<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mild pittig by Moereezaa on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mild pittig by Moereezaa on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@MildPittig?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*rgUQLmbR4WnJqg_qf7aijQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Mild pittig by Moereezaa on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:02:50 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@MildPittig/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Groot verlies]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/groot-verlies-f13fa21f96ec?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f13fa21f96ec</guid>
            <category><![CDATA[familie]]></category>
            <category><![CDATA[generaties]]></category>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <category><![CDATA[grief]]></category>
            <category><![CDATA[rouw]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Nov 2026 23:10:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-09T23:10:12.723Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Als alles je gestolen kan worden</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*VfOjzIueIUxUS_iCdNsb2A@2x.jpeg" /><figcaption>Copyright Moereezaa</figcaption></figure><p>Ze had al een keer eerder het vliegtuig genomen – mijn buurvriendin. Om zich te voegen bij de oudere vrouwen van de familie. Drie generaties vrouwen, waarvan de oudste geopereerd zou worden, samen in het land van herkomst.</p><p>De operatie werd uitgesteld, kleindochter ging terug naar Nederland, met haar ziel onder de arm. Terug naar haar gezin. Moeder bleef achter. Operatie werd opnieuw ingepland. Het nieuws was triest: er viel niets meer aan te doen. Levensverwachting: een paar maanden. Kleindochter pakte opnieuw het vliegtuig. En kwam ook weer terug.</p><p>Toen ik buiten met anderen stond te praten, kwam ze aanrijden. Ik vroeg, terloops, of het ging. Ze schudde haar hoofd, “gaat niet goed daar”, stopte niet voor een praatje. Een flauwe glimlach en hup, het huis in.</p><p>Dit kende ik als de beste. Dat je je zo slecht voelt dat “alles” je gestolen kan worden. En je, gewoon, niet onder de mensen kán zijn.</p><p><strong>Fast forward een week later</strong>: ik zag ze, mijn lieve buren, in de vroege ochtenduren vertrekken. Het was nog donker buiten, maar het verdriet tekende af; op de gezichten, in de houding, de afhangende schouders, de manier waarop koffers werden gedragen.</p><p>De middag ervoor had ik even aangeklopt. ‘Hoe is het met oma?’</p><p>Buurvriendin was in tranen: ‘Ik hoor net dat ze is overleden…’</p><p>‘O, nee…’ Ik hield haar vast. ‘Wat verdrietig.’</p><h3>Off-season</h3><p>Uitgeput en emotioneel een vliegtuig pakken, dat kende ik. Ik dacht dan ook terug aan mijn Italiaanse oma — <em>nonna</em>.</p><p><strong><em>Rewind.</em></strong></p><p><strong><em>Ik</em></strong> had (samen met Lief) het vliegtuig genomen nadat ik hoorde dat ze een hersenbloeding had gehad. Mijn <em>nonna</em>. Met een riante bonus van het werk op zak, hoefde ik geen twee keer na te denken: er kwam een trip naar Sardinië en wel direct. Het eiland kende toen nog niet de toeristenflow van nu. Buiten het zomerseizoen vliegen was dus nogal prijzig én het vliegtuig ging maar één keer per week. Dus: twee vliegtickets low season (high price!), hotelkamer voor een week, plus kosten ter plekke.</p><p>Het maakte me niet uit dat daarmee de bonus op was. Ik moest en zou naar <em>nonna</em>.</p><p><strong><em>Ik</em></strong> had niet de moeder-schoondochter-kleindochter band om aan vast te klampen. Ik was de enige van de Nederlandse tak van de familie die afreisde naar Sardinië om zieke <em>nonna </em>te zien. <em>En, o, San — wil je dan gelijk even naar de gemeente daar om iets voor ons te regelen? </em>Aldus ouders.</p><p><em>Doe het lekker zelf! </em>schreeuwde mijn hoofd.</p><p>Maar ik zei niets. En deed trouw wat me was opgedragen. <em>I was the good girl</em>, immers.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/652/1*k1zBEvUWQQwoxcoVPagoeQ.png" /></figure><h3>Vertegenwoordiging</h3><p>Het was mei toen het bericht mij bereikte dat mijn <em>nonna </em>was overleden. Verdriet alom. Dat betekende dat ik als de wiedeweerga tickets moest regelen. Voor drie.</p><p>Mei op Sardinië. Een lekker voorjaarstemperatuurtje? Ja, normaal wel. Dat jaar? <em>Nope. </em>Het regende. Veel.</p><p>Het huis van <em>nonna </em>was al een tijdje niet bewoond geweest (ze verbleef zelf inmiddels in een tehuis) — alleen mijn ouders hadden er gebruik van gemaakt. Tijdens de <em>vakantie</em>. En het huis was kouwelijk. Vochtig. De dekens klam en muffig. Al was het huis gelucht en waren de bedden opgemaakt door een tante. Er was maar één (hout-)kachel, in de keuken.</p><p>Als het aan mij had gelegen, hadden we dan ook een hotel geboekt. Maar er was gekozen om ons in het huis te laten slapen. Kostenbesparing.</p><p>Een onderdeel van een begrafenis op Sardinië is de laatste eer bewijzen: vanuit de kerk — waar de mis is gehouden — loopt men dan in colonne door het dorp naar de begraafplaats.</p><p>Het was een behoorlijke wandeling en de kou was in de kerk in onze lichamen getrokken. Maar gelukkig kwamen we vlak langs het huis van <em>nonna</em>, want Lief en ik voelden het dringen. Ik fluisterde mijn broer in dat we er even tussen uit zouden glippen om snel naar de toilet te gaan. Mijn broer hield me tegen:</p><blockquote>‘Dat kun je niet maken. Dit is de laatste eer. En wij zijn hier als vertegenwoordigers van papa.’</blockquote><p>Ik keek hem verontwaardigend aan.<em> ‘Wat?’</em> Ik was daar voor niemand anders dan voor mijn <em>nonna, </em>en om afscheid te nemen<em> — </em>niet voor mijn vader! De woede laaide weer in mezelf op. Dat gedoe met die tradities ook.</p><p>En nu dan? Op een houtje bijten? Urine laten gaan?</p><p>Omdat ik — toen nog — de goede (klein-)dochter wilde zijn, sloten Lief en ik de blaas in gedachten af — en door!</p><p>Wat zich op de begraafplaats voltrok, kon zo in een film.</p><blockquote>Mijn Italiaanse familie<em> </em>bij de kist. Wij, de kleinkinderen uit Nederland, ernaast. Knarsende kaken, ogen vol verdriet, tranen inhouden.</blockquote><blockquote>De dorpelingen kwamen.</blockquote><blockquote>Zagen de familie, zagen ons. Je hoorde ze denken: <em>ah, uit Olanda</em>. <em>Waar zal hij zijn? </em>Nog een keer kijken.<em> </em>Nou, dan maar even vragen.</blockquote><blockquote><em>Hand uitgestoken: </em>gecondoleerd<em>.</em> ‘Tua pappà?’</blockquote><blockquote>‘Non c’è. Arriverá a agosto.’</blockquote><blockquote>Een knik.</blockquote><blockquote>Keer op keer dezelfde woorden:</blockquote><blockquote>Vader — nee, die is er niet, maar hij komt! In augustus.</blockquote><blockquote>Een blik, een knik.</blockquote><blockquote>Volgende dorpeling.</blockquote><p>Gotver. Nu staan we mooi hier zijn zaak op te knappen. We komen in augustus, <em>my ass</em>. Vertegenwoordigers, <em>my ass.</em> Ik dacht terug aan de woorden van mijn moeder toen we mijn Nederlandse oma na een operatie in het ziekenhuis opzochten.<em> “Nee, je vader is er niet. Hij houdt niet van ziekenhuizen.” </em>Nee,<em> ik</em> deed het voor mijn lol.</p><p>Nee, ik stond hier, op de begraafplaats, voor mijn lol.</p><p>Eigenlijk had ik tegen de dorpelingen willen zeggen:</p><h4>Nee, hij nam niet eens de moeite om te komen. Snapt u dat nou? Een zoon die niet naar de begrafenis van zijn eigen moeder komt?</h4><p>In plaats daarvan hield ik me stil, met een blaas die steeds harder om aandacht schreeuwde. <em>Maar mijn oma, mijn lieve nonna was dood.</em></p><p>Hij moest het nog even volhouden.</p><p><em>Ik heb het nooit kunnen plaatsen, hun beslissing om niet naar de begrafenissen van zijn ouders te gaan. We gingen altijd naar Sardinië op vakantie. Er werd witgoed meegenomen uit Nederland, omdat het op het eiland duurder was. Ze droegen bij aan huishoudkosten als we er waren. Er is zelfs ruzie gemaakt over het disrespect dat één tante had getoond ná het overlijden. Er was, zover ik kon zien, liefde over en weer.</em></p><p>Het is tekenend dat ik zelf niet bij de begrafenis van mijn vader was. Het lijkt haast in scène gezet.</p><p>Dat is niet zo.</p><p>Die druilerige lentedag, op Sardinië, was de laatste keer dat ik <em>eventjes</em> de plaats innam van vader. Dat ik rekening hield met traditie, met hun verlangens. Ik vertegenwoordig nog maar één persoon:</p><p>MEZELF.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/616/1*kW5GUbHn_TTctzIVpAUy6Q.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f13fa21f96ec" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Woede inhouden is aangeleerd gedrag]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/woede-inhouden-is-aangeleerd-gedrag-8d19edf08ab6?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8d19edf08ab6</guid>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[writer]]></category>
            <category><![CDATA[anger]]></category>
            <category><![CDATA[ptsd]]></category>
            <category><![CDATA[woede]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Nov 2026 22:25:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-01T22:25:35.540Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Leer het maar eens af!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/374/1*AJ6bmRJrBQjVnRyve20QxQ.png" /><figcaption>Copyright Moereezaa</figcaption></figure><p>Nog voordat ik kon denken ‘zal ik?’ hakte ik in op het bolletje dat eigenlijk de voorverwarmde oven in had moeten gaan. Door het geweld verschoof het op het aanrecht. Ik wilde het tegenhouden.</p><blockquote>‘Auw.’</blockquote><p>Gaatje in topje van de duim, bloed. Pleisters. Klaar.</p><figure><img alt="Artwork “Breastness” by Moereezaa, Zen Tangle style" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/590/1*VeC0ELMu3VzThz1zjtm2aw@2x.jpeg" /><figcaption>Artwork “Breastness” by Moereezaa</figcaption></figure><p><em>De Zen Tangle “Breastness” hierboven heeft wat van mijn woede geabsorbeerd.</em></p><p>Ik háát mijn borsten. PUNT.</p><p>Ik ben pislink om waar ze voor staan: <em>vrouwelijkheid </em>en <em>ingesnoerd </em>zijn. Had de natuur mij geen kleinere kunnen geven? Die kutbh’s — ze zitten nooit lekker. Bovendien: bestaan er vrouwen die bh’s <em>niet </em>uit gooien op het moment dat ze thuis zijn en de boel de boel kunnen laten?</p><p>Toegegeven — ik heb sowieso een haat-liefde relatie met mijn <em>ladyparts</em>. Hoe vaak ik niet heb geroepen dat ik in een volgend leven terug kom als jongetje — ik ben met tellen gestopt.</p><p>Daarnaast zitten borsten — <em>tieten, bledders, het bos hout voor de deur, o ja, boezém</em> — je gewoon in de weg bij activiteiten. Denk maar aan het 80’s nummer van Malcolm Mc Laren: <em>Something’s Jumping In Your Shirt</em>.</p><blockquote>No matter what I do, no matter what I say<br>My t-shirt’s changed since yesterday<br>I look into the mirror and my t-shirt’s got a mark<br>I guess it’s just because my life is falling apart<br>But I felt something hurting<br>And a boy said,<br>There’s somethin jumpin!</blockquote><blockquote>“Groeien ze al een beetje?”</blockquote><p>Er zit ook een trauma aan vast. De ontwikkeling van borsten van tienermeisjes hebben een eigen ritme — net als de start van de eerste menstruatie. Ik was later dan het gemiddelde en dat heb ik geweten.</p><p><em>Picture this.</em></p><p>Ik stond als tienermeisje in de huiskamer van mijn oma. Zij kwam van de toilet af en liep op me toe. Zonder een waarschuwing vooraf, kneep ze in mijn borsten, terwijl ze me koeioneerde:</p><blockquote>“Groeien ze al een beetje?”</blockquote><p>Met mijn mond vol tanden, schaamde ik me tot in mijn DNA. Ik trok wit weg en wilde gewoon <em>verdwijnen</em>.</p><p>“Mama!” riep mijn tante, die ook in de huiskamer zat.</p><p>Oma hernam haar plaats op de bank, nam haar zoveelste sigaretje, en ik pakte de <em>Story </em>— die zij en tante deelden — en plofte ergens neer. Ik brieste van binnen, maar zei niets.</p><h4>Op de Zen Tangle zie je bovenaan de getekende borsten twee handen. Rara, wiens handen dat zijn.</h4><p>Oma was dan verantwoordelijk voor het borstentrauma, maar voor het gros moest ik toch echt binnen het eigen gezin zijn. Zoals mijn EMDR-therapeut en ik vaststelden: het is veel. Maar waar een wil is…?</p><h3>Blijven</h3><p><em>Als ik in een low zit en uitputting nabij is, dan is zware depressie niet ver weg. Zo ook vorige week.</em></p><blockquote><em>‘Ik kan niet meer!’</em></blockquote><p><em>Het is iets meer dan een fluistering.</em></p><p><em>Lief heeft zijn oordopjes in, zit in zijn kamer, hoort me niet.</em></p><p><em>Wat moet ik, nu ik bijna niet meer kan? Ik sla op mijn armlegger van de bureaustoel; voel de nijd in me opwellen. Bobby kijkt ietwat verschrikt op van zijn speelplaats en priet— ik stel hem gerust:</em></p><blockquote><em>‘Niets aan de hand, schatje, Sandra moest even wat kwijt.’</em></blockquote><p><em>Ik sta op en druk een kus op zijn snavel. Dan plof ik weer neer en druk mijn voorhoofd tegen een handpalm aan. Zet mijn elleboog stevig op de armlegger. Ik gluur naar de Boeddha tegenover me. Hij zwijgt. De led-kaars brandt.</em></p><p><em>Afleiding. Ik heb afleiding nodig: </em><strong><em>boeken</em></strong><em>, </em><strong><em>nu</em></strong><em>!</em></p><p><em>Ik pak een zware bundel van Kader Abdolah op; sla hem open bij de boekenlegger. De woorden komen niet binnen.</em></p><p><em>Ik sluit het liefst voor eeuwig de ogen. Dat is de leugen die depressie me voorhoudt.</em></p><p><em>Een vraagteken zwerft achter mijn oogleden. Het is de echo van een verzuchting van Lief vlak voor het slapengaan, een paar avonden ervoor:</em></p><blockquote><em>“Je gaat niet weg, hoor. Laat me niet alleen achter...”</em></blockquote><p><em>Hij erkende dat het een egoïstisch verzoek was: ik weet hoe zwaar je het hebt. Was in tranen.</em></p><p><em>Er is iemand uit onze vriendenkring gestorven. Sterfte geeft altijd stof. Stof tot denken over sterfelijkheid. Over gemis. Over achterblijven na een leven van samenzijn.</em></p><p><em>Ik beloofde dat ik zou blijven.</em></p><p><em>Ik beloof altijd dat ik zal blijven. Zolang ik het zelf in de hand heb, dan.</em></p><p>Hoofdpijn die was vertrokken is weer thuis. Mijn fantasie geeft er een draai aan: mevrouw Hoofdpijn heeft een rondje door het dorp gemaakt, verveelde zich, en besloot dat mijn hoofd een betere locatie was.</p><p>Ik ben het vanzelfsprekend niet met haar eens.</p><h3>De beuk erin</h3><p>Gisteren was ik zo kwaad op alles dat ik naar boven stampte en met een schuimrubberen staaf inbeukte op de bokspaal.</p><p>Het duurde maar een paar minuten. Ik zag, hoorde even niets. Beuken, slaan, de kop eraf, nu!</p><p>Daarna ging het wat beter. Had ik best wel een oké avond – tot een uur of tien. Maar de demon krabde, pulkte, lachte als een hyena.</p><p>Ik had beter moeten weten dan te denken dat woede met lezen in bed zou verdwijnen. Een boek lezen is afleiding – nee, uitstel. <em>Kwam</em> met uitstel maar afstel!</p><p>De demon kent onze spreekwoorden niet; wil ze ook niet leren. Hij bulderde toen ik vanochtend wakker werd:</p><blockquote>‘Quetiapine houdt mij niet tegen – dat weet je toch?’</blockquote><p>Ik weet het. En toch blijf ik proberen. Ik heb immers beloofd niet te vertrekken.</p><p>Ik heb de angst dat ik ooit – als deze depressie aanblijft tot in de eeuwigheid – de belofte die ik aan Lief deed moet breken. En toch wil ik geloven in herstel, in een nieuwe episode in mijn leven. In een leven samen met mijn lief, waar we leuke dingen kunnen doen.</p><p>En daarvoor moet ik EMDR blijven doen; hoe zwaar het ook is om a. naar de afspraken te gaan, en b. na iedere behandeling de moed te vinden om de nawerking te accepteren voor wat het is.</p><p>Al is het woede.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/483/1*o35kiV6umOFatZudnuxDXg.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8d19edf08ab6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Quotes uit gelezen boeken]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/quotes-uit-gelezen-boeken-758a3f360f96?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/758a3f360f96</guid>
            <category><![CDATA[words]]></category>
            <category><![CDATA[boeken]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[writer]]></category>
            <category><![CDATA[haruki-murakami]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Oct 2026 19:06:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-25T19:06:01.498Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De aangever van gedachten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_9jmkAGc0drkZS2RS7xjlg@2x.jpeg" /><figcaption>Foto auteur</figcaption></figure><h4>‘Lezen is als energie verplaatsen zonder je lichaam te bewegen. Parallelle paden die door je zintuigen worden bewandeld.’</h4><p>Deze woorden kwamen tot me. Heb ik ze zelf bedacht of zijn ze – via vergeten routes – bij me gearriveerd?</p><h3>Spoofing</h3><p>Als ik lees, of dit nou fictie of non-fictie betreft, is een potlood of een pakje post-it <em>flags</em> niet ver weg. Een tekstdeel inspireert me of, nog krachtiger, ráákt me. Ik weet dan dat ik die woorden wil herlezen, erover wil nadenken, in wil haken — altijd op zoek naar betekenis in mijn eigen bestaan.</p><p>De woorden komen met energie, een vermogen van de schrijver dat kan overslaan op de lezer. Dat heeft een reden. Om de lezer te grijpen, om het verhaal te <strong>be</strong>grijpen.</p><p>De woordenschat van iedere taal is geen vastgezet aantal – een taal dijt uit. Er gaan ook woorden <em>dood</em>: ze raken uit schwung. Geen mens gebruikt bijvoorbeeld nog het woord <strong>tempeest</strong>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*oP5MKrUxj_dx7x4xlIRXIg.png" /><figcaption>Copyright <a href="https://synoniemen.net/index.php?zoekterm=tempeest">Synoniemen.net</a></figcaption></figure><p>Maar we worden sinds onze online aanwezigheid <em>doodgegooid</em> met nieuwe woorden: <em>cyber</em>criminaliteit, firewall, en ken je deze al?</p><blockquote>Spoofing.</blockquote><p>Dan word je gebeld en verschijnt je eigen telefoonnummer in beeld. Yep, cybercriminaliteit. <a href="https://community.kpn.com/online-veiligheid-25/gebeld-door-je-eigen-telefoonnummer-dit-is-spoofing-656585">KPN vertelt.</a></p><p>Eigenlijk is het een beetje zoals het heelal. Ik stel me zo voor dat er sterren verdwijnen om ruimte te maken voor nieuwe. Misschien is het met letters ook zo. We gebruiken en hergebruiken ze, voor verschillende woorden.</p><p>Waar ze in de tussentijd achterblijven, dat is net zo magisch als het universum zelf.</p><p>Singer/songwriter Jason Mraz vroeg het zich ook al eens af.</p><blockquote>‘Do you ever wonder what happens to the words that we send</blockquote><blockquote>Do they bend? Do they break from the flight that they take</blockquote><blockquote>And come back together again? With a whole new meaning</blockquote><blockquote>And a brand new sense completely unrelated to the one I sent’</blockquote><p>Bron: Song <em>Did You Get My Message</em></p><h3>Schriften</h3><p>Voor mij zijn schriften – het liefst die met mooie kaften – dan ook onmisbaar. En bijzonder dierbaar. Niet alleen staan daar mijn overpeinzingen, quotes uit boeken en magazines en wat strofes voor toekomstige gedichten in – ik leer mezelf beter kennen door te schrijven. Ik praat geluidloos met mijn onderbewustzijn, een muze, of energie die om me heen is. En kom dan vaak tot, tot, ja, wat eigenlijk? Ik kom dan ergens waar <em>iets</em> mij verwacht.</p><p>Een passage uit het boek <em>Lord M </em>van Arthur Japin is in één van mijn schriften beland, met daarbij een tekst van mijn hand.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A3g12x0kQMjNF9jY3UTA5A@2x.jpeg" /></figure><p>Mijn woorden:</p><p><strong><em>Ik verhul me achter woorden en getrokken lijnen. Schrijven en tekenen is mijn Bal Masqué. Ik ben de enige menselijke danser op de vloer. Om mij heen zwieren woorden en schetsen. Met hen heb ik plezier. Pas dan kan ik vrij zijn.</em></strong></p><p>Als je mijn journals, de schriften met zelfgeschreven gedichten, de art journals, en de non-fictie boeken vol met mijn aantekeningen en highlights bij elkaar neemt, dan leer je me kennen zonder met me hoeven te spreken.</p><p>Je hebt dan de essentie van mij te pakken. En helemaal als je mijn online schrijfsels erbij optelt.</p><p>Een gedicht uit een van mijn schriften.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yxVcpEIFyM18NKgkAPNokA@2x.jpeg" /></figure><h3>Zitvlees</h3><p>Als je boeken leest waarin schrijvers hun schrijfproces uit de doeken doen, dan komt dit vaak ter sprake:</p><p><strong>Lees! </strong>Een schrijver moet <em>first and foremost</em> een lezer zijn.</p><p>EN</p><p><strong>Ontwikkel zitvlees. </strong>Denk niet dat schrijven zomaar gaat.</p><p>Op dit moment leert Haruki Murakami me in zijn boek <em>The city and its uncertain walls </em>te laveren tussen het onbekende (schaduw) en het bekende (realiteit). Hoe dieper je in het verhaal duikt, hoe groter het besef dat je niet echt kunt weten wat nou de werkelijkheid is in het verhaal.</p><p>Het is een boek dat je niet snel wilt wegleggen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/846/1*SWzmy-0OZp4hblYYP0zfTQ.png" /></figure><p>Ik heb altijd gedacht dat water niet alleen essentieel is voor het voortbestaan van de natuur, het leven. Maar dat water leven ís! Dat de steeds veranderende wolken een laag van het universum is – een laag dat verhalen vertelt door middel van steeds veranderende vormen. Net als golven in een zee. Niets is ooit hetzelfde en toch is het gewoon.</p><p>Gisteravond, met alleen leeslicht om me heen, had ik niet door dat ik al twee uur aan het lezen was. Tot mijn nek begon te protesteren. Ik verkaste naar bed. Kroop er vervolgens met tegenzin weer uit om mijn Quetiapine (een middel dat me rustig laat slapen; angsten en nachtmerries tegenhoudt) te nemen. Een half uur later móest ik het boek wegleggen omdat het medicijn langer lezen niet meer toestond — prikkelingen en suizen in het hoofd, zware oogleden, concentratie nam af.</p><p>Het is ochtend. Ik kan verder met lezen. De hoofdpersoon bevindt zich in een bibliotheek – maar is daar zijn werkelijkheid?</p><p>En: waar is de mijne? Is schrijven en tekenen – je verbinden tot iets dat je niet kunt zien – mijn realiteit? Of één van de schaduwlevens?</p><p>Een ding is zeker. Ik was het die dit schreef:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FrBugiI1oPgvOwJx_rXdKg@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=758a3f360f96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ze stampt en stompt]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/ze-stampt-en-stompt-0c5de7d029fb?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0c5de7d029fb</guid>
            <category><![CDATA[mental-health-awareness]]></category>
            <category><![CDATA[kwetsbaarheid]]></category>
            <category><![CDATA[trauma]]></category>
            <category><![CDATA[boosheid]]></category>
            <category><![CDATA[schrijver]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Oct 2026 20:27:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-18T20:33:29.383Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het gaat om hem.</p><figure><img alt="Bomen, met een blauwe lucht erachter." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bKujkPVlB38kJx-y-2wzog@2x.jpeg" /><figcaption>Copyright Moereezaa</figcaption></figure><p>Hij is bijna een jaar dood. De man die ik jarenlang papa, pap, pa heb genoemd. <em>Babbo</em> was hij alleen als ik het óver hem had. Met Italianen.</p><p>Ik had vandaag permissie nodig om te kunnen huilen. Om te erkennen dat ik, soms, een beetje verdriet voel. Om te zeggen:</p><p><em>Ja, hij was dan als etter (voor mij), maar ik ben voortgekomen uit hem en haar. Hoe ik ook tegenstribbel, wat van zíjn bloed, zijn temperament, zijn genen, zijn leven — is in mij opgeslagen.</em></p><p>Ik geloof niet dat hij mij haatte – al kun je zijn woorden en de toonzetting ervan wel op die manier interpreteren.</p><p>Wat ik wél geloof is dat hij niet goed kon leven met waar ik voor stond: <strong>modern</strong>, <em>zelfstandig</em>, <strong><em>feminist, </em></strong>belezen en bewogen.</p><p>Onverenigbaar met zijn traditionele waarden.</p><p>Hij en ik – we konden geen gesprekken voeren. We praatten op verschillende niveaus, emotioneel en taalkundig. We hoorden elkaar, begrepen elkaar nauwelijks.</p><h3>Kinderen</h3><p>Een fel punt van discussie was:</p><p><strong>Dé kinderwens.</strong></p><p>Die had ik niet. Die had mijn Lief niet.</p><p>Dat kon hij maar moeilijk verkroppen. <strong>Zijn avalanche aan woorden kwam hierop neer:</strong></p><blockquote>Het leven is waardeloos zonder kinderen.</blockquote><p>De discussie vlamde hoog op, kreeg respectloze elementen, en liet mij met hoofdpijn en furiositeit achter.</p><p>De<strong> bottom line</strong>: <em>discussies met hem was per definitie moeilijk te volgen én een pulserende kwelling.</em></p><p>Waarom kon hij niet normaal doen? Praten zonder het te laten ontaarden in kwets-uren. (Dit woord is bewust in tweeën gehakt; het waren <em>uren</em> waarin werd <em>gekwetst</em>.) Samenzijn zonder <em>een wapen</em> te trekken: schreeuwen en kleineren.</p><p>Met de jaren werd het oplappen van een getroffen hart – het mijne – dan ook een steeds zwaardere opgave. En één die ik uit het zicht van zijn vilein moest uitvoeren. Pas als drooglegging van tranen gegarandeerd was, kon er weer worden nagedacht over een verplicht bezoekje aan de ouders.</p><h4>Het kwetsbare kind</h4><p>Ik weet niet of ik hem haat – mijn furie denkt van wel.</p><blockquote>Ik wil dit niet – huilt het stampvoetende kind dat ik ook ben.</blockquote><p>Hij was ook haar papa. De papa waarvoor ze de lunchbox klaarmaakte (wit brood, ham of kaas, stronkje witlof of een tomaat). De papa die haar wandtafel weer vastzette als die los was komen te zitten. De papa waarmee ze <em>De Dikke en De Dunne</em> keek. De papa aan wie ze vroeg:</p><blockquote>Mag ik mee, pap – een stukje rijden?</blockquote><h3>Woede</h3><p>Kwetsbaar kind of niet, de emoties gaan als een waterval: <em>even</em> zijn er tranen, maar zodra ze – symbolisch gezien – over de kromming van de rots naar beneden storten, duikt woede kolkend het kabbelende water in.</p><blockquote>‘Hier – deal er maar mee, rotzak!’</blockquote><p>Ik wil me door een imaginair wak laten zakken, maar dan komt al snel de pijn spartelend boven water – <em>bijna</em> was ik <em>verdronken</em>.</p><p><strong>Bijna </strong>was ik uit het raam gesprongen.</p><p>Ik heb mezelf proberen te wurgen, meerdere keren. Ik heb mezelf met de nagelschaar gestoken, meerdere keren. Mezelf blauwe plekken gegeven. Mijn eigen haar in furie gekortwiekt, meerdere keren. Mezelf met het broodmes toegetakeld, meerdere keren. Haatteksten op mijn arm gekladderd, meerdere keren. Op de muur geverfd dat ik <strong><em>ugly</em></strong> was, op diverse plekken. Mezelf een bitch genoemd. En aan een vriendin geschreven dat ik een mislukking ben.</p><p>Hoevaak ik de tong tegen mijn spiegelbeeld heb uitgestoken vergezeld met de woorden ‘Ik haat je’? Te vaak om te kunnen onthouden. Ook roep ik minstens twee keer per maand – als ik het mentaal en fysiek niet meer trek – dat ik dood wil.</p><p>En dát herinner ik me zodra ik woede voel.</p><blockquote>Deal er maar mee, rotzak!</blockquote><p>Maar wat moet ik met die woede, als dat kwetsbare kind <em>in me</em> niet heeft geleerd boosheid naar haar vader te uiten?</p><blockquote>Ik wil mezelf wat aandoen.</blockquote><blockquote><strong>Mag niet!</strong> Je bent boos op <strong>hem</strong>.</blockquote><blockquote>Een bal in mijn buik dijt met de minuut meer uit. Ik wil chocolade.</blockquote><blockquote><strong>Mag niet!</strong> Dan word je dikker.</blockquote><blockquote>Mijn wangen beginnen te gloeien. Ik voel de ogen verschieten van vriendelijk naar des duivels. <strong><em>Als je hier stond, eikel, dan… dan…</em></strong></blockquote><blockquote><strong>Dan wat? Dan niks.</strong></blockquote><blockquote>Mijn hoofd wordt een kloppende wond; de inhoud begint te borrelen. Het kookpunt is nabij. Het ettert! Was er maar een antibioticakuur voor een mentale aandoening.</blockquote><blockquote>Dat is er ook; het heet antidepressiva!</blockquote><blockquote><strong>Wise ass.</strong></blockquote><p>Ik kan niet schelden. Ik kan niet schreeuwen. Ik krijg de emotie niet uit mijn keel. Hij blijft hangen op mijn stembanden en ik word hees.</p><p>Als ik overmand ben door woede, wordt mijn keel dichtgeknepen. Ik herken het; Lief weet het. Hij moet dan herhaaldelijk vragen wat ik zeg omdat ik zo zacht praat.</p><h3>De rem</h3><p>Ik WIL geen keel opzetten. Dat werd al genoeg gedaan, in het ouderlijk huis. <em>En</em> in Italië – als we daar waren. Italianen praten op een andere frequentie.</p><p>Ik WIL niet schelden. <em>Kut, klootzak, eikel</em> – verder kom ik niet, al zou ik mezelf dwingen. Het gaat sissend, als een fietsband die lek is.</p><p>Boosheid komt er <em>wel</em> uit als ik teken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NEZwUXCCZQux2DhxYiya1A@2x.jpeg" /><figcaption>Copyright Moereezaa</figcaption></figure><p>Mijn gezicht gloeit koortsig. Ik zit achter mijn bureau en mijn geheugen neemt me mee terug naar 2017.</p><blockquote>Ben je boos?</blockquote><p><strong>Hij</strong> wist het donders goed. Iedereen daar wist het.</p><p>Hij wist ook donders goed dat ik het niet <em>there and then</em> met hem aanging. Een potje matten, met woorden. Ik hield me aan de zelf opgelegde status quo: <em>laat het niet weer ontsporen</em>. Aka: de rem.</p><p>Met ijskoude lippen kreeg hij drie laatste kussen op zijn wangen. ‘Doei.’</p><p>Ik heb hem daarna nog één keer gezien, op de bruiloft van mijn broer.</p><blockquote>‘Jij en ik gaan niet samen’</blockquote><p>had hij eens gezegd.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VfOjzIueIUxUS_iCdNsb2A@2x.jpeg" /></figure><p>Depressie, suicidaliteit, een verstrikt brein — het laat me kiezen.</p><p>Eindelijk was daar: mijn Zelf.</p><p>En ze is furieus.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0c5de7d029fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De huid heelt]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/de-huid-heelt-712d62112aa9?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/712d62112aa9</guid>
            <category><![CDATA[zwarte-schaap]]></category>
            <category><![CDATA[desperate]]></category>
            <category><![CDATA[scapegoat]]></category>
            <category><![CDATA[ptsd]]></category>
            <category><![CDATA[puntkomma]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Oct 2026 22:07:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-11T18:46:19.178Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>het hart niet.</p><figure><img alt="An eye drawn on a desk calender." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*sA2tpXPHXQ-CvO_mMNR76w.png" /></figure><p>Het mooie aan tijdelijke tattoos, is dat je kan zien of het wat voor je is voordat je de stappen zet naar een tattooshop. Ik heb al diverse <em>tijdelijke</em> gehad, maar nooit het gevoel dat die moesten blijven.</p><p>En toch is er één die me helpt.</p><p>Mijn rechterarm is de afgelopen jaren het slachtoffer geweest van veel <em>attacks</em>. Het begon met slaan, stompen en leidde naar tot bloedens toe huid openkrabben. Het waren geen aanvallen van buitenaf, nee – ik had mezelf de oorlog verklaard.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/319/1*A7l9347PdJbrhpI8KSquGQ@2x.jpeg" /></figure><p>Krabben nam op een gegeven moment af, en ik dacht dat ik een vicieuze cirkel had doorbroken – hoera! Wat overbleef waren minuscule littekens, die alleen <em>ik</em> zag (ik wist immers waar ze zaten…).</p><h3>Succes</h3><p>Niet alleen sloeg ik me zelf niet meer – ik werd door mijn toenmalige psychiater betiteld als <strong>succesverhaal. </strong>Ze schreeuwde het bijna van de daken.</p><blockquote>‘Kijk goed naar Sandra,’ verkondigde ze aan de dames van de receptie, ‘haar zie je hier niet meer terug.’</blockquote><p>Het was waar, het gíng ook goed.</p><p>Na een sprankje vreugde, zonk mijn moed in de schoenen. Ik mocht niet meer terugkomen. En wat als het niet meer goed ging?</p><p><em>Succesverhaal</em>? Lief bedoeld.</p><p>Reden om trots te zijn als behandelaar? <em>Vast</em>.</p><p>Maar toen gebeurde er wat.</p><p>Als in een regelrechte maffiafilm, werd mijn mond gesnoerd. <strong>Spam, spam, spam</strong> – zei Facebook, zei Instagram.</p><blockquote><strong><em>Foei</em></strong><em>, zei Meta. </em><strong><em>Wij hebben gehoord dat je dingen doet die echt niet door de beugel kunnen. Je krijgt met de digitale stok!</em></strong></blockquote><blockquote>En dus kreeg ik restricties op mijn eigen social media pagina’s. En waarom – dat mocht ik lekker zelf uitzoeken. Dus checkte ik de community rules: guns, posing as others, online abuse, sex – the usual suspects…</blockquote><p>What the freaking f*ck?</p><ol><li>Ik ben er nooit achtergekomen <strong>wie </strong>de spammelder was– al kon ik wel wat bedenken. <em>De posts waar het om ging hadden links. Links naar mijn eigen blog. Waar ik blogde over mental illness en over, tja, hoe groot het trauma is en hoe het in mijn schoot belandde.</em></li><li>Foei, zei de <em>familie</em>. Tenminste, 1 + 1 is nog altijd twee. Gefrustreerd dat ik als spammer was aangemeld (de online versie van de mond afplakken met tape) en geen medewerking kreeg van Meta, ging ik bij mijzelf te rade. Hoe, hoe, hoe sluit ik dingen uit? Ik ging als volgt te werk: <em>Ik veranderde de naam van de blog, zodat de hyperlink meeveranderde. Ik blokkeerde de familieleden. En postte de link naar de blog post opnieuw. En werd, ja hoor, niet meer aangemerkt als spam. Door niemand niet. Dusss…</em></li><li>Maar Meta zou Meta niet zijn als ze zich niet achter de spammelder zou blijven scharen.</li><li>En toen had ik er dus schoongenoeg van. Ik zegde de Meta-kanalen op; ze waren toch giftig aan het worden. <em>Met de bezem erdoor!</em></li></ol><h3>Ver</h3><p>Iedereen kent zo’n beetje de uitdrukking <em>What happens in Vegas stays in Vegas</em>, maar ik had nooit verwacht dat de huizen van mijn <em>eigen </em>familie zich in die hete woestijn bevonden. Ze hadden social media blind gemaakt door met zand te strooien.</p><p>Ruziën heeft me altijd gigantisch veel energie gekost – als empathisch mens ben daar nu eenmaal niet voor gemaakt. Het enige dat ik kon doen, besloot ik, was voor mezelf blijven zorgen.</p><p>Ik moest terug naar af om mezelf opnieuw te kunnen opbouwen.</p><blockquote>‘Ga niet te ver,’ waarschuwde mijn moeder toen ze hoorde dat ik in therapie ging.</blockquote><p>Dat was ergens in 2001/2002, toen ik het niet meer alleen af kon. En pijn mijn dagelijkse beweging enorm afremde.</p><p>Ze had <em>gelijk</em>, die moeder van me, maar ze sprak de woorden wel uit tegen de verkeerde persoon. Het was de dader die <em>al jaren</em> te ver ging. Maar twijfel zaaien bij het <strong>zwarte </strong>schaap is nou eenmaal, euh, eenvoudiger dan haar macho man tot orde roepen. Wie weet wat voor avalanche <em>dat </em>had veroorzaakt.</p><p>De woede die ik had gevoeld tijdens het onderzoek naar de ware toedracht van de spammeldingen, haalde me langzaam in en ik duikelde recht achterover het zwarte gat in. Mensen die emotie (kunnen) uiten, gebruiken hun woede om iets te bereiken — wat dat ook is. Ik niet.</p><blockquote>‘Ik mag niks van jou! Ik loop nog eens weg!’</blockquote><blockquote>Ik had nooit geleerd dat ik de woede mocht uiten; ik was immers het lieve kind.</blockquote><blockquote>‘Ik wist toen ik zwanger was al dat je een lief meisje zou worden,’ zei mijn moeder.</blockquote><blockquote>Bovendien was ik als kind al eens door haar buiten de deur gezet met een koffertje met kleding omdat ik een paar keer had geroepen dat ik “nog eens weg zou lopen”.</blockquote><p>Maar <strong>deze </strong>woede was als een Griekse mythe: Zeus, de god van de bliksem, stampte door mijn innerlijke rust en slingerde bliksemstoot na blikstemstoot door mijn lijf om zijn gemoed tot rust te brengen.</p><p>En toen begon<strong> zelfdestructie 2.0</strong>.</p><p>Niet alleen werd ik weer hevig depressief, suicidaal, ook het zelfdestructief gedrag kwam in alle hevigheid terug. De nagel gebruiken was oud nieuws, het werd tijd voor het grove geschut: zelfhaat én het broodmes. Maar ook: in mijn eigen haar knippen. <a href="https://whyisthestartingpoint.blogspot.com/2024/09/a-head-full-of-health.html">Ik schrijf </a>over mijn relatie tot mijn haar in mijn Engelstalige blog (die ook alweer een tijdje stilligt, want ja, depressief enzo).</p><p>De 2.0. ging een tijd door. Niet constant. Niet dagelijks. Het was periodiek tijdens loodzware periode s— 4 jaar bij elkaar?</p><p>En nu heb ik dan een punt komma staan naast de geheelde wonden. Met de hoop dat ik het mes er niet meer in zet. Een punt komma voor alle keren dat ik in bed vocht. Maar eigenlijk gewoon woedend op hén was.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/515/1*e-q0-eIfSkAT45AN21LxNA@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=712d62112aa9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Als ik mijn arm niet mag beschadigen]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/als-ik-mijn-arm-niet-mag-beschadigen-84328a12ded1?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84328a12ded1</guid>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[schrijver]]></category>
            <category><![CDATA[inner-demons]]></category>
            <category><![CDATA[cptsd]]></category>
            <category><![CDATA[artist]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Oct 2026 09:45:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-04T09:45:37.359Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aka De <strong>zwarte</strong> <strong>dagen</strong>.</p><p>Het is een <em>nieuwe</em> constante geworden. Uit bed-zijn tijdens de loodzware zwarte dagen. Maar (voor het grootste gedeelte) uit bed zijn, betekent niet dat er geen demonen zijn. Sterker nog.</p><blockquote>‘Ze is langer wakker, we kunnen meer aanvallen plegen.’</blockquote><p>Zinsbegoocheling houdt huis in het hoofd en onder invloed van een Koreaanse serie die we nu kijken – <em>Dear Hongrang</em>, dat plaatsvindt in de <em>Joseon Era</em>, waarbij je kunt rekenen op veel zwaardvechters en macht en oppositie – word ik door gewapende demonen achtervolgd.</p><p>‘Ik wil weer snijden,’ biecht ik op.</p><p>Ik krijg één, twee, drie kusjes op de plek die nu net geheeld is. ‘Niet doen, hoor. Niet <em>mijn</em> lichaam pijn doen. Het kan er niets aan doen.’</p><p>Een flauwe glimlach plakt op mijn lippen. Ik knik. Ik zal het niet doen, maar o, wat wil ik het graag.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LN91Ku5GbGlYQP895ozO8Q@2x.jpeg" /></figure><p>Tien minuten later sta ik op de gang. ‘Als ik niet mag snijden…’ roep ik, ‘dan móet ik chocolade!’</p><p>‘Ga maar chocolade pakken!’</p><p>‘Moet je nog wat van beneden?’</p><p>Twee dagen later slaap ik in de middag. Ik weet dat ik het gevecht niet winnen kan – de zware moods blijven inmiddels langer hangen, fluctueren minder – en toch blijf ik het proberen. Na het avondeten beland ik al snel opnieuw in bed. Medicijnen in mijn mik en ogen dicht. Ik kruip in en uit nachtmerrie. Tot Quetiapine me helpt helemaal onder zeil te raken.</p><p>Weer een dag later, negen uur in de ochtend. Ik zit met het hoofd in mijn handen. Als ik van het bed opsta, vraagt Lief of ik een dekentje over hem heen kan leggen; hij heeft het koud.</p><p>Ik kleed me aan, ga plassen, poets de tanden, borstel mijn haar en prop het in een staart.</p><p>Met een hoodie aan buig ik over het bed heen.</p><blockquote>‘Ik ga naar buiten. Wandelen.’</blockquote><p>Het is geen lange wandeling; ik schat een minuut of 25. De aarde is verder weg dan Mars en toch loop ik op haar grond.</p><p>De chocolaatjes van drie dagen ervoor, die tot dan aan toe op mijn bureau lagen, waren weg. Twee dagen lang waren ze een teken dat ik sterker was dan het mes, dan emotie-eten.</p><p>‘Ik had gisteravond zin in wat chocolade,’ bekende Lief. ‘Voor bij de film.’</p><p>Ik was nijdig, maar hield het binnen. <em>Wees niet zo egoïstisch!</em> beet de criticus in mijn hoofd me toe.</p><h3>Waarom die woede?</h3><ol><li>Blijf van mijn <strong>mijlpaal</strong> af!</li><li>We hadden gisteren een <em>clash</em> gehad over wandelen. Hij maakte een geintje dat verkeerd landde. Ik kon het er niet bij hebben omdat mijn zelfbeeld al op ‘demon’ -stand was ingesteld: alles aan mezelf, alles <em>in</em> mezelf, werd door een bril van grimmigheid gezien. <em>Het grimmige, het zwartgeblakerde, het bijtende, het snijdende van het laag-bij-de grond-type </em><strong><em>bully</em></strong><em>. Een pester die ik, zelfs nu hij was gestorven, in echo’s terugvond.</em></li></ol><p>Lief kwam met koffie en, ja, chocolaatjes naar boven. Legde er drie weer op mijn bureau: ‘je mijlpaal is weer terug.’</p><p>Ik glimlachte. Natuurlijk zou hij de chocolade terugleggen – zo is hij. Maar het is niet hetzelfde. Dit waren <em>andere</em> chocolaatjes. <em>Hoe moet ik dit uitleggen?</em></p><p>Het is als <strong>een wisseltandje van een kind</strong>. Het tandje is met moeite door onzichtbare krachten uit het tandvlees geduwd. Het kind is er trots op. <em>Nu krijg ik een grotemensen tand.</em></p><p>Stel, een <em>andere</em> mama dan die van jou leent de wisseltand even, voor een nachtje.</p><p>Om er de volgende dag mee terug te komen: ‘Hier. Alsjeblieft. Je tandje terug. Ik was die van mijn eigen kind kwijtgeraakt toen ik het huis opruimde; vind je toch niet erg, hè?’ En kijkt naar mijn moeder: ‘De fee moest nog langskomen.’ Beiden lachen.</p><p>Niet alleen is die moeder niet eerlijk ten opzichte van haar eigen kind, ze heeft het niet op voorhand gevráágd.</p><p>Zo ook die chocolaatjes. Ik snap de redenatie wel; dat hoefde hij niet eens uit te doeken te doen.</p><blockquote>‘Jij was niet lekker en lag in bed.’</blockquote><blockquote>‘Ik wilde Bobby niet storen, want die was al uren aan het slapen.’</blockquote><p>Natuurlijk snap ik het. Maar ik hoef het niet leuk te vinden. Maar zelfs dan heb ik DE REM. Mijn EMDR therapeut had het vastgesteld: ‘je hebt nogal veel remmen in jezelf.’</p><p>Ja, de rem – de vastgeroeste kaders in mijn hoofd – had me tegengehouden: ‘Ach, doe toch niet zo moeilijk. Het zijn maar chocolaatjes. Hij heeft toch drie nieuwe neergelegd?!’</p><p>En dus glimlachte ik. En werd boos op de echo in mijn hoofd, die me zei dat ik een zielenpiet was als ik hiervan een BIG DEAL zou maken.</p><p>De volgende twee uur stond ik op <em>sniper</em> stand – alles wat ik vond, alles wat ik wilde (doen), werd afgeschoten.</p><p>Ik zweeg, steeds meer, steeds langer. Ik moest mijn aandacht erbij houden nu de demonen over mij heersten.</p><p>Na een laat ontbijt dook ik uiteindelijk toch mijn bed in. De pikzwarte dag – waar demonen me door een hellevuur trekken – was na een paar weken afwezigheid dan toch gearriveerd.</p><p>In de vroege avond stond ik – met frisse tegenzin – op. Meer dan muesli met yoghurt kon ik niet op.</p><p>Een uur later zat ik – als was er niks gebeurd – samen met Lief te genieten van een roze en daarna een <em>Twilight</em> hemel. Moe gestreden, niet gesneden, geen chocolade gegeten, had ik toch nog een onsje energie over.</p><blockquote>‘Kun je nog iets leuks doen?’ vroeg Lief voordat hij naar zijn kamer ging, muziek luisteren.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zVMqAUyXvhGlmqfLaH8obw@2x.jpeg" /></figure><blockquote>‘Tekenen.’</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u0hHcmJdj3TpqWH-hYr3Gg@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84328a12ded1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Plezier in kleine dingen.]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/plezier-in-kleine-dingen-0f667ab7ca22?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0f667ab7ca22</guid>
            <category><![CDATA[tekenen]]></category>
            <category><![CDATA[lezen]]></category>
            <category><![CDATA[kunst]]></category>
            <category><![CDATA[offline-first]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 26 Sep 2026 20:08:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-26T20:17:40.475Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het kan. <strong><em>Ook offline.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AhXqabrSEEzWTb0QGARUbA@2x.jpeg" /><figcaption>Copyright Moereezaa</figcaption></figure><h3>De reden dat ik dit schrijf, is omdat mijn buurjongetje van 7 jaar het op zich heeft genomen hun tuin op te ruimen.</h3><p>Terwijl hij bezig is, teken ik wat in mijn kamer op de eerste verdieping. Hun tuin grenst aan de mijne.</p><p>Er zijn geluiden van een bezem die over de grond gaat, het plastic van het “blik” van de stoffer en blik (wanneer zijn ze trouwens gestopt dit van<strong> echt blik </strong>te maken??) over stenen heen, geschraap van onkruid verwijderen.</p><p>Maar bovenal hoor ik zijn geneurie. Hij vindt het blijkbaar erg fijn in hun tuin.</p><blockquote>‘Ik neem nu wel een pauze. Ik ga later verder…’ roept hij naar zijn vader die nog binnen is.</blockquote><p>Tijd gaat rap. Ik kan me nog herinneren dat de andere twee kinderen van de familie bij ons aan de deur waren:</p><blockquote><em>‘Mama heeft een baby in d’r buik.’</em></blockquote><p><em>Ze zagen de frons op mijn gezicht. ‘Echt waar!’ zeiden ze stellig.</em></p><p><em>Dit was het moment dat een hoofd door hun deuropening naar buiten piepte. Mijn buurvriendin knikte hevig, waarop ik uitriep:</em></p><blockquote>‘Huh – je was toch al in De Overgang??’</blockquote><p><em>Tja – ook als je door De Overgang gaat, kun je vruchtbaar zijn. Dat wist ik al wel en mijn buurvriendin toen ook!</em></p><p>Een paar minuten later. Ik ben nog steeds bezig met tekenen, als blijkt dat de pauze van het bezige bijtje van korte duur is. Mijn raam staat open: het is immers een prachtige nazomer — euh — begin herfstdag, en dat overheerlijke neuriën wappert mijn kamer binnen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/438/1*mMWB3QdoXUE8qgT-5tdRJA.png" /><figcaption>Uit mijn Zen tangle Art journal</figcaption></figure><p><strong>Míjn </strong>pleziermomenten hebben niet met de wereld buiten te maken, maar met mijn wereld <em>binnen</em>: creativiteit en De Kunsten. Koreaanse films en series, boeken, beeldende kunst, Zen tangling en tekenen, schilderen, schrijven, poëzie, en…</p><blockquote>Het kunstmagazine <em>See All This</em> dat periodiek op de mat valt.</blockquote><p>De herfsteditie heeft een voorkant om bij weg te dromen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2LfWX4yHnHw9AqCd1Va2pw@2x.jpeg" /><figcaption>Copyright See All This</figcaption></figure><p>Zolang ik nog niet naar het museum kan (PTSS houdt niet zo van daarbuiten), is dit THE NEXT BEST THING.</p><p>Ook heb ik een nieuw stapeltje boeken om te lezen, dus me vervelen zal ik niet.</p><p>Blijkbaar is blauw dé kleur <strong><em>in </em></strong>mijn le<strong>z</strong>en.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*POToAcEXUDYcF7jkq4r0ng@2x.jpeg" /></figure><p>Op de foto (in alfabetische volgorde):</p><ul><li>Thomas Curran, <em>The Perfection Trap </em>(non-fictie, hoe perfectie je juist tégen houdt)</li><li>Rina Knoeff, <em>Wisseljaren </em>(non-fictie, menopauze vanuit historisch perspectief)</li><li>Benjamin Moser, <em>Anti-zionism </em>(non-fictie,<em> titel spreekt voor zich</em>)</li><li>Haruki Murakami, <em>The City and Its Uncertain Walls</em> (roman)</li></ul><p>Ik ben nu bezig in <em>The Perfection Trap</em> (overdag) en de roman van Murakami (vóór het slapengaan). Ben benieuwd welk non-fictie boek mij na het uitlezen van The Perfection Trap gaat uikiezen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0f667ab7ca22" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Als je kapot bent]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/als-je-kapot-bent-1a13018b6177?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1a13018b6177</guid>
            <category><![CDATA[ptsd]]></category>
            <category><![CDATA[nachtmerrie]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[pause-and-reflect]]></category>
            <category><![CDATA[artist]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Sep 2026 19:36:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-21T19:36:31.631Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>doe wat je kan en dan: pauze.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7Nv9xlllCpnoh4-dZRqblQ@2x.jpeg" /></figure><p>Ik heb het genoegen om me twee maal per maand <strong>anderhalve dag</strong></p><blockquote>buitengewoon goed</blockquote><p>te mogen voelen.</p><blockquote><strong><em>That’s it.</em></strong></blockquote><p>Dan ben ik mijn vrolijke, energieke Zelf.</p><p>Dan zie ik het leven – ook één mét trauma – positief in.</p><p>Dan zit ik hoog in creativiteit en enthousiasme, en is leven ‘gewoon’.</p><h3>Een onsje “gewoon” alsjeblieft — nee, inpakken hoeft niet.</h3><p>Sinds ik omgevallen ben, als een boom in een zomerbries – meer was er na decennia aan mentale mis-handeling niet meer nodig – is een gewone dag niet, euh, <em>gewoon</em>.</p><p>Een gewone dag – waarbij ik niet gestuurd wordt door (veranderingen in) mijn mentale staat – is een bijzonderheid voor mij.</p><p>Op die anderhalve dag gaat alles met gemak. Ben ik vrolijk. Kan ik <em>alles</em> waar ik me toe zet. Voel ik geluk-sprankelingen. Maar zoals dat gaat: aan alles komt een eind.</p><p>Na ruim anderhalve dag, valt er <strong>ergens</strong> een laatste enthousiaste uitspatting te verwachten.</p><p>Ik weet nooit wanneer die precies komt.</p><p>Maar dat is eigenlijk de essentie van <em>ieder </em>geluk-sprankelinkje:</p><blockquote>Voordat je je ook maar hebt gerealiseerd dat je je gelukkig voelt, is het weg. Als een vlinder die even op je shirt landt, om daarna weer weg te fladderen.</blockquote><p>Het laatste uitgelaten sprankelinkje was dit keer:</p><blockquote>‘Ik kook vandaag, Lief, ik roep je wel als het klaar is!’</blockquote><p>Lief kon boven goed horen wat geluk op dat moment inhield:</p><h4>Meezingen met DOE MAAR terwijl ik in de keuken sta</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/371/1*fEsy5yNhO8VWX6toFtnVJA@2x.jpeg" /></figure><p>Ik zing de woorden die ik kan drómen. Dein wat mee terwijl<em> ik easy br</em>eezy gehaktballen draai (speciaal voor Lief – hij is er dol op), aardappels schil, spinazie klaarmaak en alles op elkaar afstem.</p><p>Heerlijk.</p><p>‘Joehoe, eten!’</p><blockquote>‘Ik geloof NIET dat ik je dat ooit heb horen zeggen: <strong>joehoe</strong>,’ merkte Lief later op.</blockquote><p>Na het eten, nog aan tafel, met Doe Maar nog steeds aan, begin ik ineens met twee vingers enthousiast te drummen op tafel.</p><p>Mark schrikt op van zijn mobiele, onze gevederde knuffel Bobby laat een schriekkkk horen en gaat verzitten.</p><p>‘Het is niets! Sandra is gewoon enthousiast,’ roep ik. Maar plotseling vult dat <em>niets </em>vult mijn buik, want o, o, dat ene hypermoment staat meestal garant voor een beklemmend nagerecht:</p><p><strong><em>de wetenschap dat mijn mood niet alleen omslaat, maar dat mijn zonnige dag met directe ingang is beëindigd: tabee!</em></strong></p><p>Tranen springen in mijn ogen, de irissen verschieten van kleur: het dreigende duister is weer terug. De donkere blik.</p><p><em>Twee dagen later verklaar ik aan mijn psycholoog dat ik alléén op die goede dagen mezelf in de spiegel zie. Op de andere dagen is het óf moeder óf vader.</em></p><p><em>Het kind in mij vraagt zich nog steeds af waarom vader toch altijd zo boos was, op haar, op de wereld.</em></p><p><em>Het kind in mij vraagt zich nog steeds af waarom vader een vrijbrief kreeg om maar te zeggen wat hij te zeggen had, hoe hard of cru ook.</em></p><p><em>Het kind in mij vraagt zich nog steeds af waarom van haar verwacht werd zich hiertegen te kunnen verweren.</em></p><p><em>Maar het probleem met de waarom-vraag is: je krijgt er geen (eerlijk) antwoord op.</em></p><blockquote>‘Het is een nachtmerrie, een nachtmerrie op ho-hol…’ — Doe Maar</blockquote><p>Later die avond liggen we lepeltje-lepeltje in bed. Bang voor wat weer gebeuren kan, druk ik me zoveel mogelijk tegen mijn Lief aan. De Quetiapine heeft tijd nodig om me in slaap te sussen. Als mijn hoofd begint te tintelen, dan kan ik rekenen op <em>a deep sleep.</em></p><p>Het is niet zo dat ik niet op mijn eigen akkertje de slaap kan vatten; het medicijn helpt tegen angsten en nachtmerries.</p><p>Ik vind het al heel wat dat ik er tegenwoordig maar één nodig heb, 25mg, werking zo’n 12 uur.</p><blockquote>Er zijn <em>weer</em> gezichten in badkamertegels, handdoeken, muren; schimmen langs ramen en plinten; ogen, ogen, ogen terwijl ik de mijne dichtknijp.</blockquote><blockquote>Het lijkt op grip op de werkelijkheid verliezen. Hallucineren. Tussen realiteit en fantasie hangen.</blockquote><p>Dan geeft mijn hart een signaal: zijn slagen rommelen. Lijken een dip te hebben en weer terug te komen. Het afwijkende gedrag geeft aan dat ik van lighouding moet veranderen.</p><p>Lief is licht aan het snurken.</p><p>Ik hap hevig naar adem, heb het ontiegelijk warm, draai me om en schuif naar mijn eigen plek in het bed.</p><h3>That was yesterday.</h3><p>Zou Foreigner zingen.</p><p>Na het ontwaken vandaag stond ik in een rap tempo naast het bed. Voordat paniek de kans kon krijgen opnieuw mijn lijf te vullen, ging ik naar het toilet. In dit soort gevallen is automatische piloot de enige optie.</p><p>‘Gaat het?’</p><p>Ik knikte.</p><p>Ik loog.</p><p>Het ging niet best.</p><blockquote>Er was een uitputtingsslag.</blockquote><p>Maar ik had maar een wens:</p><blockquote>Zo lang mogelijk uit bed te blijven.</blockquote><p>Dus</p><blockquote><strong>tekende</strong> ik ‘Newborn’,</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LGtJHZdmFrJgtypSB3teYA@2x.jpeg" /></figure><blockquote><strong>las ik met horten en stoten in de Filosofie Magazine,</strong></blockquote><blockquote><em>Ik moest hierbij regelmatig het tijdschrift neerleggen, omdat de letters los dreigden te komen van de pagina’s. Of was</em><strong><em> i</em></strong><em>k het die dreigde los te komen van mijn focus</em>?</blockquote><blockquote><strong>vulde ik – als in een trance – bladzijden van mijn journal</strong> met existentiële vragen, bevindingen, en het gedoe dat leven lijkt te zijn,</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dQRybXm3JnNXN8_CEVkI0A@2x.jpeg" /></figure><blockquote><strong>mediteerde</strong> ik zodra ik dreigde overprikkeld te raken…</blockquote><p>Uiteindelijk belandde ik <em>alsnog</em> rond half vijf in bed. Een uur later stond ik weer op.</p><p>‘Je ziet er wel iets beter uit,’ zei Lief. ‘Ik zet over een kwartier de rijstkoker aan – goed?’</p><p>Ik vond alles best. En deed de deur open van Bobby’s verblijf. Hij had het ook moeilijk vandaag; het is rui-tijd; een rottijd. De pennen (waardoor nieuwe veren kunnen groeien) prikken door de huid van zijn lichaampje. Dat doet pijn.</p><p>Gelukkig kan ik hem wat afleiden door hem aan de kaft van de Filosofie Magazine te laten knagen. En door voorzichtig kusjes te geven.</p><blockquote>Als leven teveel is, wat blijft er dan over?</blockquote><blockquote>Pauze nemen.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZYafVjbb27gzBA66gh0pBQ@2x.jpeg" /></figure><p>Ja, ik was toch in bed beland. Maar ik heb in de tussentijd wel mooi artist- dingen gedaan.</p><p>Want dat ben ik: een <strong>artist.</strong></p><p>Ondanks, nee dankzij (!) de diepe dalen. Artists hebben wat te vertellen. In taal, in beeldende vorm – wat het ook is, wat de inspiratie ook drijft.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_BGinayaDedh1gIJ2d8dIA@2x.jpeg" /></figure><p>Deze hangt nu in de woonkamer: eye adrift. <em>Mocht je interesse hebben; het schilderij (gemaakt met Posca en Micron op Sakura</em> <em>papier</em>) <em>is te koop.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1a13018b6177" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Niets kan me bommen]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/niets-kan-me-bommen-614b8da20918?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/614b8da20918</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[creativity]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[healing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Sep 2026 21:08:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-14T15:06:22.930Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik was altijd begaan met alles en <em>iedereen</em>. Nu interesseert me weinig meer.</p><h3>Dit is niet helemaal waar.</h3><p>Ik geef nog steeds om dieren. En bepaalde mensen. En de natuur. En, en, en… maar alleen als mijn hoofd niet vol zit.</p><p>Als ik ruimte heb in mijn hoofd, dan denk ik aan relaties die uit elkaar zijn gevallen – als een herfstblad vlak voor de winter. Verregend, platgewalst, door tijd meegenomen.</p><p>Als ik ruimte heb in mijn hoofd, dan wil ik het liefst <strong><em>nu</em></strong> afspreken. Maar mensen werken, hebben afspraken, levens die binnen agenda’s vallen.</p><p>Míjn agenda is leeg. Met uitzondering van afspraken met behandelaren. En zelfs die kunnen niet altijd doorgaan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3gEZxQAyEO1rpbr6GSYDXw@2x.jpeg" /></figure><h3>Hoe zien mijn dagen eruit?</h3><blockquote><strong>Ik zit het liefst in mijn kamer. Punt.</strong></blockquote><p>Ik teken daar.</p><p>Ik schrijf daar.</p><p>Ik lees daar.</p><p>Ik luister daar naar muziek. Kijk naar podcasts. En mijn <em>Guilty pleasure, </em>BTS<em>.</em></p><p>En speel en knuffel daar met onze <em>love bird</em>, Bobby.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jBjh5nGFC4OrzuOrlPwZxg@2x.jpeg" /></figure><p>Iedereen die mij kent, weet dat muziek een constante was in mijn leven. Als tiener draaide ik veel plaatjes. Later waren het cd’s en nog veel later, playlists. Thuis, op het werk.</p><p>Dat veranderde toen ik brak als een tak in zwaar weer en hevige depressie mijn leven onderuithaalde.</p><p>Niet alleen kon ik niet meer werken. Luisteren naar muziek werd een opgave. Genieten van de muziek van mijn hero, George Michael? Nope. Het roept teveel emotie op.</p><p>Nu luister ik alleen naar muziek als mijn brein het aankan. Als ik ‘licht en lucht’ ervaar.</p><p>Zoals nu, na middernacht – lichte muziek:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/356/1*Vi2dMZh5sBNyI3cL0trATQ@2x.jpeg" /></figure><h3>Creatie</h3><p>Als ik teken of schrijf,</p><p>dan is het voornamelijk in de late middag en/of ‘s avonds. Leuke dingen, interessante dingen, dingen uit noodzaak (verwerking), mooie dinge<em>n, out of this wor</em>ld dingen.</p><p>Zoals dit:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A_Qa-X5leFd5o3IY2QU_IA@2x.jpeg" /></figure><p>Of dit:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/502/1*zbXPc-KDvgbJg8wmdL6-_g@2x.jpeg" /></figure><p>Om toch enigszins grip te krijgen op leven met een <em>mental illness</em>, houd ik mijn moods bij in de app iMood. Het geeft een goed beeld en is een <em>tool</em> om te kijken of ik kan bijsturen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*WO26J680pNLy8N366aRMnA@2x.jpeg" /></figure><p>Ik verslind boeken. Een <em>long distance</em> vriendin was verrast dat ik dit jaar zo’n 25 boeken had gelezen (en dan heb ik ebooks niet eens meegeteld).</p><p>Naast fictie, lees ik ook veel non-fictie. Wijsbegeerte, psychologie, maar ook boeken over trauma. <strong>Huiswerk</strong> voor mijn hoofd.</p><p>Deze dagen lees ik het boe<em>k The Perfection Tr</em>ap:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CumXPmg5S7MOJvBcpsDryQ@2x.jpeg" /></figure><p>Ik noteer flarden en gedachtes in journals – ben alweer toe aan nummer 28, zoals deze:</p><blockquote>‘De felheid is uit de wolken getrokken, ze zijn roze-grijs verwassen.’</blockquote><blockquote>‘Zullen er anderen zijn, die zoals ik gewoon stilzitten aan een bureau, versteld van de magie in de hemel? Een halfuur lang?’</blockquote><p>Natuurlijk kom ik wel buiten. Ik moet wel. Maar <strong>willen</strong> is er niet meer bij. Ik wandel, omdat het moet. <strong><em>Het is gezond!</em></strong> Ik doe boodschappen, als het gaat. <strong><em>Het is goed!</em></strong> Ik stap in bussen en ga naar de therapeut. Als ik een beetje positieve blik heb, <strong>word ik ooit weer iemand die genoegen kan nemen met een nieuwe dag</strong> <strong>zoals die komt</strong>.</p><p>Vandaag was niet zo’n dag. Mijn arm schrijnt.</p><p>Ik kreeg laatst een bericht van een vriendin: hoe gaat het met je?</p><p>Dit was mijn bericht terug:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/443/1*bTLoYXTpuKYamMOYiXnRPg@2x.jpeg" /></figure><p>Haar reactie was dat ik dat niet kan zeggen, dat ik een mislukking ben.</p><p>Haar reactie was dat we contact blijven houden.</p><p>Ze zal nooit stoppen met vragen hoe het gaat. Ik weet niet of ik dat fijn vind. Maar het is wel een lijn van buiten naar binnen. <strong><em>Heart to heart</em></strong>.</p><p>Als ik een goede dag heb, ben ik blij dat een paar vriendinnen zijn gebleven.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*NiZBfQFNPMm7QVX82nwjPA@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=614b8da20918" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tijd ligt op een knie]]></title>
            <link>https://medium.com/@MildPittig/tijd-ligt-op-een-knie-95d00b7b32a6?source=rss-d223cf8e5cf7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95d00b7b32a6</guid>
            <category><![CDATA[herinnering]]></category>
            <category><![CDATA[poëzie]]></category>
            <category><![CDATA[schrijven]]></category>
            <category><![CDATA[memories]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mild pittig by Moereezaa]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Sep 2026 09:00:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-22T22:27:45.732Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Een gedicht</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/342/1*af9loADQkj1CsUTg4WQ70w.png" /></figure><blockquote>Je sterft tientallen doden</blockquote><blockquote>Hemelsbreed, glinsteringen</blockquote><blockquote>aan takken, aan wimpers,</blockquote><blockquote>Data, vreemde dingen</blockquote><blockquote>De nacht, die nacht</blockquote><blockquote>De wind nam hem mee</blockquote><blockquote>Legde hem op mijn knie</blockquote><blockquote>waar eens jouw hand lag</blockquote><blockquote>Verborgen onder spinrag</blockquote><blockquote>ademt tijd,</blockquote><blockquote>Het wonderlijke ding</blockquote><blockquote>met krullende dromen</blockquote><blockquote>Het waait behoorlijk</blockquote><p>©️ Moereezaa</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95d00b7b32a6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>