<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by MindJew on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by MindJew on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@LittleWattle?source=rss-abe8aa3e615d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*R-IkNnYlcNFT6nm-zQBzlw.jpeg</url>
            <title>Stories by MindJew on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@LittleWattle?source=rss-abe8aa3e615d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 07:38:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@LittleWattle/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[[รีวิว] 5 days in Wuhan ฉบับคนจิ๋ว ๆ]]></title>
            <link>https://medium.com/@LittleWattle/%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7-5-days-in-wuhan-%E0%B8%89%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B9%8B%E0%B8%A7-%E0%B9%86-11c26a635553?source=rss-abe8aa3e615d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11c26a635553</guid>
            <dc:creator><![CDATA[MindJew]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Jun 2017 16:48:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-17T17:20:08.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Conference ปีนี้จัดที่อู่ฮั่น เตรียมตัวไว้นะคะ เราจะไปจีนกัน”</em></p><p>นี่ฉันต้องไปจีนจริง ๆ หรอเนี่ย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก… กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็อยู่สนามบินดอนเมืองกับคณะอาจารย์เรียบร้อย ทริปนี้เราไปกัน 5 คน มีมาย ลูกไม้ อาจารย์กนกวรรณ อาจารย์มานพ และอาจารย์ตุ๊ก (แฟนของอาจารย์มานพนั่นเอง เอาละสิ ทริปนี้คนโสดมีโดนคิลแน่นอน)</p><p>นั่งเครื่องบินผ่านเส้นขอบฟ้ารวมเวลาได้ 3 ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย วันแรกที่ไปถึงอู่ฮั่น อากาศค่อนข้างเย็นสบาย เพราะมีฝนตกพรำ ๆ แดดไม่จ้าเหมือนวันปกติทั่วไป ฝนที่จีนมีความเหมือนที่ญี่ปุ่น คือจะตกเบา ๆ แต่ตกนาน บางวันตกเช้า บ่ายก็ยังไม่หยุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ydLrMjRtuZRK9Z8UhiOPmA.jpeg" /></figure><p>นี่เป็นครั้งแรกที่มายได้มาเที่ยวจีน จริง ๆ แล้วถ้าไม่ได้มางาน Conference นี้ จีนก็เป็นประเทศที่เราไม่คิดจะมาเที่ยวหรอก ไม่ใช่เพราะอคติอะไรนะคะ แต่คิดว่าเก็บเงินเที่ยวเกาหลี ญี่ปุ่นน่าจะสนุกกว่า (มีทุนน้อยต้องใช้สอยประหยัดเนาะ) แต่ไหน ๆ ได้มาแล้วก็ลองดูซะหน่อยแล้วกัน ถือว่าได้มาเปิดโลก เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ</p><p>โอเค งั้นมาเริ่มรีวิวทริปอู่ฮั่น 5 วันของเรากันเลย ขอเริ่มจากสิ่งที่เราประทับใจก่อนแล้วกันนะ</p><h3>1. ของใช้และเสื้อผ้าถูกมาก</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ExMIa9YtqXrMqYkVzfa88Q.jpeg" /><figcaption>Jianghan Road</figcaption></figure><p>สิ่งที่ประทับใจอันดับ 1 แน่นอนล่ะค่ะ ของถูก มันถูกยังไง? เพื่อให้เห็นภาพมากขึ้น ของราคา 120 หยวน เราสามารถต่อไปเลย “60 หยวนได้ไหม” ต่อไปครึ่งราคาเลย บางที่ก็ได้ แต่ถ้าบางที่ไม่ให้ก็อาจจะต้องใช้ทริคนิดหน่อย <strong>ทริคก็คือ เดินออกจากร้านค่ะ</strong> 555555 ถ้าเขายอมเขาจะรั้งเราไว้ “อ่า ก็ได้ๆ” พร้อมกับมีเหวี่ยง ๆ และบ่นเล็กน้อยเป็นภาษาจีนซึ่งเราก็ฟังไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆ แต่ถ้าเขาไม่ยื้อ ไม่รั้ง อันนี้ก็คงต้องยอมนะคะ เดินไปก่อนแล้วค่อยกลับมาต่อใหม่อีกรอบราคาเบา ๆ กว่านั้นก็ได้ค่ะ</p><p>ที่แนะนำอีกอย่างคือ Miniso ที่นี่ดีมากเลยค่ะ ของปกติราคา 10 หยวน (50 บาท ที่ไทย 69 บาท) ช่วงที่เราไปเป็นช่วงรุ่งเรืองของ We bare bears , Moomin และ Powerpuff girls มีทุกอย่างจริง ๆ ถุงเท้าเอย กระติกน้ำเอย กระจกพกพาเอย เดินเพลินเลยจ้า แต่น่าเสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมา ถ้าใครชอบ We bare bears, Moomin หรือ Powerpuff girls ถ้ามีโอกาสก็อย่าลืมแวะเข้าไปดูนะคะ</p><h3>2. จัดไฟตกแต่งร้านสวยอย่างกับอยู่ยุโรป</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZYgaHgurfwqEg4DcE_hYGA.jpeg" /></figure><p>เนื่องจากว่าโซนที่เราพักเป็นแหล่งท่องเที่ยว ถนนคนเดิน ออกแนวตลาดกลางคืน ตอนค่ำ ๆ ออกมาเดินเลยได้เห็นการเล่นไฟตกแต่งร้านของที่นี่ เขาชอบใช้ไฟที่เป็นเส้น และวิ่ง ๆ ตอนกลางคืนเลยสวยมากเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นโซนปกติ ก็จะเป็นตึกเหลี่ยม ๆ สีน้ำตาล เทา เหลืองหม่น ๆ ตามสไตล์ของพี่จีนเขา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r3Vo4j1Ic4Ogd1cEcpMtIA.jpeg" /></figure><h3><strong>3. มี Passion ในทุเรียนอย่างบ้าคลั่ง</strong></h3><p>อันนี้มายก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันนะคะ ทำไมคนจีนถึงคลั่งไคล้ทุเรียนอะไรขนาดนั้น เราเองเป็นคนที่ทานทุเรียนได้ แต่บางอย่างที่คิดว่ามันไม่น่าจะเข้ากัน เราก็ไม่ทานอย่าง ไอติมทุเรียน บิงซูทุเรียน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาไปเลย เมื่อมายไปอยู่ที่นั่นแล้วได้เจอกับ <strong>“พิซซ่าหน้าทุเรียน”</strong> … เอ่อะ ขอไม่ลองแล้วกันนะ ขอทานอย่างอื่นดีกว่า ฮ่า ๆ ถ้าใครเคยลองมาบอกกันบ้างนะคะ ว่ามันเป็นยังไง</p><h3>4. อาหารเกาหลีที่จีนอร่อยมาก!! (เดี๋ยว…)</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iiR_-_IgWRbtvwByiD8wRA.jpeg" /><figcaption>ซุปกิมจิ</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SubX0wDqXu7MAaO1uRDsTA.jpeg" /><figcaption>คิมบับปลาไหลย่าง ดีงามมากกกก</figcaption></figure><p>อาหารเกาหลีที่นี่อร่อยจริง ๆ นะ สำหรับเราถือว่าอร่อยกว่าที่ไทย ถือเป็นเรื่องราวดี ๆ เพราะเราชอบทานอาหารเกาหลี ราคาอาหารที่นั่นก็พอ ๆ กับบ้านเรานะคะ ไม่ได้ต่างกันมาก แต่ถ้าเป็น street food ก็จะถูกกว่าบ้างเล็กน้อย ก็ลอง ๆ กันไป ลองไปลองมา อ้าว ที่กินไปเมื่อคืนนั่นนื้อแพะ … อ้าวนั่นเนื้อกบ มันก็หรรษาไปอีกแบบนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x-No2cCeKD3lBOcU304Zyw.jpeg" /><figcaption>4 ไม้ 10 หยวน (50บาท)</figcaption></figure><h3>5. บะหมี่ที่จีนเส้นยาวถึงลำไส้ใหญ่</h3><p>วันเกิดมายตอนเด็ก ๆ พ่อเคยบอกให้แม่ทำผัดหมี่ซั่ว โดยใช้เส้นยาว ๆ เพราะคนจีนเขาเชื่อว่ามันสื่อถึงอายุที่ยืนยาว ดังนั้นที่จีนเราจึงพบร้านบะหมี่ที่เส้นยาวววถึงลำไส้ใหญ่ได้ตามทั่วไป บะหมี่ที่นั่นก็ถือว่าอร่อยอยู่นะ แต่มันก็จะดวงหน่อยๆ อร่อยบ้าง ไม่อร่อยบ้าง แล้วแต่ร้านนะคะ แล้วแต่ดวงของคุณค่ะ</p><p>หมดแล้วค่ะเรื่องที่ประทับใจ เข้าสู่โลกแห่งความ<strong>โหดร้าย</strong>ที่เราต้องเผชิญกันบ้าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zSOXm3t9svprKfpXapcxsA.jpeg" /></figure><h3>1. ใดใดในอู่ฮั่นมักมีกลิ่นตุ่ย ๆ</h3><p>อาจจะเป็นเพราะเราไม่ชินกับกลิ่นตุ่ย ๆ ของเขาด้วยมั้งคะ เหมือนที่เขาบอกกันว่าคนไทยเองก็จะมีกลิ่นเครื่องเทศของเรา เช่น พวกกระเทียม ที่ชาติอื่นเขาจะมองว่ามันเหม็น เราก็รู้สึกว่ากลิ่นที่จีนมันตุ่ย ๆ ตลอดเวลาจริง ๆ แต่ละสถานที่กลิ่นนั้น ๆ ก็ต่างกันไป</p><h3>2. กลิ่นบุหรี่ขนาดนี้ พี่เคี้ยวมาหรือเปล่าคะ</h3><p>ต้องออกตัวก่อนว่าเราเองเป็นคนที่ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่มาก ๆ ได้กลิ่นนิดหน่อยก็รู้สึกว่าเหม็นแล้ว และที่อู่ฮั่นเขาสูบบุหรี่กันหนักหน่วงมากกก สูบได้ทุกที่ ไม่ว่าจะในร้านอาหาร ในห้าง ห้องรับรองประชุม หรือแม้แต่ในสนามบินก็ยังเจอ บางคนก็กลิ่นบุหรี่แรงถึงขนาดที่ว่าแค่เดินสวนกันเฉย ๆ ยังแทบจะเป็นลม ใครที่ไม่ชอบก็อย่าลืมเตรียมแมส เตรียมผ้าปิดปากไปด้วยนะคะ เราพลาดลืมพกไว้เอง ไม่ได้ซื้อใส่เองด้วย T^T</p><h3>3. หม่าล่าคือไรนะ?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0CfOiXveTNn9iCspzX9tpQ.jpeg" /><figcaption>ไส้กรอกทอดคลุกหม่าล่า รสชาติเหมือนไส้กรอกผสมกุนเชียง</figcaption></figure><p>เครื่องเทศจีนที่หลายคนน่าจะรู้จักนั่นก็คือ หม่าล่า “หม่า” แปลว่า “ชา” ส่วน “ล่า” แปลว่า “เผ็ด” สรุปก็คือกินแล้วเผ็ดแบบลิ้นชาแปลก ๆ เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่ก็ทานได้ มันเป็นเครื่องเทศที่เขาใส่กับทุกอย่างจริง ๆ เจอบ่อยแต่จะมากจะน้อยแล้วแต่อาหารประเภทนั้น ๆ ใครที่ไม่ชอบอาจจะลำบากหน่อยนะคะ ต้องเลือกทานหน่อย แต่เราว่ากินบ่อย ๆ มันก็จะเริ่มชินไปเอง</p><h3>4. เฉี่ยวเท้าหนูไปนิดเดียวเองนะคะคุณตา</h3><p>สิ่งหนึ่งที่ต้องระวังเวลาเดินที่อู่ฮั่นคือ การถุยน้ำลายของผู้สูงอายุ คือมันมาไกลมากจริง ๆ เสมือนมีพลังลมปราณในการส่ง และพลังเสียงภายในที่เปล่งคำรามออกมาอย่างชัดเจน ถ้าไม่หลบอีกนิดนึงคือลงเท้าหนูเต็ม ๆ แล้วนะคะคุณตา TT</p><h3>5. พฤติกรรมการกินที่ไม่รู้จะชินยังไง</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o0W5VLlfvfFHn8y5qSsFQg.png" /></figure><p>ก็ … จากในรูป ถ้าเราจะทิ้งเศษกระดูกต่าง ๆ ที่เรากินเหลือ หรือเศษอาหารที่เราไม่กินเราก็จะใช้ทิชชู่ห่อหรือรองนิดนึง … แต่ที่นี่ไม่มี “กิน” แล้วก็ “คาย” บนโต๊ะเลย ……………ไม่ใช่แค่สำหรับเศษกระดูกเยอะ ๆ แบบนี้ แต่ในร้านโจ๊กก็เช่นกัน เศษอาหารที่ไม่ทาน เขาก็จะคายทิ้งไว้บนโต๊ะ อื้มมมมมม….. ออกจะโฉ่งฉ่างนิดนึงนะ</p><p>ทั้งหมดก็ประมาณนี้สำหรับการเปิดโลกใหม่ที่อู่ฮั่น 5 วันของเรา ต้องบอกก่อนว่าเราไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ภาพลักษณ์ของจีนไม่ดีแต่อย่างไรนะคะ เพราะการไปเที่ยวครั้งนี้เราก็สนุกและเพลินเพลินดี ไม่ได้มีเรื่องไม่ประทับใจอะไร มันเป็นเพียงแค่วัฒนธรรมที่แตกต่างกันเท่านั้น ยังไงถ้ามีโอกาสก็อยากให้ไปลองเที่ยวดูสักครั้งนะ</p><p>เซี่ยเซี่ย อู่ฮั่น ❤</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uz98suerjsyBdwhO4RKnNw.jpeg" /><figcaption>สร้อยข้อมือจากในวัดที่จีน เห็นแล้วคิดถึงใครบางคนแปลก ๆ</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ASjU2_lBMqLGrue2saOJuw.jpeg" /><figcaption>สะพานลอย … ทางลงยาวขนาดนี้เดินเมื่อไหร่จะถึงอ่ะ 5555</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11c26a635553" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[YWC ค่ายนี้ทำอะไรฉัน??]]></title>
            <link>https://medium.com/@LittleWattle/ywc-%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99-9867f01f3304?source=rss-abe8aa3e615d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9867f01f3304</guid>
            <category><![CDATA[ywcth]]></category>
            <category><![CDATA[ywc14]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[MindJew]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Dec 2016 03:52:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-28T06:23:55.565Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*uJSf_SAwXf3cdoX0YkmrYQ.png" /></figure><p>เพิ่งจบไปกับ ค่าย YWC หรือ Young Web Master Camp มายว่ามายโชคดีมากที่ได้มีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งใน YWC#14 ติดเข้าไปในค่ายนี้โดยที่เริ่มจาก 0 มาสมัครแบบงงๆ มาโล่งๆ มาแต่ตัวมากๆ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจบค่าย หลายสิ่งหลายอย่างมันเปลี่ยนไปมากจริงๆ ค่ายนี้ทำอะไรฉันบ้าง มาดูกันเลย</p><h3>1. ต่อเติมโลกใบเล็กให้ใหญ่ขึ้น</h3><p>ค่าย YWC ครั้งที่ 14 นี้ จัดที่คณะ ICT มหาวิทยาลัยมหิดล สถานที่สวยงาม หรูหรามาก ถึงจะไกลจากบ้านมาย แต่ก็คุ้มค่ามากที่ไป ค่ายนี้มีวิทยากรที่มีประสบการณ์มากมายหลากหลายสาขา เจ้าของบริษัทดังๆ บริษัทนู้น บริษัทนี้</p><p>การที่ได้ฟังพี่ๆ พูดถึงเรื่องต่างๆ เทคนิคต่างๆ ถือเป็นการเปิดโลกของเรามากจริงๆ มันทำให้มายได้รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน จบค่ายแล้วรู้เลยว่าเราเป็นแค่จุดเล็กๆบนโลกเท่านั้น เรายังต้องพัฒนาตัวเองอีกเยอะ</p><h3>2. สร้างฐานความรู้และเทคนิคให้กว้างขึ้น</h3><p>สาขาที่มายสมัครคือสาขา Web Content โดยวิทยากรในบรรยายพิเศษวันแรก ได้แก่ พี่เป้ จากเว็บ Dek-D และพี่เอ็ม (Khajochi)</p><p>พี่เป้สอนเทคนิคการทำ Content หลายเรื่อง ที่เราประทับใจมากๆ ก็คือเรื่องรถขายลูกชิ้นปิ้ง พี่เป้เล่าว่า พี่เขาเดินออกมาเห็นรถขายลูกชิ้นหน้าออฟฟิศ ก็คิดว่า เอ๊ะ!! รถขายลูกชิ้นที่ประเทศอื่นนี่จะเป็นยังไงนะ เลยเกิดเป็นกระทู้ “ความแตกต่างของ Street Food ของแต่ละประเทศ”</p><p>พี่เอ็มให้ข้อคิดกับเราและสอนเทคนิคดีๆมากมาย ตอนแรกมายเป็นคนที่กลัวพี่เอ็มมาก ตั้งแต่สัมภาษณ์แล้ว สงสัยเพราะพี่เอ็มเป็นคนไม่ค่อยยิ้มด้วย ฮ่าๆ วันนั้นพี่เอ็มให้ selfie 1 รูปที่บ่งบอกตัวเอง และพี่เอ็มก็ได้แถมนิยามที่น่าประทับใจไว้ว่าคนทำ Content คือ</p><blockquote><strong>“คนที่ผลิต Content ของตัวเอง แม้ว่าจะมีคนอ่านหรือไม่ก็ตาม”</strong></blockquote><p>นอกจากพี่เป้และพี่เอ็มแล้วยังมีวิทยากรอีกมากมายที่มาเล่าเรื่องราว ให้ความรู้และมอบเทคนิคเยอะแยะมากมาย ตลอดทั้ง 4 วันของค่าย ให้เขียนเล่าบทความเดียวก็คงไม่หมด เอาเป็นว่าค่ายนี้มันดีจริงๆอะ ไปยังไงก็ได้ความรู้กลับมาแน่นอน ไม่โกหกไม่หลอกลวง</p><h3>3. จัดความคิดให้เป็นระบบ</h3><p>นอกจากการบรรยายแล้ว ในค่ายยังมีการให้ทำ Brainstorming ระดมสมองเพื่อกำหนดปัญหาและคิดวิธีการแก้ไขปัญหาออกมาให้เป็นเว็บไซต์ ร่วมกันกับเพื่อนๆในกลุ่ม หัวนี่แทบระเบิดกันเลยทีเดียว</p><p>มีพี่ตั้งเป็นคนถ่ายทอดวิธีการคิดอย่างเป็นระบบ สอนให้คิดแบบเป็นขั้นเป็นตอน ทำให้เราเรียนรู้วิธีคิด ในเวลาที่จำกัดมากกกก เพื่อให้เรามองปัญหาให้ขาดและหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ชัดเจน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*1hh9Xa_cZDw17D6uszhcxQ.png" /><figcaption>ช่วงเวลาแห่งการใช้ความคิด</figcaption></figure><p>เรื่องวิธีการสำหรับมายคิดว่ามันค่อนข้างซับซ้อนและยากเพราะด้วยเวลาที่จำกัด อยากจะขอเวลาพี่ตั้งอีกสัก 3 วันในการคิดทุกอย่าง ฮ่าๆๆ ยิ่งตอนสัมภาษณ์เพื่อหา insight คือคิดคำถามไม่ออก ไม่รู้จริงๆ ว่าควรถามยังไงให้ได้ insight ที่มีค่าสำหรับการทำโปรเจคเรา ฮืออ</p><h3>4. ตอกย้ำการทำงานเป็นทีม</h3><p>ในค่ายมีสาขา 4 สาขาย่อย ได้แก่ Content , Design , Programming และ Marketing ในกลุ่มหนึ่งจะมีทั้ง 4 สาขา สาขาล่ะ 2 คน พวกเรา 8 คนต้องช่วยกันสร้างสรรค์ให้เว็บมันออกแบบมาสมบูรณ์ที่สุด</p><p>กลุ่ม E ของเราคุยกันเยอะมาก เพื่อจะหาวิธีให้โปรเจคของเราครอบคลุมวิธีแก้ปัญหา ไม่ใช่ไปเพิ่มปัญหา เพราะหัวข้อที่เราเลือกมานั้นค่อนข้างยาก คือ การแพทย์ เราเลือกที่จะแก้ปัญหาที่ โรงพยาบาลรัฐบาล ซึ่งมีรายละเอียดยิบย่อยเยอะมากก</p><p>จนถอดในแล้วถอดใจอีก โดนรุ่นพี่ยิงปัญหารายละเอียดเป็นพายุหมุนเลยทีเดียว จนเหลือเวลาแค่ 4 ชั่วโมงสุดท้ายในการรีบลงมือทำ แต่เราก็ร่วมมือกัน ตายก็ตายด้วยกันเอ้าา!! ทีม E!!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*KTXBpleC_3dDY9YQK7OPpA.png" /><figcaption>หน้าตาโรยแรงมาก ฮ่าๆๆๆ</figcaption></figure><h3>5. ดึงความอดทนออกมาใช้ให้สุดขีด</h3><p>ตลอด 4 วัน 3 คืน เราต้องใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุดเพื่อที่จะสร้างเว็บไซต์ออกมาให้สมบูรณ์ที่สุด เชื่อว่าทุกคนได้พักผ่อนกันน้อยมาก ทั้งน้องค่ายและพี่ค่าย อย่างมายเอง 3 คืน ได้นอนคืนละ 3 ชั่วโมง</p><p>เป็นค่ายที่ตื่นมาเจอหน้าเพื่อน เห็นสภาพแต่ล่ะคน แค่มองตาก็เข้าใจกัน ไม่ต้องพูดอะไรมาก ฮ่าๆ เรียกได้ว่าเป็นค่ายสร้างซอมบี้เลยก็ว่าได้</p><p>และวันที่ทำโปรเจคภายในเวลา 8 ชั่วโมงนั้น ไม่มีใครอยากเสียเวลาลงไปกินข้าวเลย และจริงๆด้วยสถานการณ์ในตอนนั้นก็ไม่มีใครหิว ยกเว้นน้องนิวผู้กินทุกอย่าง มันค่อนข้างเครียดยิ่งถ้าเรายังมีปัญหาที่ยังเคลียร์ไม่ชัดเจนเวลาที่มีก็ยิ่งน้อยลงๆ</p><h3>6. ทิ้งไว้ด้วยมิตรภาพที่อยู่รอบตัว</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*DVU9FiZBxCkueXceU2H28w.png" /><figcaption>ทีม E !!</figcaption></figure><p>มิตรภาพที่ได้จาก 4 วัน 3 คืนมันมากมายจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่ค่าย พี่วิทยากร และเพื่อนที่มาจากทุกสาขารอบด้านไปหมด มายเรียน IT ก็จะมีแต่เพื่อนสายคอมๆเยอะ แต่ตอนนี้กลายเป็นมีทั้งถาปัต การตลาด เด็กฟิล์ม หรือทันตะก็มาหมด</p><p>ได้รู้จักคนเยอะขึ้น เพราะยังมีพี่ๆ YWC อีกทั้ง 13 รุ่น ในกรุ๊ป และไม่น่าเชื่อว่าพี่ YWC บางคนก็อยู่ในซอยบ้านเดียวกับมายด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆ ที่สำคัญตั้งแต่หลังจบค่ายมา <strong>โนติ Facebook เด้งตลอด!!</strong> ไม่ขาดสายเลย</p><p>ค่ายนี้ได้อะไรเยอะมากจริงๆ แต่มายขอเล่าไว้ประมาณนี้นะคะ รายละเอียดยังไงน้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ คนไหนมีข้อสงสัยอะไรทักมาหลังไมค์ได้ เพราะมันเล่าไม่หมด ฮ่าๆๆๆ</p><p>สุดท้ายนี้ก็อยากจะขอบคุณเพื่อนๆในทีม E ที่อดทนมาด้วยกัน คิดแผนต่างๆนาๆ หัวแทบระเบิดกันทุกคืน ถึงเราจะผิดพลาดไปบ้าง แต่นี่มันก็เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะ</p><p>ขอบคุณพี่ซีเนียร์ทุกคน พี่ๆเก่งมากจริงๆ ขอบคุณพี่แอ๊ม YWC#10 ทำให้พวกหนูมองปัญหาให้ละเอียดขึ้นจาก insight ของพี่ และพี่ๆที่เข้ามาช่วยคิดงานตอนตีหนึ่งตีสองก็ยังมา ขอบคุณมากจริงๆค่ะ</p><p>ขอบคุณพี่ค่ายและพี่วิทยากรทุกคน ที่มาให้ความรู้และเสียสละเวลามาจัดค่ายดีๆ แบบนี้ ขอบคุณนะคะ ❤</p><p>ขอบคุณรูปภาพจากเพจ : Young Web Master Camp</p><p>มายจิ๋ว Content YWC14</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9867f01f3304" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>