<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tim_C on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tim_C on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Mitman24?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*3KV00_dru9txYAzOGjz2lg.jpeg</url>
            <title>Stories by Tim_C on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:49:13 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Mitman24/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Congruentie: een electorale match made in heaven of toch eerder een blind date?]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/congruentie-een-electorale-match-made-in-heaven-of-toch-eerder-een-blind-date-d20c0690d824?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d20c0690d824</guid>
            <category><![CDATA[volatility]]></category>
            <category><![CDATA[representation]]></category>
            <category><![CDATA[congruence]]></category>
            <category><![CDATA[democratie]]></category>
            <category><![CDATA[political-communication]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Sep 2026 12:58:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-25T12:58:04.186Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*2AVgd6TpGsptwvCt.png" /></figure><p>De verkiezingen van 2024 lijken nog maar net achter de rug, en toch mogen we over enkele jaren alweer stemmen op de partij waarvan we denken dat het de beste match is. Voor wie daarbij wat hulp kan gebruiken, bestaan er handige online tools zoals de stemtest van De Standaard of de VRT. De laatste verkiezingen maakten die stemtests niet enkel meer gebruik van een simpele ‘akkoord’ of ‘niet akkoord’. Ze hielden ook rekening met hoeveel belang kiezers aan de stellingen hechtten. Deze nieuwe aanpak veronderstelt dat als wij, kiezers, weten welke thema’s voor ons belangrijk zijn en welk standpunt we daarover innemen, we beter kunnen inschatten welke partij inhoudelijk bij ons past.</p><p>Ondanks de nieuwe snufjes waarmee stemtests uitpakken, zijn er nog heel wat andere factoren die een inhoudelijke match mee kunnen voorspellen. Politieke interesse, de mate waarin we ons verbonden voelen met een partij en het al dan niet veranderen van onze stemkeuze ten opzichte van vorige verkiezingen spelen namelijk ook een belangrijke rol.</p><h4>Congruentie?</h4><p>Hoe sterk onze standpunten matchen met die van de partij waarvoor we kozen, noemen politicologen ook wel congruentie. Dat is de mate waarin onze standpunten overeenkomen met die van de partij waarop we hebben gestemd. Denk je bijvoorbeeld dat de overheid harder moet ingrijpen in de economie, en vindt die partij dat ook? Dan ben je congruent met die partij. Denk je er net het omgekeerde over? Dan ben je discongruent op dat thema.</p><p>Hoe meer kiezers congruent zijn, hoe beter partijen hun kiezers inhoudelijk weten te vertegenwoordigen. Politici vertegenwoordigen dan immers daadwerkelijk de standpunten van de mensen die op hun stemmen, en dat is dan weer belangrijk voor een gezond werkende democratie.</p><h4>Een variatie aan thema’s</h4><p>Voor mijn thesis analyseerde ik bijna 3.000 Vlaamse kiezers, die werden bevraagd voor, tijdens en na de federale verkiezingen van 2024 in de <em>NotLikeUs</em>-dataset van de Universiteit Antwerpen. Ik vergeleek daarbij hun individuele standpunten met de standpunten van de partij waarop ze stemden aan de hand van drie cruciale thema’s: economie (overheidsingrijpen), staatshervorming (regionalisering) en migratie (assimilatie).</p><p>Gemiddeld zit bijna 70% van kiezers op dezelfde lijn als hun partij. Maar dat verschilt sterk per thema. Bij het standpunt omtrent migratie zitten maar liefst 8 op de 10 kiezers op dezelfde golflengte als de partij waarop ze stemden. Wanneer hun standpunt over staatshervorming<strong> </strong>werd gevraagd, kwam uit dat ongeveer 7 op de 10 kiezers inhoudelijk congruent stemden. Kiezers waren het minst sterk congruent bij het thema economie met amper 6 op de 10 kiezers die een gelijkend standpunt innamen als hun gekozen partij.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*fNSueksEbz9lbtpv.jpg" /></figure><h4>De geïnteresseerde kiezer</h4><p>Niet iedereen is even goed op de hoogte waarvoor partijen pleiten. Wie politiek geïnteresseerd is, blijkt een kleinere kans te hebben om tot de groep van minder goed geïnformeerde mensen te behoren. Op alle drie de thema’s geldt politieke interesse als de meest consistente voorspeller: hoe meer interesse in politiek, hoe groter de kans dat iemand écht congruent stemde.</p><p>Deze relatie is logisch en sluit aan bij wat politicologen cognitieve mobilisatie noemen. Politiek geïnteresseerden beschikken meestal over meer informatie om partijstandpunten met de eigen standpunten te vergelijken en kunnen zo gerichter een partij kiezen die inhoudelijk bij hen aansluit.</p><h4>De voelende kiezer</h4><p>Toch is politieke interesse niet het hele verhaal. De band die je met een partij voelt, blijkt belangrijk te zijn om congruentie te voorspellen. Kiezers die zich meer verbonden voelen met de gekozen partij, zijn vaker congruent. Bij het thema migratie komt dit het meest naar voren.</p><p>Maar wat is de oorzaak en wat het gevolg? Zijn we congruent omdat we worden beïnvloed door de voorkeuren van een partij waarmee we <em>feeling</em> hebben, of vertonen we juist affiniteit met een partij omdat de standpunten over meerdere thema’s overeenkomen en we al congruent waren? Beide verklaringen zijn plausibel.</p><h4>De trouwe kiezer</h4><p>Daarnaast speelt loyaliteit ook een rol, maar alleen bij de thema’s staatshervorming en migratie. Kiezers die de vorige keer op een andere partij stemden, zijn vaker discongruent dan trouwe kiezers.</p><p>In Vlaanderen is er dus een relatief grote groep kiezers die op een andere partij stemde dan de vorige keer. Een mogelijke hypothese zou kunnen stellen dat teleurstelling en het gevoel dat de politiek niet luistert kiezers doen switchen, ook als ze inhoudelijk beter aansloten bij hun vorige partij.</p><h4>De complexe kiezer</h4><p>Democratie draait niet om elke 5 à 6 jaar met één druk op de knop op de juiste partij te stemmen. Ze draait om een ingewikkeld samenspel tussen onder andere de heersende thema’s, de politieke interesse van kiezers en gevoelsmatige factoren. Wanneer we politieke interesse hebben of ons verbonden voelen met een partij, blijken we vaker op dezelfde golflengte te zitten met onze gekozen partij.</p><p>Anderzijds hebben we bij sommige thema’s zoals economie het net iets lastiger om ons duidelijk inhoudelijk te laten vertegenwoordigen. Partijen houden zich in programma’s soms schuil achter ambigue of complexe standpunten waardoor het voor ons moeilijker kan worden om congruent te stemmen. Het is dus niet vreemd dat we bij elke verkiezing opnieuw twijfelen welke partij onze beste electorale match is.</p><p>Dus: is onze stemkeuze een <em>match made in heaven</em> of een <em>blind date</em>? Geen van beide. Met gemiddeld bijna 7 op de 10 kiezers die inhoudelijk op dezelfde lijn zitten als hun partij, lijkt onze electorale match eerder op een eerste date die vrij goed loopt: er is een duidelijke basis, maar niet iedereen gaat naar huis met de partner die echt bij hem of haar past. Of het klikt, hangt af van wie we zijn en waarover het gesprek gaat. Bij migratie is de klik het sterkst, bij economie blijft het voor velen zoeken. Wie politieke interesse heeft en zich verbonden voelt met een partij, heeft meer kans op een geslaagde match. En zoals bij elke date geldt: een goede gevoelsmatige indruk is belangrijk, maar of we écht op dezelfde golflengte zitten, blijkt pas als we elkaar beter leren kennen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d20c0690d824" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Waar kan de tragedie van Buggenhout (hopelijk) nog toe leiden?]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/waar-kan-de-tragedie-van-buggenhout-hopelijk-nog-toe-leiden-6b877033f5e0?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b877033f5e0</guid>
            <category><![CDATA[verkeersveiligheid]]></category>
            <category><![CDATA[burgerschap]]></category>
            <category><![CDATA[onderwijs]]></category>
            <category><![CDATA[politiek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Jun 2026 17:28:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-01T17:28:50.967Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Assertief burgerschap als motor tegen wangedrag in het verkeer</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/0*xETu9brohAXxCiTK" /></figure><p>Zelden maakte nieuws zoveel woede in me los als vandaag. Het tragische ongeval van 26 mei in Buggenhout, waarbij vier mensen om het leven kwamen, onder wie twee kinderen, een begeleidster en de chauffeur, had nooit mogen gebeuren.</p><p>Uit getuigenissen die vandaag in de media zijn verschenen, rijzen ernstige vragen over het verkeersgedrag van de chauffeur en over hoe daarmee zijn werkgever hiermee is omgegaan. Als die getuigenissen bevestigd worden door het onderzoek, dan lijkt deze tragedie niet louter het gevolg van noodlot of een ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar over menselijk gedrag, verantwoordelijkheid en de gevolgen van herhaald risicogedrag in het verkeer.</p><p>Mijn boosheid uit zich daarbij ruimer dan deze specifieke case. Uiteraard zal nog veel moeten blijken uit het verdere onderzoek, maar ik hoop vooral dat dit debat wordt opengetrokken naar een breder maatschappelijk probleem: wangedrag in het verkeer.</p><p>Wanneer ik zelf deelneem aan het verkeer, valt het me steeds vaker op hoe sommige mensen zich gedragen alsof zij de enige weggebruiker zijn. Alsof verkeersregels vrijblijvende suggesties zijn en de veiligheid van anderen een bijkomstigheid. De chauffeur in Buggenhout lijkt, naar aanleiding van de recente getuigenissen, een extreem voorbeeld van zo’n houding. Net daarom hoop ik dat deze tragedie een symbooldossier wordt dat ons dwingt na te denken over de verkeerscultuur die we vandaag blijkbaar te vaak normaal zijn gaan vinden of liever negeren om conflict te vermijden.</p><h3>Fout van de politiek?</h3><p>Het lijkt eenvoudig om richting de politiek te kijken, maar ik ga eerlijk zijn: ik denk dat de invloed van beleid hier eerder beperkt is door de huidige fiscale realiteit.</p><p>Enerzijds is er een nijpend tekort aan handhaving. De politie is in veel gemeenten, en zeker in steden, hopeloos onderbemand. Justitie krijgt verkeersdossiers moeilijk verwerkt en ziet geregeld dezelfde mensen terugkeren als recidivisten. Het systeem is onvoldoende gefinancierd om een echt hard beleid te voeren. Mensen die meermaals worden veroordeeld, krijgen zelden een langere effectieve gevangenisstraf, onder meer omdat de capaciteit van het Belgische gevangeniswezen beperkt is. In een context van schaarse middelen gaan de prioriteiten nu eenmaal vaak naar de zwaarste misdrijven.</p><p>Waar de politiek volgens mij op korte termijn meer impact kan hebben, is sensibilisering. Maar ook daar moeten we eerlijk zijn: dat gebeurt vandaag al in bepaalde mate en vrij gericht.</p><p>Er wordt veel aandacht besteed aan verkeersveiligheid, zeker bij kinderen en jongeren. Bekende gezichten zoals Pommelien Thijs of Arno the Kid worden ingezet om jongeren te waarschuwen voor smartphonegebruik in het verkeer. De Bob-campagne probeert al jarenlang mensen ervan te overtuigen niet onder invloed achter het stuur te kruipen. Toch botsen ook deze inspanningen duidelijk op hun grenzen.</p><p>Het lijkt er gewoon op dat een deel van de doelgroep niet luistert. Sensibilisering vanuit de overheid heeft volgens mij onvoldoende effect op de meest hardnekkige verkeersovertreders. Niet omdat de boodschap verkeerd is, maar omdat sommige mensen er eenvoudigweg voor kiezen ze naast zich neer te leggen.</p><h3>Ligt de verantwoordelijkheid dan bij ons als burgers?</h3><p>Waar beleid op zijn grenzen botst, hoop ik dat burgers zelf verandering kunnen brengen. Dat vraagt niet eens noodzakelijk een bijzonder actief burgerschap. Wel vraagt het moed om soms assertief te reageren. Een korte anekdote hierbij:</p><p>Een paar weken geleden reed een man aan hoge snelheid door het rood met zijn elektrische fiets in Boom. Dit gebeurde vlak bij een druk kruispunt. Ik sprak hem daarop aan en schudde afkeurend het hoofd. Het antwoord dat ik kreeg was een agressieve: “Jawel, ja!”. Voor die man zal ik wellicht zijn overgekomen als een betweter of moraalridder. Toch blijft het een vreemde redenering dat iemand boos wordt wanneer hij erop gewezen wordt dat hij een potentieel gevaarlijke verkeerssituatie creëert. Soms lijkt het bijna abnormaler om als medeburger te reageren op asociaal of gevaarlijk gedrag dan om dat gedrag zelf te stellen.</p><p>Ik vertel dit verhaal niet om mezelf op de schouder te kloppen of op het schild gehezen te worden. Eerder sprak ik over moed omdat mensen nu eenmaal onvoorspelbaar kunnen reageren in zo’n soort situaties. Veel mensen vermijden dan liever conflict door bijvoorbeeld niet te reageren op wegpiraten, smartphonejunkies of de vriend die eigenlijk te veel heeft gedronken om nog te rijden. Maar precies daardoor blijft een belangrijk probleem bestaan: gevaarlijk verkeersgedrag wordt te vaak genormaliseerd, genegeerd of weggewuifd.</p><h3>En wat met het onderwijs?</h3><p>Ook het onderwijs speelt volgens mij een belangrijke rol. Opnieuw moet ik hier misschien enkele lezers teleurstellen, want ook hier wordt het warm water niet meer uitgevonden. Verkeerseducatie vormt vandaag al een rode draad doorheen het basis- en secundair onderwijs. Scholen organiseren projectdagen, leren kinderen fietsen en besteden aandacht aan verkeersattitudes.</p><p>Maar net zoals sensibilisering vanuit de overheid kent ook onderwijs zijn grenzen. Er is weinig controle op wat jongeren doen zodra ze zich buiten de schoolcontext in het verkeer begeven. En ik kan vanuit mijn dagelijkse ervaringen alleen maar vaststellen dat heel wat jongeren de theorie niet altijd omzetten in veilig gedrag in de praktijk. Smartphones op de fiets, gevaarlijke manoeuvres met opgevoerde elektrische fietsen of fatbikes, of het blokkeren van een volledige rijstrook voor andere weggebruikers zijn geen uitzonderingen tijdens het woon-werkverkeer.</p><p>Op dat moment heeft de school weinig directe invloed meer. Toch zie ik hier nog een belangrijke opportuniteit. Onderwijs zou leerlingen niet alleen kunnen leren hoe ze zich veilig moeten gedragen, maar ook hoe ze elkaar op een constructieve manier kunnen aanspreken op gevaarlijk gedrag. Leerkrachten kunnen leerlingen niet overal controleren, maar leeftijdsgenoten beïnvloeden elkaar voortdurend. Waarom zouden we jongeren niet aanmoedigen om vrienden erop te wijzen dat ze tijdens het fietsen beter niet naar hun gsm kijken? Of om gevaarlijk gedrag binnen de vriendengroep in het algemeen minder vanzelfsprekend te maken? Het lijkt misschien een kleine stap, maar maatschappelijke normen veranderen vaak precies op die manier, al vraagt deze methode zeker enige tijd.</p><h3>Terug naar Buggenhout</h3><p>En met die boodschap kom ik terug bij het nieuws van de dag. De collega’s van de chauffeur die naar buiten zijn gekomen met hun getuigenissen hebben volgens mij moed getoond. Niet omdat zij alle antwoorden hebben, maar omdat ze vonden dat er vragen gesteld moesten worden. Slachtoffers verdienen de waarheid. Burgers verdienen de waarheid.</p><p>Het argument dat alles volledig aan het parket moet worden overgelaten, overtuigt mij niet helemaal. Uiteraard moet justitie haar werk doen, maar tegelijk weten we dat ook justitie met beperkingen kampt. Openbaar debat en maatschappelijke verantwoordelijkheid verdwijnen niet omdat een onderzoek loopt.</p><p>De mensen die getuigden bij de pers waren bereid om het risico te nemen hun werk te verliezen door te zeggen wat volgens hen gezegd moest worden. Dat is een vorm van burgerschap die respect verdient. En misschien moet daar een bredere les uit getrokken worden. Als mensen bereid zijn hun stem te laten horen in een dossier van deze omvang, wat houdt ons dan tegen om in ons dagelijkse leven gevaarlijk gedrag aan te spreken? Om een vriend tegen te houden die niet meer zou moeten rijden? Om een kennis erop te wijzen dat voortdurend naar een smartphone kijken op de fiets of achter het stuur niet normaal is? Om niet weg te kijken wanneer iemand bewust anderen in gevaar brengt?</p><p>Verkeersveiligheid begint niet alleen bij wetten, controles of campagnes. Ze begint ook bij burgers die weigeren gevaarlijk gedrag als normaal te beschouwen. Echte attitudeverandering komt volgens mij van onderuit. Als de tragedie van Buggenhout nog ergens toe moet leiden, dan hoop ik dat het daartoe is.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b877033f5e0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Als Mia als single de huurprijzen zag, had ze wel afgezien]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/als-mia-als-single-de-huurprijzen-zag-had-ze-wel-afgezien-6dbf32fb77f7?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6dbf32fb77f7</guid>
            <category><![CDATA[mentaal-welzijn]]></category>
            <category><![CDATA[financiële-druk]]></category>
            <category><![CDATA[cohousing]]></category>
            <category><![CDATA[demografie]]></category>
            <category><![CDATA[politiek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Apr 2026 09:25:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-26T09:25:52.798Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*nttU9uskyHdX8aZh46pdeA.png" /><figcaption>Conceptafbeelding gegenereerd door arificiële intelligentie</figcaption></figure><p>De alleenstand regeert het land, maar helaas niet beter dan ooit tevoren. Bijna een jaar geleden rapporteerde <a href="https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/06/10/woningmarkt-studie-ing/">ING</a> nog dat tegen 2040 alleenstaanden ongeveer 40 procent van de bevolking zullen uitmaken. Minder lang geleden vertelde VRT NWS-journalist Michaël Van Droogenbroeck in het consumentenprogramma <a href="https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/04/03/betaal-je-meer-belastingen-als-alleenstaande-single-zijn-zonde/"><em>WinWin</em></a><em> </em>dat diezelfde alleenstaanden fiscaal gediscrimineerd worden ten opzichte van koppels (met kinderen).</p><p>Het lijkt een duidelijke maatschappelijke trend, maar ik betwijfel of dit vooral het resultaat is van bewuste individuele keuzes. Misschien is het eerder een symptoom van een postmoderne eenzaamheidsepidemie. En vooraleer ik mezelf als slachtoffer van die <em>loneliness sickness</em> diagnostiseer, wil ik het in deze blog vooral hebben over symptoombestrijding. Een creatief “vaccin” voor hoe we samenwonen zou daarbij wel eens cruciaal kunnen zijn.</p><p>Naast mentaal welzijn zou er een meer rechtvaardige en evenredige vorm van welvaart moeten zijn voor alleenstaanden. Veel jongvolwassenen zijn creatief en kiezen voor co-housing om een groot deel van de maandelijkse kosten te drukken. Als ervaren co-houser wil ik mijn persoonlijke ervaringen koppelen aan een breder maatschappelijk debat. De uitkomst daarvan kan leiden tot minder financiële druk voor alleenstaanden en een beter aanpassingsvermogen van onze maatschappij aan een nieuwe demografische realiteit.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*nrKSkOc0xQFb5ibx" /><figcaption>Grafiek van <a href="https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/06/10/woningmarkt-studie-ing/">VRT NWS</a> (2025)</figcaption></figure><h3>Co-housing: if you know how-housing</h3><p>Co-housing lijkt een nieuwe samenlevingsvorm die het probleem van het toenemend aantal alleenstaanden eenvoudig oplost. In werkelijkheid is het noch nieuw, noch eenvoudig. In de private huurmarkt gebeurt het al decennialang: onder vrienden, maar soms ook onder totaal onbekenden. Dankzij succesvolle sitcoms zoals <em>Friends</em> werd co-housing geromantiseerd, maar de realiteit is minder vanzelfsprekend.</p><p>Samenleven brengt spanningen met zich mee en vraagt flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Het is dus niet voor iedereen weggelegd. Toch kan co-housing beter maatschappelijk geïntegreerd en genormaliseerd worden, zodat het een echte sleutelrol kan spelen in de demografische uitdagingen van vandaag.</p><p>Naar mijn idee bestaan er vier types co-housers, die het best samenwonen met gelijkaardige profielen. Om dit visueel voor te stellen, stelde ik een tweedimensionaal diagram op met een horizontale en verticale as.</p><p>De horizontale as loopt van idealistisch tot individualistisch. Idealistische co-housers leggen de nadruk op het “co”-aspect en vinden het belangrijk om regelmatig samen dingen te doen, soms zelfs dagelijks. Individualistische co-housers staan eerder achter het idee van “naast elkaar samenleven”.</p><p>De verticale as loopt van sociaal constructief tot opportunistisch. Sociaal constructieve co-housers hechten belang aan afspraken en wederzijds respect. Opportunistische co-housers zien co-housing eerder als een middel om kosten te drukken en vertonen sneller free-ridergedrag, denk aan het ontwijken van huishoudtaken of het niet naleven van afspraken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/895/1*li8i7gI5gCp81JGiVKHung.png" /><figcaption>Concept van het tweedimensionaal diagram, gegenereerd door artificiële intelligentie</figcaption></figure><p>De bedoeling van deze opdeling is niet normatief of veroordelend, maar om te tonen dat mensen heel verschillend in co-housing kunnen staan. Duurzaam samenwonen lukt beter wanneer bewoners niet te ver uit elkaar liggen op deze schaal. Sociaal constructieve idealisten zullen bijvoorbeeld meer voldoening halen uit huisgenoten die dezelfde ingesteldheid hebben, dan uit mensen die eerder opportunistisch of sterk individualistisch zijn.</p><h3>Een politieke opportuniteit</h3><p>De private markt is vandaag nog onvoldoende aangepast aan het groeiend aantal singles in onze samenleving. Alleen huren is voor velen onbetaalbaar, financieel belastend of voelt als weggegooid geld wanneer men op termijn wil kopen.</p><p>Co-housing is zowel bij huurders als bij verhuurders nog minder populair dan het zou kunnen zijn. Verhuurders verkiezen stabiliteit: huurders die blijven zorgen voor een constante inkomstenstroom en beperkte administratie. Co-housing is vaak minder stabiel, met wisselende bewoners en kortere verblijfsduur. Daardoor blijven veel verhuurders vasthouden aan klassieke 3–6–9-contracten, ook al past dat niet bij de realiteit van co-housing.</p><p>Ook bij huurders blijft co-housing soms taboe (zelfs bij de fans van <em>Friends</em>). Samenwonen met onbekenden voelt risicovol, en zelfs met vrienden kan het complexer zijn dan verwacht. Het vraagt inspanning om je telkens opnieuw thuis te voelen in een gedeelde wooncontext. Daarover kan ik meespreken.</p><p>Hier laten lokale, regionale en federale overheden kansen liggen om een maatschappelijk probleem, al is het maar gedeeltelijk, aan te pakken.</p><h3>Stimuli</h3><p>Voor verhuurders kan de overheid de huurmarkt stimuleren door de belastingdruk te verlagen voor wie kiest voor co-housingcontracten. Zo worden woningen die anders onbetaalbaar zijn, toegankelijker. Op lange termijn kan dit zelfs, ondanks de belastingsvermindering, financieel positief uitpakken voor de schatkist van de overheid: meer betaalbaar wonen leidt tot meer koopkracht, meer werkmogelijkheden en minder druk op kosten voor mentale gezondheidszorg.</p><p>Daarnaast moeten overheden ook alleenstaande huurders stimuleren om te co-housen. Voor kwetsbare groepen kan dit via sociale woningen die specifiek ingericht zijn voor co-housing. Mensen die bereid zijn op deze manier samen te wonen, zouden sneller toegang kunnen krijgen tot zo’n woning. Dat is ook logisch: co-housing vraagt per persoon doorgaans minder ruimte (en kosten) dan alleen wonen. Een bredere maatregel kan zijn om mensen actief te matchen binnen grotere co-housingprojecten, bijvoorbeeld via systemen gebaseerd op het eerder beschreven model.</p><p>In zulke grootschalige projecten is enige vorm van regulering echter nodig, maar die hoeft niet noodzakelijk vanuit de overheid te komen. Een vrijwillige, onafhankelijke syndicus binnen co-housinggemeenschappen kan helpen om conflicten te voorkomen of op te lossen. Dit kan ook in de vorm van een buurtcomité, specifiek gericht op co-housing. De mogelijkheden zijn er. Wat ontbreekt, is de politieke wil om dit structureel op de agenda te zetten.</p><p>Om het wat concreet voor te stellen, geef ik een fictief voorbeeld. Stel: Mia is 28, werkt deeltijds en kan alleen geen woning huren in Gent. Via een gemeentelijk co-housingplatform wordt ze gematcht met twee anderen op basis van haar profiel; qua levensstijl, werkuren en verwachtingen rond privacy. Samen huren ze een woning die voor elk van hen apart onbetaalbaar zou zijn. Een vrijwillige syndicus helpt bij de eerste afspraken. Zo kunnen de wortels van een mogelijks succesvolle co-housing makkelijker en duurzamer worden gelegd.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hzpuFAdAynpvOHqCyIdG3w.png" /><figcaption>Conceptafbeelding van het fictieve verhaal van Mia, gegenereerd met artificiële intelligentie</figcaption></figure><p>Dat een topic zoals dit niet op de maatschappelijke of politieke agenda staat is jammer, want dit probleem gaat verder dan financiële ongelijkheid alleen. Het raakt ook aan mentale gezondheid en sociale cohesie van onze samenleving. Co-housing kan een deel van de oplossing zijn in een maatschappij die steeds sterker wordt gekenmerkt door individualisme en zelfredzaamheid, vaak met eenzaamheid en mentale kwetsbaarheid als gevolg. Hopelijk kunnen we de vraag van Mia beantwoorden, en opnieuw durven dromen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6dbf32fb77f7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Grenzen van minderheidsrechten: De Joodse gemeenschap in België]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/grenzen-van-minderheidsrechten-de-joodse-gemeenschap-in-belgi%C3%AB-7b6e38405cfa?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7b6e38405cfa</guid>
            <category><![CDATA[minority-rights]]></category>
            <category><![CDATA[anti-semitism]]></category>
            <category><![CDATA[diplomatie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Feb 2026 11:36:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-19T11:36:17.569Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De afgelopen dagen werd het nieuws in België meermaals gedomineerd door de uitspraken van de omstreden Amerikaanse diplomaat Bill White. In eerste instantie ging dit over zijn inmenging in een rechtszaak die lopende is in Antwerpen, waarbij een moheel verdacht werd op een illegale manier een traditionele besnijdenis uit te voeren. De nieuwsberichten die volgden, over het gebekvecht tussen enerzijds Vooruit-kopstukken Vandenbroucke en Rousseau en anderzijds White, waren zowel maatschappelijk als politiek minder interessant. Het enige dat ik daarover kwijt wil, is dat ik resoluut achter het recht op vrije meningsuiting sta binnen het kader van de rechtsstaat. Anders zou het schrijven van een blog nogal hypocriet zijn.</p><p>Wat me interessanter lijkt om over te schrijven gaat terug naar de kritiek die White uitte op de rechtszaak van de Antwerpse moheel. De Amerikaanse ambassadeur werd bijgestaan door verschillende Joodse vertegenwoordigers, zoals Ralph Pais, ondervoorzitter van het Joods Informatie- en Documentatiecentrum. Pais probeerde in Terzake duidelijk te maken dat de hele discussie verder gaat dan een louter juridische kwestie of de controversiële (en medisch niet onomstreden) praktijk van orale suctie. Volgens hem raakt dit aan de positie van het Jodendom in België en zelfs aan antisemitisme.</p><p>Ironisch genoeg zou dit dossier wellicht minder aandacht hebben gekregen indien White zijn social-media-impulsen beter had bedwongen, en had de Joodse gemeenschap zich mogelijk minder defensief moeten opstellen. Het narratief dat door onder andere White en Pais wordt geschetst, vind ik overdreven. Een rechtszaak over een concrete praktijk gelijkstellen met een ondermijning van het Jodendom als zodanig en de insinuatie dat antisemitisme meespeelt, lijkt mij een brug te ver.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/888/1*tZXQK4V0lsuoCNacAPlK7Q.jpeg" /><figcaption>Maxime Prévot zat verveeld met de ambassadeur en riep hem noodgedwongen op het matje.</figcaption></figure><h3>De Joodse exceptie</h3><p>Ergens toon ik begrip voor de defensieve houding die binnen de Joodse gemeenschap leeft wanneer er kritiek wordt geuit op gebruiken en tradities. Doorheen de geschiedenis werden Joden vaak als zondebok aangeduid omwille van hun anders-zijn in samenlevingen waar zij een minderheid vormden. De gevolgen daarvan; diaspora’s, pogroms en uiteindelijk genocide, zijn historisch gedocumenteerd. Dat ‘othering’ daarom extra gevoelig ligt, is niet onlogisch.</p><p>Het is bovendien geen historisch alleenstaand geval dat een minderheid geconfronteerd werd met genocide of massale vervolging. Andere volkeren maakten proportioneel minstens even traumatische gebeurtenissen mee zonder dat dit leidde tot een vergelijkbare internationale institutionele bescherming of politieke erkenning. Denk bijvoorbeeld aan de Armenen, van wie een aanzienlijk deel van het historische grondgebied door Turkije werd geannexeerd, of aan de Suraya (Assyriërs), die verspreid raakten over verschillende landen en nooit een eigen internationaal erkende staat verwierven.</p><p>Dat verschil in internationale erkenning doet niets af aan de uniciteit van de Shoah, maar plaatst hedendaagse discussies over minderheidsrechten wel in een bredere context. Anderzijds mag ook erkend worden dat die traumatische geschiedenis in West-Europa geleid heeft tot een sterke institutionele bescherming van Joods leven en Joodse tradities. Dat is op zich begrijpelijk. Tegelijk roept het de vraag op hoe minderheidsrechten zich verhouden tot bredere maatschappelijke normen.</p><h3>Minderheidsrechten in België</h3><p>Ook binnen België geldt dat minderheidsrechten niet absoluut zijn. Ze bestaan binnen een rechtsstaat die meerdere belangen moet verzoenen: godsdienstvrijheid, volksgezondheid, dierenwelzijn, kinderrechten en universalamisme (gelijkheid voor de wet). Het is daarbij geen taboe om vast te stellen dat de Joodse gemeenschap over sterke institutionele mogelijkheden beschikt om haar onderwijs, religieuze infrastructuur en tradities autonoom te organiseren. Zo bestaat er een uitgebreid netwerk van eigen onderwijsinstellingen en worden verschillende religieuze gebruiken en feestdagen door de overheid erkend of gefaciliteerd.</p><p>Dat geldt overigens ook voor andere gemeenschappen, zoals de islamitische, zij het vaak in een andere maatschappelijke context en met meer publieke discussie. Moslims in België hebben eveneens recht op religieuze feestdagen en krijgen in de praktijk vaak begrip tijdens de ramadan op school of op het werk, ook wanneer daar geen expliciet wettelijk kader voor bestaat. Het verschil zit minder in het formele recht dan in de mate van institutionele verankering en historische bescherming.</p><p>Ralph Pais stelde in Terzake dat exclusieve rechten van de Joodse gemeenschap onder druk staan. Die bezorgdheid verdient een ernstig antwoord. Als voorbeeld verwees hij naar het verbod op traditioneel onverdoofd slachten. Voorstanders van dat verbod beroepen zich op dierenwelzijn, een norm die in veel Westerse landen steeds zwaarder doorweegt in wetgeving. Tegenstanders zien er een inperking van religieuze vrijheid in. Het argument dat Ralph Pais maakte, dat een praktijk al eeuwen bestaat en daarom onaantastbaar zou moeten blijven, overtuigt mij niet. Traditie alleen is geen sluitend normatief argument. Samenlevingen veranderen, net als wetenschappelijke inzichten,en ons collectief ethisch referentiekader.</p><p>Hetzelfde geldt voor medische handelingen in religieuze context, zoals de controversiële orale suctie die bepaalde moheels uitvoeren. Wanneer er vanuit medische hoek ernstige vragen worden gesteld bij bepaalde praktijken, lijkt het mij niet onredelijk dat een rechtsstaat die onderzoekt en, indien nodig, reguleert. Dat is geen aanval op de Joodse gemeenschap, maar simpelweg een toepassing van de wet en de rechten van het kind.</p><p>Door echter elke juridische beperking of maatschappelijke kritiek automatisch te framen als antisemitisme, werkt dit contraproductief. Op die manier hol je een begrip zoals antisemitisme uit, en worden werkelijke vormen van antisemistisme helaas minder serieus genomen. Juist daarom is het belangrijk het onderscheid helder te houden tussen haat en principiële kritiek.</p><p>Wanneer gebruiken van minderheden fundamenteel botsen met waarden die breed gedragen zijn binnen een samenleving, lijkt het mij normaal dat daar debat over ontstaat en dat de wetgever grenzen stelt. Dat debat moet mogelijk zijn zonder dat men meteen als antisemiet wordt bestempeld.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7b6e38405cfa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[M(in)isterschap]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/m-in-isterschap-dc762b6f3cb7?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc762b6f3cb7</guid>
            <category><![CDATA[politiek]]></category>
            <category><![CDATA[minister]]></category>
            <category><![CDATA[onderwijs]]></category>
            <category><![CDATA[democratie]]></category>
            <category><![CDATA[competentie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Jan 2026 17:04:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-28T17:04:01.724Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De functie van Vlaams minister van onderwijs is zoals de job van professor ‘Verweer tegen de Zwarte Kunsten’ op Zweinstein: niet altijd de meest bekwame persoon op hun plaats, soms zijn het vreemde snuiters en misschien is de functie een beetje vervloekt. Met alle respect voor minister Zuhal Demir, ik beschouw haar als een bekwame politicus, maar zij is niet meteen de eerste persoon aan wie ik zou denken om de functie van minister van Onderwijs uit te voeren. Dat werd ook pijnlijk duidelijk op 24 oktober 2025 in <em>De Afspraak</em>, waar Demir uitspraken deed over het invullen van de laatste dagen van het schooljaar en over het beperken van deliberatie- en verbetertijd voor leerkrachten.</p><p>Hoewel onderwijsbeleid mij nauw aan het hart ligt, ik stond zelf vijf jaar voor de klas in het secundair onderwijs, gaat dit probleem verder dan één minister of één beleidsdomein. De vraag die zich hier opdringt is structureel: Hoe komt het dat ministers niet altijd inhoudelijk aansluiten bij hun bevoegdheden? En waarom hoeven ministers in ons systeem niet rechtstreeks verkozen te zijn?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*IDaoHSaojgYLtfMV" /><figcaption>Karin Heremands (directrice GO! Koninklijk Atheneum in Antwerpen) en minister Zuhal Demir in <em>De Afspraak.</em></figcaption></figure><h3>De dominantie van de particratie</h3><p>Dat Zuhal Demir gekozen maar niet verkozen is als minister van Onderwijs is geen anomalie, maar een logisch gevolg van de manier waarop macht in België georganiseerd is. Bij verkiezingen stemmen burgers op kandidaten, maar die kandidaten zijn ingebed in partijen die in grote mate bepalen wie op de kieslijsten verschijnt en wie uiteindelijk minister wordt. In de praktijk kiezen we dus vooral partijen, en niet rechtstreeks wie welke uitvoerende macht uitoefent.</p><p>De verdeling van ministerposten gebeurt allesbehalve willekeurig. Ten eerste moet men rekening houden met de stemproporties binnen de coalitie. Je kan als partij die nog voor geen 10% deel uitmaakt van de coalitie bijvoorbeeld niet de helft van de ministers opeisen. Ten tweede moet er rekening gehouden worden met de belangen en gevoeligheden van coalitiepartners, ook als dit rivaliserend werkt. Je hoeft geen helderziende te zijn om te weten dat bijvoorbeeld het ministerie van Onderwijs begeerd wordt door verschillende partijen, vooral door CD&amp;V en N-VA. Ten derde wordt er gekeken naar de kernfiguren binnen de partij. Meestal zijn dit ambitieuze kopstukken die al lang hun kans afwachten op ministerschap. Traditioneel is dit een hoogtepunt in de carrière van deze politici, met als gevolg dat ministers doorgaans een vrij rijpe leeftijd hebben. Nu valt het op dat dit de laatste ambtstermijnen goed meevalt in België. Jonge figuren zoals Melissa Depraetere bewijzen dat je geen cursus honorum moet hebben doorlopen om minister te worden.</p><p>Voor wie deel uitmaakt van het particratisch systeem is deze logica begrijpelijk. Voor veel burgers oogt ze echter als pure “postjespakkerij”. Die kritiek is niet ongegrond, zeker wanneer ministers weinig inhoudelijke affiniteit of ervaring blijken te hebben met het beleidsdomein dat zij moeten aansturen.</p><h3>De fantasie van de technocratie</h3><p>Tegenover de kritiek dat ministers gewoon postjes willen winnen, staat een populair tegenidee: waarom laten we niet gewoon de meest bekwame persoon het beleid voeren? Dat is de kerngedachte van een technocratie. Het is een verleidelijk idee, maar ook eentje met valkuilen.</p><p>Om het tekort aan technocratische innovatie binnen de ministeries aan te kaarten, komen we terug op de case van het departement Onderwijs. Opvallend genoeg hebben ministers van Onderwijs zelden ervaring in het kleuter-, basis- of secundair onderwijs. Wanneer ze al ervaring hebben als docenten, gaat het meestal om universitair onderwijs, een wereld die nauwelijks te vergelijken valt met het reilen en zeilen van andere leerkrachten.</p><p>Waarom benoemen we dan geen (voormalige) leerkrachten tot minister van Onderwijs? Het antwoord is minder eenvoudig dan het lijkt. Het ministerschap vereist namelijk andere competenties dan het lesgeven. Een minister is geen inhoudelijk expert, maar het hoofd van een uitvoerende macht: een beleidscoördinator, onderhandelaar en communicator binnen een complexe coalitiecontext.</p><p>Ministers worden daarom vaak omringd door hun kabinet, stakeholders, inhoudelijke experts en adviesorganen. Een minister maakt nooit alleen beleid (al is het omdat ze deel uitmaken van een coalitie). Dat Demir kort geleden nog in gesprek ging met de scholierenkoepel toont bijvoorbeeld aan dat zij belang hecht aan verschillende perspectieven. Tegelijk roept dit nieuwe vragen op zoals: in welke mate hebben deze organisaties voeling met het werkveld dat zij vertegenwoordigen?</p><p>Het idee dat de “beste” persoon automatisch de beste minister zou zijn, houdt onvoldoende rekening met wat goed bestuur werkelijk inhoudt. Technische kennis of ervaringsdeskundigheid alleen volstaat niet. Beleidsvoering vereist ook integriteit, stressbestendigheid, politieke sensitiviteit, communicatievaardigheden en het vermogen tot samenwerking. Zo zou men zonder moeite een briljant ingenieur tot minister van Openbare Werken kunnen benoemen, maar dat garandeert niet dat die persoon ook een goede beleidsmaker is. Bovendien moet een minister niet alleen bekwaam zijn, maar ook gemotiveerd én gedragen worden door een parlementaire meerderheid. Binnen de beperkingen van partijpolitiek en coalitievorming wordt de vijver waaruit men kan vissen daardoor bijzonder klein.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/945/0*D0f_QMDZQWUQYqT5" /><figcaption>De federale regering bestaande uit ministers van vijf partijen: beleid ontstaat hier via samenwerking, compromis en advies, niet enkel vanuit individuele expertise.</figcaption></figure><h3>Het mysterie van het ministerie</h3><p>De vaststelling dat ministers niet altijd inhoudelijk aansluiten bij hun bevoegdheden heeft dus een structurele oorzaak. Het probleem ligt minder bij individuele politici dan bij een systeem waarin coalitieonderhandelingen, partijbelangen en persoonlijke ambitie vaak zwaarder doorwegen dan inhoudelijke expertise of representativiteit. Er zijn hiervoor twee alternatieven die ik voorstel, maar deze zijn eveneens niet zonder nadelen.</p><p>Een eerste optie is het rechtsreeks verkiezen van ministers bij de parlementsverkiezingen. Dit is een directere vorm van democratie, maar kan mogelijks vervallen tot populisme en vooral een asymmetrische verhouding tot het parlement en andere ministers waarmee ze moeten samenwerken. Ministers hebben namelijk telkens een parlementaire meerderheid nodig om beleid effectief te kunnen uitvoeren.</p><p>Een tweede optie is het aanstellen van partij-onafhankelijke ministers, zoals vaker gebeurt in landen als Italië, Frankrijk en Polen. Het grote voordeel hierbij is dat er een veel grotere selectie gemaakt kan worden om de meeste bekwame persoon op de juiste ministerpost te krijgen. Een mogelijk nadeel hierbij is dat ministers zich zeer onafhankelijk zouden kunnen gaan gedragen ten opzichte van het parlement en/of de coalitiepartners. Door de hoge mate van technocratie in dit alternatief verdwijnt ook een groot deel van representatieve legitimiteit. Voorheen was dit eveneens niet zeer democratisch, maar werden ministers wel gekozen uit de partijen die een meerderheid haalden tijdens de verkiezingen. Daarbij stonden de ministers zelf vaker wel dan niet op de kieslijsten, wat toch zorgt voor een zekere legitimiteit via kiezers.</p><p>Het perfecte systeem om ministers te benoemen bestaat niet. Politiek blijft mensenwerk, en mensen zijn per definitie imperfect. Bovendien wordt motivatie vaak onderschat: ministerschap is niet alleen een functie met enorme verantwoordelijkheid, maar ook een intens leerproces. Nieuwe ministers groeien doorgaans in hun rol en bouwen pas na verloop van tijd inhoudelijke expertise en vertrouwen bij burgers op.</p><p>Dat betekent dat figuren zoals Zuhal Demir aan het einde van hun ambtstermijn mogelijk bekwamer zullen worden geacht dan aan het begin. De vraag is dus niet enkel of ministers vandaag competent zijn, maar ook hoe het komt dat het politieke systeem structureel toelaat dat deskundigheid vaak een ondergeschikte rol speelt.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc762b6f3cb7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Terug naar Triatlon]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/terug-naar-triatlon-92c0ec48c4c8?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/92c0ec48c4c8</guid>
            <category><![CDATA[triatlon]]></category>
            <category><![CDATA[mental-growth]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Sep 2025 19:08:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-18T19:08:41.248Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het is zaterdag 13 september 2025. In de wereld spelen zich tal van maatschappelijk-politieke zaken af waarover ik zou kunnen schrijven, maar mijn aandacht ging die dag naar iets anders, iets persoonlijkers. Ik nam diezelfde dag deel aan de kwarttriatlon in Hofstade. Op zich lijkt dat niet zo bijzonder: velen weten dat ik het afgelopen jaar serieuzer ben beginnen sporten, en het was zelfs niet mijn eerste wedstrijd van het seizoen. Toch voelde het speciaal, omdat triatlon tien jaar geleden een inherent deel uitmaakte van mijn leven. Nu, zoveel jaren later, herbeleef ik accenten van die tijd en daarbij blijf ik niet onberoerd. Ik reflecteer in deze blog op de periode van toen, erna en ook op waar ik nu sta als persoon.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/549/1*1m5LZWIJ558FUQF_NYePkQ.png" /><figcaption>BK triatlon in Brasschaat, 28 juni 2014: mijn eerste (1/8ste) triatlon. Het verdict: allerlaatste in mijn categorie… Wie doet zijn eerste triatlon nu ook direct mee aan het Belgisch kampioenschap?</figcaption></figure><p>Ik was 16 jaar toen ik met triatlon begon. Behalve een degelijk loopvermogen had ik weinig aanleg voor zwemmen of fietsen. Waarom besloot ik dan plots te beginnen met zo’n intensieve sport? Een vriendin overtuigde me om een aantal trainingen te komen proberen bij haar club. Via haar kwam ik bij Tribe (de triatlonclub van Grimbergen) terecht, maar al snel vond ik mijn eigen weg binnen de sport. Vooral zwemmen was aanvankelijk moeilijk voor mij, maar dankzij volgehouden inspanningen en goede coaching groeide dat uit tot mijn sterkste onderdeel, tot op de dag van vandaag. Naast de sportervaring bracht die periode me ook veel nieuwe contacten en vriendschappen. Ik herinner me vooral momenten van kleine en grote gelukjes: babbelen en zeveren tijdens de looptrainingen op dinsdag (of vergis ik mij van dag) bij de Drie Fonteinen in Vilvoorde, zwemmen in het Pierebad in Strombeek op maandag en woensdag, op triatlonstage gaan in Puyenbroeck tijdens de paasvakantie, of zondagvoormiddagen op mountainbike-avontuur gaan met jeugdtrainer Erik wanneer het te koud was om met de koersfiets de baan op te trekken. Ik zou nog meer memorabele zaken naar boven kunnen brengen, maar zo lang test ik de aandachtspanne van u als lezer liever niet.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zpdgL4V9rcYbxHXrudU27g.jpeg" /><figcaption>Openwater zwemtraining met een deel van de Tribe jeugd bij het sportdomein van Hofstade, 9 mei 2014.</figcaption></figure><p>Na twee jaar stopte ik bij de club en met triatlon in het algemeen. Het was een slotstuk dat samenviel met veel andere breuken uit mijn leven op dat moment: het einde van het middelbaar, even weg uit de scouts, afstand van thuis en jammer genoeg ook van een aantal vriendschappen. Sommige zaken stopten noodgedwongen, zoals school; andere waren bewuste keuzes. Ik zat mentaal toen niet goed in mijn vel en eigenlijk wou ik op dat moment zo veel mogelijk breken met alles. Ik had het bijna romantische, maar achteraf bekeken vooral naïeve, beeld dat ik een nieuwe start nodig had. Praktische redenen speelden ook mee: de tijdsinvestering en kosten liepen op, en de band met mijn moeder was op dat moment moeilijk waardoor ik haar niet zou hebben durven vragen om opnieuw sponsor te zijn — al ben ik haar nog steeds heel dankbaar voor die eerste twee jaar dat ze in mij investeerde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n38kAnNtBEP3zx5hgoJ8bA.jpeg" /><figcaption>De laatste triatlon met Tribe waaraan ik deelnam zolang ik het me kan herinneren: de ploegentriatlon van Izegem op 1 mei 2015. De witte koersfiets van Decathlon zou een jaar later gestolen worden aan het treinstation van Kapelle-op-den-Bos. Enkele maanden later begon een mentaal lastige periode in mijn leven waardoor ik helaas niet meer aan wedstrijden deelnam gedurende het hoogseizoen van 2015.</figcaption></figure><p>De tien jaar die volgden waren heel anders. Als student begon ik bijzonder ongezond te leven: veel alcohol, vettig eten, suiker (soms twee liter ice tea per dag), en nauwelijks sport. Het had nefaste gevolgen voor mijn dagelijkse energie en mijn studieprestaties. Ik ging amper naar de les, verloor structuur en vulde mijn dagen vaak met videogames. In de lerarenopleiding vond ik mezelf beetje bij beetje terug: ik bouwde duurzamere vriendschappen op, als leiding kreeg de scouts terug een plaats in mijn leven, en ik volgde consequenter de lessen op de hogeschool. Vallen en opstaan, zoals men zegt. Alleen de gezondere levensstijl bleef wat achter: ik was verslaafd aan suiker en sporten gebeurde nog steeds zelden. Af en toe probeerde ik opnieuw te zwemmen, maar dat bleef beperkt. Ondertussen kwam er over die tien jaar tijd zo’n 20 kilo bij. Dat zag ik niet alleen in de spiegel, ik hoorde het ook geregeld: <em>“Tim begint een buikje te krijgen.”</em> Dat gaf soms wel een deuk in mijn zelfbeeld, maar gelukkig kon ik dit relativeren. Dan lachte ik hier zelf om door bijvoorbeeld mijn buik extra uit te zetten zodat ik zwanger leek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NLIa4jH3R7dWiDmVNAeRZg.jpeg" /><figcaption>De Antwerp 10 miles met Senne en Lara, 21 april 2024. Ik jojode toen tussen sporten en stilzitten, en had telkens de motivatie nodig van een wedstrijd waarop ik me kon richten of vrienden die me vergezelden.</figcaption></figure><p>Een paar jaar geleden pikte ik het sporten voorzichtig weer op, meestal maar voor korte periodes in aanloop naar bv. de 10 Miles Antwerpen van 2024. Pas sinds februari dit jaar sport ik terug frequent en meer intensief, met als eerste doel fit geraken voor de triatlon van Kapelle-op-den-Bos. Na die wedstrijd begon ik ook bewuster te eten via een sportdieet. Dat bleek ideaal: niet obsessief calorieën tellen, maar focussen op eiwitten, proteïnen en genoeg groenten en fruit. Intussen ben ik zeven kilo kwijt op de weegschaal, maar belangrijker: ik voel ook echt het verschil. Ik heb meer energie, meer zin in… eigenlijk alles. Mentaal ben ik helderder dan in mijn vroege twintiger jaren, toen levensmoeheid en mentale mist nooit ver weg waren.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rZW0_J-kW1iZVw9YkAeUhg.jpeg" /><figcaption>Kwarttriatlon van Mechelen (in Hofstade) waar ik nog recent aan deelnam, 13 september 2025. Niet mijn meeste flaterende hoek. De verbeten blik tijdens het fietsen is nog gelijkend met die van 10 jaar geleden.</figcaption></figure><p>Ondanks dat ik nu niet in een club zit (en dit zit er ook niet direct in), heb ik veel teruggevonden wat triatlon me vroeger leerde. Het brengt mij ook terug naar de momenten van toen, en dat maakt emotioneel wel iets los. Van nature ben ik melancholisch en hou ik meer vast aan het (persoonlijk) verleden dan veel anderen. Mijn moeder zegt altijd dat melancholie in de familie zit — dus bedankt mama 😉. Soms zie ik bijvoorbeeld op wedstrijden oude namen of gezichten opduiken, en dan voelt het even alsof ik terug zestien ben. Maar tegelijk is het nu ook helemaal anders. Ik ben meer gericht op persoonlijke groei en uiteraard veel zelfstandiger. Een gezond lichaam en mentaal welzijn neem ik ook niet meer als vanzelfsprekend: je moet ervoor werken en er tijd voor maken.</p><p>Deze comeback in het triatlon was dus een bijzonder moment in mijn leven. Het deed me stil staan bij mijn verleden, maar het toont ook waar ik momenteel sta als persoon. En misschien het belangrijkste: het doet me met een meer heldere blik kijken naar mijn toekomst. Geen toekomst waar ik mijn tijd te veel achter schermen verspeel, maar waar ik de tijd vind om te bewegen op een manier dat ik het graag doe. Dat geeft me meer energie en houvast, fysiek én mentaal.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=92c0ec48c4c8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De federale begroting: een doos van Pandora]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/de-federale-begroting-een-doos-van-pandora-ba6bda85beaf?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba6bda85beaf</guid>
            <category><![CDATA[national-budget]]></category>
            <category><![CDATA[taxes]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[belgium]]></category>
            <category><![CDATA[pensions]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Sep 2025 14:21:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-08T14:42:30.559Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SYqR8rPvE-dfC9cKoA02Lw.jpeg" /><figcaption>©Tim_C</figcaption></figure><p>Afgelopen vrijdag keek ik naar de afspraak waarin MR-voorzitter George Louis Bouchez zijn spreekwoordelijk “nieuwe testament” presenteerde. Daarmee verwees hij naar plannen voor nieuwe saneringsmaatregelen bovenop de huidige maatregelen die de federale coalitiepartijen eerder goedkeurden. Voor sommigen broodnodig, voor anderen alweer een nieuwe besparing op onze sociale zekerheid.</p><p>De discussie is terug van nooit weggeweest en raakt ideologische breuklijnen die de afgelopen decennia soms ondergesneeuwd leken.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F_qHzo_wIY_M%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D_qHzo_wIY_M&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F_qHzo_wIY_M%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9cfb62f71390aa08c0e931da072b123e/href">https://medium.com/media/9cfb62f71390aa08c0e931da072b123e/href</a></iframe><h4>Een nieuw testament, maar oude breuklijnen</h4><p>De breuklijn binnen de federale regeringspartners is dit keer niet communautair, maar eerder ideologisch: libertair versus overheid-gestuurd.</p><p>Langs de libertaire kant staan MR en N-VA. Zij willen saneren door te besparen op het sociale vangnet en het overheidsapparaat: denk aan werkloosheidsuitkeringen, het ambtenarenapparaat en het zwaargewicht van de pensioenen. Die laatste vormt, gezien de vergrijzing van de bevolking, een van de grootste uitdagingen voor de toekomstige financiën.</p><p>Aan de andere kant pleiten Les Engagées, CD&amp;V en Vooruit voor meer belastingen, vooral bij hoge vermogens, om de begroting te vullen. Tegelijk willen zij het sociale vangnet grotendeels behouden. Aanvankelijk werden in de coalitie compromissen gesloten om beide visies dichter bij elkaar te brengen, maar met het nieuwe testament van Bouchez lijkt dit evenwicht onder druk te staan.</p><h4>Van (baby)boom scenario naar doom scenario: het pensioendrama</h4><p>Wat is de oplossing? Volgens mij had deze er al decennia geleden moeten komen. De naoorlogse generatie, de Baby Boomers, zag de bui hangen maar koesterde weinig langetermijnvisie. Een stijgende vergrijzing betekent immers een kleiner aandeel werkende burgers en een extra sociale last voor de pensioenen.</p><p>Beleid zoals het Zilverfonds illustreert de mislukte pogingen om dit probleem aan te pakken. De illusie van eeuwige welvaart na de Tweede Wereldoorlog zorgde ervoor dat te weinig werd geïnvesteerd in pensioenvoorzieningen op een langere termijn. Natuurlijk ligt de schuld niet bij een hele generatie, maar bij bestuurders die deze problemen jarenlang hebben weggesust. Denk aan de beruchte tussenkomsten van Michel Daerden in de senaat uit 2010, die de nonchalance rondom pensioenbeleid illustreren.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FT7Dw9GL9Pdc%3Fstart%3D2%26feature%3Doembed%26start%3D2&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DT7Dw9GL9Pdc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FT7Dw9GL9Pdc%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6c98f6eb023b04c44c69e51ba11b527e/href">https://medium.com/media/6c98f6eb023b04c44c69e51ba11b527e/href</a></iframe><h4>Het taboe van belastingontduiking</h4><p>Naast de vraag wie wat moet betalen, speelt ook de eerlijkheid van bijdragen een rol. België is kampioen in het heffen én ontwijken van belastingen. Veel zelfstandigen zoeken manieren om belastingen te ontwijken, vooral op arbeid, wat deels wordt gedoogd en stilzwijgend geaccepteerd.</p><p>Het probleem? Iedereen die belasting op arbeid betaalt, draagt bij aan de samenleving. Wie dit ontwijkt, neemt geld weg dat bedoeld is voor de gemeenschap. Ik heb begrip voor investeringen in een eigen bedrijf, maar solidariteit blijft essentieel. Een kleine onderneming groeit zo misschien trager, maar eerlijk bijdragen is uiteindelijk rechtvaardiger voor de samenleving. In realiteit is dit voornamelijk een attitudeprobleem bij een deel van de hardleerse bevolking.</p><p>Hoe de coalitie uit dit fiscale wespennest zal geraken, is onzeker. Mijn visie: van beide walletjes moet gegeten worden. Er zal over ideologische schaduwen heen moeten worden gesprongen: niet kiezen voor vooral belasten of besparen, maar een combinatie van beide op een effectieve manier.</p><p>Ook de bevolking draagt verantwoordelijkheid. Wetgeving respecteren, bewust omgaan met belastingen en een cultuur van solidariteit kan op termijn een verschil maken. Politiek is immers iets waar we allemaal, direct of indirect, aan deelnemen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba6bda85beaf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De paradox van het spookburgerschap]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/de-paradox-van-het-spookburgerschap-b7a473b47658?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b7a473b47658</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Apr 2025 09:29:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-23T09:39:29.477Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Op 27 maart publiceerde VRT NWS het verhaal van Nina (28). Ze verliet al op jonge leeftijd haar ouderlijk huis. Zonder werk of inkomen zoekt ze na enkele weken hulp bij het OCMW, maar ze moet eerst bewijzen dat ze dakloos is. Na een korte periode van noodopvang belandt ze terug op straat. Pas negen jaar later heeft ze terug een vast adres, maar ondertussen kon ze geen bankrekening openen en moeilijk werk vinden. Waarom verloor Nina naast haar adres ook burgerrechten en waarom is het niet altijd evident om deze terug te winnen? Het overkomt jaarlijks duizenden mensen in België.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/659/1*l96D3Ug3b5jIfMoCbhTVXA.png" /></figure><p>Bij Nina en haar lotgenoten begon het allemaal met een zogenaamde ‘ambtshalve schrapping’, wanneer je na een woonstcontrole niet meer wezenlijk wordt aangetroffen op je domicilieadres en je uit het rijkregister geschrapt wordt. Als administratief medewerker bij de dienst bevolking krijg ik regelmatig te maken met mensen die dit meemaakten. De oorzaken dat mensen niet worden aangetroffen lopen uiteen. Het kan gaan om persoonlijke tragedies of financiële moeilijkheden. Andere keren zijn nalatigheid of procedurefouten de oorzaak. Er zijn ook voorbeelden waar mensen dit opzettelijk verkiezen omwille van frauduleuze motieven. Omdat deze mensen moeilijk of niet traceerbaar meer zijn in het rijksregister, worden ze ook wel spookburgers genoemd.</p><p>Spookburgers verliezen zowel politieke rechten (stemrecht, kandidaatstelling) als sociale rechten (pensioen, kindergeld…). Wanneer ik deze spookburgers bij mij aan het loket heb zitten zijn ze soms niet op de hoogte van de procedure of weten ze zelfs niet dat ze ambtshalve geschrapt zijn. Soms liggen banale zaken zoals een overvolle brievenbus of de toevallige afwezigheid bij de woonstcontroles aan de basis van zo’n schrapping. In deze gevallen gaat het meestal niet om de typische “zwerver” en zijn dit mensen zoals jij en ik. Het is onder die voorwaarden meestal relatief eenvoudig om terug ingeschreven te worden: je vraagt een nieuw adres aan bij de gemeente en de politie komt opnieuw controleren waarna je actief in het rijksregister wordt gezet.</p><p>Mensen die leven in armoede of die een migratieachtergrond hebben, zijn echter kwetsbaarder als ze het schimmenrijk van het spookburgerschap betreden. Ze ondervinden hierbij doorgaans een stroevere en tragere inschrijving. Procentueel zijn het ook deze groepen die vaker geschrapt worden. Meestal is dit het gevolg van een lagere kwaliteit van wonen, de zogenaamde huisjesmelkerij, waardoor hun woning onbewoonbaar verklaard wordt. Aangezien deze mensen meer het slachtoffer zijn van discriminatie op de huurmarkt, en dus niet altijd tijdig een nieuwe woonst vinden, geraken ze sneller zonder domicilieadres. Een enge bocht naar de illegaliteit als spookburger is er op die manier snel, zeker wanneer deze groepen niet altijd in staat zijn om zich voldoende te informeren om hun bestaande rechten te optimaliseren.</p><p>Bij de snelheid waaraan burgers sociale en politieke uitsluiting ervaren als gevolg van de ambtshalve schrapping en de ongelijke kansen tussen verschillende groepen, kan je je afvragen waarom deze procedure in deze vorm bestaat en of het mensen in een kwetsbare context niet eerder de illegaliteit induwt dan dit te voorkomen?</p><p>Vanuit de positie van de overheid is de aanwezigheid van een domicilieadres essentieel om zowel de plichten als rechten voor zijn burgers te waarborgen via een centrale administratie. Als deze informatie niet klopt, kan dit een weg naar fraude openen. Het verlies van civiele, sociale en politiek rechten is dan een stok achter de deur voor de overheid om voorwaardelijk burgerschap af te dwingen. Met deze redenering vanuit de overheid raak je wel extra hard de eerder vermeldde kwetsbare groepen in de samenleving. Veel mensen kiezen niet voor het spookburgerschap of hebben niet de intentie om fraude te plegen.</p><p>Een kant-en-klare oplossing is er niet voor deze paradox. Voor het functioneren van het overheidsapparaat hebben mensen in dit systeem een domicilie nodig. Enkele middelen om de symptomen van het spookburgerschap te verlichten zijn er eventueel wel. Ten eerste kan de overheid meer investeren in sociale woningen. Dit verlaagt de kosten en vermindert discriminatie. De private markt is hiervoor moeilijker te controleren en vaak te duur voor de kwetsbare groepen. Ten tweede kan de overheid kijken naar alternatieve manieren van wonen zoals co-housen. Dit kan gesubsidieerd of aangemoedigd worden, mogelijks vanuit projecten bij sociale diensten zoals het OCMW. Alleenstaanden uit een kwetsbare omgeving die dan samenwonen, delen een heleboel kosten die vooraf alleen onbetaalbaar waren. Ten derde kan een meer flexibele wetgeving helpen in combinatie met moderne communicatie. Iemand uit een kwetsbare groep heeft meer tijd nodig om zich terug in te schrijven, en zou in dat geval tijdelijk kunnen worden opgevangen zonder meteen geschrapt te worden. Pas wanneer er geen constructieve houding of een vermoeden van illegale praktijken is, kan men sneller overgaan tot de ambtshalve schrapping. Dit moet dan ook gepaard gaan met een moderne communicatie. Via digitale en/of mobiele berichten wordt de burger dan op de hoogte gehouden van de situatie (aangezien er geen officieel adres meer is op dat moment), mogelijks in meerdere talen.</p><p>De paradox en de neveneffecten van deze maatregen neem je hier echter niet volledig mee weg. Het risico op wanpraktijken en fraude blijft bestaan, en investeringen in sociale woningen of de subsidiëring van grootschalige betaalbare co-houseprojecten kost de overheid veel geld. Zolang we burgerschap blijven koppelen aan een domicilieadres, zullen kwetsbare mensen vaker uit beeld verdwijnen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b7a473b47658" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pleidooi voor de lokale democratie]]></title>
            <link>https://medium.com/@Mitman24/pleidooi-voor-de-lokale-democratie-2f0a91e64ffc?source=rss-c9804fd3d5b8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f0a91e64ffc</guid>
            <category><![CDATA[verkiezingen]]></category>
            <category><![CDATA[gemeenteraadsverkiezingen]]></category>
            <category><![CDATA[politiek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tim_C]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Oct 2024 12:25:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-05T12:25:32.626Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*cgyYJ2b0bR9TcVVu.jpg" /></figure><p>Op 13 oktober zijn het gemeenteraadsverkiezingen. Behalve een aanpassing aan de werking van de voorkeurstem, is de afschaffing van de opkomstplicht een grote verandering ten opzichte van de lokale verkiezingen in het verleden. In mijn omgeving hoor ik steeds vaker passeren dat mensen niet zullen gaan stemmen. Ze voelen zich niet gehoord of vertegenwoordigd, en zijn ervan overtuigd dat hun stem geen invloed heeft op het beleid. Een “er zal toch niets veranderen” is een vaste waarde geworden binnen het cynisme onder de Vlaamse bevolking. Een cynisme dat naar mijn mening eerder een vorm is van onbegrip. Graag steun ik de democratie door iedereen aan te moedigen zijn of haar stem te laten weerklinken op 13 oktober. Hoe zachtjes deze dan ook mag lijken, vele stemmen krijgen samen pas kracht. Verkiezingen zijn dan ook niet de enige manier om je eens te laten horen aan het beleid.</p><h3>Ook lokale verkiezingen zijn van belang</h3><p>Lokale verkiezingen worden soms in de schaduw geplaatst van de regionale of nationale verkiezingen, maar dat vind ik onterecht. Nergens zal je verandering sneller opmerken dan in je eigen omgeving. Gemeentebesturen zijn bevoegd voor veel tastbare zaken: veiligheid in je gemeente zoals een nieuw fietspad of de aanwezigheid van politie, de bouw en subsidiëring van (openbare) bouwwerken, enzovoort. Wanneer mensen klagen over het bestuur is het niet de kritiek die mij stoort (want die moet er zeker zijn in een democratische maatschappij), maar het gebrek aan besef welke veranderingen al zijn gebeurd die wel in hun voordeel gespeeld hebben. Zolang mensen met al hun gebreken aan het roer zitten, zullen er wel eens verkeerde beslissingen genomen worden. Maar we zijn als mens (in een bestuur) minstens even goed in staat een heleboel zaken aangenamer te maken voor de samenleving.</p><h3>De representativiteit van de vertegenwoordiging</h3><p>In het buitenland waar de opkomstplicht al langer is afgeschaft, zijn het vooral jongeren en ‘lager’ geschoolden die het lieten afweten tijdens de verkiezingen. Dat wil zeggen dat al deze mensen niet voldoende vertegenwoordigd zullen worden in het lokale beleid als Vlaanderen dezelfde trend volgt (want de afschaffing van de opkomstplicht is enkel in ons gewest afgeschaft). De individuele gedachte: “Mijn stem maakt toch geen verschil. Waarom zou ik zelfs de moeite doen?”, maakt deel uit van een collectief dat deze gedachten deelt. Dit kan dan echt een nefast effect hebben op de werking van de democratie. Een concreet fictief voorbeeld:</p><p><em>In een vijver met gevlekte, witte en zwarte zwanen is een coalitie van wit-zwart al 5 jaar aan de macht. De witte zwanen hebben het gevoel dat er niet veel verandert of gebeurt, en vragen zich af of ze volgende keer wel gaan stemmen. Als gevolg kan de zwarte partij een absolute meerderheid halen tijdens de volgende verkiezingen. Deze keer verandert er wel veel, maar niet in het voordeel van de witte zwanen. Zo krijgen ze een kleine plaats in de vijver toegewezen en moeten ze meer vissen belastingen betalen dan de andere zwanen.</em></p><p>Dit is een extreem en repressief voorbeeld, maar het punt is hier dat de witte zwanen onvoldoende vertegenwoordigd zijn in een perfect legaal democratisch systeem. Een jammere zaak voor de witte zwanen, maar een groot deel is dan ook niet gaan stemmen. Op een meer genuanceerde manier kan dit ook bij ons gebeuren als een groep met gelijkaardige belangen of achtergrond in mindere mate naar de stembus zou gaan.</p><h3>De realiteit van traag bestuur</h3><p>Voor de witte zwanen gebeurde de beslissingen te traag om verandering te kunnen waarnemen. De witte zwanen onder de bevolking houden weinig rekening met alles dat komt kijken in de beleidscyclus en de diverse actoren die hier een rol in spelen. Dat alles dan ook binnen een wettelijk kader moet gebeuren is goed, maar een vloek voor het algemeen geduld. België heeft de reputatie voorzichtig te besturen en vooral veel bij te sturen. Dit zorgt voor veel ergernis maar is ook een teken van een gezonde democratie. Je kan het interpreteren dat er wordt geluisterd naar verschillende belangengroepen. In een steeds meer diverse maatschappij wordt dit alleen maar een grotere uitdaging, en is die bijsturing wel echt belangrijk. Niet enkel door de toenemende diversiteit, maar ook de grote omvang van het aantal inwoners op ons kleine grondgebied, is het moeilijk om iedereen tevreden te houden. Rekening houden met veel en verschillende mensen kost nu eenmaal tijd en aanpassing als het aankomt op beleidskeuzes.</p><h3>Participeren kan meer zijn dan enkel stemmen</h3><p>Gaan stemmen is een manier om politiek te participeren, maar er zijn er veel meer dan enkel dat, en daarvoor hoef je geen partijkaartje te hebben of op een verkiezingslijst te staan. Burgers kunnen via verschillende (sociale) media hun mening geven aan politieke besturen: zowel voor kritiek als bevestiging. Ook nieuwe manieren van burgerparticipatie zoals burgerfora hebben hun intrede gedaan in veel nationale en lokale besturen. Tijdens de lokale verkiezingen is er zelfs de opportuniteit dat veel politici die verkozen willen worden extra open staan voor directe input of kritiek van de burger. Denk maar aan de lokale debatten die er momenteel zijn en waar er vragen vanuit het publiek gesteld kunnen worden. Op die manier kan er eenvoudiger worden teruggekoppeld naar wat er gecommuniceerd is geweest tussen burger en (verkozen) politicus. Als je je stem dus letterlijk wil laten horen, kan dat dus op verschillende manieren met enige moeite.</p><p>Tot slot is jezelf informeren over wat er leeft in je stad of gemeente (samen met effectief gaan stemmen) misschien de makkelijkste manier om deel te nemen aan de lokale politiek. ‘Wat is er de laatste jaren gebeurd? Wat leeft er nu onder de inwoners? Wat beloven alle politici wat ze gaan doen komende legislatuur?’ Deze vragen zou iedereen zich moeten stemmen vooraleer een stemkeuze gemaakt kan worden. Gaan stemmen zou altijd moeten samengaan met geïnformeerd zijn. Welke partijen de hoogste scores halen is niet het belangrijkste in een gezonde democratie: de representativiteit en burgerparticipatie zijn dat wel.</p><p>Met alles gezegd zijnde is deelnemen voor een keertje écht belangrijker dan winnen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f0a91e64ffc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>