றுக்கு ஒன்று குழப்பமானது என்று உங்களுக்கு தெரியும் தானே, நான் பாதிநாட்கள் பல்கலைக்கழகத்தில் தான் நிற்பேன் ஒரு கிழமைக்கு முதல் வீட்டிற்கு வந்து இருந்தேன் உண்மையில் அது காய்ச்சல் காரணமாக ஓய்விற்கும் மருந்து எடுத்துக்கொள்ளவும் தான் வந்தேன் வந்ததன் முக்கிய நோக்கம் என்னுடைய வீடு எனக்கு என்ன விதமான பிரச்சனைகள் இருந்தாலும் அதனை சரிப்படுத்திவிடும். எல்லாருக்கும் வீடு என்பது இவ்வாறு தான் இருக்கும் என்று நம்புகின்றேன் இல்லை என்றால் நீங்கள் கொஞ்சம் குடும்பத்தை நேசிப்பது, குடும்பத்துடன் நேரத்தை செலவிட வேண்டும்.</p><p>வியாழன் காலமை மாத்தறையில் இருந்து வெளிக்கிட்டு இரவு 11.00 மணிக்கு எல்லாம் வீடுவந்துவிட்டேன். எனக்கு இரண்டு முக்கியமான வேலைகள் இருந்தது ஒன்று கணனி ஒன்றினை உருவாக்கி ஒட்டுசுட்டானிற்கு கொண்டுசென்று கொடுக்க வேண்டுயிருந்தது. இரண்டாவது வீட்டில் இருந்து Studio வேலை Album Designing செய்பவருக்கு கணனியினை முழுமையான துப்பரவு செய்ய வேண்டியிருந்தது. அத்துடன் சிறு சிறு வேலைகள் பல இருந்தது. அன்று ஒரு பேட்டியும் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.</p><p>ஒட்டிசுட்டான் கணனியினை முதலாவது வேலையாக எடுத்து விடிந்த உடன் அதனை உருவாக்க ஆரம்பித்தோம். வழக்கமாக பொருட்களை எடுக்கும் கடையிற்கு பதிலாக இந்தமுறை வேறு ஒரு இடத்தில் எடுத்தோம். கணனி வேலை எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு கணனியினை ON செய்தால் கணனி வேலைசெய்யவில்லை, எங்கே பிரச்சனை என்று பார்க்கும் போது புதிய இடத்தில் எடுத்த Motherboard வேரை செய்யவில்லை, உடனே எங்களுக்கு அனுப்பியவரை தொடர்புகொண்டு பேசிய போது அவர் உடனே அனுப்பிவிடச்சொன்னார், நானும் சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். இடையில் ஒரு மடிக்கணனி ஒன்றினை எடுத்துச்சென்று பாடசாலை ஒன்றில் கொடுத்து விட்டு, யாழ்ப்பாணத்திற்கு கணனியினை துப்பரவு செய்தலுக்காக சென்றோம்.</p><p>அப்போது கையில் இரண்டு வேலைகள் இருந்தது, ஒன்று அன்றைய தினமே பார்சல் அனுப்ப வேண்டும், துப்பரவு செய்து கொடுக்க வேண்டும். நானும் என்னுடைய நண்பனும் துப்பரவு செய்யும் இடத்திற்கு சென்று, வழக்கமாக நண்பன் தான் வெளியில் சென்று வேறு வேலைகள் இருந்தால் முடித்துக்கொண்டு வருவான். அன்று நான் போக வேண்டியதாக இருந்தது. பார்சல் அனுப்பும் இடத்திற்கு சென்று, அங்கிருந்து பார்சல் அனுப்பிவிட்டு திரும்ப துப்பரவு செய்யும் இடத்திற்கு சென்று துப்பரவு வேலைகளை மேற்கொள்ள ஆரம்பித்தோம். எங்களுடைய ஒருசிறு பிழை, வேலை செய்துகொண்டு இருந்த கணனியினை வேலை செய்ய முடியாத நிலமையிற்கு மாற்றிவிட்டது.</p><p>காலையில் உருவாக்கிய கணனியும் வேலை செய்யவில்லை, இப்போது ஒரு விலை கூடிய Motherboard ஒன்றினையும் பழுதாக்கிவிட்டோம் இந்த இரண்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மன உழைச்சலை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தது. அங்கிருந்து முயற்சி செய்து பார்த்து சரிவராததால் எங்களுடைய வேலை செய்யும் இடத்திற்கு எடுத்துவந்தோம். அன்றைய நாள் மோசமான ஒரு நாளாக இருந்தது. எங்களுடைய வேலை செய்யும் இடத்தில் வைத்து பார்க்கும் போது நீண்ட நேர முயற்சிக்கு பிறகு வேலை செய்தது, ஒருமாதிரி வேலை செய்கின்றது என்ற மகிழ்ச்சியில் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் வீட்டில் கொண்டு சென்று பொருத்தினால் அங்கு வேலை செய்யவில்லை.</p><p>சரி, மறுபடியும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிப்பதா என்று நினைத்து திரும்பவும் என்ன பிரச்சனை என்று பார்ப்போம் என்று அந்த முழுமையான கணனியினை எடுத்துக்கொண்டு, எங்களுடைய வேலை செய்யும் இடத்திற்கு கொண்டுவந்தோம். எங்களுடைய இடத்தில் வைத்து பரிசோதனை செய்து பார்த்ததில் ஒரு Memory இற்கு போகும் PCIE வழியில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையால் ஒரு Memory வேலை செய்யவில்லை.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HVfa7YtQtkECh8KIV5gZIQ.png" /></figure><p>எங்களுடைய தவறு என்பதால் அதனை ஏற்றுக்கொண்டு சரிசெய்து கொடுக்க வேண்டியது எங்களுடைய கடமை, சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு எடுத்து பிரச்சனையை முழுமையாக எடுத்துக்கூறினேன். அத்துடன் அவர்களுக்கு புதிதாக வாங்கித்தருவாக சொல்லும் போது அவர்கள் B series இல் இருந்து Z series போகப்போகின்றார் என்று சொன்னார்கள் எனக்கு தெரிந்த வரைக்கும் அந்த Motherboard இனை 2–23,000.00 எடுத்து கொடுக்கலாம். தவறு எங்கள் மீது என்பதால் 25,000.00 ரூபாய் பணத்தை அன்று இரவே அனுப்பிவைத்துவிட்டேன்.</p><p>அடுத்த நாள் அதிகாலை 4.10 மணிபோல அழைப்பு ஒன்று வந்தது. 4.30 இற்கு யாழ்ப்பாணத்தில் வந்து பார்சல் ஒன்றினை எடுத்துக்கொள்ள சொன்னார்கள். நான் எழுந்து வெளிக்கிட்டு பயங்கர குளிருக்குள் 90–120km என்ற வேகத்தில் யாழ்ப்பாணம் போக 6 நிமிடங்கள் தாமதமாகிவிட்டது என்பதால் பஸ் கொக்குவில் வரைக்கும் சென்றுவிட்டது, பிறகு என்ன கொக்குவில் வரைக்கும் சென்று Motherboard பார்சலை 500.00 கொடுத்து எடுத்துவிட்டு அதாவது யாழ்ப்பாணம் போக 1000.00 பெட்ரோலும் வேண்டும், வீட்ட வந்து பார்த்தால் Motherboard வேலை செய்கின்றது ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக back I/O panel இனை காணவில்லை.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QOfW9oSi4PpJGofEgbQTww.jpeg" /></figure><p>அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை, அனுப்பியவருக்கு எடுத்து கதைத்த போது, திங்கட்கிழமை பார்த்து எடுத்து அனுப்புவதாக சொன்னார் ஆனால் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கவில்லை, பழக்கமாக பொருட்களை வாங்கும் இடத்தில் I/O shield இல்லை என்று தெளிவாக குறிப்பிட்டு இருந்தார்கள். நான் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்து திங்கட்கிழமை கேட்கும் போது தொலைந்துவிட்டதாக கூறினார். கூடவே இப்போது அனுப்பிய பொருட்களை திரும்ப அனுப்புமாறும் 4–5 நாட்களுக்குள் எங்களுக்கு திரும்ப அனுப்புவதாகவும் கூறினார், இதற்கு மேல் தாமதிக்க முடியாது என்பதால் இந்த பிரச்சனையை சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு எடுத்துச்சொன்ன போது, அவர்கள் நிலமையினை புரிந்துகொண்டார்கள் அத்துடன் நாங்கள் அடுத்த தடவை Service இற்கு வரும் போது சரிசெய்து தருவதாக உறுதியளித்து இருந்தோம்.</p><p>அதற்கு பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து எடுத்து வந்த கணனியில் இருந்து Motherboard இனை எடுத்துவிட்டு, கணனியினை கொண்டுசென்று அவர்களுடைய வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு வந்துவிட்டோம்.</p><p>அடுத்த நாள், ஒட்டிசுட்டானுக்கு நானும் நண்பன் ஒருவனும் கணனியினை எடுத்துக்கொண்டு சென்று கொடுத்துவிட்டு வந்தோம். இடையில் நெல்லியடியில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனத்திற்கு கணனியினை உருவாக்கித்தர சொல்லியிருந்தார்கள். அதனை பார்த்துக்கொண்டேன் அடுத்தநாள் வேறு ஒரு motherboard இனை அவர்கள் வாங்கியிருந்தார்கள் அதனை பூட்டிக்கொடுப்பதற்காகவும் என்னுடைய சில பொருட்களை அங்கு வைத்துவிட்டு வந்துவிட்டேன் அதனை எடுப்பதற்காகவும் சென்றேன்.</p><p>அதாவது முதலாவது தடவை துப்பரவு செய்யப்போனது, யாழ்ப்பாணத்திற்கு பார்சல் அனுப்பப்போனது இரவு சாப்பாடு உடன் 3200.00 முடிந்தது.</p><p>இரண்டாவது தடவை கொண்டு சென்ற போது சாப்பாடு உடன் 2800.00 முடிந்தது.</p><p>பஸ் இல் கொடுத்த Motherboard எடுக்கச்சென்ற போது 1500.00 முடிந்தது.</p><p>மூன்றாவது தடவை முழுக்கணனியை கொடுக்கச்சென்ற போது 1500.00 முடிந்தது.</p><p>நான்காவது தடவை கணனியினை பூட்டிக்கொடுக்க செல்லும் போது 1500.0 முடிந்தது.</p><p>Motherboard இற்காக கொடுத்தது 25,000.00</p><p>இவ்வளவு உடன் முடிந்து விட்டதா என்று கேட்டால் இல்லை. இந்த பணம் எதிர்பாராத செலவு என்பதால் அத்துடன் கையில் காசும் இல்லை என்பதால் நகை ஒன்றினை அடகுவைத்து கொடுக்க வேண்டியதாக இருந்தது.</p><p>இப்போது கையில் ஒரு Motherboard இருக்கின்றது. அதனை விற்க முடியாது தரமான பொருட்களை மட்டுமே விற்பனை செய்வோம். அதனை ஒரு கணனியாக உருவாக்கலாம் என்று அதற்கான பாகங்களை வாங்க ஆரம்பித்தேன்.</p><p>இன்று, அதற்கான பாகங்கள் வரும் அத்துடன் புதிய கணனிக்காக வாங்கிய சில பாகங்கள் வேலை செய்யாததால் அவற்றை இன்று திருப்பி அனுப்ப வேண்டும்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5LpDk5bIfY_Hcdxi7VIAEA.jpeg" /></figure><p>வியாபாரத்தை பொறுத்தவரையில் இலாபம் நட்டம் என்பது பொதுவான ஒன்று தான். நான் யாரையும் கொள்ளையடித்து வாழவில்லை, நேர்மையாக உழைக்கின்றேன் தரமான பாகங்களை பயன்படுத்துகின்றேன். மக்களுக்கு உண்மையாக இருக்கின்றேன். ஒருநாள் இல்லை ஒருநாள் பெரிய அளவில் வளர்ந்து யாழ்ப்பாணத்தில் மிகப்பெரிய Aura PC Factory எனும் பெயரில் கணனிகளை, கணனி பாகங்களை விற்கும் Supermarket ஒன்றினை உருவாக்குவேன்.</p><p>தோல்விகளை வெற்றிக்கான படிக்கட்டுக்களாக மாற்றி வெற்றிப்பாதையில் பயணித்துக்கொண்டே இருப்பேன்.</p><p>Kirupan Inpathas, <br>Innocent boy diaries ♥.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32f448563e42" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Rise of Aura PC Factory]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/riseofaurapcfactory-87847d42d3dd?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/87847d42d3dd</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Feb 2024 00:07:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-10T00:07:51.159Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/709/1*3_nIRAO7jA1E5EKDHfZbPg.jpeg" /><figcaption>Aura PC Factory (Pvt) Ltd</figcaption></figure><p>2023 இன் முற்பகுதி, அப்போது தான் கணனிகள் மீதான ஆர்வம் அதிகரிக்கத்தொடங்கியது. சிறுவயது முதல் எப்போதும் மடிக்கணனிகள் என்று இருந்துவிட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கணனியிற்கு மாறலாம் என்று இருந்தேன். அப்போது எல்லாம் மடிக்கணனிகள் மட்டுமே உலகமாக இருந்தது. ஆம் அப்பிள் மடிக்கணனி ஒன்றையும் 5 இலட்சங்கள் செலவழித்து வாங்கியிருந்தேன்.</p><p>கணனிகளை தெரிவு செய்வதற்கு முக்கியமான காரணமாக இருந்தது, நான் அப்போது செய்துகொண்டு இருந்த வேலை. சில மாதங்களுக்கு முன்பு வேலையினை விட்டு வெளியேறிவிட்டேன் என்பது உங்களுக்கு தெரிந்து இருக்கும் அந்த வேலை கிடைத்த விதமும் மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கும் அப்போது கதிர்காமக்கோவிலில் நிற்கும் போது என்னுடன் எடுத்து கதைத்து வேலையினை உறுதிப்படுத்தினார்கள். இவற்றை பற்றி பிறகு ஒரு பதிவாக எழுதுகின்றேன். வேலை கிடைத்துவிட்டது, ஒவ்வொரு நாளும் 5 மணித்தியாலங்கள் வேலை செய்ய வேண்டும், தொடர்ச்சியாக வேலை செய்வதற்கு மடிக்கணனிகள் அதுவும் என்னுடைய MacBook Pro இனை பயன்படுத்த முடியாது என்பதை புரிந்துகொண்டு கணனி ஒன்றினை வாங்கலாம் என்று இருந்தேன். அப்போது நாங்கள் Aura Innovations என்ற நிறுவனத்தை நடத்திக்கொண்டு இருந்தோம் அப்போது நிறுவனத்திற்கு கணனிகள் வாங்கும் போது எனக்காகவும் ஒரு கணனியினை வாங்கியிருந்தேன் மாதாந்தம் உழைத்து உழைத்து வரும் பணத்தில் இந்ந கணனியிற்கான பணத்தை கொடுத்துவிடலாம் என்று, அப்போது 60,000.00 இற்கு ஒரு கணனி வாங்கினேன் Intel core i5 4th gen processors உடன் GTX 970 4GB Graphics உடன் வந்தது. இதுவே என்னுடைய முதலாவது Gaming computer ஆகும்.</p><p>அப்போது விபத்து ஒன்றினால் காயப்பட்டுவீட்டில் இருந்த காலம், அப்போது கணனியினை பார்சலில் பெற்று அதனை திறந்து எடுப்பதையும் பயன்படுத்துவதையும் வீடியோக்களாக பதிவிட்டு இருக்கின்றேன்.</p><p>இயற்கையாகவே எனக்கு ஒவ்வொரு விடயங்களையும் பற்றி, ஆழமாக தெரிந்துகொள்வதில் மிகவும் ஆர்வம் அதிகம் அதனால் அப்போது கணனி ஒவ்வொரு பாகங்களையும் பற்றிய விளத்தை தேடித்தெரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தேன் அப்போது தான் தெரிந்தது கணனி என்பது கற்பனைக்கு ஏற்பாடாத ஒரு விடயம்</p><p>என்று அத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடாது பலகாலங்களாக எட்டாக்கணியாக இருந்த கணனி விளையாட்டுக்களையும் விளையாட ஆரம்பித்தேன், அத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடாது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கணனியினை மேம்படுத்த ஆரம்பித்தேன். வேலை செய்வதனால் கிடைக்கும் பணத்தை கணனிகளில் செலவழிக்க ஆரம்பித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அனைத்தையும் மாற்றத்தொடங்கினேன். பொதுவாக எனக்கு இருக்கும் ஆர்வம் என்னை அதிகமாக தெரிந்துகொள்ள தூண்டிக்கொண்டு இருக்கும். கணனிகளை எனக்காக மேம்படுத்த உருவாக்க ஆரம்பித்து பின்னர், படிப்படியாக நண்பர்களுக்கு செய்துகொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zhTO487FsUf_FcfWVrXIxA.jpeg" /><figcaption>Ryzen 5 5600X + RX580 ♥️</figcaption></figure><p>நாங்கள் Aura Innovations என்ற நிறுவனத்திற்காக கடை ஒன்றில் கணனிகளை வாங்க ஆரம்பித்தோம். வெளியில் வெறும் 40 ஆயிரம் கூட மதிப்பு இல்லாத கணனிகளை எங்களுக்கு 60 ஆயிரங்களுக்கு அதிமாக ஏமாற்றப்பட்டு விற்பனை செய்யப்பட்டதை தெரிந்துகொண்ட பின்னர், அந்தக்கடைகளில் பொருட்களை பெற்றுக்கொள்வதை விட்டுவிட்டு வெளி இடங்களில் இருந்து பொருட்களை பெற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தோம்.</p><p>கடைகளில் விற்கும் விலை கொள்ளை விலையாக இருப்பதை புரிந்துகொண்டு, நாங்கள் இலாபம் எதுவும் பார்க்காமல் ஓரளவு இலாபத்துடன் கணனிகளை உருவாக்கிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தோம். இவ்வாறு தான் எங்களுடைய நிறுவனத்தின் ஆரம்பம் இருந்தது.</p><p>ஒருதடவை, Intel core i5 4th gen processor இல் இருந்து அதிகமாக பணத்தை செலவழித்து Intel core i5 6th gen processor உடன் ஒரு முழுமையான கணனியினை வாங்கி benchmarks எடுத்து பார்த்தால் அது Intel core i5 6400 processor உடன் வந்து இருந்தது.</p><p>ஒருசில கடைகள் மட்டும் தான் இப்படி என்று பார்த்தால் ஒருசில கடைகளை தவிர, முக்கால்வாசி கடைகளும் இப்படி தான் இருக்கின்றார்கள். பழைய கணனிகளை விற்கும் கடைகளை பெரும்பாலும் தவிர்த்துவிடுங்கள். என்னுடைய சொந்த அனுபவத்தில் இருந்து சொல்கின்றேன்.</p><p>கணனிகள் என்று வந்தால் எப்படியாவது புதிய கணனிகளை வாங்கப்பாருங்கள், உங்களுடைய பட்ஜெட்டிற்கு சரிவரவில்லை என்றால் நன்றாக விசாரித்து பார்த்து விலைகளை ஒப்பிட்டு பார்த்து வாங்குங்கள்.</p><p>இப்போது நிறைய பிரச்சனைகளை சந்தித்துக்கொண்டு இருக்கின்றோம், அவற்றை பற்றி ஒவ்வொன்றாக எழுதுகின்றேன். இதனை வாசித்துக்கொண்டு இருக்கும் நீங்கள் ஒரு தொழில்முயற்சியாளராக இருந்தால் உங்களுக்கு என்னுடைய அனுபவங்கள் பயன்படலாம்.</p><p>இப்போது தியாணம் செய்ய ஆரம்பித்து இருக்கின்றேன் தினமும் காலையும் மாலையும் சிறுநேரம் மனதை நிலைப்படுத்தி அமைதியாக தியாணம் செய்யப்போகின்றேன். தியாணத்தின் மூலம் கிடைக்கும் நன்மைகளை அனுபவம் மூலமாக எழுதுகின்றேன்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=87847d42d3dd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[விபத்தும் வாழ்வும் | The Accident Stories — 2023]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/accident-stories-4053a78a29ac?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4053a78a29ac</guid>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <category><![CDATA[பயணங்கள்]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 17 Aug 2023 21:35:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-17T21:48:43.419Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ஒரு விபத்து முழு வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும் என்று சொல்வார்கள் அதனை நான் அப்போதுலாம் விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்வது உண்டு ஆனால் உண்மையில் ஒரு விபத்து வாழ்க்கையை முழுவதுமாக மாற்றுமா…?</blockquote><p>இரண்டு மாதங்களுக்கு முதல் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு வரும் போது ஒருத்தன் ஏதாவது விபத்து நடந்தால் யாரு பொறுப்பு என்று தனது பொண்ணாண வாயில் இருந்து தங்கமான வார்த்தைகளை கொட்டிடான் என்னோட கெட்டநேரம் வந்த அன்று பலமான ஒரு விபத்து, என்னால் எழுந்து நடக்கவே இரண்டு வாரங்களாகியது காலின் பெருவிரல் பகுதியில் சிறிய துண்டு தசையையே காணவில்லை. அரச வைத்தியசாலைகளிற்கு போவதில்லை, அவர்களுடைய கவனிப்பு ஒரு சதத்திற்கு உதவாது என்பதால் எப்போதும் தனியார் வைத்தியசாலைகளே முதலாவது தெரிவாக இருக்கும். தனியார் வைத்தியசாலை என்பதால் இரண்டு வாரங்களில் எழுந்து நடக்கும் அளவிற்கு இருந்தது எனலாம். இப்போது கூட நினைவில் இருக்கின்றது விபத்து நடந்து இரண்டாவது நாள் என்னால் வலி தாங்க முடியாமல் மீண்டும் வைத்தியசாலைக்கு சென்று வைத்தியருடன் கதைத்து வலி நிவாரணி மாத்திரைகள் வாங்கிவந்தேன். ஒரு அட்டையில் ஆறு மாத்திரைகள் இருந்தது ஒன்று போட்டால் போதுமானது என்று வைத்தியர் சொல்லியருந்தார் முதலில் ஒன்றினை போட்டேன் வலி தங்கமுடியவில்லை பிறகு இரண்டினை போட்டேன் எந்த முன்னேற்றமும் இருக்கவில்லை பிறகு நான்கு மாத்திரைகளை போட்ட பிறகு தான் உடலில் வலி எதுவும் தெரியவில்லை அப்படியே தூங்கிப்போய்விட்டேன் இரவு 1–2 மணி வரை நல்ல தூக்கம், தூங்கி எழும்பிய பிறகு அம்மா சாப்பாடு ஊட்டிவிட சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் படுத்துவிட்டேன் பிறகு அடுத்த நாள் காலையில் நேரம் சென்று தான் ஒழும்பினேன் அன்றும் 4 மாத்திரைகள் போட்ட பிறகு வைத்தியசாலை சென்று கட்டுக்களை மாற்றிவிட்டு வீடு வந்து படுத்துக்கொண்டேன்.</p><p>விபத்து நடந்து 6–7 நாட்களுக்கு பிறகு கொஞ்சம் உடல் வலியில் இருந்து விடுதலை கிடைத்தது. அப்போதும் வலிநிவாரணி மாத்திரைகளை எடுத்துக்கொண்டு தான் இருந்தேன். விபத்து நடந்து ஒரு கிழமை கடந்துவிட்டது இன்னும் ஒரு கிழமையில் என்னுடைய பிறந்தநாள் வர இருக்கின்றது. என்னால் நடக்க முடியவில்லை எப்போதும் படுத்து படுத்து இருப்பது உடலிற்கும் மனதிற்கும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை அதனால் முதலில் அலுவலக கணனி ஒன்றினை வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து அதனை தயார்செய்து அதில் படம் பார்க்கலாம், வேலை செய்யலாம் என்று இருந்தேன் அப்போது கழட்டிப்பூட்ட ஆரம்பித்தது தான் இன்றுவரை தொடர்ந்துகொண்டு இருக்கின்றது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*krkzIHpdzwU2U3ON8BrnJQ.jpeg" /><figcaption>@Rubins Hospital 2023</figcaption></figure><p>ஓரிரு நாட்கள் வீட்டில் இருந்து படம் பார்த்துக்கொண்டும் வேலை செய்துகொண்டும் இருக்கும் போது ஏன் ஒரு கணனி ஒன்றினை உருவாக்கி அதில் கணனி விளையாட்டுகள் விளையாடக்கூடாது என்று தோன்றியது சரி என்று அதற்கான கணனிகளை தேட ஆரம்பித்தேன். ஒருதடவை கூகிளில் தேடிவிட்டு முகநூல் சென்றால் கணனி விற்கும் இடங்களில் இருந்து முழுவதும் என்னுடைய முகநூல் கணக்கில் காட்டியது, இவற்றையெல்லாம் பற்றி வீட்டுக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரிவித்தேன். எதிர்பாராத விதமாக என்று சொல்ல மாட்டேன் எதிர்பார்த்த விதமாக பிறந்தநாளுக்கு ஒரு கணனி விளையாட்டுக்களை விளையாடக்கூடிய கணனி ஒன்று *பரிசாக வந்தது. அப்போதைய நாட்களில் உடல் வலியுடன் மனதும் பெரிதும் நிலையில்லாத தன்மையில் இருந்தது உடல் ஒரு பக்கம் வலி மனது மறுபக்கம் வலி கோபத்தில் தொலைபேசியையும் உடைத்துவிட்டேன் இவை எல்லாம் சேர்ந்து விரக்தியின் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தேன். இந்த பொல்லாத உலகத்தில் தன்னிலையை மறப்பதற்காக கணனி விளையாட்டுக்களை விளையாட ஆரம்பித்தேன்.</p><p>கணனி வருவதற்கு முன்னராக நான் Assassin’s Creed Origins இனை வாங்கிவிட்டேன் அதனை ஒரு பதிவாக போட்டு இருக்கின்றேன் வாசிக்காதவர்களுக்காக முதலாவது கருத்தில் அதற்கான இணைப்பு வழங்குகின்றேன் நேரம் இருந்தால் சென்று படித்துப்பாருங்கள். இரவிரவாக இருந்து கணனியில் ஏற்றி பின்னர் நாள் முழுக்க விளையாட ஆரம்பித்தேன் எனக்கு அவ்வளவு பிடித்துப்போய்விட்டது, நிய உலகில் இருந்து கணனிவிளையாட்டு உலகிற்கு சென்றுவிட்டேன் அப்போதைய நிலமையிற்கு கட்டாயம் அது தேவையான ஒன்றாக இருந்தது. எனக்கு வேறு வழியும் இருக்கவில்லை நண்பர்களும் இங்கு இருக்கவில்லை எல்லாரும் வேலை, படிப்பு என்று நாட்டின் ஒவ்வொரு பாகங்களுக்கு சென்றுவிட்டார்கள். அப்போதுலாம் எனக்கு கணனி விளையாட்டுக்கள் தான் பெரும் துணையாக இருந்தது எனலாம். இவ்வாறு இருக்கும் போது அப்போது வந்த கணனி மிகவும் பழையது ஒரு பத்துவருட பழைய கணனி என்பதால் அனைத்து வேலைகளுக்கும் பொதுவான என்னுடைய வேலையிற்கு பொருத்தமான ஒன்றாக இருக்கவில்லை அத்துடன் பலதடவைகள் பிரச்சனைகள் வர ஆரம்பித்தது, அதனால் கொஞ்சம் புதிய முறைமையாக வாங்கலாம் என்று நினைத்து அதற்கு பிறகு வந்த கணனிகளை பார்வையிட்டேன். கணனியை மாற்றுவதில் பல பிரச்சனைகள் இருந்தது. கணனியினை பொறுத்தவரை குறிப்பாக முறைவழியாக்கிகளை மாற்றுவது என்றால் கணனியை முழுவதுமாக மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கின்றது.</p><p>…</p><p>என்னுடைய கதைகள் சொல்வதற்கு கொஞ்சம் கடினமாக இருக்கும் ஒன்றை ஒன்று பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதால் அவ்வளவு எளிதாக சொல்லிவிட முடியாது. ஒரு சம்பவத்தை சொன்னால் அந்த சம்பவம் இன்னும் ஒரு சம்பவத்துடன் தொடர்புபட்டு அதனுடைய தொடர்ச்சியாக இருக்கும். இதனால் பெரும்பாலான தடவைகள் ஏதாவது ஒரு கதையினை சொல்லலாம் என்றால் அனைத்தையும் சொல்லிப்புரிய வைக்க வேண்டுமே என்று இப்போதுலாம் என்னுடைய சொந்த கதைகளை ஆவணப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டேன்.</p><p>என்னுடைய வாழ்க்கை சிக்கலான கட்டமைப்பு கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. நாள் ஒரு பிரச்சனை வந்த வண்ணம் இருக்கும் பெரும்பாலும் வாழ்க்கை சிக்கலான ஒன்றாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கும். என்னுடைய வாழ்வில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்தும் போது பிற்காலத்தில் அதனை இலகுவாக ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் அவை சந்தோசமானதாக, கவலையானதாக எதுவாக வேண்டிமானாலும் இருக்கலாம் ஆனால் நினைவுகள் எனும் போர்வையில் அழியாத பொக்கிசங்களாக இருக்கும்.</p><p>கணனி வாங்கலாம் என்று இணையத்தில் பார்க்கும் போது முதல் தடவை கணனி வாங்கிய இடத்தில் அதற்கு பிறகு மூன்று வருடங்கள் கழித்து வந்த கணனி நல்ல விலைக்கு இருந்தது சரி என்று அங்கிருந்து கொஞ்ச பாகங்களும் தெரிந்த அண்ணாவிடம் இருந்தும் யாழ்ப்பாண கடைகளில் இருந்தும் தேவையான பாகங்களை வாங்கி புதிதாக ஒரு கணனியை உருவாக்கலாம் என்று இருந்தேன் அதற்கான பாகங்கள் முழுமையாக வருவதற்கு முதல் நான் கண்டி போக வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. கண்டி எதற்காக போனேன் என்று பார்ப்பதற்கு முதல் இதற்கு முதல் ஒருதடவை கண்டியிற்கு எதற்காக போனேன் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் உங்களுக்கு முதல் சொன்னது போன்று ஒன்றில் இருந்து ஒன்று பிரித்துக்கொள்ள முடியாமல் இருப்பதால் அதனை சொல்லும் எனக்கும், வாசிக்கும் உங்களுக்கும் குழப்பம் ஏற்படலாம் என்பதால் பெரும்பாலான கதைகளை சொல்வதை குறைத்துவிட்டேன். முதல் கண்டியிற்கு சென்றதிற்கு ஒரு காரணம் இருக்கின்றது. அது இன்னும் முதல் நடந்த சம்பவத்திற்கு கூட்டிச்செல்லும் உங்களுக்கு முதல் சொன்னது போன்று ஒரு கணனி *பரிசாக வந்து இருந்தது அதில் ஒரு சிறிய பகுதி பிழைத்துப்போய்விட்டது.</p><p>எனக்கு பல்கலைக்கழகத்தில் பரீட்சைகள் ஆரம்பமாக இருந்தது அப்போது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடம்பு தேறத்தொடங்கிக்கொண்டு இருந்தது, வரும் வியாழட்கிழமை பரீட்சை நான் புதன்கிழமை காலையில் பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்றுவிட்டேன் ஆனாலும் எனக்கு பரீட்சை எழுதும் அளவிற்கு மனநிலையும் நன்றாக இருக்கவில்லை அத்துடன் அப்போது என்னிடம் தொலைபேசியும் இருக்கவில்லை பிறந்தநாளுக்கு முன்னர் நடந்த ஒருசில ஒருசிலரின் கவலையீனத்தால் *பழுதடைந்துவிட்டது. நான் பல்கலைக்கழகத்திற்கு போய்விட்டேன் பரீட்சை இந்த வருடம் எழுத வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து எழுதாமல் விட்டுவிட்டேன் அதற்கு மருத்துவ சான்றிதழ் தேவைப்பட்டது அதனை எடுக்க வேண்டும் அதனால் சனியிரவு வெளிக்கிட்டு, ஞாயிறு காலை யாழ்ப்பாணம் வந்து, மருத்துவ சான்றிதழும் அங்கு இருக்கும் போது என்னுடைய தொலைபேசியினை திருத்த நண்பர்கள் மூலமாஎ கொடுத்திருந்தேன். ஞாயிறு காலை வந்து எடுத்துக்கொண்டு இரவு மாத்தறைக்கு சென்றேன் இங்கு இரண்டு திரிவுக்கதைகள் இருக்கின்றது ஒன்று அங்கிருந்து எதற்காக இங்கு வந்தேன் என்பதும் இங்கிருந்து மாத்தறை போகும் போது நடந்த சம்பவங்களையும் ஆறுதலாக அடுத்த அடுத்த பதிவுகளில் சொல்கின்றேன்.</p><p>சனிக்கிழமை இரவு கொழும்பில் இருந்தேன் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பருத்தித்துறையில், இரவு யாழ்ப்பாணம், திங்கட்கிழமை காலையில் 9.00 மணியிற்கு மாத்தறையில் பரீட்சை எழுதிக்கொண்டு இருந்தேன். இந்த இரண்டு நாட்களில் ஒரு தொங்கலில் இருந்து மறுதொங்கலுக்கு இறுதிய மனதுடன் பயணித்தது எல்லாம் அவ்வளவு இலகுவாக மறந்துவிட முடியாது.</p><p>இந்த பதிவு நீட்சியாக போகின்றது, <br>அடுத்த பதிவில் கண்டியில் பயணப்பையை தொலைத்த கதையினை சொல்கின்றேன்.</p><p>…</p><p>பல்கலைக்கழகத்தில் பரீட்சை ஒன்று எழுதவில்லை, மற்றையவை விபத்தின் காரணமாக படிக்க முடியவில்லை எதிர்பாராமல் நடந்த விடயங்கள் தானே என்று மனதினை ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டு அனைத்து பரீட்சைகளும் முடிந்து வீடு திரும்பலாம் என்று இருக்கும் போது பிறந்தநாளுக்கு *பரிசாக வந்த கணனியில் ஒரு பாகம் மட்டும் பழுதடைந்ததால் அதனை மாற்றிக்கொண்டு செல்லலாம் என்று நினைத்தேன் அத்துடன் புது இடங்களுக்கு பயணப்படுவது மனதிற்கு ஒரு ஆறுதலைத்தரும் என்று நினைத்ததால் கண்டி சென்று நேரடியாக மாற்றிக்கொண்டு வீடு செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்து மாத்தறையில் இருந்து கடவத்தைக்கு அதிசொகுசு பேருந்திலும் கடவத்தை கண்டியிற்கு இலங்கை போக்குவரத்துச்சபை பேருந்திலும் கண்டி சென்றடைந்துவிட்டேன் கண்டி போகும் போது மூன்று பல்கலைக்கழக நண்பர்களும் கூடவே வந்திருந்தார்கள்.</p><p>கண்டியிற்கு முதல்தடவையாக பேருந்தில் சென்று இருக்கின்றேன். என்னைய வரவேற்பதற்காக கண்டியில் பலத்த மழை பெய்துகொண்டு இருந்தது. கண்டி புதிய பேருந்து நிறுத்ததில் நின்றுகொண்டு இருந்தேன். நான் மடவல்ல என்ற இடத்திற்கு செல்ல வேண்டும். அது வத்தேகம என்ற இடத்திற்கு செல்லும் பேருந்தில் ஏறினால் செல்ல முடியும் என்று கண்டியில் வசிக்கும் நண்பன் ஒருவன் சொல்லியிருந்தான். நானும் ஒருவாறு பேருந்தினை கண்டுபிடித்து ஏறிக்கொண்டேன். பேருந்து சென்றுகொண்டு இருந்தது இரண்டு பயணப்பைகளை எடுத்துக்கொண்டு சென்று இருந்தேன். இடையில் சிங்கம் அழைப்பு எடுத்து, அவனுடைய பட்டமளிப்பு விழா புகைப்படம் கண்டி Ama studio இல் இருப்பதாக கூறியிருந்தான். சரி என்று அங்கு சென்று அதனை எடுத்து வந்திருந்தேன் நான் பிறகு மட்டக்களப்பு போகும் போது அவனிடம் கொடுப்பதாக இருந்தது.</p><p>மடவல்ல என்ற இடத்திற்கு அருகில் வந்துகொண்டு இருக்கும் போது என்னுடைய பெரிய பயணப்பையை காணவில்லை, வாகன ஓட்டுனரின் அருகில் இருந்தது. எல்லா இடமும் தேடிப்பார்த்துவிட்டேன். அந்தப்பையில் பெறுமதியான எதுவும் இருக்கவில்லை ஆனாலும் அனைத்து ஆடைகளும் இந்த பயணப்பையில் தான் இருந்தது. மனமுடைந்துபோய் விட்டேன் சரி என்று, மடவல்ல என்ற இடத்தில் இருந்த கடைக்கு சென்றால் கடை பூட்டியிருந்தது. தொலைபேசியில் அழைப்பு எடுத்தபோது வேறு ஒரு இடத்தில் உள்ள கடைக்கு வரச்சொன்னார்கள் இது இன்னும் 20km தள்ளியிருந்தது. இருவரும் பேசி பரஸ்பர முடிவு எடுத்தபிறகு, வீட்டுக்கு சென்று தபால் சேவையில் அனுப்புவதாக முடிவு எடுத்து, மடவல்ல நகரத்தில் ஒரு கடையில் சாப்பிட்டுவிட்டு கண்டிக்கு சென்ற பேருந்து ஒன்றில் ஏறிக்கொண்டேன்.</p><p>நடந்த விடயங்களை முதலில் வீட்டுக்கு தெரிவித்த பிறகு சிங்கத்திற்கும் தெரியப்படுத்தினேன் அவனுடைய புகைப்படமும் அந்த பையோடு சென்றுவிட்டது. வாழ்க்கையில் கடினமான நாட்களை கடந்தாக வேண்டும் என்று விதி, சரி நடப்பவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு யாழ்ப்பாணத்திற்கான பேருந்தை எடுக்கலாம்னு சென்றபோது தான் முகநூலில் பழக்கமான நண்பர் @ இனை சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவருடைய சந்திப்பு மனதிற்கு கொஞ்சம் ஆறுதல் அளித்தது. பேருந்து கண்டியில் இருந்து வெளிக்கிடும் போது இறுகிய மனதுடன் மீண்டும் கண்டியில் கால் எடுத்து வைப்பது இல்லை என்ற முடிவுடன் யாழ்ப்பாணம் நோக்கிப்பயணப்பட ஆரம்பித்தேன். பயணங்களின் ஆரம்பத்தில் இருந்து சொந்த வாகனத்தில் பயணம் செய்தது பிடித்த இடங்களுக்கு விரும்பிய நேரங்களில் செல்வது என்று இருந்த என்னுடைய பயண அனுபவங்கள், பொதுப்போக்குவரத்தை நம்பி மொழிபுரியாத இடங்களில் யாருடையை உதவியும் இல்லாம நிற்கும் போது அதிக தடவைகள் சொந்தவாகனம் இல்லாமல் வெளிக்கிடக்கூடாது என்று நினைத்து இருக்கின்றேன். கதிர்காமத்தில் பெரிதாக தோன்றவில்லை ஆனால் கண்டியில் அதிகம் தோன்றியது.</p><p>பேருந்து கண்டியில் இருந்து வெளியேற ஆரம்பிக்க மனதும் கனக்க ஆரம்பித்தது. கனத்த மனதுடன் யாழ்ப்பாணம் நோக்கிப்பயணப்பட்டுக்கொண்டு இருந்தேன்.</p><p>மீண்டும் கண்டியிற்கு வரவே கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டேன் ஆனாலும் இரண்டு வாரங்களுக்குள் மீண்டும் கண்டியிற்கு வரவேண்டியாகிவிட்டது. ஆம் திரும்ப கண்டியிற்கு வந்தேன். கண்டி வரவேண்டிய காரணத்தையும் என்னுடைய பயணப்பை கிடைத்ததா இல்லையா என்பதையும் அடுத்த பதிவில் சொல்கின்றேன்.</p><p>வாழ்வும் பயணமும்…❤️</p><p>Kirupan Inpathas.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4053a78a29ac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Travel story of Trincomalee | ஒரு திருகோணமலைப்பயணம்]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/travel-story-of-trincomalee-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8B%E0%AE%A3%E0%AE%AE%E0%AE%B2%E0%AF%88%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%AF%E0%AE%A3%E0%AE%AE%E0%AF%8D-1c4dafd90151?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c4dafd90151</guid>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 May 2023 04:06:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-13T04:06:36.969Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>NEM company இல் வேலை செய்துகொண்டு இருந்தகாலம், மாதம் முழுவதும் வேலையாக இருக்கும். நாட்சம்பளம் என்பதால் பெரிதாக விடுமுறை எடுப்பது இல்லை, எடுக்கும் விடுமுறைகளுக்கும் ஆயிரம் காரணங்கள் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். கம்பனி சித்திரைவருடத்திற்கு மட்டும் ஒரு பத்து நாட்கள் விடுமுறை விடுவார்கள். மாதம்/வருடம் முழுவதும் வேலை செய்யும் எங்களுக்கு இந்த பத்து நாட்களும் கொண்டாட்டமாக இருக்கும். விடுமுறை விட்டு ஓரிரு நாட்கள் கழித்து நண்பன் ஒருவனுடன் திருகோணமலைக்கு போகலாம் என்று முதலே கதைத்து வைத்திருந்தோம். அவன் முல்லைத்தீவில் இருக்கும் அக்காவின் வீட்டுக்கும், அப்படியே திருகோணமலையில் இருக்கும் ஒரு நண்பனையும் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. அன்றைய நாளும் வந்தது, இங்கிருந்து பெட்ரோல் நிரப்பிவிட்டு முதலாவதாக முல்லைத்தீவு சென்றோம். முல்லைத்தீவில் கொஞ்ச நேரம் நின்றுவிட்டு அப்படியே திருகோணமலைக்கு சென்றோம் முல்லைத்தீவில் இருந்து காட்டுப்பாதை ஊடாக புல்மோட்டை சென்று, திருகோணமலை செல்வதாக திட்டம்.</p><p>காட்டுப்பாதை, கூகிளும் கையைவிட்டுவிடும் என்று நன்றாகவே தெரியும் இருந்தாலும் இது ஒரு புதுவித அனுபவமாக இருக்கும் என்பதால் காட்டுப்பாதை வழியாக சென்றோம். என்னுடன் வந்தவன் அப்போது வரை லைசன்ஸ் எடுக்காதவன் ஆனால் பைக் நன்றாகவே ஓட்டக்கூடியவன், போகும் வரை நான் தான் பைக் ஓடிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது மாகாணம் விட்டு மாகாணம் போவது தடைசெய்யப்பட்டு இருந்தது, நாங்கள் முதல்தடவை செல்வதால் போகும் போது வீடியோ எடுத்துக்கொண்டு சென்றோம் ஒரு இடத்தில் எங்களை மறித்த பொலிசார் எங்களிடம் விசாரணை செய்து வீடியோ எடுத்ததற்கான காரணத்தை கேட்டார்கள், நாங்கள் வேலையாக போகின்றோம் அழகாக இருந்தது அதனால் எடுத்தோம் என்றோம். எங்களிடம் ID இனை வாங்கிப்பார்த்து பின்னர் எங்களிடம் கையொப்பம் வாங்கிக்கொண்டு, போக அனுமதித்தார்கள். நாங்கள் கிண்ணியா வழியாக திருகோணமலை நகரத்திற்கு சென்றோம். நண்பன் அவனுடைய வேலை விடயமாக பேசிக்கொண்டு இருக்க நான் பைக்கினை எடுத்துக்கொண்டு, பக்கத்தில் இருந்த திருக்கோணேஸ்வரத்திற்கும் அப்படியே அருக்காட்சியகத்திற்கும் என்று சென்று பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். இருவரும் திரும்பிவரும் போது வெந்நீர் ஊற்றுக்கு போய்விட்டு, அனுராதபுரம் வந்து வவுனியா வந்து யாழ்ப்பாணம் வரும் பாதையூடாக வந்துகொண்டிருந்தோம்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_fm4BHwSdSF0xlMLMd4ljg.jpeg" /><figcaption>2021.4.21 திருகோணமலை</figcaption></figure><p>திரும்பிவரும் போது நண்பன் ஓடிக்கொண்டு இருந்தான். பொதுவாக நீண்டதூரம் போகும் போது வெறுமையான சாலைகளில் 110km என்பது கூட சாதாரணமாக இருக்கும், இந்த வேகத்தில் வந்துகொண்டு இருக்கும் போது எங்களுடன் ஒரு P எழுத்து ஹயஸ் வாகனம் ஒன்று போட்டிக்கு வந்தது, அவனும் விடவில்லை இது ஒரு பெரிய போட்டியாக வந்துகொண்டு இருந்தது. 120kmph வேகத்திற்கு அதிகமான வேகத்தில் வரும் போது Vavuniya இற்கும் மாங்குளத்திற்கும் இடையில் காவல்மாமாக்கள் மறித்தார்கள் அதிவேகம், அவனிடம் லைசன்ஸ் இல்லை போன்ற காரணங்களால் அவன் நிற்கவில்லை, ஏற்கனவே தயார்நிலையில் இருந்த 600CC பைக் சத்தத்துடன் எங்களை துரத்த ஆரம்பித்தது, எங்களுடைய அதிஸ்டம் அன்று நிறைய வாகனங்கள் பயணித்துக்கொண்டு இருந்தது, இடையில் புகுந்து புகுந்து கொஞ்ச தூரம் ஓடிவிட்டு, ஒரு Army barrier வந்த உடன் நண்பன் மாறிக்கொண்டான், இப்போது நாங்கள் பிடிபட்டாலும், என்னிடன் லைசன்ஸ் இருப்பதால் பெரிதாக பிரச்சனை இல்லாமல் தப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்ற ஒரு நம்பிக்கை தான், மாறிக்கொண்டான். அவர்கள் துரத்துகின்றார் பிடிபட்டால் நீதிமன்றம் கட்டாயம் போகவேண்டும் என்ற பயத்தில் 130+ ஏறிவிட்டேன் பாதையின் இடையில் வெள்ளை உருவம், அட காவல் மாமாக்கள் திரும்பவும், வேகத்தை கொஞ்சம் கூட குறைக்கவில்லை அப்படியே அவர்கள் பக்கமாக திருப்பிவிட்டு, நேராக போக, அவர்கள் பாதையில் இருந்து விலகிக்கொள்ள அப்படியே போய்விட்டோம். 130+ இல் கிட்டத்தட்ட ஒரு 10–15 நிமிடங்களாவது பாதையில் புகுந்து புகுந்து ஓடியிருப்போம். இப்போ வரைக்கும் 130+ இல் ஒரு வளைவில் வளைத்தது ஞாபகம் இருக்கின்றது, மாங்குளம் வரை A9 பாதையில் வந்து அதற்கு பிறகும் A9 இல் சென்றால் பிடிபடுவோம் என்று முல்லைத்தீவு பக்கமாக சென்று, ஒட்டிசுட்டான் கோவிலுக்கு பின்புறமாக பைக்க நிப்பாட்டிவிட்டு அருகில் இருந்த ஒரு கடையில் கூலாக ரீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு, எங்களை பின்தொடர்ந்து யாராவது காவல் மாமாக்கள் வருகின்றார்களா என்று பார்த்துக்கொண்டு இருந்தோம்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZJgL6hhmrFpo3ktINIpKAQ.jpeg" /><figcaption>கண்மணி 2021</figcaption></figure><p>அதற்குப்பிறகு A9 இல் இறங்கினால் காவல் மாமாக்களிடம் மாட்டுப்படுவற்கு வாய்ப்புக்கள் அதிகம் என்பதால் முல்லைத்தீவு பாதையில் பிரதான பாதையில் இருந்து இறங்கி, ஒற்றையடிப்பாதைகள், பாதைகளே இல்லாத இடங்கள் என்று, பிரதான பாதையில் ஏறாமல் ஒருமாதிரியாக வீடு வந்து சேர்ந்தோம். பெரிதாக இரண்டு நாட்களுக்கு பைக்கினை வெளியில் எடுக்கவில்லை, இரண்டு நாட்கள் கழித்து பைக்கினை எடுத்துக்கொண்டு அருகில் இருந்த நகரத்திற்கு சென்றேன். அங்கு பைக்க நிப்பாட்டிவிட்டு கடைக்கு சென்றுவர No parking இல் பைக்கை நிப்பாட்டியதற்காக தண்டம் கட்ட வேண்டிவந்தது. இந்த இரண்டுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை ஆனால் அதற்கான பலனாக இதனை நினைத்துக்கொண்டேன்.</p><p>இவை எல்லாம் இரண்டு வருடங்களுக்கு முதல் நடந்த சம்பவங்கள். இப்போதுலாம் இவ்வாறு மோசமாக பைக்கினை ஓட்டுவது இல்லை. தேவை ஏற்பட்டால் மட்டுமே வேகமாக செல்வது, அதிகமாக 60–70kmph என்ற வேகத்துடன் நிறுத்திக்கொள்வது. வயது அதிகமாக வேகமும் குறைந்துவிடும் என்பார்கள் உண்மை தான்.</p><p>என்னுடன் வந்த நண்பன் அன்று, அவனுடைய தோழியைப்பார்க்க வந்து இருந்தான். இப்போது அவனும் அவனுடைய நண்பர்களும் என்னுடன் தொடர்பில் இல்லை இடையில் ஒரு பிரச்சனை, நான் அந்த கூட்டத்தில் இருந்து விலகிவிட்டேன் அவர்களை கேட்டால் என்னைய விலத்திவிட்டார்கள் என்று சொல்வார்கள் போலும். அந்தப்பிரச்சனை பற்றியும், என்னுடைய தவறுகள் பற்றியும் ஒருதடவை எழுதியிருக்கின்றேன் ஒருசில நாட்களுக்கு பிறகு அதனை அழித்துவிட்டேன்.</p><p>மன்னிப்பு என்பது பெரிய மனிதர்கள் செய்யும் செயல். <br>Kirupan Inpathas.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c4dafd90151" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Vesak Celebration | வெசாக் கொண்டாடத்துடன் தன்சல சாப்பாடு | UOR]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/vesak-celebration-d0d705e801cc?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d0d705e801cc</guid>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 May 2023 09:27:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-07T09:27:49.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>நான் யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்தவன். <br>யாழ்ப்பாணத்தின் வடக்கு பகுதியில் அதாவது பருத்தித்துறை பக்கமாக செல்லும் போது என்னுடைய நகரமான நெல்லியடி வரும். எங்களுடைய நகரம் அல்லது கிராமம்(நகரம் என்று சொல்லலாமா என்று தெரியவில்லை ஆனால் கிராமத்தை விட பலமடங்கு முன்னேறியது) தனித்தமிழ்க்குடும்பங்களை மட்டும் கொண்டது, சிங்கள முஸ்லீம் இனத்தவர்கள் என்று எவரும் இல்லாத ஒரு தனித்தமிழ் நகரம், எங்களுடையது மட்டும் இல்லை, எங்களுக்கு அருகில் இருக்கும் நகரங்களும் அவ்வாறானது தான். இவற்றை எல்லாம் எதற்காக சொல்கின்றேன் என்றால் எங்களுக்கு வேற்று இனமதத்தவர்களின் பண்டிகைகள் கொண்டாடிப்பழக்கம் இல்லை, எங்களுக்கு அவர்கள் எவ்வாறு பண்டிகைகள் கொண்டாடுவார்கள் என்று கூட தெரியாது. நான் முதற்தடவை பள்ளிவாசலுக்குள் சென்றது நான் வீட்டில் இருந்து நெடுந்தூரம் வந்து, மாத்தறையில் #GotaGoGama ஆர்ப்பாட்டத்தில் தான், அன்று எங்களுக்கு தங்குவதற்கும் இரவு உணவிற்கும் நிச்சயத்தன்மை இல்லாத போது பள்ளிவாசல்தான் தஞ்சமளித்தது. என்னுடைய நண்பன் இஸ்லாமிய மத்த்தை சேர்ந்தவன் என்பது மட்டும் இல்லாமல் அப்போது நோண்புக்காலம் என்பதால் முதன்முதலாக நோண்புக்கஞ்சியும் குடிக்க கிடைத்தது அன்றைய நாளில் தான்.</p><p>அடுத்தாக விகாரைக்கு சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்தது. ஒருதடவை பயணம் செல்லும் போது விகாரைக்குள் சென்று கடவுள் புத்தரை தரிசிக்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. எனக்கு பெரிதாக அவர்களுடைய விழாக்கள் பற்றி தெரிந்து இருக்கவில்லை.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bxD-4QXCEnvmB9AISGzcxg.jpeg" /></figure><p>வெசாக் பண்டிகைக்கு வெசாக்கூடுகள் கட்டுவார்கள் என்று தெரியும் அத்துடன் வெசாக் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை வருவதால் வீட்டுக்கு செல்லலாம் என்று இருந்தேன். தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் விடுமுறை வீட்டுக்கு சென்று வரலாம் என்று இருந்த என்னுடைய திட்டம் குழம்பிப்போகவே, இங்கிருந்து அவர்களுடைய கொண்டாட்டத்தில் சேர்ந்து, அவர்களுடன் வெசாக் பண்டிகையை கொண்டாடலாம் என்று இருந்தேன். வெசாக் பண்டிகை வாரம் வரும் போது அவர்கள் வெசாக்கூடுகளை தயார்செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். வெசாக்கூடுகளை அவர்கள் முழுமனதுடன் செய்தார்கள். நாட்கள் அருகில் வரும் போது எங்களுடைய பல்கலைக்கழக உணவகம் வெசாக் தினத்தன்று விடுமுறை என்று விட்டார்கள். ஒருநாள் தானே வெளியில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றால் கடைகளில் இருந்து உணவிற்கான அனைத்து மார்க்கமும் இல்லாமல் போய்விட்டது. அப்போது தன்சல சென்று சாப்பிட்டுக்கொள்ளலாம் என்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள். இது ஒரு சிறந்த அனுபவமாக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டு பார்க்கலாம் என்று இருந்துவிட்டேன்.</p><p>வெசாக் தினமும் வந்தது, <br>அன்று ஒரு 8.00 மணியிற்கு எல்லாம் எழுந்து ஆயத்தமாகிவிட்டேன். தன்சல மதியச்சாப்பாடு தான் பொதுவாக தருவார்கள் என்பதால் Maggie நூடில்ஸ் போட்டு சாப்பிட்டு விட்டு பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து அருகில் இருக்கும் நகரம் வரை சென்று தன்சல ஏதாவது கிடைத்தால் சாப்பிட்டு வருவதாக திட்டத்துடன் 7 தமிழ் நண்பர்களுடன் வெளிக்கிட்டுவிட்டோம். எங்களில் ஒருத்தனுக்கு மட்டுமே சிங்களம் தெரியும் மற்ற சிங்களம் தெரிந்தவர்கள் அன்று தொழுகைக்காக வழக்கம் போல பள்ளிக்கு சென்றுவிட்டார்கள். நான் இப்போது இருக்கும் கம்புறுப்பிட்டிய என்ற நகரம், நகரம் என்று சொல்ல முடியாது அந்த அளவிற்கு பெரியது இல்லை இருந்தாலும் நகரம் என்று சொல்லிக்கொள்வோமே. நாங்கள் பல்கலைக்கழத்தில் இருந்து நகரத்தின் பாதை வழியாக சொல்லும் போது வழியில் எதுவும் எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை, இடையில் ஒரு குட்டி கிராம திருப்பத்தில் ஒரு முதியர் இந்த வழியாக ஓரிரு கிலோமீட்டர்கள் தூரம் என்றால் தன்சல இல் மதிய உணவு சோறு கொடுக்கின்றார்கள் என்று சொல்ல, அந்த்ப்பாதை வழியாக செல்ல ஆரம்பித்தோம்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WIAeUyC4p5gB6hFvBPvcKQ.jpeg" /></figure><p>எங்களுடைய கம்புறுப்பிட்டிய மலைக்கிராம்ம் இயற்கையான காடுகளையும் இறப்பர் கறுவா கராம்பு மிளகு ஏலக்காய் போன்ற வர்த்தகப்பொருட்களை விளைவிக்கும் கிராமம் ஆகும். அன்று நாங்கள் செல்லும் பாதையில் வீதியோரமாக மிளகு, கராம்பு போன்றவற்றை கையில் எடுத்து முகர்ந்து பார்த்துக்கொண்டு மலையின் அழகையும் மலைக்காடுகளின் வனப்பையும் பார்த்த வண்ணம் சென்றுகொண்டு இருந்தோம்.</p><p>எதிரில், வீதியில் செல்லும் மக்களை மறித்து வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு செல்லுமாறு கைகாட்டிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UTRgS2bYUTSguVudC-XPdA.jpeg" /><figcaption>தன்சல சாப்பாடு</figcaption></figure><p>முதல் முறையாக தன்சல எவ்வாறு இருக்கும் என்று பார்க்கின்றேன். முறையாக பந்தல் போட்டு, மூங்கிலில் ஆனா பாதை ஒன்றை அமைத்து சாப்பிட ஒருபக்கத்தால் வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு மறுபக்கத்தால் போவற்கான அனைத்து வசதிகளையும் ஏற்படுத்தியிருந்தார்கள். இங்கு மூங்கில் அதிகமாக வளரும் என்பதால் பெரும்பாலான அடைப்பு மறைப்பு போன்றவற்றுக்கு மூங்கிலை பயன்படுத்துவார்கள். அன்றும் அந்த இடமும் முறையாக மூங்கிலை பயன்படுத்தி, ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு இருந்தது. வாசலில் சென்றதும் அங்கு சாப்பாட்டுக்கோப்பைகள் அடுக்கிவைத்து இருந்தார்கள், மறுபக்கம் சிங்கவர்களுக்கே உரித்தான வெள்ளைச்சோறு, தேங்காய்ப்பூ சம்பல், மீன்ரினுடன் சேர்த்து வெங்காயம் அதிகமாக போட்ட ஒரு துவையல் கறி, அத்துடன் மிஸ்சருடன் அப்பளத்தை தூள் தூளாக்கி கலந்து இருந்தார்கள். சாப்பாடு நன்றாக இருந்தது அங்கி சாப்பிட்டு விட்டு, இதுவரை வந்திராத பாதை வழியாக வந்து இருந்தோம். திரும்பிச்செல்ல வேண்டும் ஆனால் வந்த பாதை வழியாக செல்வதைக்காட்டிலும் நேராக சென்று பல்கலைக்கழகத்தை அடைவதற்கான பாதை இருக்கின்றதா என்று பார்த்தோம். பொதுவாக மலை ஒன்றிற்கு ஏறுவதற்கும் இறங்குவதற்கும் பலபாதைகள் இருக்கும் எந்த பக்கத்தாலும் ஏறலாம் எந்த பக்கத்தாலும் இறக்கலாம் இது நான் பயணங்களின் போது தெரிந்த கொண்ட விடயங்களிலும் இதுவும் ஒன்று, சரி என்று நடக்க ஆரம்பித்தோம் பல கதைகள் பேசிக்கொண்டோம் நடந்தோம் நடந்துகொண்டு இருந்தோம். இடையில் Google Map பார்த்துக்கொண்டு வந்த நண்பன் சொன்னான் “மச்சான் இந்த வழியாக சொல்ல வேண்டும்” என்று சொல்ல நாங்களும் பிரதான பாதையில் இருந்து ஒற்றையடி பாதைக்குள் சென்று நடக்க ஆரம்பித்தோம் உண்மையில் நாங்கள் நடக்கவில்லை மலையேறிக்கொண்டு இருந்தோம். ஆம் கரடுமுரடான பாதைகள் மலையேறும் அனுபவத்தை கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தது. நடந்தோம் நடந்தோம் நடந்துகொண்டு இருந்தோம் நாங்கள் பாதை இல்லாத பாதைகளுடாக நடந்துசெல்லும் போது ஒரு வீட்டின் கூரை தெரிந்தது, என்ன மலையின் உச்சியில் வீட்டின் கூரையா என்று வியப்பாக இருந்தது அதாவது பாதைகள் இல்லாத இந்த இடத்தில் எவ்வாறு வீடு ஒன்றினை கட்டி இருப்பார்கள் என்ற யோசித்துக்கொண்டு ஏறிவிட்டோம் அதற்கு மேல் செல்வதற்கு பாதைகள் இருக்கவில்லை அங்கிருந்து பார்க்கும் போது Google Map வேறு ஒரு பாதையினை காட்டியது, வந்த வழியாக இறங்கிப்பார்த்த போது நாங்கள் சென்றுவந்த பாதையை சரியான பாதை என்று காட்டியது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TqG2sVQgmeRDINdr6X3J0Q.jpeg" /></figure><p>மலையின் உச்சிக்கு வந்துவிட்டமே அதனை ஞாபகமாக வைத்துக்கொள்ள படங்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாமே என்று குழுவாக புகைப்படங்கள் சிலவற்றை எடுத்துக்கொண்டோம். இதற்கு பிறகும் Google map இனை நம்புவதால் எந்த பயனும் இல்லை என்று புரிந்துகொண்டு, பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்த ஊர்மக்களிடம் உதவி கேட்டோம், அவர்கள் எங்களுக்கு ஒரு பாதையைக்காட்டி இந்தப்படத்த சென்று முடிவடையும் இடம் ஒரு பிரதான பாதையாக இருக்கும் அங்கிருந்து வலப்பக்கமாக செல்லும் போது உங்களுக்கு பல்கலைக்கழகம் தெரியும் என்றார்கள். நாங்க நடக்க ஆரம்பித்த கொஞ்ச நேரத்தில் Google Map இனைப்பார்த்த நண்பன் சொன்னான் “நான் வாகனத்திற்கு கூகிள் போடுவதற்கு பதிலா நடந்துபோறதுக்கு போட்டுட்டன்” என்றான். அப்படி என்றால் கூகிள் எங்களை மலையேற வைத்தது ஆச்சரியப்படுவதற்கு இல்லை, மீண்டும் நடந்தோம் ஒரு 30 நிமிடங்களாவது நடந்து இருப்போம். நாங்கள் நடந்துவரும் போது சுற்றுச்சூழலை நோட்டம்விட்டவாறு வந்துகொண்டு இருந்தேன், எனது கிராமத்திற்கும் நான் தற்காலிகமாக வசிக்கும் கிராமத்திற்கும் எத்தனை வித்தியாசம், உயிர்ப்பல்வகமையில் இருந்து அத்தனையுமே வித்தியாசம், இயற்கை ரசித்து அப்பப்போது படங்களும் எடுத்துக்கொண்டேன். நான் அவதானித்த ஒரு விடயம் இங்கு அதிகமான பூக்கள் ஊதா நிறத்தில் இருக்கின்றது. பாதிபூக்களை நான் இதுவரை கண்டதும் இல்லை எனக்கு பெயரும் தெரிந்தும் இல்லை. ஒருவாறாக பல்கலைக்கழகத்திற்கு வந்துவிட்டோம் அத்துடன் எங்களின் தன்சல பயணம் முடிவந்துவிடவில்லை. மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு முன்னால் தன்சல செய்கின்றார்கள் என்று சொன்னதும் மீண்டும் ஆயத்தமானோம் ஆனால் முதல் சென்ற குழு இல்லை இது வேறுஒரு குழு.</p><p>இந்தமுறை இங்கிருந்து கம்புறுப்பிட்டிய செல்வது, கம்புறுப்புட்டிய இங்கிருந்து சுமார் 5.5km தூரத்தில் இருக்கின்றது. ஒரு 40–60நிமிடங்களில் சென்றுவிடலாம் சென்று அங்கிருந்து ஒரு ஆட்டோ ஒன்றில் திரும்பிவருவது, இது தான் எங்களுடைய திட்டமாக இருந்தது.</p><p>நாங்கள் நடக்க ஆரம்பித்து ஒரு இரண்டு கிலோமீட்டர் சென்ற உடன் உங்களை மறித்து கித்துள் தேநீரும் சக்கரையும் தந்தார்கள், இங்கு விசேடமே சிரட்டையில் தேநீர் தந்தது தான். தேங்காய்ச்சிரட்டையை நீரில் ஊறவைத்து அதனை பொலிஸ் செய்து பாதையில் செல்லும் அனைவருக்கும் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். சிரட்டையில் இதுவரை நான் தேநீர் குடித்தது இல்லை, யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்த யாராவது வாசித்துக்கொண்டு இருப்பீர்கள் என்றால் சிரட்டையில் தேநீர் என்பது எதனுடைய அடையாளம் என்று உங்களுக்கு நன்றாக விளங்கும். இங்கு அவர்கள் பாகுபாடு எதுவும் இல்லாமல் இருந்தார்கள் அது எனக்கு பிடித்து இருந்தது. கித்துள் தேநீரும் நன்றாக இருந்தது அங்கிருந்து கம்புறுப்பிட்டிய சென்றால் அங்கு வரிசை இரண்டு மூன்று கிலோமீட்டர்களுக்கு நிக்கின்றது, அவ்வளவு வரிசையில் சென்று சாப்பிடும் அளவிற்கு பொறுமை இல்லை அதனால் அங்கு கொஞ்சம் சுற்றித்திரிந்துவிட்டு, ஒரு ஆட்டோ ஒன்றினை எடுத்து இங்கு வந்துவிட்டோம். பிறகு இரவில் அருகில் இருந்து விகாரையில் மதவழிபாடுகள் மேற்கொண்டு இருந்தார்கள், நான் வெளியில் சென்று வருவதற்கு நேரம் எடுத்துக்கொண்டதால் என்னால் கலந்துகொள்ள முடியவில்லை அதற்கு பிறகு இரவு மீண்டும் தன்சல இல் தான் சாப்பாடு என்றாகவிட்டது அதுவும் நீண்ட வரிசை, அப்போது தான் வெசாக் பண்டிகை மீது ஒரு சலிப்பு ஏற்பட்டது, அந்த நீண்ட வரிசையில் நின்று சாப்பிடுவதற்குள் சினமும் வந்துவிட்டது, உணவிற்கான எந்த மார்க்கமும் இல்லாமல் செய்துவிட்டு, நீண்ட வரிசையில் நிற்கவைத்து சாப்பாடு கொடுப்பது அபத்தமாக இருந்தது ஆனால் வேறுவழி இன்றி வரிசையில் நின்று சாப்பிட்டுவிட்டு வருவதோடு வெசாக் பண்டிகை இனிதாக முடிவுற்றது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7-a9hU0BSNL0cmlyevKpUA.jpeg" /></figure><p>“பண்டிகைகள் அனைவருக்கும் பொதுவானது இல்லை“ என்ற கருத்தை பகிர்ந்து இருந்தேன் அதற்கு ஒருசிலர் எதிராக கருத்துச்சொல்லியிருந்தார்கள். ஆம் அவர்களுக்கு வருடத்தில் ஒருநாள் கொண்டாட்டாக இருக்கின்றது, அதற்காக முற்றுமுழுதாக பல்கலைக்கழக உணவகத்தை நம்பியிருக்கும் எங்களைப்போன்ற வெளிமாவட்ட, வேற்று இன மாணவர்கள் சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்வார்கள் என்ற அடிப்படை எண்ணம் கூடவா இல்லாமல் இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் பண்டிகையை கொண்டாடும் போது எங்களுக்கான உணவு வழிகளை ஏற்படுத்தித்தந்து இருக்கலாம். நாங்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாடிமகிழ்ந்து இருப்போம்.</p><p>நன்றி,<br>Kirupan Inpathas.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d0d705e801cc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[உழைப்போம் உயர்வோம்‍]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/%E0%AE%89%E0%AE%B4%E0%AF%88%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%8B%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%89%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%8B%E0%AE%AE%E0%AF%8D-e8eb090a49b3?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8eb090a49b3</guid>
            <category><![CDATA[tamil]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 May 2023 14:27:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-06T14:30:29.191Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>பசங்களுக்கு ஒருகுறிப்பிட்ட வயதிற்கு பிறகு வேலை எதற்கும் செல்லாமல் வீட்டில் வெட்டியாக இருக்க மனம் இடம்கொடுப்பது இல்லை, அதுவும் நடுத்தர குடும்பமாக இருந்து, வீட்டிற்கான வருமானமும் வழிகளும் செலவுகளும் தெரிந்து இருந்தால் இருபது வயதிற்கு பிறகு அம்மா அப்பாவிற்கு பாரமாக இருப்பது மிகவும் கொடுமையாக இருக்கும். ஆரம்பத்தில் யாருக்குமே சரியான வேலை கிடைத்து விடுவது இல்லை. கிடைக்கும் வேலைகளை செய்துகொண்டு, மனதிற்கு பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் கிடைத்த வேலைகளை செய்துகொண்டு இருப்பார்கள்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9_5acMyxM_XFjM0MnI48NA.jpeg" /><figcaption>📍UOR Canteen, Kambrupidiya</figcaption></figure><p>நானும் ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து, கடந்து இரண்டு வருடங்களாக சமூகத்தோடு போராடி, இப்போது ஒரு ஆரம்ப நிலையில் இருக்கின்றேன். இது நிரந்தரமா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக எனக்கு தெரியாது ஆனால் நான் ஒருபோதும் என்னுடைய போராட்டைத்தை கைவிட்டுவிட மாட்டேன் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.</p><p>என்னுடைய கதை, என்னைப்போன்றவர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக, ஒரு உற்சாகப்படுத்தலாக இருக்கும் என்பதற்காக சொல்கின்றேன்.</p><p>எனக்கு கணனித்துறையில் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. அதற்காக சிறுவயது முதல் கணனி தொடர்பான நிறைய விடயங்களை கற்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கான அடிக்கல் OL பரிட்சை முடிவிற்கு பிறகான 3 மாத காலத்தில் Web Development தொடங்குவதோடு ஆரம்பித்தது. அது தான் நான் முதலாவதாக கற்றுக்கொள்ள ஆம்பித்ததும், அதற்கு பிறகு AL இல் ICT பாடத்தினை தொழில்நுட்பத்துடன் எடுத்துக்கொண்டு கற்க ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்தில் கணித்த்துறையில் கற்று அதற்குப்பிறகு தொழில்துட்பத்திற்கு மாறியது வரைக்குமான கதை சற்று பெரியது அதனை பிறகு ஒரு பதிவாக போடுகின்றேன். AL படிக்கும் போது PHP மீது தீராத காதல், AL இன் ஆரம்ப காலத்தில் PHP development கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், PHP முழுமையாக கற்றுக்கொண்டு, நானும் பல முறைமைகளை உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டு, அதற்கான வழிகளை தேடிக்கொண்டிருந்தேன், அப்போது ஒரு நெல்லியடியில் இயங்கிய ஒரு startup ஒன்றின் மூலமாக சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. PHP இனை முழுமையாக கற்றுக்கொண்ட சிறிது காலத்திற்குள் முதலாவது e-commerce project ஒன்று HND இல் படிக்கும் ஒருவருக்காக செய்ய கிடைத்தது. எனக்கு கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக்கொண்டு, நானும் புதிது புதிதாக கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்ததுடன் projects செய்ய ஆரம்பித்தேன். அவர்களுக்கு குறைந்த விலையில் செய்து கொடுத்தன், அந்த projects பிடித்துப்போகவே அவர்களின் நண்பர்களிடம் இருந்து தொடர்ச்சியாக projects வந்துகொண்டு இருந்தது. அவர்களிற்கு பிறகு, அடுத்த வருட மாணவர்கள் என்று, இப்படியாக ஓடிக்கொண்டு இருந்தது.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-Bn4qXbVxbXxs0aam1wHYw.jpeg" /><figcaption>Trio Technologies LTD</figcaption></figure><p>Covid-19 காலத்தில் அனைத்து small and medium level business அடிவிழுந்ததை போன்று எனக்கும் இது பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தது. அதற்கு பிறகு அடுத்த ஒரு வருடத்திற்கு எனக்கு projects என்று எதுவும் கிடைக்கவில்லை, அப்போது AL பரீட்சைகளுக்கும் அருகில் வந்துகொண்டு இருந்ததால் முழுமையாக இவற்றில் இருந்து வெளியேறி, கல்வி நடவடிக்கைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன்.</p><p>AL எழுதிமுடிந்த பிறகு, என்னுடைய நண்பர்கள் முற்றிலும் மாறிவிட்டார்கள், புதிய நண்பர்கள் புதிய இடங்கள் என்று வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டு இருந்தேன் அப்போது தான் NEM எனும் road construction company மந்திகையில் அவர்களுடைய அலுவலகத்தை திறந்தார்கள், அவர்கள் B372 என்ற வல்லிபுரகோவில் வழியாக மருதங்கேனி செல்லும் பாதையை கார்பேட் சாலையாக மாற்ற ஆரம்பித்தார்கள். என்னுடைய நண்பர்கள் முதலில் வேலைக்கு சேர்ந்தார்கள், அவர்கள் வேலை முடிந்து வரும் போது எங்களுடன் சேர்ந்து இருந்து கதைப்பதால் அவர்களுடன் கதைத்து அவர்கள் வேலைக்கு ஆட்சேர்க்கும் போது நண்பனின் உதவியுடன் வேலையில் சேர்ந்துகொண்டேன். நான் Laboratory helper ஆக வேலைக்கு சேர்ந்தேன். அப்போது நாட்சம்பளமாக 1100.00 + OT ஆக இருந்தது வேலை காலை 7.00 தொடக்கம் இரவு 8 மணியாக இருக்கும். கடினமாக வேலை, தார்சாலையில் வெய்யிலில் நின்று வேலை செய்வது என்று உடலை வருத்தும் வேலை, இந்த வேலை எல்லாம் செய்யும் போது எனக்கு வயது 20 ஆகிக்கொண்டு இருந்தது. வெய்யில் கொடுமை, பிறகு AC வாகனம் திரும்ப வெய்யில் என்று கொடூரமாக இருந்தது. என்னால் அந்த வேலையை விட்டுவிட முடியவில்லை, நான் அப்போது 𝗡𝘀 வைத்து இருந்தேன் அதற்கான பராமரிப்பு செலவினை, இந்த வேலை இல்லை என்றால் சமாளித்துக்கொள்ளவே முடியாது என்பதாலும் இதனை விட வேறு வேலை இந்த சம்பளத்திற்கு வராது என்பதாலும் இந்த வேலையில் ஒரு வருடமாக இருந்தேன். என்னுடன் வேலை செய்த நண்பர்களால் ஒரு மாதம் கூட அங்கு தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை ஆனால் நான் இருந்தேன் என்னுடைய தேவைகளும் விருப்பம்களும் என்னை அங்கிருந்து வெளியேற விடாமல் உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டு இருந்தன. இந்த வேலையின் மூலமாக தான் நான் இதுவரை பலதடவைகள் பைக்கில் நீண்ட தூரம் சுற்றுலாவாக சென்று வந்திருக்கின்றேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*inQbe-ECNCQQMFT1hoo7WA.jpeg" /><figcaption>📍UOR</figcaption></figure><p>இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் photocopy shop ஒன்றின் வேலை செய்து இருக்கின்றேன். நாள் முழுவதும் பிரதிசெய்யும் வேலை, வேலை கடினமாக இருக்கவில்லை ஆனால் நாள் முழுவதும் நிற்பது என்பதும் இயந்திரங்களுடன் மட்டுமே வேலை என்பதும் ஒருவிதமான வெறுப்பை தந்தது, அத்துடன் தொடர்ந்து வேலை செய்வதற்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை, நான் பல்கலைக்கழக அனுமதியுடன் அங்கு இருந்தும் விலகிவிட்டேன். அதற்கு பிறகு மீண்டும் ஒரு Project php இல் வரும் போது தான் என்னுடைய Dell laptop இனை பார்த்தேன் HDD செயலிழந்துவிட்டது, battery பழுதடைந்துவிட்டது, project இனை உறுதிப்படுத்திய பிறகு RAM, SSD மற்றும் battery இனை மாற்றம் செய்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்தேன். அவற்றுக்கு இடையில் ஒரு வருடங்களுக்கு அதிகமான காலப்பகுதியில் கணனி பக்கமே தலைவத்து பார்க்காமல் இருந்தாலும் விருப்பதுடன் கற்றது தொழில் எப்போதும் என்னைவிட்டுப்போகாது என்பதை தெரிந்துகொண்டேன். அடுத்ததடுத்து இரண்டு பெரிய projects அவற்றிற்கு பிறகு 8 வருட பழமையான என்னுடைய i3 Dell மாற்ற வேண்டியது கட்டத்திற்கு வந்ததால் இப்போது புதிதாக ஒரு MacBook Pro வாங்கியிருக்கின்றேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xwB2sz5VKcPBNzXVA-aCbw.jpeg" /><figcaption>MacBook Pro M1 late 2020</figcaption></figure><p>பல்கலைக்கழகம் தொடங்கிய ஆரம்பத்தில், எனக்கு பெரிதாக எந்த Projectம் கிடைக்கவில்லை, வேலை எதுவும் இல்லாமல் நாட்கள் நகர ஆரம்பித்தது, நான் புதிதாக கற்றுக்கொள்வது மூலமாக வேலைவாய்ப்பை பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று trending இல் இருக்கும் Flutter hybrid application development இனை சுயமாக கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். தொடர்ச்சியாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்து, வேலை எதுவும் இல்லாம இருந்த காலம் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. காலங்கள் ஓட ஆரம்பிக்க, தெரிந்த ஒரு அண்ணாவின் உதவி மூலமாக Web Developer அதுவும் நான் கற்றுக்கொண்ட PHP இல் வேலை கிடைத்தது. முதன்முதலாக வேலை ஒன்றில் சேர்ந்து இருக்கின்றேன், இதுவரை நான் தனியாக வேலை செய்து இருக்கின்றேன், குழுவாக வேலை செய்யும் அனுபவங்கள் வித்தியாசமானதாக இருக்கும் என்பதால் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. அனைத்துமே அனுபவங்கள் தானே. புதிய வேலை சம்பந்தமான அனுபவங்களை சிறிது காலத்திற்கு பிறகு நிச்சயமாக பகிர்ந்துகொள்வேன்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jGVFym0ZZvKCIW2oAn8jag.jpeg" /><figcaption>Kirupan Inpathas | கண்மணி ♥️</figcaption></figure><p>அன்புகள்,<br>நாள்தோறும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் உழைப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் தொழிலாளர் தின நல்வாழ்த்துக்கள் ..! ♥️<br>Kirupan Inpathas.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8eb090a49b3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Private hospitals | Tamil | Stories]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/private-hospitals-tamil-stories-ac5513665076?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac5513665076</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Apr 2023 12:58:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-17T21:43:23.724Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>தனியார் வைத்தியசாலைகள் — Private hospitals | Tamil | Stories</h3><p><strong>இலவசமாக கிடைக்கும் எதுவும் தரமானதாக இருக்காது, <br>தரமான எதுவும் இலவசமாக கிடைக்காது.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0ECpYZGTXBpCorNrBt7hFg.jpeg" /></figure><p>இலங்கையில் மருத்துவ சேவையினை இலவசமாக பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது மகிழச்சியான செய்தி. இதற்காக மக்களின் வரிப்பணத்தில் கணிசமான அளவு பயன்படுத்தப்படுகின்றது. மக்களின் பணம், மக்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றது அதில் என்ன பிரச்சனை என்றால் இலவசமாக கொடுக்கப்படுகின்ற மருத்துவம் எந்தளவு தூரம் தரமானதாக மக்களுக்கு போய்சேருகின்றது என்பது தான் இங்கு பிரச்சனையே.</p><p>அரசாங்க வைத்தியசாலையின் மாத்திரைகளை கோதுமை மா குளிசை என்று அழைப்பார்கள் அதனை பயன்படுத்தினாலும் எந்த பிரியோசனும் கிடைக்காது என்பது அதனுடைய அர்த்தமாகும்.</p><p>எனக்கு அரசாங்க வைத்தியசாலைகள் மீது தனிப்பட்ட வெறுப்பு இருப்பதற்கான ஒருசில காரணங்களை இந்த பதிவில் சொல்கின்றேன்.</p><p>பைக் எடுத்து ஒருகிழமைக்குள் தான் இருக்கும். அப்போது நாடுமுழுவதும் சுவர்களை வண்ணமயமாக்கும் வேலைத்திட்டம் நடந்துகொண்டு இருந்தது. அப்போது நான் புதிதாக பைக் ஓட பழகியிருந்தேன் அப்போது என்னிடம் கண்மணி இருந்தது. கண்மணி ஒரு மிருகத்தனத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடிய பார்க்க சாதுவான பைக், ஆரம்பத்தில் கண்மணியை கட்டுப்படுத்தும் திறமையும் பக்குவமும் இருக்கவில்லை. நான் கண்மணியை எடுப்பதற்கு முதல் என்னுடைய நண்பன் ஒருவன் Dark Warrior இனை எடுத்து இருந்தான். என்னுடைய கண்மணி classic engine அதாவது throttle open பண்ணினால் Engine produce பண்ணும் power முழுவதும் wheel இற்கு கடத்தப்படும், VVA, ABS Fuel injection இப்படி எதுவும் இல்லாத Raw power bike ஆனால் அவனுடைய Dark Warrior ஒரு Latest engine with VVA, Dual Channel ABS, Fuel injection இப்படியாக ஒரு latest technology இனைக்கொண்ட ஒரு combo package bike, இப்படியாக இருப்பதால் இருவரும் பைக் ஓட ஆரம்பித்த ஆரம்பித்தில் அவனால் பைக்கினை கட்டுப்படுத்த முடிந்தது ஆனால் என்னால் அவ்வாறு கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை, நான் அதனுடன் இனைந்து பழகிக்கொள்ள காலம் எடுத்தது.</p><p>அன்று, நான் போட்டிக்கு ஓடவில்லை, <br>நானும் அவனும் போட்டிக்கு ஓடுவது இல்லை, ஏனோ தெரியவில்லை இருவருக்குள் போட்டி வந்தது இல்லை, வழக்கம் போன்று நானும் அவனும் வேகமாக தான் சென்றோம். <br>அவன் கொஞ்சம் முன்னால் சென்றுவிட்டான் அவனுடன் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காக வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது T வடிவ சந்தி இற்கு எதிரே இருந்த சிறு ஒழுங்கை வழியாக ஒருவர் பாதைக்கு எதையும் பார்க்காமல் வந்துவிட்டார். என்னால் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்று தெரியும் நேராக சென்று அவருடன் மோதினால் அவர் அதற்கு பிறகு உயிருடன் இருப்பாரா இல்லையா என்பது நிச்சயம் இல்லை அதற்கு காரணமாக வேகமும், பைக்கின் நிறையும் இருக்கும். முழு அழுத்தத்தையும் ப்ரேக் வழியாக பின்சில்லுகளுக்கு கொடுத்தேன் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் Break disc lock ஆக wheel skid ஆக ஆரம்பித்து பைக் சரிந்துவிழுந்து பைக்குடன் இழுபட்டுக்கொண்டு சென்றேன். ஒருகட்டதுக்கு பிறகு நான் விழுந்துவிடவே பைக் நீண்ட தூரம் இழுபட்டுக்கொண்டு சென்றது. எழும்பி ஓடிச்சென்று பைக்க பார்க்கின்றேன் ஒரு பாதி பக்கமாக Engine guard, handlebar, bar end weight and rear footstep இவ்வளவு தான் தேய்ந்து இருக்கின்றது. அதற்கு பிறகு “தம்பி கையால ரத்தம் வருது பக்கத்துல தண்ணி குழாய் இருக்கின்றது கையை கழுவுங்கள்“ என்ற போதும் தான் கையை பார்த்தேன் பலமாக உராஞ்சு கையினால் இரத்தம் வழிந்து கை க்ளோஸின் வழியாக துளி துளியாக விழுந்துகொண்டு இருந்தது. முழங்காலும் தேய்ந்து இரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டு இருந்தது.</p><p>கொஞ்ச நேரத்தில் நண்பர்கள் வந்துவிட பக்கத்தில் இருந்த அரசாங்க வைத்தியசாலைக்கு கூட்டிச்சென்றார்கள். அங்கு வைத்தியசாலை அமைதியாக இருந்தது. என்னைக்கொண்டு சென்று “மருந்துகட்ட வேண்டும் சறுக்கிவிழுந்துட்டாங்க“ என்ற போது எந்த பதட்டமும் இல்லாமல் “வைத்தியர் இல்லை அவர் வர வேண்டும் அந்த கதிரையில இருங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் தங்களுடைய வேலையை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். கையில் இருந்து இரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டு இருந்தது. இது சரிவராது என்று பக்கம் இருந்த இன்னும் ஒரு தனியார் வைத்தியசாலைக்கு கூட்டிவந்தார்கள். வாசலில் இரத்தம் ஒழுக வருவதை கண்டதும் என்னை இரண்டுபேர் கூட்டிச்சென்றார்கள். பெயர் கூட கேட்கவில்லை license இனை மட்டும் வாங்கினார்கள் அதற்கு பிறகு நிறைய testing செய்தார்கள், வைத்தியர் உடனடியாக வந்து பார்த்தார். வெறும் உராய்வு காயங்கள் என்று கடைசியாக மருந்து கட்டி, மாத்திரைகளை தந்து அனுப்பிவிட்டார்கள். அதற்கு பிறகு ஒருதடவை, சிறுபிள்ளை ஒன்று வீதிக்கு தவறுதலாக வந்ததால் அந்தப்பிள்ளையுடன் மோதக்கூடாது என்று நான் விழுந்தேன். விழுந்து ஒழும்பி நானா தனியார் வைத்தியசாலைக்கு வந்துவிட்டேன் அதற்கு பிறகு அரசாங்க வைத்தியசாலை பக்கம் போவதே இல்லை.</p><p>எங்களுடைய பல்கலைக்கழகம், தனியார் வைத்தியசாலையில் எடுக்கும் medical reports இனை ஏற்றுக்கொள்வது இல்லை, அதனால் medical report எடுக்க சென்றிருந்தேன். அன்று நான் பட்டபாடு வார்த்தைகளால் சொல்லிவிட முடியாது.</p><p>ஒருதடவை பாடசாலையில் அடிபாட்டுப்பிரச்சனை என்று பொலிஸ் வழக்கில் இருந்து தப்பிக்க பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தது எல்லாம் இன்னும் கொடுமையாக இருந்தது. அதனை வேறுஒரு பதிவாக எழுதுகின்றேன். அது அரசாங்க வைத்தியசாலைகள் மீதிருந்த வெறுப்பை இன்னும் இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.</p><p>கொஞ்ச நாட்களாக, நாட்களாக என்று சொல்லிவிட முடியாது கடந்த ஒருசில வருடங்களாக வாய்ப்புண் மற்றும் அல்சர் பிரச்சனை இருந்துகொண்டு இருந்தது. வாய்ப்புண்ணிற்கு நிறைய வழிகளை பலர் சொன்னார்கள்.</p><p>ஆட்டுப்பால் குடிக்க சொன்னார்கள், சரி என்று குடித்தேன். <br>காலையில் வெறும் வயிற்றில் தேங்காய்ப்பாலுடன் தேன் கலந்து குடிக்க சொன்னார்கள் குடித்தேன். <br>கற்றாளை வெறும் வயிற்றில் சாப்பிட சொன்னார்கள் சாப்பிட்டேன். <br>வெந்தயத்தை விழுங்க சொன்னார்கள், தினமும் விழுங்கினேன். <br>சிலர் சொல்லுவார்கள் தினமும் குளித்தால் இந்த பிரச்சனை வராது சூட்டுக்கு தான் வருவது என்று அதற்காக தினதும் இரண்டு தடவைகள் சிலநேரங்களில் மூன்று தடவைகளும் குளிப்பேன் ஆனாலும் போகவில்லை. <br>கணனி அதிகம் பாவிப்பதால் வருகின்றது என்றார்கள் பாவிக்காமல் இருந்தேன் அப்போதும் சரியாகவில்லை.</p><p>எதுவும் கைகொடுக்காத நிலையில் வாய்ப்புண் வரும் போது கூடவே காய்ச்சலும் வருவதால் உடல் நிலை மேசமாகிக்கொண்டு இருந்தது. இதற்கு ஏதாவது தீர்வை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து, வழக்கம் போல அரசாங்க வைத்தியசாலைக்கு சென்றேன் அது வேறு ஒருவேலையாக சென்றதால் அப்படியே காட்டிக்கொண்டு வருவம் என்று மணித்தியாலக்கணக்காக காத்திருந்து வைத்தியரை பார்க்க அறைக்குள் சென்றால் நான் இருக்க வேண்டிய கதிரையில் இருந்து 6 அடி தூரத்தில் வைத்தியரின் கதிரை இருந்தது. சரி என்று அமர்ந்து, அவரிடம் வாய்ப்புண் வருகின்றது, காய்ச்சலும் வருது, என்று சொல்லிக்கொண்டு இருந்த போது வேகமாக என்னுடைய தாளில் எழுதிவிட்டு, பக்கத்தில் இருந்த தாதியரிடம் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டு அடுத்த ஆள வரச்சொல்லுங்க என்டார். நான் சொல்வதை காதுகொடுத்து கூட கேட்வில்லை என்பது மனவருத்தமாகிவிட்டது, சரி என்று மருந்து எடுக்க போனால் அந்த மருந்தை வெளியில் தான் வாங்க வேண்டும் என்றார்கள் சரி என்று கொடுத்தால் அது ஒரு பசை, காயத்திற்கு மேல் பூசுவது, இது சரிப்பட்டு வராது என்று தனியார் வைத்தியசாலைக்கு வந்துவிட்டேன்.</p><p>தனியார் வைத்தியசாலைக்கு வந்து, பதிந்துவிட்டு ஓரிரு நிடங்களுக்குள் என்னை வைத்தியரிடம் அழைத்து சென்றார்கள். அருகில் அமரவைத்து 10 நிமிடங்களுக்கு அதிகதாக நான் சொல்வதை முழுமையாக கேட்டு, அதற்கான காரணத்தை விளங்கப்படுத்திக்கொண்டு இருந்தார்.</p><p>வாயப்புண் வருவதற்கான காரணம் விற்றமின் குறைபாடு என்றதுடன் மருத்துவ பதங்கள் பலவற்றை பயன்படுத்தி விளக்கினார் அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு மனதில் நிற்கவில்லை, அத்துடன் அவை அவ்வளவு இலகுவாக உச்சரிக்கவும் முடியாதவை.</p><p>அவருடன் கதைத்தில் பாதி வருத்தம் குறைவடைந்த மனநிலை வந்துவிட்டது. இன்னும் 6 வாரங்களுக்கு பயன்படுத்த சொல்லியருக்கின்றார்கள், 6 வாரங்களுக்கு பிறகு அதனுடைய பலன் எவ்வாறு இருக்கின்றது என்பதை சொல்கின்றேன். உங்களில் யாருக்காவது அடிக்கடி வாய்ப்புண் பிரச்சனை வரும் என்றால் எனக்கு தெரியப்படுத்துங்கள், அதற்கு நீங்கள் என்ன செய்கின்றீர்கள் என்றும் சொல்லுங்கள்.</p><p>இலவசமாக கிடைக்கும் எதுவும் தரமானதாக இருக்காது, <br>தரமான எதுவும் இலவசமாக கிடைக்காது. <br>Kirupan Inpathas.!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac5513665076" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[உணவக அனுபவம் — Vanni Inn Restaurant — Jaffna]]></title>
            <link>https://medium.com/@Kirupan/vanniinnrestaurant-20a37edd7db1?source=rss-3b5fe834acc3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20a37edd7db1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kirupan Inpathas]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Mar 2023 05:49:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-15T05:49:30.360Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>உணவக அனுபவம் — Vanni Inn Restaurant — Jaffna</h3><p>Vanni inn Hotel &amp; Restaurant — Vavuniya இன் புதிய கிளை — யாழப்பாணம்.</p><p>முகநூலில் எங்கு பார்த்தாலும் ஆஹா ஓஹோ என்று positive reviews, சாப்பாடு எல்லாம் தரமானது என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரத்தில் இருந்தும் சொன்னார்கள். ஒருதடவை சென்று சாப்பிட்டு பார்க்கலாம் என்று முடிவெடுத்து இருந்தோம்.நண்பன் ஒருவனுடைய பிறந்தநாள் இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் வந்துவிடும் ஆனால் வேறு ஒரு நண்பன் கொழும்பு செல்ல இருப்பதால் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் பிறந்தநாளுக்கு முன்பாக வைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தோம். நானும் எனது நண்பர்களும் புதிய இடங்களுக்கு சென்று பல்வேறுபட்ட உணவுக்கலாச்சரத்தை விரும்பி, ருசிப்பது வழமை, சரி என்று Vanni in restaurant — Jaffna இற்கு போகலாம் என்று முடிவெடுத்து இருந்தோம்.</p><p>மார்ச் மாதம் 5ம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை, மதிய உணவிற்காக யாழ்ப்பாணம் சென்று உணவகத்திற்கான பாதையினை Google map இல் தேடினால் கிடைக்கவில்லை. முகநூலில் தேடியலைந்ததில் No 204 Brown road, Jaffna என்ற முகவரி கிடைத்தது அதனை வைத்து ஒரு வழியாக உணவகத்திற்கு சென்றுவிட்டோம்.</p><p>யாழ்ப்பாண பாரம்பரியத்துடன் கூடிய நாற்சதுர வீட்டினை உணவகமாக மாற்றியமைத்து இருக்கின்றார்கள். பராமரிப்பு நுழைவாயில் இருந்து அனைத்துமே பார்த்து பார்த்து செய்து இருக்கின்றார்கள். உண்மைக்குமே இந்த சூழல் ஒரு வித்தியாசமான அனுபவத்தையும் உணர்வினையும் தரும்.</p><p>உணவகத்தில் மதியம் 2.00–3.00 மணியளவில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. நாங்கள் பத்து நிமிடங்களாவது காத்திருந்து இருப்போம் அதற்கு பிறகு ஒருமேசை வெறுமையாக அதில் அமர்ந்தோம். எங்களை அதிகம் வெறுப்படைய செய்தது உணவு வகைகள் மற்றும் அதற்காக எடுத்துக்கொண்ட நேரம். நீங்கள் மதிய உணவிற்கு போகின்றீர்கள் என்றால் உங்களுக்கு menu card எல்லாம் தேவையில்லை. நான் சொல்வதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ரைஸ், பிரியாணி, நாசுக்கூர் இந்த மூன்றைத்தவிர வேறு எதுவும் இருக்காது. மற்றையது எல்லாம் இரவிற்கானது இரவு தான் நாங்கள் போக வேண்டும்.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fMTguVkQDAL8Rpv85mNqvA.jpeg" /></figure><p>சாப்பிட்டுக்காக காத்திருக்கும் நேரம் மற்றைய கடைகளை விட அதிகம் அத்துடன் ACயும் இல்லை அங்கிருக்கும் Aircooler பக்கமாக இருந்தால் சௌகரியாமாக இருக்கும்.</p><p>இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு சாப்பாட்டின் சுவை பற்றி சொல்லாவிட்டால் எப்படி? இவர்கள் சொன்னதைப்போன்று இருக்கும் என்று நினைத்துப்போனால் நிச்சயமாக ஏமாற்றம். ஆஹா ஓஹோ என்று இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை என்று சொல்வதற்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்கும். ஒருதடவை முயற்சி செய்து பாருங்கள் அவ்வளவு தான்.</p><p>Kirupan Inpathas</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20a37edd7db1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>