<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by میمواوریسین on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by میمواوریسین on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@MauriceFard?source=rss-359901bae40d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*FeDa1aBPOhc0MjIjZlJuzg.jpeg</url>
            <title>Stories by میمواوریسین on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@MauriceFard?source=rss-359901bae40d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 19:50:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@MauriceFard/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[شکوفه های باغ اوین]]></title>
            <link>https://medium.com/@MauriceFard/f032434e7938?source=rss-359901bae40d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f032434e7938</guid>
            <dc:creator><![CDATA[میمواوریسین]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Aug 2014 04:39:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-08-27T04:39:02.433Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>همه شب خروسخوان، همان موقع که اولین رگه های سفیدی بامداد در افق شرق نمودارمی شود، همان وقت که در قفل دری کلیدی می چرخد، سرو کله نصرت، مردی شاید شصت ساله، درمیان جاده ریگی بین باغچه های باغ آسایشگاه روانی دان ویکنز پیدا می شود که بطرف درختان سنجد انتهای باغ می رود. مردی با موهای کم پشت و با تاسی مختصری در مغز سرش که چشمانی مات و مسخ شده دارد. او درلباس آسایشگاه نزدیک درختان سنجد روی یک نیمکت می نشیند. همیشه روی همان نیمکت چوبی می نشیند که زیریک درخت سیب قراردارد و جلوش هیچ درختی نیست و از آنجا آسمان شرق به خوبی دیده می شود. بعد خیره به آسمان، همان آسمانی که دیگر قیرگونی شب را ندارد و آرام آرام سفیدی بامداد رابه خود می گیرد، انگار که در جا و برنیمکت میخکوب شده است آرام آرام گونه هایش ازاشک شور خیس می شود.</p><p>نصرت هنوزهمه چیزرا نمی داند. می داند که فریب خورده است، ولی نمی داند ازگروه ها و یا از حاج داوود؟ می داند که در درمانگاهی با توبه کردن شفا یافت. ولی نمی داند در قزل حصار بود یا قزل قلعه. همچنین نمی داند که چرا گاهی اوقات شک می کند که شفا یافته است. خاطره ها دست از سرش بر نمی دارند. می داند که ازیاد آوری آنها گریزی نیست. همچنین می داند که بعضی از آن خاطره ها هرگزدر واقعیت اتفاق نیفتاده اند و خیالی اند. اما نمی داند خاطره باغ اوین خیالی است یا واقعی.</p><p>راهروهای سفید، اتاقهای سفید با پنجره های دو جداره که نمی گذارد سرما به درون ساختمان نفوذ کند. همه جا سفید است و سکوت توی راهروها بی پروا پرسه می زند. دریچه ها یخ زده اند و از آبچک های پنجره ها قندیل های یخی آویزانند. در آسمان هیچ ابری نیست که زمین را ازسوزسرمای قطبی به پوشاند. سرما بیداد می کند و تا مغز استخوان را می سوزاند. ساعت هاست که زمان از نیمه شب گذشته است. نصرت ازخود بی خود می شود. بی خوابی به جانش افتاده است. کار همیشگی اش هست. همیشه منتظرسپیده صبح می ماند. و همینکه زمانش فرامی رسد هیچکس جلودارش نیست و نمی تواند او را دراتاقش نگه دارد. پرستار شب هم این را می داند. ازاتاقش بیرون می آید. راهرو سفید پر سکوت را می پیماید. از جلو ایستگاه پرستاری رد می شود و دری را که به باغ پشت آسایشگاه راه دارد بازمی کند. نصرت به جاده باریک بین باغچه های پوشیده از برف پا می گذارد و روی همان نیمکت یخ زده همیشگی می نشیند، منتظرسحرمی ماند و با صدایی بلند با خود صادقانه حرف می زند، با چشمانی تنگ شده چند لحظه به آسمان تیره و برهنه ازابر و در خاطره اش به تابوت های حاج داوود خیره می شود. آنگاه ازجا برمی خیزد و به راه می افتد. ا و همواره مسیر واحدی را دنبال می کند. از خیابان اصلی می گذرد و با چشمانی باز ولی مسخ به درختان کاشته شده در کنارخیابان نگاه می کند. از بزرگراه چمران وارد خیابانی فرعی می شود و راهش را در پیش می گیرد. از کنار مغازه ای که پر از چکمه های لاستیکی است می گذرد و کنار اتاقک زرد رنگ یک تلفن عمومی که تلفن آن شماره گیر ندارد می ایستد. دیواربلند باغ اوین را بالا می رود و از لابلای حصارخاردار بالای دیوار باغی می بیند که با وجود سردی هوا پراست ازشکوفه های سفید. باغ فقط با نور مهتاب روشن است. نصرت نمی داند چرا و چگونه به این باغ کشیده می شود. اما می داند مقاومت در مقابل غریزه اش سودی ندارد. همچنین می داند که هر بار در باغی که آن سوی حصار قراردارد همان را می بیند که همیشه دیده است.</p><p>مردی لاغر اندام را می بیند که برنیمکتی نشسته با عینکی پنسی برچشم و سبیلی پرپشت. رنگی مهتابی دارد با موهای شلال و صاف. نصرت هر وقت به سراغ این باغ می آید، از بالای دیوار همواره این مرد رامی بیند. او یکی از شکوفه های اوین است که آرام و خاموش بر نیمکتی نشسته و به ستاره های آسمان چشم دوخته است. نصرت می داند که مرد بعد از مدتی بر می گردد و به دری که در تاریکی پشت سرش قراردارد نگاه می کند، مانند منتظری که در اضطراب انتظاری می سوزد. نصرت همه کارها و وقایعی که رخ می دهد و قراراست اتفاق بیفتد را از حفظ می داند. خوب می داند که مرد عینکی بعد از نگاه به در پنهان شده در تاریکیِ پشت سرش دوباره رو به جلو می چرخد، نگاهش را به آسمان، به طرفی که او ایستاده است، می گرداند و او را مخاطب قرارمی دهد. نصرت می داند قبل ازاینکه مرد عینکی سرش را بطرف او برگرداند، باید پشت دیواری و یا ستونی پناه بگیرد. نصرت از نگاه کردن به چشمان مرد عینکی شرم دارد. دلش را آشوب می کند و بغضش می گیرد. مرد عینکی سرش را می چرخاند و با نگاهی حیران خیره می شود به آسمان سیاه که اولین رگه های سفید بامداد در افق شرقیش نمودارمی شود. انگار بدنبال چیزی می گردد و یا در انتظارشنیدن صدایی است. صدای چرخیدن کلیدی درقفل. بعد با لبخندی پیروزمندانه، با اندوهی سرد و نگاهی مطمئن، زیرلب می خواند:”سراومد زمستون…”</p><p>نصرت پشت تیرک چراغی که حباب نورانی آن شکسته و ماه سایه سیاه و درازی را ازآن روی زمین پهن کرده ، پنهان شده است. نگاه نگرانش را به مرد عینکی دوخته در دلش با تاسفی چاره ناپذیرمی گوید: “این هم یک قربانی دیگر….” و بدنبال آن با اندوهی ازلی ازخود می پرسد: “ چرا با او همسفرنشدم؟ چه شد که من ترسیدم؟”</p><p>هیچ صدایی نیست. سکوت است و تنها سکوت. حتی صدای سیرسیرک ها هم نیست و وهمی مه آلود برزمین سایه افکنده؛ ناگهان دری که پشت سر مرد عینکی قراردارد با صدای سائیدن سوهان برروح بازمی شود و نور زرد متعفن و کدری از در بیرون می زند. مردی با ریش سیاه توپی و عینکی دسته شاخی در آستانه درظاهرمی شود. مرد کت و شلواری به تن دارد که درزیرآن پیراهنی بدون یقه پوشیده است. سایه مرد که روی زمین افتاده است تا بی نهایت ادامه دارد. مرد با نگاهی شیطانی و پوزخندی پرمکر که درتاریکی دیده نمی شود با صدایی نامطبوع که هول و هراس به جان می اندازد عربده می کشد :” کدام گوری هستی ؟… نمازت قضا شد…”</p><p>آنگاه مرد عینکی از روی نیمکت بر می خیزد؛ در خفا مشتش را با خشم به طرف درب تازه بسته شده تکان می دهد. بدنبال آن با هیچ شتابی به طرف در می رود. درحالیکه داخل ساختمان تاریک می شود با صدایی مغرورمی گوید:” من اعتقادی ندارم.” نصرت افسرده از دیوار پائین می آید. او می داند که مرد عینکی در آسمان چیزی می بیند. اما نمی داند چه چیزی.</p><p>نصرت ازمیان جاده باریک بین باغچه های پوشیده از برف بطرف ساختمان آسایشگاه می رود. پشت به درختان سنجد، دوباره مالک تنهایی خویش می شود. در راهرو سفید و گرم هنوز نبض سکوت در دست شب است. پرستارشب بالحنی بیگانه نجوا می کند:” این وقت شب باید توی اتاقت باشی.” پرستار خوب می داند که ساعاتی دیگر نصرت با فریادی پردرد از خواب می پرد. گریه و شیون خواهد کرد. و تنها تزریق دارویی آرام بخش به او کمک خو اهد کرد از رنجی که می برد، آسوده شود. پرستار بارها و بارها شاهد شیون های شبانه نصرت بوده است. برای اینکه سروصدای نصرت بیماران دیگر را خواب زده نکند، آرام بخش را آماده کرده و سردست گذاشته است. بعد از تزریق مایع در رگ رنجور نصرت، گرمای مطبوعی آرام در بدنش پخش می شود. ماهیچه های منقبض شده چهره اش را آرام می کند و به چهره نصرت معصومیتی کودکانه می بخشد. بدون اینکه او و پرستاربا هم حرفی بزنند و بی آنکه پرستار بداند، نصرت شروع به دیدن خوابهای شیرین می کند. همیشه یک کابوس است که نصرت را از خواب می پراند و فریاد پر دردش را در می آورد. در خواب میان مه ای غلیظ پیرمردی با ریش سفید و بلند و ابروانی پرپشت، انگشت اشاره اش را تهدید آمیز بطرف او گرفته و با صدایی که از اعماق تاریخ بیرون می آید، تحکم آمیزمی گوید: “تو برسرنفاق هستی!” آنچه خواب نصرت را آشفته می کند، محیط رعب آور در خواب و یا تهدید پیرمرد نیست بلکه هاله نوری است که به نشانه تقدس در دور سر پیرمرد ظاهر شده است. هاله ای به رنگ زرد لیمویی، به رنگ ماه کامل هنگامی که طلوع می کند. همینکه داروی آرام بخش اثرمی کند و ماهیچه های منقبض صورت و گردن نصرت به حال عادی برمی گردد، مه غلیظ و تاریکی جای خود را به روزی روشن با گرمایی بهاری می دهد. در باغی پر از شکوفه سفید. مردی با ریش توپی سیاه و عینکی دسته شاخی تیره با کت وشلواری که در زیرآن پیراهنی بدون یقه پوشیده است همراه با مردی لاغر اندام با پوستی مهتابی و موهای شلال و صاف قدم زنان از جلو او که روی نیمکتی زیر درخت پر شکوفه سیبی لم داده رد می شوند. مرد با ریش توپی ناگهان صحبتش را با همراهش قطع می کند. ازجیب کتش یک قطعه شیرینی بیرون می آورد. همانطور که موذیانه لبخند می زند، شیرینی را به نصرت تعارف می کند. نصرت از جایش نیم خیز می شود. درحالیکه به مردهمراه او اشاره می کند متعجب و شادمانه می پرسد:” مگرواقعی نبود؟ راستش رابگو! واقعی بود؟” مرد کت وشلواری همانطورکه شیرینی را در دست دارد و آنرا به طرف نصرت درازکرده است با مکر می گوید:”می دانی که اگربی گناه باشد فوری به بهشت می رود.” بعد مرد کت و شلواری با همراهش که عینکی پنسی به چشم دارد و سبیل پرپشتی بر پشت لب از جلو او دور می شوند و به طرف درختان سنجدی که غرق گلهای زرد هستند می روند. مرد کت و شلواری همانطور که دور می شود بر می گردد و با اطمینان می گوید:” نه، البته که واقعی نبود. یک مراسمِ اعدامِ قلابی.” نصرت ناباورانه می گوید:”قسم می خوری؟” و مرد با اطمینان می گوید:”قسم می خورم!” بدنبال آن نصرت دوباره بر نیمکت لم می دهد. نفسی به راحتی می کشد و با خود زمزمه می کند:” پس، فقط یک خیال واهی بود”؟</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f032434e7938" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>