<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Marek Jankowski on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Marek Jankowski on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma?source=rss-40307f278f75------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*B5Ceqqh98k6t6Wf4ElLrJQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Marek Jankowski on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma?source=rss-40307f278f75------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 10:24:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@MalaWielkaFirma/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak rozkręcać biznes bez pieniędzy — proste techniki i narzędzia]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/jak-rozkr%C4%99ca%C4%87-biznes-bez-pieni%C4%99dzy-proste-techniki-i-narz%C4%99dzia-6b46ab790ffc?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b46ab790ffc</guid>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[facebook-marketing]]></category>
            <category><![CDATA[sales]]></category>
            <category><![CDATA[facebook]]></category>
            <category><![CDATA[biznes]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Jul 2017 20:46:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:32:51.679Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hqfq0xAfxj23JSdra8oiFw.jpeg" /></figure><p>Nie potrzebujesz dużych oszczędności ani inwestora, żeby stworzyć i rozwijać własny biznes.</p><p>Posuwanie się do przodu małymi krokami jest co prawda mniej spektakularne, ale też działa. Sam rozwijałem firmę w taki sposób. Nie miałem ani oszczędności, ani bogatego wujka.</p><p>Zaprosiłem do rozmowy człowieka, który przeszedł podobną drogę. Jest internetowym przedsiębiorcą, wydawcą amerykańskich bestsellerów i autorem książek biznesowych. Jego znaki charakterystyczne to szeroki uśmiech i muszka. Niektórzy żartują, że pewnie nawet śpi w muszce (i przyznał mi się, że faktycznie raz mu się to zdarzyło, ze zmęczenia). Moim gościem jest <strong>Marcin Osman</strong>.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/167"><em>malawielkafirma.pl/167</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D11908640%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf167-bezplatne-narzedzia-marketingowe&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7d70342d5d5410e3a1812c94905965e8/href">https://medium.com/media/7d70342d5d5410e3a1812c94905965e8/href</a></iframe><p><strong>Cześć, Marcin!</strong></p><p>Cześć, Marek, witaj!</p><p><strong>– Powiedz: co ostatnio czytałeś? Zdaję sobie sprawę, że pytanie o to wydawcy jest dosyć ryzykowne, bo prawdopodobnie kiedy ten podcast się ukaże, będziesz już siedem książek do przodu.</strong></p><p>U mnie jest tak, że czytam książki, które nawet nie miały premiery jeszcze w Stanach, bo otrzymujemy ich maszynopisy. Czytanie książki wygląda u mnie tak, że otwieram PDF, lecę, skanuję, patrzę i mówię: nie, kolejna. Książkę 300-stronicową potrafię przeczytać w 15 minut i podjąć decyzję: hm, jednak jej nie wydajemy.</p><p><strong>– Ale to chyba jest trochę podobny sposób myślenia jak czytelnika w księgarni, przynajmniej takiej tradycyjnej, gdzie człowiek wchodzi, bierze książkę, przegląda, przerzuca parę stron i mówi: a, nie pasuje mi. Właściwie nie wiadomo dlaczego, bo jej <em>de facto</em> nie przeczytał, ale myślę, że to jest zbliżone.</strong></p><p>Zauważyłem, że ok. 50% osób, które kupują książkę, w ogóle jej nie czyta i to nie przeraża mnie absolutnie, bo ja patrzę na cyfry sprzedaży książek, a nie na poziom czytelnictwa, który jest mierzony chyba w ten sam sposób, bo na pewno nie w formie podpytywania czytelnika, co było w 15 rozdziale na 8 stronie.</p><p><strong>– Dobra, to zapytam cię: co takiego ostatnio czytałeś, co nasi słuchacze też mogą przeczytać?</strong></p><p>Ja czytam cały czas jedną książkę, którą wydaliśmy: <a href="https://osmpower.pl/pl/p/Zapytaj-Garyego-Gary-Vaynerchuk/176"><em>Zapytaj Garyego</em></a> Gary’ego Vaynerchuka, bo ona jest złożona z pigułek, czyli jest pytanie i odpowiedź. Na różnych etapach biznesu i życia szukam różnych odpowiedzi. To moja biblia marketingowa i biznesowa, do której ciągle wracam. Pojawiają się oczywiście inne książki, ale z tą jestem przez cały czas.</p><p><strong>– A co takiego w niej jest, czego nie dają ci inne książki?</strong></p><p>Pigułkowatość: pytanie–odpowiedź. Bo taka normalna książka z fabułą, gdzie autor opowiada, co u niego, albo mówi, czym jest marketing, mnie nie interesuje — nie chcę wiedzieć, czym jest marketing, ale jak mogę użyć jednego z pomysłów marketingowych do mojej strategii, żeby zaczęła działać.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Nie%20chc%C4%99%20wiedzie%C4%87%2C%20czym%20jest%20marketing%2C%20ale%C2%A0jak%20mog%C4%99%20u%C5%BCy%C4%87%20pomys%C5%82u%20marketingowego&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Nie chcę wiedzieć, czym jest marketing, ale jak mogę użyć pomysłu marketingowego</a></blockquote><p><strong>– A nie masz takiego poczucia, że jeżeli ten sam autor odpowiada na ileś tam kolejnych pytań, to w pewnym momencie tak naprawdę trochę zaczyna płynąć i bardziej opiera się na własnej intuicji, a mniej na doświadczeniu, wiedzy i racjonalnych przesłankach?</strong></p><p>Mnie to w ogóle nie przeszkadza, bo ja też pracuję bardzo intuicyjnie. Ta intuicja wynika z doświadczenia: im więcej doświadczeń, tym lepsza intuicja. Mówił o tym Josh Altman — <a href="https://osmpower.pl/joshaltman">jego książkę</a> też wydaliśmy. On dokładnie opisał, czym jest świadoma intuicja, która wynika z dużej ilości doświadczeń — z każdym kolejnym doświadczeniem zdobywa się wiedzę szybciej i konkretniej, jest jeszcze łatwiej podejmować decyzje na poziomie tego <em>feeling guts</em>. Ale to jest wynikiem doświadczeń.</p><p>Moja strategia działania opiera się na wykonywaniu ogromnej liczby mikrokroczków, ale superszybko, a według moich obserwacji ludzie próbują znaleźć jakąś receptę, złotą strategię, która w ciągu jednej nocy przeniesie ich o trzy lata do przodu. Ja nie, ja wykonuję mikroczynności, ale robię to bardzo szybko i tego jest dużo. Wszystkim się wydaje, że ja pędzę, a tak naprawdę jestem megażółwiem, bo robię maleńkie rzeczy, tylko bardzo wiele.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Ja%20wykonuj%C4%99%20mikroczynno%C5%9Bci%2C%20ale%C2%A0robi%C4%99%20to%C2%A0bardzo%20szybko%20i%C2%A0tego%20jest%20du%C5%BCo&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Ja wykonuję mikroczynności, ale robię to bardzo szybko i tego jest dużo</a></blockquote><p><strong>– Pewnie o takich mikrokroczkach też trochę opowiemy, dlatego że chciałem z tobą porozmawiać o tym, jak można skutecznie promować swoją firmę bez wydawania pieniędzy. Nawet w wizytówce, na własnym blogu, masz takie zdanie, że to jest twoja domena. Z mojego doświadczenia wynika, że jeżeli chcesz robić biznes bez kasy, to tak czy inaczej coś musisz zaangażować — najczęściej swój czas. W porządku, jeśli jesteś na początku budowania firmy, bo wtedy masz tego czasu dużo — nie masz jeszcze klientów, pracowników, nikt ci nie zawraca głowy o miliard rzeczy.</strong></p><p>Księgowa nie pyta o faktury.</p><p><strong>– Otóż to. Możesz sobie ten czas poświęcać, tylko że później masz go coraz mniej. Jakie są twoje doświadczenia? Czy rzeczywiście jeżeli nie pieniądze, to czas, czy może jeszcze coś innego?</strong></p><p>Na początku zawsze jest czas — masz pomysł i wizję, nie masz pieniędzy, więc masz czas. Ciśniesz — mówiąc brzydko — napieprzasz do przodu [śmiech] i to powoduje, że zamieniasz swój czas na efekty.</p><p>Drugi element, który dochodzi z czasem, to społeczność — ona jest twoim lewarem. Jeśli ja robię teraz godzinny <a href="https://malawielkafirma.pl/facebook-live/">Facebook Live</a>, to ogląda mnie 500, 1000, czasem 100 osób, a już nie trzy osoby, więc moja godzina czasu jest mnożona przez 300. Społeczność jest najpierw słuchaczem. Jeśli dołożymy do tego jej interaktywność, czyli każde udostępnienie, polecenie albo tagowanie znajomego w komentarzach — tak bardzo często dzieje się na Live’ach — to masz trzeci element, który jeszcze bardziej odzyskuje twój czas.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Spo%C5%82eczno%C5%9B%C4%87%20jest%20twoim%20lewarem&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Społeczność jest twoim lewarem</a></blockquote><p>Ta godzina włożona w Live’a, dzięki temu, że słucha cię 300 osób i że one później to udostępniają, generuje ci zasięg razy 3, 9, 50. I to jest rozszerzanie się tego like’a — chciałem pokazać taki trójkącik postawiony na wierzchołku — to odkleja w sposób bezpośredni efektywność twoją lub twojego czasu. Nie zamieniasz jednej godziny na jedną godzinę, tylko w ciągu jednej godziny wytwarzasz 500 godzin contentu generowanego przez zasięg twojej społeczności.</p><p><strong>– To mi trochę przypomina rozmowę z człowiekiem, który kiedyś, dawno temu, mówił mi o systemach franczyzowych. Pamiętam, że powiedział: wolę mieć złotówkę z pracy 300 osób niż 300 zł z godziny własnej pracy, bo wtedy mam tę godzinę wolną — te osoby robią i przynoszą mi po tej złotówce, a ja ciągle mam tę godzinę.</strong></p><p>Ja też nie jestem taki standardowy, bo są ludzie, którzy zadają pytanie: Co zrobić, żebym mógł mieć więcej czasu albo mieć lepszy balans w życiu? A ja sobie myślę: hm, ja chcę robić biznes całą dobę, ja jestem biznesem, ja to uwielbiam, w ogóle nie chcę się uwalniać od biznesu, mimo że wielu ludzi wokół mnie takie pytania mi zadaje. Ale ja wolę się uwalniać od czynności delegowalnych i wykonywać te, które są niedelegowalne.</p><p>Teraz np. tworzę dużo contentu wideo, który jest niedelegowalny, bo to ja muszę go stworzyć, gadać moją paszczą. Ale teraz pracujemy nad utylizacją tego, co nagrałem, czyli porcje wiedzy pocięte na Instagram, YouTube. Dopalenie tego reklamą itd. powoduje, że jest większa utylizacja, a ja mogę zająć się tworzeniem innej formy contentu.</p><p>Wymyśliłem sobie dwa nowe formaty wideo, których w Polsce jeszcze nie widziałem, i zrealizowanie tego zajmie mi kupę czasu, ale mogę to robić — Marcin Osman żyje w Internecie, nawet gdy nie tworzy treści live. Mogę wyjechać na pół roku i będziesz miał, Marek, na swoim Facebooku codziennie inne wideo ode mnie.</p><p><strong>– Powiedziałeś o tej społeczności, o tym, że ona pomaga ci pomnażać czas, tylko ktoś, kto tej społeczności jeszcze nie ma, pewnie patrzy z zazdrością i myśli: O kurczę, fajnie, gdybym ja był takim Osmanem i miał te 300 czy 500 osób na Live’ie, wtedy mógłbym sobie siedzieć, a oni nieśliby moje słowo dalej. Tylko skąd tych ludzi ściągnąć? Jak ich zainteresować, jak sprawić, żeby chcieli mnie oglądać i dzielić się tym, co ja mówię?</strong></p><p>Mam dwie odpowiedzi. Jedna jest bardzo motywacyjna — sprawdziłem to na znajomych, fajnie działa i to są fakty — obaj na początku mieliśmy zero słuchaczy. Gdy to mówię ludziom, odpowiadają: Hm, rzeczywiście. Nie miałem społeczności, nie dostałem jej w prezencie na 18. urodziny: A, tutaj masz 300 fanów — jedziesz! I to pierwsza część.</p><p>Druga jest taka, że każdy, kto ma konto na Facebooku, ma społeczność. Błąd popełniany przez ludzi zaczynających z biznesem internetowym polega na tym, że zakładają fanpage, na którym mają pięciu followersów: siebie, swojego pracownika, mamę i jakieś tam trzy fejkowe konta. Na swoim prywatnym koncie mają 300 znajomych, czyli potencjalnie 300 osób, które wysłuchają ich treści.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Ka%C5%BCdy%2C%20kto%20ma%20konto%20na%C2%A0Facebooku%2C%20ma%20spo%C5%82eczno%C5%9B%C4%87&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Każdy, kto ma konto na Facebooku, ma społeczność</a></blockquote><p>Zrobienie Facebook Live’a jest superproste: bierzesz komórkę, wyciągasz, Go Live — bum! — i masz pierwsze 3–4–15 osób na Live’ie. Jeśli zapowiesz tego Live’a „Hej, kochani, będzie Live wieczorem”, to tych osób nagle robi się 30 z twojej grupy znajomych. Jeśli dasz im wartościową treść, oni to udostępnią, to masz kontakt do innych ludzi i okazuje się, że w ciągu dwóch tygodni z 15 osób na Live’ie masz 50. Ludzie tego nie robią, bo wydaje im się, że konto prywatne jest do wrzucania zdjęcia obiadu albo zdjęcia dzieci, a u mnie każda aktywność to aktywność biznesowa.</p><p><strong>– To znaczy, że w ogóle nie prowadzisz prywatnego życia na Facebooku?</strong></p><p>W ogóle. Każda tworzona treść jest komunikatem biznesowym. Robiłem to w różnych kontekstach. Byłem na rybach, zrobiłem sobie zdjęcie z pstrągiem i opisałem, co mi dało wędkarstwo, bo spędzałem w młodości mnóstwo czasu sam. Opisałem, jak według mnie spędzanie czasu samemu na rybach spowodowało układanie się moich myśli. Jak zaowocował fakt, że nie miało na mnie wpływu środowisko młodzieży wokół mnie, którą widzę teraz, po tych 15 latach, i która, szczerze mówiąc, nie ma się czym pochwalić. Taką obserwację poczyniłem ostatnio: rzeczy, które robią moi znajomi z podstawówki.</p><p><strong>– Czyli gdybyś miał się ograniczyć tylko do jednej jedynej techniki marketingowej, to byłby to Facebook Live?</strong></p><p>Nie. Wyprostujmy może kilka mitów, które ja widzę w tym, co ludzie myślą i jak komentują. Oni postrzegają marketing jako promocję, a dla mnie marketing równa się sprzedaż. Jeśli do tego dołożę jeszcze mechanizm efektywności, na którym mi najbardziej zależy, czyli co mogę zrobić, aby najszybciej osiągnąć efekt minimalnym nakładem, wychodzi mi, że najprostszą formą marketingu i sprzedaży jest twój własny telefon. Albo Facebook, tyle że prywatne wiadomości.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Ludzie%20widz%C4%85%20marketing%20jako%20promocj%C4%99%2C%20a%C2%A0dla%20mnie%20marketing%20r%C3%B3wna%20si%C4%99%20sprzeda%C5%BC&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Ludzie widzą marketing jako promocję, a dla mnie marketing równa się sprzedaż</a></blockquote><p>Gdybym miał wybrać jedno narzędzie z Facebooka, którego bym używał, gdybym stracił wszystko, miał trzech znajomych, byłoby to wysyłanie prywatnych wiadomości, ale nie spamu: „Hej! Kup moją książkę”, „Hej! Kup mój produkt”, „Hej! Daj mi suba w podcaście!”, tylko byłoby to rzeczywiste nawiązywanie relacji pytaniami: „Hej! Co mogę dla Ciebie zrobić?”, „W czym mogę Ci pomóc?”, „Z czym masz problem w zakresie książek/biznesu/wędkarstwa?”.</p><p>To samo robiłbym w drugim kroku na grupach, czyli nie musiałbym w ogóle tej społeczności mieć — wchodzę na grupę Wędkarstwo Polska, tam jest 100 000 fanów szczupaków, robię dla nich wideo, tekst, w którym opisuję jakąś przynętę, a na końcu daję link do sklepu mojego kolegi, „jak wpiszesz hasło «Marcin», to masz 10% taniej” i ja z tego mam też 10%. Właśnie wymyśliłem biznes. Nie potrzebujesz nic mieć, żadnej społeczności.</p><p><strong>– Poza czasem.</strong></p><p>Poza czasem. Załóżmy, że masz godzinę czasu na dobę. Jak ją najbardziej efektywnie wykorzystać? Dokładnie tak, jak powiedziałem: znajdź sobie grupę tematyczną, w której będziesz przez tydzień tworzył wartość, nic nie sprzedając — taką grubą, konkretną, w punktach, merytoryczną — to ściągnie uwagę na twoje konto prywatne, na twoją osobę, zaczną zgłaszać się albo reklamodawcy, albo partnerzy z produktami.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Znajd%C5%BA%20grup%C4%99%20tematyczn%C4%85%2C%20w%C2%A0kt%C3%B3rej%20b%C4%99dziesz%20tworzy%C5%82%20warto%C5%9B%C4%87%2C%20nic%20nie%C2%A0sprzedaj%C4%85c&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Znajdź grupę tematyczną, w której będziesz tworzył wartość, nic nie sprzedając</a></blockquote><p>Jeśli ktoś chce ci dać paczkę swoich produktów za posta, to robisz to, ale tę paczkę później sprzedajesz na Allegro albo w tej samej grupie. I tak organicznie rośniesz, rośniesz, rośniesz, aż uznasz, że jednak masz czas na ten biznes i wyłączysz wtedy „ale” i skupisz się na maksa na tym przedsięwzięciu.</p><p><strong>– Jeżeli chodzi o te grupy, o których wspomniałeś — trzymajmy się tego wędkarstwa, bo to fajny przykład — załóżmy, że takich grup jest na Facebooku 50. Idziesz tam, gdzie jest najwięcej ludzi?</strong></p><p>Tak.</p><p><strong>– Czyli patrzysz na ilość, na nic innego?</strong></p><p>Idę tam, gdzie jest najwięcej ludzi, ale może się okazać, że większą konwersję sprzedaży będę miał z mniejszej grupy, która będzie bardziej sprofilowana. Im trudniej do grupy wejść, tym lepiej. Jeśli w grupie potrzebny jest akcept admina, żeby do niej się dostać — rewelacja, bo to znaczy, że pilnują tam porządku. Jeżeli wchodzisz tam już po akcepcie admina i masz regulamin — jeszcze lepiej, bo go czytasz. Jeśli admin usuwa twój post, to pokazujesz mu: zaraz, zaraz, ten post niczego nie łamie, nie psuje.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Im%20trudniej%20do%C2%A0grupy%20wej%C5%9B%C4%87%2C%20tym%20lepiej&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Im trudniej do grupy wejść, tym lepiej</a></blockquote><p>Istnieje bardzo fajny trik, który pozwala twoim postom być długo na górze grupy — a to cię interesuje najbardziej: przed wrzuceniem posta o charakterze inteligentnie sprzedażowym wysyłasz go do akceptu w prywatnej wiadomości do admina: „Cześć, Tomek! Z szacunku dla grupy chciałem się upewnić, czy treść, którą wrzucam, w żaden sposób nie uderza w regulamin grupy, bo moim celem jest wartość społeczności”. I robię to autentycznie szczerze, prawdziwie — nigdy nie zdarzyło mi się, żeby takie posty poleciały w dół. Ludzie byli w ogóle w szoku, bo nikt nie pyta o pozwolenie — wszyscy na pałę wrzucają spam na grupę i później się dziwią, że ich post został usunięty.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lliFQQHv1kjWTo2ucS7wFQ.jpeg" /></figure><p><strong>– Czyli z tych podstawowych narzędzi prywatne wiadomości, grupy.</strong></p><p>Kontakt bezpośredni, bo prywatna wiadomość może również być odpowiednikiem wykonania telefonu, napisania do kogoś na Skypie, spotkania się z kimś. Sprzedaż może odbywać się wszędzie — ludzie pakują się w narzędzia, czyli muszą mieć stronę, społeczność, a mnie fascynuje to, że właśnie nic nie musisz mieć: ani produktu, ani społeczności, jeśli chcesz być łącznikiem między jedną grupą a drugą.</p><p><strong>– Słyszałem taką plotkę, zapowiedź, że fanpage’e na Facebooku mają się przekształcać w grupy — mają mieć cechy grup, takie są podobno plany. Z twojego punktu widzenia to jest kierunek, na który czekasz, czy raczej coś, co nieszczególnie coś zmieni?</strong></p><p>Teraz [w dniu nagrania] mamy 2 maja. Tydzień temu założyłem fanpage Marcina Osmana. Powodem, dla którego to zrobiłem, było to, że mając bardzo mobilny styl życia, muszę mieć narzędzie do planowania postów, więc moje konto prywatne już mi nie wystarcza, nie pasuje do mojego stylu życia, który teraz jest mobilny — od 1 kwietnia do końca tego roku będę w permanentnej podróży. Dlatego założyłem fanpage. Chcę też lewarować pieniędzmi moje zasięgi, żeby działy się szybciej. Ale te pieniądze powstały z projektów, które były zrobione przez konto prywatne.</p><p>Odpowiadając na twoje pytanie: nie mam pojęcia, czy będą z tego grupy, czy nie, w ogóle nie podniecam się tym nowym trendem, który za chwilkę nadejdzie. Staram się rozwijać to narzędzie najlepiej, jak potrafię. W ciągu tygodnia mam prawie 1000 followersów na moim fanpage’owym Fejsie, wynika to głównie z przekierowania mojej społeczności właśnie tam, i sobie z tym eksperymentuję. Nie wiem, czy będę miał do końca roku 50 000 followersów czy like’ów, ale jest to bardzo prawdopodobne, bo tam kieruję cały ruch.</p><p>Ponadto będę teraz świadomie wchodził w reklamę płatną, ale też robioną samemu, a nie przez agencję czy zewnętrznego ninja, bo chcę zdobyć kompetencje w tym zakresie i to żadne rocket science. Treści organiczne, które budowały u mnie duże zasięgi, teraz dopalone komercyjnie znowu zrobią 3 ×, może 50 × tego, co robię.</p><p><strong>– Mówisz o wchodzeniu do innych grup i pomaganiu tam ludziom. Czy tworzenie własnych grup z twojego punktu widzenia to dobry pomysł, żeby zbudować społeczność?</strong></p><p>Jeśli miałbym jeden dzień w życiu robić coś w biznesie, to bym nie tracił czasu na robienie grupy, bo to wymaga czasu. To może być decyzja strategiczna, że robię, co robię, obok tego zakładam grupę, do której konwertuję, przerzucam klientów. Też tak robię, że mam zamknięte mastermindy — polega to na tym, że mamy grupę tematyczną, gdzie czytelnicy mojej książki <a href="https://osmpower.pl/pl/p/Biznes-ci-ucieka-Marcin-Osman-DRUK/100"><em>Biznes ci ucieka</em></a> mają dostęp, czyli wysyłasz mi zdjęcie z książką albo jakiś fun fact z książki i masz dostęp do grupy. I tam wrzucam jakieś newsy, promocje, członkowie mają pierwszeństwo w aktywnościach biznesowych, które u nas się dzieją.</p><p>Ale to wymaga czasu i zauważyłem, że lepiej robić coś w grupach istniejących, niszowych. Idealnym case study jest grupa licząca niecałe 5000 członków o tematyce nieruchomości — zamknięta, z regulaminem, trudno było się tam dostać — ale w tej grupie sprzedało się książek jednego tytułu za ponad 30 tys. zł.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Lepiej%20robi%C4%87%20co%C5%9B%20w%C2%A0istniej%C4%85cych%2C%20niszowych%20grupach%2C%20do%C2%A0kt%C3%B3rych%20trudno%20si%C4%99%20dosta%C4%87&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Lepiej robić coś w istniejących, niszowych grupach, do których trudno się dostać</a></blockquote><p><strong>– No, pięknie!</strong></p><p>Sam byłem w szoku, bo nikt tam nie robił wartościowych postów, nikt nie dbał o regulamin, nikt nie próbował budować długoterminowych relacji, nikt nie moderował komentarzy — pod moimi postami było po 300 komentarzy, a w innych po 5. Całą grupę zaktywizowałem.</p><p><strong>– Mówiłeś o wykorzystywaniu prywatnego profilu. Tylko wiadomo, że ma on pewne ograniczenia — nie możesz dopalać reklamą swoich postów.</strong></p><p>Ale to jest plus na początku, bo jak dopalisz reklamą, to myślisz: no tak, mój post zobaczyło 1000 osób za 15 zł czy 15 $. Ale to pozwala ci dawać treści takie sobie. Na koncie prywatnym nic ci nie przejdzie, czyli jeśli masz słaby post — masz słaby post, kropka. Nie ma lajków, nie ma komentarzy, nie działa — nie ma tej ekspozycji, dlatego musisz tworzyć treści dobre, a ja przez dobrą treść rozumiem taką, która jest dopasowana do twojej społeczności, bo mój post będzie zupełnie inaczej działał na moim koncie, niż gdy ty zrobisz u siebie na fanpage’u czy na swoim koncie prywatnym kopiuj–wklej mojego posta. Bo jest dopasowany do mojej grupy — jest mój język, są moje zdjęcia.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Przez%20dobr%C4%85%20tre%C5%9B%C4%87%20rozumiem%20tak%C4%85%2C%20kt%C3%B3ra%C2%A0jest%20dopasowana%20do%C2%A0twojej%20spo%C5%82eczno%C5%9Bci&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Przez dobrą treść rozumiem taką, która jest dopasowana do twojej społeczności</a></blockquote><p>Nie używam w ogóle zdjęć stockowych w moich postach — wszystkie są zrobione komórką albo aparatem, albo przy jakiejś sesji foto. I gdy już wiesz, jak te treści organiczne robić, wtedy możesz pomyśleć o reklamie, a nie iść na skróty, bo pójście na skróty bez wiedzy eksperckiej w tym temacie powoduje, że spalasz budżet, nie ma efektu, mówisz: no tak, Fejs nie sprzedaje.</p><p><strong>– A czy nie jest dla ciebie poważnym ograniczeniem to, że na prywatnym profilu możesz mieć do 5000 znajomych i ludzie, którzy są już powyżej te granicy, odbijają się, zaczynają cię obserwować, bo tak Facebook to robi, ale czują: Kurczę, jestem znajomym gorszego sortu?</strong></p><p>Nie, wręcz przeciwnie, ja tego też doświadczyłem. Ja te 5000 domknąłem w zeszłym roku. Miałem kilkaset zaproszeń, których nie przyjmowałem, bo nie chciałem tego limitu osiągnąć, ale wkurzało mnie, że te powiadomienia cały czas się pojawiały i wtedy oni czuli: „Hm, nawet mnie nie przyjął! Chyba mnie nie lubi.” True story. Dopełniłem więc ten limit do 5000, pojawił się wtedy u mnie ogromny wzrost followingu, bo jak chcesz kliknąć request friend, a nie ma miejsca, to Facebook ci rekomenduje follow albo nawet robi go defaultowo, i wtedy się zaczęło.</p><p>Oni pisali prywatne wiadomości „Marcin, zrób mi miejsce!” i była reguła niedostępności: „Nie ma towaru na półkach.” „Ale ja chcę!”. Czasami zdarzało się, że ktoś usunął konto albo mnie odklikał z frienda, zwolniło się jedno miejsce i oni to widzieli, i znowu była fala: Przyjmij mnie! Przyjmij mnie! Bo nie mieli tego odbicia, że nie da się zaprosić. Więc gdy już ktoś miał przyjęte zaproszenie z mojej strony i był tym 5000. friendem, robił print screeny: Moje życie się zmieniło, jestem w grupie znajomych Osmana! Zadziałała ta niedostępność.</p><p><strong>– Co by się stało, gdyby Google kupił Facebooka i go zabił? Kończy się Facebook — co wtedy robisz?</strong></p><p>Otwieram Excela, w którym mam zrzut wszystkich zamówień w sklepie i wykonuję 10 000 telefonów.</p><p><strong>– Co mówisz tym ludziom?</strong></p><p>„Cześć. Facebook nie żyje. W jaki sposób mogę być z Tobą w kontakcie? Czy telefon do Ciebie jest okej? Czy mogę do Ciebie dzwonić codziennie? Czy mogę Ci wysyłać telefonlettery? Czy mogę nagrywać się na pocztę?” Pewnie w ten sposób bym o tym myślał. Ale czasami myślę, co by było, gdybym stracił wszystko, bo raz już straciłem wszystko — biznes, reputację, klientów, pracowników. Pakuję książki do bagażnika samochodu, jadę na jakąś dużą konferencję, otwieram bagażnik, piszę kartkę „Książki za 20 zł” i sprzedaję.</p><p><strong>– Można.</strong></p><p>Tak. A gdybym nie miał w ogóle swoich książek, biorę książki twoje, czyjeś czy jakieś inne w komis, pakuję do samochodu albo kierowca przywozi mi je pod salę konferencyjną i tam je sprzedaję.</p><p><strong>– Czy są jakieś metody bezkosztowego dotarcia do odbiorców, które znasz, ale z których z jakichś powodów nie korzystasz?</strong></p><p>Nie lubię form opartych na kilku elementach: <em>I can do it, you can do it too</em>, „pokażę Ci tajemne strategie na coś tam”, ściągasz tych biednych ludzi, którzy mają zerową wiedzę o marketingu, i sprzedajesz im coś, co nie jest dla nich przydatne, bo nie umieją tego użyć. Może inaczej to nazwę: dawanie ludziom bardzo rozwodnionego contentu, z którego oni nie są w stanie nic zrobić. Pakujesz ich do lejka, oni zostawiają maila, kupują jakiegoś tam e-booka i nagle okazuje się, że wydali na ciebie 5000 i dalej nie potrafią tego zrobić, ale wywołałeś w nich poczucie głodu, lekkie nasycenie, chcą jeszcze więcej. Tym się brzydzę. A wiem, że to są bardzo skuteczne strategie: „pięć strategii, jak osiągnąć sukces w biznesie”, „jedna strategia na rozwój czegoś tam”. Widzę statystyki webinarów — ludzie tam mają nawet po kilkaset–tysiąc osób, które szukają takiej drogi na skróty. Takich strategii nie robię, choć wiem, że są skuteczne.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Brzydz%C4%99%20si%C4%99%20dawaniem%20ludziom%20contentu%2C%20z%C2%A0kt%C3%B3rego%20nie%C2%A0s%C4%85%20w%C2%A0stanie%20nic%20zrobi%C4%87&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Brzydzę się dawaniem ludziom contentu, z którego nie są w stanie nic zrobić</a></blockquote><p><strong>– Powiedziałeś, że właściwie dopiero zabierasz się za reklamę facebookową i zaczynasz dopalać te posty, które miały powodzenie, za pomocą reklamy płatnej. Jakie są inne narzędzia, techniki marketingowe, za które twoim zdaniem warto zapłacić, bo bardziej się opłacają niż robienie tego bezkosztowo?</strong></p><p>To jest pytanie, na które chyba nie ma odpowiedzi. Rekomenduję tak: przedsiębiorco, przestań oglądać seriale. Odzyskaliśmy właśnie 20 godzin w miesiącu. Jeśli chcesz odzyskać kolejne 20 godzin czasu, przestań delegować tworzenie grafik internetowych grafikowi zewnętrznemu — rób to sam w <a href="https://www.canva.com/">Canvie</a> w ciągu trzech minut. I oni są w szoku, ale jeśli mi zaufają i poświęcą np. dwa wieczory na nauczenie się, żeby potrafili sami wyklikać sobie prostą reklamę, banerek, cover pasujący natywnie do social mediów, to mówią: Wow! Nie muszę czekać teraz dwóch dni, aż mi grafik przyśle baner.</p><p>To momentum działania jest u nich znacznie większe, przez to i efektywność, i nie ma to nic wspólnego z motywacją, bo jak się pojawił pomysł, to czas między pomysłem a wdrożeniem jest liczony w minutach, a nie w dniach. A każdego dnia pojawia się jakaś inna wymówka czy myśl. Nie wiem, czy o taką odpowiedź ci chodziło, ale taka jest moja rekomendacja. To paradoks: rób wszystko sam, ale mądrze, używając narzędzi, i jeśli już wiesz, jak to robić, deleguj: naucz kogoś Canvy, a siebie — innego narzędzia.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=R%C3%B3b%20wszystko%20sam%2C%20u%C5%BCywaj%C4%85c%20narz%C4%99dzi%2C%20i%C2%A0je%C5%9Bli%20ju%C5%BC%20wiesz%2C%20jak%20to%C2%A0robi%C4%87%2C%20deleguj&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Rób wszystko sam, używając narzędzi, i jeśli już wiesz, jak to robić, deleguj</a></blockquote><p>Ludzie pytają mnie: Kto ci robił montaż wideo? Sam. Z wyjątkiem DailyOsman, tych form najbardziej rozbudowanych pod kątem montażu i ilości roboty, a każdą treść wideo, którą widzisz w necie, montuję sam na komputerze. Robię to teraz znacznie szybciej, błyskawicznie — zdobyłem tę umiejętność, bo chciałem ją zdobyć.</p><p>Zamiast oglądać seriale — druga w nocy i kończę montaż, upload i wideo skończone. Jak robię Facebook Live, nagrywam siebie kamerą — gdy kończę nagranie, mam kilkaset viewsów na Facebooku, później wrzucam ten content w wysokiej jakości na YouTube i w ciągu godziny po moim Facebook Live’ie ludzie mogą zobaczyć lepszej jakości wideo, audio. To wideo leci później automatycznie do transkrypcji i w ciągu doby pojawia się post na blogu, którego już nie robię ja, tylko jest transkrypcja i redakcja. To, co powiedziałem, jest autoryzowane — gdyby nie było, to bym tego w ogóle nie mówił.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g0El_q895iy0pmnJlKIczw.jpeg" /></figure><p><strong>– Widzę — i pewnie się z tym nie kryjesz, zacząłeś zresztą od jego książki — że jesteś pod wpływem Gary’ego i wiele rzeczy czerpiesz od niego. Trudno tu uniknąć podobieństw, zresztą prócz ciebie wielu ludzi jest nim zafascynowanych. Wiem, że się znacie — rozmawialiście, zrobiliście co najmniej jeden wspólny webinar.</strong></p><p>Jestem jego wydawcą, wkładam pieniądze do jego kieszeni, więc jestem członkiem jego teamu, on — mojego. Robię dla niego produkt, jestem jego partnerem biznesowym.</p><p><strong>– Nie wiem, czy znasz go na tyle, żeby wiedzieć, jakie są jego dalekosiężne plany i cele.</strong></p><p>On o tym mówi wszędzie.</p><p><strong>– Zastanawiam się, jakie są twoje dalekosiężne plany i cele — to jest moje pytanie. Posługujesz się podobnymi narzędziami, używasz podobnego stylu, który jest fajny, atrakcyjny i przynosi efekty, więc nie ma w tym absolutnie nic złego. Gdyby ktoś zafascynował się z kolei tobą, do czego może go to doprowadzić, jeżeli chciałby iść twoim śladem, do czego twoim zdaniem taka droga może prowadzić?</strong></p><p>Odniosę się do kilku rzeczy, bo to bardzo rozbudowane pytanie. Mówisz, że fascynuję się Garym, jak wiele innych osób. To nie jest do końca tak. Oglądam jeden odcinek miesięcznie Gary’ego. Ludzie, którzy się nim fascynują, oglądają go codziennie. I gdy go oglądają, słuchają nowej strategii — ja ją już wdrożyłem.</p><p>Gary napisał na Twitterze w zeszłym roku „Hej, mam 15 minut, zostaw telefon do siebie, oddzwonię”. Ludzie na to: Wow, ale pomysł, Gary, wymiatasz! Kolejnego dnia zrobiłem dokładnie to samo — napisałem na Facebooku „Hej! Mam 15 minut, kto chce porozmawiać? Wrzućcie telefony w prywatnej wiadomości”. Miałem 15 numerów, zrobiłem 5–6 połączeń, gadaliśmy w sumie przez 40 minut.</p><p>Na tej podstawie powstał Telefon Show, czyli robię to samo: możesz do mnie wysłać numer telefonu czy Skype’a, dodzwaniam się do ciebie, odpowiadam ci na żywo na pytania i nagrywamy to dla społeczności w formie Facebook Live’a czy później YouTube’a. Tak więc moja fascynacja nie opiera się na „O mój Boże, Gary V.!”, tylko „Hej, co on zrobił? Zrobił to. Hm, okej, robimy”.</p><p>Stąd też powstaje format Zapytaj Osmana — to kopiuj–wklej Zapytaj Garyego, ale ma inne pytania i każdy może to zrobić, to jest tylko pomysł, ale zmienia to formę. Kilka osób kopiowało mój Telefon Show i to jest super, dlatego zachęcam, nie mam żadnych praw, żeby powiedzieć: nie, nie możesz.</p><p>Ale ludzie, którzy mówią „Hej! Widziałem ten pomysł u Garyego i fajnie, że wdrożył to Osman, więc wdrażam to u siebie”, mają jeszcze więcej plusów, bo pomagam im w promocji tego, co robią. Widzę na moim Facebooku setki ludzi, do których docierają komunikaty i którzy wdrożyli moje strategie do poprawy profilu — i to widać, dostrzegam ogromny rozwój ich biznesów.</p><p>Do czego to może doprowadzić? Jak będziesz to robił, wpadniesz w pracoholizm — który polecam, bo jest fajną, efektywną formą spędzania życia — mogę obiecać, że ten efekt nie będzie natychmiastowy, bo to są narzędzia marketingowe. Chcesz od razu robić skuteczną sprzedaż, to polecam strategie, o których mówiliśmy na początku tego odcinka, ale <em>long-term</em> to buduje rozpoznawalność.</p><p>Moim celem jest mieć taką społeczność, która spowoduje, że będę dokładnie wiedział, jakiego produktu chcą ludzie, i gdy im go dostarczę, w ciągu wieczoru sprzedam wszystko, co mam w magazynie, bo to jest dokładnie to, czego chcieli, i ufają mojej rekomendacji. Nieważne, czy to będzie książka, muszka, garnitur, wyjazd na Teneryfę — ta relacja, którą z nimi buduję cały czas, jest na tyle duża, że jak sobie wymyślę: dobra, robimy event marketingowy, to w wieczór sprzedaję 1000 biletów i oni są za tydzień na konferencji.</p><p><strong>– Dobre, podoba mi się! Fajna rzecz. Gdyby ktoś chciał tak jak ty osiągnąć podobny cel, jaką jedną małą rzecz, taką, którą zaraz po wysłuchaniu tego odcinka może zrobić w pół godziny, byś mu polecił, żeby wykonać ten pierwszy krok i zobaczyć pierwsze efekty?</strong></p><p>Wyciągasz telefon z kieszeni, wchodzisz na Facebooka, klikasz „Go Live” i prezentujesz trzy wartościowe lekcje, na których ktoś może nauczyć się poprawiać coś w swoim biznesie, życiu. Zawsze jest pytanie: No dobra, o czym mam mówić? Rekomendacja jest następująca: wypisujesz sobie listę pytań, jakie otrzymujesz od klientów. Twój Facebook Live jest odpowiedzią na trzy najczęstsze pytania klientów.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Tw%C3%B3j%20Facebook%20Live%20ma%20by%C4%87%20odpowiedzi%C4%85%20na%C2%A0trzy%20najcz%C4%99stsze%20pytania%20klient%C3%B3w&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Twój Facebook Live ma być odpowiedzią na trzy najczęstsze pytania klientów</a></blockquote><p>Zrobiłeś Facebook Live’a, którego obejrzało kilkaset osób. Pierwszy krok do zrobienia w 15 minut, nie potrzebujesz nic: umiejętności edytorskich, światła — nic. Łatwiej robić to iPhonem, na telefonach wyprodukowanych przez producentów lodówek i pralek jest najtrudniej robić Live’y. I trzymaj telefon poziomo!</p><p><strong>– Dlaczego poziomo? To jest odwieczny problem. Miałem kończyć, ale uderzyłeś w czułą nutę, dlatego że do niedawna zgadzałem się z tobą absolutnie w 100%: wideo pionowe to jakiś absurd z mojego punktu widzenia. Widziałem nawet jakiś satyryczny, parodystyczny kanał, który namawiał ludzi, żeby robili wideo pionowo — i to była beka z wideo pionowo. Ale gdy widzę, jak ludzie korzystają z telefonów, jak je oglądają, trzymają w rękach w różnych okolicznościach, oni rzeczywiście je oglądają pionowo i nawet gdy mają panoramiczne, poziome wideo, to patrzą na nie w takim malutkim obrazeczku na pionowym ekranie. Dlaczego więc poziomo?</strong></p><p>Pamiętaj, że niektórzy ludzie oglądają jeszcze wideo na komputerze. Opcja wertykalna jest korzystniejsza i w Stanach jest dostępna możliwość wertykalnego oglądania Instagrama, więc ta granica zniknie. Ale jeśli masz wideo poziome, przekonwertowanie go do kwadratu jest proste — zrobisz to w Premiere’rze w miarę łatwo. Ale w drugą stronę — nie, nie.</p><p>Rada, która zmienia wszystko — ludzie to lekceważą, ale ja im to tłukę, aż zrozumieją i to wdrożą, a później dziękują — gdy nagrywasz wideo, nie patrz na ekran, tylko w oczko kamerki. To wielka zmiana odbioru ciebie jako nadającego treści — to nie jest pierdoła, tylko jedna z ważniejszych rzeczy w tworzeniu wideo do Internetu. Na początku jest nienaturalnie, sztucznie, dziwnie, ale później, gdy już lecisz live, patrzysz tylko i wyłącznie w okienko kamerki. Czemu? Ludzie też nie wiedzą.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/&amp;text=Gdy%20nagrywasz%20wideo%2C%20nie%C2%A0patrz%20na%C2%A0ekran%2C%20tylko%C2%A0w%C2%A0oczko%20kamerki&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Gdy nagrywasz wideo, nie patrz na ekran, tylko w oczko kamerki</a></blockquote><p><strong>– Bo wtedy patrzysz rozmówcy w oczy.</strong></p><p>Tak, dokładnie tak.</p><p><strong>– Jeszcze jeden odłożony, odroczony koniec. Wiem, że masz bonus dla naszych słuchaczy. Czy możesz powiedzieć, co to takiego?</strong></p><p>Bonusem jest zupełnie darmowe nagranie instruktażu, jak zamienić swoje prywatne konto facebookowe w takie, które będzie sprzedawało. To nie ma nic wspólnego z technologią na Facebooku, gdzie masz kliknąć, żeby coś się pojawiło. To wideo dokładnie pokazuje cały mój rok 2016, co zrobiłem. Zapytałeś, Marek: Co byś polecił ludziom, którzy chcą mieć to samo co ty? Polecam Ci, słuchaczu, obejrzenie tego wideo i wdrożenie wszystkich rekomendacji, które tam przedstawiam, nawet jeżeli nie do końca się z nimi zgadzasz. Pokazuję, jak to konto zamienić i prowadzić.</p><p>Odpowiem od razu na wątpliwość, która zawsze się pojawia: No tak, ale jak zacznę wrzucać treści biznesowe, to moi znajomi usuną mnie z followingu. Mówię: bardzo dobrze, po co Ci ktoś, kto nie jest Twoim klientem? Wtedy jest: No tak, ale to moi znajomi! Przypominam: pamiętajcie, ja mówiłem, że każda aktywność, którą wykonuję online, jest aktywnością biznesową. Nie mam czasu na prywatny Facebook, więc w ogóle go nie prowadzę.</p><p>I wtedy jest: Hm, no w sumie. I tak większość z nich tego nie robi później, ale jest jedna, dwie, trzy osoby, które bardzo fajnie to wdrażają. Była u ciebie Kasia Gorzędowska w podcaście, też mówiła <a href="https://malawielkafirma.pl/facebook-live/">o Live’ach, które robi</a> — wszystko wynika z tego, jak poprawiła swoją komunikację na prywatnym koncie. I też nie ma fanpage’a. Pewnie będzie miała za jakiś czas, ale na razie tego nie potrzebuje. To zabrzmi strasznie: Osman-kapitalista, ale ja nie mam czasu na nierobienie biznesu online.</p><p>Podziwiam ludzi, którzy mają czas na wrzucanie zdjęcia jedzenia, jeśli nie mają restauracji albo nie są blogerami foodingowymi, albo nie jest to jedzenie znajomych restauracji, albo nie jest to badanie zainteresowania tym, co ludzie sądzą na temat takich treści itd. Dla mnie porażające jest, że ludzie, którzy mnie oglądają, których kocham, uwielbiam, podziwiam, wiedzą wszystko, co się u mnie dzieje.</p><p>Opowiem na koniec śmieszną historię: 1 kwietnia byłem na lotnisku, wylatywałem na Teneryfę. Prima aprilis, więc nagrałem Facebook Live’a, w którym powiedziałem, że jadę do Kołobrzegu na dwa tygodnie. Robiłem z tego wyjazdu Facebook Live’y wieczorem z pozdrowieniami z Kołobrzegu, ale z tyłu były plaża, palmy. Robiłem to wieczorem polskiego czasu, a tam było jeszcze przez dwie godziny jasno. Czwartego czy piątego dnia ludzie mówili: Ty, to nie jest Kołobrzeg!</p><p>Posłuchaj teraz historii finałowej. Wracam na święta do domu, do rodziców, w góry, i moja mama mówi, że moja ciocia, która mieszka w Kołobrzegu, jest na mnie obrażona. A dlaczego? Bo byłem w Kołobrzegu i nawet się nie odezwałem! Dodam, że ciocia ma ponad 50 lat, nie przegląda Facebooka, ale jej synowie donieśli jej, że Marcin jest w Kołobrzegu i nawet się nie odezwał.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/jak-rozkrecac-biznes/%0A1"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em>. on May 29, 2017</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b46ab790ffc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Skuteczny handlowiec — gdzie go znaleźć? Co zrobić, żeby dobrze pracował?]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/skuteczny-handlowiec-gdzie-go-znale%C5%BA%C4%87-co-zrobi%C4%87-%C5%BCeby-dobrze-pracowa%C5%82-bb252678b373?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bb252678b373</guid>
            <category><![CDATA[sales]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 May 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:34:00.062Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QYe8UzPDnbeYbAHn7DTehw.jpeg" /></figure><p>Niektórzy twierdzą, że w małej firmie rolę handlowca powinien pełnić właściciel. Ale nie każdy przedsiębiorca czuje do tego powołanie.</p><p>Nawet jeżeli tak jest, to z czasem szefowi przybywa innych obowiązków, których nie może nikomu przekazać. Wtedy też trzeba znaleźć kogoś innego, kto zajmie się sprzedażą.</p><p>Wybranie kandydata, który robi świetne wrażenie podczas rozmowy rekrutacyjnej i ma doświadczenie na podobnym stanowisku, niestety nie gwarantuje sukcesu.<br>Jak sprawdzić, czy da radę, zanim zaczniesz wypłacać mu pensję? Czego od niego wymagać? W jaki sposób rozliczać? I wreszcie — jak stworzyć mu warunki do osiągania coraz lepszych wyników?</p><p>Postanowiłem zapytać o to człowieka, który pomaga firmom przeprowadzać remonty kapitalne w działach sprzedaży. Jest przedsiębiorcą i nagradzanym prelegentem, a nazywa się <strong>Jakub Cyran</strong>.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/182"><em>malawielkafirma.pl/182</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D12756486%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf-182-skuteczny-handlowiec&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/220aa0f4b8226d1563b141baf7fdda54/href">https://medium.com/media/220aa0f4b8226d1563b141baf7fdda54/href</a></iframe><p><strong>Cześć Jakub.</strong></p><p>Cześć Marku.</p><p><strong>Powiedz, co ostatnio czytałeś?</strong></p><p><a href="http://negocjujizwyciezaj.pl/"><em>Negocjuj!</em></a> — książkę, która nawet nie dotyczy sprzedaży, nie jest skierowana do sprzedawców czy biznesmenów. Ta książka pokazuje, co robić, aby w prawdziwym życiu móc prowadzić negocjacje win-win, czyli takie, z których obie strony są zadowolone. Bardzo fajnie jest negocjować, jeżeli kupujemy samochód czy dom, ale ja ostatnio byłem ostatnio w prywatnym szpitalu, za co musiałem zapłacić i nie przyszło mi do głowy, żeby negocjować. Do momentu aż przyszło mi zapłacić i pani powiedziała: „proszę chwileczkę się wstrzymać, zobaczę czy pan nie ma ustawionej innej ceny”. Wtedy zrozumiałem, że zachowałem się trochę jak frajer, bo gdybym zapytał, pewnie mógłbym zmniejszyć tę kwotę. Ta książka pokazuje, jak to robić w takich codziennych sytuacjach.</p><p><strong>W sytuacji zdrowotnej to nie dziwię się, że nie negocjowałeś, bo chyba mało komu przyszłoby to do głowy w sumie. Mógłbyś usłyszeć: „no dobra, zrobimy panu na przykład zabieg taniej, ale weźmiemy taki skalpel już po dwóch zabiegach, on jest troszkę stępiony, ale spoko ciągle dobrze tnie”.</strong></p><p>Zamiast narkozy będzie kołysanka z YouTube’a [śmiech].</p><p><strong>Dokładnie. Tytuł jest taki bardzo generyczny <em>Negocjuj</em>, więc gdybym zobaczył taki tytuł na półce, to pomyślałbym, że to jest książka dla ludzi dość początkujących w negocjacjach. Czy było tam coś takiego, co ciebie zaskoczyło, czego się nie spodziewałeś, odkryłeś jakieś nowe perspektywy negocjowania albo poznałeś jakąś technikę negocjowania, o której wcześniej nie słyszałeś?</strong></p><p>To było tak, że Michał Szafrański zaprosił Wojtka do swojego podcastu. On trwał chyba około dwóch godzin, obejrzałem go, trochę znieruchomiałem i ściągnąłem go na dysk, przepraszam Michał, żeby go obejrzeć ponownie na drugi dzień w podróży. To całkowicie zmienia podejście do negocjacji, zaczynając od takich rzeczy jak ustawienie sobie emocjonalne, że jedziemy obejrzeć mieszkanie i wiemy, że nawet jak jest śliczne, to nie mamy zwariować, bo mamy alternatywy, czyli możemy na przykład dalej mieszkać w tym mieszkaniu, w którym mieszkamy i tak dalej.</p><p>Całe nastawienie, negocjacje, początki rozmów powodują, że to jest zupełnie inny poziom, od którego ja wychodziłem zawsze. Co ciekawe, tę książkę możesz w cenie kup teraz za 42 zł, ale możesz też negocjować, możesz wysłać wiadomość do Wojtka, nie wiem jaką, bo ja przed tą książką nie negocjowałem. Możesz napisać: „hej Wojtek, kupuję dom i myślę, że ta książka odmieni moje życie, a przynajmniej koszt kredytu. W związku z tym proszę, opuść mi cenę”. Książki kosztują zazwyczaj 38–39 złotych, a ta kosztuje 42 złote, więc jakby z automatu jest podwyższona cena po to, żeby można było z niej zejść. I wtedy ty, zanim ją dostaniesz do ręki, już się cieszysz, bo Wojtek ci opuści cenę o 3 złote, co pewnie miał w planach.</p><p><strong>Zachęcił cię od razu do interakcji. Tak naprawdę generuje marketing szeptany, bo każdemu się będziesz chwalił: „kupiłem książkę o negocjowaniu i zbiłem cenę”.</strong></p><p><strong>Temat negocjacji wiąże się trochę z tym, o czym przede wszystkim chcę dzisiaj z tobą porozmawiać, czyli wiąże się ze sprzedażą. Wiem, że niejedna osoba ma ten problem, że ma w firmie handlowca, ma w firmie osobę, której podstawowym i jedynym zadaniem najczęściej jest sprzedaż i kontakt z klientami szeroko pojęty, ale nie widzi efektów. Sam nieraz rozmawiałem z takimi osobami, które tego typu problem miały.</strong></p><p><strong>Chciałbym, żebyśmy dzisiaj spróbowali tym ludziom pomóc, ale na początek powiedzmy sobie w ogóle o tym, kto to jest dobry handlowiec. Jakie są cechy takiej osoby z twojego doświadczenia?</strong></p><p>Myślałem o tym i zastanawiałem się, czy można to podciągnąć pod jakieś wykształcenie. Są na rynku opinie, że osoby po AWF-ie są skuteczne, ponieważ muszę regularnie ćwiczyć, potrafią być konsekwentni, ale przyznam, że nie spotkałem osoby, która potwierdziłaby tę tezę. Zauważyłem, że to są osoby, które przede wszystkim są empatyczne i potrafią rozmawiać, potrafią zrozumieć, jaki problem ma druga osoba i pomóc rozwiązać ten problem.</p><p>Wracając do przykładu Wojtka, on prawdopodobnie ma kilka palet książek, on mógłby podejść hurtowo do tego i powiedzieć: „hej, kupcie, na pewno zarobicie”, ale on do każdego podchodzi personalnie, możesz z nim porozmawiać i to jest dobre, bo ja jako klient kupujący książkę nie czuję, że jestem po prostu przelewem, tylko człowiekiem i to wprowadza rozmowę na zupełnie inny poziom. Handlowcy, którzy potrafią zrobić, są skuteczni.</p><p><strong>Powiedziałeś o empatii i tak od razu mi się zapaliła czerwona lampka, czy taka empatia i takie wczuwanie się w sytuację klienta, nie jest czasami złe dla firmy, którą reprezentuje ten handlowiec. No bo jeżeli ten mój handlowiec będzie tak mocno stawał po stronie klienta, to będzie ze mną jako właścicielem na przykład negocjował cenę, żeby ten klient mógł kupić taniej.</strong></p><p>Jeżeli chodzi o cenę, to jestem zwolennikiem takiego rozwiązania, że jeśli handlowiec rabatuje klienta, to rabatuje go ze swojej prowizji. Nie w stu procentach, to się oczywiście odpowiednio przekłada, ale rabat dla klienta nie jest korzystny dla handlowca. Wtedy nagle się okazuje, że klienci kupują bez rabatów. Chodzi przede wszystkim o prawdziwą empatię, czyli zrozumienie potrzeb tej osoby. Jak idziemy do apteki i mówimy „boli mnie gardło” to ktoś dobiera mi odpowiedni lek, w zależności od tego, czy boli mnie i swędzi, czy boli mnie i piecze, a nie, że ktoś powie: „OK, super, pana boli gardło, a ja mam takie specjalne suplementy diety za 200 złotych”. A tu chodzi o to, żeby sprawić, aby klient dokonał mądrego zakupu.</p><p><strong>Jak sprawdzić na etapie rekrutacji, czy kandydat na handlowca ma tę empatię w sobie?</strong></p><p>Z rozmowy, trzeba próbować, pytać o światopogląd, o różne sytuacje. U mnie rozmowy są bardzo trudne, zazwyczaj pomagam firmom rekrutować i w rozmowie biorą udział dwie osoby z firmy, która zatrudnia pracownika, a ja jestem tym złym policjantem. Moim zadaniem jest spowodować ogromny stres u kandydata, zazwyczaj odpuszczam, dopiero gdy ma wypieki. I w takim momencie proponujemy, żeby nam coś sprzedał.</p><p>Na przykład przychodzi do księgarni i ma sprzedać książkę, w momencie, gdy jest, nazwijmy to, emocjonalnie rozwalony. Chociaż to jest jakby hiperbola, nie jest aż tak źle. Ale wtedy pokazuje, jak zachowuje się w takich nerwowych sytuacjach. Ja próbuję podczas rekrutacji wywołać u potencjalnego handlowca takie emocje, jakie na co dzień będą mu towarzyszyły. I wtedy można zobaczyć, jak ktoś reaguje, czy po tym wszystkim poda rękę, czy się uśmiechnie, podziękuje za rozmowę, czy będzie potrafił pochwalić mnie za cokolwiek, pomimo tego, że przez całą rozmowę byłem surowy.</p><p><strong>A czy lepiej zatrudniać ludzi, którzy mają doświadczenie w sprzedaży, czy takich, którzy dopiero wszystkiego się nauczą według tego, jak to się robi u nas w firmie?</strong></p><p>Najlepiej zatrudniać handlowców, którzy mają doświadczenie i mają bazę klientów. Czyli na dzień dobry przyprowadzą nam milion klientów za dwa miliony dolarów, ale to jest niesłychanie trudne i rzadko możliwe, dlatego, że jeśli ktoś jest dobrym handlowcem i pracuje w jakiejś firmie, to już ma wypracowaną pozycję i stabilność. Jeżeli miałby przejść do nowej firmy to szansa, że zarobi mniej, jest ogromna. Po pierwsze, część klientów może nie chcieć przejść, po drugie zapisy w umowach mogą to uniemożliwić, po trzecie firma mówi, że ma dobry produkt, ale niekoniecznie tak musi być. Ściągnięcie dobrego handlowca jest niesłychanie trudne w dzisiejszych czasach. Zazwyczaj to wygląda tak, że próbuje się wyszukać handlowca na średnim poziomie, zrekrutować go do siebie na wyższy poziom i go uczyć — to jest najskuteczniejsze.</p><p>Ale jeżeli firma zatrudnia dużo handlowców i potrzebuje zbudować ogromny dział sprzedaży, wtedy trzeba posiłkować się ludźmi bez doświadczenia sprzedażowego. Wtedy są bardzo ważne takie rzeczy jak chęć rozwoju. Ja bardzo często pytam o to, jakie książki ktoś czyta. Nie wiem, kto słucha tego podcastu, ale jak widzę, że ktoś strasznie buja na rozmowach rekrutacyjnych, to pytam, który coach mu się bardziej podoba, ten czy ten — z taką mega poważną miną. I on odpowiada: ten, bo to, to i to. I wtedy można dużo się dowiedzieć o kandydacie. Czy szuka konkretnych informacji, czyta magazyn <em>Nowa Sprzedaż</em>, interesuje się social sellingiem, narzędziami, czy woli czytać, że musi wyjść ze swojej strefy komfortu i tak dalej.</p><p>Jeżeli ktoś nie ma doświadczenia, to musimy ocenić, czy ona realnie w ciągu roku jest w stanie przyswoić sobie samodzielnie wiedzę, czy będziemy my musieli pakować w tę osobę wiedzę i będzie to tak średnio wyglądało.</p><p><strong>A co byś zrobił z perspektywy właściciela małej firmy, który chce zatrudnić swojego jedynego handlowca i nie może mu zaoferować ścieżki rozwoju, nie może mu zaoferować możliwości awansu, szuka człowieka, który po prostu będzie wołem roboczym, że tak to powiem, będzie sprzedawał tę ofertę, najlepiej jak potrafi. Jakich argumentów on może użyć, żeby przyciągnąć dobrego człowieka, bo na tego doświadczonego z bazą klientów raczej nie ma wielkich szans.</strong></p><p>Inaczej zadałbym to pytanie. Co musi zrobić taka osoba, która jest właścicielem i nie ma jeszcze handlowca? Po pierwsze musi wymyślić sposób na pozyskiwanie leadów, dlatego że częstym problemem dzisiaj jest to, że w takiej sytuacji zatrudnia się sprzedawcę, on przychodzi, dostaje kilka wizytówek, telefon, laptop i ma sprzedawać. Przez pół roku nie sprzedaje, nie jest rentowny i wtedy jest zwalniany. Jest takie poczucie, że straciło się czas i pieniądze, a ten człowiek był zły. A niekoniecznie tak było.</p><p>Bardzo często jest to spowodowane brakiem dobrego sposobu na dużą ilość dobrych, jakościowych leadów. Ja zawsze rekomenduję takim firmom, żeby najpierw właściciel zajął się leadami, które spływają, nauczył się, jak należy je obsługiwać, stworzył procedury i checklistę, a dopiero później zatrudniał handlowca. A leady można pozyskiwać w bardzo różny sposób, niekoniecznie przez człowieka, można stworzyć landing page, puścić kampanie Adwords i Facebook Ads, pozyskiwać dobry lead za 10 złotych, z dziesięciu leadów wpadną dwie sprzedaże i wtedy mniej więcej wiemy, czego oczekiwać od handlowca.</p><p>Możemy sobie policzyć, czy ten handlowiec dzisiaj jest nam potrzebny, czy jeden a może dwóch, bo jeśli nie odrobimy tej pracy domowej, to wtedy zazwyczaj kończy się wpisem na grupach tematycznych na Facebooku, że zatrudniliśmy człowieka, ale on nie sprzedaje. Kiedyś na prezentacji pokazywałem taki screen „zatrudniłem asa sprzedaży i po pięciu miesiącach pracy jego sprzedaż wynosi zero”.</p><p><strong>Te wątki, o których wspomniałeś, będziemy jeszcze rozwijać, ale poruszyłeś już temat, czego wymagać od handlowca, bo faktycznie, jeżeli mamy już jakieś doświadczenie, jeżeli wiemy, ile mamy tych leadów i jak one konwertują, to dość łatwo te oczekiwania określić. Więc to jest pewnie jedna droga, nie wiem, czy ona zawsze da się zastosować. Jak wyznaczyć handlowcowi zadania, jak wyznaczyć mu cele, żeby te cele były z jednej strony realne, a z drugiej strony takie, które pchają firmę do przodu?</strong></p><p>Najlepiej rozbić proces sprzedaży na mniejsze, bo jeżeli zostawiłbyś człowieka w fabryce samochodów i rozliczał go za wyprodukowanie samochodu, to musiałbyś długo czekać na jakikolwiek efekt i niekoniecznie on by nastąpił. Ale jeślibyś zatrudnił człowieka do tego, aby wkręcał śrubkę w odpowiednim miejscu, to po pierwsze tego człowieka bardzo szybko wyszkolisz: powiesz mu „to jest śrubokręt, teraz przyglądaj się dwie godziny, jak to robi stary pracownik i nauczysz się”. Łatwo go wprowadzisz, łatwo go zastąpisz kolejną osobą i będziesz widział, ile śrubek on wkręca.</p><p>A jeżeli próbujesz zatrudnić handlowca, żeby robił wszystko od a do z, czyli przychodzi do firmy, dostaje telefon i darmowe minuty w Play, ma dzwonić do ludzi z Panoramy Firm, próbować pozyskać klientów, to tak jakby zbudowanie samochodu — niesłychanie trudne, długie. Zastanowienie się nad efektywnością, przesuwamy na dwa do czterech miesięcy. Często problemem jest przyjęcie handlowców na okres próbny trzech miesięcy, bo jest taki warunek: czy po trzech miesiącach handlowiec jest rentowny, czy nie. To jest niesamowicie złe podejście.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/skuteczny-handlowiec/&amp;text=Obserwuj%20prac%C4%99%20handlowca%2C%20patrz%20jak%20buduje%20kontakt%20z%C2%A0klientami&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Obserwuj pracę handlowca, patrz jak buduje kontakt z klientami</a></blockquote><p>Powinno się zatrudniać na mniejszy etap pracy i wyznaczać cele na pierwszy miesiąc. Jeżeli zatrudniamy człowieka, który ma pozyskiwać leady, to rozliczamy go na podstawie leadów. Handlowiec, który ma przeprowadzić cały proces, musi mieć wiele cech, musi bardzo dobrze korzystać z komputera, z wyszukiwarki, wszystkich narzędzi, żeby umieć wyszukać osoby o konkretnym stanowisku, w konkretnym mieście i tak dalej, musi mieć także empatię, żeby dobrać odpowiedni produkty i ofertę, to są dwa zupełnie różne stany.</p><p>Jeżeli szukamy takiego handlowca, który ma to i to, to będzie to niewiarygodnie trudne i prawdopodobnie niemożliwe. Dlatego jak sobie rozbijemy sprzedaż na pozyskiwanie leadów, na opiekę nad leadami, a później na finalizację i opiekę klienta po transakcji, no to wtedy dużo łatwiej to badać. Jeżeli zatrudniamy człowieka, który ma wyszukać na LinkedIn 80 osób dziennie z naszej grupy docelowej i to robi, to wiem, że się sprawdza. W dalszym etapie możemy sprawdzać, czy pozyskane przez niego leady są jakościowe. Jeżeli wcześniej szef tego handlowca sam je obsługiwał, to mniej więcej wie, że na dziesięć są dwie sprzedaże, więc jeżeli teraz jest dwie sprzedaże na pięćdziesiąt leadów, to wie, że coś jest nie tak. Jeżeli zatrudnimy handlowca, powiemy mu „sprzedawaj” i będziemy liczyć tylko to, że będzie sprzedawał — to jest zły cel, bardzo ciężki do weryfikacji.</p><p><strong>Widziałem twoją prezentację chyba na infoShare, mówiłeś właśnie o tym, że handlowiec nie powinien zajmować się obsługą klienta, że trzeba to rozdzielić, podawałeś przykład, o ile pamiętam, z restauracji, że restauracja wysyła człowieka na ulicę, żeby przyciągał klientów, ale w środku ten człowiek już ich nie obsługuje, tylko jest kelner, który podaje jedzenie, więc to wynika właśnie z tego, że każda z tych czynności wymaga innych umiejętności i trudno znaleźć osobę, która umie to wszystko?</strong></p><p>Tak, to są umiejętności, które niekoniecznie występują równocześnie. Jeżeli zatrudniasz człowieka, żeby przypuśćmy, obsługiwał prenumeratorów podcastów, bo zdradzę to, że od kolejnego odcinka podcast będzie płatny [śmiech]. Teraz wszyscy słuchacze się przestraszyli.</p><p><strong>Ale jeżeli ktoś szybko pobierze jeszcze dzisiaj wszystkie odcinki na dysk, to wtedy zdąży, zanim się pojawi bramka.</strong></p><p>Jeżeli mówisz pracownikowi, że to są klienci, którzy się zdecydowali na współpracę z tobą, bo wierzą, że to jest najlepsze rozwiązanie i teraz tylko trzeba pomagać im efektywnie korzystać z tego rozwiązania, to jest super, bo ty podnosisz telefon, dzwonisz, wiesz, że ta osoba cię lubi, że czeka na twój telefon, w związku z tym to jest zupełnie inny poziom pracy, w porównaniu do handlowca, który dzwoni albo pisze maila niekoniecznie do osoby, która zna firmę i to jest złe, bo należy wychodzić z takim kontaktem, jak już wzbudziliśmy przynajmniej zainteresowanie naszą firmą. Ale handlowiec często musi się z tym borykać, dzwoni, odbiera telefon, niekoniecznie ta rozmowa jest fajna, po dziesięciu podziękowaniach gość rzuca telefonem, a musi podjąć wyzwanie jedenasty raz, taki pracownik musi sobie wypracować zupełnie inne cechy. I oczywiście można powiedzieć, że jedna osoba musi prowadzić ten cały proces od a do z, ale to jest wyrzucanie pieniędzy w błoto. Bo utrzymanie takiego stanowiska jest najkosztowniejsze. Zatrudnienie osoby, która się opiekuje nowymi klientami, jest dużo prostsze.</p><p><strong>No tak. A, jak rozliczać tych ludzi, którzy zajmują się tymi kolejnymi etapami? Handlowca, który przynosi kasę do firmy, można stosunkowo łatwo rozliczyć, bo mamy ten miernik finansowy. A jakie dać miary w przypadku tego człowieka, który właśnie pozyskuje leady, czy w przypadku tego człowieka, który się opiekuje klientami?</strong></p><p>Jeżeli chodzi o pozyskiwanie leadów, to sprawa jest prosta. Pozyskujemy dane do Cold Emailingu 2.0, czyli przygotowujemy codziennie arkusz Excela, który wrzucamy do maszynki, która wysyła kilka wiadomości w odpowiednich odstępach czasowych, udając, że to jest nasza personalna wiadomość. Taka osoba może dziennie przygotować, w zależności od ilości danych w tym arkuszu, to znaczy imię, nazwisko, firma, adres e-mail, zdanie personalizujące. W zależności od tego, jakie dane znajdą się w arkuszu, to od 40 do 80 takich raportów można dziennie przygotować. I ten pracownik ma to robić dzień w dzień, zazwyczaj są to osoby techniczne, studenci, którzy mogą pracować i w dzień, i w nocy. Oni muszą używać narzędzi i przeczesywać internet w poszukiwaniu tych informacji. Jest to fajne, skalowalne.</p><p>I teraz ważna jest ilość leadów, które przygotują, plus jakość na kolejnych etapach. Czyli jeżeli do tej pory 80 wiadomości generowało, konkretną ilość zapytań o ofertę, a ta ilość spada, to znaczy, że jakość jest mizerna i trzeba zastanowić się i zlokalizować problem.</p><p><strong>Ale odnosimy to do liczby zapytań o ofertę, nie do sprzedaży, dlatego że ta pierwsza osoba nie ma żadnego wpływu na sprzedaż, prawda?</strong></p><p>Dokładnie. Patrzymy, ile przygotowała rekordów w Excelu i czy na pierwszym etapie nie spadła jakość. Kolejne etap zazwyczaj wygląda w ten sposób, że prowadzimy rozmowę i proponujemy spotkanie, w zależności od tego, jaki mamy produkt czy usługę. Ta osoba jest rozliczana za umówione spotkania, czyli dostaje namiary na osoby, które pytają się: „proszę powiedzieć coś więcej na ten temat” i umawia spotkania dla kolejnego pracownika, jest rozliczana za realną liczbę tych spotkań. Kolejny pracownik ma już umówione spotkania, telekonferencje i jego zadaniem jest sprzedaż. Rozliczany jest za to, ile mu się uda sprzedać. Kolejna osoba opiekuje się klientem po zakupie, często jest tak, że jest wyznaczona konkretna kwota za jednego klienta. Przypuśćmy, że opiekujesz się dwudziestoma klientami i za każdego masz 50 złotych, wychodzi tysiąc złotych za sam fakt opieki nad tymi klientami. Im jest ich więcej, tym masz większą wypłatę.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x86I3v65OpS-ydip4XcdZg.jpeg" /></figure><p><strong>Mówiłeś już o tym, że bez sensu jest zatrudnianie handlowca na trzymiesięczny okres próbny, bo trudno w tym czasie oczekiwać jakichś efektów, jeżeli mówimy o całym procesie sprzedaży. Jak to czasowo rozegrać, żeby też nie marnować tego czasu, żeby nie ryzykować, że przyjmiemy niewłaściwą osobę i stracimy trzy miesiące, a może pół roku i dopiero po tym czasie okaże się, że jednak ten gość na tym stanowisku się nie sprawdza.</strong></p><p>Ja stosuję trudną rekrutację, nie jedno, nie dwa, ale więcej spotkań, w trakcie których powoduję, że ktoś się często złości, boi, nie wie co robić, a ja obserwuję jego zachowanie. To pokazuje, jakim będzie pracownikiem i też, jakim będzie sprzedawcą, pokazuje nie tylko jak będzie sprzedawał, ale czy będzie słuchał poleceń. Podczas rekrutacji są zadania, on musi je rozwiązywać, patrzymy, jak je rozwiązuje.</p><p>W jednej firmie miałem taki sposób: pierwsza rozmowa była na Skypie, ona trwała, w zależności od tego, czy czułem chemię, czy nie, maksymalnie trzydzieści minut. I kandydat dostawał zadanie. Otrzymywał ofertę, którą normalnie wysyłam klientowi i ma napisać tylko maila, na przykład: „Panie Marku, w załączniku obiecana oferta” i tak dalej. Konkretna osoba jest w stanie napisać ją w ciągu 2 czy 5 minut, w zależności od tego, jak bardzo chce ją personalizować. Pierwsze co robiłem, to pytałem kandydata, kiedy mi tego maila wyśle. Jeżeli mówił mi, że za 5 minut, to nie było fajne, że tak szybko, bo to pokazuje, że niekoniecznie ma uporządkowany plan dnia. Łatwiej jest przez pierwsze cztery godziny dnia zbierać potencjalnych klientów, a później dopiero im wysyłać oferty. Jeżeli wyślemy ofertę po pięciu minutach, to klient wie, że ta oferta była przygotowywana maksymalnie pięć minut, jeżeli wyślemy ją po pięciu godzinach, to mogła być przygotowywana pięć minut, ale również mogła być przygotowywana pięć godzin.</p><p><strong>Ona wtedy wydaje się bardziej spersonalizowana, skrojona pod tę konkretną sytuację.</strong></p><p>Tak, dokładnie. Wyobraź sobie, że chcesz sobie kupić marynarkę, pytasz, czy jest taka konkretna na zapleczu, on mówi „zaraz sprawdzę”, idzie dwa kroki w tył, cofa się, mówi „nie, nie było ”. Wiesz, że trochę ma cię w nosie. I podobnie jest z przygotowywaniem ofert. Pierwszy kontakt powinien być w ciągu 15 minut, bo z badań wynika, że jest dużo większa szansa na sprzedaż. Jeżeli zapytasz o ofertę trzy osoby czy firmy zajmujące się montażem odcinków, największa szansa jest na to, że wybierzesz firmę, która pierwsza odpowie. Więc ten pierwszy kontakt jest bardzo ważny, ale później jak przygotowujemy ofertę dla ciebie, to musi trochę potrwać.</p><p>Dalej sprawdzam tego kandydata, czy dotrzyma terminu. Jeżeli powie, że dzisiaj do 22:00, to jest dla mnie fajna odpowiedź, bo otrzymam ją w ciągu jednego dnia. Sprawdzam, czy faktycznie zrobił to do tej godziny i jak ten mail wyglądał, czy jako nadawca jest imię i nazwisko, czy jest wysłany na przykład z maila imiennego, czy z buziaczek.pl. To mi dużo mówi i ja mogę na tym pierwszym etapie przerabiać setki osób, bo ja w ciągu dnia przerobię 50 rozmów i dopiero na kolejne etap przechodzą konkretniejsze osoby, którym warto poświęcić czas.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/skuteczny-handlowiec/&amp;text=U%C5%BCywaj%20r%C3%B3%C5%BCnych%20narz%C4%99dzi%20podczas%20rekrutacji%2C%20czas%20przeznacz%20dla%C2%A0najlepszych&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Używaj różnych narzędzi podczas rekrutacji, czas przeznacz dla najlepszych</a></blockquote><p>Wskazane jest, żeby ten lejek rekrutacyjny na górze był bardzo szeroki, a na dole bardzo wąski, żeby miał wiele etapów, przynajmniej cztery. Dużo łatwiej jest być szorstkim i mieć pretensje na trzecim etapie rekrutacji niż w pierwszym tygodniu pracy. Jak zatrudnimy pracownika, to na początku chcemy pokazać, że jesteśmy fajnymi ludźmi, w związku z tym przez pierwszy miesiąc nie mamy za bardzo wymagań, pretensji. Często jest tak, że mamy podpisaną umowę na okres trzech miesięcy, to nie chcemy jej zrywać, bo trochę nam głupio. W związku z tym czekamy, aż te 3 miesiące miną i wtedy jej nie przedłużamy, ale nie jesteśmy tymi niedobrymi ludźmi, którzy zrywają umowy.</p><p>Tak zazwyczaj wygląda dzisiaj rynek, dlatego bardzo ważna jest długa i ciężka rekrutacja i zazwyczaj, jak się ją dobrze przeprowadzi, to wtedy nie trzeba po miesiącu zwalniać. Jeżeli też rozbijemy ten proces na te cztery etapy, to jest dużo łatwiej zastępować ludzi. Łatwiej jest zastąpić jedną osobę, która pozyskuje leady, na przykład kampanią PPC, niż zwolnić człowieka i nie mieć żadnego handlowca. Wtedy czasami utrzymujemy ludzi tylko dlatego, że ktoś te telefony musi odbierać, ktoś na te maile musi odpisywać. Co z tego, że jest nierentowne.</p><p><strong>Powiedziałeś o czterech etapach rekrutacji, zacząłeś od pierwszego, czyli rozmowy na Skypie, podczas której prosisz o napisanie maila. Co jest dalej?</strong></p><p>Może powiem, co jest wcześniej. Jak dostaję CV, to często zadaję konkretne pytania, na przykład: „widzę, że nie ma pan doświadczenia w naszej branży, co pana skłoniło do aplikowania?” To jest prosta rzecz, często ludzie wysyłają masowo CV i nie odpowiedzą na to pytanie, w związku z tym już wtedy odpadają. Po drugie, jak proponuję jakiś termin, to proponuję konkretne godziny w konkretnych dniach i patrzę, jak ktoś się ustosunkuje, czy będzie konkretny, powie: „dobra, ten termin mi pasuje”, a może odpowie: „a nie można bardziej w czwartek” i nie proponuje żadnej godziny. To są małe rzeczy, które pokazują mi, jak ta osoba będzie sobie radziła samodzielnie w pracy.</p><p><strong>Ale to jest też komunikacja właśnie. Dla mnie to jest kluczowa umiejętność dla handlowca, żeby on się umiał komunikować. Jeżeli on ci daje niejednoznaczny komunikat, to masz pierwszy sygnał ostrzegawczy, że on tak samo będzie rozmawiał z klientami i dla nich to też będzie niejednoznaczne.</strong></p><p>Dokładnie, dlatego to jest tak ważne i ten szeroki lejek na górze, do którego wpadają CV, bardzo szybko się zwęża, bo niestety dzisiaj mało osób potrafi się odpowiednio komunikować. Dodatkowo sprawdzam, jak wygląda mail i czy jest stopka. Kiedyś w jednej wiadomości ktoś na czerwono, ogromnym fontem dawał cenę, nie wartość mojego produktu, tylko cenę. Później podczas rozmowy na Skypie sprawdzam, czy zadzwonił o wyznaczonej porze, zawsze to jest jego zadanie, ja podaję login na Skypie i czekam, jeżeli dzwoni punktualnie — super. Jeżeli po dziesięciu minutach pisze, że ma problemy z mikrofonem, to podobnie będzie wyglądało to w pracy.</p><p>Podczas rozmowy zadaję konkretne pytania, bardzo się czepiam, może nie przy pierwszej rozmowie, ale zazwyczaj zadaję pytania, które mnie nurtują w CV — jakieś przerwy w pracy, dlaczego ktoś pracował trzy razy po trzy miesiące, a nie na przykład rok w jednej firmie i punktuję w arkuszu Excela. Osoby punktuję odpowiednio i przechodzą dalej, każdy dostaje to zadanie z mailem i napisaniem wiadomości do oferty, dlatego że to mnie czasowo nic nie kosztuje. A zazwyczaj jak ktoś czuje, że na rozmowę na Skypie jest średnio, to nawet mi tego maila nie wyśle. Okazuje się, że wpadło sto CV, a po tej wiadomości jest pięć osób. Dopiero te pięć osób wchodzi na rozmowę rekrutacyjną i z tych pięciu prawdopodobnie nikt nie zostanie zatrudniony. I to jest dobra wiadomość dla firmy, dlatego że nie przepali kasy.</p><p>Często jest takie poczucie, że na rekrutację poświęciliśmy na nią dużo pieniędzy i czasu, to musimy kogoś zatrudnić. Nie, nie musimy nikogo zatrudnić, jeśli nikt nie nadaje się do pracy, to nie ma sensu, bo i tak będzie musiał stracić stanowisko w ciągu kilku miesięcy, a nas to będzie kosztowało dużo pracy. To jest jeden problem, że za wszelką cenę chcemy zatrudnić, a drugi problem, który też dostrzegam w firmach, jest taki, że on wpada bardzo dużo CV i przeglądamy tylko pierwszą połowę, po co iść dalej, my już z tych ludzi kogoś zatrudnimy. To też jest słabe, bo w tej drugiej połowie może być trzy razy więcej dobrych ludzi. W taki sposób możemy wyklarować, kto się nadaje do sprzedaży i wtedy wierzymy, że taka osoba zostanie z nami na dłużej.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/skuteczny-handlowiec/&amp;text=Rekrutacj%C4%99%20prowad%C5%BA%20do%C2%A0momentu%2C%20a%C5%BC%20znajdziesz%20odpowiedniego%20pracownika&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Rekrutację prowadź do momentu, aż znajdziesz odpowiedniego pracownika</a></blockquote><p><strong>Widziałem kiedyś prezentację jakiegoś start-upu, który proponował narzędzie dla rekruterów. Nie pamiętam już dokładnie ani nazwy tego narzędzia, ani co tam było takiego niezwykłego, ale pamiętam ich prezentację — zaczynała się od tego, że prowadzący miał plik CV, tak ze 100 kartek, podrzucał je w powietrze, łapał jedną i mówi: „o, tego zatrudnimy”, tak to się zwykle dzieje w firmach.</strong></p><p><strong>Dochodzi do rozmowy rekrutacyjnej i powiedziałeś, że ty jesteś na tej rozmowie kwalifikacyjnej, rekrutacyjnej złym policjantem. Ciekawi mnie bardzo jak to wygląda i myślę, że dla człowieka, który stoi w sytuacji, kiedy potrzebuje zatrudnić handlowca, to jest też bardzo cenna wiedza i cenna lekcja. Jak daleko można się posunąć, żeby takiego kandydata przetestować? Nie wiem, czy to się da zrobić tak teraz na żywo, teraz mi wpadło do głowy, ale gdybym ja był kandydatem na handlowca, a ty byś mnie rekrutował, to jakbyś mnie wyprowadził z równowagi?</strong></p><p>Muszę zaznaczyć, że to wszystko odbywa się z szacunkiem, nie ma tam wyzwisk. Jeżeli okaże się, że ta osoba przejdzie egzamin, no to później będę z nią współpracować, więc musi być zachowany odpowiedni poziom. Przede wszystkim próbuję złapać cię na nieścisłościach. Jeżeli starasz się o stanowisko handlowca, to chcesz mnie przekonać, że jesteś skuteczny.</p><p><strong>No to jedziesz. Ja chciałbym się zatrudnić u ciebie jako handlowiec.</strong></p><p>A powiedz, proszę Marku, próbowałeś już swoich sił w sprzedaży?</p><p><strong>Próbowałem, prowadziłem firmę przez jakiś czas, kontaktowałem się z klientami i też sprzedawałem.</strong></p><p>Opowiedz, jak wyglądała ta twoja sprzedaż.</p><p><strong>Spotykałem się z klientami na przykład na targach, przedstawiałem im ofertę, mówiłem o naszym produkcie, no i zachęcałem do tego, żeby kupili. Czasem było trudno, wiadomo jak, to jest w sprzedaży, ale udawało się też nieraz osiągnąć dobre efekty i kupowali.</strong></p><p>Marku, trochę mnie niepokoi, bo mówisz, że sprzedawałeś na targach, a targi nie odbywają się zbyt często, kilka razy w roku w zależności od branży. Od razu nakładałeś sobie sufit, że nie będziesz w każdym miesiącu pozyskiwać dużej ilości klientów. Z mojego doświadczenia wynika, że eventy to nie jest najskuteczniejsza forma.</p><p><strong>W moim przypadku była, dlatego że rzeczywiście te targi były okazją do spotkania tych ludzi twarzą w twarz. Faktycznie nie powiedziałem, mój błąd, że też kontaktowałem się z nimi regularnie przez telefon i te targi to było takie miejsce, gdzie, jak sama nazwa wskazuje, dobijało się targu. Spotykaliśmy się tam i wtedy właśnie oni często decydowali się na zakup.</strong></p><p>Mówisz, że telefonowałeś, ale skąd miałeś ich numer?</p><p><strong>Skąd miałem ich numer? Z internetu. Wyszukiwałem firmy z mojej branży i dzwoniłem, mówiłem, że reprezentuje taką i taką firmę, i mam dla nich ofertę.</strong></p><p>No nie wiem, Marek, powiem ci tak szczerze, że mnie takie rozmowy bardzo wkurzają. Ja nigdy przez całe swoje życie nie kupiłem niczego w taki sposób. Jeżeli ktoś by się umówił na połączenie telefoniczne i przedstawił wartości dla mnie — ok. Dlaczego dzwoniłeś bez zapytania?</p><p><strong>Już czuję lekkie napięcie, na chwilę wyjdę z roli.</strong></p><p><strong>Dzwoniłem dlatego, że trudno znaleźć inną racjonalną kosztowo metodę nawiązania kontaktu z tymi klientami, no bo spamu im nie wyślę, bo to jeszcze bardziej zignorują niż telefon, a jeżeli dzwonię i faktycznie uważam, że mam ciekawą ofertę dla ich firmy i potrafię im przekazać to, że ta oferta może ich firmie się przysłużyć, część pewnie nie była zainteresowana, jak to w życiu bywa, ale też część mówiła: „Ok, dobra”.</strong></p><p>Ale zobacz, co zrobiłeś, chcąc przyjść na tę rozmowę rekrutacyjną, wysłałeś nam maila i my nie uznaliśmy tego za spam. A jakbyś do mnie zadzwonił, to prawdopodobnie bym nie odebrał, bo byłbym na rozmowie, czyli trochę sobie zaprzeczasz, twoje zachowania są odwrotne niż próby sprzedaży. W związku z tym Marku ja tego nie rozumiem, dlaczego od razu maila traktujesz jak spam.</p><p><strong>Jest inna sytuacja, jeżeli ja zgłaszam się z ofertą pracy, czy inaczej, raczej odpowiadam na ofertę pracy i chcę pracować jakiejś firmie, a inaczej jeżeli mam jej do sprzedania jakiś produkt, za który oni mi będą musieli zapłacić i kupią go ode mnie.</strong></p><p><strong>Kurczę, plączę się, dobry jesteś [śmiech].</strong></p><p>Dalej trochę rozmawiamy, ta osoba traci totalnie pewność siebie i wtedy mówię: „dobra, nie ciągnijmy tego, bo dla mnie to też jest niemiłe, zostawmy to, masz swoje zdanie, ja mam swoje”. Wtedy ja pytam, jakie my mamy produkty. Ty wymieniasz x produktów, przypuśćmy „tworzycie strony, pozycjonujecie i tak dalej”. No dobra Marku, żeby ci było łatwiej, wybierz sobie jeden produkt i sprzedaj Kasi. I Kasia sobie siedzi obok, on próbuje sprzedawać, a ja sobie siedzę i robię grymasy na twarzy.</p><p>Jeżeli on to zrobi, jeżeli dowiezie i w tym wszystkim zachowa spokój, będzie potrafił dalej walczyć o tego klienta, to znaczy, że prawdopodobnie będzie jednym z najlepszych handlowców w firmie. Czasami osoby towarzyszące mi na spotkaniach, są później trochę zmieszane, ale jak minie kilka miesięcy i widzą, że ci ludzie, których ja rekrutowałem, są najskuteczniejszymi handlowcami, to wtedy mówią: „kurczę, faktycznie”.</p><p><strong>Rozumiem, że założenie jest takie, że rozmowa kwalifikacyjna to, nie ma być miłe spotkanie przy kawce, tylko to ma być naprawdę próba ognia.</strong></p><p>Tak, bo nas to niestety będzie kosztowało dużo, w zależności od tego, jakie to jest miasto, jaka jest podstawa, ale jeżeli utrzymamy pracownika przez trzy miesiące, będziemy musieli mu zapłacić podstawę, może będziemy musieli mu kupić laptop, biurko, może będziemy musieli zmienić biuro na większe, bo do tej pory byliśmy właścicielami jednoosobowej firmy i pracowaliśmy raz z kawiarni, raz z domu. W związku z tym to są duże koszty i nie ma sensu traktować tego jak randkę, na której chcemy poznać dziewczynę, tylko musimy sprawdzić, czy na pewno to nam pasuje. Trochę to przypomina małżeństwo, trzeba sprawdzić, bo nie można się wycofać. Oczywiście hiporbolizuję, bo można zwolnić pracownika albo wziąć rozwód.</p><p><strong>Dobra. Muszę się jakoś otrząsnąć po tej rozmowie kwalifikacyjnej, bo była dla mnie stresująca [śmiech]. Powiedzieliśmy o tym, jakie cechy ma dobry handlowiec, na ile to się da określić, powiedzieliśmy o tym, czego od niego wymagać i jak go rekrutować. Teraz załóżmy optymistyczny wariant, że mamy już takiego asa sprzedaży u siebie w firmie. Pytanie brzmi: jak możemy mu pomóc, jakie warunki musimy mu stworzyć, żeby on lepiej sprzedawał, żeby do maksimum wykorzystać jego potencjał. Wiadomo, że uderzanie z ofertą, ten wątek już się pojawił, do zupełnie obcych osób to jest to kiepska droga, co zrobić, jak zorganizować pracę, żeby zwiększyć swoje szanse, zanim w ogóle uderzę do klienta, jak wyselekcjonować tego klienta, jak, inaczej mówiąc, zdobywać dobre leady?</strong></p><p>To są etapy, które dokładnie omawiam na szkoleniu całodniowym, w związku z tym teraz musiałbym to mocno skondensować. Trzeba zacząć od tego, kto jest naszym klientem, to jest często używane i ludzie mówią: „ok, ale co dalej?”, pomijając ten etap.</p><p>Teraz na jednej konferencji będę opowiadał o narzędziach dla e-commerce, przeanalizuję, co robią, powiem, co robią źle, co robią dobrze i co mogliby robić lepiej. Taki sobie wymyśliłem pomysł na jedną z prezentacji. Jeżeli chodzi o polski e-commerce, to jest około 12 tysięcy sklepów, które są w stanie wydać pieniądze na narzędzia. Pewnie wszystkich jest około 30 tysięcy, bo jeżeli za 9.90 na home.pl można kupić sklep, to wiadomo, że tych sklepów jest dużo więcej. Sprawdziłbym, gdzie są te sklepy, czy są na przykład na Ceneo, czy w innych porównywarkach i sparsowałbym. Użyłbym narzędzia import.io, stworzył taki bardzo prosty parser dla marketerów, to nie musi być nic technicznego i wciągnął listę sklepów. Później przez SimilarWeba sprawdziłbym ruch na tych sklepach i w ten sposób stworzyłbym ranking sklepów na podstawie ruchu.</p><p>Do dwustu pierwszych poszukałbym na LinkedIn, na Facebooku osób odpowiedzialnych za sklepy, za marketing, za konkretne działania i próbował budować relacje, tak jeszcze bez kontaktu, czyli na przykład zaproszenie do znajomych na LinkedIn. Doprowadziłbym do takich sytuacji, żeby te osoby w miarę mnie kojarzyły, komentowałbym, lajkowałbym ich posty, oznaczał we wpisach, wypowiadałbym się na grupach tematycznych dotyczących e-commerce, żeby mieli szansę mnie spotkać.</p><p>Później założyłbym sobie tezy na temat formy kontaktu. Przypuśćmy, że mam dwustu przedstawicieli największych sklepów, podzieliłbym ich na cztery grupy. Do pięćdziesięciu wychodzę z maila — ładnego, spersonalizowanego, bez oferty, takiego zaczepnego, do kolejnych pięćdziesięciu uderzam na eventach, sprawdzam, gdzie są, proszę organizatorów największych targów e-commerce w Polsce, żeby sprawdzili, kto z tych dwustu osób jest zapisany, wtedy próbowałbym ich dorwać na evencie, do następnych pięćdziesięciu wysłałbym wiadomość na LinkedIn, a do kolejnych pięćdziesięciu mógłbym spróbować zadzwonić.</p><p>Dodatkowo posprawdzałbym czy znam kogoś, kto mógłby mi zrobić intro. Jeżeli wśród tych dwustu osób, jest dwadzieścia, z którymi mam wspólnych znajomych, to proszę ich o intro, to zawsze lepiej działa. Dalej prowadzę proces sprzedaży zgodnie z moimi założeniami, mam dwustu największych, którzy są w stanie wygenerować nam osiemdziesiąt procent przychodu. A do pozostałych ludzi próbuję stworzyć jakieś kampanie, które mają szansę dać wartość, jak na przykład webinar.</p><p>Właśnie jedno z narzędzi robi webinary, ale nie o tym, co oni robią, tylko ogólnie dla e-commerce. I zapraszają do każdego odcinka partnerów, przez co crossują swoją promocję, czyli to, co ty robisz teraz, zaprosiłeś mnie, dlatego że mam dwunastu followersów na Śledziku na Naszej Klasie [śmiech], w związku z tym liczysz, że dotrzesz do nowych ludzi, na pewno ilość słuchaczy wzrośnie Ci o dwunastu, bo ja dla nich jestem influencerem.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CzFCItWv9Oln41VmRoZ_oA.jpeg" /></figure><p>Ale jeżeli chcesz dotrzeć do kilkunastu tysięcy sklepów i robisz webinar co tydzień, zapraszasz partnerów, którzy mają swoje bazy, to po roku masz największą bazę potencjalnych klientów. Jeżeli oni oglądali webinary i gdzieś tam zobaczyli twoje logo, usłyszeli, że jesteś z tej firmy, a dawałeś im wiedzę i wartość, to jak później handlowiec skontaktuje się z kimś od nich, to ta osoba powie: „to są eksperci, oni mają ogromną wiedzę w porównaniu do mnie, jeżeli mi proponują takie narzędzie, ja wierzę, że ono mi pomoże sprzedawać”. I w ten sposób jakby nałożyliśmy sobie limit tych dwanaście tysięcy największych sklepów, ale tyle jest nam potrzebne. Nie ma potrzeby uderzać do sklepów ilościowo. Najwięcej sklepów najprawdopodobniej jest na home.pl, ale oni nie są w stanie wydać na przykład pięćset złotych na narzędzie do automatyzacji marketingu.</p><p><strong>To jest plankton, po prostu.</strong></p><p>To jest twoja opinia Marku, ja tak nie mogę mówić, ponieważ prowadzę również konsultacje dla e-commerce.</p><p><strong>Ja też nie mówię tego wartościująco, ja mówię po prostu o skali biznesu, bo w porównaniu do wielorybów e-commerce to te małe sklepiki są planktonem. Co tu dużo mówić.</strong></p><p><strong>Powiedz, jak twoim zdaniem powinien przebiegać cały ten proces, kiedy już mamy tego leada, on już kojarzy, kim my jesteśmy, jesteśmy na etapie jakiejś tam znajomości, kojarzymy się nawzajem, ja go prawdopodobnie kojarzę trochę lepiej, bo mi na nim zależy i zebrałem na jego temat informacje, jemu gdzieś świta, kim ja jestem i co robię, być może zbudował sobie jakąś dobrą opinię o mnie i trzeba przejść do transakcji, trzeba do niego uderzyć i nakłonić go do tego, żeby kupił. Gdzie tutaj po drodze są jakieś takie kamienie milowe, na które trzeba uważać i co zrobić, żeby to się zakończyło dealem?</strong></p><p>Przed kontaktem z taką osobą należy mieć rozpoznane problemy, z którymi oni się zderzają. Jeżeli ja uderzam do sklepu, to prawdopodobnie ich problemem będzie to, że mają dwa źródła ruchu: z Google’a i Ceneo, z obu osiągnęli sufit i nie są w stanie nic więcej zrobić. A ja przychodzę do nich i mówię: „hej, dużo sklepów ma problem z tym i tym, a my rozwiązujemy to tak i tak, z ruchu, który już pozyskaliście, więcej nie jesteście w stanie pozyskać, a my zrobimy piętnaście procent więcej transakcji, wpinając to narzędzie, jeżeli sprzedajecie za tyle, to piętnaście procent to jest tyle, a nasze narzędzie kosztuje dwadzieścia razy taniej”.</p><p>Jeżeli odrobiliśmy tę pracę i znamy dokładnie problem, który mają sklepy i mamy dokładne statystyki, jesteśmy w stanie dowieźć to w późniejszym czasie. Nie ma sensu mówić, że to będzie piętnaście procent, jeżeli wiemy, że będzie to trzy procent. Jeżeli coś obiecujemy, to trzeba to dowieźć. Jeżeli dowieziemy, to co obiecywaliśmy, to jest prosta droga do satysfakcji klienta. Jeśli on uzyska oczekiwany efekt, to po dwóch miesiącach możemy powiedzieć: „słuchaj, nie masz kogoś znajomego, komu mógłbyś nas zarekomendować, wtedy obniżymy tobie i jemu abonament o dziesięć procent”. To wtedy wychodzi bardzo fajnie, bo z dwustu klientów możemy mieć czterystu i nie musimy zatrudniać więcej ludzi do pozyskiwania leadów i takiej organicznej pracy, tylko klienci są naszymi handlowcami.</p><p>Moim zdaniem sprzedaż to trochę taka matematyka, długopis, notes i dobry plan na poszczególne etapy. Jestem za tym, żeby jak najwięcej rzeczy było dokładnie spisanych i żeby się tego trzymać. Jeżeli jakiś handlowiec mi mówi, że on nie lubi scenariuszy, ja mówię: „ok, nie ma problemu, sprzedawaj lepiej niż w tym scenariuszu i możesz go wyrzucić do kosza”. Tylko ten scenariusz powstawał przez wiele miesięcy, to jest otwarty dokument, który cały czas się modyfikuje na bazie wielu setek godzin pracy. Tak wygląda proces sprzedaży, który jest zbadany, zoptymalizowany, ustawiony i on po prostu działa. I teraz porównaj to do zatrudnienia człowieka w szybkiej rekrutacji, który ma sam przeprowadzić cały proces sprzedaży.</p><p><strong>Gołym okiem widać, że nie ma tak naprawdę szans w starciu ze sprawnie działającą maszyną, bo tak to trzeba powiedzieć.</strong></p><p>Tak. Jeżeli prowadzimy firmę i mamy taki dział sprzedaży, o którym opowiedziałem, to wpływa on na większe przychody, większe obroty, łatwiej nam reagować na zmiany na rynku, możemy mieć tańszy produkt, bo mamy więcej klientów. Zauważyłem, że często sprzedaż, to są akwizytorzy w naszych firmach, tak ich traktujemy. Mamy przykładowo dwadzieścia osób w całej firmie, pięciu to sprzedawcy, oni mają własny pokój, oni chodzą na własne kawy w przerwach i oni są dziwni. Dzwonią do tych ludzi i ich wkurzają, a my jesteśmy fajni, bo tworzymy produkt i tak dalej. Okazuje się, że tak naprawdę, sprzedaż to jest taki pierwszy front, jeżeli on zostanie przerwany, to wojsko pójdzie na nas. Kluczowa jest zmiana perspektywy, bo sprzedaż decyduje o tym, czy firma się fajnie rozwija, czy są podwyżki.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/skuteczny-handlowiec/&amp;text=Od%20dzia%C5%82u%20sprzeda%C5%BCy%20zale%C5%BCy%20rozw%C3%B3j%20firmy&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Od działu sprzedaży zależy rozwój firmy</a></blockquote><p><strong>A kiedy wchodzisz do firm i pomagasz im naprawić tę sprzedaż, to jakie błędy najczęściej widzisz, co jest nie tak?</strong></p><p>Najczęstszym błędem jest to, że sprzedaż jest autonomiczna, czyli oni mają sprzedawać, w związku z tym dajemy im spokój i mają się zajmować sprzedażą. Niestety to tak nie działa, bo często my jako właściciele, szefowie produktu czy osoby z dłuższym stażem mamy większą wiedzę na temat produktów w naszej firmie. Łatwiej jest porozmawiać ze sprzedawcą i przez pięć minut przekazać mu wiedzę, którą on będzie mógł przekazywać dalej klientom. A często sprzedawcy są separowani i muszą sobie radzić z tym sami.</p><p>Po drugie nie myśli się, jak można im pomóc, czyli na przykład zorganizować webinary, kupić sprzęt, kamery za pięć, dziesięć, piętnaście tysięcy złotych, można też live’y robić swoim telefonem i wtedy można nawet obniżyć te koszty. To jest trochę tak, że albo pomaga się temu działowi i ma się dużo więcej obowiązków, albo skazuje się na samodzielność i to jest największy błąd i dlatego tak nie działa. Błędem jest również proces sprzedaży prowadzony od a do z przez jedną osobę, bo jeśli taka osoba odchodzi, to budzimy się z ręką w nocniku. Ta osoba nawet nie musi odejść, może mieć sytuację losową. Kiedyś nasz najlepszy handlowiec miał śmierć w rodzinie i był wyjęty na wiele tygodni, nawet po powrocie był emocjonalnie wyjęty. Więc jeżeli my uzależniamy sprzedaż od jednej osoby, to bardzo dużo ryzykujemy.</p><p><strong>Mówisz, że powinno się bardziej zintegrować ten dział sprzedaży z firmą, wspierać go, komunikować się z nim. Tylko jak to zrobić technicznie. W przypadku większej firmy, który dział powinien się tym zajmować, czy to powinna być decyzja zarządu, czy tych ludzi zapraszać na jakieś wspólne spotkania, jak to zrobić, żeby przełamać tę barierę i to wyalienowanie sprzedawców?</strong></p><p>To, co mówisz, jest fajne. Wspólne spotkania, na których wszyscy myślą nad przyszłością firmy, ci, którzy kontaktują się z klientami, mają swoje pomysły, ci, którzy pracują nad produktem, mają swoje pomysły i właściciel ma swoje pomysły. Takie wspólne spotkanie raz na dwa-trzy tygodnie, żeby porozmawiać o przyszłości firmy i każdy, może się wypowiedzieć, jest super, bo wtedy nagle Ci od produktu widzą, że handlowcy mają fajny kontakt z rynkiem, mają spoko przemyślenia i argumenty. Jeżeli ktoś od produktu powie, że ma taki czy taki pomysł, a dwóch handlowców powie: „my rozmawiamy z dziesiątkami ludzi dziennie i wiemy, że to nie przejdzie”, to jest wtedy taka magia, która powstaje i okazuje się, że jedni zaczynają szanować drugich i dostrzegać, że każdy buduje coś innego — to jest jak budowa domu, jedni zajmują się dachem, jedni oknami, inni murami, ktoś inny robi elektrykę, hydraulikę, ale bez każdej z poszczególnych osób nie byłoby takiego pięknego budynku i podobnie jest z firmą, tylko trzeba tych ludzi ze sobą skontaktować.</p><p><strong>Opowiadasz przy różnych okazjach o narzędziach, które usprawniają pracę handlowców, pomagają im osiągać lepsze efekty. Jest ich sporo, pewnie podstawą w działalności handlowców jest dobrze działający CRM, ale jest tego dużo więcej. Które narzędzia z twojego punktu widzenia są takie, że polecasz w ciemno, bo wiesz, że to z automatu poprawi wyniki?</strong></p><p>Przede wszystkim najważniejsze jest to, co mówisz, czyli CRM — takim mózg całej firmy. Ja bardzo lubię Agilecrm, dlatego że on składa się trzech modułów: CRM-a sprzedażowego, narzędzia marketing automation i z helpdesku. Dzięki jednemu narzędziu możemy robić piękne rzeczy. Możemy wysyłać e-maile do klientów — to wygląda w ten sposób, że wchodzi ktoś na landing page, po pierwsze dostaje ciasteczko, po drugie, jak wypełni formularz, wpada nam od razu do CRM-u, handlowiec może się z nim skontaktować mailowo i ustawić warunek, jeżeli wyśle maila i on zostanie odczytany, ale nie będzie odpowiedzi, to poczeka X dni i wtedy wyskoczy handlowcowi ticket, że ma się skontaktować z klientem.</p><p>Dla mnie w dzisiejszych czasach kluczowe jest stworzenie takiego mechanizmu, który będzie właśnie tak działał. Jeżeli ktoś, komu wysłaliśmy maila i nam nie odpisał, wszedł na stronę, to ja chcę mieć o tym informację, bo to znaczy, że ta osoba teraz o mnie myśli, jak do niej zadzwonię za 5 minut i powiem: „a tak akurat piłem kawę w przerwie i pomyślałem, że z panem dawno nie rozmawiałem”, to będą się działy piękne sprawy.</p><p><strong>Dobre. A jakieś inne narzędzia, które też pomagają?</strong></p><p>Jasne. Bardzo lubię hunter.io, który pomaga znaleźć adresy e-mail. Na przykład wiem, że ty jesteś szefem tej firmy, po wejściu na twoją stronę i wciśnięciu przycisku, on mi pokaże adresy e-mail, które występują u ciebie na stronie, twój adres może nie być widoczny, bo się ukrywasz. Ale bardzo często firmy mają strukturę adresu e-mail, dużo firma ma adres: imię.nazwisko@domena, jeżeli znamy strukturę, twoje imię i nazwisko, to jesteśmy w stanie napisać e-maila, który do ciebie dotrze. Jeżeli dyrektor e-commerce do spraw innowacji nie podał swojego adresu e-mail na LinkedIn i tak możemy do niego wysłać maila. Jeżeli to będzie fajny e-mail i powiem: „cześć Patryk, ostatnio zaobserwowałem, że wdrożyliście narzędzie, które personalizuje wasze wyniki wyszukiwania w sklepie…” — pokazujemy, że jesteśmy ekspertami, że troszczymy się o ciebie, że jesteśmy godną osobą do rozmowy, to, to narzędzie, które nam tylko pomogło uzyskać adres e-mail, zrobiło robotę.</p><p><strong>A w takim razie, czy są jakieś takie narzędzia, które są szeroko reklamowane albo wciskają się każdemu, a z twojego punktu widzenia są totalnie bezużyteczne, a może czasem robią więcej szkody niż pożytku?</strong></p><p>To jest ciekawy temat, dlatego że jeszcze do niedawna wszystkie narzędzia były postrzegane, jako te które pomagają, dokładają cegiełki. Jest jedna firma zajmująca się marketing automation, która na stronie ma trzy chaty. W jednym chacie jest chyba Kasia, w drugim Ania. Wydawałoby się, że w tym trochę jest logiki, bo im więcej możliwości kontaktu, tym większa konwersja, ale tak nie jest. To, co ja zawsze rekomenduję to testowanie i podchodzenie do wszystkich narzędzi z dystansem.</p><p>Jeden z influencerów marketingowych w Polsce ma chat na stronie, który automatycznie zagaduje, ale go nie ma. Kiedyś on mnie zagadał, ja mu odpowiedziałem i była cisza. Jeżeli spojrzymy na to globalnie, ja miałem do niego pytanie, nawiązałem z nim kontakt, jego nie było, wyszedłem zirytowany z jego strony i nie pozostawiłem mojego adresu e-mail, bo rozpoczęcie chatu nie wymagało podania maila. Jeżeli on by mi nie umożliwił rozmowy na chacie, a chciałbym mu zadać pytanie, to zrobiłbym to albo na Messengerze, gdzie miałby moje konto Facebookowe, albo zadałbym jej mailowo i miałby możliwość kontynuacji rozmowy, nawet jak wtedy nie był online. Czasami narzędzia kanibalizują nam potencjalnych klientów.</p><p>Dwa dni temu Michał Szafrański wrzucił wpis na grupie Finansowy Ninja Kulisy Produkcji, opowiedział, że testował narzędzie, które miało za zadanie z około dwudziestu ostatnich transakcji wziąć imię i miejscowość, i pokazać w dole ekranu, że na przykład Bogusława z Częstochowy dokonała zakupu. I on myślał, że jeżeli pokaże taką ludzką twarz potencjalnym czytelnikom, ktoś wejdzie na stronę książki <a href="https://goo.gl/kUdlvA"><em>Finansowy ninja </em></a>i będzie chciał kupić, a będzie się wahał, ale zobaczy, że Bogusia z Częstochowy dokonała zakupu, to też kupi. I okazuje się, że to tak nie działa. Michał powiedział, że nie widział większej ilości przejść na stronę i jeżeli dobrze zrozumiałem, to nawet była mniejsza sprzedaż w tym okresie.</p><p>Zastanawiam się, dlaczego tak może być i doszedłem do wniosku, że niektóre narzędzia mogą przerażać ludzi. Ja kiedyś odpowiadałem za dużą platformę do retargeting dla e-commerce w Polsce i byłem przeciwnikiem wstawiania imion do reklam, czyli widziałbyś książkę w Empiku, wychodzisz, nawiedzają cię reklamy z dokładnie tą książkę i tam byłby nagłówek: „Marku — kupisz czy nie?” I dla większości to będzie <em>creepy</em>.</p><p><strong>To tak samo, jak w Empiku kasjerzy zaczęli zwracać się do klientów po imieniu, bo odczytywali to imię z karty.</strong></p><p>I musieli się z tego wycofać, bo to się nie przyjęło. Kiedyś nawet zauważyłem, że jeśli wyświetlały się reklamy remarketingowe, na przykład tylko z produktami, które ty oglądałeś, to bałeś się trochę tych reklam, nie wiedziałeś o co, do końca chodzi, ale jeżeli wyświetliliśmy reklamę z pięcioma czy dziesięcioma produktami i tylko dwa były te, które oglądałeś, to mówiłeś: „kurczę, ale super reklama, akurat trafia w mój gust”, bo dostrzegasz taką anonimowość. Trzeba zastanowić się, które narzędzie nie będzie kanibalizować naszych potencjalnych klientów ani też ich przerażać.</p><p>Nie każde narzędzie sprawi, żeby na końcu była sytuacja win-win, że obie strony się cieszą. Niekoniecznie każde narzędzie spowoduje, że ta druga strona będzie się czuła swojo.</p><p><strong>Dobry wniosek, zwłaszcza że ta ilość informacji, które są o nas w Internecie, w różnych systemach jest tak wielka, że kiedy ktoś wychodzi do nas z tą informacją, to tak jak na tych filmikach, gdzie gość nieznajomy podchodzi do jakiejś dziewczyny w kawiarni, zwraca się do niej po imieniu, mówi: jak tam twój pies, bo ostatnio był chory, ona robi wielkie oczy, a on to wszystko zobaczył na jej Instagramie, na jej Facebooku. Więc system też może te dane wyciągnąć i użyć je w taki sposób, że ludzie otworzą oczy i będę chcieli się schować do czarnej dziury, bo pomyślą, że coś jest nie tak, ktoś się włamał na ich konto.</strong></p><p>Kiedyś przeżyłem takie WOW, takie co się dzieje, na konferencji InternetBeta rok czy dwa lata temu. Było stoisko z kawą z Coffeedesku i podchodząc, barista powiedział do mnie po imieniu, a my się nie znaliśmy. Ja byłem prelegentem, w związku z tym mógł mnie kojarzyć. Ja wziąłem tę kawę, uciekłem, pomyślałem, że rozmawiałem z nim na afterparty i nie pamiętam, było mi głupio, spowodowało to u mnie bardziej dyskomfort, niż przyniosło korzyści. To jest niby śmieszne, niby taka anegdotka, ale jak zastanowimy się, jak to realnie działa na ludzi, okaże się, że to może być wniosek, który warto przetestować.</p><p><strong>Czy poza tymi wszystkimi rzeczami, o których powiedzieliśmy, a było ich sporo, przychodzi ci do głowy jeszcze coś takiego, co rzeczywiście ma duży wpływ na efektywność handlowca w firmie, a jeszcze się nie pojawił ten wątek?</strong></p><p>Teraz tak przyszło mi do głowy, że są badania pokazujące, że miliony handlowców w Ameryce stracą pracę. Jak czasami zaczynałem wystąpienia od tego, to następowała konsternacja, no bo jednak straszyłem ludzi, ale tak będzie, dlatego że sprzedaż się zmienia, jest inny proces sprzedaży, narzędzia. To, co jest kluczowe moim zdaniem to rozwój. Są magazyny, które należy czytać, jest taki kwartalnik <em>Nowa sprzedaż</em>, który moim zdaniem powinien być w każdej firmie, jest magazyn <em>Sprawny marketing</em>, który też powinien być w każdej firmie, bo handlowiec czytając je, może zobaczyć nowości, narzędzia, case study, pomysły i inspirować się, żeby nie siedzieć tylko w biurze i cały dzień pracować, tylko żeby na świeżo brać pomysły, co można zmienić i co można zmodyfikować.</p><p><strong>Czyli gdybyś miał doradzić naszemu słuchaczowi taką jedną czynność, którą może wykonać po wysłuchaniu tego podcastu, żeby zwiększyć skuteczność swoich działań sprzedażowych, to byłoby przyjście do Empiku i kupienie <em>Nowej sprzedaży</em> czy coś innego?</strong></p><p>Lepiej powiem, w sumie to gorzej, bo no nie będzie skromne. Radzę skontaktować się ze mną, powiedzenie mi, jakie ma problemy, a ja mu polecę książki i magazyny, różne eventy, aby totalnie zdobywać wiedzę, kupić cokolwiek, co pomoże mu zobaczyć, jak dzisiaj wygląda sprzedaż, ale nie książki Briana Tracy, nie wiem, czy to mogę powiedzieć, sprzed iluś tam lat, które mówią „możesz to zrobić”, tylko takie realne, które pokażą krok po kroku, w którym kierunku, jakim narzędziem, po co wykorzystać to i to.</p><p><strong>To powiedz jeszcze, jak się można z tobą skontaktować.</strong></p><p>Jak pójdziecie na rynek, to tam na lewo jest taka budka [śmiech]. No dobra, Jakub Cyran, można mnie znaleźć na Facebooku, Naszej Klasie na Śledziku jestem praktycznie cały czas, na jakubcyran.pl jest do mnie kontakt telefoniczny, mailowy, skype’owy i po prostu każdy możliwy.</p><p><strong>Super, wielkie dzięki.</strong></p><p>A najlepiej podejść do mnie na jednym z eventów, na których teraz będę na Internetbeta czy I love marketing, tam będę cały czas i możemy spokojnie porozmawiać, mogę doradzić, z czego skorzystać, z jakich narzędzi, z jakich publikacji.</p><p><strong>Bardzo ci dziękuję, kawał naprawdę rzetelnej, fajnej wiedzy i cieszę się, że mieliśmy okazję pogadać.</strong></p><p>Ja się bardzo cieszę, że mogę debiutować w tym podcaście. Pamiętam, jak pierwsze odcinki nosiłem na iPodzie Nano i słuchałem po kilka razy, ty i Paweł Tkaczyk. To jest niesamowite, że minęło 8–9 lat i po takim czasie mogę być jednym z gości. Bardzo mi miło Marku, dziękuję za zaproszenie.</p><p><strong>Dzięki wielkie.</strong></p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/182"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on Sep 11, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bb252678b373" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Blog ekspercki. Zbuduj markę, bądź niezależny i zarabiaj online]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/blog-ekspercki-zbuduj-mark%C4%99-b%C4%85d%C5%BA-niezale%C5%BCny-i-zarabiaj-online-24bf0b566de9?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/24bf0b566de9</guid>
            <category><![CDATA[blogger]]></category>
            <category><![CDATA[blogging]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Mar 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:34:32.593Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sMeBYLapQKa-OlKFWdbD_Q.jpeg" /></figure><p>Masz serdecznie dość klientów, którzy naciskają na niższe ceny, nie doceniając twojej fachowości?</p><p>Chciałbyś mieć na tyle stabilną sytuację finansową, żeby nie stresować się terminami płatności ZUS-u czy podatków?</p><p>Marzy ci się pasywny przychód — żeby raz wykonana praca przynosiła pieniądze w kółko, bez wysiłku?</p><p>To wszystko da się osiągnąć, prowadząc <strong>blog ekspercki</strong>.</p><p>Blog ekspercki to narzędzie, dzięki któremu jesteś w stanie pokazać innym, jak twoja wiedza może pomóc rozwiązać ich problemy. Jeżeli zrobisz to dobrze, internauci szukający odpowiedzi na swoje pytania trafią prosto do ciebie.</p><p>Zobaczą, że znasz dany temat. Zobaczą, że mówisz o nim prostym językiem. Wielu z nich stwierdzi też, że nie umie albo nie chce samemu wdrażać twoich porad. Chętnie ci zapłacą, żebyś zrobił to za nich.</p><p>Taki blog stworzył mój rozmówca — <strong>Wojciech Wawrzak</strong>. Jego serwis <a href="http://prakreacja.pl/">PraKreacja.pl</a> zdobył tytuł „Blog Roku 2015”. Ale nie mniej ważne od prestiżowej nagrody są korzyści biznesowe. Dzięki blogowi Wojciech Wawrzak zbudował sobie markę jako prawnik specjalizujący się w branży kreatywnej i e‑handlu. Blog przynosi też autorowi pasywny dochód ze sprzedaży produktów online.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://www.malawielkafirma.pl/155"><em>malawielkafirma.pl/155</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D11336166%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf155-blog-ekspercki&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/dfdbec83a431d50d85dbedf1f537e745/href">https://medium.com/media/dfdbec83a431d50d85dbedf1f537e745/href</a></iframe><p><strong>Witam kolegę podcastera — bo sam zacząłeś ostatnio nagrywać.</strong></p><p>Cześć, Marku, bardzo mi miło. Tak, zacząłem nagrywać, jestem w trakcie montowania drugiego odcinka — zobaczymy, jak to się wszystko potoczy.</p><p><strong>Co mówisz o sobie osobom, które spotykasz po raz pierwszy? Kim jesteś i co robisz?</strong></p><p>„Jestem prawnikiem kreatywnych i obsługuję branżę kreatywną” — to krótki tekst, który zapada w pamięć i — moim zdaniem — sprawdza się. Bardzo mi się on spodobał, nie zauważyłem, by inni prawnicy przedstawiali się w podobny sposób, dzięki czemu mogę się wyróżnić. To taka moja wizytówka, a więcej o sobie mówię zazwyczaj dopiero, gdy ktoś spyta.</p><p><strong>Co ostatnio czytałeś?</strong></p><p>Najnowszą <a href="http://go.salesmedia.pl/SH4Bf">biografię Republiki</a> autorstwa Leszka Gnoińskiego. Nie jest to książka czysto biznesowa — czytam takich sporo, ale staram się też sięgać po inne rzeczy.</p><p>Ta biografia zrobiła na mnie wrażenie, ponieważ jestem fanem Republiki oraz muzyki w ogóle. To nie tylko dzieje zespołu i Grzegorza Ciechowskiego — w książce nakreślono też rozwój całej rockowej sceny muzycznej lat 80. i 90. — jak to wyglądało i jak się kształtowało.</p><p>Lekturę można łatwo odnieść do przedsiębiorczości. Historia zespołu uczy, że — jeśli robimy coś inaczej niż reszta — na początku jest trudno, jak na słynnym koncercie Republiki, gdzie grupę obrzucono pomidorami. A potem okazuje się, że to, co robimy, przyjmuje się, dzięki czemu zdobywamy pozycję lidera.</p><p>Właśnie dlatego zawsze postrzegam takie biografie nieco biznesowo — warto chodzić swoimi ścieżkami, nawet jeśli są niepopularne, oceniane jako dziwne i niezrozumiałe. Prędzej czy później to zaowocuje.</p><p><strong>Związek pomiędzy muzyką i biznesem może być jeszcze inny. Natrafiłem kiedyś w telewizji na </strong><a href="https://youtu.be/Jdq8g2N3yNs"><strong>film dokumentalny o zespole Bon Jovi</strong></a><strong>. Obejrzałem go w całości, mimo że nie jestem ich fanem. Zespół muzyczny został w nim niesamowicie ciekawie przedstawiony jako firma.</strong></p><p><strong>W materiale poruszano tematy zarządzania, a także problemów samych muzyków, którzy mieli problem z wytrzymaniem w towarzystwie kolegów z zespołu. Ostatecznie skorzystali z pomocy psychologa, który poukładał im w głowach i nastawił na jak najlepsze wykonywanie swojej pracy.</strong></p><p><strong>Ukazano też proces przygotowywania koncertu w nowojorskim Central Parku. Jon Bon Jovi spytał swojego managera, kto przyjdzie na koncert. W odpowiedzi usłyszał, że każdy — ludzie znający ich od lat oraz przypadkowi przechodnie, którzy nigdy o nich nie słyszeli. Jon Bon Jovi odpowiedział, że w takim razie muszą zacząć grać od swoich najgłośniejszych hitów, bo jeśli nawet ktoś nie zna zespołu, być może skojarzy piosenki. Nawet zespół muzyczny dopasowuje się do klienta.</strong></p><p>W przypadku Republiki mamy też do czynienia ze zderzeniem się światów — porównano partyzanckie lata 80. z początkiem lat 90., gdy to scena muzyczna zaczęła się profesjonalizować. Dziś stawia się na perfekcjonizm, lecz historia pokazuje, że nie zawsze warto być idealnym na siłę.</p><p><strong>Zasłynąłeś dzięki prowadzeniu blogu eksperckiego, jednak na początku szło to dość kiepsko, nikt nie chciał czytać Twoich wpisów. Co to znaczy z Twojej dzisiejszej perspektywy i czym ówczesny blog różnił się od tego, co robisz teraz?</strong></p><p>Na początku prowadziłem blog dla siebie — to podstawowa różnica. Zacząłem blogować jeszcze na studiach, więc publikowałem akademickie dysputy, które były interesujące dla przeciętnego Kowalskiego z problemami prawnymi, zwłaszcza że całość pisana była językiem akademickim. Skupiałem się na porządkowaniu wiedzy dla samego siebie, nie budowałem żadnej relacji z czytelnikiem.</p><p>Nie miałem pomysłu na to, co dalej z tym zrobić — blog powstał całkowicie spontanicznie. Nie zastanawiałem się nad swoimi odbiorcami i rozwiązywaniem ich rzeczywistych problemów, wskutek czego wpisy nie miały zasięgów. Potem się to zmieniło.</p><p><strong>Kiedy zorientowałeś się, że musisz wprowadzić zmiany, jeżeli chcesz coś osiągnąć za pomocą tego blogu? Spotkałeś się z feedbackiem, że tego się nie da czytać?</strong></p><p>Nie, ludzie tego nie pisali. Czytelnicy widzieli w moim blogu wartość dodaną, ponieważ w tamtym czasie w Internecie mało było treści o prawie. Nie widziałem też w blogu narzędzia biznesowego, nie myślałem „zróbmy to w ten sposób — przyciągniemy więcej klientów”.</p><p><strong>Po co go w takim razie stworzyłeś? Na fali popularności blogów wśród znajomych?</strong></p><p>Przez ok. rok prowadziłem blog osobisty. Na studiach pomyślałem, że skoro zajmuję się prawem, to mogę założyć blog prawniczy dla kreatywnych, bo to z nimi chciałem w przyszłości pracować. I założyłem — nie było w tym żadnej filozofii.</p><p>Ludzie pytają mnie czasem o to, jak ułożyłem całą strategię. Mógłbym ułożyć do tego piękną historię, ale w rzeczywistości żadnej strategii nie było — po prostu rozwijałem blog krok po kroku. Kluczowym momentem była rezygnacja ze wszystkich pobocznych projektów — blogu osobistego, magazynu online o rozwoju osobistym, artykułów do gazet muzycznych… Dopiero gdy poświęciłem się blogowi prawniczemu, coś zaczęło się dziać.</p><p><strong>Skąd wiedziałeś, w jaki sposób zmieniać blog? Być dobrym prawnikiem i znać się na prawie to jedno, ale umiejętność pisania blogu jest zupełnie innym rodzajem kompetencji.</strong></p><p>Nie wiedziałem. Nie szkoliłem się w zakresie prowadzenia specjalistycznego blogu ani nie czytałem na ten temat. Może to zabrzmieć naiwnie i groteskowo, ale ludzie mówią mi, że mam smykałkę do komunikacji tekstowej w Internecie.</p><p>Z biegiem czasu moje artykuły ewoluowały, a język stawał się bardziej perswazyjny. Zacząłem monitorować tematy poszukiwane przez ludzi w Google, uczestniczyłem w grupach facebookowych, na których zbierałem pytania do wpisów i zacząłem linkować do swoich wpisów. Przechodziłem przez tę przygodę krok po kroku — bez planu, strategii i wielkiego zacięcia.</p><p><strong>Czy czerpałeś inspirację z innych blogów, myśląc „o kurczę, ja też bym tak chciał!” albo „oni robią to w ten sposób — to chyba fajny pomysł, spróbuję zrobić to u siebie”? A może wymyśliłeś wszystko sam kompletnie od zera?</strong></p><p>Jestem blogerem, który raczej nie czyta regularnie innych blogów i ich nie podgląda. Nigdy nie miałem na to czasu — studia, praca… Wszystko działo się samo, naturalnie. Widziałem, co przynosi efekty, i szedłem w tę stronę.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Oj0Ul9NRyt7UH5Dkp_YOAw.jpeg" /></figure><p><strong>Czyli śledziłeś Google Analytics i komentarze?</strong></p><p>Tak — obserwowałem Analytics i odzew ludzi, bardzo dużo dały mi też grupy na Facebooku dla grafików i programistów, których członkowie w trakcie rozmowy dostarczali mi treści. Gdy rozwiązywałem ich problemy na blogu, oni sami zaczynali linkować do moich wpisów. W kilku grupach stałem się ekspertem od prawa autorskiego, ludzie byli tam kierowani po porady. Wszystko budowało się naturalnie.</p><p><strong>Ty dawałeś im wiedzę z dziedziny prawa, a oni Tobie — z dziedziny grafiki i rozwijania blogu.</strong></p><p>Nie tyle wspierali, co budowali zasięg. Byłem dla nich równocześnie prawnikiem i kolegą rozumiejącym, czym się zajmują. Robienie stron internetowych i grafik zawsze mnie kręciło. Rozumiem, jak ten świat działa — dzięki temu odnalazłem się w środowisku jako nie niezorientowany pan mecenas, lecz osoba rozumiejąca procesy twórcze i sposób dochodzenia do określonych rozwiązań. Jako prawnik kreatywnych sam byłem trochę kreatywny — tak jak oni.</p><p><strong>Zdobycie tytułu „Blog Roku” to wielki sukces, jednak samo tworzenie blogu to coś zupełnie innego niż zarabianie na nim. A Ty nie dość, że tworzysz darmowe treści, to jeszcze sprzedajesz produkty. Od czego to się zaczęło? Nie obawiałeś się, że ludzie powiedzą „no tak, dał nam już trochę za darmo, to teraz zacznie żądać pieniędzy”?</strong></p><p>Początkiem było chyba stworzenie wpisu pt. „Wezwanie do zapłaty — pierwszy krok po należne pieniądze”, który tematycznie był niepowiązany z samym blogiem. Powstał on pod wpływem masowego poszukiwania w Internecie porad, jak odzyskać pieniądze od nieuczciwego dłużnika. Usłyszałem też wtedy o newsletterach i zechciałem zbudować własną listę mailingową. W zamian za zapisanie się do newslettera wysyłałem ludziom wzór wezwania do zapłaty.</p><p><strong>Brzmi groźnie: zapisz się na mój newsletter — dostaniesz wezwanie do zapłaty [śmiech].</strong></p><p>To był błąd, bo skierowałem ten komunikat do osób w ogóle niezainteresowanych prawem dla kreatywnych. Zbudowałem listę 1000 osób mających w głębokim poważaniu wszystkie moje kolejne maile, bo to nie były treści dla nich. Później popełniłem dokładnie ten sam błąd z reklamacją PKP — uzbierałem dzięki temu pokaźne, ale w zasadzie bezużyteczne, listy mailingowe.</p><p>Któregoś dnia pomyślałem „po co mi te adresy? Może zacznę sprzedawać te wzory za 9,99 zł?”. Uruchomiłem taką sprzedaż i — zamiast generować beznadziejne zapisy na newsletter — rzeczywiście sprzedawałem. Nie były to duże kwoty, ale wcześniej w ogóle nie myślałem, że można w ten sposób zarabiać na blogu — to było dla mnie odkrycie.</p><p>Z czasem doszedłem do wniosku, że skoro ludzie kupują tanie produkty, nabędą też droższe, dopasowane do branży kreatywnej: umowę o dzieło, regulamin sklepu internetowego, pakiet dla sprzedawców produktów elektronicznych… Pod każdym wpisem dotyczącym danego tematu zacząłem zamieszczać produkt związany z artykułem.</p><p><strong>Dziś Twoimi produktami są wzory dokumentów czy coś jeszcze?</strong></p><p>Przede wszystkim wzory dokumentów, bo to ludzi interesuje najbardziej — wzór umowy o dzieło z przeniesieniem praw autorskich czy regulamin sklepu internetowego. Coraz głośniej mówi się jednak o ochronie danych osobowych, więc ostatnio, w pakiecie premium dla sprzedawców produktów elektronicznych, dodałem właśnie taką opcję. Przygotowałem możliwie uniwersalną dokumentację ochrony danych osobowych wraz z instrukcją jej wypełnienia i stworzenia zgłoszenia do GIODO. Powstało też wideo pokazujące te działania krok po kroku.</p><p><strong>Czyli taki minikurs online?</strong></p><p>Tak. Lepszej lub gorszej jakości wzór umowy można łatwo znaleźć w Internecie. Idea moich produktów jest taka, że nanoszę na wzory wszystkie swoje komentarze odpowiadające na najczęściej zadawane mi przez ludzi pytania. Jeżeli we wzorze są np. postanowienia dotyczące pól eksploatacji, to opisuję, jak można to zmienić, edytować, zrezygnować z tego, po co to w ogóle jest. Nabywca dostaje nie tylko czystą umowę, ale też instrukcję samodzielnego skorzystania niej.</p><p><strong>Wzorów w Internecie jest mnóstwo, wydawnictwa prawnicze umieszczają je na swoich portalach za darmo, SMS-a czy drobną kwotę. W jaki sposób z nimi konkurujesz? Jak się promujesz, by ludzie kupowali u Ciebie, a nie gdzie indziej?</strong></p><p>Ja w ogóle z nikim nie konkuruję, szkoda mi czasu na śledzenie poczynań rywali. Przez trzy lata blogowania wyrobiłem sobie silną pozycję i zaufanie w swojej branży. Wiem, że jeśli komuś dostarczę wartościowy artykuł opisujący krok po kroku samodzielne przygotowanie umowy, to znajdzie się grono osób, które nie będą chciały robić tego samodzielnie. Oni kupią ode mnie tę umowę, dziękując mi za wszystko, co w przeszłości już im oddałem. Z powodu braku promocji nie jest to sprzedaż na masową skalę, ale stanowi bardzo fajną część dochodów mojej firmy — ok. 20–25%.</p><p><strong>Mówisz o zautomatyzowanej sprzedaży odbywającej się za pośrednictwem blogu?</strong></p><p>Dokładnie tak. Wcześniej nie miałem nawet pojęcia o istnieniu pasywnego przychodu na produktach elektronicznych, a teraz okazuje się, że w branży prawniczej można w taki sposób działać, co dla wielu jest niepojęte.</p><p><strong>Kiedyś, gdy młody prawnik kończył studia, stopniowo piął się po szczeblach kariery — musiał dostać się na aplikację, asystować starszym kolegom po fachu, przygotowywać pisma, wykonywać proste czynności i biegać po sądach. Z czasem dostawał samodzielne sprawy — najpierw proste, potem bardziej skomplikowane. Wygrywając je, wyrabiał sobie nazwisko i — jeśli był dobry — po czterdziestce ludzie zaczynali kojarzyć, kto to jest. A Ty — dwudziestoparoletni smarkacz — jesteś znany jako prawnik kreatywnych. Nie czujesz się trochę oszustem, przeskakując cały system i wyprzedzając go o kilkanaście lat?</strong></p><p>Ja jestem na aplikacji — nie dałem sobie z tym spokoju, chcę uzyskać tytuł. Wiem jednak, że nie planuję iść standardową drogą — kosztuje to zbyt wiele czasu. Rynek jest trudny. Każdy prawnik potrafi iść do sądu i zająć się sprawami rodzinnymi czy odszkodowawczymi. Niewielu jest za to prawników zajmujących się kwestiami, którymi ja się zajmuję, i jednocześnie rozumiejących ten rynek.</p><p>Nie czuję się oszustem, zwłaszcza że 99% moich klientów wychodzi ode mnie bardzo zadowolonych, zostawiając referencje w stylu „panie Wojtku, w końcu okazało się, że z prawnikami można normalnie pracować”. Inna sprawa, że od początku unikałem spraw, które mnie przerastały. Jeśli ktoś chciał mi zlecić rozwód czy podział spadku, to nie byłem zainteresowany, nie mam też kompetencji.</p><p><strong>„Ale, proszę pana, pan weźmie mój rozwód! Ja jestem kompozytorem, a pan się przecież kreatywnymi zajmuje!” [śmiech].</strong></p><p>Odrzucam bardzo wiele zleceń. Moi koledzy śmieją się, że przychodzi do mnie klient, a ja mu odmawiam. Mogę i chcę sobie na to pozwolić, bo w moim interesie leży, żeby klient był zadowolony. Wiem, że wielu rzeczy w prawie nie potrafię zrobić, a kilka robię bardzo dobrze. Tych parę rzeczy wystarczy do dobrego funkcjonowania biznesu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*mDRYyZ3Oj6UObj15s8fSxQ.png" /></figure><p>Moja kariera faktycznie jest trochę zaprzeczeniem utartej ścieżki — w kancelariach pracowałem łącznie przez dwa miesiące. Gdy zobaczyłem, jak to wygląda, stwierdziłem, że nie jestem do końca skłonny iść tą drogą. Bardziej by mnie to frustrowało, niż cieszyło.</p><p><strong>Jeszcze jedna rzecz bardzo mnie u Ciebie zaskoczyła. Zakłada się, że zawody prawnika i lekarza łączą się z prestiżem i dużymi pieniędzmi Żaden z przedstawicieli tych fachów nie chce okazywać swoich słabych stron i tego, że na początku było trudno. Tymczasem Ty otwarcie przyznajesz, że w momencie otwierania działalności gospodarczej zarejestrowałeś się jako bezrobotny, by otrzymać dotację z urzędu pracy. Nie wstydziłeś się przyznać przed ludźmi, będąc prawnikiem i świetnym studentem?</strong></p><p>W Niemczech radcy prawni dorabiają jako kierowcy taksówek, bo nie są w stanie utrzymać się na rynku. Jeśli ktoś daje Ci 20.000 zł na start, czemu masz z tego nie skorzystać? Nie ma w tym niczego uwłaczającego czy słabego.</p><p>Jest stereotyp, że prawnik stawia się ponad innymi, siedzi w skórzanej kanapie, zawsze używa mądrych słów i robi poważne miny. Ja zawsze starałem się nie pieścić swojego prawniczego ego, na blogu chciałem zerwać ze stereotypami, żeby się wyróżnić. Nie widziałem powodu do udawania. Nigdy nie wypowiadałem się o sobie w liczbie mnogiej — zespół, my, kancelaria — a często tak się zdarza.</p><p>Nie ukrywałem też swojego wieku, który w branży kreatywnej był atutem. Gdybym wybrał prawo rodzinne, mój wiek byłby przeszkodą. Wszystko fajnie się ułożyło, dlatego ludzie pytają o moją strategię, której przecież nie było — krok po kroku każdy element składał się z kolejnym.</p><p>Jedynym przyświecającym mi celem było zrobienie więcej od osób będących na rynku, wyróżnienie się i pokazanie, że można inaczej. Każde działanie podejmuję, żeby zrobić krok do przodu. Mnóstwo osób reklamuje się teraz jako prawnicy branży kreatywnej, wiele z nich powiela sposób mojego dojścia do tej pozycji. Ale ja zawsze jestem o krok przed nimi. Tak mi się przynajmniej wydaje.</p><p><strong>Na ile jest to oznaka przemiany pokoleniowej? Gdy rozmawiasz z kolegami ze studiów, ilu z nich poszło tradycyjną drogą, a ilu raczej kombinuje i szuka nowych sposobów?</strong></p><p>Ośmiu na dziesięciu idzie tradycyjną drogą.</p><p><strong>Jesteś trzy lata po studiach. Jak wygląda porównanie Twoich przychodów z zarobkami kolegów, którzy poszli tradycyjną drogą?</strong></p><p>Moje przychody są trzy–pięciokrotnie wyższe.</p><p><strong>Załóżmy, że jestem przedstawicielem dużej kancelarii i chcę złowić taki talent jak Ty. Mówię „panie Wojtku, daję dwa razy tyle, ile ma pan teraz, żeby przyszedł pan pracować dla mnie”. Co Ty na to?</strong></p><p>Dziękuję, to już niemożliwe. Po kilku latach pracy na własną rękę byłoby mi bardzo trudno wpleść się ponownie w standardy quasi-korporacyjne. Firma dała mi wolność nie tylko finansową, ale też emocjonalną, psychiczną. Elastyczność, możliwość decydowania o godzinach pracy i przestrzeni pracy dla jednych może być obciążeniem, dla mnie — dużą zaletą. Mogę nagrać z Tobą podcast o 11, kiedy mój kolega w kancelarii pewnie pisze kolejny pozew. Mogę też napisać umowę o 19, kiedy on będzie już pił piwo. Nie tylko pieniądze decydują o wyborze drogi zawodowej — myślę, że nie jestem stworzony do pracy na etacie.</p><p><strong>Jak planujesz swoją przyszłość? Czy zawsze będziesz miał swój brand, będziesz pracował na własne utrzymanie, czy w perspektywie planujesz stworzenie czegoś w stylu kancelarii internetowej?</strong></p><p>Jasne, planuję to poszerzyć, kiedy uda mi się uzyskać tytuł radcy prawnego, czyli po aplikacji. Już teraz jeden z moich kolegów pisze na blog artykuł, tworzymy minidział spółek. Chciałbym pójść w tę stronę, unikając jednak tradycyjnej kancelarii pracującej dzień w dzień w ściśle sprecyzowanych godzinach. Oprócz usług prawnych chcę dorzucić szkolenia, wydawać własne produkty i poradniki.</p><p>Każdy z nas ma ograniczony czas na indywidualne usługi, a możliwość generowania przychodów poza działaniem jeden do jednego jest bardzo fajna — nie zamierzam z tego rezygnować. Takie są planowane ścieżki rozwoju w perspektywie kilku–kilkunastu najbliższych lat.</p><p><strong>Powiedz jeszcze, gdzie można znaleźć Cię w sieci, dowiedzieć się o Tobie więcej. Blog osobisty już zarzuciłeś, prawda? Została tylko PraKreacja.pl czy coś jeszcze?</strong></p><p><a href="http://prakreacja.pl/">PraKreacja.pl</a> jest głównym miejscem, gdzie można znaleźć o mnie wszystko, to moje prawnicze portfolio — prawnicy nie posługują się tym terminem, zapożyczyłem je od grafików. Będąca wizytówką strona firmowa — <a href="http://wojciechwawrzak.pl/">WojciechWawrzak.pl</a>. Blog osobisty nie funkcjonuje, ktoś dawno temu przejął tę domenę i robi tam dziwne rzeczy.</p><p>Swego czasu prowadziłem projekt <a href="http://bloger-ekspert.pl/">Bloger-ekspert.pl</a> — chciałem uczyć ludzi technik blogowania eksperckiego. Strona nadal funkcjonuje, można się zapisać na newsletter i otrzymać bodajże 10 lekcji, ale nie jestem przekonany do kontynuowania tej inicjatywy — stworzyłem stronę w ubiegłym roku dla odświeżenia głowy. Obecnie nie bardzo mam czas na ciągnięcie tego.</p><p><strong>No tak, trzeba się skupić na core businessie.</strong></p><p>Doba ma 24 godziny, ja lubię spać przez 8 z nich, potrenować, poczytać książkę i spotkać się z kimś, więc na więcej działań w Internecie nie bardzo jest czas. A teraz dochodzi jeszcze podcast, więc zobaczymy [śmiech].</p><p><strong>Sława, wywiady, autografy, wizyty w zakładach pracy — wiadomo, jak to jest. Jeśli chodzi o blogerekspert.pl, to wiem, że przygotowałeś dla słuchaczy tego podcastu coś, co może im pomóc, jeśli są zainteresowani tym tematem. Co to takiego?</strong></p><p>Przygotowałem plik PDF zawierający wszystkie wiadomości e-mail, które wysłałem w ramach projektu. Jeśli ktoś ma ochotę, może ściągnąć taki plik — znajdzie tam lekcje dotyczące zakładania blogu: skąd wziąć pomysł, o czym i jak pisać, jak zwracać się do czytelnika, rozwijać blog i budować społeczność, czy robić webinary, wideo, podcasty, czy tekst. Jeśli ktoś ma ochotę — zapraszam.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/blog-ekspercki/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on March 1, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=24bf0b566de9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Docieranie do klientów B2B przez Facebooka. Jak robić to dobrze?]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/docieranie-do-klient%C3%B3w-b2b-przez-facebooka-jak-robi%C4%87-to-dobrze-a745da514a8c?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a745da514a8c</guid>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[linkedin]]></category>
            <category><![CDATA[facebook]]></category>
            <category><![CDATA[social-media-marketing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Mar 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:35:06.345Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MBRTKYq33dxOH1Aarn5B9A.jpeg" /></figure><p>Jakie masz skojarzenie, kiedy słyszysz „Facebook”?</p><p>Całkiem możliwe, że przed oczami pojawia ci się coś takiego:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pp9fnnDCPLPSXB1t5DRHxA.jpeg" /></figure><p>Czy takie miejsce nadaje się do reklamowania twojego biznesu?</p><p>Jeżeli sprzedajesz karmę dla kotów — pewnie tak. A co jeżeli kierujesz swoją ofertę do firm, np. projektujesz strony internetowe albo prowadzisz szkolenia?</p><p>Do rozmowy ne ten temat zaprosiłem <strong>Artura Jabłońskiego</strong> — konsultanta ds. e‑marketingu, prowadzącego blog pod adresem <a href="http://arturjablonski.com/">ArturJablonski.com</a>.</p><p>Artur zajmuje się głównie kampaniami, które mają na celu sprzedaż lub pozyskiwanie kontaktów od osób zainteresowanych ofertą (tzw. leadów). Jego ulubione narzędzia to reklamy na Facebooku, Google AdWords oraz content marketing. Pracuje z firmami różnej wielkości — od korporacji (Skanska, Otodom, Otomoto, Allegro, Sphinx) po małe lokalne biznesy.</p><p>Jest prelegentem na konferencjach branżowych (m.in. I Marketing), ale można go też zobaczyć na zupełnie innych scenach — podczas festiwali poezji śpiewanej, gdzie wykonuje własne kompozycje.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/158"><em>malawielkafirma.pl/158</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D11483345%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252Fe6e584c5a0522dad68cbf7164d4eed25.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf158-zdobywanie-klientow-b2b-na-facebo&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2Fe6e584c5a0522dad68cbf7164d4eed25.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a77a9ca08f5f693b1cf4001574db7199/href">https://medium.com/media/a77a9ca08f5f693b1cf4001574db7199/href</a></iframe><p><strong>Co ostatnio czytałeś, Artur?</strong></p><p>Zapewne interesują cię książki biznesowe, a tak się składa, że ostatnio miałem w rękach po części popularyzatorską, a po części biznesową książkę Ryana Holidaya, którego bardzo lubicie w Małej Wielkiej Firmie. To jeden z najlepiej znanych gości w świecie współczesnego marketingu, a ostatnio wydaje pozycje nie tylko biznesowe, ale też np. popularyzujące filozofię.</p><p><strong>Wspominaliśmy o jego dwóch książkach: </strong><a href="http://onepress.pl/view/54826/zaufaj.htm"><strong><em>Zaufaj mi, jestem kłamcą</em></strong></a><strong> oraz </strong><a href="http://onepress.pl/view/54826/grhama.htm"><strong><em>Growth Hacker Marketing</em></strong></a>.</p><p>Możliwe, to chyba było w starszych odcinkach, te książki mają już po kilka lat. Ostatnią pozycją, po którą sięgnąłem, jest <a href="http://amzn.to/2nPtgxK"><em>Ego Is The Enemy</em></a> — chyba nie ukazała się ona na polskim rynku. To bardzo ciekawa książka quasi-filozoficzna. Moim zdaniem każdy przedsiębiorca powinien ją przeczytać, a jednym z powodów ku temu jest demitologizowanie wpływu pasji na biznes.</p><p>Różnego rodzaju podcasty, blogi i książki biznesowe bardzo duży nacisk kładą na pasję w biznesie. Każą szukać swojego hobby i traktują je w taki sposób, jakby to miało wszystko załatwić — wystarczy mieć pasję, a reszta się ułoży. Holiday uważa to podejście za błędne. Sukces wynika z konsekwencji w realizacji planu, a pasja jest pokłosiem ego. Dążenie do samospełnienia m.in. poprzez realizowanie biznesowej pasji to niekoniecznie najlepsza droga w biznesie — ten wymaga przecież spokoju i planów.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Stawianie%20na%C2%A0pasj%C4%99%20w%C2%A0biznesie%20to%C2%A0b%C5%82%C4%85d.%20Sukces%20wymaga%20spokoju%20i%C2%A0dobrego%20planu&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Stawianie na pasję w biznesie to błąd. Sukces wymaga spokoju i dobrego planu</a></blockquote><p><strong>Fajnie się złożyło, bo ostatnio słuchałem podcastu Agnieszki Sochy — </strong><a href="http://www.slowemobiznesie.pl/pasjobiznes/"><strong><em>Słowem o biznesie</em></strong></a><strong> — na ten sam temat. Nie wiem, jakie są twoje doświadczenia, ale moje nauczyły mnie, że pasja to niekoniecznie dobry doradca w biznesie. Najlepiej w tej roli spełniają się indywidualne predyspozycje i talenty.</strong></p><p>Zdecydowanie. Nie lubię nadużywania pasji w biznesie, bo mam wrażenie, że to częsta wymówka dla własnego pracoholizmu i innych niezdrowych zachowań. Też kiedyś pracowałem od ósmej rano do drugiej w nocy lub dłużej i wmawiałem sobie, że robię tak, bo to kocham. Wzajemnie usprawiedliwialiśmy się w ten sposób, kiedy jeszcze byłem zatrudniony na etacie w firmie.</p><p>Od tamtej pory zbyt wiele się nie poprawiło — nadal pracuję bardzo długo [śmiech], ale mam już świadomość, że to nie jest dobre. Nie można traktować pracy jak pasji, jakkolwiek kontrowersyjnie by to nie brzmiało. Inaczej nie rozliczalibyśmy się za obowiązki, nie wyznaczalibyśmy godzin odpoczynku, cały czas byśmy pracowali. Kiedy wciąż mówi się o pasji, bardzo łatwo zapomnieć o wszystkim innym i wpaść w założenie, że życie jest tylko pracą.</p><p><strong>Człowiek czasem nierealistyczne oczekuje też, że jeśli będzie podążał za swoją pasją, przyniesie mu ona sukces. To niekoniecznie prawda — pasja nie musi mieć wymiaru biznesowego.</strong></p><p>Ryan Holiday bardzo ciekawie pisze o tym, że na takie osoby jak Steve Jobs patrzy się przez pryzmat pasji. Okazuje się jednak, że największe sukcesy odnieśli oni nie dzięki swojej pasji, lecz dzięki konsekwencji i chłodnej kalkulacji. Poza tym na jednego Jobsa przypada 10 tys. osób, które chciały podążać za pasją, lecz upadły po drodze. O takich ludziach się książek nie pisze. To błąd poznawczy wynikający z naszych zaburzeń postrzegania — widzimy historię sukcesu, ale zapominamy o całej masie ludzi, którym podążanie za tym, co kochali, nie wyszło na dobre.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Na%20jednego%20Jobsa%20przypadaj%C4%85%20tysi%C4%85ce%20os%C3%B3b%2C%20kt%C3%B3re%20upad%C5%82y%20na%C2%A0drodze%20za%C2%A0swoj%C4%85%20pasj%C4%85&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Na jednego Jobsa przypadają tysiące osób, które upadły na drodze za swoją pasją</a></blockquote><p><strong>Porozmawiajmy o zdobywaniu klientów biznesowych poprzez social media. Skupmy się na małych firmach, ludziach robiących strony internetowe, proponujących szkolenia, coaching, produkcję wideo, chcących sprzedać swoje usługi małym przedsiębiorcom i właścicielom niewielkich firm. Mówi się, że zasięg fanpage’ów na Facebooku wynosi około dwóch procent. Zastanawiam się, czy używanie mediów społecznościowych w przypadku działań B2B w ogóle ma sens. Może lepiej sobie to odpuścić?</strong></p><p>Z mojej perspektywy jak najbardziej ma sens dzięki odpowiednim narzędziom reklamowym, zarówno na Facebooku, jak i portalach lepiej sprawdzających się na innych rynkach. Nie da się dzisiaj działać skutecznie na Facebooku za darmo — to mit. Można zwiększać zasięg postów i tworzyć atrakcyjne treści, które będą chętnie share’owane przez ludzi, ale znalezienie swojej grupy docelowej, czyli w tym przypadku właścicieli małych firm, dostępne jest tylko poprzez panel reklamowy. Ja w ten sposób promuję swoje szkolenia. Po zagłębieniu się nieco bardziej w system reklamowy Facebooka okazuje się, że znajdujemy tam bardzo przydatne w B2B opcje.</p><p>Załóżmy, że zajmujemy się generowaniem leadów do działu sprzedaży jako typowy marketer B2B. Dzisiaj bardzo często sprowadza się to do content marketingu, czyli przygotowywania interesujących treści, których zadanie polega na skłonieniu człowieka do pozostawienia swoich danych osobowych w formularzu kontaktowym lub złapanie go w pętlę remarketingową. Jeśli mamy wgrane na stronie odpowiednie kody śledzące Google’a, Facebooka, Twittera czy LinkedIna, możemy pokazywać reklamy własnych usług osobie, która odwiedziła naszą witrynę.</p><p>W kontekście tego zdobywania leadów istnieje taka opcja reklamowa jak „pozyskiwanie kontaktów”. W jaki sposób ona działa? Gdy klikamy w reklamę na Facebooku, nie przenosi nas ona na żadną stronę internetową ani nie uruchamia wideo. Zamiast tego otwiera się formularz ze zdefiniowanymi polami: na adres e-mail, numer telefonu i — jeśli chcemy — dodatkowe pytania otwarte. Formularz ten ma jedną przewagę — automatycznie uzupełnia się danymi.</p><p><strong>Zasysa dane, które użytkownik już przekazał Facebookowi?</strong></p><p>Dokładnie tak. Osoba, która wprowadziła te wartości, nie musi ponownie wypełniać formularza — system pobiera dane w jej imieniu, a my unikamy problemu z nieprawdziwymi informacjami czy literówkami. Współpracowałem w ten sposób z węgierską firmą IPR-Insights zajmującą się zarządzaniem licencjami i oprogramowaniem Windowsa w korporacjach. To bardzo śmieszny przypadek problemów dużych firm: czasem nadmierna ilość Windowsów zakupionych przez dział zakupów generuje straty, innym razem zainstalowanie jednej licencji Windowsa na kilku jednostkach sprawia, że Microsoft nakłada karę.</p><p>Przygotowaliśmy klasyczny lejek sprzedażowy: zamieszczaliśmy zapowiedź webinarium poświęconego temu, jak ważne jest zarządzanie podobnymi licencjami w firmie. Dane kontaktowe osób chętnych na udział w tym webinarium generowane były za pomocą formularzy wspomnianego typu. Nie musieliśmy tworzyć żadnych stron, dzięki czemu kampania była bardzo tania.</p><p>Posługuję się tym przykładem, ponieważ dla małych firm postawienie strony lądowania za 1000 zł jest dużym wydatkiem. Dzięki takiemu formularzowi możemy sobie odpuścić robienie landinga czy innej zewnętrznej strony, skupiając się na przekierowaniu zaoszczędzonych w ten sposób pieniędzy na narzędzia ekosystemu Facebooka, by zapewnić sobie odpowiednie dotarcie. To zaledwie jedna z opcji, o jakich możemy porozmawiać.</p><p><strong>Zastanawiam się, czy Facebook zawsze jest najlepszym narzędziem, jeśli chcemy dotrzeć do właścicieli małych firm. Znajoma prowadząca firmę w Holandii powiedziała mi, że w jej przypadku świetnie sprawdza się docieranie do przedsiębiorców za pomocą LinkedIna. Stwierdziłem, że w Polsce nie bardzo ma to szanse powodzenia, bo u nas to narzędzie stosują raczej łowcy głów i ludzie w korporacjach. Właściciele small businessów, nawet jeśli mają konto, są raczej nieaktywni. Co ty o tym sądzisz? Czy poza Facebookiem są w Polsce jakieś inne social media warte uwagi?</strong></p><p>Miałem przyjemność prowadzić kilka kampanii na LinkedInie i poległy one z kretesem. Nie z uwagi na złe targetowanie, nieodpowiednią grupę docelową czy niskiej jakości produkt — po prostu sam portal, w przeciwieństwie do innych kanałów, się nie sprawdził. W przypadku węgierskiej firmy, o której mówiłem przed chwilą, naturalnym wydawało się uderzenie do ludzi właśnie poprzez LinkedIn. Kampania była prowadzona za rozsądne pieniądze, ale nie sprawdziła się tak dobrze jak podobne działania na Facebooku.</p><p>Gdy jakaś kampania mi nie wychodzi, staram się dojść do tego, czy wina leży po mojej stronie. Zacząłem się więc konsultować z innymi osobami doświadczonymi w prowadzeniu podobnych projektów na LinkedInie na rynku polskim oraz międzynarodowym. Znalazłem też zagranicznych konsultantów zajmujących się tego typu kampaniami i udzielających pomocy przez Internet. Dowiedziałem się od nich, że takie działania sprawdzają się, jeśli mamy naprawdę duże budżety i niesamowicie specyficzny produkt — przy finansowaniu mniejszym niż 10 tys. dolarów miesięcznie szkoda w ogóle na LinkedIna wchodzić — nawet na rynku globalnym.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Kampanie%20na%C2%A0LinkedInie%20sprawdzaj%C4%85%20si%C4%99%20tylko%C2%A0przy%20naprawd%C4%99%20du%C5%BCym%20bud%C5%BCecie&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Kampanie na LinkedInie sprawdzają się tylko przy naprawdę dużym budżecie</a></blockquote><p>Czyste formy reklamowe możliwe do uruchomienia na LinkedInie, np. reklama banerowa czy tekstowa, się nie opłacają. Wyjątkiem jest sponsorowanie treści w celu dotarcia do dyrektorów z nowym postem opublikowanym poprzez LinkedIn Pulse. Nikt oczywiście nie zaprzecza skuteczności działań w stylu szeroko pojętej ewangelizacji, jak umieszczanie informacji o produkcie w grupach czy dyskutowanie na ten temat, ale nie to było naszym punktem wyjścia.</p><p>Wszystkie inne kampanie, które prowadzę — a najczęściej jest to właśnie promocja produktów B2B — pcham głównie przez Facebooka, tam schodzą najlepiej. Dyrektorzy wielkich, międzynarodowych korporacji może nie marnotrawią czasu na Facebooku, ale akurat sektor MŚP znajduje na to w ciągu dnia trochę czasu, więc możemy do nich w tym miejscu dotrzeć.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-mZZN9LTVe035P8jSqTxQQ.jpeg" /></figure><p><strong>W przypadku niektórych branż i produktów mówi się o Twitterze oraz Instagramie. Czy z twojego punktu widzenia mają one jakieś zastosowanie? A może są bardzo niszowe i szkoda sobie zawracać nimi głowę?</strong></p><p>Twitter jest moim ulubionym portalem społecznościowym. Spędzam tam najwięcej czasu na dyskusjach i przeglądaniu popularnych hashtagów, lecz z czysto biznesowego punktu widzenia — przekładając to na sprzedaż — moim zdaniem się nie opłaca, wyniki nie są na tyle duże, by móc się równać z czasem czy środkami zainwestowanymi w innych kanałach. Twitter jest na tyle specyficzny, że wymaga bardzo dużego nakładu czasu, a jego użytkownicy mają krótki lont. O ile na Facebooku są w stanie relatywnie długo poczekać na odpowiedź, o tyle na Twitterze oczekują, że odpowiesz im w ciągu kilku minut, dużo łatwiej się też irytują.</p><p>Ten serwis jest za to świetnym rozwiązaniem, jeśli masz czas na nawiązywanie bezpośrednich relacji. To są dwa krańce działań w B2B w kontekście social mediów. Jeśli masz budżet reklamowy, który starasz się inwestować — doradzam Facebooka, bo możliwości precyzyjnego kierowania reklam są świetne. Jeżeli chciałbyś jednak być wizytówką własnego biznesu, nawiązywać kontakty, udzielać się w branżowych dyskusjach, wyszukiwać wątki i osoby potrzebujące pomocy w konkretnym temacie — bardzo dobrą metodą jest działanie na Twitterze.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Je%C5%9Bli%20chcesz%20by%C4%87%20wizyt%C3%B3wk%C4%85%20w%C5%82asnego%20biznesu%20%E2%80%93%20wybierz%20dzia%C5%82anie%20na%C2%A0Twitterze&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Jeśli chcesz być wizytówką własnego biznesu — wybierz działanie na Twitterze</a></blockquote><p>Na polskim rynku świetnie działają Michał Sadowski i cały zespół Brand24, np. Magdalena Urbaniak. Robią to w bardzo łatwy sposób: wyszukują wszystkie możliwe dyskusje w kontekście narzędzi online, monitoringu Internetu czy potrzeb przedsiębiorców, a następnie bezpośrednio wdają się w dyskusje, pomagając w kwestii konkretnego problemu lub zachęcając do skorzystania z usług Brand24.</p><p><strong>Byłem obiektem takiego targetowania. Namierzyli mnie, odezwali się i zaproponowali darmowy trial — działa to dokładnie tak, jak mówisz, poznałem to od tej drugiej strony.</strong></p><p>Gdy poruszamy wątek Twittera, ludzie myślą, że odnosi się on wyłącznie do technologicznych tematów. A jednak widziałem wiele prowadzonych w ten sposób działań dokonywanych przez firmy wybitnie nieinternetowe. Jednym z moich ulubionych przykładów jest załoga food trucku jeżdżąca z miasta do miasta i wyszukująca na danym obszarze osoby tweetujące, że są głodne i coś by schrupały. Rzeczona ekipa wysyłała potencjalnym klientom na Twitterze informację, że są lub będą w konkretnym miejscu — w bezpośredniej komunikacji docierali do osób, które akurat miały potrzebę przekąszenia czegoś.</p><p>Mechanika jest ta sama bez względu na promowany biznes. Grunt, żeby znaleźć czas na dotarcie do pojedynczych osób, które potencjalnie mają problem i którym możesz doradzić albo po prostu się przedstawić.</p><p><strong>Zdania odnośnie tego, czego możemy oczekiwać po naszej aktywności na Facebooku, są podzielone. Czy powinniśmy traktować tę platformę jako miejsce sprzedaży, czy miejsce pozyskiwania leadów i potencjalnych klientów? A może podnosić tam świadomość naszej marki? Co realnie możemy osiągnąć, jakie cele powinniśmy sobie stawiać?</strong></p><p>Realnie możesz osiągnąć każdą z wymienionych rzeczy. Dużo zależy od przyjętego typu biznesu. Wiele osób utożsamia Facebooka z tzw. LOLcontentem, czyli albo publikowaniem tego, co się dzieje u nas w firmie — to jest interesujące, ale tylko na krótką metę — albo wrzucaniem postów o kawie i kotkach.</p><p>Trzeba pokazywać swoją firmę w dobrym świetle, prezentować siebie jako ekspertów. Jeśli coś nie zostało powiedziane, to nie zostało zrozumiane. Skąd twoi potencjalni klienci mają wiedzieć, jak duży masz biznes, w jakim środowisku biznesowym przebywasz, co robisz i jak dobrze się na tym znasz? Facebook jest świetnym miejscem, żeby się przedstawić w takim kontekście. Możesz dzielić się wiedzą dotyczącą swojej branży czy przemyśleniami nt. aktualnych funkcji.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Facebook%20to%C2%A0%C5%9Bwietne%20miejsce%2C%20by%C2%A0przedstawi%C4%87%20swoj%C4%85%20firm%C4%99%20klientom%20biznesowym&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Facebook to świetne miejsce, by przedstawić swoją firmę klientom biznesowym</a></blockquote><p>Bardzo dobrze prowadzony jest <a href="https://www.facebook.com/SocialTigersPL">fanpage firmy Social Tigers</a>. To agencja reklamowa, która przyjęła sobie za cel niewrzucanie na Facebooka żadnych pierdół. Regularnie dzielą się za to prostymi tipami, które można błyskawicznie wdrożyć na Facebooku w kontekście działań. Te posty świetnie im się rozchodzą, pokazują też, że doskonale znają się na swoim fachu. To funkcja edukacyjna obrazująca twoją przewagę nad innymi osobami.</p><p>Z drugiej strony, sięgając po ekosystem reklamowy Facebooka, jesteś w stanie docierać do swoich klientów bezpośrednio sprzedażowo lub nie. W przypadku B2B częściej wykorzystuje się go jako element budowania świadomości marki. Warto sięgnąć po różne materiały edukacyjne czy infoprodukty, które przedstawią to, czym się zajmujesz, a dopiero potem bawić się bezpośrednią sprzedażą.</p><p>W kontekście systemu reklamowego Facebooka zawsze najczęściej klikają w reklamy i najlepiej konwertują te grupy odbiorców, które miały już styczność z twoją marką. Są to osoby remarketingowane, które miały już interakcję z którąś z twoich treści. W związku z tym, zamiast od razu wpychać komuś projektowanie stron internetowych czy tworzenie filmów, możemy najpierw wyłuskać osoby zainteresowane tematem.</p><p>Reklamujemy firmę zajmującą się robieniem filmów korporacyjnych — co możemy zrobić? Najbardziej oczywistym scenariuszem wydaje się ustawienie reklamy na konkretne stanowiska zawodowe w firmach. Facebook na to pozwala, możesz skonfigurować reklamę tak, by docierała do managerów, dyrektorów, właścicieli małych firm lub jednoosobowych działalności, i starać się zaoferować im film korporacyjny czy jakikolwiek inny. Taka reklama prawdopodobnie nawet byłaby skuteczna.</p><p>Załóżmy jednak, że stawiamy sobie częsty w B2B cel: chcemy znaleźć ludzi, którzy są obecnie w trybie zakupowym, szukają nowego wykonawcy lub zmiany. Pierwszym, co możemy zrobić w takiej sytuacji, jest przygotowanie materiału edukacyjnego albo informacyjnego. Jeśli ludzie zaczną wchodzić z nim w interakcję, może to oznaczać, że są obecnie zainteresowani stworzeniem filmu edukacyjnego. To może być wpis na blogu o tym, jak wybrać firmę do zrobienia filmu korporacyjnego, lub krótkie wideo na Facebooku, w którym właściciel małej firmy robi do swojej kamerki live na Facebooku i opowiada, jak przebiega w jego firmie taki proces i o jakich rzeczach pamiętać.</p><p>Sam format treści jest mniej ważny. Czy to będzie nagranie audio, wideo na YouTubie czy Facebook Live — liczy się merytoryka materiału i odpowiednie dobranie tematu pod potrzeby grupy docelowej. Jesteśmy w tym momencie w stanie stworzyć grupę odbiorców naszych reklam spośród osób, które obejrzały takie wideo i zostawiły nam swoje dane w zamian za dostęp do artykułu czy ebooka. Jeśli takich osób jest, przykładowo, parę tysięcy, reklamę „panie, kup pan film” wyświetlamy wyłącznie stworzonej grupie docelowej, zwiększając prawdopodobieństwo konwersji w stosunku do początkowej grupy właścicieli jakiejkolwiek firmy.</p><p><strong>Czy ta treść-wabik też powinna być wspierana reklamą? Czy w ogóle przekazywanie jakiejkolwiek treści tylko na fanpage’u, bez wspierania tego reklamą, ma sens, skoro dotarcie jest na poziomie dwóch procent? Może w ogóle nie warto tam niczego wrzucać, jeżeli nie jest to poparte odpowiednim budżetem?</strong></p><p>To kwestia publikowanych treści oraz reprezentowanej tematyki. Jeżeli ktoś jest np. producentem muzycznym, ma firmę zajmującą się reżyserią dźwięku, dysponuje wieloma świetnymi tematami i rzeczami, które może publikować na fanpage’u. Te treści same z siebie są interesujące dla ludzi, w związku z czym mogą szeroko rozejść się nawet przy standardowym prowadzeniu fanpage’a, czyli publikowaniu treści typu „co tam u nas, jak to robimy, jak działa nasza firma”.</p><p>Jeśli jednak ktoś jest producentem snopowiązałek, zajmuje się hodowlą jedwabników czy czymkolwiek mało sexy, ma dużo trudniej. Można wtedy spróbować znaleźć jakiś bardzo oryginalny format publikowania treści. To wypali albo polegnie z kretesem. Był kiedyś na Facebooku zakład pogrzebowy, którego właściciele publikowali na fanpage’u śmieszne promocje typu „dzisiaj dwie trumny w cenie jednej, jeżeli akurat masz dwa zgony w rodzinie” [śmiech]. Tak się kończy sytuacja, kiedy ktoś próbuje w oryginalny sposób prowadzić fanpage.</p><p>Obecnie hiciorem Internetu jest firma zajmująca się sprzątaniem po morderstwach, samobójstwach itp. Ktoś wrzuca na fanpage zdjęcia miejsca zbrodni i opisuje, że oni jako jedyni podejmują się tak trudnych zleceń. Teoretycznie, jeśli chodzi o reguły prowadzenia fanpage’a, wszystko jest w porządku, prawda?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o0NLYhJM9EHSFaTu6I399w.jpeg" /></figure><p>Są takie branże, w których standardowe grzeczne prowadzenie strony fanowskiej nie wypali. Wtedy, jeśli chcemy mieć odpowiednie dotarcie, potrzebujemy formy reklamowej. Bez budżetu też jest to możliwe, ale zajmie nam znacznie więcej czasu i bardzo często zanim osiągniemy interesujące nas efekty, zdążymy zniechęcić się do samego medium.</p><p>W Facebooku dobre jest, że do pierwszych działań nie potrzebujemy wielkich budżetów. Miałem przyjemność pracować z wieloma klientami dysponującymi budżetem rzędu kilkuset złotych miesięcznie i za te pieniądze potrafili oni pozyskać np. kilkadziesiąt leadów w trudnych branżach, wygenerować kilkaset wejść na stronę i konkretnych zapytań ofertowych.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Do%20pierwszych%20dzia%C5%82a%C5%84%20na%C2%A0Facebooku%20nie%C2%A0potrzebujemy%20wielkich%20bud%C5%BCet%C3%B3w&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Do pierwszych działań na Facebooku nie potrzebujemy wielkich budżetów</a></blockquote><p>Bariera wejścia na Facebooka na szczęście nie jest duża w porównaniu z rzeczami, na które małe i średnie przedsiębiorstwa czasem wydają pieniądze, jak billboardy czy reklamy w gazecie… Załóżmy, że przeciętna promocja w mediach lokalnych kosztuje ok. 1500 zł. Gwarantuję, że za tę kwotę jesteśmy w stanie za pośrednictwem Facebooka osiągnąć naprawdę spektakularne efekty. Większość firm ma budżet na social media rzędu maksymalnie kilku tysięcy — rzadko zdarzają się dużo większe kampanie.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Za%20cen%C4%99%20reklamy%20w%C2%A0gazecie%20mo%C5%BCemy%20osi%C4%85gn%C4%85%C4%87%20spektakularne%20efekty%20poprzez%20Facebooka&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Za cenę reklamy w gazecie możemy osiągnąć spektakularne efekty poprzez Facebooka</a></blockquote><p><strong>Czasem ludzie zaczynający prowadzić fanpage mają pokusę, żeby podpompować go jak największą ilością lajków. Pytają „jak to będzie wyglądało, gdy ktoś zajrzy na mój fanpage i zobaczy, że mam 50–100 fanów, a moja konkurencja 10 tysięcy?”. Czy to ma jakikolwiek sens? W podcaście nieraz mówiliśmy, że nie, ale chciałbym, żebyś ty — jako specjalista od Facebooka — powiedział, jak to wygląda z twojego punktu widzenia.</strong></p><p>I tak, i nie. Każdy z nas, patrząc na fanpage, ocenia go przez pryzmat liczby lajków, które ma. W psychologii nazywa się to jednym z podstawowych błędów poznawczych — bazując na jednej cesze człowieka, wyciągamy wnioski na temat całej osoby. Jeśli widzimy kogoś krzyczącego na dziecko, uznamy go za złego ojca, choć może to być przecież kontekst sytuacyjny. Widząc kogoś pięknego, z góry zakładamy, że jest też inteligentny, grzeczny itd. Ładnym jest łatwiej.</p><p>Takie mechaniki postrzegania przekładają się na Facebooka. Jeśli wchodzisz na stronę internetową firmy wyglądającą tak, że lata 90. krzyczą, żeby oddać im design, to prawdopodobnie ocenisz usługi tego przedsiębiorstwa jako słabe i przestarzałe. Tak samo jest z Facebookiem. Jeżeli firma aspiruje do bycia dobrą, a jej fanpage na Facebooku polubiło mało osób, to mimo całego mówienia, jak ważne jest zdobywanie odpowiednich fanów, będę kontrowersyjny i powiem, że należy dość szybko starać się dobić do liczby uważanej przez ludzi za sensowną.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Firma%20aspiruj%C4%85ca%20do%C2%A0bycia%20dobr%C4%85%20powinna%20szybko%20osi%C4%85gn%C4%85%C4%87%20sensown%C4%85%20liczb%C4%99%20fan%C3%B3w&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Firma aspirująca do bycia dobrą powinna szybko osiągnąć sensowną liczbę fanów</a></blockquote><p>Liczba ta zależy od branży i marki, wydaje mi się, że powyżej 1000 fanów zaczyna się traktować ludzi i firmy poważnie. Później już nie jest istotne, czy masz 1300, czy 1500 polubień. Oczywiście zniechęcam do kupowania fanów — to psuje fanpage i jest łatwe do zweryfikowania.</p><p>Zasięg fanpage’a spada wraz z jego wielkością. Im większą masz stronę fanowską, tym gorzej dla ciebie. Facebook wychodzi z założenia, że skoro udało ci się zbudować tak dużą bazę ludzi, to powinno być cię stać na docieranie do nich. A jeśli na dodatek mamy fanpage, który nie jest aktywny, bo kupiliśmy sobie indonezyjskie fałszywe konta, to tym bardziej mamy pod górkę. Kupowanie fanów na siłę mija się z celem. Reklamowanie w celu zbierania jak największej ilości polubień — również.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Kupowanie%20i%C2%A0bezmy%C5%9Blne%20zbieranie%20jak%20najwi%C4%99kszej%20ilo%C5%9Bci%20fan%C3%B3w%20mijaj%C4%85%20si%C4%99%20z%C2%A0celem&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Kupowanie i bezmyślne zbieranie jak największej ilości fanów mijają się z celem</a></blockquote><p>Powinniśmy dążyć do zdobywania jakościowych fanów, również reklamą, na tyle szybko, by dojść do poziomu akceptowalnego dla osoby odwiedzającej nasz fanpage. Oczywiście mając 300 fanów i odpowiednio targetując reklamę w celu pokazania naszych produktów, jesteśmy w stanie sprzedawać.</p><p>Bardzo często prowadzę kampanie developerskie, pozyskuję leady sprzedażowe pod mieszkania. Cykl życia klienta jest równie długi i równie trudno go pozyskać, co w branży B2B. Zazwyczaj developerom w ogóle nie opłaca się prowadzić stron fanowskich, więc najczęściej stawiany jest pusty fanpage — ma on zdjęcia profilowe i w tle i jeden–dwa posty dla picu, żeby linkować do strony. Nikt się nim na bieżąco nie opiekuje. Tak przygotowany fanpage jest wystarczająco wyekwipowany, żeby puszczać z niego reklamę.</p><p>Reklamy kierują na stronę lub pozyskują dane kontaktowe osób przez formularz, o którym mówiłem, żeby umówić się na oprowadzanie mieszkań albo pobrać katalog. Posiadanie fanpage’a z dużą liczbą fanów absolutnie nie jest niezbędne do prowadzenia biznesu.</p><p><strong>Czyli liczba fanów nie jest dla firmy ważnym wskaźnikiem biznesowym, ale ze względu na wizerunek w oczach odbiorców w pewnych sytuacjach może mieć znaczenie. Na jakie wskaźniki właściciel firmy korzystającej z Facebooka w celu zdobywania klientów musi zwracać uwagę? Co powinno się dla niego liczyć i jakie wskaźniki powinien śrubować, by wiedzieć, że reklama na Facebooku jest dobrą inwestycją?</strong></p><p>Trzy rzeczy, na których można się skupić, to: wiek odbiorców, ich zainteresowania i aktywność. Wiek odbiorców można sprawdzić w zakładce, do której ludzie rzadko oglądają — w statystykach. Tam dowiemy się, czy naszymi fanami są dzieci, które polubiły nasz fanpage, bo wrzucamy koty, czy raczej osoby w wieku pokrywającym się z naszym targetem.</p><p>Bardzo ciekawą metryką jest porównanie średniego wieku i lokalizacji naszych fanów z osobami wchodzącymi w interakcję z naszym fanpage’em. Dzięki temu dowiemy się, czy prowadzimy komunikację dobrze dopasowaną do grupy — jeżeli większość z osób, które nas lubią, jest w wieku 30+, a wśród aktywnych fanów przeważają osoby młodsze, to okazuje się, że nasza komunikacja niekoniecznie interesuje zebranych fanów.</p><p>Inne ciekawe narzędzie wbudowane jest w managera reklam na Facebooku. Nie trzeba puszczać kampanii, żeby z niego korzystać — wystarczy go sobie założyć, jest dostępny w panelu zarządzania reklamami. Mowa o statystykach grupy odbiorców. Wystarczy, że wprowadzimy tam nasz fanpage albo ustawienia dotyczące targetu, np. osoby w wieku 25–35 zainteresowane odchudzaniem. Facebook zwróci nam w wynikach informacje, w jakim wieku są to ludzie, jakimi fanpage’ami się interesują i co robią na portalu. Dzięki temu będziemy w stanie zobaczyć, w jaki sposób skręcić z komunikacją i do czego nawiązywać w swoich kreacjach.</p><p>Na Facebooku zawsze działają kreacje i posty nawiązujące do zainteresowań grupy docelowej. Aby dowiedzieć się, czym grupa się interesuje, nie wystarczy wiedzieć, że ktoś chętny się odchudzić lubi też jedzenie. Interesuje nas to, czy dana osoba preferuje jakiś konkretny typ filmów, polityków, dziennikarzy, jakie ubrania nosi. Później, pobierając zdjęcia ze stocka na grafikę w tle, będziemy mogli dobrać osoby, które ubiorem przypominają bardziej styl H&amp;M niż Zary, jeśli na podstawie statystyk grupy odbiorów okaże się, że ich ulubionym sklepem z ubraniami jest właśnie H&amp;M.</p><p><strong>To naprawdę przerażające, jak dużo Facebook o nas wie. Ale to jest też piękne z punktu widzenia marketingu.</strong></p><p>Nawet nie liznęliśmy tego, co Facebook o nas wie — przeraziłoby cię to jeszcze bardziej. Portal wie nawet, kiedy zatrzymujesz przewijanie na ekranie, i mierzy ten moment. Sprawdza, w którym momencie reklama czy komunikacja działa na ciebie na tyle, żebyś zatrzymał przewijanie ekranu.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/&amp;text=Przerazi%C5%82oby%20ci%C4%99%20to%2C%20co%20Facebook%20wie%20na%C2%A0tw%C3%B3j%20temat&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Przeraziłoby cię to, co Facebook wie na twój temat</a></blockquote><p><strong>Na koniec chciałbym cię prosić o jakąś o jedną wskazówkę — rzecz, którą nasz słuchacz będzie w stanie zrobić w ciągu pół godziny. Niech to będzie coś, co pomoże mu wejść na wyższy poziom komunikacji z klientami przez social media.</strong></p><p>Jest coś takiego. Pozyskiwanie kontaktów dla większości osób niewiedzących, jak to zrobić, jest opcją wyłącznie reklamową. Nie istnieje na Facebooku typ posta pozwalający na stworzenie takiego formularza. Da się jednak przetestować ten formularz tak, żeby pozyskiwać dane kontaktowe od fanów swojej strony. Żeby to zrobić, trzeba postępować trochę naokoło i powinno to zająć właśnie ok. pół godziny.</p><p>Należy uruchomić reklamę jako pozyskiwanie kontaktów i w ramach tej kampanii stworzyć formularz, następnie uruchomić tę reklamę, wprowadzając wszystkie dane rozliczeniowe. Nie bójmy się — za chwilę to wyłączymy. Po uruchomieniu reklamy pojawi się ona w naszym managerze reklam — po dwóch sekundach należy ją wyłączyć, dzięki temu żadne pieniądze nie zdążą się pobrać. Gdy to zrobimy, Facebook stworzy coś, co nazywa się dark postem — to post, którego przeznaczeniem jest reklama, ale nie ma być opublikowany. Większość reklam to właśnie dark posty, a nie posty sponsorowane, które robi większość osób na portalu.</p><p>Na Facebooku istnieje zakładka dostępna w managerze reklam — można ją sobie wygooglać. Nazywa się „Posty strony”. Gdy tam wejdziemy, dostępne będą dla nas wszystkie posty — zarówno te opublikowane, które puszczamy na fanpage’u, jak i reklamy. Jeżeli ustawiliśmy reklamę i ją wyłączyliśmy, to uzyskaliśmy reklamę, która nic nas nie kosztuje, a my tego posta, jak każdego innego, możemy opublikować na fanpage’u. Dzięki temu wykorzystujemy za darmo coś, co normalnie jest opcją reklamową.</p><p>Mając fanpage rzędu kilkuset osób, możemy opublikować formularz normalnie dostępny tylko w wersji płatnej. W tym momencie zyskujemy możliwość zebrania spośród naszych fanów danych kontaktowych osób, które klikną w reklamę — formularz automatycznie się wypełni, a informacje zostaną przesłane do nas. Gorąco zachęcam, te formularze są jednymi z najskuteczniejszych narzędzi na Facebooku, zwłaszcza w B2B.</p><p><strong>Dzięki! Ale czy to nie jest jakaś luka, którą Facebook za chwilę załata i nie będzie można tak robić?</strong></p><p>Takie rzeczy się czasami zdarzają. Niedawno dało się promować za darmo wydarzenia, ponieważ Facebook nie przewidział, że na prawej kolumnie, gdzie nie da się kliknąć lajka, można rozliczać reklamy za polubienia. W związku z tym promowanie wydarzeń nawet w milionowych zasięgach było darmowe. Opisaną funkcję Facebook ma akurat wbudowaną w ekosystem. Czy zmieni się to za miesiąc lub kwartał — nie jestem w stanie powiedzieć, nie pracuję dla nich. Ale póki tak się nie stanie, zachęcam do korzystania z tego.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/dotarcie-b2b-facebook/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on March 1, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a745da514a8c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Konkurencja sprzedaje taniej? 12 sposobów unikania wojny cenowej]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/konkurencja-sprzedaje-taniej-12-sposob%C3%B3w-unikania-wojny-cenowej-175789cdca5c?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/175789cdca5c</guid>
            <category><![CDATA[ceny]]></category>
            <category><![CDATA[konkurencja]]></category>
            <category><![CDATA[biznes]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:36:32.626Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*usGU_Hx3mt1HW37K_DgX1w.jpeg" /></figure><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/153"><em>malawielkafirma.pl/153</em></a></p><p>Ten dzień przyjdzie prędzej czy później.</p><p>Może powie ci o tym klient. Może dowiesz się od pracownika. Może zorientujesz się sam.</p><p>W czym problem? Konkurencja oferuje to samo co ty, ale sprzedaje to taniej.</p><p>Jeżeli postanowisz zareagować, dopasowując swój cennik do rywala, może to być początek wojny.</p><p>Gdy jedna z firm działających na rynku obniża swoje ceny, a pozostałe robią to samo — i taka sytuacja się powtarza — mamy do czynienia z <strong>wojną cenową</strong>.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D10866959%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf153-wojny-cenowe&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7a2a9ce4cc9fcf886bd300aa930840e5/href">https://medium.com/media/7a2a9ce4cc9fcf886bd300aa930840e5/href</a></iframe><p>Na pierwszy rzut oka takie działanie nie ma sensu. Każda firma istnieje przecież po to, żeby zarabiać pieniądze. A kiedy sprzedawca zaczyna nagle sprzedawać taniej, to równocześnie oddaje część swojego zysku klientowi. O co tu chodzi?</p><p>Celem walki cenowej jest najczęściej <strong>zwiększenie udziałów w rynku</strong>. Firma obniżająca cenę oddaje liczy na to, że tym samym przyciągnie więcej kupujących. Zarobi mniej na pojedynczym produkcie, ale sprzeda więcej sztuk, więc ostatecznie wyjdzie na plus.</p><p>Może się wydawać, że na wojnach cenowych korzystają konsumenci. I na krótką metę to prawda, bo mogą kupować towar taniej. Ale gdy popatrzymy na długofalowe skutki, wcale nie jest różowo.</p><ul><li>Zaczyna się od tego, że producenci, chcąc utrzymać się na powierzchni, oszczędzają na jakości. Klienci płacą mniej, ale dostają gorszy towar.</li><li>Koncentrujący się na przetrwaniu dostawcy zawężają asortyment do najbardziej opłacalnych pozycji, przez co konsumenci mają mniejszy wybór.</li><li>Firmy tną wydatki na inwestycje, co hamuje innowacyjność.</li><li>Ostatecznie niektóre marki znikają z rynku. Nawet klienci, którzy chcieliby kupić coś innego, lepszego, droższego, nowocześniejszego — zostają pozbawieni takiej możliwości.</li></ul><p>Wojny cenowe są więc złe dla wszystkich uczestników rynku.</p><h3>Jak reagować, gdy konkurencja obniża ceny?</h3><p>Widzisz, że konkurencja oferuje porównywalny produkt w niższej cenie? Czasem najlepszą reakcją jest… brak reakcji.</p><p>Problem nie bierze się z samej różnicy cen, tylko z tego, <strong>czy konsumenci o niej wiedzą</strong>.</p><p>Prowadząc firmę od pewnego czasu, prawdopodobnie masz dużo lepszą orientację w branży niż przeciętny klient. Możesz bardzo wcześnie dowiedzieć się na przykład, że ktoś wchodzi na rynek z niższymi cenami. Ale zanim ta informacja stanie się powszechna, może minąć sporo czasu. Może być też tak, że konkurent upadnie zanim w ogóle zdąży rozwinąć skrzydła. Na pewno warto mieć go na oku, ale nie ma co działać pochopnie.</p><p>Załóżmy inny scenariusz. Załóżmy, że nie chodzi o nowicjusza, tylko firmę znaną na rynku, która obniżyła ceny. Co wtedy? Też niekoniecznie musisz reagować, bo to wcale nie musi być wypowiedzenie wojny.</p><p>Jak to sprawdzić? Dowiedz się, jaka jest <strong>przyczyna zmiany cen</strong>.</p><ul><li>Może chodzi o szybki zastrzyk gotówki? Może firma potrzebuje pieniędzy, żeby np. spłacić pożyczkę w terminie?</li><li>Może jest to wyprzedaż towarów, które w przeciwnym razie trzeba będzie wyrzucić, bo się przeterminują lub zestarzeją?</li><li>Może obniżka ceny jest tylko chwytem marketingowym — firma oferuje w ten sposób tylko małą partię towaru, a chodzi jej o przyciągnięcie klientów i sprzedanie im czegoś droższego?</li></ul><p>Każda z tych sytuacji ma charakter tymczasowy. Jeżeli zareagujesz nerwowo i obniżysz swoje ceny, nie podkreślając, że to tylko chwilowa akcja, może ci być trudno podnieść je potem do poprzedniego poziomu.</p><p>A co jeżeli okaże się, że to nie jest jednorazowe działanie? Co robić, jeżeli inna firma rzeczywiście zaczyna rozpychać się na rynku?</p><p>Zacznij od dokładnego określenia <strong>pola bitwy</strong> i reaguj tylko tam, gdzie konkurent atakuje. Jeżeli oferuje zniżki dla studentów, ty też skup się na tej grupie (niekoniecznie dając im zniżki — o tym za chwilę). Jeżeli jego oferta działa tylko na określonym obszarze, w ograniczonych godzinach, obejmuje tylko niektóre pozycje z asortymentu — ty też skoncentruj się na nich. Tym sposobem minimalizujesz swoje straty.</p><p>To, że konkurencja kusi klientów niższą ceną, wcale nie oznacza, że musisz automatycznie robić to samo. W pierwszej kolejności lepiej skup się na walce pozacenowej.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kuD0aVKH9JrpqAhHNTKGGw.jpeg" /></figure><h3>8 sposobów na walkę z tańszą konkurencją bez obniżania cen</h3><p>Klient zwykle wybiera niższą cenę, bo nie widzi istotnej różnicy między produktem tańszym a droższym. Wniosek? Zamiast zmniejszać cenę, możesz zwiększyć wartość produktu w oczach klienta. Jest wiele sposobów, żeby to osiągnąć.</p><ol><li>Zaproponuj produkt w różnych wariantach — obok wersji pełnowartościowej wprowadź też tańszą, ale o ograniczonej funkcjonalności. Przykład: salony samochodowe konkurują z komisami, sprzedając dodatkowo samochody używane. Możesz też pójść o krok dalej i wprowadzić zupełnie nową markę, adresowaną do klientów bardziej wrażliwych na cenę.</li><li>Zaoferuj opcje dodatkowe, podnoszące wartość oferty (przedłużoną gwarancję, bezpłatną dostawę, darmowy montaż, możliwość odkupienia sprzętu przy zakupie nowszego modelu itp.).</li><li>Jeżeli dysponujesz wynikami obiektywnych testów, które potwierdzają wysoką jakość twoich produktów, podkreślaj je w swojej komunikacji marketingowej.</li><li>Pytaj klientów, za co najbardziej cenią twoją firmę, i cytuj ich opinie w swoich materiałach marketingowych. Konkurencja może oferować produkt czy usługę o tych samych parametrach technicznych, ale trudniej jej będzie skopiować np. profesjonalną i błyskawiczną obsługę klienta.</li><li>Silną barierą powstrzymującą klientów przed odejściem mogą być relacje, jakie z nimi zbudowałeś. Dlatego utrzymuj kontakt z kontrahentami nie tylko wtedy, gdy chcesz im coś sprzedać, ale także bez okazji. Ten mechanizm dobrze działa w przypadku lokalnych biznesów — ich właściciele rozumieją, że robiąc u siebie nawzajem zakupy przyczyniają się do rozwoju gospodarczego okolicy. Ale tak samo ważne są stosunki międzyludzkie. Lepiej zapłacić nieco więcej i dobrze żyć z sąsiadami, niż wspierać kogoś, dla kogo jesteś tylko kolejnym numerem na paragonie.</li><li>Uświadamiaj klientom, że tańsze rozwiązania mogą wiązać się z ryzykiem. Załóżmy, że ktoś kupuje od ciebie kartę SD do aparatu. Wybierając najtańszą, zaoszczędzi kilka lub kilkanaście złotych i… może się okazać, że nigdy nie obejrzy zdjęć z wycieczki, na którą wydał 10 tysięcy. Zagrożenia mogą być różne — np. niższa jakość produktu, mniej trwałe materiały, brak kompatybilności z innym sprzętem, brak niektórych funkcji itp. Dla ciebie mogą to być oczywiste rzeczy, ale weź pod uwagę, że ty jako sprzedawca znasz się na rzeczy znacznie lepiej od przeciętnego klienta.</li><li>Zaangażuj sojuszników. Kiedy w mieście otwiera się dyskont, właściciele niezależnych sklepów mogą działać wspólnie, żeby przeciwstawić się tańszej konkurencji. W sezonie przedświątecznym widziałem tego typu akcję w sklepach z zabawkami. W mieście zorganizowano konkurs dla dzieci — trzeba było odwiedzić 10 punktów, a w każdym z nich była umieszczona jedna litera. Ci, którym udało się zebrać litery i ułożyć z nich hasło, brali udział w losowaniu nagród. Przy okazji maluchy odkryły wiele miejsc, w których sprzedaje się zabawki i do których jeszcze nie raz zaciągną rodziców.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VThBC3DXlg8aS6wVtMqGQw.jpeg" /></figure><h3>4 sposoby utrudniające kupującym porównywanie cen</h3><p>Może się zdarzyć, że mimo wszystkich wymienionych działań klient i tak będzie zwracał uwagę głównie na cenę. To nie znaczy jeszcze, że musisz ją obniżyć, żeby sprzedać.</p><ol><li>Oferuj gotowe zestawy. Nie bez powodu są one podstawą menu w wielu sieciach fast food. Hamburger jest przekąską, ale razem z frytkami i colą to już prawie obiad. Tę samą zasadę można przenieść do innych branż. Zamiast proponować klientowi projekt firmowego logo, uświadom mu, że w istocie potrzebuje znacznie więcej i przygotuj całą identyfikację wizualną.</li><li>Skoro w wojnach cenowych chodzi o sprzedawanie większych ilości towaru, możesz zdecydować się na zaoferowanie niższych cen klientom, którzy właśnie w ten sposób kupują. Na takie posunięcie zdecydowały się kilka lat temu Żabka i Freshmarket, wprowadzając „wielosztuki”.</li><li>Rozbij cenę na kilka elementów. W ten sposób działają niektóre wypożyczalnie samochodów. Gdy odbierasz auto, sprzedawca może dodatkowo sprzedać ci: ubezpieczenie wkładu własnego, ubezpieczenie NNW, ubezpieczenie szyb i opon, wypożyczenie nawigacji i fotelika dla dziecka itp. Łączny koszt tych dodatków przekracza zwykle samą opłatę za wynajem pojazdu.</li><li>Stwórz program lojalnościowy, który umożliwi klientom korzystanie z rabatów po spełnieniu pewnych warunków. Takim warunkiem może być… zapłacenie określonej kwoty. W ten sposób działają m.in. linie lotnicze Wizzair. Inwestując 30 euro rocznie w członkostwo w Wizz Discount Club, możesz taniej kupować bilety i masz wcześniejszy dostęp do promocji.</li></ol><p>Jeżeli uznasz, że wymienione sposoby nie wystarczą i zdecydujesz się iść na wojnę, nie zwlekaj z tą decyzją zbyt długo. Biernie czekanie zachęca konkurenta do ataku. Widzi, że nie reagujesz, więc czuje się coraz pewniej. Poza tym — jeżeli nie uda ci się przekonać konsumentów do przewagi twojej oferty — z czasem rywal zbuduje sobie reputację „tańszego, a równie dobrego”, którą trudno będzie zburzyć.</p><p>Pamiętaj jednak, żeby była to przemyślana decyzja. Wynik wojny nie jest z góry przesądzony i nawet ostateczni wygrani ponoszą w niej straty.</p><p>W przeciwieństwie do działań militarnych, trudniej tu też o traktat pokojowy. Prawo zabrania dogadywania się z konkurencją w celu wspólnego ustalania cen.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/wojna-cenowa/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on</em> <em>February 23, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=175789cdca5c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak ogarnąć codzienny chaos, pracować mniej i osiągać więcej]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/jak-ogarn%C4%85%C4%87-codzienny-chaos-pracowa%C4%87-mniej-i-osi%C4%85ga%C4%87-wi%C4%99cej-9b6706739279?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b6706739279</guid>
            <category><![CDATA[time-management]]></category>
            <category><![CDATA[pomodoro-technique]]></category>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[prioritization]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:37:03.882Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iW3WYAEmHAlFb4xLWwZpHg.jpeg" /></figure><p>Niektórzy od rana do wieczora są zajęci, a mimo to wieczorem kładą się do łóżka z poczuciem, że niczego znaczącego nie osiągnęli.</p><p>Ty też tak masz?</p><p>Nawet najbardziej zaawansowane <a href="https://malawielkafirma.pl/organizacja-czasu-produktywnosc/">techniki produktywności</a> w tej sytuacji nie pomogą.</p><p>Tu nie chodzi o to, żebyś wykonywał więcej czynności w krótszym czasie. Chodzi o to, żebyś robił rzeczy, które faktycznie mają sens. Zmieniają twoje życie na lepsze. Pomagają ci osiągać zamierzone cele.</p><p>Łatwo powiedzieć.</p><p>Mógłbyś rozpisać sobie w kalendarzu perfekcyjny plan, ale przecież nie żyjesz na bezludnej wyspie. Musisz na bieżąco reagować na problemy zgłaszane przez klientów czy pracowników.</p><p>Możesz mieć wyrzuty sumienia, że spędzasz za mało czasu z rodziną. Tylko czy pracując mniej, zapewnisz jej życie na odpowiednim poziomie?</p><p>Możesz założyć sobie, że skupiasz się tylko na ważnych rzeczach i ignorujesz całą resztę. Pytanie tylko, jak rozpoznać, które rzeczy są naprawdę ważne, a które nie.</p><p>Do rozmowy o tych dylematach zaprosiłem <strong>Olę Budzyńską</strong>, znaną także jako Pani Swojego Czasu.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/151"><em>malawielkafirma.pl/151</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D10577713%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf151-jak-osiagnac-wiecej&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/cc338df1fea886c1e74779f4f97892d2/href">https://medium.com/media/cc338df1fea886c1e74779f4f97892d2/href</a></iframe><p><strong>– Jak to się stało, że zaczęłaś prowadzić szkolenia z zarządzania czasem, czym zajmujesz się na co dzień i w jaki sposób zarabiasz pieniądze?</strong></p><p>Z tematyką efektywności osobistej i zarządzania czasem mam styczność już od 10 lat, ale nauką wyłącznie kobiet zajęłam się stosunkowo niedawno. Wcześniej byłam trenerką umiejętności miękkich, szkoliłam z tej tematyki pracowników korporacji, co uczyniło mnie bardzo zapracowaną osobą — treningi odbywały się w całym kraju, więc bardzo rzadko bywałam w domu.</p><p>W 2014 roku u mojego syna zdiagnozowano cukrzycę typu 1 i to skłoniło mnie do zmiany stylu życia — chciałam mniej pracować, więcej czasu spędzać w domu, a także mieć bardziej przewidywalną sytuację finansową. W sierpniu tego samego roku powołałam do życia <a href="http://paniswojegoczasu.pl/">Panią Swojego Czasu</a>, początkowo tylko w formie bloga. Od tamtej pory pokazuję kobietom, jak brać czas w swoje ręce i zarządzać nim po swojemu, a mój model biznesowy opiera się w całości na pracy zdalnej.</p><p><strong>– Mimo wielu łatwo dostępnych informacji wciąż nie potrafimy zarządzać sobą w czasie. Co sprawia, że zorganizowanie się jest tak trudne? Co robimy źle i co powinniśmy zmienić, by być paniami i panami swojego czasu?</strong></p><p>Największą przeszkodą dla zmiany stylu życia jest nasza zachłanność. Każdy z nas chciałby mieć więcej czasu, zarówno wolnego, jak i na pracę, więcej pieniędzy, możliwości, klientów… Jesteśmy przekonani, że zwiększenie nakładu pracy przyniesie dobre efekty, a to nie prowadzi do niczego poza wypaleniem i zwiększeniem frustracji.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n1gjWNMdYjMP0xiT9mL8mg.jpeg" /></figure><p>Paradoks polega na tym, że często mniejsza ilość pracy może prowadzić do osiągnięcia lepszych wyników. Staram się przekonać kobiety, by sensownie wybierały sobie zadania, skupiając się na priorytetach. Pogódźmy się z tym, że nie wszystko zdołamy zrobić — część rzeczy będzie leżeć odłogiem. Nie da się zrobić wszystkiego i być wszędzie.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=W%20zmianie%20stylu%20%C5%BCycia%20przeszkadza%20nam%20zach%C5%82anno%C5%9B%C4%87.%20Nie%C2%A0da%20si%C4%99%20mie%C4%87%20wi%C4%99cej%20wszystkiego&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">W zmianie stylu życia przeszkadza nam zachłanność. Nie da się mieć więcej wszystkiego</a></blockquote><p>Drugą ważną kwestią jest oczekiwanie, że uda nam się znaleźć złoty środek. Staramy się czytać stosy książek, lecz to nie pomaga. Wiele rad zawartych w literaturze jest bardzo mądrych i skutecznych, ale często są one zupełnie oderwane od rzeczywistości i nie sprawdzają się w praktyce. A przecież każdy z nas ma inne życie, rodzinę, którą musi się zająć — rady z książek tego nie uwzględniają.</p><p>Kluczem do sukcesu jest, by — zamiast szukać uniwersalnego rozwiązania — spróbować dostosować dobre metody do własnych możliwości oraz stylu życia. Przykładem może być świetna technika Pomodoro przedstawiająca gotowy wzór na skuteczne działanie: na każde 25 minut pracy przypada 5 minut odpoczynku. Wielu osobom nie przyjdzie do głowy, że być może w ich przypadku najkorzystniej będzie dopasować tę metodę do ich codzienności, zwiększając lub zmniejszając czas pracy i odpoczynku, oczywiście przy zachowaniu tych samych proporcji.</p><p><strong>– Wróćmy do wyznaczania priorytetów. Bywa, że zdarzenia losowe — wypadki, choroby czy utrata pracy — wywracają nam życie do góry nogami i zmieniają nasze spojrzenie na świat, porządkując system wartości. A jak swoje priorytety może ustalić ktoś żyjący spokojnie, z dnia na dzień?</strong></p><p>Nie trzeba czekać, aż los postawi nas pod ścianą i zmusi do zmian — można ich dokonywać od razu. Każdy z nas głęboko w środku wie, co jest najważniejsze w naszym życiu, ale rzadko o tym myślimy i mówimy. Warto się nad tym zastanowić. Istnieje bardzo skuteczna amerykańska metoda polegająca na wyobrażeniu sobie chwili swojej śmierci. Czego będziemy wtedy żałować? Tego, że zbyt wiele pracowaliśmy? A może wręcz przeciwnie — za dużo czasu spędziliśmy z rodziną, zamiast skupić się na pracy?</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=Zastan%C3%B3w%20si%C4%99%2C%20jak%C4%85%20warto%C5%9B%C4%87%20b%C4%99d%C4%85%20mie%C4%87%20twoje%C2%A0dzisiejsze%20dzia%C5%82ania%20za%C2%A0wiele%20lat&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Zastanów się, jaką wartość będą mieć twoje dzisiejsze działania za wiele lat</a></blockquote><p>Pamiętajmy, że nikt nigdy nie ma prawa powiedzieć nam, co jest naszym celem i jakie powinniśmy mieć priorytety. Jeśli sami zdecydujemy, że chcemy zarabiać pieniądze, to nikt nie ma prawa nas od tego odwodzić.</p><p>Samo określenie wartości jest dopiero pierwszym krokiem. Chwila zadumy pozwoli nam pomyśleć o ważnych dla nas wartościach, ale nie sprawi, że staną się naszym priorytetem w codziennym życiu. Przeciętnego dnia i tak pomyślimy „OK, najważniejsza jest rodzina, ale teraz muszę iść do pracy”.</p><p>Gdy czeka nas zbyt wiele obowiązków i z czegoś musimy zrezygnować, spróbujmy wyobrazić sobie przyszłość. Jeśli za pięć lat pomyślę o swoich dzisiejszych zadaniach, to które z nich sprawi, że poczuję dumę? O którym w ogóle nie będę pamiętać? Jeśli naszym priorytetem jest rozwój firmy, to które działania do tego doprowadzą? Gdy dziś myślimy o wszystkich rzeczach, jakie mamy do zrobienia, każda z nich wydaje się nam ważna, żadnej nie potrafimy wyeliminować. Z perspektywy czasu okazuje się, że 60% dzisiejszych zadań jest nieistotnych, co ułatwia ich pominięcie. Chcielibyśmy zrealizować wszystko, ale to nie jest możliwe.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=Nie%20wszystkie%20rzeczy%20warto%20robi%C4%87.%20Wi%C4%99kszo%C5%9B%C4%87%20codziennych%20spraw%20ma%20minimalne%20znaczenie&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Nie wszystkie rzeczy warto robić. Większość codziennych spraw ma minimalne znaczenie</a></blockquote><p><strong>– To założenie bardzo mi się podoba. Problem w tym, że muszę utrzymać rodzinę, a chciałbym z nią spędzać więcej czasu. Jak pogodzić robienie rzeczy ważnych i potrzebnych z zarabianiem na życie swoje i najbliższych?</strong></p><p>Zarabiać można w różny sposób, ale — zanim podejmiesz decyzję o zmianie pracy — zastanów się, czy faktycznie tego chcesz. Nie zawsze musimy przewracać swoje życie do góry nogami. Czasem wystarczy lepiej wykorzystywać ten czas, który mamy już teraz, doceniać chwile spędzone z rodziną. Co z tego, że siedzimy z bliskimi w jednym pomieszczeniu, skoro myślami jesteśmy gdzie indziej?</p><p>Jeśli jednak naprawdę chcesz coś zmienić — ułóż plan działania. To długotrwały proces, nie oczekuj, że przebudujesz życie w dwa dni. Pomyśl, jak możesz pracować i jakie kompetencje są ci potrzebne, by w przyszłości zająć się inną profesją. Jeśli dziś pracujesz na etacie — zastanów się, ile czasu dziennie chcesz poświęcić na naukę, i skup się na tym, by pogodzić ją z codziennymi realiami. Gdy założyłam Panią Swojego Czasu, pracowałam zarobkowo w ciągu dnia, a wieczorami rozwijałam bloga. W efekcie przez jakiś czas robiłam więcej, by — koniec końców — odmienić swoje życie. Musimy być cierpliwi i wytrwali w swoich postanowieniach.</p><p><strong>– Na twojej stronie internetowej przeczytałem takie sformułowanie: „Czy mam jakieś magiczne moce? Być może pracuję po nocach? Nie. Nic z tych rzeczy. Po prostu działam”. Jak działać, by to dawało satysfakcję i efekty, a nie tylko wypełniało czas?</strong></p><p>Działanie, podobnie jak planowanie, powinno być podporządkowane osiągnięciu celu. Czasem zdarza się, że — mimo całodobowej harówki — nie posunęliśmy się ani trochę do przodu z naszym życiem. Dlatego przed każdym zadaniem, którego się podejmujemy, stawiajmy sobie pytania: „po co ja to robię?”, „co chcę osiągnąć?”. Na naszej codziennej liście miejmy obowiązki prowadzące nas do realizacji ustalonych celów. Jeśli w ciągu dnia będziemy działać w kilku takich obszarach, które sprawią, że nasz cel zostanie w przyszłości zrealizowany, poczujemy, że pracowaliśmy z sensem.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=Chcesz%20sensownie%20wykorzystywa%C4%87%20czas%3F%20Ustal%20cel%20i%C2%A0r%C3%B3b%20to%2C%20co%20ci%C4%99%20do%C2%A0niego%20zbli%C5%BCa&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Chcesz sensownie wykorzystywać czas? Ustal cel i rób to, co cię do niego zbliża</a></blockquote><p><strong>– A co w sytuacji, gdy np. założyłem własną firmę i jestem służbowo uzależniony od innych ludzi? Jak zarządzać sobą i swoim czasem, jeśli musimy szybko reagować na czyjeś działanie? Czy da się zapanować nad takimi zewnętrznymi czynnikami?</strong></p><p>To dość niepopularny pogląd, ale — według mnie — to nie nad tymi czynnikami trzeba zapanować, tylko nad swoją potrzebą kontroli. Przedsiębiorcy, którzy oddają swoje dotychczasowe zadania podwładnym, czują potrzebę stałego monitorowania ich pracy. Należy pogodzić się z tym, że jeśli oddajemy nasze zadanie innej osobie, będzie ono wykonane inaczej. Z czasem — coraz lepiej. Pamiętajmy, że dopóki nie przekażemy pracownikowi w całości naszych obowiązków, dopóty on sam nie będzie w stanie się ich do końca nauczyć. Stała kontrola oznacza nie tylko stratę naszego czasu, ale też brak motywacji dla naszych podwładnych.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=Dop%C3%B3ki%20nie%C2%A0przeka%C5%BCesz%20pracownkowi%20w%C2%A0ca%C5%82o%C5%9Bci%20swoich%20obowi%C4%85zk%C3%B3w%2C%20dop%C3%B3ty%20si%C4%99%20ich%E2%80%A6&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Dopóki nie przekażesz pracownikowi w całości swoich obowiązków, dopóty się ich…</a></blockquote><p>Oczywiście, aby zadanie zostało dobrze wykonane, musimy najpierw zainwestować czas w naukę naszego pracownika, by później móc czerpać z tego korzyści. I to jest często dużym problemem na początku, bo sami wykonalibyśmy te zadania szybciej i lepiej niż osoba, która się tego dopiero uczy. Delegowanie obowiązków służy przecież temu, by samemu mieć więcej czasu.</p><p>Możemy oczywiście zatrudnić specjalistę z doświadczeniem, ale i jemu będziemy musieli poświęcić trochę czasu, by np. wdrożył się w realia panujące w naszej firmie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-SZ3Vej2277h_FNffTXNDQ.jpeg" /></figure><p><strong>– Przeanalizowałem program jednego z twoich kursów i zdałem sobie sprawę, że nie ma w nich żadnych nieznanych metod i teorii — cała ta wiedza dostępna jest w książkach i Internecie. Mimo to ludzie bardzo chętnie zapisują się na twoje kursy. Co jest w nich wyjątkowego? Co sprawia, że są czymś więcej niż tylko czytaniem o konkretnych technikach zarządzania czasem i faktycznie pomagają ludziom zmienić życie?</strong></p><p>Narkotyki [śmiech]! Żartuję oczywiście. Jestem świadoma, że to, o czym piszę na blogu i opowiadam na spotkaniach, nie jest odkrywaniem Ameryki. Nie wymyśliłam żadnej nowej techniki. Czasem zdarza się, że ktoś pyta mnie o jakąś inną metodę zarządzania swoim czasem, bo tę, o której mówię, już zna. Tylko co z tego, że zna, skoro jej nie stosuje i nie ma z niej efektów? Nie ma dla mnie najmniejszego znaczenia, czy ktoś przeczytał już 68 książek z zarządzania czasem, każdą z nich w pięciu językach, skoro nic z nich nie wyciągnął.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/&amp;text=Znajomo%C5%9B%C4%87%20technik%20zarz%C4%85dzania%20czasem%20nie%C2%A0ma%20znaczenia.%20Liczy%20si%C4%99%20ich%20zastosowanie&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Znajomość technik zarządzania czasem nie ma znaczenia. Liczy się ich zastosowanie</a></blockquote><p>Wiedza jest uniwersalna i nie ma znaczenia, czy przekazujemy ją na szkoleniu twarzą w twarz, czy zdalnie. Różnica polega na tym, że w przypadku tradycyjnych szkoleń wyciągamy ucznia z jego naturalnego środowiska, umieszczamy w salce treningowej i pompujemy w niego teorię. Po kursie taki człowiek wraca do domu i okazuje się, że on tej wiedzy nie potrafi zastosować w swoim życiu — z całego materiału, który wyniósł z zajęć, jest w stanie wybrać zazwyczaj tylko niewielki fragment, dla którego faktycznie znajdzie zastosowanie w którejś z dziedzin życia.</p><p>Na kursie online sytuacja jest zupełnie inna, bo uczennica w trakcie lekcji znajduje się we własnym środowisku. Jeden moduł, w zależności od tematu, trwa 20–40 minut, a później kursantka ma całą dobę na wdrożenie nowo poznanej wiedzy w swoim codziennym życiu. Każdego następnego dnia podopieczna nie tylko poznaje kolejną porcję materiału, ale też opowiada o efektach i trudnościach, jakich doświadczyła przy wprowadzeniu w życie wcześniejszej lekcji. Otrzymuje również wsparcie w dostosowywaniu zasad i teorii do własnych potrzeb.</p><p>Przez cały czas trwania kursu, czyli 21 dni, kobiety są w stałym kontakcie nie tylko ze mną, ale też z setkami innych kursantek, które borykają się w tym samym czasie z podobnymi problemami. Dzięki temu wyciągają one wnioski na podstawie swoich wzajemnych doświadczeń. To sprawia, że każda z kobiet dostrzega możliwość dostosowania wiedzy z kursu do własnego życia. Ja nie zawsze jestem w stanie wytłumaczyć dokładnie, jak wykorzystać daną metodę w konkretnym zawodzie, bo zazwyczaj nie mam w nim doświadczenia. Dzięki szerokiemu gronu uczestniczek kursu zawsze może znaleźć się kilka kobiet pracujących na podobnych stanowiskach i mogących proponować sobie wzajemnie sposoby wykorzystania metod zarządzania czasem w swoich profesjach. To ogromny plus.</p><p><strong>– Podsumowując, jeśli ktoś chce się zmienić, powinien odpuścić sobie przyswajanie ogromnej dawki wiedzy. Lepszym rozwiązaniem jest poznanie jednej metody lub teorii, ewentualna modyfikacja, wdrożenie jej w swoje życie, sprawdzenie efektów i dopiero wykonanie kolejnego kroku, prawda?</strong></p><p>Tak! Bardzo często opieprzam moje czytelniczki za zapoznanie się z moim blogiem od deski do deski. To strata czasu! Przeczytaj jeden artykuł, postaraj się go wdrożyć i dopiero gdy się uda, zacznij lekturę kolejnego wpisu. W przeciwnym razie zyskamy dużo wiedzy, której nie wcielimy w życie — to bez sensu!</p><p><strong>– Twój kurs z założenia przeznaczony jest dla pań, ale co z mężczyznami? Czy gdyby jakiś pan chciał wziąć udział, wykonałby makijaż i założył sukienkę, dopuściłabyś go do kursu?</strong></p><p>Nie, nie musi robić makijażu [śmiech]. Mój model biznesowy oparty jest na automatyzacji. W momencie zapisania się przykładowego pana Tomasza Iksińskiego na kurs komputer nie zaczyna mi wyć „uwaga, uwaga, mężczyzna na pokładzie!” — nic takiego się nie dzieje. Kurs merytorycznie przeznaczony jest również dla panów, o ile są gotowi na to, że zwracam się do uczestników w rodzaju żeńskim. Zazwyczaj nikomu to nie przeszkadza i zawsze w moich lekcjach uczestniczy kilku mężczyzn.</p><p><strong>– Gdzie można cię znaleźć w Internecie?</strong></p><p>Głównym źródłem jest mój blog — <a href="http://www.paniswojegoczasu.pl/">PaniSwojegoCzasu.pl</a>. Stamtąd można skierować się do wielu innych miejsc w sieci, w których też często bywam.</p><p><strong>– Bardzo serdecznie ci dziękuję, nie zabieram już dłużej czasu, bo wiem, że jest cenny [śmiech].</strong></p><p>Jak każdego z nas! Dziękuję bardzo.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on January 1, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b6706739279" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak stworzyć grupę Mastermind i czerpać z wiedzy innych — praktyczny poradnik]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/jak-stworzy%C4%87-grup%C4%99-mastermind-i-czerpa%C4%87-z-wiedzy-innych-praktyczny-poradnik-e08a371128ad?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e08a371128ad</guid>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[biznes]]></category>
            <category><![CDATA[mastermind]]></category>
            <category><![CDATA[mastermind-group]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:37:44.964Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1rXgTBOMB0YJEgmywaeiLA.jpeg" /></figure><p>Prowadzenie firmy to ciągłe podejmowanie decyzji. Czasem chciałbyś zapytać kogoś o radę… ale najczęściej nie masz kogo.</p><p>Żona i przyjaciele mogą mieć najlepsze chęci, ale niewiele pomogą, jeżeli brakuje im doświadczenia w biznesie.</p><p>Rozwiązaniem może być grupa Mastermind. Co to jest i jak działa? Ilu członków powinna liczyć i gdzie ich znaleźć? Jak często się spotykać? Przygotowałem dla ciebie konkretną instrukcję.</p><p>Moim rozmówcą jest autor bloga dla przedsiębiorców LiczySieWynik.pl — a przy okazji mój kolega z grupy Mastermind — <strong>Bartek Popiel</strong>.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/164"><em>malawielkafirma.pl/164</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D11791807%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf164-mastermind&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/836c9fc0aca26a860450dcc6b2a076c6/href">https://medium.com/media/836c9fc0aca26a860450dcc6b2a076c6/href</a></iframe><p><strong>– Cześć, Bartku! Co ostatnio czytałeś?</strong></p><p>Ostatnio czytałem <a href="http://selkar.pl/aff/mwf/zarzadzanie-strategiczne-w-przedsiebiorstwie-3"><em>Zarządzanie strategiczne w przedsiębiorstwie</em></a> Zdzisława Pierścionka.</p><p><strong>– Tytuł brzmi jak koszmar studenta ekonomii przed sesją!</strong></p><p>Rzeczywiście książka jest napisana ciężkim, topornym akademickim językiem, natomiast odkrywam ją na nowo. Teraz dla mnie, jako przedsiębiorcy z doświadczeniem, ta wiedza jest fascynująca, bo można ją przełożyć na własne działania w małej czy średniej firmie.</p><p><strong>– Tak, to niesamowite, jak wiedza ze studiów nabiera sensu, gdy prowadzi się własną firmę, choć wcześniej to wszystko było totalnie niestrawne.</strong></p><p>Mnie się wydaje, że ta wiedza na studiach jest niestrawna, bo nie ma kontekstu. Ja postuluję to, by student ekonomii czy innego tego typu kierunku zakładał coś à la firmę, czyli przez 5 lat buduje przedsiębiorstwo, robi prawdziwe badania rynku, testy, reklamy, sprawdza, jaki marketing działa, a jaki nie, buduje zespół, rozwiązuje konflikty w nim. A jeśli taka firma przetrwa próbę czasu, to można starać się o inwestorów itd. Jestem ciekawy, czy takie coś by wypaliło.</p><p><strong>– Takie studia byłyby super. A co wyciągnąłeś dla siebie z tej książki?</strong></p><p>Tam jest dużo ciekawych rzeczy na tle analizy konkurencji: jak budować strategię na nowych rynkach, w skali krajowej czy nawet międzynarodowej, na jakie rynki w ogóle wchodzić — czy bliskie kulturowo, np. Słowacja czy Czechy w naszym przypadku, czy dalsze, np. anglojęzyczne. Wszystkie te rozważania są obudowane wykresami, diagramami po — prostu rzecz niesłychanie ciekawa.</p><p><strong>– Tyle o książce. Ale spotkaliśmy się dzisiaj, żeby porozmawiać o grupach mastermind. My taką grupę założyliśmy i działa od dwóch miesięcy. Zacznijmy jednak od początku: jak możemy zdefiniować mastermind?</strong></p><p>Mastermind to jest spotkanie kilku osób — czy to offline, czy online, np. przez Skype’a — w ustalonym terminie, dajmy na to: w poniedziałki o 8 rano. Spotyka się kilka osób, zwykle od trzech do pięciu — to jest maksimum. Z założenia spotkanie powinno trwać nie dłużej niż godzinę. W trakcie spotkania omawiamy wyzwania, przed jakimi stajemy na co dzień: jeden ma problemy kadrowe, drugi — z marketingiem, trzeci chce się rozstać z pracownikiem, ale nie wie jak itd. W rozwiązaniu takich problemów pomaga grupa mastermind, bo korzystamy z czyjegoś doświadczenia.</p><p>Co ciekawe, nasze biznesy mogą znacznie się różnić — z mojego doświadczenia wynika, że to nawet lepiej. Jeżeli w grupie jest np. dentysta i świadczy jedynie usługi, to może nauczyć się skalowalności biznesu od programisty, który opowiada o sprzedaży swojej aplikacji, która kosztuje 50 zł i którą kupiło już 4000 osób.</p><p><strong>– Dla mnie plusem tych spotkań jest też to, że na spotkaniach zobowiązuję się do czegoś, a publiczne zobowiązanie jest o wiele silniejsze niż obiecanie sobie czegoś samemu przed sobą. Poza tym głupio by mi było, gdyby się okazało, że inni robią to, co obiecali, a ja nie. Grupa mastermindowa sprawia, że inni ludzie rozliczają mnie z tego, czy ja się rozwijam.</strong></p><p>Zgadza się, chociaż my żadnych konsekwencji nie wyciągamy wobec ciebie. Jeśli powiedziałbyś, że czegoś nie wykonałeś, to co możemy zrobić? Rzeczywiście postępy u innych i dotrzymywanie zobowiązań bardzo mobilizuje. Sam widzisz, że każdy z nas zrobił progres, idziemy jak burza!</p><p><strong>– Dokładnie, choć nie mamy porównania i nie wiemy, co byśmy osiągnęli, gdyby nie było tych spotkań. Ale na pewno mnie one motywują.</strong></p><p>Dodam jeszcze jedną rzecz: ostatnio w ofercie napisałem, że to, do czego się dąży, zakładając firmę, czyli to, by pracować, kiedy i gdzie się chce, nie mieć szefa nad sobą, stało się w istocie naszym przekleństwem. Okazuje się, że wolność wcale nie pomaga, bo jeśli rozpocznę pracę o dziesiątej, a nie o dziewiątej, to nic się nie stanie. Jeżeli dziś mam do kogoś zadzwonić, ale tego nie zrobię, to nic się nie stanie. Jeżeli publikację swojego podcastu przesuniesz z wtorku na piątek, to nic się nie stanie! Gdyby zdarzyło się to w korporacji, to zostałbyś z tego rozliczony, dlatego korporacje są maksymalnie produktywne. W każdym razie ta wolność, jaką daje własna firma, sprawia, że przedsiębiorcy pracują czasem na pół gwizdka. Myślę, że mastermind powoduje, że dajemy z siebie więcej.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/&amp;text=Mastermind%20mobilizuje%20i%C2%A0powoduje%2C%20%C5%BCe%C2%A0dajemy%20z%C2%A0siebie%20wi%C4%99cej&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Mastermind mobilizuje i powoduje, że dajemy z siebie więcej</a></blockquote><p><strong>– Przejdźmy do pytań od słuchaczy. Pytanie od Agnieszki: Jak określić cel pracy w mastermindzie? Czy każdy ma osobny, czy grupa jako całość ma swój cel?</strong></p><p>Myślę, że obydwie formy by się sprawdziły, przy czym cel grupowy bardziej by pasował do masterminda wewnątrzfirmowego — wówczas rozdzielamy zadania i żeby śledzić postępy, możemy spotykać się co tydzień i omawiać, co kto zrobił. Jeśli każdy ma swoją firmę, często z różnej bajki, to każdy pracuje nad swoimi celami.</p><p><strong>– Myślę, że gdyby cała grupa pracowała nad jednym projektem, to raczej trzeba by to nazwać inaczej — np. naradą, jak to się kiedyś mówiło. Zwłaszcza że w mastermindzie, jak wspomniałeś wcześniej, nikt de facto nikogo nie rozlicza.</strong></p><p>Czasami jest też tak, że głowię się od dłuższego czasu nad jakimś problemem, zaprząta mi on umysł każdego dnia, a potem przychodzę na masterminda i inni mówią: „Słuchaj, Bartek, a czemu nie zrobiłeś tak i tak?”. I nagle problem rozwiązuje się w 10 sekund! Każdy ma inne doświadczenia, inną historię, a problemy, z którymi my się mierzymy, dla drugiego przedsiębiorcy mogą okazać się bułką z masłem i dostajemy od niego rozwiązanie na tacy. To jest piękno masterminda!</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/&amp;text=Nasze%20problemy%20dla%C2%A0innych%20mog%C4%85%20okaza%C4%87%20si%C4%99%20proste%20i%C2%A0dostaniemy%20gotowe%20rozwi%C4%85zania&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Nasze problemy dla innych mogą okazać się proste i dostaniemy gotowe rozwiązania</a></blockquote><p><strong>– To jedna sprawa, a druga jest taka, że my sami jesteśmy zbyt blisko swoich spraw, widzimy szczegóły, a czasami trzeba się oddalić i spojrzeć szerzej na własną firmę. Bywa tak, że znamy proste rozwiązanie, ale ono nie przychodzi do głowy, bo zbytnio skupiamy się na detalach.</strong></p><p><strong>Pytanie od Kuby: Jaka tematyka takich spotkań — rozwój osobisty, biznes, sprawy ogólne? Z naszego doświadczenia wynika, że to może być wszystko, ale u nas omawiamy przede wszystkim sprawy biznesowe.</strong></p><p>Skoro Kuba zadał takie pytanie, to warto na samym początku ustalić, w jakiej tematyce grupa ma się obracać. My skupiamy się na biznesie, ale może inni chcieliby porozmawiać o rozwoju osobistym, o wierze itd.</p><p><strong>– Piotrek pyta: Jak dostać się do wartościowych grup? I odwrotne pytanie, zadane przez różne osoby: jak znaleźć wartościowe osoby do grupy mastermindowej?</strong></p><p>Zacznę od pierwszego pytania. Problem jest taki, że jak grupa powstanie, to jest już hermetycznie zamknięta. My już mamy pełny skład i trudno byłoby dołączyć kogoś z zewnątrz. Myślę, że sensowniejszym rozwiązaniem jest zrobienie naboru przez jedną osobę, czyli np. Piotr ogłasza, że robi grupę mastermind, przy czym o ile ludzie mogą być z różnych bajek, o tyle ich doświadczenie powinno być podobne. Jeśli spotka się przedsiębiorca prowadzący wielomilionowy biznes z osobą, która dopiero zaczyna rozwijać firmę, to oni mogą nie znaleźć wspólnego języka. Osoba początkująca będzie miała więcej korzyści, ale istnieje ryzyko, że sama niewiele wniesie do grupy — choć oczywiście nie zawsze tak jest, bo wielkie firmy są dość skostniałe i osoba ze świeżym umysłem może też podrzucić wiele wartościowych pomysłów. Mimo to warto dobierać osoby na podobnym etapie rozwoju.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D6fb1Qt2Wo0NQgtOd7D8gA.jpeg" /></figure><p><strong>– Pytanie od Rafała: Ilu członków powinna liczyć grupa, ile powinno trwać spotkanie i ile czasu przypada na jedną osobę, by inni się nie zanudzili?</strong></p><p>Na dwa pierwsze pytania odpowiedzieliśmy: 3–5 osób i czas trwania do godziny. Natomiast żeby odpowiedzieć na trzecie pytanie, opowiem o strukturze, jaką my się posługujemy w naszym mastermindzie. Po pierwsze mamy minutę wyciszenia — potem opowiemy, po co to jest. Po drugie opowiadamy o sukcesach z minionego tygodnia — na to każdy ma dwie minuty. Kolejne dwie minuty dla każdego to rozliczenie się ze swoich zobowiązań. I kolejne dwie minuty to „moje dzisiejsze pytanie do mastermind”. Czyli łącznie przypada sześć minut na uczestnika — w tym czasie należy się zmieścić. U nas w grupie ja jestem osobą, która tego pilnuje, wręcz ze stoperem w ręce. Taka struktura pozwala uniknąć właśnie tego, że ktoś się zbytnio rozwija, a inni się nudzą.</p><p><strong>– Tak i dzięki temu w cztery osoby zawsze mieścimy się w godzinie. To w dużej mierze chyba też kwestia dyscypliny — u nas właśnie ty o nią dbasz. Kolejne pytanie: Jakie powinny być kryteria doboru uczestników? Wspomniałeś już, że mogą to być ludzie z różnych branż, ale dobrze, gdyby byli na podobnym poziomie rozwoju biznesu. Ale są jeszcze takie kryteria, jak wiek, płeć, cechy osobowości. Czy można albo trzeba robić jakieś założenia w tym zakresie?</strong></p><p>Moim zdaniem nie. Wiek i płeć absolutnie wykluczam, bo nawet osoby młode mogą robić biznes na naprawdę dużą skalę, a osoba w wieku 40 lat może słabiej wypadać pod tym względem. Dobrze, żeby doświadczenia biznesowe były zbliżone, ale już branże mogą być różne.</p><p>Co do cech osobowości, to przede wszystkim istotne jest to, by chcieć uczestniczyć w takiej grupie. Jeśli ktoś nie jest zainteresowany ani uzyskaniem pomocy, ani pomaganiem innym, to nie ma to sensu. To jest w ogóle zła cecha w świecie biznesu. Jeśli ktoś wychodzi z założenia, że wszystko zrobi sam, wszystko wie najlepiej, sam wszystkiego się nauczy, to oczywiście może tak postępować, ale nauka na własnych błędach jest strasznie kosztowna. To, po pierwsze, bardzo długo trwa, a po drugie wymaga horrendalnych pieniędzy. Często wystarczy przeczytać odpowiednią książkę albo właśnie poradzić się na mastermindzie, żeby uniknąć błędów.</p><p><strong>– Czy byłbyś skłonny przyjąć do grupy mastermind człowieka, który chce po prostu spróbować, choć nie jest pewny, czy odnajdzie się w takiej grupie?</strong></p><p>Myślę, że tak. Jeśli rzeczywiście byłoby miejsce, np. ktoś inny by stwierdził, że nie ma czasu, koliduje to z jego zadaniami i ma inne priorytety, to jak najbardziej da się wtedy zrekrutować kogoś nowego. Można każdą nową osobę zaprosić na jedno spotkanie i zobaczyć, czy w ogóle jest chemia — nazwijmy rzecz po imieniu. Z drugiej strony, jeśli ktoś chce dopiero założyć grupę mastermindową, to można zaprosić tę osobą do działającej już grupy i pokazać jej, jak to wygląda od środka. Ona może sobie notować, co i jak, i jeśli jej się spodoba, to zmontuje swoją grupę.</p><p><strong>– A co byś zrobił, gdybyś przyjął taką osobę do grupy i okazałoby się, że jednak nie przystaje do grupy, niewiele wnosi, nic szczególnego nie proponuje, jest bierna, słowem — nie ma tej chemii, o której wspomniałeś. Co wtedy?</strong></p><p>Ja nie jestem zwolennikiem owijania w bawełnę. Wydaje mi się, że w takiej sytuacji trzeba po prostu powiedzieć prosto z mostu, że dziękujemy za udział, że nadajemy na innych falach, że to nie jest nic osobistego, tylko że osoba ta powinna założyć własną grupę mastermind itd. Dobrym pomysłem jet ustalenie terminowości masterminda, np. umówienie się, że grupa będzie działać trzy miesiące, a potem zobaczymy, co dalej. Gorzej, jak po tym czasie grupa stwierdzi, że to my się nie nadajemy! [śmiech] W każdym razie warto podejść do tworzenia grupy mastermindowej jak do zatrudnienia pracownika — dać jej okres próbny i zobaczyć efekty. Jeśli nie będą satysfakcjonujące, to powiedzieć wprost: „Słuchajcie, chyba jednak musimy szukać dalej”.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/&amp;text=Mastermind%20jest%20jak%20nowy%20pracownik%20%E2%80%93%20trzeba%20da%C4%87%20okres%20pr%C3%B3bny%20i%C2%A0zobaczy%C4%87%20efekty&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Mastermind jest jak nowy pracownik — trzeba dać okres próbny i zobaczyć efekty</a></blockquote><p><strong>– Myślę też, że dobrym pomysłem zapobiegania takim sytuacjom jest to, by nie szukać osób zupełnie obcych, ale takie, które w jakiś sposób się znają, chociażby poprzez obserwowanie kogoś w mediach społecznościowych.</strong></p><p>Tak, to jest OK, ale w przypadku takich osób jak twoi czytelnicy, którzy chcieliby zmontować takie grupy, często problemem jest znalezienie takich osób. Może pomóc w tym dodanie się do znajomych, poobserwowanie siebie, poczytanie o sobie itd. Taki test, by sprawdzić, czy z kimś możemy poczuć chemię, jest jak najbardziej OK.</p><p><strong>– Myślę, że nawet po czyichś komentarzach na Facebooku, które nam się podobają, można to stwierdzić.</strong></p><p>Tak! W takim razie zapraszamy słuchaczy, żeby polubili ten podcast Marka na fanpage’u Mała Wielka Firma [śmiech]! Wypowiadajcie się w komentarzach, pododawajcie się do znajomych, poobserwujcie się i niech rodzą się z tego piękne mastermindy! A konkretną propozycję tego, jak połączyć się w grupy, przedstawimy jeszcze na końcu rozmowy.</p><p><strong>– Jak często się spotykać? Czy koniecznie co tydzień, jak mówiłeś wcześniej? I o jakiej porze?</strong></p><p>Ja nie testowałem innej częstotliwości, jednak najczęściej mówi się właśnie o spotkaniach cotygodniowych, a nawet są grupy, np. poświęcone inwestycjom czy nieruchomościom, które spotykają się raz w miesiącu, i to jest wystarczające w ich przypadku. Myślę więc, że spotkania co tydzień lub rzadsze są OK, częstsze — to może być za dużo. Mamy przecież Facebooka, Messengera, telefony, można w razie potrzeby z kimś z grupy skontaktować się, gdy mamy problem. Tydzień to czas, który pozwala zrealizować swoje zobowiązania i zająć się problemem, z którym zgłosiliśmy się na mastermindzie.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/&amp;text=Spotkania%20co%20tydzie%C5%84%20lub%20rzadsze%20s%C4%85%20OK%2C%20cz%C4%99stsze%20%E2%80%93%20to%C2%A0mo%C5%BCe%20by%C4%87%20za%C2%A0du%C5%BCo&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Spotkania co tydzień lub rzadsze są OK, częstsze — to może być za dużo</a></blockquote><p>Co do pory, to jestem zwolennikiem tego, by było to rano, np. 7:30 czy 8:00. Wtedy też mamy motywację, by wstać rano na masterminda, i to jest też świetny początek dnia. My mamy spotkania w środę i dla mnie środa to jest zawsze dobry dzień. Gdy skończymy masterminda, to cokolwiek się stanie później, nic nie jest w stanie mi tego dnia popsuć, bo on już dobrze się zaczął.</p><p>Przyczyna tego jest bardzo prosta. To tak samo, jak z gimnastyką. Jeżeli będziemy umawiać się na godziny wieczorne, to jest dużo większe prawdopodobieństwo, że coś się w ciągu dnia wydarzy i uniemożliwi nam to, co planowaliśmy. Jeśli z samego rana mam masterminda, to później niech się dzieje, co chce. Tak samo podchodzę do treningów czy gimnastyki — warto poświęcić na nią choćby 15 minut z samego rana, bo wieczorem są miliony innych rzeczy, które nas absorbują.</p><p><strong>– Jakie narzędzia internetowe są potrzebne do spotkań mastermindowych? W naszym przypadku sprawdza się arkusz Google, bo każdy ma do niego dostęp w czasie rzeczywistym. Używamy też Skype’a głosowego, bez wideo. Powiesz, dlaczego tak?</strong></p><p>Myślę, że jakby się połączyło na Skypie pięć osób z wideo, to mogłoby to obciążać łącza, nie wszyscy mają superszybki internet. Poza tym wszyscy przed oczami mamy arkusz, który skupia naszą uwagę, zamiast jakichś dzieciaków biegających po domu czy żony chodzącej w piżamie.</p><p><strong>– Albo bez!</strong></p><p>Tak, albo bez, no właśnie [śmiech]!</p><p><strong>– Dodajmy, że w arkuszu mamy cały plan spotkania. Omówmy je po kolei, żeby było wiadomo, dlaczego taka właśnie kolejność i taki właśnie harmonogram. Zaczynamy od powitania i minuty wyciszenia. Czemu służy ta minuta?</strong></p><p>Jako przedsiębiorcy jesteśmy bardzo zabiegani. Mamy natłok myśli w głowie, ciągle o czymś myślimy, tak że czasem brakuje chociażby chwili zatrzymania. Powiem ci szczerze, że czasem miałem taką pokusę, że gdy mieliśmy tę minutę wyciszenia, chciałem przeskoczyć na Facebooka i coś tam zobaczyć. Mówię sobie: „Nie, to jest świętość!”. Tak że to również uczy nas podejścia: „Hej, zatrzymaj się na chwilę”. W świecie biznesu, w którym jest milion spraw do załatwienia, taka minuta wyciszenia jest fajną chwilą prawdziwego odpoczynku, kompletnej ciszy, w której nikt nie parzy sobie kawy, nikt nie siorbie, zapada kompletna cisza. Myślę, że to pozwala uspokoić się przed spotkaniem.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qcBggC3XXCv8KwfZyq_nXA.jpeg" /></figure><p><strong>– Potem mamy rundę pochwał, czyli mówimy o tym, co dobrego zdarzyło się nam w minionym tygodniu. Przy czym chodzi tu nie tylko o sukcesy związane z biznesem.</strong></p><p>Tak. To są często rzeczy, których sobie nie zaplanowaliśmy. Wcale nie te, które wpisaliśmy sobie w arkuszu do zrealizowania, ale np. to, że spędzało się fenomenalny weekend z rodziną, byliśmy na wycieczce, niesamowicie piękna pogoda, tak że wspaniale odpoczęliśmy itd. To jest fajne, bo przeciwdziała zjawisku tzw. samotności przedsiębiorcy. Niby ktoś jest znany, ma 10, 20 czy 50 tys. followersów na Facebooku, a ze wszystkimi swoimi problemami jest sam — żona ma swoje wydatki, pracownicy czekają na pensje, czyhają na nas oczywiście urząd skarbowy i ZUS. W efekcie często robimy dobrą minę do złej gry, a serducho jest rozdarte. Nawet gdybyśmy się czymś pochwalili w towarzystwie, to wystawiamy się na ryzyko, że ktoś powie: „Boże, co za bufon! Jak się przechwala!”. Akurat ja mam taką społeczność, że gdy się chwalę, to ludzie mi kibicują, piszą: „Należy ci się, bo ciężko pracujesz”. Właśnie mastermind i runda pochwał to okazja do tego, by móc pochwalić się swoimi sukcesami przed innymi. Nagle zdajemy sobie sprawę: „Jest nareszcie ktoś, kto mnie rozumie i mi kibicuje!”. I to jest wspaniałe.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/&amp;text=Nagle%20sobie%20uprzytamniamy%3A%20%E2%80%9EJest%20wreszcie%20kto%C5%9B%2C%20kto%20mnie%20rozumie%20i%C2%A0mi%20kibicuje%E2%80%9D&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Nagle sobie uprzytamniamy: „Jest wreszcie ktoś, kto mnie rozumie i mi kibicuje”</a></blockquote><p><strong>– To powoduje także, że zdajemy sobie sprawę z tych sukcesów, bo gdy na co dzień gnamy przed siebie, mogą nam umknąć te wszystkie małe dokonania.</strong></p><p>Całkowicie się zgadzam. W wirze codziennych obowiązków często nie zauważamy wszystkich dobrych rzeczy, które się nam przydarzają. Ja nawet ostatnio na blogu zrobiłem taką serię, że raz w miesiącu robimy podsumowanie miesiąca. W krótkim, dwuminutowym filmiku opowiadam, co dobrego się wydarzyło w minionym miesiącu, i nagle zdaję sobie sprawę: „Wow, jaki to był fajny miesiąc!” — a wcześniej wydawało mi się, że byłem jedynie przytłoczony pracą i nic nie udało się pchnąć do przodu.</p><p><strong>– Kolejny punkt w naszej strukturze masterminda to rozliczenie się z zobowiązań z poprzedniego tygodnia — zdajemy po prostu relację z tego, do czego zobowiązaliśmy się na poprzednim mastermindzie. A ostatni punkt to „pytanie do grupy”. Co ważne, te wszystkie trzy elementy następują jeden po drugim, czyli jedna osoba od razu mówi o swoich sukcesach, potem o realizacji zobowiązań i zadaje grupie pytanie.</strong></p><p>Tak, przy czym to pytanie zostaje niejako zawieszone w powietrzu. Inni członkowie grupy nie odpowiadają od razu, tylko przechodzimy do kolejnej osoby.</p><p><strong>– Ja mam tak, że gdy ktoś zada pytanie, to na boku robię sobie notatki, żeby nic mi nie umknęło. I kiedy wszystkie osoby już opowiedzą o tych trzech punktach, to jest chwila na zastanowienie, a następnie wpisujemy w rubryczki w arkuszu krótkie, hasłowe odpowiedzi na zadane pytania. Co ważne, każdy odpowiada każdemu, nikogo nie pomijamy.</strong></p><p>Tak, w arkuszu jest to tak zrobione, że odpowiedzi się krzyżują, więc widać, gdzie Bartek odpowiada Markowi, gdzie Marek ma odpowiedzieć Bartkowi itd. Tam wpisujemy tylko hasłowe odpowiedzi, a później w rozmowie je rozwijamy.</p><p><strong>– Tak, i podczas rozmowy znowu odpowiadamy kolejno: na pytanie uczestnika A odpowiadają kolejno osoby B, C, D i E, potem bierzemy na tapet pytania uczestnika B itd. Czasami wywiązuje się jakaś dyskusja, bo trzeba doprecyzować pytanie, pojawia się dodatkowy kontekst, ale wszystko jest ograniczone ramami czasowymi, tak by spotkanie nie trwało dłużej niż godzinę. Na dole w arkuszu jest też miejsce na notatki, tak by zadający pytanie mógł coś notować, gdy inni odpowiadają na jego pytanie. I na samym końcu spotkania odbywa się runda zobowiązań, czyli mówimy, co chcemy wykonać w nadchodzącym tygodniu.</strong></p><p>Przy tych zobowiązaniach dobrą praktyką jest to, by dotyczyły one tego, o co pytaliśmy. Gdy np. ostatnio pytałem, co powinno być w wersji platinum kursu, który wypuszczam, to zobowiązałem się, że przez tydzień dokładnie określę zawartość pakietów silver, gold i platinum. Oczywiście nie musi tak być, bo możemy mieć bieżące sprawy, lista to-do się rozrasta, a doby nie rozciągniemy.</p><p><strong>– Myślę, że dobrym sposobem jest wrzucenie do zobowiązań tzw. żaby, czyli czegoś, co powinniśmy zrobić, a do czego trudno nam się zabrać. Jeśli wrzucimy to do zobowiązań, będziemy mieli większą motywację, by się tym zająć, bo za tydzień będzie trzeba zdać z tego relację.</strong></p><p>Zgadza się!</p><p><strong>– Ty w swoich zobowiązaniach posługujesz się też z automatu formułką, że zobowiązujesz się do zachowania poufności informacji, które przekazujemy sobie w grupie mastermind — to jest niepisana zasada naszej grupy. Wiem, że byłeś też w innych grupach. Czy nie miałeś nigdy oporów, żeby otwarcie podzielić się swoimi planami? Czy zdarzyło się np., że coś, co miało być poufne, wyciekło i stało się publiczne?</strong></p><p>Nigdy mnie coś takiego nie spotkało, chyba mam szczęście do ludzi! [śmiech] Ale myślę, że mało kto wchodziłby do gry z takim cynizmem, by wysłuchać innych, samemu dopytywać tylko o jakieś głupoty, a potem mieć haki na innych, którzy się bardziej otworzyli. To chyba tak nie działa. W naszej grupie mastermind bardziej się przed sobą otwieramy, mówimy o problemach, których nie poruszymy publicznie na fanpage’u czy na blogu, więc myślę, że ma to dużą wartość. A im bardziej my się otworzymy, tym łatwiej będzie się otworzyć innym. Tylko wtedy taka grupa ma sens. Dzięki temu tworzą się wspaniałe relacje i mówimy sobie o rzeczach, których nawet rodzinie nie zdradzamy, bo bliscy mogliby nas nie zrozumieć. I to jest wspaniałe! Po wszystkich wcześniejszych mastermindach zostały mi świetne znajomości po dziś dzień. Zresztą myślę, że na koniec można pro forma dodać jedno zdanie: „Dziękuję za dzisiejsze spotkanie. To są moje zobowiązania na przyszły tydzień i oczywiście zobowiązuję się do zachowania poufności”.</p><p><strong>– Marta pyta: Gdzie leży granica — i czy w ogóle istnieje — kiedy jest to wsparcie, a kiedy ktoś mnie wykorzystuje? Myślę, że trochę o tym mówiliśmy, wspominając o konieczności podobnego doświadczenia w biznesie. Rzeczywiście ryzyko bycia bardziej dawcą niż biorcą cały czas istnieje. Jeśli przez dłuższy czas ktoś głównie jest biorcą, to u innych może pojawić się poczucie, że ten członek grupy dużo bierze, a niewiele wnosi.</strong></p><p>Myślę, że takie rzeczy są od razu odczuwalne. Powiem jednak szczerze, że ze względu na formułę masterminda ciężko doprowadzić do takiej sytuacji, bo każdy musi udzielać odpowiedzi innym członkom. Każdy jest biorcą, ale każdy musi być też dawcą. Wydaje mi się, że takie zjawisko, o jakim wspomina Marta, częściej pojawia się w relacjach jeden na jeden. Ktoś np. o coś mnie ciągle podpytuje i choć jest to fajne, że pyta, to szkoda, że czasem nawet nie powie „dziękuję”.</p><p><strong>– Waldemar pyta: Jak utrzymać motywację uczestników przez dłuższy czas?</strong></p><p>Wydaje mi się, że trzeba ustalić jasne zasady. Poprzednie mastermindy, w których brałem udziałem, rozpadły się właśnie przez nieregularność spotkań. A to ktoś wyjechał na urlop, a to ktoś inny wrócił, komuś pozmieniały się godziny pracy, ktoś inny miał przeprowadzkę. Ciężko nam było się zgrać, aż wreszcie doszliśmy do wniosku, że nie ma sensu tego ciągnąć, jeśli mamy spotykać się po dwie osoby.</p><p>Myślę więc, że im jaśniejsze zasady ustalimy na początku, tym lepiej. Jeśli ponadto ma to być projekt czasowy, to też to pomaga. Bo to tak jak z płatnymi subskrypcjami: jeśli płacimy za dostęp do czegoś np. 97 zł miesięcznie i jest to subskrypcja, która nigdy się nie kończy, to po 3–4 miesiącach możemy dojść wniosku, że jednak za bardzo nie korzystamy, więc rezygnujemy. A jeśli subskrypcja trwałaby pół roku, to po czwartym miesiącu raczej machnęlibyśmy ręką, myśląc: „A, jeszcze dwa miesiące, to poczekam i będę miał komplet”. Dobrą praktyką byłoby np. zrobienie masterminda na trzy miesiące. Jeśli to wypali, jest fajna energia i fajna ekipa, to można go przedłużyć na kolejny okres itd.</p><p>Trzeba mieć też konkretne plany. Gdy zbliżają się wakacje, warto ustalić: „Słuchajcie, zaczynają się urlopy. Ustalmy, kiedy robimy pierwsze spotkanie po wakacjach”. Tego właśnie zabrakło w moich wcześniejszych mastermindach, ustaliliśmy, że „po wakacjach się zgadamy”, no i niestety się nie zgadaliśmy. To tak jak z kolegą, którego przypadkiem spotykasz na ulicy, on rzuca: „Trzeba by się kiedyś spotkać!”. No trzeba by było — a i tak nic z tego nie wychodzi [śmiech].</p><p><strong>– Poniekąd odpowiedziałeś na kolejne pytanie, które chciałem zadać. Dotyczyło ono dyscypliny, spóźnień czy braku niektórych osób. Tak jak powiedziałeś, jest to kwestia jasnych zasad. Jeśli ktoś pojawia się co drugi tydzień, to swoim zachowaniem daje jasno znać, że nie jest to coś takiego, bez czego nie może żyć. Skoro tak się zachowuje, to…</strong></p><p>…to katapulta [śmiech]!</p><p><strong>– Dobrym pomysłem są te cykliczne okresy trzymiesięczne, o których wspomniałeś. Bo to tak jak z umową na czas nieokreślony — zawsze mówię, że to nie jest umowa na zawsze, ale umowa, która skończy się nie wiadomo kiedy. Czy są więc jakieś sygnały, po których można się zorientować, że grupa wyczerpała swój potencjał, że członkowie masterminda już tak dobrze się znają, że każdy wie, co kto powie?</strong></p><p>Wydaje mi się, że takie sygnały są dwa. Po pierwsze: niechęć do spotkań. Jeśli tracimy zapał do mastermindów, to jest to już wyraźny sygnał. Drugi sygnał to pojawianie się trywialnych pytań, np.: „Słuchajcie, nie wiem, jak się zmotywować do pracy” albo: „Jak zarządzać swoim czasem?”. Tak się dzieje, gdy przestajemy przygotowywać się do spotkań i wymyślamy pytanie na za pięć siódma. Lepiej już wtedy nie zadawać pytania, tylko się przyznać, że było się tak zawalonym robotą, że zabrakło czasu na przygotowanie — ale wtedy i tak można skupić się na tym, by pomóc innym uczestnikiem, odpowiadając na ich pytania.</p><p><strong>– Prawda jest też taka, że mastermind może być jak woda — pijesz ją całe życie i ci się nie nudzi. Z mastermindem może być podobnie. Na koniec dajmy jedną radę słuchaczom, by mogli skorzystać z potencjału grup mastermindowych.</strong></p><p>Nie może być innej rady niż ta, by zachęcić do udziału w mastermindach! Więc słuchajcie, mamy dla Was taką propozycję: pod tym odcinkiem podcastu w komentarzach opiszcie krótko, czym się zajmujecie, jakie macie wyzwania i podajcie maila do siebie, np.: „Cześć, jestem Agnieszka, prowadzę salon fryzjerski i mam takie i takie wyzwania”, i dobierzcie się w grupy. Podejrzewam, że pojawią się też naturalni liderzy, którzy nie będę czekać, aż ktoś się odezwie, tylko sami zaczną pisać od innych.</p><p>Albo możecie też odpowiedzieć na komentarz konkretnej osoby, z którą chcielibyście nawiązać kontakt, np.: „Słuchaj, to ja chciałbym dołączyć do Twojej grupy, bo moglibyśmy się wymienić doświadczeniami”.</p><p><strong>– Poza tym warto wspomnieć, jak długo prowadzi się firmę i ile zatrudnia się osób, bo to daje pojęcie, na jakim etapie rozwoju jesteś.</strong></p><p>Tak. A przede wszystkim wracajcie na stronę podcastu, śledźcie nowe komentarze i łączcie się w grupy. Myślę, że możecie też liczyć na moją pomoc i Marka. Oczywiście nikogo nie będziemy łączyć w grupy, ale jeśli będziecie mieć pytania, to pomożemy. Może właśnie liderom, którzy zechcieliby stworzyć swoje grupy, moglibyśmy zaoferować gościnne pojawienie się u nas, żeby zobaczyli, jak to u nas działa. Co na to powiesz, Marek?</p><p><strong>– Jak najbardziej! A gdyby takich grup powstało kilka, to moglibyśmy zorganizować jedno modelowe spotkanie, na które zaprosimy liderów grup.</strong></p><p>Tak jest, świetne rozwiązanie!</p><p><strong>– Wielkie dzięki, Bartku, za dzisiejszą rozmowę, jak zwykle duża dawka pozytywnej energii i konkretnych informacji! To co, czekam na ciebie, aż się pofatygujesz do mnie tutaj, na wyspę.</strong></p><p>Dobrze, oczywiście, obiecuję! [śmiech] Dziękuję za spotkanie do dzisiejszego podcastu i życzę wszystkim stworzenia swoich grup mastermindowych, bo one kryją w sobie naprawdę wielki potencjał. Naprawdę warto, niezależnie od tego, czy dopiero raczkujesz, czy masz już rozwiniętą firmę.</p><p>A poza tym — o tym nie powiedzieliśmy — grupy mastermind to nie tylko spotkania, na których się klepiemy po pleckach, ale kiedy trzeba, to walimy też z grubej rury i mówimy prawdę: „Nie, stary, w ogóle się za to nie chwytaj, nie rób tego, bo jest bez sensu”. To brzmi brutalnie i czasem boli, ale pozwala uchronić przed popełnieniem błędów i ma niesamowitą wartość — i na to też trzeba być otwartym.</p><p><strong>– Super, wielkie dzięki!</strong></p><p>Dzięki, do usłyszenia! Trzymam kciuki za wszystkie nowo powstałe grupy!</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on May 8, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e08a371128ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[25.000 zł zysku w trzy miesiące od startu? Tak to się robi]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/25-000-z%C5%82-zysku-w-trzy-miesi%C4%85ce-od-startu-tak-to-si%C4%99-robi-7e7bf0c5d560?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7e7bf0c5d560</guid>
            <category><![CDATA[online-courses]]></category>
            <category><![CDATA[webinar]]></category>
            <category><![CDATA[elearning]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:38:13.695Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cLke1DZT7fPMdXLNx54C2A.jpeg" /></figure><p>Żeby wejść na nowy rynek i sprzedać nieznany produkt potrzeba zwykle albo sporo czasu, albo pieniędzy na reklamę.</p><p>Zaprosiłem dziś do rozmowy osobę, której udało się osiągnąć ten cel w ekspresowym tempie i prawie bezkosztowo.</p><p>Na co dzień prowadzi firmę w Anglii i wychowuje dwójkę dzieci. Na początku tego roku postanowiła, że będzie też sprzedawać w Polsce kursy online. Pod koniec stycznia zaczęła szukać klientów na tym nowym dla siebie rynku. Robiła to głównie wieczorami, gdy dzieci poszły spać. W ciągu 3 miesięcy zarobiła po odliczeniu kosztów ponad 25 tys. zł.</p><p>Nazywa się <strong>Marta Krasnodębska</strong> i gościła już kiedyś w Małej Wielkiej Firmie. Opowiadała wtedy o <a href="https://malawielkafirma.pl/growth-hacking/">growth hackingu</a> oraz o <a href="https://malawielkafirma.pl/filary-sukcesu-firmy/">podstawach sukcesu firmy</a>. Tym razem podzieliła się swoimi doświadczeniami z wchodzenia na — nowy dla niej — polski rynek.</p><p><em>Uwaga: w rozmowie wspominamy m.in. o rozliczaniu podatków. Pamiętaj, że żadne z nas nie jest specjalistą w tej dziedzinie. Poza tym Marta prowadzi firmę w Wielkiej Brytanii, gdzie obowiązuje nie tylko prawo Unii Europejskiej, ale też przepisy krajowe. Dlatego nie traktuj tego o czym mówimy jako żadnych wskazówek odnoszących się do twojej sytuacji. Jeżeli chcesz sprzedawać kursy online, skonsultuj się z księgowym lub doradcą podatkowym, który będzie w stanie określić, jak powinieneś się rozliczać.</em></p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/166"><em>malawielkafirma.pl/166</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D11867132%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf166-biznes-w-trzy-miesiace&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2F4daf02aae6f0063341b6c06722945a9a.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/ba552f64a99d6fbaf46db562d582983a/href">https://medium.com/media/ba552f64a99d6fbaf46db562d582983a/href</a></iframe><p><strong>– Cześć, Marta! Co ostatnio czytałaś?</strong></p><p>Cześć! Moją ulubioną książką jest <a href="https://www.amazon.co.uk/How-Style-Your-Brand-Distinctive/dp/0956454534/"><em>How to style your brand</em></a> Fiony Humberstone, pokazywałam ją często na moich Live’ach, dużo o niej mówię. Jest po prostu niezbędna, jeżeli chcesz stworzyć świetną identyfikację wizualną marki.</p><p><strong>– A tutaj chodzi o taką stylizację, jak kobiety sobie robią makijaż itd.?</strong></p><p>Tak, ale w sensie takim, jak dobrać logo, żeby świetnie reprezentowało twoją markę, to, co chcesz przesłać, do jakich ludzi i w jakim stylu chcesz do nich trafić.</p><p><strong>– Co w tej książce było takiego, co cię zatrzymało, zadziwiło, czego się nie spodziewałaś, co zmieniłaś w swoim działaniu pod wpływem lektury?</strong></p><p>Strasznie fajne było opisanie, że każda marka ma swój własny styl, a style dzielą się na pory roku — tak jak kobiety mają cerę czy kolor włosów według barw pór roku — jest się jesienią, zimą albo wiosną. Autorka użyła tego samego stylu dla podziału marek. Dużo łatwiej jest dzięki temu określić swoją markę: czy jest wiosenna i żywiołowa, czy spokojna, elegancka i zimowa.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Ka%C5%BCda%20marka%20ma%20sw%C3%B3j%20w%C5%82asny%20styl%20odpowiedni%20dla%C2%A0jakiej%C5%9B%20pory%20roku&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Każda marka ma swój własny styl odpowiedni dla jakiejś pory roku</a></blockquote><p><strong>– Wow! To brzmi naprawdę ciekawie, nie słyszałem nigdy o takim podejściu.</strong></p><p>Właśnie to jest bardzo, bardzo nietypowe. Ona poza tym daje mnóstwo przykładów, jak wygląda dobry logotyp, jak to dobrać, żeby wizualnie grało z tym, co chcemy przekazać.</p><p><strong>– A ty którą porą roku jesteś?</strong></p><p>Wszystkimi pomiędzy [śmiech]. Ja się nie daję tak łatwo sklasyfikować.</p><p><strong>– Przejdźmy do tematu głównego. Spotkaliśmy się dzisiaj, żeby porozmawiać o twoim kursie, ale również o tym, że na początku będąc osobą prawie w ogóle nieobecną na polskim rynku, w ciągu trzech miesięcy zbudowałaś publiczność, grono odbiorców wokół siebie i sprzedałaś produkt. Powiedz: co to za marka, produkt i dlaczego w ogóle weszłaś z tym na polski rynek?</strong></p><p>Weszłam na polski rynek, ponieważ kilka znanych polskich blogerek znalazło mnie w Anglii — słyszały mnie gdzieś na wywiadach, oglądały mój webinar i tak od jednej do drugiej się to potoczyło. Później przez ok. dwa lata zachęcały mnie, mówiąc: „Marta, dlaczego ty nie wchodzisz na polski rynek?” Odpowiadałam: „ale przecież wy na polskim rynku macie już ekspertów! Co nowego powiem? Nic nowego nie wniosę, nie mam żadnego pomysłu na to, jak mam to zrobić. Nie ma sensu bić piany, macie już wiele osób, które o tym mówią, a ja robię swoje, pracuję w Anglii z firmami inżynierskimi”.</p><p>Potem zaczęłam pracować z kobietami z całego świata, żeby im pokazać, jak stworzyć firmę na własnych zasadach, ale jakoś nigdy nie pomyślałam, żeby zrobić to po polsku. Ciągle dostawałam wiadomości: „Marta, przecież ty jesteś świetna w tym, co robisz. Mam koleżankę, która nie zna angielskiego, a chciałaby wysłuchać, uczestniczyć w webinarze”. Cały czas to się pojawiało.</p><p>Ostatnim prztyczkiem, który ruszył lawinę, było to, że w jednym tygodniu Ewa Kozioł z <a href="https://zielonyzagonek.pl/">Zielonego Zagonka</a>, Ola Budzyńska — <a href="http://www.paniswojegoczasu.pl/">Pani Swojego Czasu</a> — jeszcze kilka osób, które na pewno znacie, napisały na Messengerze: „Marta, dzięki za pomoc, jesteś świetna w tym, co robisz”. I to stało się właśnie tym hasłem przewodnim <a href="http://martakrasnodebska.pl/">Hakerek Sukcesu</a>. Wypuściłam tapety motywacyjne „Jestem świetna w tym, co robię” i dziewczynom strasznie się to spodobało. Powiedziałam: „OK, zobaczę, zbadam rynek, może nie ma sensu się pchać, może nikt mnie nie chce. Zrobię też wyzwanie — w 10 dni kto chce, może dołączyć, codziennie przez godzinę będę rozmawiać o jednym aspekcie biznesu i pokażę Wam, jak zamiast bloga stworzyć świetną markę i zacząć na tym zarabiać”.</p><p><strong>– Wtrącę tylko i przypomnę tym, którzy nie słuchali nas wcześniej, że byłaś już w dwóch odcinkach podcastu Mała Wielka Firma. Były też </strong><a href="https://malawielkafirma.pl/minimalizm/"><strong>Ewa Kozioł</strong></a><strong> i </strong><a href="https://malawielkafirma.pl/jak-ogarnac-codzienny-chaos/"><strong>Ola Budzyńska</strong></a><strong> — wszystkie te osoby, których nazwiska dzisiaj padają. To jest fajne, że można wrócić do tego, posłuchać, o czym rozmawialiśmy jakiś czas temu, odnieść to do bieżącej sytuacji i zobaczyć, co się zmieniło, bo taka transformacja jest ciekawa.</strong></p><p>Kiedy rozmawialiśmy poprzednio — to chyba był październik, czyli pół roku temu — mówiłaś o swoich doświadczeniach międzynarodowych, angielskich, ale w Polsce jeszcze nic się nie działo. Pierwszy wpis na <a href="https://www.facebook.com/HakerkiSukcesu/">twoim fanpage’u Hakerki Sukcesu</a> pojawił się 25 stycznia 2017, dzisiaj, jak rozmawiamy, minęły równo trzy miesiące od tamtej chwili. Co się stało tym czasie? Był impuls — głosy ze strony osób, które cię znały i korzystały z twojej wiedzy — zrobiłaś to 10-dniowe wyzwanie… I co dalej?</p><p>W czasie 10-dniowego wyzwania dziewczyny zaczęły dołączać i się okazało, że w tym wyzwaniu udział wzięło chyba ponad 300 kobiet z 14 krajów z całego świata.</p><p><strong>– Ale to było po polsku?</strong></p><p>Po polsku, tak, ale miałam dziewczyny nawet z Kanady, Ekwadoru, Francji, Niemiec. Śledziłam potem statystyki w <a href="https://bitly.com/">Bitly</a>, z jakiego kraju ile było pobrań danego pliku, bo chciałam sprawdzić, czy dziewczyny korzystają z moich materiałów. Okazało się, że udział wzięły osoby z ponad 14 krajów ze wszystkich zakątków świata. W obecnej edycji kursu, której premiera zakończyła się wczoraj o północy, jest nawet jedna klientka z Afryki [śmiech]. Polacy są wszędzie, co jest niesamowite.</p><p><strong>– My też rozmawiamy po polsku w hotelu w Manchesterze — tak się zdarzyło, bo tu mieszkasz, a ja akurat jestem tu dzisiaj.</strong></p><p>Ja nadal pracuję według idei, że można prowadzić międzynarodowy biznes na własnych zasadach, według własnych priorytetów, dopasować świat do swoich własnych wymagań — on się przearanżuje w taki sposób, żeby ci pasowało [śmiech]. Ja powiedziałam: „dobra, dziewczyny, mam swoją firmę, mam dwójkę dzieci, mogę robić wieczorami Live’y. Jeżeli chcecie, nauczę was wszystkiego, co umiem, przez 10 dni codziennie możecie zadawać wszystkie pytania — jeżeli będę wiedziała, odpowiem, jeżeli nie będę wiedziała, odeślę do jakiegoś źródła”. I tak było — rozmawiałam z nimi, pokazywałam, co umiem i zaczęła się ta fala.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Pracuj%C4%99%20wed%C5%82ug%20idei%2C%20%C5%BCe%C2%A0mo%C5%BCna%20prowadzi%C4%87%20mi%C4%99dzynarodowy%20biznes%20na%C2%A0swoich%20zasadach&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Pracuję według idei, że można prowadzić międzynarodowy biznes na swoich zasadach</a></blockquote><p>Kiedy skończyłam to wyzwanie — to był dwugodzinny webinar, w którym uczyłam o tunelach sprzedaży, o lejkach, zdobywaniu klientów, przekształcaniu obserwujących z mediów społecznościowych w klientów — byłam już tak zmęczona i powiedziałam: „dziewczyny, słuchajcie, nawet nie będę czytać, mam slajdy o kursie, że go przygotowuję i że będzie przedsprzedaż, ale już nie mam po prostu siły. Po tych 10 dniach ze mną wiecie, co umiem, co robię, co wam pokazuję. Po prostu pokażę wam, jak to wprowadzić w życie w swojej własnej firmie. Strona sprzedażowa jeszcze nie działa, nie zdążyłam podpiąć linków. Jeżeli chcecie, możecie sobie zarezerwować miejsce — jest ich 20”. I poszły dosłownie w mniej niż minutę [śmiech].</p><p><strong>– Wow! A jaka była cena?</strong></p><p>To było 497 zł, tak że bardzo promocyjna. Takie kursy powinny kosztować 5000–10 000 zł, bo to jest sześć tygodni pracy ze mną i wdrażania wszystkiego.</p><p><strong>– Chciałem zapytać jeszcze o ten aspekt finansowy. Sprzedaż rzeczywiście była w supercenie, 500 zł, 20 osób, czyli 10 000 zł. Ale jeśli przyłożysz to do pracy, którą musiałaś wykonać — poszukiwania ludzi na grupach, Live’ów przez 10 dni po godzinie, przygotowanie do tych Live’ów też pewnie było potrzebne, zaplanowanie tego itd. Czy to jest praca, która z twojego punktu widzenia finansowo przynosi ci satysfakcję?</strong></p><p>A ja ciebie zapytam: „czy gdybyś pracował trzy miesiące po cztery–pięć godzin dziennie i miałbyś zysku ponad 25 000 zł, byłbyś zadowolony?”. Oprócz tego masz świetną markę, masz ludzi, kolejkę chętnych, którzy już pytają, kiedy wypuścisz następny kurs. Jesteś znany na tyle, że osoby przychodzą do ciebie i mówią: „ktoś mnie polecił, a ja lecę polecać następne osoby”, „Marta, czy kurs jest jeszcze otwarty, bo ja chcę polecić koleżance, czy jeszcze można dostać ten bonus, zniżkę?” — według mnie to jest fantastyczne.</p><p>Zauważcie jeszcze, że to nie znika. Kiedy idziesz na etat, pracujesz miesiąc, dostaniesz te 5000 zł, 10 000 zł, jak masz fajną pracę, dostaniesz nawet 20 000 zł, ale w następny miesiąc musisz od nowa iść i pracować, a ja mam zasób — mam nagrane wideo, kursy, mam listę mailingową i nawet gdybym teraz przestała to robić, powiedzmy, straciłabym głos i nie mogła nagrywać więcej, jedyne, co robię, to ustawiam lejki sprzedaży, daję następne prezenty, wypuszczam od nowa te same wideo i to leci. Dziewczyny mogą kupić kurs, który ja już zrobiłam.</p><p><strong>– W jaki sposób znalazłaś ludzi, którzy przyszli na te webinary na Facebook Live? Mówiłaś, że ich było ok. 300. Skąd oni się wzięli?</strong></p><p>Utworzyłam grupę i na innych grupach na Facebooku powiedziałam: „dziewczyny, chcę robić takie wyzwanie, jeżeli jest zainteresowanie, to dołączajcie”. Na początku było chyba 30–40 kobiet, a potem każda zapraszała następną, tak że jeżeli jedna osoba zaprosiła dwie przyjaciółki, to ta grupa rosła lawinowo. Wtedy jeszcze nie używałam, zdaje się, reklam na Facebooku, bo po prostu nie miałam czasu tego ustawić — uczyłam, jak to robić, a nie miałam czasu zrobić tego dla siebie. Szewc zawsze bez butów chodzi.</p><p>Drugie wyzwanie potem — ponieważ stwierdziłam, że fajnie nam było i robimy następne, bo było mnóstwo pytań na inne tematy, więc zrobiłam wyzwanie o Instagramie — też potoczyło się lawinowo. Do tego wyzwania rzuciłam reklamę i teraz Wam coś zdradzę, bo dla mnie to był taki wstyd, że przepłakałam pół nocy: puściłam reklamę o tym, że jest wyzwanie na Instagramie i że daję darmowe kalendarze „30 dni pomysłów na posty na Instagramie”. W ciągu godziny zapisało się z tej reklamy 400 osób i Facebook zablokował mi konto i poprosił o wyjaśnienie, kim jestem i czy robię tu coś legalnego [śmiech].</p><p>Tak więc odpowiedź była niesamowita — ludzie klikali, konwersję miałam 70–95%, jeżeli chodzi o reklamę, tak że kto kliknął w reklamę, wchodził na moją stronę i się zapisywał. To było nieziemskie. Zablokowali mi tę reklamę i mówię: „o matko, gdzie ja się teraz pokażę [śmiech]? Moja firma nazywa się Hakerki Sukcesu, a wyszłam na jakąś spamerkę, bo mnie Facebook zablokował”. Ale napisałam do nich wyjaśnienie, że to nie jest żaden przypadek.</p><p>Reklama była po polsku, a przecież tego samego konta używałam po angielsku, tak że to też jest wskazówka: jeżeli nagle zmieniacie język reklamy i liczycie, że będzie duża odpowiedź, bo świetnie to zaprojektowaliście, to warto do kogoś napisać i uprzedzić. Tak samo przy PayPalu — też zablokowali mi konto, gdy pieniądze zaczęły spływać bardzo szybko.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Je%C5%BCeli%20zmieniacie%20j%C4%99zyk%20reklamy%20na%C2%A0Facebooku%2C%20warto%20do%C2%A0kogo%C5%9B%20napisa%C4%87%20i%C2%A0uprzedzi%C4%87&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Jeżeli zmieniacie język reklamy na Facebooku, warto do kogoś napisać i uprzedzić</a></blockquote><p><strong>– Słyszałem, że tak rzeczywiście jest przy PayPalu.</strong></p><p>Do PayPala też trzeba napisać, że jest launch, pieniądze będą się pojawiać. To są takie sprawy techniczne, o których ja wiedziałam, ale jakoś nie przewidziałam, że mnie się to przytrafi. To taka przestroga: zawsze myślcie, że będziecie takimi osobami, którym się to przytrafi. W każdym razie miałam konto reklamowe zablokowane na Facebooku na cztery godziny i myślałam sobie: „o nie, to koniec, straciłam reputację”. I mówię: „dobra, przecież nie będę się poddawać”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c-Nev8dS7G7CpqDSlvBfQg.jpeg" /></figure><p>I zaczęłam na piechotę, czyli chodziłam po grupach na Facebooku, pomagałam dziewczynom, mówiłam, że jest wyzwanie, w odpowiednich wątkach reklamowych, tak że nie pchałam się z butami: „chodźcie do mnie, chodźcie do mnie”. Bo to tak, jakby przyjść do kogoś na imprezę i mówić: chodźcie, u mnie jest lepsza — to nie jest fajne. Odpowiadałam na pytania, pokazywałam wiedzę i potem ludzie klikali w mój profil.</p><p>I tu też następna wskazówka: chwalcie się tym, co robicie, bo ludzie nie podpinają swoich blogów, fanpage’ów. Jeżeli coś robisz i udzielasz się na Facebooku, w grupach, to trzeba zaznaczyć na swoim profilu, że coś jest. Wtedy ktoś mówi: „o jeny, ale fajna odpowiedź, chcę zobaczyć o tej osobie coś więcej”. Wchodzą na profil i widzą: „o, jest coś nowego, można dołączyć do grupy”. I osoby tak dołączają — na piechotę dołączyłyśmy następne 300 osób.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Chwalcie%20si%C4%99%20tym%2C%20co%20robicie&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Chwalcie się tym, co robicie</a></blockquote><p>W tym momencie okazało się, że po prostu tego nie ogarniam, jest tego za dużo, bo chcę, żeby to była grupa, w której każdy może liczyć na odpowiedź, bycie zauważoną, żeby nie było anonimowości, żeby nie zginąć w tłumie. Dołączyła wspaniała Magda Bek z <a href="http://www.lekkazmianamamy.pl/">Lekkiej Zmiany Mamy</a> — ona prowadzi też bloga o mediach społecznościowych — która będzie mi pomagała jako community manager, czyli jest w grupie, a gdy ktoś dołącza, ona mówi, co trzeba zrobić, pisze: „Witaj! Fajnie, że jesteś”. Oprócz tego ma ogromną wiedzę merytoryczną, więc może odpowiedzieć na pytania techniczne: gdzie kliknąć, co zrobić — to bardzo mnie odciąża. Pamiętajcie, że sukcesu nie osiąga się samemu.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Sukcesu%20nie%C2%A0osi%C4%85ga%20si%C4%99%20samemu&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Sukcesu nie osiąga się samemu</a></blockquote><p>Tak że potoczyło się pierwsze wyzwanie, ale to rośnie bardzo szybko — w tym momencie jest 1500 kobiet przy trzecim wyzwaniu, więc sama nie dałabym rady tego ogarnąć. Teraz mieliśmy cały tydzień, dziewczyny brały udział niesamowicie — były setki komentarzy przy każdym zadaniu. Ale najbardziej mnie cieszyło, jak dziewczyny wklejały zdjęcia i pokazywały, jak wyglądały moje materiały, które im daję — wydrukowane PDF-y. Nabrało to takiej prawdziwości, jak ktoś mi pokazuje, że są przedziurkowane, przepięte piękną różową wstążką. To jest po prostu niesamowite.</p><p><strong>– Mówiłaś, że kiedy zaczynałaś, odwiedzałaś inne grupy na Facebooku i tam szukałaś ludzi, którym mogłabyś pomóc.</strong></p><p>Może powiem tak: nie szukałam ludzi, którym mogłabym pomóc. Wchodziłam na grupę, było 10 pytań różnego rodzaju i patrzyłam: o, tutaj mogę pomóc. To nie było takie, że celowo, strategicznie poszłam, będę budować swoją markę, napędzać ludzi do siebie, tylko lubię się dzielić tą wiedzą i jeżeli mogę komuś pomóc, to czemu nie? To nie jest tak, że mi się ta wiedza wyczerpie — ciągle dostaję takie komentarze: „Boże, dziewczyno, jaką ty masz wiedzę! Skąd ty, kobieto, to wiesz?”.</p><p>To mi nie zniknie, jeżeli powiem to jednej, drugiej, trzeciej — teraz mam prawie 1500 kobiet na wyzwaniu — to nie znaczy, że muszę to chować pod kloszem, nie dzielić się. I to pokazują moje wyzwania: że można podzielić się wszystkim, a pomimo to dziewczyny i tak kupią kurs, bo chcą wsparcia, osobistego udziału, prywatnej konsultacji. To też jest bardzo potrzebne, dlatego że czasem widzimy, jak to działa, rozumiemy, że działało u kogoś innego, ale nie umiemy tego przełożyć, jak będzie działało u nas. I dlatego kursy są takie fajne — jest obecność innej osoby, która ci powie: jesteś na świetnej drodze. A jeśli utknęłaś, możesz powiedzieć: „utknęłam tu i tu i co dalej, jaką opcję wybrać?”.</p><p><strong>– Spotykałaś te osoby na grupach i pomagałaś im. Czy to było tak, że później te osoby same cię odszukiwały i zapisywały się do twojej grupy, polubiły fanpage itd.? Czy w jakiś sposób ty aktywnie przyciągałaś i mówiłaś: słuchajcie, bo robię takie i takie wyzwanie? Mówiłaś, że tak, zapraszałaś na wyzwania, ale w jaki sposób to robiłaś, żeby nie być intruzem, który, jak wspomniałaś, przychodzi na imprezę do kogoś innego i zabiera gości?</strong></p><p>Na grupach są zawsze specjalne wątki — trzeba po prostu wejść, sprawdzić, jakie są zasady. U mnie na grupie, ponieważ zrobiło się bardzo dużo osób, była taka zasada, że przedstawiasz się w tym wątku, więc jeżeli ktoś się zapisywał, przedstawiał się w określonym wątku, żeby nie było dużo postów i żeby nie ginęły ważne sprawy. Są specjalne wątki, w których się przedstawiasz, tutaj odpowiadasz na pytania, tutaj zadajesz pytania, tutaj robimy takie i takie zadania, np. „pochwal się swoim logo”, „pochwal się swoim układem na Instagramie”, „pokaż swoją markę”. Wtedy wszystko jest w jednym miejscu, wiemy, komu odpowiedziałyśmy, nikt nie ginie.</p><p>Na innych grupach jest podobnie — dobrze zorganizowane grupy mają specjalne wątki i np. wtorek jest dniem linkowania do swoich blogów, czwartek — dniem promocji, w piątek polecamy kogoś innego. To mnie bardzo zdziwiło: wszystkie posty, kiedy można linkować do swoich blogów, to jest 400 komentarzy, a gdy poleca się kogoś innego, to jest 10. W 400 komentarzach się zginie, więc ja polecałam te blogi, które uważałam, że są fantastyczne, np. <a href="http://www.jestrudo.pl/">blog Jest Rudo</a>, na którym znajduje się świetny artykuł o tym, jak zrobić sesję zdjęciową — jak stanąć, jakich póz unikać itd. — to bardzo potrzebne.</p><p>Ja to poleciłam, mnóstwo dziewczyn pisało „dziękuję, że poleciłaś tego bloga, jeszcze go nie widziałam, bardzo mi się to przydało” i potem gdy polecałam innych, lawina przyszła do mnie. Właśnie o to chodzi — żeby nie być samolubnym, otworzyć się, szczodrze dzielić się swoją wiedzą, polecać innych, bo wspólnie można osiągnąć więcej.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Trzeba%20si%C4%99%20otworzy%C4%87%2C%20szczodrze%20dzieli%C4%87%20si%C4%99%20swoj%C4%85%20wiedz%C4%85%2C%20poleca%C4%87%20innych&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Trzeba się otworzyć, szczodrze dzielić się swoją wiedzą, polecać innych</a></blockquote><p><strong><em>– À propos</em> tych wyzwań: mówisz, że trwa trzecie wyzwanie.</strong></p><p>Skończyło się właśnie.</p><p><strong>– Czyli zrobiłaś trzy wyzwania, przygotowując się do wypuszczenia produktu?</strong></p><p>Tak. Przyjęłam taki launch, powiedziałam: dziewczyny, wiecie, co ja robię, możecie przyjść i czerpać tę wiedzę za darmo. Wchodzicie na moją grupę, ja codziennie jestem live, oglądacie na żywo, przez tydzień są nagrania, tak że możecie nadgonić, pobrać wszystkie materiały za darmo, potem to jest na sprzedaż, bo to są pełnoprawne kursy, a nie wyzwania na niby, którymi chcę tylko przyciągnąć osoby.</p><p><strong>– I teraz każde z tych trzech wyzwań było takie samo? Pomijając oczywiście pytania od ludzi.</strong></p><p>Nie!</p><p><strong>– Każde było o czym innym?</strong></p><p>Tak [śmiech]! Bo miałam tyle pytań. Pierwsze było o tym, jak w 10 dni zbudować strategię swojego biznesu. Następne: jak rozhulać Instagrama w siedem dni. A teraz było pięć dni strategii marki, czyli jak zbudować markę osobistą, markę online i zacząć na niej zarabiać.</p><p><strong>– Powiedz mi: czy kurs, który sprzedajesz, to są trzy różne kursy?</strong></p><p>Tak.</p><p><strong>– Trochę już o tym powiedziałaś, ale chciałem się upewnić. Nie słyszałem jeszcze, żeby ktoś tak robił. Zrobiłaś wyzwanie złożone, powiedzmy, z 10 modułów, każdy odcinek trwał około godziny, czyli mamy z grubsza 10 godzin materiału wideo w takim kursie i to, co było w Live’ie, staje się treścią kursu, który sprzedajesz?</strong></p><p>Na pierwszym 10-dniowym wyzwaniu zaprosiłam na kurs sześciotygodniowy, gdzie nagrywałam nowe moduły, tak że dziewczyny miały dostęp do nagrań z tych 10 dni, ale oprócz tego poruszałam nowe tematy albo, żeby uczestniczki nie musiały słuchać całej godziny, żeby dotrzeć do sedna, niektóre tematy kondensowałam w 20–25 minut. Oprócz tego dochodziły nowe rzeczy i w tym sześciotygodniowym kursie dziewczyny też miały dostęp do sześciu nowych Live’ów, gdzie mogą zadawać mi pytania i gdzie rozszerzałam temat na to, co najbardziej je interesowało.</p><p>To był sześciotygodniowy kurs, jak wypuścić swój produkt online i stworzyć do niego lejek sprzedaży, żeby to działo się automatycznie, czyli praktycznie wypuścić dwa produkty — kto wie, jak działają lejki sprzedaży, wie, o co chodzi: że trzeba wypuścić darmowy prezent, tańszy produkt, który będzie sprawiał, że reklamy są za darmo, a potem główny produkt. Tego uczyłam na tym kursie sześciotygodniowym.</p><p>W marcu sprzedawałam nagrania do 10-dniowego wyzwania, a teraz było wyzwanie i kurs o strategii marki — będą trzy nowe Live’y, dziewczyny będą miały dostępy do nagrań, a oprócz tego moją strategią sprzedaży jest to, że zapowiadam jeszcze następny kurs, czyli kto kupił teraz, w pakiecie VIP i Elite, dostawał następny mój kurs o reklamach na Facebooku w pakiecie. Chodziło o to, że pokazuję w tym kursie, jak budować strategię marki, a oprócz tego wiadomo, że reklamy też się przydadzą do tego, jeśli chodzi o online, bo to dodaje takiego turboboosta.</p><p>Dlatego, żeby nie było żadnych wymówek: ale ja już nie mam pieniędzy, nie mogę wystartować — jeżeli zdecydujecie się teraz, podczas premiery mojego kursu, to to dostaniecie. Oprócz tego na sprzedaż są też nagrania z wyzwania o Instagramie jako osobny produkt oraz nagrania z tego wyzwania, które teraz się zakończyło. Gdy tylko zdołamy to wrzucić na platformę, znowu będzie na sprzedaż jako produkt.</p><p><strong>– Czyli osoba, która wejdzie dzisiaj na fanpage Hakerki Sukcesu, powtórek tych Live’ów nie zobaczy, bo one są produktem?</strong></p><p>Teraz kiedy tego słuchają, już nie. Ale będą następne — to właśnie zasada tej grupy, którą stworzyłam: co miesiąc jest nowe wyzwanie, w którym ja się dzielę praktyczną wiedzą możliwą do wprowadzenia od razu w życie — to jest za darmo. Chcę po prostu wyeliminować tę wymówkę „nie mam czasu, nie mam pieniędzy, nie da rady”. Są dziewczyny, które dołączały do grupy dzień przed końcem, gdy nagrania ginęły, i mówiły: odsłuchiwałam całą noc [śmiech].</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Chc%C4%99%20wyeliminowa%C4%87%20t%C4%99%20wym%C3%B3wk%C4%99%20%E2%80%9Enie%20mam%20czasu%2C%20nie%C2%A0mam%20pieni%C4%99dzy%2C%20nie%C2%A0da%20rady%E2%80%9D&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Chcę wyeliminować tę wymówkę „nie mam czasu, nie mam pieniędzy, nie da rady”</a></blockquote><p>Z drugiej strony ktoś mówi: „jak możesz przesłuchać siedem godzin nagrań?”. A my wymagamy od siedmioletniego dziecka, żeby poszło do szkoły i słuchało jakichś lekcji przez siedem godzin, i nikt nie myśli, że to jest dziwne. Ktoś mnie pyta: „jak ty to zrobiłaś, że ludzie wchodzą do grupy i mówią, że 5 czy 10 godzin twoich nagrań odsłuchiwali przez całą noc tylko po to, żeby mieć dostęp za darmo?”. Od dzieci wymagamy tego codziennie i nikt nie uważa, że to jest niezwykłe.</p><blockquote><strong>– </strong>Dla dzieci to jest praca, dorośli mają zwykle parę innych zajęć w ciągu dnia.</blockquote><p>Jeżeli nie masz pieniędzy, to poświęcasz trochę czasu, masz dostęp do wiedzy, bo co miesiąc jest wyzwanie i dostęp za darmo do praktycznej wiedzy, którą można wprowadzić w życie.</p><p><strong>– Powiedziałaś o tym, że 20 osób zapisało się po tym pierwszym wyzwaniu.</strong></p><p>W zasadzie 23 [śmiech].</p><p><strong>– Wkradło się parę jeszcze, zdążyło w ciągu minuty, zanim nacisnęłaś „stop” [śmiech].</strong></p><p>Nie miałam serca powiedzieć, że już nie [śmiech].</p><p><strong>– Powiedz mi: co dalej z takim produktem? Rozumiem, że te osoby przerabiają kurs, to wymaga też od ciebie zaangażowania, bo robisz kolejne Live’y specjalnie dla nich i ten kurs dobiega końca. Czy później ta sama treść jest dostępna znowu w formie kursu, dokładnie w takiej samej postaci: te same nagrania plus znowu, powiedzmy, trzy kolejne Live’y? Czy coś innego później z tą treścią robisz?</strong></p><p>To cała strategia tego biznesu i to jest fajne w kursach: nagrywam wideo raz, a potem mogę jedynie wypuścić następną edycję, bo wszystko jest gotowe — i to wymaga mniej mojego nakładu pracy. Nie zapominajcie, że ja też mam firmę tutaj, w Anglii, i dwójkę malutkich dzieci, więc bywało, że wstawałam o 6 rano, kładłam się spać o 2 w nocy, żeby to wszystko połączyć.</p><p>Oprócz tego powiedziałam, że jest zasada, że każdy otrzymuje odpowiedź na moim wyzwaniu, i po prostu siedziałam do późna w nocy i odpowiadałam, dlatego niektórzy się budzili i była już odpowiedź. Chodziło mi o takie poczucie, że nie jest się anonimowym, że jest się ważnym, że się istnieje, że nawet jeśli nie ma się jeszcze nic, tylko zalążek pomysłu — garść marzeń i determinację — też jest się ważnym i można to zrobić.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MN9jONz4I_B4M685wRrfbw.jpeg" /></figure><p><strong>– Powiedziałaś, że wideo, powtórki Live’ów, znikają w pewnym momencie z Facebooka, bo wrzucasz je na platformę. Z jakiej platformy korzystasz? Jak to robisz technicznie?</strong></p><p>Technicznie korzystam z wtyczki <a href="https://zippycoursesplugin.com/">Zippy</a>. To jest wtyczka Dereka Halperna, który mówił, że główną jej zaletą jest to, że nie musisz korzystać z czyjejś platformy, że nie jesteś zależny od kogoś innego. Okazało się, że zmienił model biznesowy — teraz ma swoją platformę i w sumie nie wiadomo, co z tą wtyczką będzie. Cały miesiąc spędziłam, szukając rozwiązania, bo ta wtyczka nie łączy się z Fakturownią, nie łączy się z niczym i to ogromny problem. Jedyne płatności to PayPal, którego Polacy nie lubią.</p><p>Wszystko było pod górkę — już miałam tyle razy ochotę się poddać, jeżeli chodzi o sprawy technicznie, dlatego że platformę postawiłam w jeden dzień, a potem się okazało, że jednak nic się z tym nie łączy — jest tylko PayPal, nie ma innej możliwości, ludzie chcą płacić przelewem, a ja nie mam konta w Polsce. Jeżeli ktoś chce wpłacić pieniądze na moje konto w Anglii, to nie dość, że za przelew międzynarodowy płaci minimum 30 zł, to jeszcze ja płacę minimum 40 zł za otrzymanie tych pieniędzy.</p><p>Jeżeli kurs — to promocyjne nagranie, którym nagradzam dziewczyny, które były ze mną i mnie wspierają — kosztuje 97 zł, a otrzymanie płatności kosztuje 40 zł i klient musi dopłacić jeszcze 30 zł, żeby wysłać te pieniądze, to cała zabawa się robi bez sensu. Dlatego na razie zostaję przy PayPalu, ale szukam różnych innych możliwości.</p><p>Tak że techniczne rzeczy są do ogarnięcia — jeżeli ktoś jest w Polsce, sprzedaje dla Polaków, ma swoje konto w Polsce, to jest po prostu dużo łatwiejsze, bo istnieje dużo rozwiązań: jest <a href="http://fakturownia.pl/?partner=tdus5f">Fakturownia</a>, która bardzo się spina i automatycznie wysyła faktury do klientów, jest bardzo fajne rozwiązanie Michała Jaworskiego, nie wiem, czy znasz, on jest z firmy upSell, wypuścił swoją platformę, której o mało mi nie zainstalował, ale były problemy na serwerze.</p><p><strong>– Jak się nazywa ta platforma? Pamiętasz?</strong></p><p><a href="http://wpidea.pl/">WP Idea</a> — coś takiego. Sprawdziłam tych wtyczek, różnych platform, niewiadomą ilość. Inna godna polecenia platforma to <a href="https://www.sendowl.com/">SendOwl</a> — świetnie nadaje się do wysyłania, jeżeli macie kurs PDF, dlatego że robi PDF stamping, czyli każdy otrzymywany PDF ma dane klienta i nikt nie umieści tego PDF-u w Internecie, jeżeli tam będzie twój e-mail, nazwisko itd. To psychologicznie powstrzymuje ludzi przed dzieleniem się za darmo twoją wiedzą.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=SendOwl%20%C5%9Bwietnie%20nadaje%20si%C4%99%20do%C2%A0wysy%C5%82ania%20kursu%20PDF%2C%20dlatego%20%C5%BCe%C2%A0robi%20PDF%20stamping&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">SendOwl świetnie nadaje się do wysyłania kursu PDF, dlatego że robi PDF stamping</a></blockquote><p>Inny problem, na który natrafiłam, to że jeżeli ja bym sprzedawała kurs za granicę, bo jestem w Anglii, muszę płacić VAT europejski, dlatego że dwa lata temu zmieniły się zasady — jeżeli to jest produkt elektroniczny, to płaci się według stawki osoby, która kupuje. Przy moim biznesie mam tyle różnych krajów, jest zbyt dużo biurokracji, żeby to było opłacalne, dlatego że jeśli ktoś jest z Niemiec, zanim zapłaci, ja muszę zapytać: z jakiego jesteś kraju? Ten program serio musi technicznie przy każdej płatności zapytać o kraj, naliczyć odpowiedni VAT i dopiero wtedy sprzedać, bo są różne stawki VAT w każdym kraju.</p><p>Oprócz tego muszę te dokumenty trzymać przez 10 lat i to jest masakra. Dlatego przez cały miesiąc próbowałam to obejść, żeby było po prostu taniej — to jednak 20% więcej, a kupują ode mnie dziewczyny, które zazwyczaj nie są płatnikami VAT. Ja też nie jestem płatnikiem VAT. Niektóre osoby mówią: nie jestem VAT-owcem, to mnie nie obchodzi.</p><p>Jeżeli sprzedajesz produkty elektroniczne za granicę, wystarczy, że jedna osoba to kupi i już cię to obchodzi. Jak to rozwiązałam? Mam ten komponent na żywo, dlatego że jeśli nadaję live i wy tego słuchacie, to tak, jakbyście były u mnie w salonie i transakcja technicznie, z punktu widzenia prawa, odbywa się w Anglii.</p><p><strong>– To nie jest wtedy traktowane jako zautomatyzowane, bo ty to robisz fizycznie na żywo, tylko podlega tym regułom, o których mówiłaś.</strong></p><p>Tak, podlega pod eventy, czyli to tak, jakbyście przyszły na koncert rockowy do jakiegoś innego państwa albo na takie fajne wyzwanie hakerskie u Hakerek Sukcesu [śmiech]. To jest taka fajna rzecz, że rzeczywiście trzeba znać się na tym prawie — to dotyczy ciebie, jeżeli chcesz coś sprzedawać online, trzeba sprawdzić, bo naprawdę lepiej sprawdzić teraz niż potem płacić duże kary.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Je%C5%BCeli%20chcesz%20sprzedawa%C4%87%20online%2C%20lepiej%20sprawdzi%C4%87%20co%C5%9B%20teraz%20ni%C5%BC%20p%C5%82aci%C4%87%20du%C5%BCe%20kary&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Jeżeli chcesz sprzedawać online, lepiej sprawdzić coś teraz niż płacić duże kary</a></blockquote><p><strong>– Jak obserwujesz polski rynek kursów online, to co ci się rzuca w oczy takiego, co byś zmieniła?</strong></p><p>Chciałabym, żeby było ich więcej [śmiech], bo są strasznie fajne, np. <a href="http://ponitceariadny.pl/">Ariadna Wiczling</a> ma swój kurs o robieniu kursów PDF, który jest fantastyczny i przez który przeszło bardzo dużo osób. <a href="http://urszula-phelep.com/">Ula Phelep</a> ma fantastyczną <a href="https://www.facebook.com/groups/1547963678797228/">grupę na Facebooku</a> i kurs o blogowaniu. <a href="http://www.paniswojegoczasu.pl/">Ola Budzyńska</a> oczywiście też wypuszcza swoje kursy, które są bardzo popularne, pokazują, jak być panią swojego czasu. <a href="https://zielonyzagonek.pl/">Ewa Kozioł</a> wypuszcza kursy o tym — człowiek nawet nie pomyślałby, że można o tym zrobić kurs — jak czyścić dom bez chemii.</p><p>Jeżeli ma się dzieci, które są alergikami, taka wiedza jest bezcenna. Rezygnuje się z tych rzeczy, które kupuje się w sklepie, i można samemu zrobić produkt do mycia naczyń, do prania, czyszczenia naturalnymi środkami. Można pomyśleć: kto kupi kurs o sprzątaniu? A jednak [śmiech]!</p><p><strong>– Wszystkie osoby, które wymieniłaś, to kobiety. Mam wrażenie, że ta kobieca strona, jeżeli chodzi o kursy online, rozwinęła się w ciągu ostatniego roku mocno, kosmicznie, naprawdę bardzo poszła do przodu, ale nie słychać tak dużo o facetach, którzy robią kursy online.</strong></p><p>Oni na pewno też robią [śmiech].</p><p><strong>– Na pewno robią — tylko gdzie są?</strong></p><p>Też o nich mnóstwo słychać, tak mi się wydaje.</p><p><strong>– Wymieniłaś cztery kobiety, proszę, wymień czterech facetów [śmiech].</strong></p><p>Poczekaj, pomyślę. Na pewno wchodziłam na szkolenia.</p><p><strong>– Dążę do tego, że wydaje mi się, że to jest dobry czas dla kobiet, które chcą wejść w tego rodzaju biznes, bo widać, że one bardzo, bardzo mocno uczestniczą w wyzwaniach — o tym też mówiła np. Ewa Kozioł w podcaście u mnie. Kobiety w ogóle, wiadomo to nie od dzisiaj, nie wstydzą się przyznać, że czegoś nie wiedzą. Znana jest sytuacja, że jeżeli facet zgubi się w obcym mieście, to będzie krążył tak długo, aż gdzieś trafi, a kobieta po prostu pójdzie i zapyta, jak dojść do miejsca takiego i takiego — facet nie zapyta, bo jest za bardzo dumny, żeby ujawniać się ze swoją niewiedzą. Może to jest jakaś wskazówka dla kobiet, mężczyzn — wszystko jedno — którzy nas słuchają, że ta kobieca strona, jeśli chodzi o klientów, wydaje się naprawdę bardzo atrakcyjna.</strong></p><p>Ja to cały czas powtarzam: teraz po raz pierwszy w historii kobiety mają niebywałą szansę, żeby robić to, co lubią i kochają, na własnych warunkach, według własnych priorytetów. Dzięki Internetowi możemy się spotkać wtedy, kiedy jest nam wygodnie — kładziemy dzieci spać i możemy uczestniczyć w wyzwaniach, możemy robić Live’y, pisać bloga. To wymaga wysiłku, nie mówię, że nie, ale to znaczy, że można pracować, a nie trzeba się zaharowywać.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Dzi%C4%99ki%20Internetowi%20mo%C5%BCemy%20si%C4%99%20spotka%C4%87%20wtedy%2C%20kiedy%20jest%20nam%20wygodnie&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Dzięki Internetowi możemy się spotkać wtedy, kiedy jest nam wygodnie</a></blockquote><p>Można być z dzieckiem w domu, a wieczorem robić coś swojego, i nie wypada się z gry — przeciwnie, rozwija się ten biznes jeszcze fajniej, dlatego że jest ten dostęp do Internetu i ta wygoda, że można spotkać się z kimś, nie wychodząc z domu. Jednak większość opieki nad dziećmi, szczególnie nad tymi malutkimi, spada na matki.</p><p><strong>– To jest choćby kwestia karmienia.</strong></p><p>Ale nawet chodzi po prostu o to, że jeżeli mamy taki wybór, to my chcemy być z tymi dziećmi i to nie znaczy, że musimy stawiać na taki kompromis: teraz jestem z dzieckiem, to nie zarabiam — właśnie teraz jest ta szansa, że dzięki Internetowi można trafić na rynek międzynarodowy, do całej Polski, znaleźć inne osoby zainteresowane tym samym tematem i na tym zarabiać albo nawet po prostu porozmawiać z tą samą osobą na ten sam temat. To jest takie fajne, dlatego że kobiety opiekujące się dziećmi — o tym bardzo mało się mówi — są wyizolowane, to naprawdę ciężka praca i nie ma czasu, nie można nigdzie wyjść, bo nie ma opieki nad dzieckiem.</p><p><strong>– Bo trzeba karmić regularnie.</strong></p><p>Nawet później, jak dzieci są małe, ktoś musi się zająć nimi, nie można ich zostawić samych w domu, nawet gdy śpią.</p><p><strong>– Jak to się kończy, widzimy na filmikach w Internecie, jak tatusiowie zajmują się dziećmi. Różne rzeczy się dzieją.</strong></p><p>[Śmiech.] Ja też mam taki filmik, jak podczas Live’u dzieci wpadły i zaczęły wymachiwać swoimi zabawkami.</p><p><strong>– Pamiętam. A chwilę później był ten gość w BBC, który występował i któremu dzieci wtargnęły.</strong></p><p>Tak, dokładnie. Moje dzieci wtargnęły, ja się do nich uśmiechnęłam i poszło dalej, a on wypchnął i udawał, że tych dzieci nie ma. To też taka różnica, że my dopasowujemy biznes i to, co robimy, do naszych priorytetów — np. priorytetem jest rodzina, dzieci — i my organizujemy to wszystko dookoła, żeby nam pięknie grało.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=My%20dopasowujemy%20biznes%20i%C2%A0to%2C%20co%20robimy%2C%20do%C2%A0naszych%20priorytet%C3%B3w&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">My dopasowujemy biznes i to, co robimy, do naszych priorytetów</a></blockquote><p><strong>– Gdyby któryś z naszych słuchaczy chciał wejść na podobną drogę i zacząć też być może sprzedawać swoją wiedzę w podobnej formie jak ty, co byś radziła? Jaki może wykonać pierwszy krok, coś, co nie zajmie mu dużo czasu, ale przyniesie mu naprawdę widoczny efekt?</strong></p><p>Po pierwsze: odważyć się, wyjść i powiedzieć innym, że ma się biznes. Zauważyłam, że bardzo często próbujemy ukryć swój biznes na blogu — nie linkujemy do swojego bloga, nie mówimy znajomym, nie chwalimy się, bo coś się stanie [śmiech].</p><p><strong>– Jest zakorzenione takie powiedzenie — siedź w kącie, znajdą cię.</strong></p><p>Nie, to ja właśnie uczę tego, że masz dość siedzenia w kącie, bycia potulną i czekania na sukces — zakasz rękawy, wyjdź na scenę i sama to sobie zdobądź, stwórz go sobie. Jeżeli miałabym dać jedną wskazówkę: linkujcie, mówcie swoim znajomym, chwalcie się tym, bo to jest niesamowite. Iść i zdobyć jakąś pracę jest normalne: idziesz do pracy i ktoś ci mówi: Zrób to, to i to, to i to jest wymagane i ty łączysz kropki, idziesz od tego punktu do tego i wiesz, jak to robić. A stworzyć coś własnego, od podstaw, bez żadnego podręcznika, robić coś swojego to jest nieznana przygoda. Bardzo, bardzo potrzebne są: odwaga i oczywiście strategia i marka.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Zakasz%20r%C4%99kawy%2C%20wyjd%C5%BA%20na%C2%A0scen%C4%99%20i%C2%A0sama%20zdob%C4%85d%C5%BA%2C%20stw%C3%B3rz%20sobie%20sukces&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Zakasz rękawy, wyjdź na scenę i sama zdobądź, stwórz sobie sukces</a></blockquote><p>Oprócz tego, jeżeli miałabym dać jedną wskazówkę: nie bójcie się Live’ów na Facebooku, Periscope’a, Instagram Story — wykorzystujcie fakt, że Live’y są teraz bardzo popularne. To najłatwiejsza forma zrobienia wideo. Nagrać wideo na YouTube i zedytować je, żeby wyglądało fajnie, zajmuje trzy razy tyle czasu, albo i więcej. Live’y są na żywo i nikt nie oczekuje bycia idealnym, perfekcyjnym. Ja mówię wprost, jakie popełniam błędy, pokazuję, że moja strona sprzedażowa nie działa i jeżeli chcecie kupić, musicie do mnie napisać e-mail — pierwsze 20 osób się dostanie. To działa, że można powiedzieć: Sorry, dziewczyny, nawaliłam, nie dało rady.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/&amp;text=Nie%20b%C3%B3jcie%20si%C4%99%20Live%E2%80%99%C3%B3w%20na%C2%A0Facebooku%2C%20Periscope%E2%80%99a%2C%20Instagram%20Story&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Nie bójcie się Live’ów na Facebooku, Periscope’a, Instagram Story</a></blockquote><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/25-000-zl-zysku-w-trzy-miesiace/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on January 1, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7e7bf0c5d560" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Twoja firma nie zarabia, bo masz niewłaściwych znajomych? Napraw to!]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/twoja-firma-nie-zarabia-bo-masz-niew%C5%82a%C5%9Bciwych-znajomych-napraw-to-daa277e0af4e?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/daa277e0af4e</guid>
            <category><![CDATA[relacje-w-biznesie]]></category>
            <category><![CDATA[znajomości]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[toksyczni-znajomi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:38:51.447Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GIwmMMZi6UzE_f9LkrworA.jpeg" /></figure><p>Żebyśmy się dobrze zrozumieli.</p><p>Jeżeli biznes ci nie idzie, to <strong>nie jest</strong> wina twoich znajomych. Ostatecznie to ty podejmujesz wszystkie decyzje w swojej firmie, a nie oni.</p><p>Nie namawiam cię też, żebyś wykasował z telefonu numery wszystkich ludzi, którzy zarabiają mniej niż ty i zerwał z nimi kontakty. To byłby jakiś absurd.</p><p>Chodzi o coś innego.</p><p>Rzecz w tym, żebyś <strong>świadomie poszerzał</strong> grono swoich znajomych o osoby, które mogą cię zainspirować, doradzić i pomóc w prowadzeniu firmy.</p><p>Popatrz na różne środowiska zawodowe. Aktorzy często utrzymują relacje z innymi aktorami. Nauczyciele z nauczycielami. Prawnicy z prawnikami. Każda z tych grup ma własne tematy do rozmowy, własnych bohaterów i własne problemy. Dzięki temu ludzie mogą wymieniać się doświadczeniami i pomagać sobie nawzajem.</p><p>Jeżeli więc jesteś przedsiębiorcą i nie masz kontaktu z innymi właścicielami firm, to owszem, coś tu jest nie tak. Masz niewłaściwych znajomych, bo kogoś w tym gronie brakuje.</p><p>Jak to naprawić?</p><p>Odpowiedź na to pytanie pomoże nam znaleźć <strong>Bartek Popiel</strong>, autor bloga <a href="http://liczysiewynik.pl/">Liczysiewynik.pl</a>, poświęconego przedsiębiorczości, przede wszystkim biznesowi online.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/152"><em>malawielkafirma.pl/152</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D10765157%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf152-znajomi-pomagaja-w-biznesie&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2Fdc818c123334c59d213ad0453244a662.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b919a78df32e1145bab402561e8eda62/href">https://medium.com/media/b919a78df32e1145bab402561e8eda62/href</a></iframe><p><strong>– W swoich kursach i wpisach na blogu mówisz o relacjach i o tym, że otaczanie się w biznesie właściwymi ludźmi jest bardzo ważne. Dlaczego tak jest?</strong></p><p>Przygotowując się do tej rozmowy, znalazłem kilka rzeczy, które mają potwierdzenie w nauce. Na Harvardzie przeprowadzono <a href="https://www.ted.com/talks/robert_waldinger_what_makes_a_good_life_lessons_from_the_longest_study_on_happiness">badania</a> — przez ostatnich 75 lat obserwowano 724 mężczyzn, badając ich poziom zadowolenia z życia. Rezultat pokazał, że najwięcej szczęścia w naszym życiu przynoszą relacje z innymi ludźmi.</p><p>Z badań wynikało, że osoby, które otaczają się przyjaciółmi i są w długich związkach, są zdrowsze i szczęśliwsze, a po 80. roku życia mają lepszą pamięć. Zarobki zwiększają poziom szczęścia tylko do pewnego stopnia. Po osiągnięciu określonej wysokości zarobków poziom zadowolenia przestaje rosnąć proporcjonalnie do nich.</p><p>Czytałem też w jednej z książek bardzo ciekawe ćwiczenie: zamknijmy oczy i spróbujmy przypomnieć sobie jakąś szczęśliwą chwilę. Następnie zadajmy sobie pytanie, czy w tym wspomnieniu byli przy nas inni ludzie. Dziewięć na dziesięć osób odpowiada, że tak. Można oczywiście osiągnąć pewien stan szczęścia samodzielnie, ale jest to trudniejsze — warto mieć wokół siebie ludzi.</p><p>W książce pt. <em>Vital Friends</em> Tom Rath, autor, stwierdza, że stajemy się podobni do ludzi, którymi się otaczamy. Gdy weźmiemy pod lupę pięciu naszych bliskich znajomych i ich zarobki, okaże się, kim jesteśmy i jaka jest nasza stopa życiowa. W książce przytoczono szereg badań naukowych udowadniających, że jeśli chcemy zarabiać więcej, powinniśmy otaczać się ludźmi, których zarobki są wyższe od naszych. Gdy tak zrobimy, część ich ambicji i motywacji przeleje się także na nas. To, kim się otaczamy, naprawdę ma znaczenie.</p><p>Jeśli ktoś chciałby zmienić coś w swoim życiu — być zdrowszy, zacząć biegać, inaczej się odżywiać — najszybciej może to osiągnąć nie przez tricki motywacyjne, tylko dzięki zmianie swojego otoczenia, dodaniu do niego osób, które zarażą nas takim stylem życia, na jaki chcemy się przestawić. Sprawdźmy więc, czy w naszej okolicy ludzie umawiają się na bieganie. Dołączmy do nich, wybierzmy się z nimi na jakiś bieg, by połknąć bakcyla. Podobnie jest w przypadku poszukiwań motywacji do nauki — zawsze w takim przypadku radzę, by trzymać się z kujonami. Oni zawsze są przygotowani, robią zadania i powtórki.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=Gdy%20chcesz%20co%C5%9B%20poprawi%C4%87%20w%C2%A0swoim%20%C5%BCyciu%2C%20pomaga%20zmiana%20otoczenia%2C%20towarzystwa&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Gdy chcesz coś poprawić w swoim życiu, pomaga zmiana otoczenia, towarzystwa</a></blockquote><p>Jeśli pójdziesz na przyjęcie ze swoimi znajomymi, którzy zdrowo się odżywiają, i wszyscy oni będą zamawiać sałatki, to głupio ci będzie zamówić kebaba. Z drugiej strony, jeśli odżywiasz się zdrowo, a wybierzesz się gdzieś w luźniejszym towarzystwie, to jest większa szansa, że stwierdzisz „a, co tam, nie zaszkodzi mi, zrobię wyjątek” i zamówicie pizzę. Ulegamy wpływowi otoczenia.</p><p>Nicholas Christakis, autor książki <a href="http://amzn.to/2kK4mgv"><em>Connected</em></a>, w jednej ze swoich prezentacji pokazuje na przykładzie otyłości, że wpływ na nas mają nie tylko nasi znajomi, ale też znajomi naszych znajomych, a nawet znajomi znajomych naszych znajomych. Naprawdę polecam.</p><p>Czy relacje z innymi ludźmi mają znaczenie w życiu? Jak najbardziej. Nie da się być samotnym satelitą we wszechświecie, trzeba się otaczać ludźmi — od tego zależy rozwój kariery, budowanie biznesu, nauka oraz nasze samopoczucie. Możemy iść do pracy, w której nie zarabiamy kokosów, ale jeśli działamy tam w superekipie, pracuje się nam nieporównywalnie lepiej niż w świetnie płatnej pracy pośród toksycznych ludzi.</p><p>Znajomość z odpowiednimi osobami ma też wpływ na rozwój kariery zawodowej. Czytałem, że ok. 80% stanowisk jest przydzielanych poprzez znajomości, a jeśli ogłoszenia o pracę w ogóle są publikowane, to tylko ze względów formalnych. Sam tak zrobiłem — powiedziałem współpracownikom: potrzebujemy do zespołu konkretnych osób, rozejrzyjcie się wśród znajomych i osoba, która przyprowadzi odpowiedniego kandydata, dostanie premię za rekomendację. Dodatkowa zaleta takiego rozwiązania jest taka, że człowiek, który poleci swojego znajomego, po części bierze za niego odpowiedzialność.</p><p><strong>– Wróćmy do osób, którymi musi otaczać się przedsiębiorca. Wspomniałeś o otaczaniu się ludźmi, którzy dobrze zarabiają, w celu zwiększenia własnych zarobków. Ale jak takich ludzi może znaleźć początkujący przedsiębiorca i w jaki sposób przekonać ich do spędzenia czasu w swoim towarzystwie?</strong></p><p>Opowiem ci swoją historię. Po założeniu firmy doszedłem do wniosku, że muszę poznać ludzi, którzy też prowadzą własną działalność. Mogłem skorzystać ze szkół biznesu, ale w nich wykładali etatowcy, od których nie nauczyłbym się niczego więcej niż z książek. Zależało mi na poznaniu praktyków. Szukałem więc przedsiębiorców z mojego miasta poprzez GoldenLine i próbowałem się z nimi umówić na obiad i rozmowę. Efekt był taki, że 90% z nich w ogóle mi nie odpisało, a pozostali nie byli zbyt chętni na takie spotkanie z żółtodziobem. Z dzisiejszej perspektywy wcale im się nie dziwię — mają inne priorytety, prowadzenie biznesu jest czasochłonne.</p><p>Moja żona pracowała w punkcie GSM i w nagrodę za dobre wyniki sprzedaży dostała kamerę. Patrzyłem na tę kamerę i wpadłem na pomysł: będziemy robić wywiady! Napisałem do mojego znajomego przedsiębiorcy, Tomka, zaproponowałem przeprowadzenie z nim wywiadu i zamieszczenie go na YouTubie. Zgodził się, więc nagraliśmy pierwszą rozmowę. Materiał wyszedł fatalnie, dźwięk był beznadziejny, światło kiepskie, ale i tak osiągnąłem efekt — coś się ruszyło. Spytałem Tomka, z kim mógłbym zrobić podobny wywiad, a on podał mi kilka namiarów. Wszystko zaczęło się toczyć efektem kuli śnieżnej. W taki sposób trafiłem też swego czasu do ciebie, Marku. W końcu ludzie zaczęli sami do mnie pisać i oferować się na wywiad.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8-9e05qbd4vA-vG9FvNpQw.jpeg" /></figure><p>Blogowanie bez wątpienia również pomaga. Ktoś może poczytać nasze artykuły, zobaczyć, że działamy i robimy to regularnie — to punktuje. Oprócz tego wkupić się w czyjeś łaski możemy też prostymi rzeczami. Jeśli będziemy aktywnie działać na czyimś fanpage’u, pisać komentarze, udostępniać wpisy i zadawać pytania, to on nas zapamięta. Jeśli potem odezwiemy się do niego z prośbą, jest większa szansa, że będzie chciał nam pomóc, bo nie będziemy dla niego anonimowi — takich ludzi się faworyzuje.</p><p>Trochę podobnie wygląda to w szkole — jeśli nauczyciel ma ucznia, który jest zawsze przygotowany i aktywny na lekcjach, to ocenia go łagodniej, chętniej przymyka oko na wpadki. Czasem pisze do mnie ktoś z prośbą o udostępnienie jakiejś informacji na moim fanpage’u. Jeśli zupełnie nie znam tej osoby, to nie mam na to ochoty, ale jeśli kojarzę tę osobę z aktywności pod moimi wpisami, to jestem bardziej chętny do pomocy. Tak to działa, to naturalne.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=Influencerzy%20ch%C4%99tniej%20pomagaj%C4%85%20tym%2C%20kt%C3%B3rzy%C2%A0komentuj%C4%85%20i%C2%A0udost%C4%99pniaj%C4%85%20ich%20tre%C5%9Bci&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Influencerzy chętniej pomagają tym, którzy komentują i udostępniają ich treści</a></blockquote><p><strong>– OK, to jest dobre, żeby nawiązać ten pierwszy kontakt. A co ja, jako początkujący przedsiębiorca, mam do zaoferowania komuś bardziej doświadczonemu ode mnie, działającemu na wyższym poziomie? Możemy się wkupić w jego łaski, ale jak utrzymywać relacje?</strong></p><p>Mam znajomego, który prowadzi bardzo dużą firmę. W naszej relacji dostrzegłem, że im skuteczniej wdrażam w życie jego rady, tym chętniej mi pomaga. Pierwsze wskazówki nie są trudne do uzyskania. A jeżeli już poprosisz kogoś o pomoc, wcielisz w życie jego rady, opiszesz mu wyniki i docenisz jego wiedzę, to on chętniej pomoże ci w przyszłości. Jeśli ktoś dzieli się swoim doświadczeniem, to chciałby zobaczyć efekty.</p><p><strong>– Masz rację, to motywuje. My też prosimy często o recenzje w iTunes, żeby mieć feedback ludzi, czy dany odcinek im pomógł, coś zmienił w ich firmie lub życiu.</strong></p><p>Z czasem to się trochę wyrównuje i można wymieniać doświadczenia. Wielu przedsiębiorców jest dziś zafascynowanych nowymi technologiami i ich skutecznością marketingową, ale dla tradycyjnych biznesów często jest to czarna magia. Może się zdarzyć tak, że weteran biznesu przyjdzie poprosić nas o radę, gdy będzie miał problem z czymś, z czym my jesteśmy już obyci.</p><p><strong>– Co sądzisz o spotkaniach networkingowych? Czy uważasz, że są to dobre miejsca, by spotkać odpowiednich ludzi?</strong></p><p>Moje doświadczenia wskazują, że spotkania networkingowe są najgorszą formą nawiązywania nowych znajomości. Byłem na kilku takich spotkaniach i nigdy więcej nie pojadę. Panują tam zasady, według których musimy pogadać z kimś dwie minuty i iść dalej. Ja wolę rozmawiać dłużej i zyskać pięciu dobrych znajomych, więc zupełnie się to w moim przypadku nie sprawdza.</p><p>Odnoszę wrażenie, że nikogo na takim spotkaniu nie obchodzi, czym się zajmuję — wszyscy chcą się zareklamować i tylko czekają, aż skończę mówić o sobie. Przypomina to bazar, na którym nie ma klientów — są wyłącznie straganiarze, każdy chce coś sprzedać. Wolę, gdy relacje budowane są naturalnie, np. na konferencji tematycznej lub szkoleniu, gdzie spotykają się ludzie zainteresowani konkretnym tematem — nikt nie przychodzi tam tylko po to, żeby coś sprzedać.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=Spotkania%20networkingowe%20s%C4%85%20jak%20bazar%20bez%C2%A0klient%C3%B3w%2C%20z%C2%A0samymi%20straganiarzami&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Spotkania networkingowe są jak bazar bez klientów, z samymi straganiarzami</a></blockquote><p>Chciałbym opowiedzieć jeszcze o czymś bardzo ważnym — budowaniu relacji poprzez pasję. Wielu z nas ma problem z nawiązywaniem nowych znajomości. Boimy się przeprowadzić do innej miejscowości, która mogłaby stworzyć nam większe możliwości rozwoju, tylko dlatego, że nikogo tam nie znamy.</p><p>Przechodziłem przez to, gdy przeprowadzałem się z Mysłowic do Olkusza. W nowej miejscowości nie znałem nikogo poza moją obecną żoną i jej rodzicami. Zawsze chętnie uprawiałem sporty, więc gdy zobaczyłem, że w Olkuszu rusza sekcja capoeiry, stwierdziłem: dobra, idę! Na zajęciach poznałem wiele osób. Podobna sytuacja powtórzyła się, gdy zapisałem się na breakdance. Po pół roku mieszkania w Olkuszu spotykałem na ulicach więcej znajomych niż moja żona, która się tam wychowała.</p><p>Zapisujmy się na kółka, ponieważ poprzez pasję łatwo nawiązuje się nowe relacje. Mam znajomego, który rozkręcił własną firmę, wybudował dom i odchował dzieci, po czym postanowił skupić się trochę na sobie — kupił Harleya. Okazało się, że dzięki tej decyzji zaczął dokonywać takich transakcji, jakich nie udawało się nigdy wcześniej. Na wspólnych wyjazdach z innymi pasjonatami motocykli poznał ludzi podobnych do siebie — wystarczająco dobrze sytuowanych, by mogli sobie pozwolić na Harleya i trzytygodniowe urlopy, bo tyle trwają podobne wyjazdy.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=Warto%C5%9Bciowe%20relacje%20biznesowe%20zaczynaj%C4%85%20si%C4%99%20czasem%20od%C2%A0wsp%C3%B3lnego%20hobby&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Wartościowe relacje biznesowe zaczynają się czasem od wspólnego hobby</a></blockquote><p>Na spotkaniu networkingowym rozdamy 300 wizytówek, które potem i tak wylądują w piecu. Wspólna pasja pozwoli poznać ludzi, których się polubi i obdarzy zaufaniem, a wspólne interesy staną się przyjemnością i będą tylko kropką nad „i”.</p><p><strong>– Gdy mówiłeś o relacjach z doświadczonymi biznesmenami, które mogą z czasem stać się bardziej partnerskimi stosunkami, pomyślałem o spotkaniach </strong><a href="https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/"><strong>Mastermind</strong></a><strong>. Takie grupy są popularne w Stanach Zjednoczonych, ale nie słyszałem, żeby ktoś organizował je w Polsce. Słyszałeś o czymś takim?</strong></p><p>Jak najbardziej! Informację o takich spotkaniach przedsiębiorców znalazłem kiedyś na amerykańskich blogach i zachwyciła mnie ta idea. W 2011 roku podjąłem próbę stworzenia grupy Mastermind — zamieściłem ogłoszenie na blogu, spośród chętnych osób wybraliśmy te, które najbardziej pasowały do naszego profilu, i się udało. Grupa działała przez ponad rok, ostatecznie rozpadła się po wakacjach, gdy trudno było nam wszystkim się ponownie zorganizować.</p><p>Później jeszcze dwa–trzy razy tworzyliśmy podobne Mastermindy — jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się więcej na ten temat, zapraszam do kontaktu mailowego. Spotkania były pięcioosobowe i odbywały się online, każdy z nas w trakcie sesji miał u siebie włączony specjalnie przygotowany arkusz na Google Drive. Arkusze były podzielone w pionie i poziomie, każda z zebranych osób miała swoje okienko. W poziomej linii wymienieni byli uczestnicy, w pionie — odpowiedzi zebranych osób. Trudno to opisać, więc poniżej zamieszczamy screen z przykładowego pliku.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4-mKkiwUDAjN8b_LrdVVgA.jpeg" /></figure><p>W USA zazwyczaj moderator spotkania zmienia się z każdą sesją, u nas była to zawsze jedna osoba — bardzo dobrze zorganizowany kolega, który świetnie sprawdzał się w tej roli. Spotkanie przebiegało następująco: witaliśmy się, sprawdzaliśmy, czy wszystko dobrze działa, a następnie opowiadaliśmy o dobrych rzeczach, jakie przydarzyły nam się w ciągu ostatniego tygodnia. Przedsiębiorcy często nie zdają sobie sprawy, ile dobrego się dzieje — moim zdaniem zawsze warto się nad tym zastanowić, zamiast skupiać się wyłącznie na problemach i codziennych trudach.</p><p>Kolejnym punktem spotkania były pytania do grupy Mastermind. Każdy z uczestników opowiadał o problemie, który ostatnio spędza mu sen z powiek. Gdy już wszyscy opowiedzieli o swoim tygodniu i zadali pytania — robiliśmy trzyminutową przerwę, w czasie której każdy notował w rubrykach pozostałych osób słowa kluczowe będące jego propozycjami na rozwiązanie przedstawionych zagadnień. Po przerwie braliśmy na tapetę każdego z członków grupy i kolejno przedstawialiśmy swoje propozycje rozwiązania jego problemu. Dzięki temu od aż czterech osób mogliśmy uzyskać odpowiedź na nurtujące nas pytanie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PtTLghmyXCBxDgI5QOiIgQ.jpeg" /></figure><p>Mocno polecam <a href="https://malawielkafirma.pl/mastermind-praktyczny-poradnik/">organizowanie się w grupy Mastermind</a> — są bardzo proste w działaniu, pomocne i inspirujące. Najlepiej jest, gdy wszyscy uczestnicy są na podobnym poziomie biznesowym, ale działają w różnorodnych branżach — dzięki temu możemy usłyszeć opinię kogoś spoza naszej specjalności, stosującego zupełnie inne metody, mającego odmienne nawyki. Może się okazać, że zaadaptujemy do naszej branży nowe, zupełnie innowacyjne rozwiązanie, które w innych sektorach biznesowych stosowane jest od lat. To niesamowicie otrzeźwiające doświadczenie.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=Pomys%C5%82y%20stosowane%20od%C2%A0dawna%20w%C2%A0innych%20bran%C5%BCach%2C%20w%C2%A0twojej%20mog%C4%85%20by%C4%87%20innowacj%C4%85&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Pomysły stosowane od dawna w innych branżach, w twojej mogą być innowacją</a></blockquote><p><strong>– A czy kiedykolwiek spotkaliście się na żywo, czy była to grupa wyłącznie internetowa?</strong></p><p>Większość z nas mieszkała w jednym okręgu, jeden chłopak przyjechał do nas znad morza i wtedy udało nam się zebrać w pełnym składzie. Pozostałe spotkania odbywały się w mniejszych grupkach, a kontakt z tymi ludźmi mam do dziś. Nadal się widujemy, ale już w luźniejszej atmosferze.</p><p><strong>– Co ma zrobić osoba, która po wysłuchaniu tej rozmowy dojdzie do wniosku, że obecni znajomi, którymi otacza się od lat, podcinają jej skrzydła? Czy powinna zerwać z nimi kontakty? Jeśli tak, to czy takie dobieranie sobie znajomych nie jest trochę nieludzkie? Co zrobić, żeby być wobec nich i siebie fair?</strong></p><p>Trzeba najpierw sobie zadać pytanie: w jaki sposób ci ludzie podcinają nam skrzydła? Co złego robią? Są uszczypliwi, docinają? Mam znajomych z innych bajek, różnimy się, ale szanujemy, nasze relacje zawsze są fajne i życzliwe, mimo odmienności. Musiałbyś doprecyzować to pytanie.</p><p><strong>– Jeśli w grupie ludzi, którzy dotychczas pracowali razem na etacie, jeden założy firmę, może się okazać, że nabierze zupełnie innego spojrzenia na wiele spraw. Nagle zyska inny pogląd na pensję, rozwój i czas pracy. Znajomi przestają już być osobami z jednej bandy, mogą pojawić się też napięcia związane z różnym poziomem i sposobem życia.</strong></p><p>Myślę, że dzieje się to naturalnie, coś samoczynnie wygasa. Jeżeli mamy wolne w innym czasie, to się rozmijamy i te stosunki same się ochładzają. Podobnie jest ze znajomymi ze szkoły średniej czy studiów — kiedyś można było tworzyć zgraną paczkę, ale gdy kończy się pewien etap życia, kontakt często urywa się w naturalny sposób. Czasem te relacje mogą odżyć po latach, gdy ktoś z dawnej ekipy np. też zakłada firmę i chce odnowić znajomość.</p><p><strong>– OK, to inna sytuacja — mamy wśród znajomych marudę, nic mu nigdy nie pasuje. Lubimy tę osobę, to przyjaciel, zawsze pomocny, ale jest pesymistą i zatruwa nas złą energią. Co wtedy?</strong></p><p>Mało mam takich osób wśród znajomych, chyba mam szczęście do ludzi [śmiech]. Ale zdarza się, że dopytuję: czemu tak sądzisz, skąd się wzięło takie przekonanie?</p><p>Ostatnio miałem taką rozmowę, gdy ktoś stwierdził: Bartek, ty tak ciśniesz, rozwijasz firmę, ale pieniądze to nie wszystko, nie są najważniejsze. Spytałem: a co jest dla ciebie ważniejsze? Odpowiedział, że zdrowie. Wytłumaczyłem mu, że dla mnie ogromnym komfortem jest, jeśli z chorym dzieckiem mogę być za godzinę u lekarza w prywatnej placówce, zamiast stać pięć godzin w poczekalni przychodni. Gdy lekarz wypisze receptę, to nie muszę się głowić, czy wydać pieniądze na leki, czy na jedzenie. I widziałem, że moje słowa trafiły do rozmówcy.</p><p>Nie da się powiedzieć, czy ważniejsza jest ręka, czy noga. I to, i to jest ważne! Szkodliwe jest fiksowanie się na jednej ze spraw, ale pieniądze, zdrowie i relacje są równie ważne. Ponadto pieniądze pozwalają mi zabezpieczyć siebie i rodzinę. Nie liczymy na emeryturę, staramy się myśleć o przyszłości już teraz.</p><p>Na jednym ze szkoleń uczestniczyłem w genialnym ćwiczeniu polegającym na wypisaniu spraw i problemów, które nas trapią. Gdy to zrobiliśmy, dostaliśmy polecenie zaznaczenia na kartce, ile z tych kwestii dałoby się rozwiązać za pomocą pieniędzy. Okazało się, że zdecydowaną większość — kredyty, długi, ważne sprawy do załatwienia…</p><p>Gdy więc ktoś rozpoczyna rozmowę w tym tonie, dopytuję, skąd się wzięło u niego takie przekonanie. W skrajnych przypadkach w ogóle staram się nie wchodzić w szczegóły — jednym uchem wpuszczę, drugim wypuszczę. Bo czasem tych osób w ogóle nie obchodzi twoje zdanie, chcą się po prostu wygadać. Pozwalam im na to, przytakuję i idę robić swoje. Polecam dopytywać, rozmawiać, pokazywać własny punkt widzenia.</p><p><strong>– A co, jeśli podcina nam skrzydła ta najbliższa osoba — nasz partner lub partnerka? Wiem, że napisałeś na ten temat ciekawy wpis na swoim blogu. Czy mógłbyś w skrócie powiedzieć, jak sobie z tym poradzić?</strong></p><p>Przede wszystkim odsyłam do <a href="http://liczysiewynik.pl/biznes-partner-krytykuje/">artykułu</a>. Znajdziecie tam garść rozwiązań oraz wiele komentarzy zawierających kawał naprawdę fajnej wiedzy opartej na doświadczeniach wielu osób. W dużym skrócie — takie zachowanie zazwyczaj nie wynika ze złej woli. Wielokrotnie winę za to po części ponosi ta osoba, która chce coś zmienić, ponieważ nie przygotowuje się odpowiednio do zakomunikowania tej rewolucji.</p><p>Jeśli — przykładowo — mamy dość życia na etacie i chcemy założyć własną firmę, to ten pomysł i decyzja nie są tylko naszą sprawą, nie powinniśmy więc stawiać życiowego partnera przed perspektywą nagłego przebudowania całego życia. Ty, Marku, zanim przeniosłeś się na Wyspy, przez rok przygotowywałeś swój zespół do tej zmiany.</p><p>Rozwiązaniem jest rozmowa. Mąż czy żona będą nas wspierać, ale trzeba ich z tym oswoić, wytłumaczyć wszystko. Przedstawmy swój problem, pomysł, przemyślenia i plan działania. Ustalmy granicę strat, po przekroczeniu której się wycofamy. Pomyślmy o budowie poduszki finansowej, kapitału, zamianie mieszkania na mniejsze. Rozważmy obniżenie kosztów lub zwiększenie przychodów — w tym celu odsyłamy do <a href="http://jakoszczedzacpieniadze.pl/">bloga Michała Szafrańskiego</a>. Weźmy pod uwagę, w jaki sposób będziemy żyć przez ten czas — umówmy się na przykład, że pracujemy siedem dni w tygodniu, zapominamy o weekendach, a dzieci wozimy do rodziców.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/&amp;text=%C5%BByciowy%20partner%20ch%C4%99tniej%20ci%C4%99%20wesprze%2C%20je%C5%BCeli%20om%C3%B3wisz%20z%C2%A0nim%20swoje%20plany&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Życiowy partner chętniej cię wesprze, jeżeli omówisz z nim swoje plany</a></blockquote><p>Nie jesteśmy sami, musimy myśleć o rodzinie. Jeśli podejdziemy mądrze do rozmowy, przeanalizujemy wszystko, włożymy w to pracę i postaramy się przekazać drugiej połówce swój punkt widzenia, w 9/10 przypadków uzyskamy wsparcie ze strony partnera lub partnerki.</p><p><strong>– Super. W tym, co mówisz, jest moc. Gdyby ktoś chciał dowiedzieć się więcej o tobie i o tym, co robisz — gdzie może cię znaleźć?</strong></p><p>Zapraszam serdecznie na bloga <a href="http://liczysiewynik.pl/">LiczySieWynik.pl</a>, gdzie znajdziecie mnóstwo wiedzy na temat przedsiębiorczości i efektywności osobistej. Ponadto <a href="http://facebook.com/liczysiewynik">Facebook.com/liczysiewynik</a>, a także mój prywatny profil: <a href="https://www.facebook.com/popiel1">Bartek Popiel</a>. Po imieniu i nazwisku można wyszukać mnie też na YouTube, przymierzam się również do podcastów i liczę, że z twoją pomocą, Marku, uda mi się z tym wystartować.</p><p><strong>– Zdecydowanie polecam. Jeśli ty lub któryś z naszych słuchaczy chciałby dowiedzieć się więcej na temat podcastów, w jaki sposób zacząć nagrywać i jak to pomaga w budowaniu marki osobistej i biznesu, zapraszam do wpisu </strong><a href="https://malawielkafirma.pl/wlasny-podcast-za-darmo/"><strong>MalaWielkaFirma.pl/149</strong></a><strong>. Bardzo ci dziękuję za rozmowę i do usłyszenia — masz tyle ciekawych rzeczy do powiedzenia, że jeszcze się na pewno spotkamy.</strong></p><p>Również dziękuję za zaproszenie. Pozdrawiam ciebie, Marku, i wszystkich słuchaczy podcastu Mała Wielka Firma. Do usłyszenia!</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/znajomosci-w-biznesie/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on January 1, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=daa277e0af4e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak pisać skuteczne oferty sprzedażowe — triki doświadczonego copywritera]]></title>
            <link>https://medium.com/@MalaWielkaFirma/jak-pisa%C4%87-skuteczne-oferty-sprzeda%C5%BCowe-triki-do%C5%9Bwiadczonego-copywritera-cca1ebb1b005?source=rss-40307f278f75------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cca1ebb1b005</guid>
            <category><![CDATA[copywriting]]></category>
            <category><![CDATA[content-marketing]]></category>
            <category><![CDATA[customer-success]]></category>
            <category><![CDATA[sales]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marek Jankowski]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Jan 2016 00:00:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-07T15:39:23.329Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lJmEB31YSvjhYooRKw4cTg.jpeg" /></figure><p>Chcesz napisać ofertę sprzedażową swojego produktu. Siadasz przed komputerem, odpalasz Worda i… pustka w głowie.</p><p>Miałeś tak kiedyś?</p><p>Niektórzy w takich sytuacjach zaczynają od wyliczania funkcji danego produktu. Inni próbują zgadnąć, jak może on rozwiązać problemy klientów. Kolejni próbują przekonać czytelnika sloganami typu „klasyczna elegancja w nowoczesnej odsłonie”, „stworzony z wykorzystaniem innowacyjnych technologii i materiałów” albo „najwyższa jakość w przystępnej cenie”.</p><p>Czy takie teksty są skuteczne? W pewnych sytuacjach tak — zwłaszcza gdy czyta je osoba zdecydowana, żeby kupić u ciebie daną rzecz. Skoro klient podjął decyzję już wcześniej, to na dobrą sprawę wystarczyłby mu przycisk „kup teraz”.</p><p>Prawdziwa sztuka polega na tym, żeby stworzyć taką ofertę, która doprowadzi go do tego stanu. Uświadomi mu, jak bardzo ten produkt jest mu potrzebny i skłoni do wydania pieniędzy.</p><p>Jak to się robi? Postanowiłem zapytać o to <strong>Darka Puzyrkiewicza </strong>— doświadczonego copywritera.</p><p>🎧 <em>Tej rozmowy możesz też posłuchać: </em><a href="https://malawielkafirma.pl/copywriting/"><em>malawielkafirma.pl/145</em></a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwidget.spreaker.com%2Fplayer%3Fepisode_id%3D10140892%26theme%3Dlight%26playlist%3Dfalse%26cover_image_url%3Dhttps%253A%252F%252Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%252Fimages.spreaker.com%252Foriginal%252F9354eaa936fc8a05d514d5d1479d1833.jpg&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.spreaker.com%2Fuser%2Fmarekjankowski%2Fmwf145-copywriting&amp;image=https%3A%2F%2Fd3wo5wojvuv7l.cloudfront.net%2Ft_widget_player_cover_medium%2Fimages.spreaker.com%2Foriginal%2F9354eaa936fc8a05d514d5d1479d1833.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spreaker" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b6a75be0d544aad2b92570708048f254/href">https://medium.com/media/b6a75be0d544aad2b92570708048f254/href</a></iframe><p><strong>– Czy jest jakiś polski odpowiednik słowa <em>copywriter</em>?</strong></p><p>Niestety nie ma, dlatego jest ono przekręcane na wszelkie możliwe sposoby. Copywriterem często określa się dziś każdego, kto pisze. A copywriter to ktoś, kto pisze <em>copy</em>, czyli tekst, który ma zadanie coś sprzedać, a nie ktoś, kto pisze dowolny tekst.</p><p><strong>– Jak zarobiłeś pierwsze pieniądze jako copywriter?</strong></p><p>Może powiem, jak zarobiłem pierwsze większe pieniądze — 1600 zł na rękę.</p><p><strong>– Mmm, przyjemnie! Za napisanie trzech książek [śmiech]?</strong></p><p>Nie, to wyglądało bardziej trywialnie. Postanowiłem sobie, że będę pisać blog. Na blogu zacząłem się mądrzyć, jak powinno się pisać, udzielałem się na różnych forach. I pewnego razu trafił się klient, który powiedział: „Sprawdzam!”. To on zapłacił mi pierwsze większe pieniądze za tekst. Było to w 2006 roku.</p><p><strong>– Jesteś też certyfikowanym trenerem biznesowym i prowadzisz szkolenia z copywritingu. Dla kogo są takie szkolenia? Jeśli ktoś przez kilkanaście lat nauki w szkole nie nauczył się posługiwać językiem polskim, to czy dwa dni nauki mogą coś zmienić?</strong></p><p>Piękną rzecz powiedziałeś: każdy umie pisać. Ja nikogo nie nauczę pisać, bo nie na tym to polega. Chodzi raczej o to, by z jednej strony nauczyć się myśleć w taki sposób, by to, co komunikujemy, miało dla klient na tyle duży sens, że zechce za to odpowiednio zapłacić. Z drugiej strony pomagam wydobywać te rzeczy, które są wartościowe. Każdy sprzedawca doskonale zna swój produkt i paradoksalnie właśnie to powoduje problemy z jego sprzedażą — bo nie patrzy się na niego oczami klientami. Ja uczę spojrzenia na produkt czy usługę z perspektywy klienta, by umieć podkreślić ich wartość.</p><p><strong>– Zgadza się, jest to tzw. przekleństwo wiedzy. Tylko czy w ciągu dwóch dni można się nauczyć patrzenia na własną ofertę oczami klientami?</strong></p><p>I tak, i nie. Wszystko zależy od tego, czego się oczekuje. Pierwsza rzecz to zmiana perspektywy z „produktocentrycznej” na „klientocentryczną”. A druga — to zyskanie odwagi, by w ogóle zacząć pisać o swoim produkcie czy usłudze. Czasami to jest trudniejsze: nie to, jak pisać, ale żeby w ogóle zacząć pisać tak, by wszyscy byli zadowoleni: sam piszący, ale też klient czy szef.</p><p><strong>– To załóżmy, że chcę napisać tekst na swoją stronę, który ma zachęcić do kupowania. Siadam przed komputerem, odpalam Worda i co dalej?</strong></p><p>I to jest największy błąd, jaki możesz popełnić! Dlatego że najgorzej się pisze, gdy siądzie się przed pustą kartką. To powoduje blokadę: nic nie masz napisane, a gdy napiszesz pierwsze zdanie, to ci się nie podoba, wykreślasz je. Drugie zdanie — znowu do niczego, wykreślasz. Copywriting nie powinien nigdy zaczynać się od pisania. Łatwiej jest redagować tekst, czyli najpierw stworzyć pewien szkic, na luzie, swobodnie, a potem go poprawić, żeby brzmiał ładnie. Przyznasz, że to byłoby łatwiejsze?</p><p><strong>– Oczywiście, tylko żeby stworzyć tekst, który mam zredagować, i tak muszę go napisać. To od czego zacząć?</strong></p><p>Powtórzę: pod żadnym pozorom nie masz zaczynać od pisania! Ja odkryłem pewną rzecz: trudno jest nam pisać o produktach czy usługach, a znacznie łatwiej odpowiadać na konkretne pytania. Skoro jest pytanie, to trzeba na nie odpowiedzieć. Przez lata wypracowałem taką właśnie metodę pisania: zadaję sobie pytania i udzielam na nie odpowiedzi. Chcąc nie chcąc, stworzysz w ten sposób przecudne notatki, a z nich — dowolny tekst, jaki chcesz.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/copywriting/&amp;text=%C5%81atwiej%20pisa%C4%87%20o%C2%A0produktach%20i%C2%A0us%C5%82ugach%2C%20odpowiadaj%C4%85c%20na%C2%A0konkretne%20pytania&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Łatwiej pisać o produktach i usługach, odpowiadając na konkretne pytania</a></blockquote><p><strong>– Wow! To w takim razie jakie są pytania?</strong></p><p>Tych pytań jest dużo. To zależy od kontekstu, od sytuacji. Absolutnie najprostsze pytanie brzmi: czego klient w tym momencie potrzebuje, żeby podjąć decyzję o zakupie? Reszta to są pochodne tego pytania. Ja daję swoim klientom brief zawierający 37 pytań — 27 z nich dotyczy oferty, a 10 odnosi się do klienta [możesz go pobrać ze strony <a href="https://malawielkafirma.pl/copywriting/">https://malawielkafirma.pl/copywriting/</a>]. Jeden z klientów, jak zobaczył ten brief, to odparł: „Wiesz co, Darek, dzięki! To ja już sobie sam napiszę ten tekst, te pytania są tak proste!”.</p><p><strong>– Wspomniałeś, że 10 pytań z briefu dotyczy klienta. Tylko skąd ja mam wiedzieć, co siedzi w głowie klienta?</strong></p><p>Po pierwsze, jeżeli coś sprzedajesz, to zakładam, że wiesz, komu sprzedajesz. Jeżeli porozmawiasz z klientami, zapytasz, dlaczego kupują, a dlaczego nie; co chcą, a czego nie chcą — to nagle zobaczysz, czego im potrzeba, żeby kupili. A kiedy siadasz i próbujesz napisać tekst, to może nawet napiszesz, może nawet spodoba się klientom, ale co to będzie miało wspólnego z zakupem? No nic, bo to będzie wytwór tego, co ty wymyśliłeś. Nasza fantazja jest niczym nieograniczona. Jeśli jednak opieramy się na tym, co klient nam opowiedział — a sposobów na to, jak uzyskać te odpowiedzi, jest mnóstwo — to powstanie zupełnie inny tekst.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*9HXdYiWYd81bitAQ-yEpkg.jpeg" /></figure><p><strong>– Czy ankiety dobrze sprawdzą się w zdobywaniu odpowiedzi na te pytania?</strong></p><p>Ankiety są tylko częściowo dobre. Po pierwsze, klienci niezbyt chętnie chcą wypełniać ankiety. Po drugie, nie zawsze chcą ujawniać, o co im chodzi, bo boją się, że ktoś wykorzysta tę wiedzę przeciwko nim — to jest zupełnie normalne. A po trzecie — i to często jest najważniejsze — klienci mogą sami nie wiedzieć, o co dokładnie im chodzi.</p><p><strong>– Słyszałem taką teorię, że klienci wiedzą tylko dwie rzeczy: czego nie chcą i co wydarzyło się w przeszłości. To jedyna pewna, wiarygodna wiedza. Klienci nie są natomiast w stanie powiedzieć, co chcą, bo przestrzeń do fantazji jest nieograniczona.</strong></p><p>To prawda. Szczególnie chyba my, Polacy, wiemy, czego nie chcemy. Jesteśmy zaprogramowani na uciekanie od czegoś. Gdy klient odpowiada: „Nie wiem, czego chcę, ale wiem, że tego nie chcę, tego nie potrzebuję”, to jest jedno magiczne pytanie, które pozwala o 180 stopni odwrócić sytuację. Pytasz klienta: „W porządku. A co w zamian?”. I nagle w głowie klienta otwiera się taka tajemnicza furtka, która sprawia, że zaczyna opowiadać, czego chce. Na tym właśnie polega magia pytań. Jeśli znasz odpowiednie pytania, to jesteś w stanie wydobyć odpowiedzi nawet od osoby, która sama nie umiałaby powiedzieć, czego chce.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/copywriting/&amp;text=Gdy%20klient%20m%C3%B3wi%2C%20czego%20nie%C2%A0chce%2C%20zapytaj%3A%20%E2%80%9EA%20co%20w%C2%A0zamian%3F%E2%80%9D%2C%20aby%20pozna%C4%87%20jego%20potrzeby&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Gdy klient mówi, czego nie chce, zapytaj: „A co w zamian?”, aby poznać jego potrzeby</a></blockquote><p><strong>– Skoro jednak ankiety nie są najlepszą formą uzyskiwania odpowiedzi, to z czego korzystać?</strong></p><p>Chociażby z rozmów przez telefon. Ja uwielbiam klientów, którzy zgłaszają mi reklamacje. Gdy się okazuje, że coś im się nie podoba, coś nie działa czy nie pasuje, to rozmawiając z nimi, mogę uzyskać wartościowe informacje zwrotne, do których w żaden inny sposób bym nie dotarł. Dlatego osoba pisząca powinna mieć kontakt z klientem. To powinien być handlowiec, ktoś, kto odbiera telefony i rozmawia z klientami.</p><p><strong>– I co dalej — co zrobić z tym surowym materiałem, żeby nabrał kształtu skutecznej oferty sprzedażowej?</strong></p><p>Przede wszystkim musisz określić, jak rozumiesz pojęcie skutecznej oferty sprzedażowej. Jedni potrzebują długiej oferty sprzedażowej na stronę, inni preferują skondensowany landing page, jeszcze inni przygotowują oferty na papierze. Wszystko zależy od formy komunikacji z klientem, bo ona decyduje o tym, co zawrzesz w ofercie.</p><p>Załóżmy, że masz niedrogi produkt, który możesz sprzedawać przez landing page — swoją drogą to jest w tej chwili najbardziej popularne. Zadajesz sobie kilka banalnych pytań, które prowadzą cię przez pisanie. Odpowiadasz na nie punkt po punkcie i nagle się okazuje, że wszystko się samo tworzy.</p><p><strong>– To dopytam jeszcze raz: od czego zacząć tekst?</strong></p><p>Najczęściej zaczynamy od bardzo prostej rzeczy: od zastanowienia się, co zwróciłoby uwagę klienta w momencie, gdy natrafia na nasz tekst. Dlaczego? Bo to jest największy deficyt, jeśli chodzi o oferty: deficyt uwagi, deficyt zaangażowania w odbiór oferty. Jeśli przełamiesz pierwszy moment, kiedy klient myśli sobie: „A, wiem, o co chodzi, nie ma sensu czytać” i sprawisz, że coś go zainteresuje, że chce przeczytać chociażby pierwsze zdanie, to większość roboty masz z głowy — teraz wystarczy tylko nie zepsuć oferty.</p><p><strong>– Czy jednak oferty nie stają się schematyczne, skoro za każdym razem budujemy je wg klucza?</strong></p><p>To zadam ci inne pytanie: czy widzisz coś złego w schematach?</p><p><strong>– Wiesz, ja jestem wydawcą czasopisma, a sama jego forma jest schematyczna. Ale też czytelnicy oczekują, by czasem ich czymś zaskakiwać. Schematy są więc OK do pewnego stopnia, a gdy stają się zbyt przewidywalne dla odbiorcy, to brakuje elementu zaskoczenia.</strong></p><p>Moja konkluzja jest taka: problemem nie jest schemat, tylko to, czym go wypełnisz. Jeżeli sprzedajesz czasopismo, to masz pewien schemat: okładka, wstęp, stałe działy. Ale właśnie to, co jest w nich, stanowi o wartości czasopisma. Zobacz, że dzięki tym schematom czasopismo się sprzedaje. Gdybyś nagle wszystko odwrócił do góry nogami, czytelnik poczułby się zagubiony i pomyślałby: „Kurczę, może pomyliłem gazetę. To nie to. Przyzwyczaiłem się do czegoś innego”.</p><p>Schematy dają nam poczucie bezpieczeństwa i tak samo jest ze schematami komunikacji. Jeżeli komunikujesz się wg schematu, który klient zna, to łatwiej mu je przyjąć. Nie czuje się zagrożony — pamiętajmy, że sam proces zakupu jest zagrożeniem, bo ktoś chce wyciągnąć od nas pieniądze. Dlatego bardzo mocno bronię schematów. Wszystko sprowadza się do tego, co jest w środku.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/copywriting/&amp;text=Oferty%20zbudowane%20wg%C2%A0znanego%20schematu%20daj%C4%85%20klientom%20poczucie%20bezpiecze%C5%84stwa&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Oferty zbudowane wg znanego schematu dają klientom poczucie bezpieczeństwa</a></blockquote><p><strong>– Jak wyglądałby zatem schemat oferty sprzedażowej na stronę internetową?</strong></p><p>Podam ci pewną zasadę, którą ostatnio stosuję, i swego rodzaju jej rozwinięcie. Jest taka rzecz, której używam we wszelkiego rodzaju komunikacji: w mailach, artykułach, na landing page’ach. Mianowicie jest to komunikacja 3K. Składają się na nią trzy elementy. Pierwsze K to jest kontekst — kontekst, w jakim jest klient, w jakim ja się z nim kontaktuję. Drugie K to konsumpcja — coś, co sprawia, że klient chce w ogóle przeczytać, co mam dla niego, ale też coś, co dodaje mu energii, by czytał dalej. Trzecim elementem jest kontynuacja — co w takim razie zrobić dalej, jak rozwiązać problem, jaki zrobić pierwszy krok itd.</p><p>To jest ogólny schemat, natomiast obecnie dobrze sprawdza się też takie ogólne podejście problemowe. Chodzi o to, by pierwsze linijki tekstu pokazały czytelnikowi, że czegoś potrzebuje i jeżeli z tego nie skorzysta, będzie miał pewnego rodzaju problem. W następnym kroku mówisz mu: „Dzięki temu, co mam, unikniesz takich kosztów, takich problemów” — opisujesz korzyści i eliminujesz zagrożenia. Kolejna rzecz: wymieniasz, z czego składa się produkt, i pokazujesz, że jesteś w stanie dotrzymać obietnicy. Potem wspominasz o czymś, żeby klient pospieszył się z podjęciem decyzji. Są różne triki: począwszy od tego, że zostało 10 ostatnich egzemplarzy, aż po takie, że np. następnego roku czy dnia miesiąca coś się wydarzy, co wpłynie na ofertę, którą klient ma przed sobą. Na końcu oczywiście mówisz klientowi, co musi zrobić, żeby kupić produkt czy usługę. To jest najprostszy, ogólny schemat, który obecnie świetnie się sprawdza.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/copywriting/&amp;text=Buduj%20oferty%20wg%C2%A0schematu%203K%3A%20kontekst%2C%20konsumpcja%2C%20kontynuacja&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Buduj oferty wg schematu 3K: kontekst, konsumpcja, kontynuacja</a></blockquote><p><strong>– Wyobrażam sobie, że ten schemat można wypełnić treścią w sposób mistrzowski, ale z pewnością istnieje ryzyko, że słowa nie będą niosły. Jak odróżnić dobrą ofertę od złej po jej napisaniu, jeszcze zanim będziesz miał wgląd w pierwsze statystyki sprzedaży?</strong></p><p>Najprostszy sposób to spojrzeć, czy tę ofertę „widać”. Chodzi o to, że jeśli zauważasz treść oferty, popisy copywritera, to znaczy, że ona będzie skazana na wymarcie. A jeśli w trakcie lektury zaczynasz się zastanawiać: „Hm, to jest interesujące”, czyli nie widzisz tekstu, ale budzi on w tobie emocje — to jest to dobra oferta.</p><p>Inaczej mówiąc: dobrą ofertę charakteryzuje używanie w niej języka klienta, czyli takiego normalnego, który stosuje się w codziennej komunikacji, w którym nie ma żadnych ozdobników. Wtedy oferta staje się przezroczysta dla klienta, komunikujesz się z nim w bezpieczny i zrozumiały dla niego sposób.</p><p><strong>– Podoba mi się to podejście. A czym są te „popisy copywritera”? Możesz podać jakieś przykłady?</strong></p><p>Mocno mi to utkwiło w głowie, bo jedno z pierwszych zleceń tak właśnie skopałem. Klient zgłosił się do mnie ze zleceniem napisania oferty szkolenia. Wymyśliłem sobie cudną rzecz i pomyślałem, że jak ludzie to zobaczą, to wyskoczą z portfeli. To była bardzo kreatywna, twórcza oferta. Efekt był taki, że moja oferta sprzedawała 20 razy gorzej niż oferta, którą klient posługiwał się pierwotnie! Problem polegał na tym, że była ona artystyczna, twórcza. Chciałem bardzo zabłysnąć i pokazać klientowi, że to jest coś tak niezwykłego, że nie da się o tym inaczej powiedzieć. I to jest podstawowy błąd: staramy się za bardzo. To zabija skuteczność, bo widać tekst, a nie to, co jest ważne dla klienta.</p><p><strong>– Jak takiego pisania, które trafia przez serce do portfela klienta, można się nauczyć?</strong></p><p>To jest właśnie to: w momencie kiedy zastanawiasz się, co robić, już jesteś skazany na porażkę. Oczywiście takiego pisania można się nauczyć. Nawet opracowałem metodę, dzięki której każdy człowiek jest w stanie napisać dowolny tekst swobodnie, bez spięcia. W uproszczeniu polega to na tym, że przestajesz się zupełnie starać.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*hwYDijvsYzVUo6L9g-0X7w.jpeg" /></figure><p><strong>– Super! Cudownie prosta metoda!</strong></p><p>Tak, a większość ludzi mówi: „To nie może być takie proste”. Ja prowadzę dwudniowe warsztaty u siebie, jeden na jeden, i mówię wtedy: „Po tych dwóch dniach będziesz w stanie napisać każdą rzecz, jaką chcesz, bez żadnego wysiłku. Będziesz miał wręcz za dużo słów”. Nikt mi nie wierzy, że to jest możliwe. I to jest właśnie największa bariera: że myślimy sobie, że musimy się bardzo starać, że tekst musi spełniać szereg różnych warunków, że trzeba poznać tysiąc technik. Rzeczywistość jest bardziej trywialna: im mniej się starasz, tym łatwiej ci to przychodzi.</p><p><strong>– Ja jestem perfekcjonistą, muszę mieć wszystko dopieszczone i strasznie ciężko przyjąć mi takie podejście, że mam się nie starać. To jak ja mogę to osiągnąć?</strong></p><p>Ale czy lubisz ten swój perfekcjonizm w sobie?</p><p><strong>– Generalnie tak.</strong></p><p>Dobrze. To ja bym ci pokazał metodę na odkrywanie w sobie jeszcze większego perfekcjonizmu. Pokazałbym ci sposób na to, jak wydobyć z siebie prawdziwego perfekcjonistę, bo ten, o którym mówisz, to jest taki ułożony, ma swoje ograniczenia, coś mu czasami lepiej wychodzi, czasami gorzej. Natomiast ma w sobie idealnego perfekcjonistę, który chciałby z ciebie wyjść, i powiem ci, jak to można zrobić. Kupujesz?</p><p><strong>– OK, dobra.</strong></p><p>Problem polega na tym, że jak piszemy, to próbujemy wycisnąć, wyszarpać z siebie słowa. Natomiast moja metoda polega na tym, by się zatrzymać, uspokoić i zobaczyć, co się pojawi. Pozwól temu swojemu perfekcjoniście wyjść z ciebie. On na początku będzie nieśmiały, ale odkrywaj w sobie tego człowieka, którego za bardzo jeszcze nie znasz.</p><p><strong>– Brzmi to dość zagadkowo, ale domyślam się, że to wymaga przećwiczenia, bo na podstawie jednego zdania trudno mi sobie wyobrazić, że zmienimy swoje podejście.</strong></p><p>I właśnie to jest to! Nie uczysz się niczego nowego, tylko oduczasz się tego, co cię ogranicza. To nie jest kolejna nowa technika, tylko pewna praktyka pisania, która zabiera ci to wszystko, co cię blokowało.</p><p><strong>– Z mojego doświadczenia niektórzy ludzie mają problem z pisaniem prostym językiem. Ludzie z SWPS-u stworzyli </strong><a href="http://jasnopis.pl/"><strong>Jasnopis</strong></a><strong> — to internetowa aplikacja, która bada stopień skomplikowania tekstu, zaznacza fragmenty, które trzeba uprosić. Znasz może tę stronę?</strong></p><p>Nie znam i nie używam, ale są bardzo podobne angielskie narzędzia.</p><p><strong>– No właśnie — bo język angielski ma prostszą składnią i jest łatwiejszy do takiej analizy. Spotkałem kiedyś twórców Jasnopisu i byłem pełen podziwu, że ktoś zdecydował się stworzyć takie narzędzie dla tak skomplikowanego języka jak polski. Myślę, że na bardzo podstawowym poziomie Jasnopis jest pomocny, ale zastanawiam się, na ile ten algorytm działa podobnie do tego, o czym ty mówisz: czy algorytm wychwytuje podobne „popisy” copywritera tak jak ty?</strong></p><p>Tak, to jest bardzo podobne. Ja proces pisania dzielę na trzy etapy. Pierwszy z nich to etap tworzenia, podczas którego pisze się wszystko, co przyjdzie do głowy. Zawiera się ze sobą prostą umowę: przez 30 minut opiszę wszystko, co mi na ten temat przyjdzie na myśl, a po 30 minutach zdecyduję, co z tym zrobić, czy wszystko skasować, czy nie. Drugi etap to redagowanie, czyli wybieranie tego, co ma sens, szukanie smaczków w tekście — i dopiero z tego próbujesz sklecić artykuł czy ofertę. Trzeci etap to dokładnie to, o czym mówiłeś. Ja to nazywam „fitnessem tekstu”, czyli skracasz, uładzasz. Są pewne sztywne zasady, których uczę, sprawiające, że nawet byle jaki tekst jest w stanie nabrać dużej dynamiki. A to są proste, mechaniczne zasady.</p><p><strong>– Czy możesz chociaż jedną taką sztuczkę zdradzić?</strong></p><p>Oczywiście. Postaraj się, by pierwszy, drugi lub trzeci wyraz w zdaniu był obrazowym czasownikiem. Dotyczy to wszystkich zdań w tekście. Wówczas cała wypowiedź nabiera tempa i coś zaczyna się z nią dziać.</p><blockquote><a href="https://twitter.com/intent/tweet?url=https://malawielkafirma.pl/copywriting/&amp;text=Gdy%20zaczynasz%20zdania%20od%C2%A0obrazowych%20czasownik%C3%B3w%2C%20oferta%20nabiera%20tempa&amp;via=MalaWielkaFirma&amp;related=MalaWielkaFirma">Gdy zaczynasz zdania od obrazowych czasowników, oferta nabiera tempa</a></blockquote><p><strong>– Fajne, spróbuję! Załóżmy, że mam już ofertę, wisi na stronie, sprzedaje. Czy takiej oferty można używać przez kolejnych pięć lat, czy raczej nie, bo się opatrzy, zestarzeje i trzeba ją zmieniać regularnie?</strong></p><p>Samo poczucie zadowolenia ze spełnionej misji jest już błędem, dlatego że jeżeli powiesisz pierwszą wersję oferty, to jest to dopiero punkt wyjścia. Wtedy dopiero możesz zacząć sprawdzać, jak coś ulepszyć, zmienić. Nad samym nagłówkiem warto popracować ze 2–3 miesiące. To są tylko twoje hipotezy i nie wiesz, jak sprawdzą się inne wersje, a klienci głosują portfelem. Możesz mieć 10 sprzedaży na 100 wejść — czyli bardzo dużo. Ale czy nie da się tego wyniku poprawić? Zawsze się da! Jeśli wyjdziesz z takiego założenia, to zaczniesz się zastanawiać, co jeszcze zmienić, co dodać. Robisz testy A/B, patrzysz, która wersja lepiej sprzedaje, i dokonujesz ewentualnych zmian.</p><p>Oczywiście jest pewien cykl życia produktu, cykl świadomości klientów. To, co pół roku temu było nowości, dziś już nią nie jest. Klienci opatrzą się z produktem, nie jest to już żadna rewelacja. Musisz badać puls rynku, patrzeć, co się dzieje w danej chwili, żeby jak najlepiej dostosować ofertę do sytuacji klientów, a nawet do konkurencji.</p><p><strong>– Wiadomo, że rynek cały czas się zmienia, może pojawić się konkurencja, która zaoferuje niższe ceny, lub zmieni się po prostu moda wśród klientów. Wtedy odczujemy zmiany w sprzedaży, które wcale nie będą wiązać się z ofertą. Czy da się zatem ustalić wpływ samej oferty na konwersję?</strong></p><p>Tak, bo oferta prowadzi do formularza zamówienia, więc widzisz, ile osób zamawia. Natomiast to, o czym ty mówisz, to kwestia czynników, które pływają na samą sprzedaż. Nie jesteśmy niestety w stanie ich kontrolować. To, co możemy zrobić, to skupić się na tym, nad czym mamy kontrolę, czyli pracować nad ofertą czy nad formularzem zamówienia.</p><p><strong>– Gdyby ktoś chciał zgłębić temat copywritingu, co mógłbyś polecić?</strong></p><p>Jest tylko jedna książka: <a href="http://onepress.pl/view/54826/bibcop"><em>Biblia copywritingu</em></a>. Po 10 latach stwierdziłem, że napiszę książkę. Trochę się śmieję z tego, bo może jestem zbytnio wymagający, ale nie znam książki, którą mógłbym szczerze komuś polecać, dlatego napisałem swoją. Oczywiście tam jest moje specyficzne podejście, wiem, że nie każdemu będzie ono pasowało. Jest bardzo wielu fajnych autorów, którzy piszą książki na temat pisania i copywritingu, są świetni, ale mi osobiście brakowało, żeby ktoś mi pokazał nie to, jak uczynić język klarownym, efektownym, pobudzającym emocje, ale to, jak język sprzedaje. Mnie zawsze takiej książki brakowało. Może jest to konsekwencją tego, że przez wiele lat byłem handlowcem i we wszystkim, co robię, przyjmuję perspektywę sprzedawcy.</p><p>Natomiast są dwie książki Claude’a Hopkinsa, przetłumaczone na polski: <a href="http://ebookpoint.pl/view/54826/e_0101.htm"><em>Scientific Advertising</em></a> i <a href="http://ebookpoint.pl/view/54826/e_0107.htm"><em>Tajniki warsztatu legendarnego copywritera</em></a>. Obydwie uczą nie tyle tego, jak pisać, ile tego, jak myśleć jak copywriter, żeby teksty sprzedawały. Te książki polecam każdemu, bo one zmieniają sposób myślenia. Jeżeli zmieni się sposób myślenia, to zmieni się twoje pisanie. Natomiast uczenie samych zasad pisania może sprawić, że ktoś się na tym zatrzyma i ze sprzedażą będzie miał problem.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://malawielkafirma.pl/copywriting/"><em>malawielkafirma.pl</em></a><em> on December 29, 2016.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cca1ebb1b005" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>