<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Rattawadee on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Rattawadee on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Rattawadee?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*8uA_L52YJ1yqi8khp56hAw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Rattawadee on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 07:45:27 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Rattawadee/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[||รีวิว|| การตรวจภายในครั้งแรกในชีวิต]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%88%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-b2e4ef464eea?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b2e4ef464eea</guid>
            <category><![CDATA[ตรวจภายใน]]></category>
            <category><![CDATA[ผู้หญิง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Sep 2020 14:47:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-05T14:47:24.228Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ออกตัวก่อนเลยว่า ไม่เคย ตรวจภายในมาก่อนในชีวิต แต่คิดไว้นานแล้วว่า ยังไงก็ต้องตรวจ แต่ทำใจไม่ได้ อาจจะเพราะ ค่ารักษา/ค่าตรวจ ในโรงพยาบาลเอกชนก็หลักหมื่นหรืออาจจะเฉียดๆหมื่น ถ้าโรงบาลรัฐแบบไม่มีสิทธิ์ก็อาจจะหลักหลายพัน รวมถึงเวลา ความพร้อม และที่สำคัญมากๆเลย คือ เขินหมอ 555++</blockquote><h4>ทำไมต้องตรวจภายใน?</h4><p>เราเชื่อว่าหลายคนคงทราบกันดีอยู่แล้วว่า การตรวจภายในมันสำคัญกับผู้หญิงมากๆ แต่ด้วยปัจจัยส่วนตัวหลายๆอย่างของแต่ละคน อาจจะทำให้ไม่พร้อม</p><h4>ทำไมถึงไปตรวจ..</h4><p>เราเป็นคนที่ประจำเดือนมาปกติ มาตรงเวลาทุกเดือน และไม่เคยปวดท้องใดๆ เลยทำให้ค่อนข้างมั่นใจในตัวเองว่า ฉันแข็งแรงมาก 555++ แต่มันเกิดเหตุที่คิดว่าผิดปกติกับชีวิต มันมีเลือดออกกลางรอบเดือน ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เลยค่อยข้างตกใจ หลังจากที่นับวัน คือแรกของการมีประจำเดือน จนถึงวันที่มีเลือดออก ก็14วัน เลยตัดสินใจไปหาหมอ ..!!!</p><h4>เริ่มเลย …</h4><p>เดินเข้าไปโรงพยาบาลไปแบบงงๆ คือก็ไม่รู้จะพูดยังไง หาหมออะไร แต่ก็มาถึงละ เจอ reception ก็แจ้งอาการที่ตัดสินใจมาหาหมอ เขาก็เลย แนะนำให้ไปทางติดต่อคนไข้ใหม่ ก็แจ้งรายละเอียดไปเรียบร้อย พยาบาลจะสอบถามอาการว่าทำไมเราถึงมาหาหมอ ประจำเดือนเดือนที่แล้วมาวันไหน วันที่เท่าไหร่ มากี่วัน มีอาการปวดท้องมั้ย มีอาการอะไรบ้าง แล้วก็ถามไปอีกเดือนก่อนหน้ามาวันไหน มากี่วัน ประมาณนั้น ก็แนะนำให้ตอบไปตามจริงเลยนะคะ เราบันทึกลง app Flo My Health &amp; Period Tracker ซึ่งจะบันทึกวันที่เรามีประจำเดือน วันตกไข่ เดือนต่อๆไป อะไรประมาณนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*Ni1lHy4VGnJE_bNTFQCjQg@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากคุยกับพยาบาลเสร็จก็จะตรวจการตั้งครรภ์ ซึ่งเป็นแผนการรักษา ก็ตรวจปัสสาวะ หลังจากนั้นก็รอเวลา เพื่อพบหมอ แต่บอกก่อนเลยว่า คิดว่าพบหมอก่อนแล้วอาจจะไม่ได้ตรวจภายในก็ได้ คือกลัวและตื่นเต้นด้วยแหละ ไม่เคยตรวจภายในมาก่อนไง 5555 หลังจากนั้นพยาบาลก็มาบอกว่า เปลี่ยนชุดรอตรวจหน้าห้องเลยนะคะ !!!</p><h4>ภายใน .. ภายใน .. ภายใน</h4><p>ความตื่นเต้นมันมีอยู่เยอะมาก พยาบาลแจ้งว่า จะมีการตรวจภายใน กับ อัลตร้าซาวด์ ก็ทำใจรอ ^^ ชุดที่เปลี่ยนมามีแค่กางเกงนะซึ่งมันจะคล้ายๆกางเกงขาก๊วย แต่ตรงเป้าจะเปิดออกได้ มีผ้าปิดอีกที</p><p>หลังจากเข้าไปในห้องคุณหมอก็จะถามประวัติ คุมกำเนิดแบบไหน เคยท้องไหม เคยแท้งไหม มีประจำเดือนแล้วปวดท้องไหม หลังจากนั้นก็ใหไปนอนบนเตียง ในห้องจะมีคุณหมอ (เป็นผู้ชาย) กับคุณพยาบาล เตียงจะเป็นตามภาพ วางเท้าที่รองปลายเตียง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/175/1*6jtd9U7Ux9lvRZqfos2EOg@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นคุณหมอจะทำการตรวจภายในด้วยเครื่องมือ ซึ่งก็จะรู้สึกเย็นๆ เพราะอุปกรณ์มันเย็น แล้วก็ตึงๆนิดหน่อย ไม่ถึงกับเจ็บ ระหว่างนี้คุณหมอจะกดที่ท้องน้อยไปด้วย แล้วถามว่าเจ็บไหม ขั้นตอนนี้เราใช้เวลาสักประมาณ 5–7นาที</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*YYTyalVpipX4pHYmuulQ0w@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นจะทำการอัลตร้าซาวด์ ด้วยอุปกรณ์ที่มันเป็นแท่งๆ (ตามภาพ) เรายังนอนอยู่ท่าเดิมนะ</p><p>คุณหมอจะดูจากจอว่าเจอะไรบ้าง คุณหมอจะอธิบายทั้งรังไข่ทั้ง2ข้าง ว่ามีอะไรที่ผิดปกติไหม แล้วก็มาที่มดลูกว่าเป็นยังไง ต้องรักษาไหม ซึ่งทั้งหมด คุณหมอจะอธิบายชัดเจน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*8_sIYkmuCIvRAg53uxNrew@2x.jpeg" /></figure><p>ถามว่าน่ากลัวไหม ก็ผิดคาด กว่าที่เราคิดไว้ มันไม่น่ากลัวเลย คุณหมอจะทำการตรวจเหมือนปกติ ถ้ามองในมุมปกติก็คือ เวลาคุณหมอใช้ Stethoscope ในการฟังเสียงภายในร่างกาย แต่ตรวจภายในก็ใช้อีกอุปกรณ์นึงเท่านั้น</p><p>เราว่าผู้หญิงทุกคนควรตรวจ เพื่อเช็คสุขภาพตัวเอง</p><p>หลายคนปวดท้องประจำเดือน หรือมาไม่ปกติยิ่งควรไปตรวจ เพื่อดูความผิดปกติที่เกิดขึ้น เราเชียร์นะ!!</p><p>ส่วนค่าใช้จ่ายอยู่ที่ประมาณ 3,000–4,000 บาท แต่สามารถใช้สิทธิ์ประกันสังคมได้นะ</p><blockquote>พอตรวจแล้วเราก็สบายใจขึ้นจากความกังวลก่อนหน้านี้</blockquote><h3>Cheer!!</h3><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b2e4ef464eea" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[มาลอง Run]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%87-run-5d051d1b75fe?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5d051d1b75fe</guid>
            <category><![CDATA[วิ่ง]]></category>
            <category><![CDATA[10k]]></category>
            <category><![CDATA[run]]></category>
            <category><![CDATA[running]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Sep 2019 15:09:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-05T15:09:34.885Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>เมื่อฉันลงวิ่งครั้งแรกที่ 10K</blockquote><p>เอาจริงๆ เรื่องวิ่ง มันมีวนเวียนเข้ามาใกล้ตัวเรามากเลยนะ คนรอบข้าง คนรู้จัก หรือคนเคยรู้จัก ก็วิ่ง แต่เราไม่ไง แต่บังเอิญ ไปรู้จักกับคนๆนึง แล้วบังเอิญไปรับปากบางอย่างไว้ แล้วความบังเอิญเหล่านั้น ก็รวมกันทำให้เราต้องไป “วิ่ง”</p><h4>ใส่รองเท้าออกไปวิ่งครั้งแรก</h4><p>ครั้งแรกเลยที่ออกไปวิ่งแบบจริงจัง ตั้งแต่เริ่มใส่รองเท้า ไปสนามวิ่ง ก็คิดว่า ก็วิ่งๆไป ไม่เห็นจะยาก …. บอกเลยเราคิดผิด 5555++</p><p>วิ่งครั้งแรก 400 m คือ 1 รอบสนาม มันยังยากเลย สำหรับคนไม่เคยออกมาวิ่งแบบเรา มันยากมากๆ</p><p>แต่ก็ต้องฝืนใจอะเนอะ มันต้องให้ได้ คิดแค่นี้เลย วิ่งช่วงแรกๆ ปัญหาที่เจอเลย หายใจไม่ทัน เหนื่อยมาก เหนื่อยสุดจริง ก็ต้องเดิน พอโอเคขึ้นก็ค่อยวิ่งสลับกันไป</p><p>ปัญหาต่อมาเลย คัน คันขา คันพุง รู้สึกตกใจเลยทำไมมันแดงไปหมดแล้วคันๆ แต่ก็ฝืนวิ่งต่อ 555+ คิดเองไปว่าเด๋วมันก็หายแหละ แต่ก็ลองหาข้อมูลมา คือคนที่ไม่ค่อยหรือไม่เคยออกกำลังกาย ร่างกายเลยไม่ชิน เลยหลั่งสารบางอย่างออกมา ทั้งหมดทั้งมวลเกิดจากสาร ที่เรียกว่า “ฮีสตามีน (Histamine)” ซึ่งเป็นโปรตีนชนิดหนึ่ง โดยจะถูกหลั่งออกมา เมื่อร่างกายแพ้สารบางอย่าง เพื่อทำหน้าที่ขยายหลอดเลือด ให้อัตราการไหลของเลือดเพิ่มมากขึ้น วิ่งไปเรื่อยๆ แล้วจะหายเอง แต่ถ้าคันมากหรือรู้สึกผิดปกติ แนะนำให้หาหมอค่ะ</p><h4>1K แรก .. อยากจุดพลุ</h4><p>พอวิ่งไปสักพัก เริ่มอยากวิ่งมากขึ้นอีก หมายถึงอยากได้ระยะที่มากขึ้นโดยไม่หยุดเดิน มันเป็นความต้องการที่ไม่สิ้นสุด 555 จาก 400 m เริ่มอยากวิ่งเป็น 2 รอบสนาม คือ 800 m แล้ว 1km แรก ก็มาถึง แทบอยากจะจุดพลุเลยทีเดียว :))</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*V11yVikwQbavOZSX6ezR2w@2x.jpeg" /><figcaption>2K แรก ที่ตั้งใจจะวิ่ง</figcaption></figure><p>พอ 1km ผ่านไป อยากเอาชนะตัวเองอีก ขอ 2km ก็เริ่มบวกไปเรื่อยๆ ในจุดที่เราไหว จนมาถึง 10km แรก</p><h4>บังเอิญที่ 10 K</h4><p>ความบังเอิญนี้ เรื่องราวมันมาแบบบังเอิญสุดๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไง 555++ แต่นั่นแหละ กดสมัครวิ่งที่ 10km ไปเรียบร้อย มีเวลาเตรียมตัว 1 เดือนกับอีก 2 สัปดาห์ เอาจริงๆมั้ย เราไม่เคยวิ่งระยะ 10km มาก่อนเลยในชีวิต ปกติที่วิ่งคือ 5km</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*56DJZvd7pP9CnJorTSAkoA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*F27KAitHcTX5MPNedrwNhw@2x.jpeg" /><figcaption>5k แรก ที่ทำได้</figcaption></figure><p>กับระยะ 10km ครั้งแรก ที่มีเวลาซ้อมแค่วันหยุด บอกเลยว่าก็แอบคิดว่า จะทันมั้ย? แต่ก็สมัครไปแล้วอะเนอะ เราเลยต้องทำความบังเอิญทั้งหมดให้เป็นจริง</p><p>ซ้อมมาเรื่อยๆ จนมาถึงวันก่อนไปวิ่ง ไปรอเพื่อนวิ่งที่สนาม ก็เลยวิ่งเบาๆรอไปด้วย ตะคริวขึ้นขา แอบกังวลเบาๆ</p><p>ความกังวล ก่อนวิ่ง อย่างแรกเลย จะทำได้มั้ย 5555 ต่อมาก็มือเจ็บจากอุบัติเหตุบางอย่าง (อันนี้กังวลไม่มาก เจ็บมือวิ่งได้แหละเนอะ)</p><h4>ปะ..วิ่งกัน</h4><p>ถึงเวลาต้องวิ่ง รู้แค่นอนเร็วแล้วตื่นไปวิ่งซะ สรุปนอน5ทุ่ม ตื่นตี2 ไปแบบง่วงๆ เอาจริงก็ตื่นเต้นนะ งานวิ่งแรกในชีวิต แต่คือง่วงจนหายตื่นเต้น วิ่งไปเรื่อยก็หายง่วง เหนื่อยแทนจ้าาา 555+</p><p>วิ่งไปตามทางแซงบ้าง โดนแซงบ้าง ก็วิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น คือเหนื่อยและง่วงไปพร้อมๆกัน มีวิ่งตกหลุมถนนไปทีนึง วิ่งติดฝั่งซ้ายไง ตกหลุมไป เจ็บๆนิดนึง แต่ได้อยู่ เจอจุดฉีดสเปรย์พอดี เลยให้เขาฉีด วิ่งๆไปก็หายเจ็บ</p><p>รอคอยทุก2กิโล 555 หิวน้ำมากกกก แต่โดนบรีฟมาก่อนวิ่งละว่า จิ๊บๆไม่เอาอิ่มนะเด๋วจุก 555+</p><p>ฉันวิ่งมา 6k … ตอนนั้นคือเหนื่อยมาก มากๆๆจริงๆ แต่บอกตัวเองว่า ครึ่งทางแล้ว อีกครึ่งนึงก็ได้พักแล้ว 55555+</p><h4>เข้า 6k ฉันอยากเรียก grab</h4><p>ยอมรับเลยเหนื่อยมากกก แอบคิดว่าโทรหา grab มารับดีมั้ย 555+ (แต่ในตัวไม่มีโทรศัพท์นะ) แต่ก็กัดฟันวิ่งไป เหมือนแบบวิ่งไปเรื่อยมันก็จะดีเอง</p><p>จนมาถึง 10k แต่… มันยังไม่ถึง &gt;&lt;</p><p>ระยะมันเกิน ฉันต้องวิ่งต่อไป รู้แค่นี้แหละ ^^</p><h4>เส้นชัยอยู่ข้างหน้า</h4><p>การวิ่งมาเรื่อยๆ แล้วเริ่มถอดใจตอน 6k แต่ก็วิ่งมาจนเห็นเส้นชัยข้างหน้า มันรู้สึกแบบ ถึงแล้วโว้ยยยย ย จะสำเร็จแล้ว แล้วก็จบลงที่ทัน cut off มันคือเป้าหมายที่วางไว้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/806/1*XmE2QEDvR_tKEMoSF2Dfkg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/562/1*3lkOVVkZguc5ej4kXCaMvg@2x.jpeg" /></figure><p>ทั้งหมดเอาจริงๆ มันคือความบังเอิญหลายๆอย่าง จนมาถึงตรงนี้</p><p>แล้วมันก็บังเอิญที่มาวิ่ง 10k แรกในชีวิต</p><blockquote>แล้วเจอกันงานหน้าค่ะ! &gt;&lt;</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5d051d1b75fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[กล้องฟิล์มตัวแรก]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9F%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B9%8C%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81-84ede5217f2a?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84ede5217f2a</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[minolta]]></category>
            <category><![CDATA[câmera]]></category>
            <category><![CDATA[kodak]]></category>
            <category><![CDATA[กล้องฟิล์ม]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Apr 2019 12:13:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-24T09:47:27.586Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เริ่มแรกเลย ไปอ่านรีวิวกล้องฟิล์ม แล้วไปเห็นภาพถ่ายจากกล้องฟิล์มจากเพจเพจหนึ่ง แล้วชอบ ชอบสีของภาพ ชอบความเป็นธรรมชาติที่ดูสบายตา ภาพมันอาจจะไม่ได้สีสด หรือคมชัดเหมือนในกล้องปัจจุบัน แต่มันสมบูรณ์แบบในแบบของมัน</p><h4>เริ่มจากรีวิว</h4><p>พอชอบภาพถ่ายด้วยกล้องฟิล์ม ก็เริ่มมองหา อยากได้บ้าง 555++ เกิดทันยุคกล้องฟิล์มนะ แต่ตอนนั้นยังเด็กมาก ไม่เคยถ่ายรูปด้วยกล้องฟิล์มเองเลยสักครั้ง (แอบแก่ &gt;&lt;)</p><p>ก็เริ่มคิดจะซื้อกล้อง แต่ขอไม่แพงไว้ก่อน ใช้ง่าย ไม่ยุ่งยาก เพราะเป็นกล้องฟิล์มตัวแรก ก็ไปหารีวิวจากหลายๆที่ ว่าเราชอบตัวไหน เริ่มหาข้อมูล ทักไปสอบถามร้านที่ขาย ถามพวกรายละเอียดการใช้งาน จนสุดท้ายสรุปที่กล้องตัวนี้ minolta hi-matic f ด้วยราคาไม่สูง จากรีวิวและการสอบถาม จึงตอบโจทย์ตัวเองที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b0-O5Eli-f9S5TxiFxLckQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-syJPLwfYbrEa11IHybxow@2x.jpeg" /></figure><p>รุ่นนี้เห็นว่า หมอก ในเรื่องฮอร์โมน วัยว้าวุ่น ใช้ในเรื่อง</p><p>ด้วยน้ำหนักที่เบา ตัวกล้องเล็ก พกพาง่าย</p><ul><li>เลนส์ Rokkor 38mm f/2.7</li><li>Battery LR44</li><li>Film 135</li></ul><p>หลังจากได้กล้องมา ก็ต้องหาฟิล์ม ฟิล์มตัวแรกที่ใช้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Cb7850HloMfj5f4zr3TJVg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oS-h_xTFPolgrpm5qvzxiQ@2x.jpeg" /></figure><p>Kodak ColorPlus 200 36exp หมดอายุ 2017. ใช่ค่ะ ฟิล์มหมดอายุตอนปี2017 ตอนนี้2019 ในรีวิวบอกว่าใช้ได้ แต่สีอาจจะเพี้ยน รูปอาจจะมีไม่สมบูรณ์ แต่เราไม่ซีเรียส เอามาลองก่อน มันคือครั้งแรกของเราเลยก็ว่าได้ (พอดีมีน้องให้มา)</p><h4>ใส่ฟิล์มครั้งแรก</h4><p>ยอมรับเลยใส่ไม่เป็น 5555 ต้องไปเปิดดูวิธีการใส่ฟิล์ม ตอนอ่านก็คิดว่า เออง่ายๆ พอเอาเข้าจริง ใส่แบบงงๆ จนในที่สุดก็ใส่ได้ แค่เริ่มก็ทะเลาะกับกล้องซะแล้ว</p><h4>เริ่มถ่ายจริง..</h4><p>ช่วงกำลังเห่อ ก็เอาติดตัวไปด้วย บอกแล้วพกพาง่าย กดไปกดมาก็หมดม้วน ที่นี้อยากเห็นรูปที่ถ่าย ว่าจะรอดมั้ย แสงพอมั้ย รูปเสียเยอะมั้ย ถ่ายติดมั้ย ไม่ได้นึกถึงสีของรูป แค่คิดว่า กล้องใช้ได้ ถ่ายติด ก็แทบจะจุดพลุแล้วค่ะ 5555</p><p>แต่ตอนถ่าย ต่างจากกล้อง mirrorless ที่ใช้ คือโฟกัสเลย มันเป็นแบบ ระบบโฟกัสแบบภาพซ้อน (มีระบบโฟกัส rangefinder) ซ้อนไม่ตรงภาพไม่ชัด ตอนถ่ายก็แบบ ซ้อนตรงยังนะ คิดว่าตรงแต่พอนิ้วจะลั่นก็เหมือนจะไม่ตรง 5555 ก็สนุกดี ลุ้นเอง ตื่นเต้นเองอยู่คนเดียว</p><p>ที่นี้มาหาร้านล้างฟิล์ม ก็ยังพอมีอยู่หลายร้าน แต่อยากได้แบบสะดวก เลยได้อยู่ร้านนึง แต่ใช้เวลาสักหน่อย ประมาณหนึ่งอาทิตย์ได้ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร (เหมือนเรียนรู้การรอคอยยังไงไม่รู้ แต่โอเค เรารอได้)</p><p>ร้านที่ไปล้างใจดีมาก เช็คกล้อง เช็คการใช้งาน แนะนำฟิล์ม หลายๆอย่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QaP2YUex5AN9lD8eECQ_Cw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*YUy01Znc-w04cmA5NkJ1Sg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*9-KfFWDL-lI-Q7T20zu4dg@2x.jpeg" /></figure><p>เอาฟิล์มไปล้างก็ไม่ยุ่งยาก เอาฟิล์มไปที่ร้าน จ่ายเงิน รอ แล้วทางร้านจะเอาขึ้น google drive แล้วค่อยไปเอาฟิล์มคืน</p><p>หลังจากนี้คือรอ รอรูปจากร้าน ..</p><h4>รูปจากกล้องฟิล์มตัวแรก</h4><p>หลังจากรอ.. รูปที่ได้มา คือถ่ายติด จุดพลุได้ 5555 ไม่ได้มีความคาดหวังว่ารูปจะสวยแต่อย่างใด เป็นความสุขเล็กๆ ที่ดูยิ่งใหญ่มาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zs3lfNRNe3hQj_T7hgiNWg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qFgkeGRoTP08SViiBBSb7A@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_xDqjZRVqS9c6uiO3Xo2ow@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VYgV9y2AhkrVck0jWeIC9g@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b7_BTWoqZKQoh67e78xZSA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TFD6ydzmDdh0LxHc5T62sg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oHHxlgTYV5fhfqfkdDBh2Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0xnkgfK_gwgM8dfd72AxCg@2x.jpeg" /></figure><p>Film : kodak color plus 200 (expire2017)</p><p>Camera : minolta hi-matic f</p><p>ผลคือตามภาพเลยละกันเนอะ เสียเพียบ 5555 (เบลอๆ สีเพี้ยนๆ)</p><p>หลังจากล้างฟิล์มเสร็จแล้วทางร้อนส่งเข้า Dropbox แล้วแจ้งมาทางเมล์ หลังจากนั้นก็ไปรับฟิล์มคืน สิ่งที่ได้มี cd แล้วก็ฟิล์ม ตามนี้เลยค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tIQirsunDHK4lAvi8xbylg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NmD5DAjK3xYzpgYQH6M2ng@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5PVv02yzdDAzgN97um1dzQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nIZj_yTLkfmFKz0LxEJfrg@2x.jpeg" /></figure><p>เอาจริงเราก็ชอบในความคลาสสิค ชอบในความเดิม ชอบในการเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เมื่อตัดสินใจกดชัตเตอร์แล้ว ยังไงก็จะได้เห็นรูปนั้นเมื่อล้าง</p><blockquote>ชอบอะไรที่มันเดิมๆ บางทีการรอคอยเพื่อให้ได้เห็นสิ่งที่ทำลงไป ก็คุ้มดีเหมือนกันนะคะ</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84ede5217f2a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[พิเศษ “เชียงใหม่”]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A9-%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-54d8a29f5df3?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54d8a29f5df3</guid>
            <category><![CDATA[chiang-mai]]></category>
            <category><![CDATA[เชียงใหม่]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Mar 2019 07:07:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-07T00:11:49.800Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เรื่องนี้เริ่มจากนอนไม่หลับ เลยหาอะไรทำ เลยมาลงเอยที่เขียนอะไรสักหน่อยละกัน :))</p><p>ตัวเราเองเนี่ยเป็นคนกรุงเทพฯ ที่เกิดกรุงเทพฯแต่ดันไปชอบไปเชียงใหม่ ที่ตั้งใจไว้ คือต้องไปให้ได้ทุกปี แต่ปีนี้ยังไม่ได้ไปนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8eP-Oz-WTZjuQuJSZ2EBBw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T1OUjmhadblRzhbAk9kb5Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WyGltLo02gXPTeylAfMsNw@2x.jpeg" /></figure><h4>เชียงใหม่ครั้งแรก</h4><p>ครั้งแรกที่ไปเที่ยวจริงๆ ไม่ได้ไปทำงานหรือเกี่ยวกับเรื่องงานเลย น่าจะ 5 ปีที่แล้วได้ ตอนนั้นไปช่วงสงกรานต์ ไปก่อนสงกรานต์และกลับหลังสงกรานต์ เพราะตั๋วถูก เก็บวันลาไว้ลายาวไปเกือบ10วันได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*-cmLE2nn0_6jHNytkU48Pg@2x.jpeg" /></figure><p>ไปช่วงหน้าร้อน ต้องยอมรับเลยร้อนมาก ถึงมากที่สุด แต่ด้วยวัฒนธรรมหรืออะไรก็ตามแต่ เชียงใหม่มีเสน่ห์มากจริงๆ ถ้าคุณได้ไป คุณจะต้องหลงรักอย่างบอกไม่ถูก</p><h4>เชียงใหม่มีอะไร</h4><p>ครั้งแรกที่ไปก็นอนแถวนิมมานเหมินทร์ อาหารการกินก็สะดวก มีหลายร้านให้เลือก</p><p>แต่เดี๋ยวจะไปขึ้นดอยกัน ดอยแรกที่ไปเลยคือ ดอยปุย นั่งรถแดงไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*Ku7ToCS7A4DaW5dx85WyEg@2x.jpeg" /></figure><p>มีหลายคนบอก รถแดง 20 บาทไม่มีอยู่จริง 5555++ เอาเป็นว่า ไปลองดูละกันเนอะ แต่เราเคยเจออยู่นะ อยู่ที่การต่อลอง 555 แต่ตอนนี้มีรถเมล์แล้วนะ เป็นอีกทางเลือกเนอะ</p><p>พยายามหารูปดอยปุย แต่อยู่ในโทรศัพท์เครื่องเก่า ไม่ได้ sync ข้อมูลไว้ แต่คิดว่าถ้าคนที่ไปครั้งแรกๆ น่าจะต้องไปดอยปุย เพราะรถแดงตรงแถว มช จะมีแจ้งอยู่ ว่าไปเส้นไหนบ้าง ซึ่งดอยปุยก็อยู่ในรายชื่อนั้น อากาศดี เด็กน่ารัก แล้วก็ลองแวะซื้อบัตรเข้าไปชมสวนดอกไม้ด้วยนะคะ</p><p>ไปเชียงใหม่ต้องไป ดอยสุเทพ…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5fHm8IejDQVM20p6MpaOFQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7mhkXUEHmuq_Topuq3clog@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_zWIDJ-PVml4QH3eYwOydg@2x.jpeg" /></figure><p>เดินทางสะดวก มีรถแดงขึ้นถึงดอยสุเทพเลย เวลาจะขึ้นไปไหว้พระ มีทั้งแบบขึ้นกระเช้า อันนี้จำราคาไม่ได้ เคยขึ้นครั้งเดียว หลังจากนั้นเดินขึ้นบันไดตลอดเลย อันนี้อยากแนะนำให้ไปเลยค่ะ สวยงามมากๆ อากาศดี แล้วลองไปถูระฆังให้เสียงดังดูนะคะ ตอนแรกเราก็ไม่กล้าถู เขิน 555 แต่มีคนยุ แถมยุขึ้นอีก ^^ อันนี้ต้องลอง!</p><p>แต่ช่วงเช้ามึด ถ้าใครรักการวิ่ง การวิ่งขึ้นดอยสุเทพน่าจะเป็นอีกความท้าทาย ถ้าใจพร้อม ร่างกายพร้อม ก็อยากให้ลองวิ่งขึ้นดอยสุเทพดูนะคะ อากาศดี เป็นอีกรูทที่น่าสนใจเลยก็ว่าได้ แต่ขอแนะนำช่วงเช้ามึดนะคะ เพราะถ้าสายจะแดดจะร้อน รถจะเยอะ</p><p>ส่วนรายละเอียดการวิ่งขึ้นดอยสุเทพ เคยมีคนรีวิวอยู่นะคะ ลองหาดู เผื่อสนใจ</p><h4>ม่อนม้ง..</h4><p>หลายคนอาจจะไม่คุ้น อาจจะได้เคยได้ยินคำว่าม้ง แต่ม่อนม้ง เป็นม่อนที่ค่อนข้างส่วนตัว จะต้องไปจอดรถที่สถานีม่อนม้ง แล้วรถท้องถิ่นจะมารับเราไปอีกที เพราะทางเข้าค่อยข้างอันตราย มีเหวกับหน้าผา ซึ่งต้องชำนาญทางพอสมควร แต่ถ้าใครมีโอกาสไป อยากให้ลองดูอีกทีนะคะ อยากแนะนำ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*qqMgNo0qQmKr_CC1gxqAgA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*ZkQz1xqlfX9KfJLbFOrWOQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c2-U6HObId6GoWZYxW0AQQ@2x.jpeg" /></figure><p>อากาศดีมาก จะล้อมรอบไปด้วยไร่ส้ม ใช่ค่ะ ไร่ส้ม แต่เราไม่กล้าไปเด็ดส้มนะ กลัวเจ้าของคิดว่าขโมย 555 แต่ถ้าใครอยากไปพักผ่อน แบบเงียบๆ และส่วนตัว ใกล้ชิดธรรมชาติ มีอาหารเย็นเป็นหมูกระทะ</p><h4>แม่กำปอง</h4><p>ชื่อนี้น่าจะเคยได้ยินกันอยู่แล้วเนอะ อากาศดีตลอดปี มีที่พักให้เลือกเยอะแยะ ลองหาข้อมูลดูนะคะ เพราะตอนเราไป เราไม่ได้จองเอง เลยไม่รู้จะแนะนำยังไง 555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qjHp-GaX4NrVYApiCkVG5A@2x.jpeg" /></figure><p>ห้องพักก็จะประมาณนี้ค่ะ น่าอยู่ใช่มั้ยล่ะ :) มันเป็นห้องพัดลม ที่ไม่ต้องเปิดพัดลมเลย อากาศเย็น พร้อมเสียงน้ำตก บอกเลยว่าฟิน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GmJX36uW3Cdqlhu2OjfLvQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p_a-5g-1Qw9KDTF_RJ28bg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BrIeOFYDEIpIUNkI_wrLDg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2ROYSyqVVe6p164br7-tTQ@2x.jpeg" /></figure><p>เรื่องอาหารไม่ต้องเป็นห่วงเลย ที่นี่มีร้านอาหาร ร้านกาแฟ ให้บริการ แต่ต้องบอกก่อนว่า ไม่เหมือนกรุงเทพตรงที่ พอมึด ทุกอย่างจะค่อนข้างเงียบ ร้านจะเปิดน้อยมาก เป็นอีกฟีลที่อยากมาให้สัมผัส</p><p>ถ้ามีเวลาหรือสะดวกยังไง อยากให้ลองเดินขึ้นไปดูน้ำตก เผื่อจะเป็นอีกหนึ่งความประทับใจ</p><p>มาถึงที่สุดท้าย จริงๆยังมีอีกหลายที่ แต่ไว้คราวหน้าจะมาแนะนำอีก</p><h3>มช</h3><p>มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มาที่นี่เผื่อมาออกกำลังกาย ใช่ค่ะ มาวิ่งและปั่นจักรยาน ที่นี่มีสนามให้วิ่งออกกำลังกาย หรือจะวิ่งรอบมหาลัย อันนี้แล้วแต่ความชอบเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hIjpJq7sIE7oSaGKLrsxLg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c9q8X5O93kzcp9LAupLPqg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r5E-Oc3q3Pn9xhzzhRF3Ow@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TbSZNLMMZrFcbnEUHYFOeg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HJOmvy7pem64XTYNqlmplg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NbOxMKDgKyNkh0JNBbhXBQ@2x.jpeg" /></figure><p>ตัวเราเองปั่นจักรยานรอบๆ มหาลัย ก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่นะ 555 ไปนั่งแถวอ่างแก้วก็ผ่อนคลายไปอีกแบบ หรือจะไปวิ่งก็น่าสนใจ อยากให้ลองสัมผัสดูนะคะ</p><p>ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมา คิดถึงเชียงใหม่ นั่นแหละคือเหตุผล :))</p><p>เราเคยปฏิเสธเพื่อนที่ชวนไปเที่ยวต่างประเทศ เพราะตอนนั้นอยากไปเชียงใหม่มากกว่า 5555 ไปคนเดียวด้วย &gt;&lt;</p><p>แล้วก็ตั้งใจมาตลอดว่า จะต้องไปทุกปี</p><blockquote>ฉันรักเชียงใหม่</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54d8a29f5df3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อยู่กับ “มะเร็ง”]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A-%E0%B8%A1%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%87-d266363ac627?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d266363ac627</guid>
            <category><![CDATA[chemotherapy]]></category>
            <category><![CDATA[doctors]]></category>
            <category><![CDATA[มะเร็ง]]></category>
            <category><![CDATA[smile]]></category>
            <category><![CDATA[cancer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Dec 2018 12:37:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-10T12:41:30.626Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ช่วงนี้ คนใกล้ตัว คนรอบตัว หรือคนรู้จักตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง หรือกำลังเข้ารักษาอยู่ เลยนึกย้อนกลับไป ราวๆ 7 ปีก่อน เราเคยรู้จักมะเร็ง!..</p><h3>7ปีก่อน..</h3><p>ราวๆ 7 ปีก่อน เราได้รู้จักกับโรคๆนึง ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน นั่นคือโรคมะเร็ง แต่ขอออกตัวก่อนเลยว่า คุณพ่อเป็นมะเร็ง(ตอนนี้ท่านเสียมาได้2ปีกว่าแล้ว) ตอนนั้นเราเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ได้รับข่าวว่าที่บ้านว่า พ่อไม่สบาย อยู่โรงพยาบาล แต่ไม่มีใครบอกว่าเป็นอะไร จนกระทั่งเราสอบเสร็จ (เราอยู่หอ) พี่ชายถึงได้บอกว่า พ่อตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะที่2 !</p><p>ตอนที่รู้ก็งงๆ มึนๆ ไป แล้วจะทำไงต่อล่ะ แล้วยังไงดี จนมาทราบต่ออีกว่า คุณหมอบอกว่าอยู่ได้อีก6เดือน อึ้งไปอีกรอบ …</p><blockquote>ทำไมระยะ2 ถึงอยู่ได้แค่6เดือนล่ะ?</blockquote><h3>อยู่กับมะเร็ง</h3><p>หลังจากที่พ่ออยู่ไอซียูได้ 2 สัปดาห์ ก็เริ่มย้ายโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษา ที่ย้ายเพราะก่อนหน้านี้อยู่โรงพยาบาลเอกชน ซึ่งค่ารักษาค่อนข้างสูง คุณหมอก็แนะนำหลายๆอย่าง รวมถึงเรื่องการย้ายโรงพยาบาล เป็นคุณหมอท่านเดียวกับที่ตรวจเจอว่าพ่อเป็นมะเร็ง</p><p>หลังจากย้ายโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เรามาเริ่มทำการรักษากัน .. แต่ระหว่างนี้ต้องรอให้ร่างกายของพ่อ พร้อมสำหรับการรักษา</p><p>แต่ในความอะไรก็ตามแต่ มีความโชคดีอยู่ พ่อรับรู้ตลอดว่าเป็นอะไร กำลังจะทำอะไร แต่พ่อไม่มีความกลัวอะไรเลย พูดขึ้นมาว่า “ป่วยก็รักษาตามที่หมอบอกนั่นแหละ” พ่อยังยิ้ม ยังคุยได้ :)) ต้องบอกเลยว่า นี่คือช้อยสำคัญ ที่ทำให้ทุกอย่างไม่ตึงเครียด เพราะคนที่ป่วยยังไม่กลัวเลย</p><h3>เริ่มการรักษา</h3><p>พอทุกอย่างพร้อม เรามาทำการรักษากัน มะเร็งที่พบคือ มะเร็งต่อมน้ำเหลืองในกระเพาะอาหาร และ มะเร็งเม็ดเลือดขาว</p><p>การรักษา คือการรับคีโม .. ตอนนั้นก็นึกภาพไม่ออกนะว่าการให้คีโมคืออะไร มันเป็นยังไง</p><p>จนเมื่อถึงเวลา พ่อรับคีโม ภาพที่เห็นก็คือ เหมือนการให้น้ำเกลือ นอนปกติเลยไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/225/1*tmWXpvXsoOJrCQ-HhsHB3Q@2x.jpeg" /></figure><p><a href="https://www.honestdocs.co/chemotherapy-cause-hair-loss">การรักษาโรคมะเร็ง| HonestDocs</a></p><p>ประมาณ 1–2ชั่วโมง ก็กลับบ้านได้ ระยะเวลาในการรับคีโมนั้น ขึ้นอยู่กับตัวยา อายุ ร่างกาย น้ำหนัก ซึ่งทุกอย่างจะได้รับการคำนวนที่ถูกต้อง</p><p>หลังจากนั้นประมาณ1–2สัปดาห์ อาการแพ้คีโม ที่ทุกคนกลัว ยกเว้นพ่อที่ไม่กลัว ก็ได้เกิดขึ้น มีอาการอาเจียน ร้อนไปทั้งตัว ท้องเสีย เบื่ออาหาร และผมร่วง อาการเหล่าจะพบในหลายๆครั้งหลังจากรับคีโม ที่บอกว่าหลายๆครั้ง แปลว่า ไม่ทุกครั้ง ^^ เมื่อพ่อไม่สามารถทานข้าวปกติได้ ก็ต้องเป็นอาหารทางสายยาง ซึ่งตอนพ่อมีอาการแพ้หนักๆก็จะนอนโรงพยาบาล ก็จะได้รับอาหารทางสายยาง แล้วถ้าอยู่บ้านล่ะ พ่อไม่ชอบนอนโรงพยาบาล! คุณหมอแนะนำว่า ก็ต้องทำที่บ้าน ทางโรงพยาบาลเลยสอนวิธีการทำอาหารทางสายยาง และสูตรอาหารเพื่อให้ได้สารอาหารครบ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*RjBRBI4IoF8GTAbEyq8KyQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/270/1*q2nd-J36eFqW7niu8vw5mQ@2x.jpeg" /></figure><p>เราทำแบบนี้อยู่ครึ่งปีได้ ครึ่งปีนั่นแปลว่า 6 เดือน ตามเวลาที่คุณหมอบอกว่า พ่อจะอยู่ได้อีก6เดือน ซึ่งถ้านับเวลาหลังจากรักษา รวมถึงรับคีโม จนมาถึงการให้อาหารทางสายยางก็เกือบๆ 2 ปีได้ พ่อรับคีโม8ครั้งได้ ผลคือ มะเร็งเม็ดเลือดขาวนั้นหายไป ส่วนในกระเพราะอาหารยังมีอยู่</p><p>หลังจากนั้นมีการตรวจโดยการเจาะไขกระดูกสันหลัง มีการเอ็กซเรย์ ตรวจเลือดต่างๆ ผลคือ ต้องรับคีโมอีกครั้ง ครั้งนี้ราวๆ6ครั้งได้</p><p>การรับคีโมครั้งนี้ก็จะเหมือนครั้งก่อน มีการแพ้ นอนโรงพยาบาลบ้าง แต่ไม่ต้องให้อาหารทางสายยาง เพราะพ่อใจสู้มาก กำลังใจดี และกินได้ อาจจะไม่เยอะ เมนูประจำเลยคือไข่ขาววันละ4ฟอง อันนี้จำเป็นมาก!!</p><p>จนรับคีโมครั้งสุดท้ายเสร็จ ผลตรวจก็ยังมีอยู่ แต่คุณหมอได้บอกว่า คงหยุดการให้คีโม เพราะถ้าให้อีกตัวยาจะแรงขึ้น กลัวว่าจะมีการดื้อยา แล้วพ่ออายุเยอะแล้ว ตอนนั้นก็60กว่าๆ น้ำหนักน้อยเพราะทานได้น้อย คุณหมอบอกมันจะหนักเกินไป</p><blockquote><em>จากวันที่ตรวจพบมะเร็ง จนวันสุดท้ายของพ่อ ก็ราวๆ 5 ปี เกือบ 6 ปี ที่เราได้รู้จักกับมะเร็ง</em></blockquote><p>เราได้สู้และอยู่กับมะเร็งมา5–6ปี โดยปฏิบัติตามที่หมอบอก มีหลายคนด้วยความหวังดี แนะนำหมอวิเศษต่างๆนาๆ ยาสมุนไพรหลายๆอย่าง แต่เราเลือกแล้วว่าจะไปทางเดียว คือคุณหมอเจ้าของไข้เท่านั้น!!</p><p>เราก็ได้ค้นพบว่ายารักษาที่ดีที่สุด คือกำลังใจ</p><p>ขอบคุณ พ่อ ที่สู้มากๆ สู้ทุกอย่าง ยิ้มตลอดไม่ว่าจะอะไรก็ตาม</p><p>ขอขอบคุณ คุณหมอหลายๆท่าน ที่แนะนำและรักษา ขอบคุณพยาบาลทุกท่านที่ดูแลพ่ออย่างดี ขอบคุณเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลทุกท่าน</p><blockquote>แม้พ่อจะจากไป แต่มันทำให้รู้ว่า ยิ้มไว้ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม :))</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d266363ac627" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[จากปวดขา แต่ผ่าคอ ( Before it’s too late )]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%A7%E0%B8%94%E0%B8%82%E0%B8%B2-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%AD-before-its-too-late-32d66e9692fe?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32d66e9692fe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 May 2018 07:58:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-14T07:58:27.836Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“ปวดขา เหมือนเป็นตะคริวตลอดเวลา ก็นึกว่ากล้ามเนื้ออักเสบ แต่สุดท้ายต้องผ่าคอ”</blockquote><blockquote>“ก่อนอื่นผู้เขียนต้องบอกก่อนว่า เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นกับผู้เขียนเอง แต่เกิดขึ้นกับคุณแม่ของผู้เขียนเอง จึงนำประสบการณ์ที่เจอมาบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น”</blockquote><p>อาการเริ่มต้นที่ผู้เขียนเริ่มสังเกต คือคุณแม่(คุณแม่อายุ60)ปวดขา ปวดเข่า เหมือนคนกล้ามเนื้ออักเสบทั่วไป ไปหาหมอหลายครั้งก็ได้คำตอบว่า กล้ามเนื้ออักเสบ กินยาบ้าง ฉีดยาบ้าง บรรเทาอาการปวดกันไป</p><p>อาการเริ่มหนักขึ้น คือการก้าวขาที่ลำบาก มีอาการชา ตื้อๆของขา ปวดร้าวลงขา อาการอ่อนแรงของขา มีปัญหาการขยับ การก้าวขาเดิน การเดินขึ้นลงบันได เริ่มเป็นปัญหา ไม่สามารทำได้โดยปกติ</p><p>ในระหว่างที่มีปัญหาเหล่านี้ ผู้เขียนก็คิดไปว่า กล้ามเนื้ออักเสบหรืออาจจะเป็นอาการเข่าเสื่อมของผู้สูงอายุทั่วไป ที่มีอาการหนักก็คิดว่า คุณแม่อาจจะเครียดเนื่องจากเพิ่งสูญเสียคุณพ่อไป (คุณพ่อของผู้เขียนเอง)</p><p>อาการเริ่มแย่ลง เพราะการไปหาหมอทำได้แค่บรรเทาอาการ แล้วก็กลับมาเป็นแบบเดิม จนวันหนึ่ง น้องสาวของคุณแม่แนะนำให้ไปหาคุณหมอท่านหนึ่ง ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูก มีการคาดเดาไว้หลายโรค ทั้งมะเร็งกระดูก เข่าเสื่อม คุณหมอท่านนั้นเลยแนะนำให้ทำ MRI เพื่อวินิจฉัยอาการของโรคที่แน่ชัด</p><h3>MRI คืออะไร</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*V2AqQmXQWpJSvhXHVvlEYQ.jpeg" /></figure><p><strong>MRI</strong> คือเครื่องสร้างภาพที่ใช้ในการตรวจวินิจฉัยโรค โดยอาศัยคุณสมบัติความเป็นแม่เหล็กของไฮโดรเจนอะตอมภายในร่างกายภายใต้สนามแม่เหล็กไฟฟ้าเครื่อง MRI สามารถตรวจหาความผิดปกติของอวัยวะต่าง ๆในร่างกายได้ ตั้งแต่ระยะเริ่มแรกของโรค เช่น<br> -<em> สมอง <br> - กระดูกสันหลัง <br> - อวัยวะในช่องท้อง อวัยวะในอุ้งเชิงกรานและเต้านมสตรี<br> - ตรวจท่อทางเดินน้ำดี และถุงน้ำดี (MRCP) <br> - ตรวจกระดูกสันหลัง ระบบกล้ามเนื้อ กระดูก และข้อต่าง ๆ<br> - ตรวจหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำของอวัยวะต่างๆ (MRA ,MRV)<br></em>ที่มา : <a href="https://www.phyathai.com/article_detail/306/th/MRI_%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3">www.phyathai.com</a></p><h3><strong>ผลการวินิจฉัย</strong></h3><p>คุณแม่ทำ MRI ประมาณ 90 นาที ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ ผลวินิจฉัยที่ได้คือ หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท L 3 – 4 การรักษามี 2 ทางเลือก ผ่าตัด กับ กินยาบรรเทาอาการ<br>คุณหมอแนะนำให้ผ่า เพราะอาการหนักอยู่ เริ่มเดินไม่สะดวก และมีอารการปวดที่หนักขึ้น ขาลีบลง มีอาการตึงๆ เหมือนคนเป็นตะคริว</p><blockquote>“คุณแม่ตัดสินใจ ณ ตอนนั้นเลยว่า ผ่าตัด “</blockquote><h3>การเตรียมตัวก่อนผ่าตัด</h3><p>ก่อนจะผ่าตัดเป็นช่วงเวลาที่กดดันพอสมควร ไม่ใช่จากคุณแม่หรือคนในครอบครัวนะคะ แต่จากคนรู้จัก คนใกล้ตัว ที่บอกว่า อย่าผ่าเลยมั่ง ไม่หายหรอกมั่ง จะเป็นหนักขึ้น ไม่เห็นมีใครหายมั่ง โรงพยาบาลนี้ไม่ดีมั่ง ก็จะมีคำพูดเหล่านี้ตลอดช่วงเวลาก่อนการผ่าตัด แต่ทั้งหมดทั้งมวลแล้ว การตัดสินใจของคุณแม่ถือเป็นที่สุด เราทุกคนในครอบครัวมั่นใจในตัวคุณแม่ มั่นใจในตัวคุณหมอและพยาบาลทุกท่าน การตัดสินใจครั้งนี้ถือว่าไม่ยาก</p><p>ก่อนจะผ่าตัดมีการเตรียมที่ไม่ยุ่งยาก คือ งดยาประจำตัว เพื่อให้ให้เป็นลิ่มเลือด ทำจิตใจให้พร้อม ไม่เครียด</p><p>ในวันผ่าตัดมีการตรวจร่างกาย ความดัน และให้น้ำเกลือ</p><h3>ถึงเวลาผ่าตัด</h3><p>ต้องบอกก่อนว่า ก่อนจะถึงเวลาผ่าตัดจริงๆ นั้น ต้องตรวจร่ายกายอย่างละเอียด ซึ่งคุณหมอนัดให้ไปโรงพยาบาลตั้งแต่ 10 โมงเช้า ได้ผ่าจริงๆตอน 19.00 น. ก่อนจะเข้าห้องผ่าตัด คุณหมอหรือพยาบาลไม่ได้แจ้งอะไร แค่บอกว่า ให้ญาติรอได้หน้าห้องผ่าตัด จะใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง</p><p>ระหว่างการรอ ก็คิดว่าไม่น่ามีอะไรน่าห่วง เพราะคิดว่าถ้าเกิดเป็นเคสอันตรายคงมีการแจ้งล่วงหน้าก่อนผ่าตัดหรือเซ็นรับทราบอะไรสักอย่าง เพราะผู้เขียนนึกถึงตอนที่คุณพ่อช่วงป่วยหนักหรือใกล้จะเสีย คุณหมอและพยาบาลเรียกไปคุยถึงความเป็นไปได้ และเซ็นรับทราบหากเกิดเหตุการณ์บางอย่าง คือ หากคุณพ่อหัวใจหยุดเต้น ต้องการให้ปั๊มหัวใจไหม หรือที่เรียกกันว่า ยื้อคนไข้ ประมาณนี้ แต่ครั้งนี้ ไม่มีอะไร เลยรู้สึกสบายใจและรอเวลาเท่านั้น</p><p>ผ่านไป 2 ชั่วโมง คุณหมอเดินออกจากห้องผ่าตัด ไม่นาน พยาบาลก็เข็นเตียวคุณแม่เข้าห้อง ICU แล้วเรียกหาญาติ พยาบาลได้แจ้งว่า การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี สามารถเข้าไปเยี่ยมได้ แต่คืนนี้จะพักฟื้นที่ห้อง ICU เพื่อรอดูอาการ หากไม่มีอะไรก็สามารถไปห้องพักได้ปกติ</p><p>เมื่อเข้าไปหาคุณแม่ที่ห้อง ICU คุณแม่รู้สึกตัว แต่น่าจะมีอาการมึนๆ เบลอๆ น่าจะผลมาจากยา (ใช้วิธีดมยาสลบ) ดูแล้วไม่มีอะไรน่าห่วง รอตอนเช้าไปห้องพักฟื้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P_TS6P8sVoo3qOVJeB1YGg.jpeg" /></figure><h3>ช่วงการพักฟื้น</h3><p>ช่วงการพักฟื้นนั้น ก็ได้สอบถามไปยังคุณหมอ พักฟื้นประมาณ 3–4 วัน เพื่อรอดูอาการ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w8smA1SiNOcrVCjPJU-f5g.jpeg" /></figure><p>จำเป็นต้องใส่ที่ล็อกคอไว้ เพื่อไม่ให้ที่ผ่าตัดมานั้นเคลื่อนที่ อาการหลังผ่าตัดนั้น ไม่ได้น่ากลัว หลักๆคือ คุณหมอจะให้มอร์ฟีน เพื่อลดอาการปวด มีเสมหะ 2–3วัน ช่วงนี้อาจจะเป็นปัญหาของผู้ป่วย เนื่องจากไม่สบายตัว เคลื่อนตัวลำบาก ยังต้องคายเสมหะอีก คนป่วยจะยังลุกเองไม่สะดวก จะต้องมีคนช่วยประคอง แต่ห้ามโดนช่วงคอที่ผ่าตัดนะ มันจะเคลื่อนที่ได้ ช่วงนี้สามารถทานอาหารได้ เป็นอาหารอ่อนสำหรับคนป่วย ที่กลืนง่าย</p><p>หลังจากนั้น 2 วัน คนไข้สามารถเดินเข้าห้องน้ำ เดินเองได้ แต่อาจจะติดปัญห่วงที่ลุกขึ้นนี่แหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Z3y27wU5cnKjhnYe85Y_-Q.jpeg" /></figure><p>เห็นไหมล่ะ ลุกขึ้นได้จริงๆ ไม่ได้ด้วยปาฏิหาริย์ใดๆ ทั้งสิ้นนะ เป็นไปตามกลไกลธรรมชาติเอง การฟื้นตัวค่อนข้างเร็วนะ ไม่ได้นอนติดเตียงเหมือนการผ่าตัดอื่นๆ วันที่ 4 คุณหมอแจ้งว่าสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่จะต้องล้างแผลทุกวันนะ จนกว่าแผลจะแห้ง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D2a7eWyJG-ASIUsTqvdXMA.jpeg" /></figure><p>แผลไม่ได้น่ากลัวเลย ค่อนข้างฟื้นตัวเร็ว หลังจากนี้คุณหมอจะนัดเป็นระยะ เพื่อดูอาการ ก็ยังมีอาการปวดบ้าง แต่ปัญหาการเดินเหินที่ลำบาก ตอนนี้ง่ายขึ้น ไม่มีอาการชาหรือปวดอีกแล้ว</p><p>แต่อาการหลักๆ คือมีปวดแขน ปวดไหล่บ้าง มียาทาและยากิน ส่วนโดยรวมปัญหาก่อนหน้านี้คือดีขึ้นมาก แต่อาจจะถือของหนักไม่ได้ ไม่ได้เดินคล่องมาก แต่เดินได้กว่าตอนแรกเยอะเลย</p><blockquote>ถ้าครบ 1 ปี หลังผ่าตัด จะมาบอกผลอีกที ว่าเป็นอย่างไรบ้าง</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32d66e9692fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[I’m not multifunction]]></title>
            <link>https://medium.com/@Rattawadee/im-not-multifunction-6f31d6b3bc7b?source=rss-ffeee2d12409------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f31d6b3bc7b</guid>
            <category><![CDATA[hr]]></category>
            <category><![CDATA[graphic-design]]></category>
            <category><![CDATA[it]]></category>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattawadee]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Mar 2018 14:42:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-16T02:41:06.811Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“ อะไรที่เสียบไฟได้ เรียก IT “</blockquote><p>คนทำงานด้าน IT หลายๆคนคงเคยเหตุการณ์คล้ายๆกันแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็น คอมมีปัญหา เครื่องปริ้นส์เสีย เครื่องแฟกท์เสีย โทรศัพท์มีปัญหา ฯ ก็เรียกแผนกIT</p><p>ก่อนหน้านี้ผู้เขียนทำงานด้าน programmer จนไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ ต้องมาทำด้าน Graphic บางทีก็คอย support user แล้ว support อะไรล่ะ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/275/1*5RnpuGyBj1F7TunlpMkBJg@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มา : http://www.thebeedot.com/superior-support-great-businesses-profit/</figcaption></figure><p>IT Support ใช่ IT Support หน้าที่หลักๆเลยคือ เวลา คอมพิวเตอร์มีปัญหา โปรแกรมมีปัญหา เน็ตเล่นไม่ได้ ปริ้นส์ไม่ออก จอไม่ติด หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์มีปัญหา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/311/1*nmEJoRNF3MJEgAdi7h9O_A@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มา : https://www.bestwebsol.in/highlight-attractive-graphic-design/</figcaption></figure><p>แล้ว Graphic ล่ะ ทำด้วยหรอ? ใช่ค่ะ ทำด้วย ด้วยเหตุการ์บางอย่างอีกนั่นแหละ ที่ได้มาทำตรงนี้ด้วย หลักๆเลยคือ ออกแบบตามที่ได้รับมอบหมาย รวมถึง update website ด้วยนะเออ</p><p>แต่บางครั้งเราก็อยากตะโกนดังๆว่า ซ่อมคอมไม่เป็น ซ่อมปริ้นเตอร์ไม่ได้ แต่คงไม่มีใครได้ยิน ก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำไป แน่นอนว่าตัวช่วยที่ดีที่สุดคือ ความเชื่อ (ตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิดแม้ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด จะขอทำสุดหัวใจจจจ..) จริงๆก็คือ มั่วนั่นแหละ เพลงพี่ตูนต้องมา ^^ ต้องขอขอบคุณ google เป็นตัวช่วยสำคัญเลย</p><h3>แล้ว IT คืออะไร ?</h3><p>IT มาจาก Information Technology ก็มาที่ Information คืออะไร Information คือข้อมูลที่ถูกผูกกันเป็นนัยยะ มีความหมายมีคุณค่า สามารถนำไปใช้งานอย่างใดอย่างหนึ่งได้ เพราะฉะนั้น IT คือ Technology ที่ใช้ในการจัดการ ข้อมูลที่ถูกผูกกันเป็นนัยยะ หรือทำการผูกข้อมูลเป็นนัยยะนั้นเอง</p><p>เนื่องจากงานทางด้าน IT ที่หลายคนรู้จักกัน จะเป็นการประมวลผลเพื่อรวบรวม Information เสียเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เกิดความสับสนว่า IT เป็นสาขาวิชาที่แยกออกมาจาก Computer แต่ตามจริงแล้ว IT กับ Computer มีจุด Focus ที่แตกต่างกัน อีกทั้งงาน IT มีอย่างอื่นที่นอกเหนือ Computer อยู่เยอะ คือมีทั้ง ความรู้ทางการสื่อสาร โทรคมนาคม เพราะเป็นช่องทางในการรับส่ง Information ความรู้ทาง Electronic และ Control เพื่อสื่อสารระหว่าง Information กับ user ดังนั้น IT จึงเป็นสาขาวิชาที่ค่อนข้างจะกว้างมาก แต่โดยแก่นแท้ก็คือ Technology ในการจัดการ Information นั่นเอง ตัวอย่างของงาน IT เช่น ระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ ,ระบบ Internet ,ระบบ GPS และระบบ Computer เพื่อการจัดการเป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/228/1*Xm3c1Ds0F_KCVN0E7jDLFA@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มา : http://tweakyourbiz.com/technology/2016/08/30/8-major-impacts-of-information-technology-on-businesses/</figcaption></figure><ul><li>IT Support. คือตำแหน่งงานที่มีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบ จัดการ แก้ไข ซ่อมแซม บำรุงรักษาเครื่องใช้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ ตลอดจน Software และ Hardware ขององค์กรให้อยู่ในสภาพที่ดี และพร้อมใช้งานอยู่ตลอดเวลา</li><li>System Admin คือตำแหน่งงานที่เกี่ยวข้องกับการดูแลรักษาระบบ เครือข่าย ตลอดจนดูแลเครื่อง Server และระบบ Internet ขององค์กร อีกทั้งยังต้องมีความสามารถในการแก้ปัญหาต่าง ๆ ได้ดีอีกด้วย</li><li>Webmaster คือตำแหน่งงานที่ดูแลภาพลักษณ์โดยรวมของ Website โดยมีหน้าที่กำหนดรูปแบบว่าจะออกมาในทิศทางใด ตลอดจนมีหน้าที่ตัดสินใจ และดูแลความเคลื่อนไหวต่าง ๆ บนเว็บไซต์</li><li>Programmer. คือตำแหน่งงานที่ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเขียนโปรแกรม จึงจำเป็นต้องรู้ และเข้าใจภาษาคอมพิวเตอร์ต่าง ๆ เช่น VB , PHP , Java , C# , ASP เหล่านี้ เป็นต้น</li><li>Online Marketing คือตำแหน่งงานที่ทำหน้าที่ดูแลการตลาดแบบออนไลน์ การขาย ผ่านสื่อออนไลน์ เช่น Website, Social Network ผู้ที่ทำงานด้านนี้จำเป็นต้องมีความรู้ด้านเทคโนโลยี และการตลาดผสมผสานกันไปด้วย</li><li>ลักษณะงานไอทีS.E.O. คือตำแหน่งงานที่เกี่ยวข้องกับการทำให้เว็บไซต์ติดอันดับอยู่ในลำดับต้น ๆ จึงจำเป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับการสร้าง และค้นหาด้วยคีย์เวิร์ดต่าง ๆ ผ่าน Search Engine เช่น Google , Yahoo , Bing เป็นต้น</li></ul><p>ที่กล่าวมาข้างต้นคือตัวอย่างอาชีพที่เกี่ยวข้องกับ IT (นั่นแปลว่า IT คือศัพท์กว้างๆ) ซึ่งที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ไม่จำเป็นต้องซ่อมคอมเป็น ซ่อมเครื่องปริ้นส์ได้ programmer บางคนก็ไม่สามารถทำด้าน graphic ได้ ทุกคนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แต่อาจจะทำทุกอย่างในนั้นไม่ได้ทั้งหมด ยกตัวอย่างว่า นักฟุตบอลเล่นฟุตบอลเป็น แต่ไม่ได้แปลว่าเล่นได้ทุกตำแหน่ง เอากองหน้าไปเล่นเป็นกองหลัง เอาโกลไปเล่นกองหน้า ทุกคนเล่นได้ แต่อาจจะทำได้แต่อาจจะทำได้ไม่ดี</p><p>แต่ทั้งหมดทั้งมวลกับเหตุการณ์ที่นำพามาให้ได้ทำอะไรที่ไม่คิดว่าจะเจอได้ทำ ผู้เขียนก็มีความสุขที่ได้ลองทำ ได้ลองเรียนรู้ ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ลองเราก็ไม่รู้ แต่เชื่อสิ ว่าไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้</p><blockquote>nothing is impossible</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/256/1*2f_peBwHWmjffAbbLTyEtA@2x.jpeg" /></figure><blockquote>“ ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ จะด้วยตั้งใจอ่าน หรือเลื่อนๆมาเจอบรรทัดนี้พอดี 555+ แต่ก็ขอขอบคุณจากใจค่ะ ”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f31d6b3bc7b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>