<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nazlican Asanakutlu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nazlican Asanakutlu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu?source=rss-661487d6919f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Cu2wE91SPlxnj_0jC2_XNA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Nazlican Asanakutlu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu?source=rss-661487d6919f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 08:28:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İlk Erasmus+ Projesi Deneyimim]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/i%CC%87lk-erasmus-projesi-deneyimim-a5d0db5e1cae?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a5d0db5e1cae</guid>
            <category><![CDATA[erasmus-plus]]></category>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Jul 2023 16:09:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-12T22:23:45.673Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biri Bursa’da gerçekleşecek 10 günlük bir Gençlik Değişimi projesine başvurmamdı. Dürüst olmalıyım, o güne kadar Erasmus programlarını sadece yurt dışına çıkma fırsatından ibaret görmüş biri olarak Bursa’daki projeye başvururken aklımdan geçen de burada edineceğim bilgilerle ilerde daha bilinçli başvurular yaparak yurt dışı projelerine kabul alma ihtimalimi arttırmaktı. Bu kısacık 10 günde neler yaşayacağımdan, kimlerle tanışacağımdan ve ne çok şey öğreneceğimden henüz habersizdim.</p><figure><img alt="Sessiz Yürüyüş" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/576/1*6p3r9NI846YmBKQu5Po_iQ.jpeg" /><figcaption>Ormanda Sessiz Yürüyüş</figcaption></figure><p>Öncelikle katıldığım projenin içeriğinden bahsetmek istiyorum. <a href="https://diyarbakircevka.com/index.php">Diyarbakır Çevka</a> tarafından düzenlenen “Bike Time” projesi 26 Nisan-6 Mayıs tarihlerinde Bursa Dağyenice Göleti’nin çevresindeki bir bungalov otelde 6 ülkenin (Türkiye, Romanya, Letonya, Litvanya, Çek Cumhuriyeti, Danimarka) katılımıyla gerçekleşti.</p><p>Otogara aynı saatlerde geldiğimiz için birlikte otobüse binip konaklama mekanına doğru yola çıktığımızda, saatler süren yorucu yolculukların hemen ardından bile birbiriyle tanışıp şakalaşan, bildikleri türkçe şarkıları bize gösterip söylemeye çalışan Çek takımının enerjisi bana bu projenin harika geçeceğini o an hissettirmişti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/695/1*ESFXsk7i9nwzZXB11JW0KA.png" /><figcaption>Bike Time — Time Table</figcaption></figure><p>İlk günümüz kaynaştırıcı etkinliklerle, birbirimizi tanımak için oynadığımız oyunlarla ve Litvanya kültür gecesinin ardından geç saatlere kadar partileyerek geçti :) Proje konusu olan bisiklet teması üzerine kurgulanmış “Güvenli Sürüş”, “Bisiklet Mekaniği”, “Ülkelerimizde Bisiklet Kültürü” gibi workshopların yanı sıra, rastgele ekiplere ayrılıp kısa filmler çektiğimiz, Eurovision şarkılarına dans kareografileri oluşturup performanslarımızı sergilediğimiz her biri birbirinden keyifli aktiviteler gerçekleştirdik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9eThZ-dTBt2EnOqh6MQ1TA.jpeg" /><figcaption>Workshop — Takım Çalışması</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ijHja6wZdN8Em7-XVvdnAQ.jpeg" /><figcaption>Oscar Night için hazırlıklar</figcaption></figure><p>Her ülkenin kendi kültürünü, geleneklerini ve danslarını tanıttığı kültür geceleri o ülkeye özgü yiyecek ve içeceklerin tadımıyla sona eriyor ardından ya partiliyor ya da ateş başı sohbetlerine geçiyorduk. Arkadaşlarımızın özenle hazırladığı kültür gecelerinde bol bol güldük, eskiden hakkında çok az bilgiye sahip olduğum ülkelerin kutlamaları, düğün ve cenazelerini nasıl düzenlediklerinden tutun kahvaltıda ne yediklerine kadar çok fazla şey öğrendim, hep birlikte folklorik danslar ettik şarkılar söyledik; birbirimizden ne kadar farklı hayatlar yaşıyor olsak da ortak duygular etrafında birleştiğimizi ve aslında ne kadar benzer olduğumuzu gördük.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*phIP_HUxMqlMlhQ8O_Zqcg.jpeg" /><figcaption>Danimarka Kültür Gecesi</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aD6o6Ag2Ve03qM2NTbS-dQ.jpeg" /><figcaption>Çek Cumhuriyeti Takımı :)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Xg5J7KdmhmTO4edVpwqVew.jpeg" /><figcaption>Ateş Başı Sohbetleri</figcaption></figure><p>Beni en çok etkileyen özel gün Letonya’nın Jani isimli yaz gündönümü festivaliydi. 23–24 Hazira’da çocuğundan yaşlısına her yaştan insan bu özel günde bütün bir gece uymadan büyük kutlamalar yapıyor. Jani hakkında wikipedia yazısına <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/J%C4%81%C5%86i">buradan</a> ve temsili bir videosuna <a href="https://youtu.be/yjJz4MrPAoI">şuradan </a>ulaşabilirsiniz.</p><p>Romanyalı arkadaşlarımızın çok sevdiği ve hepimizi de bağımlısı yaptıkları, bir günü dinlemeden bitirirsek rahat uyuyamadığımız <a href="https://youtu.be/GOA7ZXVGOtc">Made in Romania</a> şarkısı :)</p><p>Ve öğrenirken inanılmaz eğlendiğimiz favori folklör dansım Litvanya’nın <a href="https://youtu.be/72zybimZ1-k">Gransveras</a> dansı ❤</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*keANNHp4H2fEzAXIgPwnXQ.jpeg" /><figcaption>“Bike Time”</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cQYzAO1edJ9RqnarLsHowQ.jpeg" /><figcaption>Gölde Deniz Bisikleti Turu</figcaption></figure><p>Bu kadar kısa sürede böyle anlamlı dostluklar kurabileceğim yaşamadan aklıma gelmezdi. Bir arkadaşım “Kendimi sizin yanınızda o kadar rahat hissediyorum ki dışarıya asla makyajsız çıkmayan ben, burada ikinci günden sonra makyaj yapmayı bıraktım” demişti. Herkesin farklı kültür ve yaşantıları olduğunu bildiğimiz için kimsenin kimseyi yargılamadığı bu ortamda gerçekten kendimiz olabildiğimiz için 10 günde sadece birbirimizi tanımakla kalmadık, kendi benliğimize olan yolculuğumuzda da çok yol kat ettik.</p><p>Son gün birer kağıda isimlerimizi yazıp birbirimize dair hislerimizi, dileklerimizi, umutlarımızı bu kağıtlarda ölümsüzleştirdik. Onlarca kişinin yazdıklarından oluşan bu mektubu daima saklayacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Tcu6ZMKNu66IiD8aoOj2Ng.jpeg" /><figcaption>Goodbye Fam</figcaption></figure><p>“Memories stay forever”-13</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a5d0db5e1cae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Basit Biri]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/basit-biri-cb1d5ed7428e?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb1d5ed7428e</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Mar 2023 10:21:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-14T10:21:21.620Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Saatte 1.670 km hızla dönen bir Dünya’ya doğdun. Herkes yürüyüp koşarken sen emekleyemezdin, ayağa kalktın. Büyükler kavga ediyordu, taklit ettin, dövüşüp çamurlarda yuvarlandın. Büyüyünce aile kurmak zorunda olduğunu sanarak evcilik oynadın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*zq5BtQYipM-ckdwTx6CnyQ@2x.jpeg" /></figure><p>Okula gittin, her şeyi kolayca öğrendin. Matematikte çok iyiydin. Sınıfın gözdesiydin, herkes seni seviyordu. Zekiydin ama bazen çalışmıyordun. Sen farklıydın, herkes gibi olamazdın.</p><p>Büyüdün ve sana başarılı olmanı, çok kitap okumanı, sürekli el sıkışmanı, yükselmeni ve para kazanmanı söylediler. Kendini hep zirvelere layık gördün. Gün gelecek hayatta kazananlardan olacaktın. Çabaladın. Her şeyi kusursuz yaptın. Yüzlerce insan tanıdın, binlerce kez sahte gülücükler saçtın. Artık sonuna geldiğini sandığın her tepenin ardından bir başkası çıktı. Zirve diye bir yer yoktu.</p><p>Kendin gibi, önemli olduklarını düşünen diğer insanlarla önemli olduğunu düşündüğünüz konuları büyük bir ciddiyetle tartıştın.</p><p>Ve öldün.</p><p>Diğerleri de öldü.</p><p>Seni hatırlayan kimse olmadı.</p><p>Basit biriydin, sen herkestin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb1d5ed7428e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Acılarla Baş Etmenin En Etkili Yolu]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/ac%C4%B1larla-ba%C5%9F-etmenin-en-etkili-yolu-73a312e12131?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/73a312e12131</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 Mar 2023 14:07:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-13T12:10:50.778Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Herkes’i Oynamak</h3><blockquote>Durumu bir kez başkalarının başına geldiği biçimde gördün mü kendi benliğinden kurtulursun, savaşta yapılması gereken şey budur -Hemingway</blockquote><p>Şu an, tam şimdinin yaşandığı herhangi bir dakikada hala seven biri sevgilisi tarafından terk edildi, oysa çok emek vermişti; bir annenin çocuğu hastalanıp yataklara düştü, halbuki hep dikkat etmişti; birilerinin kedisi öldü, oysa gözü gibi sakınmıştı tüm tehlikelerden.</p><p>Ben herkesim, sen herkes arasından herhangi birisin. Yaşamak bir savaş.</p><p>Nefes aldığımız sürece hayatı güzelleştiren büyük olaylar ve romantize edilecek minik detaylar olacağı gibi bizi gözyaşlarına boğacak, günlerce yataktan çıkmak istemememize, sağlıksız şekilde kilo vermemize sebep olan tatsız olaylar da yaşayacağız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*H329xK4SzGyUTx1lc-I0vQ.jpeg" /></figure><p>Hepimizi üzen veya sarsan olaylar farklı olsa da evrensel olan bir şey varsa o da bu olaylar sonucunda renk, kültür, sosyal statü ayrımı olmadan herkesin hissettiği acı duygusudur. Bu acılardan bazıları belki birkaç gün bizi sarsıp geçmişte kalacakken bazılarını bir travma olarak ömür boyu zihnimizin orta yerinde taşıyacağımız gerçeği oldukça can sıkıcı.</p><p>Elimizde olmayan nedenlerin doğurduğu sonuçlardan kendimizi sorumlu tutmamamız gerektiğini ve hayat diye adlandırdığımız şeyin acılar ve mutlulukların bir dengesinden oluştuğunu kabullendiğimiz zaman yüreğimiz olumsuzluklara eskisi kadar şiddetli tepkiler vermemeye başlıyor. Bu kabullenişi, kalbimizin de zihnimiz ve bedenimiz gibi gelişip daha güçlü hale gelmesine benzetebiliriz.</p><p>Yaşanan acılardan kaçmak ve onları bastırmak elbette doğru değil. Acını ve o an seni mutsuz eden hisleri kabullenip yaşamak insanın kendine yapabileceği en büyük iyiliklerden biri. Böylece sakinlikle durumu analiz edebilir, bizi kötü hissettirenin tam olarak ne olduğunu çözebilir ve kendimizi tanırken bundan sonra neye nasıl tepkiler vereceğimizi öğrenebiliriz.</p><p>Bütün bunları yaptık ve artık toparlanıp ayağa kalkma zamanı geldi. Sonsuza kadar o yatakta yatıp hayatı sorgulamaya vaktimiz yok.</p><p>Hemingway Çanlar Kimin İçin Çalıyor adlı kitabında savaşın en korkunç anlarından bahsederken duruma bir başkasının gözünden bakıp kendi benliğinden ayrılmak gerektiğini söyler.</p><p>Yaşamın hoşlanmadığımız zamanlarında biz de adeta bir savaş verdiğimize göre onun tavsiyesini uygulayalım: Acılar kendin yaşayıp duyumsamadığın sürece hep basittir. Benliğinden çık, herhangi birini oyna; ne kadar anlamsız ve sıradan bir şeye üzülüyorsun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=73a312e12131" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Su Damlasının Laneti]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/su-damlas%C4%B1n%C4%B1n-laneti-ac6e9cfc151c?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac6e9cfc151c</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Feb 2023 14:10:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-26T14:19:17.894Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıyı lisede katıldığım “İsraf” konulu bir kompozisyon yarışması için yazmıştım. Çok sevdiğim ve jürilerin dosyalarında çürüyüp gitmesine kıyamadığım için burada paylaşmak istedim. Yazıyı geçirirken bazı yerleri değiştirme ve düzenleme dürtüsü duysam da liseli Nazlı’ya ihanet edemedim :)</p><p>Dünya’ya düşen ilk su damlası, dinozorların oluşumundan insanoğlunun yok oluşuna kadar geçen süreye şahit olmakla lanetlenmişti. Çok uzun bir süre bunun farkında bile değildi. Milyonlarca yıl sessizce aktı, kıvrıldı, kaynadı, patladı, şekil değiştirdi…</p><p>Yağmur oldu kiraz ağaçlarının üzerine yağdı. Kar oldu toprağı temizledi. Rüzgara karıştı, sıcaktan bunalmış hayvanları serinletti. Denize karıştı balıklara yuva oldu. Akarsu oldu dağları süsledi. Bir tohuma can verdi ve o sırada tesadüfen oradan geçen bir böceğin susuzluğunu giderdi. O, yaşamın ta kendisiydi.</p><p>Sonraları bu sakin topraklarda diğer canlılara hiç benzemeyen tüysüz, toynaksız, iki ayaklı, konuşabilen bir yaratık fark etti. Kendilerini “insan” olarak adlandıran bu yaratıkların tek farkı dış görünüşleri değildi üstelik. Düşünüyor, konuşuyor, avlanıyor, toprağı işleyip kendi yiyeceklerini üretiyorlardı. İlk başta zararsız görünen insanların, zamanla doğaya hakim olma ve durmadan tüketme hırsına bürüneceklerini; bu korkunç hırsın kontrolden çıkıp kendi kendilerini yok oluşa sürükleyeceklerini nasıl tahmin edebilirdi ki.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oy5DgKs6bBbv5gQRHjoklA.jpeg" /></figure><p>Aradan bin yıllar geçti ve bu zavallı su damlası bizlerin yaşadığı döneme kadar gelebilme talihsizliğine erdi. Milyonlarca yıl varlığını sürdürmüş biri için birkaç bin yılın ne kadar çabuk geçtiğini tahmin edebilirsiniz.</p><p>Maalesef bu kısa sürenin ta en başında su damlası, ilk defa acıyı hissetmişti. Başta güvendiği insanoğlunun boşa harcadığı ilk su damlasını, tek ısırık alıp bir kenara fırlattığı ilk elmayı, hiç düşünmeden ateşe verdiği ilk ormanı, zevk uğruna öldürdüğü ilk hayvanı gördüğünde hissetmişti o acıyı. Sonraları fabrika bacalarından çıkan dumanlarla siyaha boyanan gökyüzünü, varil varil okyanuslara boşaltılan atıkların zehirlediği deniz canlılarını, muhteşem dağlara nispet yapıyormuşçasına yükselen çöp tepelerini görmüştü. İliklerine kadar yayılan titremeyi, ziihnine hücum eden korkuyu, acıyı hissetmişti. Soluğunun kesildiğini, dehşete düştüğünü, elinden hiçbir şey gelmediğini fark etmişti.</p><p>Ne zordu emek emek olgunlaşan meyvelerin ayaklar altında ezildiğini izlemek. Ne zordu boşa yanan hiçbir lambadan kendini sorumlu tutmayan, yeterince kıyafeti varken bir yenisini daha alan, gösteriş uğruna kürkleri için kendileri gibi nefes aldıklarını bile bile katlettikleri tilkiler, kaplanlar, rakunlar umurunda olmayan; tabağını yiyemeyeceği kadar doldurup her seferinde çöpe döken, oradan oraya koşturan ve artık gerçek benliklerini yitirmiş, birbirinin aynısı gibi görünen, konuşan ve davranan , en önemlisi ise bütün bu koşturmacanın içerisinde zamanını bile boşa harcamayı becerebilen insanların aynı hırsla, aynı savurganlıkla sürekli tükettiklerini, sadece tükettiklerini seyretmek…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BNPin27Uj6e7uGHfEILshA.jpeg" /></figure><p>İhtiyacından fazlasını üreten, ürettiklerinden fazlasını tüketmek isteyen, üstelik bu döngü içerisinde durmadan israf eden insanoğlu artık midesini bulandırıyordu.</p><p>Eğer bir gün sabah akşam yanan mutfak lambanızın aydınlattığı mutfağınızda, sonuna kadar açtığınız musluğunuzun altında bulaşıklarınızı yıkarken, akan suda bulanık gri bir damlanın kıvrılarak lavabo giderinde gözden kaybolduğunu fark ederseniz bilin ki o, yeryüzüne düşen ilk su damlasıdır ve bilin ki gezegenimizin bu hale gelmesine bilinçli veya bilinçsiz olarak katkı sağlamış bütün insanlardan nefret ediyor.</p><p>Sahip olduklarımızın değerini bilmek ve korumak, kaynaklarımızı bilinçsizce tüketip yok etmek yerine gelecek nesillere bırakacak tertemiz bir Dünya sağlamak için çaba göstermek büyük küçük hepimizin görevi. Değişim kendimizde başlar. Özverili, bilinçli ve tabiatın zenginliklerine karşı duyarlı olmalıyız. Koskoca Dünya’da küçücük birer nokta olsak da yapacağımız en ufak tasarrufların bile birleştiklerinde küresel kapsamda büyük etki yaratabileceğini bilmeli ve uygulamalıyız.</p><p>Çünkü hiçbir madende kömür kalmadığı, hiçbir sondajdan petrol çıkmadığı, kesip mobilya yapacak tek bir ağaç kalmadığı ve hiçbir musluktan su akmadığı gün; yeryüzüne düşen ilk su damlasının lanetinin sona erdiği gündür.</p><p>İnsanlığın sonunun geldiği gün…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac6e9cfc151c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bugün Tanrıyı Kıskandım]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/bug%C3%BCn-tanr%C4%B1y%C4%B1-k%C4%B1skand%C4%B1m-6bf1ac85ed01?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6bf1ac85ed01</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Feb 2023 09:00:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-22T09:00:23.170Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kuşların uyuduğundan emin, bir sahilde koşmak istedim. Şarkılar dinledim, her şarkının yazıldığı kişi ben olmak istedim. İstanbul’u karışlamak istedim. Dünyaya sahip olmak istedim. Kitabımı karıştırdım, başrolü oynamak istedim. En sevdiğim sitcom karakterinin arkadaşı olmak istedim. Bir yabancıya güvenmek, sorgusuzca teslim olmak istedim. Ormanda çırılçıplak koşmak, yorulunca sarmaşıkların altında uyuyakalmak istedim. Gökyüzüne baktım ama Ay’ı göremedim. Görseydim onu avcuma almak isteyecektim. Ben bu gece galiba Tanrı’yı oynamak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*r3_uqg-fpbTgH4VStFSbQg.jpeg" /></figure><p>Kuşlar bir türlü uyumuyordu ve İstanbul çok büyüktü. Şarkıların hiçbiri bana yazılmamıştı ve o kitabın başrolü asla ben olamayacaktım. Sitcomdaki karakter benimle arkadaş olmak istemezdi ki. Yabancılara güvenilmezdi. Ormanda çırılçıplak koşsam her tarafıma dikenler batardı. Ay çok uzaklardaydı.</p><p>Ben tanrı değildim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6bf1ac85ed01" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üniversitenin İlk Yılı Bana Ne Kattı ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/%C3%BCniversitenin-i%CC%87lk-y%C4%B1l%C4%B1-bana-ne-katt%C4%B1-f6c88566c397?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f6c88566c397</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Feb 2023 05:29:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-21T05:29:58.441Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Üniversitenin İlk Yılı Bana Ne Kattı ?</h3><p>2021&#39;in Eylül ayında zorlu sınav dönemini atlatmış ve çalkantılı bir ilişkiden çıkmış lise mezunu Nazlıcan olarak hayatıma yepyeni bir şehirde yeni insanlarla devam etmek üzere aile evinden ayrılmıştım. Kafam karmakarışık, duygularım kafamdan da karışıktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/434/1*skDESizKxX3IAQUElESElQ@2x.jpeg" /><figcaption>Hayatımda en çok ve en hızlı değiştiğimi hissettiğim dönemdi benim için üniversitenin ilk yılı.</figcaption></figure><p>Bahçeşehir Üniversitesi’nde tam burslu olarak Moleküler Biyoloji ve Genetik bölümünü kazanmıştım. Çocukluğumdan beri bilim insanı olmak istediğim için bu tercihim kimseyi şaşırtmamıştı ancak herkes işsiz kalacağımı söyleyip duruyordu. (Hayatımın o bölümünü henüz izlemediğim için mezun olunca neler yaşanacağını bilmiyorum ancak çok büyük hayallerim ve hedeflerim var, işsiz kalmayacağım sevgili büyüklerim.) İlk yıl hazırlık senesiydi. Güzel, zaten ders çalışmaktan sıkılmıştım, İngilizcem de fena değildi ,biraz dinlenirdim herhalde.</p><p>Daha o yaz öğrendiğim çok önemli bir deneyimle başlıyordum üniversiteye: Engellemek için ne kadar çabalasak da insanlar hayatımızdan öylece çıkıp gidebiliyordu, yalnız başınaydık. Tamam bunu üstesinden gelebilirdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*0KSNREUHARTCrLRWf5DFRA@2x.jpeg" /></figure><p>Yol boyu düşündüğüm tek şey artık üniversiteli olduğumdu. Bambaşka bir şehir, sıfırdan kurulacak bir yaşantı, yeni insanlar ve istediğin her kişi olabileceğin bir dünya… Hayatımda ilk defa bu kadar çok insanın bulunduğu bir ortamda etrafımda tanıdığım hiç kimse olmadan yeni ilişkiler kurmak zorundaydım. Çok fazla ve farklı karakterlerde insanla tanıştım, bu önemli ve benim için yeni bir tecrübeydi (dürüst olayım yer yer çok zorlandığım oldu). Zamanla ilişkiler sağlamlaştı, doğru insanlar etrafımı sardı ve aradığım arkadaşlıklara ulaştım.</p><p>Yurt odamı 4 kişiyle paylaşıyordum. Bazen küçük tatsızlıklar olsa da oda arkadaşlarımla iyi anlaşmıştım ve bu büyük bir şanstı. Hepimiz odada olduğumuz zamanlar birlikte güzel vakit geçiriyorduk ancak saat ilerleyip herkes kendi yatağına çekildiğinde insan özel bir alanının olmasını özleyebiliyordu. Kimi kitap okumak isterken kimi şarkı söyleyerek yarınki kombinini seçmekle uğraşıyor, o sırada bir diğeri uyumaya çalışıyordu. Birlikte yaşamak kolay değildi, hoşgörü gerektiriyordu. Hepimiz o dönemde bireysel özgürlüklerimizin sınırlarını ve hoşgörüyle tahammül arasındaki farkları öğrendik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*k4_X3zcW3IYdH_k4xgluHQ.jpeg" /></figure><p>Öğrenci kulüpleriyle birlikte sosyalleşme alanım artmış ve yeni hobilerle kendimi daha iyi tanıma fırsatım olmuştu.</p><p>O yıl tiyatroyla tanıştım. Kulübe girmemin tek sebebi sanatın bir dalında yetkinlik elde etmek istememdi ancak bana bundan çok daha fazlasını katacağından haberim yoktu. Topluluk önünde konuşmayı seven biri olmama rağmen başlarda sahneye çıktığımda bacaklarım titriyordu. Şimdi hazırlık aşamasındaki oyunumuzda kendini papağan sanan bir deliyi oynuyorum <em>(bkz. Çılgın Dünya- Lope de Vega, Tomas). </em>Kendimi ifade etme yeteneğim gelişmişti ve sanatçıların algı gücü yüksek, yorumlama biçimi benimkinden farklı dünyasını yakından inceledikçe olaylara bakış açım değişiyordu. Ayrıca çok güzel dostluklar edinmiştim, şimdiki ev arkadaşımla da bu kulüpte tanıştım.</p><p>Bir de daha kariyer odaklı kulüpler vardı. Buralarda aktif rol alan kişiler sürekli daha ileriye gitmek isteyen, etraflarındakileri de ileriye taşımaya çalışan insanlardı. Kişisel gelişim kavramının genişliğinin farkına bu kulüpler sayesinde vardım ve sonrasında kendi kendimi eğitmek üzerine bir farkındalık edindim. İlk defa kurumsal hayatta mailleşme deneyimini yine bu kulüplerle yaşadım. Bir etkinlik için sponsor aramak, katılımcılar ve konuşmacılar için etkinliği ayrı ayrı değerlendirmek gibi hem zorlayıcı (bir o kadar da keyifli) hem de öğretici süreçlerde rol aldım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/534/1*j251hjtGnKiq2M-peFgFEg.jpeg" /></figure><p>Üniversitenin ilk yılı işte böyle birçok ilki deneyimlediğim, bol bol güldüğüm, tabi ki bazen ağladığım ama en çok da öğrendiğim bir seneydi. Kişiliğim, düşünce sistemim ve insanlara bakış açım değişti. Yerimizde saymadığımızın ve hayatta bir şekilde başarılı olduğumuzun göstergesi de değişim ve gelişim bence. Bu öğrenme sürecinin hayat boyu bitmemesi dileğiyle…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f6c88566c397" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Korkmaktan Vazgeçiş]]></title>
            <link>https://medium.com/@Nazlican.Asanakutlu/korkmaktan-vazge%C3%A7i%C5%9F-4bae963283bd?source=rss-661487d6919f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4bae963283bd</guid>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazlican Asanakutlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Feb 2023 21:50:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-20T21:53:18.437Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugün 20.02.2023 Pazartesi , hepimizi korkutan; ailemiz, arkadaşlarımız için endişelendiğimiz, belki sevdiklerimizi kaybettiğimiz o acı günün üzerinden tam iki hafta geçti. Tanımadığımız bir canı kurtarmak, bir amcaya ceket, bir çocuğa yemek olabilmek için çabaladık günlerce… Yavaş yavaş toparlanmaya ve yaralarımızı sarma dönemine girdiğimiz bu günlerde, insan bir andan da sorgulamaya başlıyor: Hayatı, kendini, sevinçlerini, korkularını…</p><p>Biz veya etrafımızdan birileri yaşamın son sahnesiyle burun buruna geldiğinde farkına varıyoruz gerçeklerin. Çok kısa bir süre için buradayız. Yüzyıllardır atalarımızın anlamlandırmaya çalıştığı, üzerine şarkılar, kitaplar yazdığı hayat ve ölüm arasında dans ediyoruz her an. Her şey bu kadar belirsiz ve bu kadar aniyken dünyaya bir iz bırakmadan silinip gitme korkusu sarıyor dört yanımı.</p><p>Çocukluğumdan beri bir şeyler yazıp çizmekten hep hoşlanmışımdır. Küçücük ellerinle bir şeyler başarmanın verdiği gururla etrafımdaki büyüklere okuttuğum şiirleri saymazsak şimdiye kadar kimseye göstermedim yazdıklarımı. Mükemmeliyet takıntısı, eleştirilme çekincesi, mahremiyet duygusu… Ancak şu günlerde yeniden farkına vardığım sessizce dünyadan silinme korkusu yıllardır üzerimde hakimiyet kuran bu hislerin hepsine baskın geldi.</p><p>Yaşamalıyız ve yaşadıklarımızı anlatmalıyız, sevmeliyiz ve aşktan bahseden şarkılar söylemeliyiz, öğrenmeliyiz ve öğretmeliyiz; çünkü insan artık etrafta olmadığı zaman bile kendinden bir şeyler yaşatabiliyorsa vardır. Bunları bağıra bağıra anlatmalıyız ki bilgi birikimimiz, sevinçlerimiz ve hüzünlerimizin anıları yaşamaya devam etsin; başka birileri bir gün bir yerlerde senin için gülüp eğlensin. Bir kere geçtiğimiz bu yolları süslemeli, duvarlarına resimler çizmeliyiz.</p><p>Bu yüzden bu satırları yazıyorum, ben artık yaşamaktan ve yazmaktan korkmuyorum. Ben en korktuğum anda, artık korkusuzum.</p><p>Bayanlar ve baylar, bloguma hoş geldiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/282/1*-eaEqs75g401y_zA_ZrlRQ@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4bae963283bd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>