<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Runyun on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Runyun on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@MustafaRunyun?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Zgelk2lI0P3vw-KQ.JPG</url>
            <title>Stories by Runyun on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 13:59:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@MustafaRunyun/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Aslan Göçtü Diyeler: Akif Emre’ye Bir Vefa]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/bir-aslan-g%C3%B6%C3%A7t%C3%BC-diyeler-akif-emreye-bir-vefa-1972a1c3d011?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1972a1c3d011</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Feb 2018 07:41:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-22T21:10:38.663Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>(Bu yazının ilk hali Akif Emre’nin vefatından sonra 24 Mayıs 2017 tarihinde ona bir vefa olarak haberiyat.com haber portalı için yazılmıştır. <strong>Mimar ve Mühendisler Grubu</strong>’nun aylık dergisi’nin Şubat 2018&#39;deki 99&#39;uncu sayılı <strong>Akif Emre</strong>’ye Vefa özel sayısı için yazı gözden geçirilip bazı ekleme ve çıkarmalar yapılarak derli bir hale getirilmiştir.)</p><p>23 Mayıs 2017 saat 12:06’da gelen bir telefonun hayatımı bu kadar derinden etkileyebileceğini nereden bilebilirdim ki? Babam arıyordu ve biraz sonra söyleyecekleri hayatımızı değiştirecekti. Telefonu açtığımda ağlamaktan dediği anlaşılmaz bir haldeydi. Dedikleri arasından şu 5 kelimeyi seçmek mümkündü sadece: “Mustafa, Akif abi vefat etmiş!”.</p><p>Pek çok kişi için gazeteci, yazar, belgeselci, yayıncı Akif Bey olan Akif Emre’yi ben ilk olarak “Akif abi” olarak tanımıştım, çünkü babam ve dayım ona böyle sesleniyordu: Akif abi… Ölümlerin insanı vefat eden kişiyle olan anılarını hatırlamaya zorlayan bir fiyakası var. Biraz zihnimi yokladığım zaman hatırlamaya başlıyorum: Akif Emre ile olan tanışma hikâyemiz 2007 yılında tekabül ediyor. Onu 2007 yılında lise hazırlığa başlarken tanımıştım. Yazılarından ve mücadelesinden haberdar biri olarak da değil üstelik. O benim için babamın ve dayımın gençlik yıllarından kalma kadim bir dost ve lisede ilk tanıştığım arkadaşlarımdan biri olan Taha’nın babasıydı. O benim için ilk olarak bir aile dostu ve bir babaydı…</p><p>Yazılarını ilk okuduğumda gençliğin verdiği toyluk ve cehaletle pek bir şey anlayamadığımı hatırlıyorum. Zaten benim onunla karşılaştığım ilk yer de onun yazıları değildi. Yaşım biraz büyüdüğünden babamlarla birlikte onların senelerdir devam ettirdikleri mutat toplantılarına gitmeye hak kazanmıştım. İşte benim onunla karşılaşmam da bu toplantılardan biri sayesinde olmuştu. Onu ilk olarak Bulgurlu-Libadiye bölgesindeki yaklaşık 20.000 kitap barındıran 90 metrekarelik evinde görmüştüm. Evindeki kitap sayısı belki de hatırladığımdan daha fazlaydı. Benim de aklıma ilk gelen soru şu olmuştu: “Acaba bu kitapların hepsini okumuş mudur?”. Bu sorunun cevabını almanız için çok fazla çaba sarf etmenize gerek yoktu. Zira Akif Emre konuşmaya başladığı anda raflarda duran kitapların artık kelimelere döküldüğünü hissedebilirdiniz. Evet, o bir yazardı; fakat şüphesiz yazdığından daha iyi konuşuyordu. Kendisine bunu hiç söyleyemedim ama hala aynı kanaatteyim. İnsanı etkileyen bir birikimi ve dinleyeni içine çeken bir derinliği vardı. Ama onu tanıyanların kendisine karşı bu kadar derin bir muhabbet beslemesinin sebebi bence bunlar değildi. Onun duruşunda çok az insana nasip olan Allah vergisi bir asalet ve nezaket saklıydı. Konuşurken seçtiği kelimelerden, karpuz yiyiş tarzına kadar hareketlerine dikkatle baktığınız zaman ondaki bu Allah vergisi “fazlalılığı” görmek mümkündü. O toplantılarda o zaman önemini kavrayamadığım pek çok şey öğrenmiştim. Evet, Akif Emre gerçekten sabırlı vefakâr bir dost ve bir öğretmendi etrafındakiler için. Vefat etmesi bile bu durumu değiştiremedi sanırım.</p><p>Yazıya doğru mu başladım hala emin değilim fakat daha sıcak ve daha insani bir yerden devam etmem gerektiğinin farkındayım. Okuduğum okulların insanı akademik bir soğukluk ve entelektüel bir kibre götürdüğü söylenebilir. O da bunun farkındaydı sanırım. Ona Başkanlık referandumu sürecinden önce sürece dair karaladığım bir yazıyı değerlendirmesini rica ederek göndermiştim. Bana yazıyı eleştiren on maddelik uzun bir kritik göndermişti. Eleştiriler sert ve yerindeydi fakat babacan ve candan bir üsluptaydı. Kırıcı ve üstten de olsa fark etmezdi aslında, yazıma değer verip okumuş olması bile benim için başı başına bir onurdu zira. Eleştirilerinin minvalinde genellemelerden kaçınmak, somutluk, güne dokunmak ve daha da önemlisi insaniyeti elden bırakmayan bir sadelik vardı. Şöyle bir cümle yazmıştı yazım için: “Daha basit daha insani boyuttan ele alıp küfretmeden düşündüğünü yazabilecek kapasitede olduğunu düşünüyorum”. Şimdi düşünüyorum da aslında eleştirileri onun yaşama düsturu ve duruşunu özetliyordu: Basit değil ama sade, geçmişi önemseyen ama günü kaçırmayan, derin ama somut, büyük ama genellemelerden kaçınan, objektif ama insani…</p><p>Bakılmayanı görmek gibi bir özelliği vardı: Paradigmaya kafa tutan simitçi, Çamlıca’da gezinen papağanlar, ölümü Afrika’da ölen bir aslan kadar değer ifade etmeyen Myanmarlı bebekler belki de sadece onun dikkatini çekmişti. İnsanların hayatını değiştiren küçük dinamiklere odaklanırdı. Büyük hikâyeleri, gündelik hayata zerk olmuş o en basit emareler üzerinden okuyabilmek gibi bir kabiliyeti vardı. Babamların toplantısında bir kere “İslami STK’ların geçirdiği dönüşümü tebrik kartlarından ve davetiye kâğıtlarının kalitesindeki dönüşümden anlayabilirsiniz” demişti. Güç ile kurduğu ilişki onun davasının ve ilkeselliğinin de temelini oluşturuyordu: Yoz bir muhalif değildi. Yanlışa yanlış demeyi, doğruyu da takdir etmeyi şiar edinmişti kendine. İslami duruşuna ve ilkelerine ters bir şey yapıldığında ceketi alıp sessizce kapıyı arkadan kapatarak oradan çıkardı. O, benim şu hayatta tanıdığım en onurlu, en dik ve en hakiki adamdı. “Haza adam” denir ya; öyle işte…</p><p>Bunu bir kere daha vurgulayacağım: Güç ile kurduğunuz ilişki… Akif Emre’ye göre kişinin güç ile kurduğu ilişki onun şahsiyetini gösteren en önemli emaredir. Gücün karşısında yahut yanında durmak zorunda değilsiniz. Bir üçüncü ihtimal olarak her zaman gücün uzağında durmak mümkündür. Güç ile sağlıklı bir ilişki kurduğunuz zaman ancak merkeze bir takım ilkesel (Akif Emre özelinde İslami/İslamcı) hasletleri -zaman içinde istikameti sabit kalacak şekilde- yerleştirme imkânına sahip olabilirsiniz. Güç ile kurulmaya çalışılan bu sağlıklı ilişkiden neşet eden, ilkesellik ve istikamet arayışı Akif Emre’nin kelimelerle tanımlanabilen biri olmasını da beraberinde getirdi. Peki, bu ne demektir? “Kelimelerle tanımlanabilmek” son raddede her daim değişen konjonktürde zamanı ve şartları görmek ama değişmeyen bir özü fikriyatta ve vicdanda barındırabilmektir. Bu “sabit nokta”nın Akif Emre’nin fikriyatı açısından pek çok veçhesi vardı. Fakat onun pek çok zaman vurguladığı yerlilik ve yerellik ayrımını bu açıdan burada hatırlamakta fayda var. Ona göre “<em>Sağ muhafazakârlığın ulus devletin sınırlarına hapsettiği, kutsadığı yerellik ile yerlilik ayrışmasının en bariz noktası İslamcılığın iddiaları ile sağcı yerelliğin sığ sularında ortaya çıkar</em>”. Yani pek çok zaman “ulusal ve yerel” iddiaların “milli ve yerli” örtüsü ile örtüldüğü zamanımızda, Akif Emre yerliliği İslamcılığın ön planına koymuştu. Tarihsel ve coğrafi tecrübenin somut gerçekler ve hakkaniyetli stratejilerle yüzleşilmesi gerektiğini defaatle dile getirmesine rağmen Akif Emre hayatında bir takım zevat tarafından İrancı siyasetlerle ve solcu özentiliğiyle suçlanmıştı. “Bu toprakların çocukları” kendi kavgalarını aralarında verebilene kadar başka bir mücadeleden söz etmek mümkün değildir. O yüzden ittihad-ı İslam’ın varlığına hala inanan ve mahiyetini de açıklamaya çalışan Akif Emre için Hindistan, Çin, Endülüs, Mısır, Libya, İran ve Türkiye ayrık coğrafyalar değildi. İslamcılıklarını romantiklik kisvesiyle yaşayanlar için sadece güzel veçheler ve “<em>nostaljiler</em>” bütünü vardır. Halbuse tarih ve coğrafya hakiki ve yaşayan birer organizma olarak bizim birer gerçekliğimizdirler. Bunları birbirine bağlayan o son otantik kültüre “İslam medeniyeti” diyen Akif Emre, bu sebeple bu coğrafyadaki en hakiki siyasete İslamcılık demekteydi. Bu hakkaniyetli siyasetin önündeki en büyük tehlikeyi de başka bir iddia ve dinselliği içinde barındıran muhafazakârlık olarak görmüştü. Onun fikriyatının bütün veçhelerini tek bir yazıda ele almak mümkün olmasa da, düşünce istikametinin benim nazarımda anlaşılan özü budur denilebilir.</p><p>Onun da sürekli vurguladığı gibi bir telefon uzaklıkta olduğumuz yakınlarımıza ulaşamayacak kadar meşgulüz. Okul ve hayat meşgalesi içinde Akif Emre ile sürekli bir teşriki mesai içerisinde bulunma imkânım olmadı maalesef. Ara karşılaştığımızda muhabbet etmeye çalışırdım; şu an neden bunu daha sık yapmamışım diye üzülüyorum. Onunla en son anneannemin taziyesinde ayaküstü görüşebilmiştim. Ondan önce ara ara karşılaşsak da geçen seneki Dünya Bülteni’nin iftarında oturma fırsatımız olmuştu. Onu o zaman gördüğümde garip hissetmiştim, çünkü çökkün bir hali vardı. Yüzüne inen çizgiler derinleşmişti, sesi biraz yorulmuş ve bedeni öne eğilmişti. Belki de o zaman bana öyle gelmişti ama bir yorgunluk halinin ona dokunduğu hissedilebiliyordu. Yorgunluk… Onun hayatı ve tanıdıkları sadece bir değil, birden çok daha fazla insanı aynı anda yormaya yeterdi. Arkasından en çok konuşanlar, onu yaşarken ne kadar yormuşlardı acaba?</p><p>Akif Amca benim için İslamcılığın son kalesiydi. Onun mücadelesini onun çehresine baktığım zaman duyumsayabiliyordum. Veçhesinde bana “neyi kaybettiğini hatırla!” diyen yankı vardı. O Sezai Karakoç’un deyimiyle “idealizmi öldürmeyen bir realizmle” mücadele ediyordu hayata karşı. Müslümanların İslami bir düzen için mücadele etmemesinden ziyade, bu mücadele vizyonuna talip olacak bir zihnin Müslümanlarda kalmamasından yakınıyordu. “Bozgunda bir fetih düşünde olanları” uyandırmaya çalışıyordu öncelikle. Bütün arkadaşları “devletlü” olan adamların imtihanı tarihte pek değişmiyor sanırım. Dostları dedikleri her şeyin farkındaydı ama onu dinlemek istemiyorlardı. Bence dayanılmaz olan bunun o da farkındaydı. İsmet Özel’in “Her gün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza” dediği bu olsa gerek. Mahallede kalan son “akıllı deli” idi o. Durduğu yeri biliyordu ve kendinden emindi. Yani onunkisi gönüllü bir sürgündü. O, -dedemin tabiriyle- davalı adamlardan biriydi. Duruşu bana “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol” emrini hatırlatıyordu. İlkeli bir adamdı daha da önemlisi bir duruşu vardı; omurga fukarası meslektaşlarının hiç sahip olamayacağı bir hasletti bu. Belki de bu yüzdendir ki onun arkasından anma yazısı yazan köşe yazarları ve taziye mesajı gönderen siyasiler üzgün, mahcup ve garip kalmışlardı. O eski dava arkadaşlarının kaybettiği şeyleri tek başına muhafaza ediyordu her şeye inat. Herkesin diline doladığı Yeni Şafak’ta yazmasının sebebinin bu olduğunu düşündüm hep: Mevziileri terk etmemek. Beni en çok etkiyen de başka “mahallelerde” el üstünde tutulabilecek bu adamın bir uyarıcı sabrıyla bulunduğu yeri terk etmemek için çabalamasıydı. Ama her şeye rağmen, Akif Emre olmayan bir yerde durmaya çalışıyordu. Akranlarının iktidar tamahkarlığına yahut yoz muhalefete savrulmaktan kendilerini koruyamadıkları yerde o durmayı başarıyordu. Belki hareket alanı günden güne azalıyordu ve orada durmak imkânsız hale geliyordu ama bu onu yıldıramıyordu. Edward Said’in tanımladığı anlamda gerçek bir entelektüeldi: Yersiz, yurtsuz ve huzursuz. Ama muhtemelen son dönemlerdeki sıkkınlık ve karamsarlığı ülkenin içine düştüğü itidali yok eden bu aşırılıklar ortamından ileri geliyordu; hakkaniyetli bir yerde durmayı imkânsız kılan bir ortam. Ölümünü öğrendikten sonra aklıma ilk gelen düşüncelerden biri de bu oldu: Allah, aramızdan derdine en sadık olanını yanına erken aldı; onu iftiraya kurban etmedi. Ama sonra şunu düşünmekten de kendimi hiç alıkoyamadım: Peki şimdi biz ne yapacağız? “Bizi uyaran, her zaman dimdik duran, davasının derdini çeken o nirengi noktası artık yok” dedim kendi kendime. Sanırım en zoruma giden en inanmak istemediğim kısımda bu oldu.</p><p>Bütün çağrıştırdığı menfi manalarına rağmen İslamcılığı terk etmiyordu; İslamcılık onun için adaleti tesis, hakka riayet ve geçmişle bir hesaplaşma manasını taşıyordu. İslamcılık onun için bir tutum ve duruş meselesiydi. Durduğu yeri terk etmemekle birlikte, mahallesinin ayakları altından çekilmesine de müsaade etmedi. En eskilerden ve en satın alınamazlardan olduğu için göndermeye gücü pek yetmiyordu kimsenin. İmkânı olsa onu sürgün edeceklerin şu an arkasından ağlak ve yavan bir matem tutması da bu yüzden sanırım: Akif Emre kaybetmedikleri son vicdanlarıydı, onlar yerine çile dolduran bir kalpti. Ama daha da önemlisi Akif Emre, bütün İslamcı eskilerine artık olamayacak kadar yozlaştıkları o onurlu ve vakar duruşu devamlı hatırlatıyordu. O bizi “rahatsız etmeye gelen” son İslamcıydı. Bir üslubu vardı: Kimseyi küstürmeyen, kimseye sövmeyen, mutedil ve sofistike bir üslubu vardı ama dediğini çekinmeden söyleyecek bir cesareti her daim kalbinde taşıyordu. Bir İslam âlimi değildi belki ama gelenek ile kurduğu ilişki ve artık herkeste kaybetmeye yüz tutan bir medeniyet tasavvuruna sahipti. Buna şu an kaç “İslam âlimi” sahip ki? Tezkirelerde anlatılan âlimlerdeki ilim ferasetini onun yaşantısında görmek bu açıdan mümkündü.</p><p>Deniz Baran’ın Akif amca ile ilgili taziye yazısında dediği gibi onun bir “öğrencisi” olabildim mi bilmiyorum. Ama kafama bu “derdi” taktığımdan beri onu örnek aldığımdan eminim. Dostoyevski’nin Gogol’a istinaden söylediği gibi biz de Akif Emre’nin paltosundan çıkmıştık. Tamahkar bir çağda fikrin namusunu, kalemin haysiyetini ve iktidara yamanmayan bir duruşu ondan örnek alabiliyorduk. Bence yalnız ve kenara atılmış bir adam değildi Akif Emre. Bir dergâhın hadiminin yalnızlığı neyse onunki de böyleydi. Gelenin ve gidenin pek olduğu dünyada kanaatkâr bir derviş… Onurlu bir bekleme ve gönüllü bir sürgünü yaşamak onuruyla da emanetini teslim etti.</p><p>Onu “Mustağrib Aydınların Yüzyılı”nda Endülüs’ün asri hadimi, insanların hakka çağıranı ve memleketin kalan son birkaç vicdanından biri olarak hatırlayacağım. Onu şimdiden özledim. O gidince Bosna öksüz, İstanbul süzgün ve Endülüs yitik kaldı. O, bir arkadaş, bir abi, bir baba, bir İslamcı, bir entelektüel ve bir dava adamıydı: “Haza adam”…</p><p>Mustafa Runyun</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1972a1c3d011" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Devenin ve Bir Atın Hikâyesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/bir-devenin-ve-bir-at%C4%B1n-hik%C3%A2yesi-f28ce85e9e91?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f28ce85e9e91</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Jul 2017 11:07:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-02T11:09:04.786Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>(Bu yazı ilk defa Nisan 2014&#39;te kaleme alınmıştır.)</p><p>“<em>Aşkın insan acıkınca yemek yiyen; uykusu gelince uyuyandır</em>.”</p><p>Meşhur bir anlatıdır: Bilge bir adam bir gün bir tacire “At ile deve arasındaki farklı bilir misin?” diye sorar. Tacir kendinde oldukça emin bir şekilde:</p><p>-“Elbette” der. “At dediğin deveden daha ucuzdur ve kalitesizdir ama savaşlarda daha çevik olduğundan tercih edilir.”</p><p>Bilge çok tok bir sesle ve gülümseyerek “Hayır; maalesef yanıldınız efendi” der. Şaşıran tacir biraz gülümser ve:</p><p>-“Sen sözüne itibar gösterilmesi gereken belki de tanıdığım nadir insanlardansındır.” der ve “Şayet bana sorunun doğru cevabını verirsen müşerref olurum.” der.</p><p>Bilge gelecekten haber veren kâhinlerin sesi ama kadim ulemanın vakar ve mütevazı edasıyla şöyle der:</p><p>-“Deve yorulduğu zamanı bilir ve yorulduğunda binici yahut sahibi ne yaparsa yapsın durur ve dinlenir; hâlbuki at yorulduğu zamanı bilemez, çatlayınca kadar koşar ve çöl yolculuklarında şayet sahibi onun yorulduğunu anlayamaz ve onu son raddesine kadar koşturursa at ölür ve öldüğü yere yığılır. Yani at akıllıdır, çünkü sahibini memnun etmeyi kendine adet haline getirerek kendisine bir teveccüh sağlar; lakin deve zekidir, çünkü ölürse sahibine hizmet edemeyeceğinin bilincindedir.</p><p>Yukarıdaki hikâye modern insanın mikro düzlemde bir anlatısını taşıması hasebiyle ve bu anlatıyı iyi analiz edebilmemizi sağlayacak argümanları ve örneklendirmeleri içerisinde taşıması bakımından çok önemli bir hikâyedir. Benim nazarımda ise önemli bir modellemeyi yapmamızı sağlaması açısından farklı bir öneme haizdir. Bana göre modern dünya denen “hikaye(miz)” deve ile at arasındaki farkın bir tezahürü gibidir: Modern insan “<em>at</em>” gibidir sınırın bilgisinden habersiz; ölümüne koşan ve didinen, artık bu koşu ve uğraşının bizatihi kendisini amaçsallaştırıp benlik algısını araçsallaştıran, varlık âlemiyle iletişimini dahi bu düzlemden kuran, hedef odaklı, yorulduğunu anlayamayan…</p><p>Klasik yahut geleneksel deyip hakir görme lüksünü kendimizde barındırdığımız insan ise son derece varlık ile barışık, ne zaman yorulduğunu ve ne zaman çalışması gerektiğini bilendir. Aslında verim denen bir hesaplama varsa ciddi mana da bunu başarabilen, sakin ama hızlı, yolun sonuna gelmeyi amaç edinen ama yolda ölmenin onu hiçbir zaman amaca ulaştıramayacağının bilincinde olandır.</p><p>Bu açıdan geleneksel özne aslında politik bir fail olma hakkını kendinde barındırmaktaydı; o ancak bedenine hükmedilebilen, fakat düşüncelerine ket vurulamayan bir kişiydi. Bu şekilde düşündüğümüzde vakar denen şey, sadece ahlaki ve bayağı bir kavram olmaktan ziyade, kendi içinde bağımsız, kendi arzularını duyabilen ve iktidarın dışsallığının bilincine ilk kertede varabilen bir failin sıfatı olmaktadır. Modern özneye baktığımızda ise bunun tam tersini görüyoruz; artık iktidar içeriden dışarıya doğrudur. İdeolojik araçlar ve bizatihi iktidarın kendisi bizi “at”lara dönüştürmüştür; arzu nesneleri yönlendirilen bir fail artık neye arzu “duymadığını” bilemez hale gelir. Bu açıdan bütün kararlarımız ve bu karar verme mekanizmalarımız bizden bağımsız bir safta bulunur hale gelir.</p><p>Hikâyelerin gelip birleştiği en önemli merkezlerden biri de bu açıdan yabancılaşmanın kendisi. İnsan doğaya yabancılaşan, âleme yabancılaşan, geleneğe yabancılaşan, son kertede kendine yabancılaşan… Bu döngünün nasıl kırılacağı bence meçhul; lakin bütün epistemolojik temellerimizi kapitalizm paradigması üzerine kurmaya devam edersek bu döngü değerler dizisi yıkılana kadar bozulacağa benzemiyor. Bu oyunu kim bozar bilinmez ama bir geç kalınmışlık varsa onun da “şu an” olduğu hepimizce vaki.</p><p>Bu açıdan başladığım şekliyle yazıyı bitirmek iyi olacak gibi: “<em>Aşkın(kamil) insan acıkınca yemek yiyen; uykusu gelince uyuyandır</em>.”</p><p>Not: Bu sözü İsmet Özel’den duyduğumu hatırlıyorum ama kaynağı hatırlayamadığım için burada zikrediyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f28ce85e9e91" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kant’tan Descartes’e Oradan da Lacan’a Ulaşan Bir Yolculuk: Interstellar Bunun Neresinde?]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/kanttan-descartes-e-oradan-da-lacan-a-ula%C5%9Fan-bir-yolculuk-interstellar-bunun-neresinde-886908088a68?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/886908088a68</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Jun 2017 12:13:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-30T12:13:44.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>(Bu yazı ilk olarak Haziran 2015 yılında kaleme alınmıştı.)</p><p><em>“Love is a transfer.”</em><a href="#_ftn1"><strong><em>[1]</em></strong></a></p><p>Filmler ve romanlar entelektüel dünyamızın dışında dünya görüşümüzü ve varlık sahasını algılayış biçimimizi nasıl etkiliyor sorusu her zaman ilgilimi çekmiştir. Çok değil bundan on yıl önceki filmlerde geçen felaket senaryolarının daha ziyade dünya dışı yaşam biçimlerimi üzerinden kurgulandığını hatırlıyoruzdur. Ondan da beş sene önceki filmlerde göktaşları ve kara delikler gibi ortaya çıkan anomaliler üzerinden bir kurgulama hâkimdi. Sanırım yakın zamana kadar da insanoğlunun kaderinin kendi yapıp ettikleri üzerinden sonra erdireceği gibi bir görüş de hâkim senaryolar arasında kendi yerini korumaktaydı. Şu son dönemde ise artık meselenin bir bitiş döngüsünden ziyade bir yeniden başlangıç fazları olduğunu söylemek yanlış olmaz. İnsanlık geçirdiği açılardan sonra sembolik ölümünü tamamladı ve artık yapılması gereken o yeniden doğuşun nasıl olabileceğini bulmak ve belki de daha da önemlisi bunun kim tarafından sağlanabileceğini öğrenmektir.</p><p>Artık postmodern bir çağda pozitivizmin yeniden üretildiğini ve içerisine metafizik, dogmatik ve transandantal bir ruh katılarak yeni bir inanç sistemi icat edildiğine şahit olduk. Bu açıdan yeni bir metafizik daha doğrusu “metafiziksiz bir metafizik” üretildiğinin farkına varmak lazım. Yukarıda yaptığım alıntı da aslında bu durumla yakından alakalı. Bu sözü Jacques Lacan’ın bir konferansının video kaydını izlerken duymuştum ama o zamandan beri tam olarak neye tekabül etmesi gerektiğini bir türlü anlayamamıştım. Lakin Cristopher Nolan’ın Interstellar filmini izledikten sonra sanırım bu sözün neye tekabül ettiği benim için daha anlaşılır bir hale geldi. Peki, tam olarak bu sözün tekabül ettiği yer neydi?</p><p>Sanırım bu soruyu şu şekilde genişletmemiz gerekiyor: Batılı düşünme biçiminin ve felsefesinin 400 yıllık-belki de daha da ötesine yani Antik Grek’e- bir süreçte yaşadığı dönüşüm neydi ve bu dönüşüm ile tam olarak ne amaçlanıyordu? Bunu bir geniş çaplı bir plan olarak görmek bir açıdan mantıklı olacaktır. Fakat plana katkı yapanların sadece bir hedefe odaklanmış ve tıpkı bir meşale yarışı gibi bunu birbirlerine aktararak ilerlemiş olduklarını düşünmeye de gerek yok. Peki, bu sorunsalı nasıl açıklayabiliriz? Benim bunun için önerim 4 aşamalı bir gelişim: İlk aşama Immanuel Kant ile başlayan safha. Bu safha da Kant’ın yapmaya çalıştığı şey transandantalın ve tanrısallığın ötesinde bir yerde insan özgürlüğünü ve iradesini ortaya çıkararak insanın sınırlarını çizmek. İkinci aşama Descartes ile başlayan ve evrendeki bir hiyerarşiyi reddederek her şeyi mutlak kaos ve mutlak düzenin aynı anda var olabileceği bir düzlem yaratabilmek. Üçüncü aşamada “Adam Smith”çi bir anlamda doğal bir ekonominin ve aslında sosyal düzenin var edilebilmesi. Son aşama ise Freud ve Lacan(belki de bu son çizgiye Derrida, Chomski gibi daha pek çok isminde eklenmesi gerekiyordu.) ile var olan bu kurgunun üzerine bir metafizik inşa edilmesiydi. Bütün bunlardan sonra modern bilimin bir inanç haline gelebildiğini görebiliyoruz. Fiziği ve metafiziği, hukuku ve aktarım silsilesi ve kendi kendini besleyebilir araçlarıyla birlikte bir inanç sistemi. Bütün eksiklikleri ile birlikte bu tablo günümüze kadar gelen pozitivist bir bilimin nasıl dönüştüğünü anlatabiliyor. Neuroscience, psikanaliz ve kuantum fiziği, linguistik ve matematik de bu yeni paradigmaya anlatı sağlayabilecek ve bunu destekleyebilecek araçlar haline geldi. Bütün bu araçların aslında yapmaya çalıştığı bir diğer şey de teorilerdeki boşlukları doldurabilmek.</p><p>Peki, nasıl boşluklarda bahsediyoruz? Kant’ın görev ahlakını açıklamaya çalışırken başvurduğu Platonik/Hristiyan ahlakı yahut Adam Smith’in piyasa işleyişini açıklarken başvurduğu aslında son derece soyut ve metafizik olan “görünmez el(<em>invisible hand</em>)”i gibi. Bu boşluklar sadece bir teorinin eksikliği bağlamında incelenemez; bunlar aynı zamanda bir anlayışı toptan çökertebilecek boşluklardır. Bu boşluklar deyim yerindeyse Tanrı’nın sistemin içerisine girebileceği aralıklardır. Bu yeni pozitivist anlayışın temelde tanrı nosyonuyla alıp veremediği yok. Ama önemli olan kısım bu anlayışın, kendi tanrı anlayışı dışındaki bütün Tanrıları dışarıda tutmaya çalışan bir anlayış olmasıdır. Burada yapılan şey, her zamana ve mekâna müdahil olabilecek bir Tanrı yerine hakikatin anlamından ve eşya-insan ilişkisinden uzaklaştırılmış bir mefhum olarak tanrı kavramının ikame edilmeye çalışılmasıdır. İşte bu projenin gerçekleştirilmesi için yapılan şey hayata dair bütün süreçlerin sadece fiziksel yasalardan ve açıklamalardan mülhemmiş gibi gösterilmesidir. Bunu daha da açmak gerekirse, neuroscience ile bütün görme süreci ve öğrenme süreci fiziksel yasalarla açıklanabilir; Cern’de yapılan deneylerde evrenin başlangıcı ve sonucu hesaplanmaya çalışılıyor. Buna rağmen ortada çok temel bir soru hala geçerliliğini korumaya devam ediyor: Peki, Allah bunun neresinde? Belki çok temel ve abes bir soru gibi dursa da bu süreçlerin hiç birinde ilahi bir varlığın dahlinden ve onayından söz edemiyoruz. Aslında bütn bu açıklamaların varmaya çalıştığı şey var olan anlam dünyasını sarmalamak ve üst bir hiyerarşiden bunu kopararak kendi iç bütünlüğünü sağlayan bir alt kümeyi tek küme olarak göstermek. Bundan sonraki son aşamada eski tip pozitivist anlayışı aşan bir ilave gerekliydi. Bu da bu yapının içine eklemlenebilecek bir metafizik.</p><p>Bütün bunlardan sonra düşünmeye başladığımız zaman, Cristopher Nolan’ın 45 yıllık bir aradan sonra Stanley Kubrick’in “2001: A Space Odyssey” yapmaya çalıştığı şeyin boşluklarını “<em>kabul edilebilir</em>” araçlarla doldurmaya çalıştığını görebiliriz. Kubrick’in yaratılış ve hayatın anlamı üzerine koyduğu her şey agnostik bir temele dayanıyordu ve tanrısal olanın müdahalesine oldukça açıktı. Buna rağmen filmin sonundaki “yıldız çocuk” imleyeni ile insanın kendi kaderinin kurucusu olduğu yolu da açık tutulmaya çalışılmış. Nolan’ın ise burada yapmaya çalıştığı şey sadece basit bir anlatı kurgulamak değil, aynı zamanda Nolan, kuantum fiziği ve bundan gelen bir felsefe sayesinde hayatın anlamını, kendi kaderini kuran insanın evrendeki yerini ve insanın kendi kendine yetebilme kabiliyetini doğru yere koymak. Bunu yaparken bu yazıya ilham kaynağı olan çok önemli bir özellik var. Doktor ve pilot arasında geçen insanın nasıl doğru bilgiye ulaşabileceği hususu tartışılırken doktorun “(…)mesela daha yüce bir kavram aşk(love) gibi. Işıktan daha hızlı ve insandan daha yüce(…)” minvalinde söylediği şey aslında “metafiziksiz bir metafizik” kavramına ışık tutuyor.</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> Lacan’ın 60’ların sonunda bir üniversitede verdiği konferanstan bir alıntıdır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=886908088a68" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlim Bilmezliğimiz/Âlim Görmemişliğimiz]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/i%CC%87lim-bilmezli%C4%9Fimiz-%C3%A2lim-g%C3%B6rmemi%C5%9Fli%C4%9Fimiz-bdfd1bd0b149?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bdfd1bd0b149</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Jun 2017 20:27:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-28T20:27:11.131Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>(Bu yazıyı 21 Nisan 2014 tarihinde yazmıştım.)</p><p>Yaşadığımız son süreçler çerçevesinde karşılaştığımız “Din adamları böyle işlere karışmasınlar!”/”Din adamı siyasi olaylarda fetva vermez/vermesi <em>ethic</em> bir davranış değildir.” gibi ifadeler aslında ne kadar önemli bir zihin kayması yaşadığımızı ve hayat “pratik”lerimizi etkileyen düzenleyen temel İslami paradigmamızın Batılı bir öteki ile değiştiğini gösteren önemli bir örnek. Farklı tartışmaların farklı kutupları cedellerinde hangi argümanları kullanırlarsa kullansınlar aksi misal olarak ortaklaşabildikleri tek argüman din adamlarının siyasi ve sosyolojik/içtimaî pratikleri etkileyebilecek meselelerde de konuşmamaları gerektiği. Kaynağını Ortaçağ Batı düşüncesinden alan ve reformla bir kırılmaya uğrayan Hristiyan düşüncesini çağrıştıran bu argümantasyonlar dizini bizim gündelik dil pratiklerimizi de etkileyen bir diskura dönüştüğüne göre ciddi bir tehlike baş göstermiş demektir. Yıllardır bu jakoben devlet düzeni tarafından ezilen ve zaman zaman ontolajik fakru zaruretlerinden isyan etmesinler diye iktidar araçları tarafından kendilerine aslî “insanlık” hakları adete bir lütufmuş gibi sunulan Müslümanlar, tıpkı boğazlarına hançer dayanmış ve “Dininden dönüyor musun?!” lafına maruz kalmış bir mazlum gibi hayat mücadelelerine devam etmeye çalışıyorlar. Bu esnada Kur’an ruhsat verildiği şekliyle hayatlarını korumaya çalışarak kalben iman edip dilce inkâr ediyorlardı. Pek çok şekil ile vaki idi bu: Başörtüsünü saf insan hakları mücadelesine indirgeyip İslamî diskuru bir kenara bırakmak, liberal söylemlerde bulunmak, küresel ekonomi politikalarını ve bunun habis bir uzantısı olan faiz politikalarını uygulamaya sokmak, modern devlet mantığının gerektirdiği şekliyle hareket etmek ve daha pek çok örnek verilebilir. Ama hiç biri son gelinen süreçteki çarpıklığı yansıtmıyor. Son yaşadığımız süreç bizi Müslümanlar olarak bir “dünya-bakış-açısı”nı kuran, yapısal hayat “pratik”lerimizi belirleyen, onları sosyolojik olarak irdeleyen yani külli bir dünya okuma metodolojisi olan Fıkıh metedolojisinden ve bilgisinden epistemolojik olarak uzaklaştırdı; hatta derin bir yarığa sebep olan bu süreç bizi bu birikimden(başka zamanlarda da olduğu gibi)kopardı.</p><p>Bu süreçte “hocaların siyasete karışmaması lazım” hatta “aslında hocalar siyasete karışmaz ama bu önemli bir süreç” diyen kimsenin ben İslamî ilimlerin özünü kavrayabildiğine inanmıyorum. Siyasi bir karar olarak Ebu Hanife İmam Zeyd’i mevcut erke karşı desteklememiş miydi? Ekseriyetle siyasi bir dayanağı olan Mihne davasında İmam Ahmet İbn-i Hanbel zincirle sulta(n)ın sarayına götürülmemiş miydi? Bunlar ve bunlar gibi sayılabilecek daha pek çok örnek büyük âlimlerimizin siyasete karıştığını gösteriyor. Zaten hayatı külli bir okuma biçimi olan ve gündelik hayat pratiklerini bu çerçeve üzerinden belirleyen bir metedoloji bilen birisinin bu metodu kullanıp da siyasi bir fetva vermemesi makul bir durum mudur? Bence hiç de değildir.</p><p>Aslında alim dediğimiz şahsiyet bir paradigma kurucusudur; bunun konumlanması ise yine onun kararına bağlıdır. Bu sebeple sadece dinin kendisi(teoloji/ilahiyat) ile ilgilenen biri âlim olamaz, çünkü o aslî itibariyle sekülerleşmiş bir karakterdir zira sadece dini bilginin kendisiyle uğraşıp onu ötekileştirmek ve nesneleştirmek de sekülerizmin getirdiği bir şeydir.</p><p>Evet, belki de yukarı da geçtiği şekliyle bir müddettir kimsenin gırtlağına hançer dayanmış değil. Tabi mevcut iktidarın en büyük korkularımızdan olan bu korkuyu ve kazanımları kaybetme korkusunu sürekli ayakta tutarak bunun üzerinden bir kazanım elde etmek istediğine hiç şüphe yok. Bu ise daha yapısal bir problemi beraberinde getirerek olaylara fıkhî değil salt ideolojik bakmamıza sebep oldu. Sanırım bütün bunlar bir hayli yapısal sorunlar ama son birkaç yılda pratiklerimizden de öte zihni melekelerimizi de dönüştüren bir kırılma ve dönüşüme düçar olduğumuz ortada. Peki, “dönüşüm” ne zaman dönüşür? Bu çarpıklık hiç biter mi? Bunu da zaman gösterir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bdfd1bd0b149" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Ramazan, Ataletleşen Bayramlar, Kapitalizm’in Geldiği Son Nokta]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/bir-ramazan-ataletle%C5%9Fen-bayramlar-kapitalizmin-geldi%C4%9Fi-son-nokta-69e397a24831?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69e397a24831</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Jun 2017 18:47:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-28T18:47:18.653Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Bir Ramazan, Ataletleşen Bayramlar, Kapitalizm’in Geldiği Son Nokta</em></strong></p><p>İsmet Özel’in “Üç Mesele”sinin eski baskılarını okumuş olanlar muhtemelen kitabın başındaki “mesele” mefhumu ile ilgili olan iki alıntıyı hatırlayacaklardır. Bu iki alıntıdan biri olan ünlü İngiliz iktisat tarihçisi Richard Henry Tawney’in “Bir çağın muhakkak saydığı şeyler bir sonraki çağda mesele olur” sözü geçenlerde aklıma gelmişti. Herhalde Tawney’in sözünün ne kadar isabetli olduğunu görmek çok zor olmasa gerek. Fakat sözün eksik bir noktası var; öyle bir nokta ki “Peki, ya sonra?” sorusunun cevabını verir nitelikte bir eksiklik… Ben naçizane, bu sözü “(…) ve tartışılamayanlar bir daha tartışılmamak üzere tekrardan mutlaklaşırlar” şeklinde tamamlardım. Aslında bu söz, bu şekliyle, genelde seksen yıllık modern Türkiye’deki düşüncenin, özelde de 80’lerden beri görünür olan İslami camianın düşünce anlamındaki durumunu ve gelişim hikayesini özetleyebilir. Bu durumun en somut örneğini yaklaşık 1,5 yıl önce yazdığım “İslamcıların geç keşfedip erken kaybettiği isimler” başlıklı yazıda göstermeye çalışmıştım. 1980’lerin ortalarından başlayarak 90’larda hızlı bir şekilde devam eden konjonktür bir evvelki çağda mutlak olarak kabul edilen şeylerin (bilimsel düşüncenin ideolojik hegemonyası, demokrasi, Kapitalizm vb.) tartışılmasını kaçınılmaz kıldı. Müslüman tahayyülünün moderniteyle artık ertelenemeyecek bu karşılaşma ya da daha analojik tabirle bu müsabakadan kaçma şansı artık yoktu. Herhangi bir tartışma ortamı yaratılmaksızın var olan duruma eklemlenme imkanı dahi ancak bu mutlak doğruların tartışılarak bir mesele haline getirilmesini zorunlu kılıyordu. İşte bu değişim, dönüşüm ve sancı döneminde meseleleştirilmek zorunda kalınan mutlak doğrular, bugün vardığımız bu noktada artık ileride tartışılamayacak bir seviyede tekrardan ve neredeyse bir itikadi sağlamlıkla mutlak hakikatler olarak, modern, seküler, muhafazakar ama bir şekilde Müslüman kalmaya çalışan tahayyüllerimizde yerlerini aldılar.</p><p>90’larda yapılan Kapitalizm tartışmalarının bugün ne İslamcılık ne de ana akım ekonomi politik bağlamında tartışılamıyor olması bana kalırsa bir tesadüf değildir. Bir önceki dönemde tartışılmaktan bir şekilde kaçınılabilen Kapitalizm meselesi artık globalleşen neo-liberal dünyada Müslüman tasavvurunda karşı çıkılması gerekmeyen bir hal almıştır. Bu durum ve dönüşüm bağlamında her şeyi metalaştıran ve bunu fıkhen meşru bir zemine oturtabilen modern zihin dünyamız, artık Coca Cola’nın Ramazan reklamlarından daha tehlikeli saldırılarla karşı karşıya. Bu sebeple Ramazan’ı bir tatil haline getiren tur şirketlerinin reklamlarının, Ramazan bayramının geleneksel haliyle yaşandığı bir aile imgesi üzerinden reklam yapan süt ürünleri markasının reklamlarıyla aynı anda yayınlanabilir olması zihnimizde bir tezat yaratmamaktadır. Öyle ki Ramazan’ın ve Ramazan bayramının nasıl yaşandığı artık dini bir tahayyül meselesi değil, sosyoekonomik duruma bağlı bir alışkanlık durumudur. Eğer tatil yapabilecek kadar zengin ve modernseniz böyle bir Ramazan tatili, daha muhafazakar ve orta sınıfsanız böyle bir Ramazan tatili… Bu durumun “Nerede o eski Ramazanlar” söylemi sebebiyle tartışılamayacak kadar sulanmış ve menfi bir manaya gelmiş olması işte bu büyük tezatın konuşulmasını engelliyor.</p><p>Aslında Ramazan’ın her bir unsuru bir şekilde piyasada metalaştırılabilir bir hale geldi: Bir güfte kitabı haline getirilen Kur’an, dünyadaki işleyişe kafa tuttuğu halde ataletleştirilen bayram, yoksulluk ve nefis terbiyesi ile bağlantılı olması gerekirken lüksleşen iftar sofraları, Ramazan’ı bir rant kapısı olarak gören Müslüman(!) esnaflar ve daha niceleri. Bunları tartışmaya dahi açamıyoruz çünkü artık bunların konuşulabileceği bayağılaştırılmamış bir zemin maalesef kalmamış durumda. İşte bu yüzden “tatil” haline gelen bayramları belki de yeniden tartışma ajandamıza almamız gerekiyor. Eskiden her daim aynı meseleleri tekrar tekrar gündeme getirmeye çalışanları cahil ve sığ olarak görürdüm ta ki sürekli farklı meselelerden bahsedenlerin meselesiz olduğunu fark edene kadar. Yeterince tartışılmadan geçilen her mesele bir şekilde kendine bir meşruiyet zemini bularak mutlaklaşıyor.</p><p>İşte, Kapitalizmin geldiği son noktada fahiş ücretlendirme politikasını meşru gören bir pazar, kelli felli akademisyen ilahiyatçıların sundukları ve bir komedi haline gelen sahur/iftar programları, her sene aynı şekilde/üslupta/konuda gelen oruç soruları ve ucuz ve uzun tatil haline gelen bayram, Ramazan’ın asli unsurları olarak zihinlerimizde yerlerini almaktadırlar.</p><p>Peki, ne yapmalı? Bütün sorunların ve şikayet etmelerin son raddede düğümlendiği çıkmaz sanırım bu soruda saklı. Belki de an itibariyle Kapitalizm’e karşı bir alternatif üretebilecek ve gelenekten tevarüs ettiğimiz pratiklerin asli manasını geri getirebilecek “yerli” ve otantik bir çözüm bulmamız mümkün değil. Ama bu imkan eksikliğinin erkek, kadın, yaşlı, genç, modern, gelenekçi her kim olursa yahut hangi tarafta olursa olsun bizleri bu imkanı aramaktan geri bırakmaması gerekiyor. Zira mağlubiyet ancak galibiyet inancının bittiği yerde başlayabilir. Meselelerin daha doğru bir ifadeyle meselelerimizin tartışılmaya tenezzül bile edilmediği noktada asli görevimiz başlamış oluyor. Soruları sormayı kesmek ve meseleleri bir bürokrat laubaliliği ile geçmek bizi bir yere götürmediği gibi artık bir “bizden” bahsetmek de imkansız hale gelecek. Peki bu ne kadar önemli sorusunu sormak hakkını elde bulundurmak mümkün olsaydı? O zaman “Kapitalizm’e kafa tutan simitçi” bu ülkenin Müslümanları için sadece mitik bir öykü mesabesinde kalacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69e397a24831" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Acemaşiran’dan Bir Çargâh ve Yegâh’tan Bir Buselik]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/acema%C5%9Firandan-bir-%C3%A7arg%C3%A2h-ve-yeg%C3%A2h-tan-bir-buselik-515472572833?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/515472572833</guid>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Sep 2016 20:35:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-27T18:15:20.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>Unuttuklarıma ve Unutamayacaklarıma…</em></blockquote><p>Anlam verilmeyen bir şeydi,</p><p>Aşkı tanımlamak.</p><p>Malumat-ı füruş gazete kâğıtlarına sarılan bilgilerin ötesinde,</p><p>Damarda duran aşk döktürürdü yollara.</p><p>Kalmayınca ruhları birbirine tutuşturan,</p><p>Aşkın aşkın tanımını yapmaya çıktım yola.</p><p>Bir hayali mırıldanarak yürürdüm;</p><p>Dilimde</p><p>Yürekleri aşka çağıran,</p><p>Gül yüzlü bir türküyle;</p><p>-Hep bazı kelimelerden imtina…-</p><p>Her kalp bir köydür durak bilinmeyen;</p><p>Uzundur meşakkat…</p><p>Hayalbaz rüyalar gece arkadaşı olunca,</p><p>Bakışlar, ancak uykuya göz ucuyla…</p><p>Failsiz tarih:</p><p>Âşıksız muhabbet…</p><p>Çünkü cevap avamın bakmayı akıl ettiği yerdedir:</p><p>Oraya “bakılamayan yer” denir.</p><p>Âlim sarı bir sayfadan</p><p>Bir “Tarih” yazar;</p><p>Ve şair bir dizi fotoğraftan</p><p>Uykusuz bir hakikati mayalar.</p><p>Bu yüzdendir yorgun yüz hatlarımızın manası,</p><p>O vakit çıkarsınlar:</p><p>Arkeologlar çıkarsın ruhumu derinlerden:</p><p>Zihnimin derinliklerinden…</p><p>Durgun sular kadar karanlık şimdi gönlüm;</p><p>Kader kokusunu içine çeken rüya…</p><p>Çeler beni aşkından kara gözlüm:</p><p>Haykırsam bile sanki kapanmayacak bir yara gibidir,</p><p>Kalbimin üzerindeki kuğu şeklindeki o şarkı;</p><p>Şehrin lüleleri dökülür senin ayaklarının altına.</p><p>Ama sen her kitabın şarkısını ararsın gönlünde;</p><p>Ölümse beklenen bir haber gibi gelir.</p><p>Ama anlam,</p><p>Verilmeyen bir şeydir:</p><p>Alınır ruh gibi ela gözlerle.</p><p>Bir şey var</p><p>Her şeyden eksik ve fazla olan</p><p>Bir şey</p><p>Bize de yeter yaşarken ölümü beklemek.</p><p>Kim daha idama mahkûmdur bilemem,</p><p>Kendi halinde yaşayan birinden…</p><p>Ama bu kadar bekleme arasından bir de,</p><p>Konuşma için beklenir:</p><p>Hâlbuki, elinin uzandığı ama yakalayamadığın</p><p>Bir sohbettir o,</p><p>Bütün varlığını adadığın.</p><p>Anlam verilmeyen, bir şeydir:</p><p>Beni anlamını bilmediğim şarkılarda üzer</p><p>Çünkü,</p><p>Hakikat böyledir işte;</p><p>Ortaya çıkar hep,</p><p>Saklasan bile:</p><p>Rüzgârın esrarına ya da</p><p>Gözyaşının uğultusuna…</p><p>Damarda inatçı bir pıhtı gibi kalır</p><p>Namlunun rüyası bir sevgi</p><p>Hevaye</p><p>Sana vadeliden bundan fazla değildi</p><p>Oysa şimdi yine</p><p>En sevdiğim şarkı onun sevdiği</p><p>En sevdiğim suret onun sureti</p><p>Ne zaman bitse bu döngü</p><p>Yine kaçınılmaz bir sürgün…</p><p>Çocuklarla aynı dilde uyuyan adama</p><p>Baba denir;</p><p>Farklı rüyalar görür kadından</p><p>Güz güneşiyle dökülür yollara;</p><p>Ama kadın</p><p>Güneşin çıkmadığı vakitlere matuftur.</p><p>Ve adam kızının ruhunu bilir:</p><p>Ona yürek çağıldatan,</p><p>Gözleri kamaştıran dizeler yazar.</p><p>Onun sözü rüya gibidir hayata karşı</p><p>Çöl gözlü bir matem gibi gelir kulağıma o ses</p><p>Develeri kum üstünde yüzdürense</p><p>O rüya yakıtıdır.</p><p>Oysa</p><p>Ellerinden çıkan titrek bir yel</p><p>Üşütür beni</p><p>Mahcubiyetini anlarım:</p><p>Beklenirse daha uçarı bir rüzgâr</p><p>Köstekli saatler ve kilise çanları arasından</p><p>Ama sen rüzgârlardan daha güzelsin…</p><p>(2016)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=515472572833" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KÖR GESTAPONUN RÜYASI]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/k%C3%B6r-gestaponun-r%C3%BCyasi-6627cc9f6a0f?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6627cc9f6a0f</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Sep 2016 15:24:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-16T15:24:34.869Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>UYANIŞ:</p><p>Çöl renkli bir sabahın yüreğinde uyanırsın</p><p>İşte oradadır bir mülteci gibi duran kalbin</p><p>Davanın şerefli bir gururu varsa da</p><p>Tenini okşayan ruhların gölgesinde</p><p>Ancak rüzgârlardır.</p><p>Zeval vakitlerinde uyunur bir emrin şafağında</p><p>Çünkü iki sütunun kulakları arasından</p><p>Bir güneş doğar</p><p>Ve bir seda yükselir kalenderi dervişin tacından</p><p>“Onu aşamayacaksın!”</p><p>Bir şehrin ve şiirin en dehşetli cümlesidir bu</p><p>Üzerine konuşulamayan</p><p>Ardından korkunç bir düşüş gelir çünkü</p><p>Vakıflardan, derneklerden ve tıkıştırılan para çuvallarına</p><p>Her şeyden</p><p>UYKU:</p><p>Gecelerle uyutulur çocuk ruhları</p><p>Karabasanları aydınlatan bomba gürültüleriyle</p><p>Beni gecelerle uyut Eloya; bitmeyen gecelerle</p><p>Vakit yatmaya koyulduğunda: Gündüz yine kalk!</p><p>Yine akşam olsun</p><p>Sonra yine</p><p>Ve yine</p><p>Ve sonra</p><p>Bütün koşuşturmalardan geriye kalan</p><p>İnsan suretlerinin bir fotoğraf hüzmesi gibi geçtiği yerden</p><p>Bir uyku yağar gözlere</p><p>Selamet veren kapitalizme eski göçebelerden</p><p>Uykusuz kalmanın vacip olduğu vakitte</p><p>SORU:</p><p>Sorular cevaplarında çözülür düğümleri</p><p>Bizim sorularla ilişkimiz eskiden bu kadar netti</p><p>Bir çözümün anahtarıydı rüyanın kendisi:</p><p>“Şehrin Uzak Asya’sından gelmektir hayata</p><p>Adamın görevi”</p><p>Femine prima:</p><p>-Hayat sıfatsa</p><p>Ölüm mevsuf</p><p>UYANDIRILIŞ(MAHŞER):</p><p>Kör, Sağır ve Dilsiz</p><p>Tanrının sonra bir evvelki gazabıdır</p><p>Yaradana rüyalarla ulaşılmaz çünkü</p><p>Denizin üstünde boş gezen</p><p>Başında takkesi ile bir evliya</p><p>Kırklar yaylasından bir gönül yangınına</p><p>İNSAN:</p><p>Adını yazmayı öğrenmek kadar gereksizdir.</p><p>Zekâ aklı geçer bir akl-ı selim sesten</p><p>Dehlize akan kanın zulmünün kokusu</p><p>Beraber haşrolur bir gestaponun ağzında;</p><p>Kafa kâğıdına sorgu çekilir</p><p>Mazlum beride bekleyemez çığlık seslerinden</p><p>Zulüm,</p><p>Belasını arayan bir bilmece;</p><p>Bütün afilli dizeler :</p><p>Emirname hükmünde artistlikler…</p><p>-Hakikati yaran birkaç kelime-</p><p>(2014)</p><p><em>Hikaye bu kadardır:</em></p><p><em>Aşkları göğün kadrine çeksinler</em></p><p><em>Halbuse</em></p><p><em>“Sevgi [artık] kötülüktür!”</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6627cc9f6a0f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Suskun Deli Kızın Masalı]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/suskun-deli-k%C4%B1z%C4%B1n-masal%C4%B1-c1b27a234a82?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c1b27a234a82</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Sep 2016 19:56:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-10T19:58:50.036Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>Hatırlanacak bir hatıra</em></blockquote><blockquote><em>Aziz arkadaşımın hatrına</em></blockquote><p>Gecenin soğuğu, gündüzün şafağına karışır,</p><p>Her dem sayıklanan bir geçmişin adağında…</p><p>Bir çift telaşla tutuşturduğun mumlar,</p><p>Gözlere nur, ruhlara aydınlıktır:</p><p>Aştod’a uğramayan her gemi ise eksik kalmıştır.</p><p>Dağlanan bir kalbe, heyecanlı bir serzeniş kattın</p><p>Hüzne dağlanan bir rüzgâr gibi…</p><p>Est amans in uno Corde!</p><p>Azığını gömdüğün gönlün,</p><p>Yolda neden hep senden ayrı durur?</p><p>Gölgeni kendinden beri koyduğun vakit;</p><p>Münharif gözlerin ve mahcup hislerinle,</p><p>Meydan okursun meydanlarda:</p><p>Sesin göğü titrettiği kırkların rüyalarında…</p><p>Dünya’ya kafa tut!</p><p>Çileden çıkardığın öksüz yangınlarını,</p><p>Yetim öfkenle birleştir ki dağdağalı bir gönlün aksi anlaşılsın</p><p>Kanayan bir dudağın gözyaşına boyandığı yerde…</p><p>Ama ne soğut kendinden alemdar giden aşkı;</p><p>Ne de yak kalbini!</p><p>Sonradan dişlerin arasında, söndüren haşin bir</p><p>Emir sökün etsin; safalar getirsin…</p><p>Suya durmuş bir sakanında</p><p>Suvarılan çeşmelerde hakkı vardır:</p><p>Lakin sen ağzından bal damlayan üdebaya inat,</p><p>Senden, sadır olsun bir kuple ab-ı hayat…</p><p>Coşkun volkanları titreten mümteni hayatın</p><p>Masumiyetin şahika-ı aşk-ı ahmarını</p><p>Sultanların nefs-i berâlarına öğretsin</p><p>Ses kessin, söze getirsin…</p><p>Titrettin bir bütün halinde yangınların alacalığını</p><p>Karanlığın son noktası/Aşkların geldiği ilk nokta…</p><p>Unutmakla susmak arasındaki farka vardığında</p><p>-Aslında olmayan bir vadinin çıkmazında-</p><p>-Ne yardan ne de serden!-</p><p>Sığındın Rabbine</p><p>Zihne matuf fikirden ve ruha nispet şevkten</p><p>Ağlama aşk-ı emr-i Hüda sema da,</p><p>Senin gözyaşların şua-ı sedd-i Hüda arz da…</p><p>Çünkü;</p><p>Yağmur toprağa kavuştuğunda,</p><p>Rüzgar dokunur ten de yaraya…</p><p>(2014)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c1b27a234a82" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Afitapname]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/afitapname-afa815d8905a?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/afa815d8905a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Sep 2016 20:44:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-08T20:44:30.082Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Biz küçükken ölü ruhlar üzerinden masal okuyan bir amca vardı</p><p>Şimdi yaşar mı? Bir fikrim yok</p><p>Amcanın işi vuslatları ölümle gömülmüş hayalleri toplamaktı topraktan,</p><p>Topladıklarını imtina ile yontar ve okurdu</p><p>Ücreti yok pahasına</p><p>Amca her lafına başlarken</p><p>“Karanlık” derdi</p><p>Haşim’in akşamından daha yanık, daha duru, daha saf</p><p>O gizlenirken ölü maskelerin ardınca</p><p>Hep namertlerin yeisini barındırıyor aklından</p><p>“Ah elbet Afitap, nasıl bırakırım seni</p><p>Ama mecburiyet, cedelleşemiyorum hayatla”</p><p>Kimse, Haşim dediği; sürekli kafa tutuyor ona</p><p>Görse sanki dipsiz bir kuyuda parçalayacak</p><p>Oda korkardı karanlıktan,</p><p>Hurşit’in aşığıydı; onun ümidiyle yaşardı</p><p>Ve ömrü böyle geçti</p><p>Derdi.</p><p>Gerçi ömrünün o dediği adamdan farkı yoktu:</p><p>Oda gündüzleri, gecenin gelmesi uğruna yakardı…</p><p>Zifiri gece derdi</p><p>İçimdeki köpeğe en yakın gecelerin karanlıkları,</p><p>Dışımdaki rüyaya en uzak</p><p>Rüyama en yakın</p><p>Korkardı galiba Şems Beyden</p><p>Bilmem, ona sıcaklığı neyi hatırlatırdı</p><p>Karanlığın badını çekerdi üzerine,</p><p>Biz bekledikçe bir gece ansızın bir yerde sızıp ölür diye</p><p>Geceleri ilahiden bir parça daha ömür toplardı.</p><p>Her gün, bir günün mektubunu gönderirdi</p><p>Sanki varsa mektubu, özgürlüğünü göndere çekecekti</p><p>Ama zafer hiç nasip olmadı</p><p>Elinde kalan dünyaya ait yegâne şey:</p><p>Ademi vusla</p><p>— Karanlığı sevmek, güneşe bakmaktan daha zehirlidir evlatlarım</p><p>Göremeyene kadar afitapla ilişkiniz</p><p>Alışana kadar karanlığın korkusundan daha kolaydır</p><p>Semanın bekçiliğini kamere verir</p><p>Şems</p><p>Korkar çünkü Leyl hanımın pusatlarından</p><p>Kurtlar ulur en karanlık anında zifirin</p><p>Bir zaferan tatlılığını ararlar yandaşlarından</p><p>Eskiler manayı sühan derlermiş; evet!</p><p>Tercümeleri tektir ulumalarının</p><p>Var mı benden başka vadilerin sırtlarından</p><p>İzleyen geceleri</p><p>Ölümün korkusu herkeste aynı</p><p>Hayvanlar insanlardan cesur değil</p><p>Ama bilinç ilginç</p><p>Bilinmeyenin gözlerinden daha çok tırsıyor</p><p>Mantığın alengirli girdaplarından</p><p>O amca kim mi?</p><p>Hiç birimiz emin değiliz</p><p>Bir sürü fikir çöpleri geziyor ortalıkta</p><p>Bir gün ayaklarıma kadar gelen bir fikri görüp okudum</p><p>Bana en mantıklı gelen budur herhalde:</p><p>Hz. İsa’dan yadigâr kalmış biri gibidir.</p><p>Yezit oğullarının meydanlarında koşardı:</p><p>Busesinden ancak bir söz</p><p>Ya Mamona’dan çevirin yüzünüzü ya da rüzgârlarla yanın!</p><p>Kimileri meczup diyorlar ona</p><p>Yalan</p><p>Külliyen demek geliyor içimden</p><p>Herkes aynı çünkü</p><p>İtibara tapsa en iyi deli doktorlarından olurdu oda</p><p>Bir romanın sonunda söylenen sözleri</p><p>Onun masallarının sonunda kimse söylemeye cesaret edemiyor:</p><p>“onda herkes kendinden bir şeyler buluyor”!</p><p>Kelam kılıçtan daha keskin,</p><p>Telifin sebebi bu sözle bile aydınlanıveriyor…</p><p>Onun kelamı sadece hakikati veriyor: sadece!</p><p>Kendi köşesine çekilen ruhbanların sükûneti onda yok</p><p>Çünkü onun hakikati daha büyük ve daha cesur</p><p>“Korundun!” emrine kadar korunmayı beklemiyor…</p><p>Aslında onca, “ebed”i buluyoruz biz</p><p>Ama söylemeye bu kadar çok çekiniyoruz</p><p>Veyahut daha beter</p><p>Belki de hiçbir şey anlamıyoruz</p><p>Elbet anlayacağız</p><p>Onun hangi mekânlarda dolaştığını</p><p>Zaten gereksiz olsaydı dünyaya</p><p>Hiç beklemezdi vicdanımız</p><p>Bir sokak köpeği gibi çoktan zehirleyip,</p><p>Etini gömer,</p><p>Derisini zafer fiyatlarına satardık.</p><p>Demek ki ona ihtiyacımız var</p><p>Elbet bir gün bizim de savunur hakikatimizi…</p><p>Onun sonu asla bir halk kahramanı gibi olamayacak</p><p>Ama olsun der o</p><p>Kesin</p><p>Ve elbet düşerken bir ağaç gibi ruhunun üzerine</p><p>Bir hayal gibi düşlerinde</p><p>Son öğüdünü bir kâinat gök kuşağında</p><p>Zifirin en altını da görürken</p><p>Bizi uyarmak gibiymişçesine</p><p>Hep o son kelam</p><p>YA MAMONA YA DA HAKİKAT</p><p>(2010)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=afa815d8905a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eloya’nın Şarkısı]]></title>
            <link>https://medium.com/@MustafaRunyun/eloyan%C4%B1n-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1-9409443d356f?source=rss-8cfc029ea4ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9409443d356f</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Runyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Sep 2016 09:53:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-08T09:53:11.007Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>Bıkkın bir kalbin</em></blockquote><blockquote><em>…Bir müjdeye selamıdır…</em></blockquote><p><em>Beyaz örtüler üzerine dökülür</em></p><p><em>Üflenince</em></p><p><em>Yarin kara hindibağ rengindeki gönlü</em></p><p><em>Üç günlük dünya deniliyor o yüzden</em></p><p><em>Inanılmasa da aylak bir kahkahayla</em></p><p><em>Her musibetin adam parçalayan kıskacında</em></p><p><em>Şemsiyeler kapattıran bir yağmur</em></p><p><em>Yine üzerimize yağarken</em></p><p><em>Hafif bir tat kalıyor gözlerde</em></p><p><em>Gazelhanların nağmeleri</em></p><p><em>Ağıyor kuyruk sokumlarımızdan</em></p><p><em>Hazan bir kahkaka ve</em></p><p><em>Muttaki bir cesaret</em></p><p>Rengi kokusuna yansıyor cesurca o zaman herşeyin</p><p>Rüyalar aleminden konuşurken</p><p>Kokuşmuş ceset torbalarını çıkarmak zihnimizden</p><p>Kirli bir asra damgasını vuran asıl iş oluyor</p><p>Arkasını kollayamayanların asrı işte bu makamda çalınır</p><p>Ağır bir viyonensele aşina olmayan kulaklarda:</p><p>Üslubsuz ayyaşlardan küflü peynir tadında hayatlarından</p><p>Herkesin mümeyyil, herkesin müşteki sanrılarından geçiyor derviş</p><p>Selam almıyor hiç bir kirli ağızdan</p><p>Yolun yarısında mukim bir husumet beliriyor</p><p>Yolun sonunda da dehşet bir nefret</p><p>Tenezzül edilemeyecek kadar dehşet</p><p>Yahut eskiz çıkartılamayacak kadar bikam</p><p>Bir serzeniş yükseliyor Eloya’nın ruhundan</p><p>Her lügattan başka bir harf alıyor şu cümleyi yazmaya:</p><p>“Zehrindendir aşk yarenin sesinde”</p><p>Uzunca bir müddet sese sürgün</p><p>Şehrin cıngarına tahammül eder adam</p><p>Yaklaşıyor şehrin uzak asyasına usulca</p><p>En tarihi adamı arıyor gözleri</p><p>Bulunamayacak kadar uzak cevaplarda</p><p>Azade bir haysiyet fark edilince</p><p>Onda bir haslet görüyor</p><p>Kadim sesten nütfe de onda bir hasret</p><p>Kimseler gitmez kara saatlerde</p><p>Bir eskicinin anılardan müteşekkiş tezgahına</p><p>Halbuse</p><p>O bana ebubekirce uzatır elini</p><p>Ben onun alnını ömerce sıvazlarım</p><p>Rüzgar tokuşur ışıklarıyla</p><p>Meğerki dalgalardan mülhemmiş deniz</p><p>ve İnsan…</p><p>Yürek çağıltılarından ve efkardan mükevvin</p><p>Suskunken hayatın anlamı sızan</p><p>Konuşunca büyüyü bozan sıfatmış…</p><p>Fasılları tarihe ayıran müverrihler konuşuluyor</p><p>Sona yaklaşırken…</p><p>Sonradan</p><p>Müspet bir tespit</p><p>Uzaktan süzgün duruyordu tablolardan suretler</p><p>Genç mevlevi elinde hesap defteriyle gülümsüyor:</p><p>“Aynaya dikilmiş tülün sırrında</p><p>Ne vardı ki görülenin ardında”</p><p>Ben yırtıyorum</p><p>Tülü</p><p>Yüzümü göreyim diye</p><p>Hiç bir şey kalmayınca beride sırdan gayri</p><p>(Yok) Oluyorum</p><p>O zaman selam veriyorum</p><p>Aynadaki aksine</p><p>Ayna kırıklarına basılan yolda</p><p>Dayanmıyor artık her şeyden bir fazla</p><p>Bir Şeyden eksik ruhlar</p><p>Şehrin sokaklarında yürünmüyor uzanınca giden</p><p>Akıyor bir nehir gibi kaldırımlar ayaklarımızın arasından</p><p>O zaman inanıyorum</p><p>Dünyanın düz bizim çapraşık olduğumuza</p><p>Sanki bitiyor sınırların arasında</p><p>Bitmeyince makara gibi akan ömür gönlün önünden</p><p>Semaya bakıyorum kaşlarımı çatmamak için bütün senliğimle</p><p>Bendeniz, sen sema</p><p>Yürek büyüklüğünde acılarımla</p><p>Nüzul olunca gök büyüklüğünde bir şefkat</p><p>Yerin göğün şerefine</p><p>Içindeki musaya söyle</p><p>Gönlündeki firavunu dizginlesin</p><p>Çünkü tarih biter</p><p>Ama zaman bakidir</p><p>Şimdi kum saatini ters çevirme vakti</p><p>Hayattan gayrı yaşanılan da zaten</p><p>Bu kadardır:</p><p>Sen ile başlar/Sen ile biter</p><p>yahut</p><p>Sen de başlar ve Sen de bitersin…</p><p>2015</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9409443d356f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>