<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by juliaprzejczowska on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by juliaprzejczowska on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@PrzeJul?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*UTyrNSDllPGuNuKakqHcBA.jpeg</url>
            <title>Stories by juliaprzejczowska on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@PrzeJul?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 11:49:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@PrzeJul/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Małe rzeczy, bez których sobie nie radzę]]></title>
            <link>https://medium.com/morejul/ma%C5%82e-rzeczy-bez-kt%C3%B3rych-sobie-nie-radz%C4%99-7a021d9ba0b9?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7a021d9ba0b9</guid>
            <category><![CDATA[lifestyl]]></category>
            <category><![CDATA[things]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[juliaprzejczowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jan 2017 15:56:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-09T15:56:00.097Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zcC1x6QXBknnIK6asiP_Lg.jpeg" /></figure><p>Każdy z nas ma swoją strefę komfortu i choć mnóstwo ludzi próbuje nas namówić do wychodzenia z niej (i zasadniczo się z tym zgadzam), to jednak ważne jest żeby po całym dniu spędzonym na przekraczaniu własnych granic, mieć do czego wrócić. I wiedzieć, do czego się wraca.</p><p>Kiedy wymyśliłam temat tego tekstu, myślałam, że będę naprawdę długo się zastanawiała nad rzeczami, które chcę tu wypisać i które będą trochę mniej banalne niż kawa, seriale i kocyk. Ku własnemu zaskoczeniu wypunktowanie kolejnych rzeczy, bez których przeżyłabym, ale co to byłoby za życie, okazało się łatwiejsze niż wypicie kawy.</p><p>Po uświadomieniu sobie tego ucieszyłam się. Lubię mieć świadomość swojego otoczenia i poczucie, że wszystko wokół jest wybrane przeze mnie, a nie są to np. przypadkowe rzeczy, których używam, ale równie dobrze mogłabym o nich nie myśleć przez tydzień i byłoby okay.</p><p>Jednak nie przedłużając już bardziej — oto moja lista. Jak już wspomniałam, starałam się wyrzucić największe oczywistości, ale bez niektórych jednak ta lista nie byłaby kompletna.</p><h4>Słuchawki</h4><p>Chyba każdy z nas posiada parę. Ja nie należę do sprzętomaniaków, więc mój <br><em>sprzęt </em>kosztował 3 dychy i jest to bodajże czwarty model tych samych Panasoniców. Po co zmieniać coś, co tak dobrze służy? Poza tym, że używam ich zawsze będąc na mieście, to bardzo często mam je w uszach we wnętrzach. Wiem, że to może bucowate (nikt, nigdy nie przekona mnie, że taki przymiotnik nie istnieje!), ale gdy siedzę sama w kawiarni i coś czytam/uczę się, to nie wyobrażam sobie słuchania tych wszystkich szumów i muzyki puszczanej przez dany lokal. Dlatego naprawdę nie rozumiem fenomenu wszystkich playlist z nagranym szumem z restauracji, który mnie zwyczajnie irytuje.</p><p>Ale ja gdybym mogła, to żyłabym w sterylnej ciszy, a że szansa na znalezienie takich warunków jest bliska zeru, jeśli nie mieszka się na pustkowiu (choć założę się, że tam pewnie irytowałby mnie szum wiatru), to pozostaje mi spędzać w słuchawkach na uszach zdecydowaną większość czasu spędzonego w domu przy biurku, czy właśnie w knajpach przy książce/notatkach. Szkoda, że nie mogę w nich pisać matur.</p><p>Nie lubię żadnych szumów i szmerów, tak — kolejne popularne playlisty z odgłosami natury również mnie rozpraszają, więc gdyby nie świadomość, że kiedy jestem gdzieś sama, to zawsze mam możliwość odciąć się od dźwięków świata barierą mojej ulubionej muzyki, to prawdopodobnie niekiedy nie byłabym w stanie wyjść z domu.</p><h4>Momentum</h4><p>Jest to chyba jedna z największych pierdółek w tym zestawieniu, ale daje mi dużo radości. Otóż jest to wtyczka do Chrome’a (nie mam pojęcia, czy da się ją zainstalować w innych przeglądarkach), która zastępuje domyślny wygląd nowej pustej karty. Zamiast właśnie podstawowego widoku dostajemy możliwość podziwiania wspaniałych zdjęć z całego świata oraz prawdziwe i życiowe cytaty (ale nie pseudo motywacyjne). Dane zestawienie możemy oglądać przez 24 godziny, po czym zmienia się i krajobraz, i aforyzm. Dodatkowo można dodawać do ulubionych zarówno fotografie, jak i cytaty, dzięki czemu w każdym momencie można do nich wrócić i zobaczyć/przeczytać je jeszcze raz.</p><p>Doceniam tę wtyczkę, bo po prostu lubię obcować z ładnymi rzeczami i zwyczajnie przywykłam już do tego, że kiedy pierwszy raz danego dnia zasiadam do mojego laptopa, to sprawdzam, czym uraczyło mnie dziś Medium. Bardzo fajna sprawa.</p><h4>Spotify</h4><p>Spotify mam już od bardzo dawna. Jak tylko dowiedziałam się, że to usługa wchodzi do polski, to zaczęłam jej wyczekiwać i od razu po premierze stała się moim głównym źródłem muzyki. W tej aplikacji i programie doceniam przede wszystkim łatwość układania i znajdowania nowych playlist. Praktycznie nigdy nie słucham muzyki albumami lub wykonawcami, więc dostęp do tylu gotowych list i automatyczne propozycje Spotify, co mogę dodać do swoich playlisty, są dla mnie niezastąpione.</p><p>I choć Spotify ma swoje mniejsze grzeszki, to nie będę zamieniała jej prawdopodobnie nigdy na żaden inny serwis streamingowy z jednego prostego względu. Otóż niezbyt widzi mi się przenoszenia parudziesięciu własnych playlist na inne konto i szukania substytutów tych, które obserwuję i regularnie słucham. Przez wiele lat udało mi się tam zgromadzić naprawdę spory zapas muzyki i po prostu wygodna jest dla mnie świadomość, że zawsze i wszędzie mam do nich dostęp.</p><h4>Perfumy</h4><p>Jestem jedną z tych osób, które potrafią używać jednych perfum przez lata. Nie wiem, czy podpada to pod wytłumaczenie, ale bardzo długo przyzwyczajam się do jakichkolwiek nowych zapachów w moim otoczeniu. Mam chyba całkiem dobry węch, więc kiedy ktoś przypadkowo psiknie mnie swoimi perfumami, to potem mam wrażenie, jakby owa osoba chodziła za moimi plecami przez cały dzień.</p><p>Chyba właśnie dlatego lubię swój jeden stały zapach, który już prawdopodobnie zawsze będzie po prostu mój. Pewnie kiedyś w końcu się przełamię i zacznę szukać czegoś nowego, ale uważam, że dobrze mieć właśnie takie swoje <em>podstawowe </em>perfumy. Najprawdopodobniej to siła sugestii, ale po prostu dobrze czuję się mając je na sobie, bo przez ostatnie 2 lata stały się w jakiś sposób częścią mnie.</p><h4>Szminka na ustach</h4><p>Chyba nie ma niczego, co dodaje mi większej pewności siebie i bardziej poprawia humor niż pomalowanie ust ulubioną szminką. Nawet kiedy jestem po nieprzespanej nocy i nie potrafię znaleźć sił nawet na zasznurowanie butów, to nie wyobrażam sobie wyjścia bez pomalowanych warg. Mogę olać cały makijaż, ale bez tego jednego elementu czuję się po prostu źle i paradoksalnie nienaturalnie. I choć to głupie, to mam do tego pełne prawo.</p><h4>1 “pusta” godzina rano</h4><p>Problem, z którym walczę od wielu lat jest taki, że mój organizm uwielbia wstawać wcześnie rano przed wszystkimi, a ja kocham siedzieć po nocach. Tym sposobem czas na sen skraca się do niezbędnego minimum, ale nie o tym chciałam pisać. Pewnie kiedyś zrobię o tym dłuższy post, bo jest to dla mnie dość ważny temat, ale teraz chcę po prostu zaznaczyć, że uwielbiam wstawać o piątej i mieć <em>pustą godzinę </em>z rana. Nazywam tak czas, w którym jestem już przygotowana do wyjścia o siódmej rano z domu. Wszystko mam spakowane, przygotowane itd. i mogę sobie po prostu posiedzieć. Wziąć ulubiony kubek z ulubioną kawą, puścić muzykę i… w sumie tyle. Ma to dla mnie o tyle ważne znaczenie, że pozwala mi się wyciszyć z rana i przemyśleć po nocy, na trzeźwo, wiele spraw.</p><h4>Spacer z punktu A do punktu B dłuższą drogą</h4><p>Uwielbiam spacerować. Jest to chyba największa zaleta posiadania psa. Nieważne czy na zewnątrz jest minus 20 stopni, czy właśnie trwa oberwanie chmury — mojego psiaka to nie obchodzi, a ja w spokoju mogę sobie kroczyć przed siebie niezależnie od pogody. Ale poza tradycyjnymi spacerami lubię też po prostu wybierać dłuższe drogi w dane miejsce. Nie znoszę się spóźniać, więc zazwyczaj wychodzę wcześniej niż powinnam. Poza tym nie lubię czekać, więc kiedy mam np. godzinę do busa do domu, to zamiast siedzieć na przystanku, wolę przez tę godzinę przejść najdłuższą możliwą trasę i dopiero wtedy skręcić w kierunku dworca autobusowego.</p><p>Każdego dnia potrzebuję chwili, kiedy mogę zebrać myśli. Najwygodniej mi się to robi, idąc przed siebie dobrze znanymi ścieżkami. Dlatego nieważne czy jest naprawdę zimno, czy przerażająco gorąco — potrzebuję mojej dziennej dawki tuptania bez żadnego celu, żeby nie zwariować do końca.</p><p>**</p><p>Tak wygląda i tak skrócona lista tych małych, ale ważnych dla mnie rzeczy i czynności. Było ich trochę więcej, ale stwierdziłam, że o niektórych z tych spraw wolę napisać oddzielny tekst.</p><p>Tak jak już wspominałam, nie spodziewałam się, że wyjdzie tego tak dużo,, ale nie uważam, że to coś złego. Głównie, że większość z tych rzeczy, to po prostu dodatki do życia, które sprawiają, że ono jest moje i że to ja je kontroluję. Albo przynajmniej mam takie wrażenie.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7a021d9ba0b9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/morejul/ma%C5%82e-rzeczy-bez-kt%C3%B3rych-sobie-nie-radz%C4%99-7a021d9ba0b9">Małe rzeczy, bez których sobie nie radzę</a> was originally published in <a href="https://medium.com/morejul">MoreJul</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zachwyt przeciętnością]]></title>
            <link>https://medium.com/morejul/zachwyt-przeci%C4%99tno%C5%9Bci%C4%85-cfbb35f7ffc8?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cfbb35f7ffc8</guid>
            <category><![CDATA[filmy]]></category>
            <category><![CDATA[przeciętność]]></category>
            <category><![CDATA[opinie]]></category>
            <category><![CDATA[kultura]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[juliaprzejczowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Jan 2017 17:34:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-07T17:34:25.995Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xut70Cr6EHm2pM-8c9a8cA.jpeg" /></figure><p>Jestem wielką miłośniczką szeroko pojętej kultury. Zaczynając od książek, przez muzykę, seriale i filmy, kończąc na grach. Może nie czytam 120 powieści rocznie i nie oglądam 50 produkcji na miesiąc, ale trochę tego przez ostatnie lata pochłonęłam. Dzięki temu wiem, co raczej mi się spodoba, a co powinnam omijać szerokim łukiem.</p><h4>Dobre, ale nie dla mnie</h4><p>Tym sposobem odkryłam, że nie tykam się filmów wojennych, bo… nudzą mnie strzelaniny. Oczywiście rozumiem, że mnóstwo z tych produkcji zawiera w sobie bardzo głębokie przesłanie (dlatego, gdy już z przymusu obejrzałam <em>Czas Apokalipsy</em>, to byłam zachwycona), ale zwyczajnie sama z siebie nigdy nie odpalę czegoś z tego gatunku.</p><p>Zamiast tego wolę po raz dziesiąty obejrzeć <em>Remember me</em>, który polscy tłumacze zranili, nadając mu tytuł <em>Twój na zawsze</em>. Tak, jest to ten film z Robertem Pattinsonem i Nowym Yorkiem z 2001 roku w tle. Uwielbiam tę produkcję i praktycznie za każdym razem gdy ją oglądam, płaczę. A raczej nie należę do osób, którym puszcza się łza przy byle okazji. Po prostu za każdym razem widząc finałową scenę, przypominam sobie, jak bardzo uderzyła mnie ona 5 lat temu, kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy. Jak jej się nie spodziewałam i jak rozczarowała mnie, ale nie w negatywny sposób.</p><h4>Wzruszające tylko dla mnie</h4><p>I mimo tego, że bezsprzecznie <em>Czas Apokalipsy </em>jest o jakieś sto poziomów wyżej niż <em>Remember me</em>, to właśnie ten drugi tytuł na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych dla mnie filmów.</p><p>I to nie przez niesamowitą grę obsady. Z całym moim uwielbieniem do wyglądu Pattinsona, to akurat w jego talent aktorski trochę powątpiewam. Nie przez niesamowitą muzykę, ponieważ nie pamiętam żadnego utworu z całego filmu. <em>Remember me </em>jest dla mnie ważne, bo oglądając to, tak mocno wczułam się w klimat tego filmu i uczucia bohaterów, że przez cały seans nie ruszałam się, żeby nic mnie nie ominęło.</p><h4>Twój wybór jest najlepszy dla Ciebie</h4><p>Każdy z nas chyba ma produkcje, których nie znosi cały świat, a my je uwielbiamy. I to jest świetne. Żyjemy w takich czasach, że powstało już tyle dzieł kultury, że nie sposób obejrzeć, przeczytać i przesłuchać wszystkiego. Dlatego dopóki nie postanowicie zostać profesjonalnymi krytykami filmowymi/literackimi, to chyba najlepiej wybierać tylko to, co naprawdę chce się obejrzeć.</p><p>Tym sposobem dalej zwlekam z zapoznaniem się z <em>Wikingami </em>i <em>Anną Kareniną</em>, ale obejrzałam wszystkie sezony <em>Plotkary </em>i przeczytałam tyle przeciętnych książek młodzieżowych, że nie pamiętam pewnie z połowy ich tytułów. I nie widzę w tym nic złego. Bo tak samo, jak potrafię zachwycić i wzruszyć się czytając <em>Metamorfozy </em>Owidiusza, tak nie widzę problemu, żeby podczas lektury owej książki w tle leciała Taylor Swift.</p><p>Warto jednak pamiętać, że nasz gust jest jedynie nasz. Wiem, brzmi to jak kolejny beznadziejny pleonazm, który w następnym zdaniu autor tekstu próbuje wytłumaczyć, nadając mu głębsze znaczenie. Chodzi mi jednak o to, że tak jak każdy z nas ma prawo zachwycać się naprawdę przeciętnymi albo wręcz okropnymi tworami kultury, tak samo warto być przygotowanym na to, że ktoś zmiesza z błotem nasz ulubiony film.</p><p>Ja po przeczytaniu kolejnej książki lub obejrzeniu nowego serialu zawsze w głowie wystawiam dwie oceny. Moją i tą dla innych. Przykładowo — <em>Wilk z Wall Street </em>jest dla mnie niesamowicie nudnym filmem. Uważam, że gdyby wyciąć połowę scen, to wtedy może obejrzałabym go więcej niż raz. Dlatego sama z siebie nikomu nie poleciłabym tej produkcji. Z drugiej strony potrafię docenić to, jak została poprowadzona cała historia i nie mogę nie zgodzić się (ahh… polskie podwójne zaprzeczenia) z ogólnym zachwytami nad grą aktorską obsady.</p><h4>Wymarła cecha — szanowanie cudzych opinii</h4><p>Mimo to, kiedy ktoś powie mi, że to jeden z jego ulubionych filmów, to pomimo początkowej chęci wykrzyczenia mu w twarz, że się nie zna i kompletnie nie ma gustu (a przynajmniej kiedyś ta myśl pojawiała mi się pierwsza w głowie), to po prostu stwierdzam, że to okay i zmieniam temat. Natomiast jeśli jakaś osoba postanowiłaby za wszelką cenę przekonać mnie, że to ja kompletnie nie zrozumiałam tego filmu i nie wiem, co dobre, to już bym się zdenerwowała.</p><p>Dając sobie zgodę na oglądanie złych produkcji i zachwycania się nimi, nie zmuszam od razu wszystkich, by podzielali moją opinię. Chcę tylko, żeby nie próbowali jej zmieniać. I lubię, kiedy to działa w drugą stronę. Bo choć przysłowie jest bzdurą i o gustach się dyskutuje, to nie znaczy, że od razu trzeba wszystkich nawracać na swój sposób myślenia.</p><p>W końcu piszę tu tylko o kulturze. Wątpię, żeby fakt, że ktoś bardziej lubi film X od Y, ranił czyjeś uczucia. Dlatego warto chyba nie dać sobie zwariować i przyjąć na klatę to, że każdy z nas choć raz zakochał się lub zakocha się w czymś, co jest skończonym gniotem. I to jest super.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cfbb35f7ffc8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/morejul/zachwyt-przeci%C4%99tno%C5%9Bci%C4%85-cfbb35f7ffc8">Zachwyt przeciętnością</a> was originally published in <a href="https://medium.com/morejul">MoreJul</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego postanowienia noworoczne nie wypalają?]]></title>
            <link>https://medium.com/morejul/dlaczego-postanowienia-noworoczne-nie-wypalaj%C4%85-7139e3a1fafe?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7139e3a1fafe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[juliaprzejczowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Jan 2017 18:32:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-02T22:49:41.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gaJmr5gHkb67BKg3W3sHpg.jpeg" /></figure><p>To już oficjalne. Przeżyliśmy rok 2016. Każdy z nas pewnie po drodze miał niekiedy pod górkę, wielu pewnie pogubiło się w tym wszystkim. Taki już nasz los. Ale to co było, zostawmy już za sobą. Teraz czas na nowe 365 dni, które możemy wykorzystać tak naprawdę, jak tylko chcemy.</p><p>Dzisiaj poza tysiącem tekstów na Twitterze i Facebooku pod tytułem: “Nowy rok, nowa/nowy ja” znajdziemy mnóstwo list i pomysłów ludzi, którzy postanawiają całemu światu ogłosić, że od dzisiaj zaczynają regularnie ćwiczyć, przestają jeść słodycze, odkładają na bilet na Marsa i inne tego typu sprawy. I jasne, rozumiem że dla wielu osób to będzie jakaś-tam motywacja. W końcu co raz zostanie opublikowane w internecie, to nigdy nie zniknie itd., ale często wygląda to tak, że te wszystkie obietnice i postanowienia zazwyczaj zostają tylko słowami i nikt ich nie wypełnia.</p><p>Problem z naszym pokoleniem jest taki, że lubimy dużo mówić. Chcemy obwieszczać światu, że ten rok będzie dla nas przełomowy, że znajdziemy naszą miłość życia w marcu na placu przed ratuszem itd. Największy kłopot mamy jednak z realizowaniem tych zamiarów.</p><p>Każdemu dobrze się mówi o tym, jak świetnie to on będzie zorganizowany w 2017 roku i jak bardzo jego nowy tryb życia pomoże mu w awansie. Tyle, że mnóstwo osób ma zakodowane w głowie, że jeśli już coś obwieszczą światu, to tak jakby już tego dokonali. Nie ukrywajmy, ile osób zweryfikuje, czy faktycznie czytamy 100 stron dziennie? Kto odkryje, że pomiędzy wszystkimi fit posiłkami zaczepimy o kebaba po pracy?</p><p>Odpowiedź jest prosta — nikt. W internecie bardzo łatwo jest zbudować sobie nowy wizerunek. Tym bardziej na początku stycznia kusi nas pisać o naszych niesamowitych planach na ten rok. W głowie planujemy już każdy dzień. Wstajemy z łóżka, robimy 600 przysiadów, potem yoga itd., a potem budzimy się w poniedziałek i pada mityczny tekst: “Dobra, zacznę to wszystko robić OD JUTRA”.</p><p>I tak mijają kolejne dni, kiedy odkładamy to wszystko na bok. Nim się spostrzegamy, mija styczeń, wiec teraz już jest wymówka, żeby kompletnie tego nie robić, bo można przełożyć ten deadline na wiosnę. Oczywiście to wszystko, co tu opisałam jest mocno przekoloryzowane, ale jestem przekonana, że mnóstwo osób działa na tej zasadzie.</p><p>Dlatego rok rocznie moim postanowieniem noworocznym jest nie posiadanie postanowień noworocznych. Jeśli chcę coś zmienić, robię to wtedy, kiedy o tym pomyślę. Głupi ale dobrze obrazujący mój sposób działania przykład. Kiedyś słodziłam 7/8 łyżeczek cukru i utrzymywało się to u mnie przez dobrych parę lat, żeby około 15 pewnej środy w kwietniu stwierdzić, że tej kolejnej herbaty nie posłodzę i tak mi już zostało.</p><p>Im szybciej i im pewniej wprowadzicie swoje pomysły w życie tym lepiej. Nic wam nie da czekanie z tymi ćwiczeniami do jutra. To nie jest tak, że jeśli zaczniecie nowy tryb życia w poniedziałek, drugiego stycznia, to przyjdzie wam to łatwiej.</p><p>Dodatkowym utrudnieniem przy wprowadzeniu postanowień noworocznych w życie jest to, że zazwyczaj nie kończy się na jednej zmianie, tylko od razu chcemy zmieniać całe swoje życie. A prawda jest taka, że naprawdę trudno jednego dnia stworzyć zdrowe nawyki, które nie znudzą nam się po tygodniu.</p><p>Zamiast postanowienia, że: “Od dziś wstaję dwie godziny przed wyjściem z domu”, polecam metodę małych kroczków. Jutro wstań 10 minut wcześniej niż zwykle. Następnego dnia 15 minut itd. Będzie to o wiele łatwiejsze i bardziej naturalne dla organizmu niż nagłe obcinanie stałych dziesięciu godzin (podobno niektórzy tyle sypiają) snu do ośmiu.</p><p>Dlatego uważam, że postawienia noworoczne są zbędne, bo zmiany w swoim życiu powinno się wprowadzać wtedy, kiedy jest ku temu potrzeba i chęć, a nie dlatego, że na ścianie zawisa nowy kalendarz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7139e3a1fafe" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/morejul/dlaczego-postanowienia-noworoczne-nie-wypalaj%C4%85-7139e3a1fafe">Dlaczego postanowienia noworoczne nie wypalają?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/morejul">MoreJul</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nie możesz zrobić wszystkiego]]></title>
            <link>https://medium.com/morejul/nie-mo%C5%BCesz-zrobi%C4%87-wszystkiego-f6a6e87de3ac?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f6a6e87de3ac</guid>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[time]]></category>
            <category><![CDATA[time-management]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[juliaprzejczowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Nov 2016 21:34:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-29T21:34:10.771Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-UpU51_xGQI7bejN3A0I5w.jpeg" /></figure><p>Wbrew pozorom, to nie będziesz tekst dołujący tekst. Po prostu chcę być z wami szczera.</p><h4>Nikt z nas nie może wszystkiego</h4><p>…jednego dnia. I nie chodzi mi tu o obejrzenie całego sezonu serialu, bo chyba każdy fan serialów (w tym ja), potwierdzi, że jest to wykonalne.</p><p>Uwielbiamy czytać o osobach odnoszących sukces, kochamy obserwować ich życie — pełne kolejnych zadań do wykonania i dni, które są coraz bardziej wypchane celami i projektami. Nie ma tam czasu na złapanie oddechu, liczy się tylko efektywność i produktywność, czego więcej nam potrzeba?</p><h4>Licytacja czasem</h4><p>I to mnie niepokoi. Ludzie, szczególnie w social mediach uwielbiają licytować się czasem. Przerzucać się ilościom nieprzespanych godzin, kubków wypitej kawy, czasu spędzonego za biurkiem. To narzekanie przybiera trochę wymiar chwalenia się. <em>Patrzcie na mnie! Jest szósta rano, a ja zdążyłam zrobić poranne ćwiczenia, zjeść insta-śniadanie, dostać podwyżkę i odwieźć dzieci do szkoły!</em></p><p>Nie zrozumcie mnie źle. Nie mam nic do takich ludzi, szanuję ich pracę i nie mam zamiaru wtykać się w ich życie, bo nic mi do tego. Po prostu wiem, że przez takie przykłady osoby w moim wieku uważają, że chodzenie przemęczonym i niewyspanym jest oznaką odnoszonych sukcesów.</p><p>Jasne, ja też często (częściej niż mam ochotę się do tego przyznać) zarywam noc, żeby np. nauczyć się w końcu na ten sprawdzian, który mam za 6 godzin albo nie mam czasu przez cały dzień niczego zjeść, bo ciągle znajduję bardziej naglące sprawy niż głód. Ale dla mnie to jest pewnego rodzaju porażka.</p><p>Moim celem jest znalezienie takiego rytmu dnia, żebym nie musiała pędzić przez niego. Chcę mieć wolny czas wieczorem, który spędzę przy dobrej kawie i jeszcze lepszej książce. Czasem lubię odpalić ulubiony sezon serialu, który za chwilę będę już znała na pamięć, ale co z tego.</p><h4>Mało, ale efektywnie &gt; dużo, ale bez efektów</h4><p>Właśnie kończę liceum. Przez te trzy lata przechodziłam już przez każdą fazę produktywności. Potrafiłam przyjść do domu, siadać do książek i kończyć naukę o pierwszej w nocy, tylko po to, żeby za pół godziny zabrać się za lekturę, której nie miałam kiedy dokończyć. Bywały też takie dni, gdy robiłam wszystko byle jak i bardziej zależało mi na samym wykonaniu zadania, a nie na efekcie.</p><p>Oba te sposoby działania są beznadziejne, ale o ile ten drugi bardzo rzadko mnie dotyczył, to z pierwszym jeszcze do niedawna miałam duży problem. Okazało się, że jak zwykle największym kłopotem byłam ja sama.</p><p>Chciałam jednego dnia przed testem zrozumieć i zapamiętać materiał z miesiąca. Wiadome, rzecz wykonalna, ale co z tego, jeśli już po tygodniu pamiętałam z tych wiadomości tyle, że były.</p><p>Kończyło się to tak, że faktycznie potrafiłam mieć np. dwa dni, kiedy nie musiałam robić absolutnie nic, ale za to potem, mój dzień kończył się o czwartej nad ranem i to nie przez imprezę (a tylko wtedy jest to w pełni usprawiedliwione).</p><h4>Złoty środek</h4><p>W pewnym momencie zrozumiałam, że to nie ma sensu. Taki tryb funkcjonowania może i jest efektowny, ale na pewno nie efektywny. Przynajmniej dla mnie. I dlatego zaczęłam szukać innego sposobu na poradzenie sobie ze wszystkimi moimi obowiązkami. I znalazłam go dość szybko. Wystarczyło trochę odpuścić.</p><p>Dlatego teraz, kiedy znów kusi mnie, żeby wpisać sobie dziesięć zadań do wykonania danego dnia, biorę głęboki wdech i zastanawiam się jeszcze raz, czy na pewno nie mogę tego zrobić kiedyś indziej, albo czy to jest aż tak ważne, żebym się tym w ogóle przejmowała w danym tygodniu.</p><p>Właśnie przez to tak ważne jest dla mnie w miarę dokładne planowanie. Jeśli wiem, że mam w piątek test powtórzeniowy z języka polskiego, to jeśli w jeden dzień przypomnę sobie cechy danej epoki, następnego pojęcia związane z tamtym okresem, kolejnego pierwszą partię lektur itd., to wtedy zamiast spędzić nad tym 6–8 godzin jednej nocy nad materiałem, wystarczy, że posiedzę każdego popołudnia po godzinie.</p><p>Niby w ten sposób oszczędzam tylko jakieś 3/4 godziny, ale ten czas mogę dzięki temu spożytkować np. na obejrzenie serialu, poczytanie książki itp. Do tego jest to o wiele zdrowszy tryb funkcjonowania niż próba zmieszczenia całego tygodnia w jednej dobie.</p><p>I jasne, dalej zdarzają się dni, że nie mam szansy na odejście od książek przed północą, ale zamiast mieć takie sytuacje średnio 2/3 razy w tygodniu, mam może 5 razy w miesiącu. I od razu jakoś łatwiej pogodzić ze sobą kolejne rzeczy.</p><p>Dlatego następnym razem, kiedy będzie chcieli być super-produktywni i nie mieć nawet godziny wolnego przez cały dzień, to zastanówcie się, czy naprawdę nie da się rozegrać tego inaczej.</p><p>A tymczasem żegnam się z wami, zawijam się w koc i odpalam serial, bo czymś, co rozwala wszystkie plany, jest choroba. I wtedy już nawet ja składam broń i grzecznie zapominam o próbach zrobienia czegokolwiek. Czasem tak też można.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f6a6e87de3ac" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/morejul/nie-mo%C5%BCesz-zrobi%C4%87-wszystkiego-f6a6e87de3ac">Nie możesz zrobić wszystkiego</a> was originally published in <a href="https://medium.com/morejul">MoreJul</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak rozdrabnianie się przeszkadza mi w życiu]]></title>
            <link>https://medium.com/morejul/jak-rozdrabnianie-si%C4%99-przeszkadza-mi-w-%C5%BCyciu-674ffa21ead5?source=rss-1cc7c977d395------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/674ffa21ead5</guid>
            <category><![CDATA[planowanie]]></category>
            <category><![CDATA[bulletjournal]]></category>
            <category><![CDATA[organizacja-czasu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[juliaprzejczowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Nov 2016 18:19:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-27T18:19:09.075Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NPRMGAIemJS8sjTELAPwew.jpeg" /></figure><p>Chyba już dawno wszyscy ludzie sukcesu stwierdzili, że modna jeszcze parę lat temu wielozadaniowość jest do kitu. Że tak naprawdę robienie wielu rzeczy na raz zamiast przyspieszać pracę, jedynie ją zwalnia. Nie chcę wchodzić w szczegóły (choć polecam <a href="https://www.youtube.com/watch?v=0YNeyBANrTI">to wystąpienie na TED Talks</a> o multi- i monotaskingu), ale chodzi mniej więcej o to, że skupiając się na wielu działaniach jednocześnie, w rzeczywistości nie poświęcamy uwagi niczemu.</p><p>Jednak jak multitasking ma się do tematu tego tekstu? Otóż, tak jak nie lubię rozdrabniania swojej uwagi, tak ostatnio zrozumiałam, że używanie kilku aplikacji i notesów do organizacji swojego czasu, jest paradoksalnie nie ułatwieniem, a utrudnieniem. Przynajmniej dla mnie. Dlaczego?</p><h4>Więcej znaczy dłużej</h4><p>Do niedawna moim stałym zestawem do planowania był notes, w którym zapisywałam pomysły i ważne informacje, Kalendarz Google poświęcony przede wszystkim ważnym wydarzeniom, spotkaniom itd., klasyczny kalendarz — tam znajdowały się terminy wizyt u lekarzy, zbliżające się sprawdziany, deadliny i Wunderlist — tam za to gromadziłam wszystkie zadania, które miałam do wykonania w danym tygodniu, listy filmów do obejrzenia, książek do przeczytania itd.</p><p>Choć to nie jest jakiś naprawdę rozbudowany zestaw, to w pewnym momencie zaczęło mnie denerwować, że zamiast oszczędzać czas, to tak naprawdę marnuję go na przeklikiwanie się pomiędzy kolejnymi narzędziami. Stwierdziłam, że denerwuje mnie to rozgraniczenie i zastanawianie się, czy zapisać coś jako task w Wunderliście, czy jako wydarzenie w Kalendarzu Google itd.</p><h4>Mniej znaczy wygodniej</h4><p>Dlatego gdzieś w sierpniu stwierdziłam, że czas się przerzucić wyłącznie na analogowe rozwiązania. Mimo paru lat korzystania z aplikacji do organizowania czasu, nigdy nie udało mi się do nich do końca przekonać, bo zawsze mi coś w nich przeszkadzało lub czegoś brakowało.</p><p>Jak postanowiłam, tak zrobiłam. W międzyczasie zaczęłam się interesować Bullet Journalem i stwierdziłam, że to idealny dla mnie sposób na prowadzenie notesu/dziennika, zwał jak zwał. Otóż ideologia BuJo jest mega prosta. Kupujecie notes (ja wybrałam MemoBook kupiony w Świecie Książki za 2 dychy) i piszecie w nim. Co? W sumie to wszystko.</p><h4>Bullet Journal — all in one</h4><p>Może jeszcze pokrótce wyjaśnię, jak to działa i o co chodzi w tym sposobie planowania. Otóż macie krótki klucz znaków, których używacie do oznaczania zadań (•), zadań wykonanych (przekreślona kropka), wydarzeń (jakiś kolejny znaczek) itd. Wystarczy, że wpiszecie w wyszukiwarkę Bullet Journal i od razu wyskoczy wam krótki kurs, jak tego używać. <em>Choć równie dobrze, możecie to olać i wymyślić własny system znaków</em>. Okay, ale na razie mowa tylko o zadaniach i wydarzeniach, a co z całą resztą, którą też chciałam mieć w jednym miejscu? Cóż, po prostu ją tu wrzucam.</p><p>Notes ma to do siebie, że przyjmie wszystko. Dlatego za stworzenie prostego miesięcznego kalendarza (do którego potrzebna jest tak naprawdę linijka i długopis) czy listy ulubionych cytatów nie obrazi się na was, albo nie wyrzuci powiadomienia, że nie obsługuje danej funkcji. I o to chodzi w idei BuJo.</p><p>Do jednego notesu wrzucacie wszystko czego potrzebujecie. Nawet jeśli macie ochotę zmarnować jedną jego stronę na rozpisywanie nowych długopisów, to zróbcie to.</p><h4>Zwycięstwo papieru</h4><p>Właśnie to jest dla mnie przewaga Bullet Journalu nad jakimkolwiek innym systemem planowania. W tym momencie w jednym miejscu mam dosłownie wszystko, czego potrzebuję. Pomysły na teksty, zadania na dany dzień, zapisane daty sprawdzianów, wydarzeń, listy filmów do obejrzenia, rzeczy do kupienie itd.</p><p>Jasne, nie dostaje powiadomienia, kiedy zbliża się ważna wizyta lub nie widzę jakichś zawiłych statystyk na temat mojej produktywności, ale zrozumiałam, że ja ich nie potrzebuję. I tak zawsze wyciszałam wszystkie powiadomienia z aplikacji, bo zamiast przypominać mi o czymś, jedynie mnie irytowały.</p><p>Wystarcza mi mój wieczorny nawyk siadania z Bullet Jorunalem w ręce, zapisywania zadań na następny dzień i przepatrywania tego, co mam jeszcze do zrobienia w danym tygodniu/miesiącu. Czuję się niezwykle komfortowo z tym, że mam świadomość, że nic nie umknie mojej uwadze, bo np. danego wieczoru zapomniałam spojrzeć do kolejnej aplikacji, która miała mi np. przypominać o tym, co mam kupić jutro przed szkołą.</p><h4>Rozwiązanie nie dla każdego</h4><p>Jednak tak jak zdaję sobie sprawę z tego, że na chwilę obecną jest to idealny sposób organizacji czasu dla mnie, to wiem, że dla wielu jest on niepraktyczny, bo np. nie znoszą zapisywać niczego na papierze (a w dzisiejszym świecie, to już coraz częściej jest norma) preferują mobilne rozwiązania, albo to rozdrabnianie się pomiędzy kolejnymi aplikacjami jest dla nich wygodne i intuicyjne.</p><p>Mimo wszystko polecam każdemu wypróbowanie innych metod planowania, niż stosował do tej pory, bo to wyrwanie się ze swoich przyzwyczajeń często okazuje się dobrym pomysłem. Ja dzięki temu zrozumiałam, czego oczekuję od mojego plannera i jak bardzo w mojej organizacji czasu przeszkadzała mi mobilność.</p><h4>Czucie czasu</h4><p>Planując zadnia na papierze robię to znacznie uważniej. Nie zliczę, ile razy zapisując zadania w Wunderliście, wpisywałam ich o wiele za dużo, jak na 24 godziny, bo po prostu nie czułam, że to robię. Notując coś, pod konkretną datą najpierw dwa razy myślę, czy na pewno znajdę wtedy czas na zrobienie tego, albo czy naprawdę muszę to zrobić w danym dniu. Dzięki tej chwili na zastanowienie się moja produktywność znacznie wzrosła, bo nie zapisuję sobie 10 rzeczy pod jednym dniem. Teraz zdaję sobie sprawę, że np. jeśli przez cały dzień widzę się ze znajomym, to szansa na to, że jak wrócę do domu o 20, znajdę jeszcze energię na napisanie eseju na polski, jest raczej marna.</p><p>Dzięki Bullet Journalowi zaczęłam <em>czuć czas </em>i uświadomiłam sobie, że może ludzie podziwiają osoby, które jednego dnia, są w stanie robią tyle, że nie mają nawet, kiedy przejrzeć Twittera, ale ja nie jestem taką osobą. Jednak to już temat na kolejny post.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=674ffa21ead5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/morejul/jak-rozdrabnianie-si%C4%99-przeszkadza-mi-w-%C5%BCyciu-674ffa21ead5">Jak rozdrabnianie się przeszkadza mi w życiu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/morejul">MoreJul</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>