<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Panagiotis Exarchos on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Panagiotis Exarchos on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@PanagiotisExarchos?source=rss-29b5d488af2d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*gO9AFjWwcB85RaBW.jpg</url>
            <title>Stories by Panagiotis Exarchos on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@PanagiotisExarchos?source=rss-29b5d488af2d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 05:21:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@PanagiotisExarchos/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Το οικοσύστημα της Κεντροαριστεράς]]></title>
            <link>https://medium.com/epikairo-blog/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82-2664206b9c6c?source=rss-29b5d488af2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2664206b9c6c</guid>
            <category><![CDATA[lord-of-the-rings]]></category>
            <category><![CDATA[ecosystem]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panagiotis Exarchos]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Apr 2016 11:33:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-04-29T11:51:15.929Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8STyg9xeQpf96OOaARdyJQ.jpeg" /><figcaption>Κομμάτι των “Detroit Industry Murals” του Ντιέγκο Ριβέρα. O καταμερισμός της εργασίας σε ένα τυπικό εργοστάσιο της Φορντ</figcaption></figure><p>Πριν από λίγες μέρες, ο τρομερά συμπαθής Γιάννης Ραγκούσης ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας καινούριας πολιτικής πρωτοβουλίας που τοποθετείται πολιτικά στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς/Σοσιαλδημοκρατίας/Προοδευτικής Παράταξης/πρώην ΠΑΣΟΚ/νυν “τι είχαμε τι χάσαμε”.</p><p>Δεν είναι η πρώτη τέτοια πρωτοβουλία, ούτε πιθανότατα η τελευταία. Η κριτική που αναμένεται να ακουστεί είναι αρκετά προβλέψιμη, σε βαθμό μανιέρας: “<em>Οι διασπάσεις είναι παιδικές ασθένειες του χώρου, ο καθένας θέλει το δικό του καπετανάτο, γιατί βρε παιδί μου δεν τα βρίσκουν όλοι αυτοί να ξέρουμε τι θα ψηφίσουμε, να δες η δεξιά είναι μαντρί και τελικά τα βρίσκουν</em>”.</p><p><strong>Είναι μία δίκαιη κριτική; Απολύτως.</strong></p><p>Είναι σαφές ότι οργανωτικά, το μεγαλύτερο έλλειμμα του χώρου είναι η απουσία ενός μεγάλου κόμματος-αναφοράς και ενός προσώπου-αναφοράς. Αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε, αυτό μας λείπει. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι εύλογα, όλες οι παρόμοιες κινήσεις φιλοδοξούν να καλύψουν αυτή την απουσία. Το πρόβλημα είναι ότι φαινομενικά αποσκοπούν στο να κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά: Να γίνουν κόμματα με στόχο τη συμμετοχή στις κεντρικές εκλογές και στη συνέχεια την άσκηση εξουσίας. Και ο ιδρυτής/ηγέτης τους να γίνει αυτό το πρόσωπο.</p><p><strong>Είναι όμως και μία παρωχημένη κριτική; Πιθανόν ναι.</strong></p><p>Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ένα σωρό δουλειές που πρέπει να γίνουν μέχρι να φτάσουμε εκεί.</p><ul><li>Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα πειστικό λόγο ύπαρξης. Ποιούς εκπροσωπούμε, ποιούς αντιμαχόμαστε. Τι διαφορετικό φέρνουμε στο πολιτικό σύστημα. Να πούμε την απαγορευμένη λέξη; Αφήγημα. Το ρόλο που συνήθως παίζουν οι όμιλοι πολιτικού προβληματισμού.</li><li>Πρέπει να δημιουργήσουμε μία βάση υποστηρικτών, εθελοντών, στελεχών, ακτιβιστών, ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν και να προωθήσουν παραπέρα το λόγο ύπαρξης, το στόρι. Το ρόλο που συνήθως παίζουν οι κινηματικές ομάδες, είτε διαδικτυακά, είτε σε επίπεδο grassroots, είτε και τα δύο ταυτόχρονα.</li><li>Πρέπει να δημιουργήσουμε δομές για την καλύτερη δυνατή τεκμηρίωση, επιστημονική και επικοινωνιακή, των αιτημάτων, των θέσεων, των πραγμάτων που εν τέλει θέλουμε να πετύχουμε. Το ρόλο που συνήθως παίζουν τα think tanks, οι ομάδες πίεσης και τα advocacy groups.</li><li>Πρέπει να μάθουμε να κερδίζουμε εκλογές. Αυτό το ρόλο μπορούν να έχουν εξειδικευμένες και επαγγελματικά προσανατολισμένες ομάδες που αξιοποιούν συνδυαστικά τη δουλειά όλων των παραπάνω σε μία εκλογική διαδικασία.</li><li>Και τέλος, τα αιτήματα πρέπει να γίνουν πράξη. Αυτός είναι ο, αυτονόητος, ρόλος των κομμάτων, να ασκήσουν εξουσία. Και όλα τα περιφερειακά κομμάτια πρέπει να εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση.</li></ul><p>Όλες αυτές οι λειτουργίες (και οι απίθανα πολλές εξειδικεύσεις τους) ήταν μέχρι πρότινος αποκλειστική ευθύνη του μεγάλου κόμματος-αναφοράς. Η συγκέντρωση αυτή απέτυχε καθως καμία από τις επιμέρους λειτουργίες δεν προχώρησε σε ικανοποιητικό επίπεδο. <strong>Έγιναν λίγο απ’όλα, λιγότερο καλά απ’ότι θα μπορούσαν να γίνουν.</strong> Έχει όμως ακόμα νόημα, σε μία κοινωνία που εξειδικεύεται ολοένα και περισσότερο, να μην υπάρχει ένας μεγαλύτερος καταμερισμός εργασίας στην πολιτική; Αντί να ψάχνουμε το κόμμα-αναφορά και τον ηγέτη που θα μας συνεπάρει, μήπως θα έχει νόημα να ανοίξουμε την πολιτική διαδικασία σε περισσότερους δρώντες, να δημιουργήσουμε ένα οικοσύστημα της κεντροαριστεράς, μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική περισσότερο αποκεντρωμένη και ανοιχτή;</p><p>Μέσα σ’ένα τέτοιο οικοσύστημα, πρωτοβουλίες όπως του Γιάννη Ραγκούση είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτες. Αρκεί να βρει τη δική της niche θέση κάτω από τον ήλιο.</p><p>Μέσα σ’ενα τέτοιο οικοσύστημα, έχω την αίσθηση ότι ακόμα και η πιθανότητα δημιουργίας ενός κόμματος <em>to rule them all </em>και ενός αντίστοιχου προσώπου, θα αυξηθεί σημαντικά.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2664206b9c6c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/epikairo-blog/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82-2664206b9c6c">Το οικοσύστημα της Κεντροαριστεράς</a> was originally published in <a href="https://medium.com/epikairo-blog">epikairo blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Το αντι-παράδειγμα της κ. Άννας Παναγιωταρέα]]></title>
            <link>https://medium.com/epikairo-blog/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AD%CE%B1-1160e7b51211?source=rss-29b5d488af2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1160e7b51211</guid>
            <category><![CDATA[refugees]]></category>
            <category><![CDATA[journalism]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panagiotis Exarchos]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Apr 2016 12:15:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-04-22T11:00:40.098Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EnzIfviim2m4UcCl2SdyFA.jpeg" /><figcaption>Καταυλισμός προσφύγων Za’atri στην Ιορδανία</figcaption></figure><p>Η κ. Άννα Παναγιωταρέα είναι, για τα δικά μας μέτρα, αυτό που στην Αμερική αποκαλείται pundit. Ως pundit, λοιπόν, θεώρησε πρόσφατα καλό να μας πει την άποψη της για το προσφυγικό, απορώντας, με το γνωστό εξυπνακίστικο υφάκι του ημιμαθούς αλλά μεγαλοπιασμένου, γιατί η πριγκήπισσα Ράνια της Ιορδανίας τρέχει στη Λέσβο να συμπαρασταθεί στους πρόσφυγες ενώ θα μπορούσε να τους πάρει στη χώρα της. Το BBC δε συμφωνεί μαζί της.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FtFIe3w9K9FU%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DtFIe3w9K9FU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FtFIe3w9K9FU%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/62fdfe0590b1c25d666831e861a034bb/href">https://medium.com/media/62fdfe0590b1c25d666831e861a034bb/href</a></iframe><p>Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι η προφανής γελοιότητα του statement (αν βέβαια στη χώρα το μέτρο της πολιτικής σάτιρας δεν ήταν ο Λάκης ο Λαζόπουλος αλλά π.χ. ο Jon Stewart ή ο John Oliver το τουίτ της θα είχε γίνει ήδη σκετσάκι στην τηλεόραση). Λίγο να έχεις ασχοληθεί με το προσφυγικό, ανεξάρτητα από την άποψη σου, κάπου πρέπει να έχει πάρει το μάτι σου ότι η Ιορδανία φιλοξενεί ΕΝΑΜΙΣΗ εκατομμύριο πρόσφυγες στα 89,342 τετραγωνικά χιλιόμετρα της επικράτειας της.</p><p>Είναι πως στην Ελλάδα, στην πιο κρίσιμη στιγμή της πρόσφατης ιστορίας μας, τον ρόλο των pundit, των “διαμορφωτών” της κοινής γνώμης, έμελλε να έχει μία ελιτ δημοσιογράφων και πολιτικών με ελάχιστες προσλαμβάνουσες από τον υπόλοιπο κόσμο πέρα από ένα τριήμερο στο Παρίσι πακέτο με κάστρα Λίγηρα, μια ελίτ ημιμαθών και (παραδόξως ακριβώς γι’αυτό) αλαζόνων ανθρώπων, που καλούνται να εξηγήσουν σε ένα λαό πως λειτουργεί ένας ολοένα και πιο περίπλοκος κόσμος. Περίκλειστοι στο μικροσύμπαν τους, πορεύτηκαν και πορεύονται με αστεία και αναλύσεις καφενείου, δεν κάνουν τον κόπο ούτε μία στοιχειώδη έρευνα να κάνουν για τα πράγματα με τα οποία ασχολούνται, δε διαβάζουν, δεν ενημέρωνονται για το τι γίνεται έξω από τα στενά όρια του comfort zone τους, εν τέλει παράγουν αποκλειστικά βλακεία.</p><p>Η μόνη χρησιμότητα της κ. Παναγιωταρέα σήμερα είναι πως, με τη θέση της ως καθηγήτριας στο μοναδικό πανεπιστημιακό τμήμα δημοσιογραφίας της χώρας, λειτουργεί ως ένα εξαιρετικό αντι-παράδειγμα. Μαθαίνει δηλαδή μία νέα γενιά πραγματικά ικανών και ανοιχτόμυαλων δημοσιογράφων, απόφοιτων αυτής της σχολής, τι να μην κάνουν.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1160e7b51211" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/epikairo-blog/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AD%CE%B1-1160e7b51211">Το αντι-παράδειγμα της κ. Άννας Παναγιωταρέα</a> was originally published in <a href="https://medium.com/epikairo-blog">epikairo blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>