<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nico Van Dyck on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nico Van Dyck on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Redluna?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*gVaniDOg7zmKsd2E.</url>
            <title>Stories by Nico Van Dyck on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Redluna?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 02:31:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Redluna/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Salah stay or Salah go?]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/salah-stay-or-salah-go-d14832140290?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d14832140290</guid>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <category><![CDATA[mohamed-salah]]></category>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Aug 2023 21:26:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-27T11:46:41.579Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Er zijn nog zekerheden in het leven. Een daarvan is: net wanneer een mens denkt dat in het internationale voetbal het plafond der belachelijkheid bereikt is, duikt er wel ergens een nieuwe mecenas of schurkenstaat op die het reeds bestaande onevenwicht nog een extra dimensie geeft.</em></p><p>Probeer dan maar eens een voorbeschouwing op het komende seizoen te schrijven, zoals de Hoofdredacteur mij al sinds het einde van de vorige jaargang vraagt. Tik je drie zinnen in, zie je tegelijk twee <em>Breaking News</em>-transferberichten/-geruchten op sociale media verschijnen en kan je opnieuw beginnen. Naar de prullenmand met invalshoek X, tijd voor Y.</p><p>Maar goed, men wil een voorbeschouwing, men krijgt een voorbeschouwing. LIVERPOOL WORDT KAMPIOEN! Voilà, het staat er. Zwart op wit. Als rood dat nu ook nog op groen bewijst, is het in orde. Of in welke kleur van uitrusting we ook op het gras verschijnen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/653/1*j8d0cWngaPnhWIObqAGHtA.jpeg" /><figcaption>The bookies might be wrong. (bron: de ‘odds’ van Unibet)</figcaption></figure><p>Laat ze maar lachen met mijn voorspelling in het City-deel van Manchester of de Gallowgate in Newcastle — om maar de twee meest kapitaalkrachtige ‘Engelse’ clubs van het moment te noemen. Ik twijfel er geen seconde aan. Het is de eeuwige mix van blind vertrouwen, gezond geloof in de eigen club en navenante naïviteit die me tot deze uitspraak verleidt.</p><p>Onder het gigantische voorbehoud dat we tegen het einde van de huidige transferperiode nog niet kaalgeplukt zijn door Al-Whattefuck, de blessureboeg niet uitpuilt zoals in 2020–2021 en een Russische malloot niet per ongeluk (?) op de rode knop drukt en WOIII echt uitbreekt, zit het bij het harten veroverende Rode Leger wel redelijk goed wat de dubbele bezetting betreft. Voor de goede verstaanders die misschien toch iets meer dan een half woord nodig hebben: Liverpool FC begint flink gewapend aan het nieuwe seizoen, maar vooral in de defensie is enige versterking op zijn plaats.</p><h4>Aan het roer</h4><p>Jürgen Norbert Klopp: nog altijd de beste trainer die we gehad hebben sinds King Kenny. Goed op weg om echt ‘the new Shankly’ te worden. Voor de jonge lezers: de Schot Bill Shankly werd in 1959 trainer van Liverpool FC en toverde een hopeloos in tweede afdeling ronddobberende club in ijltempo om in een formidabel elftal dat in eigen land meteen begerenswaardige prijzen pakte (Engelse titel en voor het eerst in de clubgeschiedenis de FA Cup). Toen ‘Shanks’ in 1971 een dipje in de prestaties zag, begon hij aan de bouw van ‘his second great team’ en dat was meteen de basis voor de mastodont die onder Bob Paisley uitgroeide tot de beste Europese ploeg <em>tout court</em> in de jaren ‘70-’80. <br><em>Der Jürgen</em> moet natuurlijk wel kunnen verdragen dat de supporters af en toe een aan hem gerichte ode zingen. Tijdens de meest recente thuismatch maakte hij danig misbaar toen dat gebeurde. Waarschijnlijk een reactie in de zin van ‘ze moeten het over de spelers en de ploeg hebben, niet over mij’, maar dat laten we hier niet passeren. Denkt hij nu echt dat hij als trainer die kampioen van Engeland, Europa en de wereld geworden is, FA Cup, League Cup, Europese Supercup en Charity Shield (‘Community Shield’ voor de huidige generatie) heeft gewonnen… aan de supporters kan opleggen wat ze in het stadion moeten zingen. <em>We don’t think so, Jürgen.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/313/1*dTIOXoEY9P8dh7FbTBNrhQ.jpeg" /><figcaption>Man schrijft boek.</figcaption></figure><p>Back-up: als de lokroep van de <em>Mannschaft </em>toch onwezenlijk groot zou worden, Klopp op voet van oorlog met de eigenaars zou leven of — wel heel onwaarschijnlijk — de humor en liefde van de Kop niet zou begrijpen, dan staat zijn opvolger klaar. Pep kan onmiddellijk overnemen. Pep kent het Liverpool-huis van binnen en buiten, is een vertrouwd gezicht in de kleedkamer en op het trainingsveld en heeft een boek over intensiteit als manier van voetballen geschreven. Pepijn Lijnders is de naam. U dacht toch niet aan de Catalaanse Calimero?</p><h4>The back four or three or five or…</h4><p>Liverpools verdediging: <em>the coolest and classiest motherfuckers on the planet</em> of een stel onvoorstelbare sufkoppen. Jekyll of Hyde. Kies maar. De ene week is de andere niet. Alisson, Trent, Virgil, Joël, Ibou, Joe en Kostas zijn de ene keer de beste leerlingen in de verdedigingsklas. Ze staan netjes op hun plaats om doorsteekpasses te onderscheppen, laten geen man lopen en tikken de tegenstander in de eigen rechthoek uit met eentijdsdriehoekjes om zo als de wiedeweerga een dodelijke tegenaanval op gang te brengen. <br>De andere keer lijkt het echter of een van die zeven net voor de aftrap een kanjer van een pretsigaret heeft opgestoken en die in de kleedkamer is rondgegaan. Dan staan ze erbij en kijken ernaar, naar tegenstander en bal als koeien naar een trein. Een trein die dan vaak ongestoord door een rood signaal rijdt en aan de tweede paal opduikt, zoals een opmerkzaam oog mij onlangs nog duidelijk maakte. <br>Krijgen op genoemd gebied van mij toch enig krediet: linksachter Andy Robertson en reservedoelman Caoimhín Kelleher. ‘Robbo’ hebben ze in 2017 meteen na zijn transfer van Hull in het trainingscomplex van Liverpool opgedraaid (zoals bij een klok, bedoel ik), hij is beginnen lopen en doet dat nog altijd. Forrest Gump is er niets tegen. Ik kan geen verkeerd woord over Robertson zeggen. Ik zou ook niet durven. Geen zin om een <em>Glaswegian kiss</em> te krijgen. <br>Naast een onuitspreekbare Ierse voornaam kan Kelleher ook een exceptionele staat van dienst op het gebied van strafschopstoppen voorleggen. Als vaste keeper in League- en FA Cup-matchen én -finales is hij een toonbeeld van betrouwbaarheid. Een keeper die eerlijk gezegd te goed is om tweede keus te zijn, maar zolang Alisson het bij een of twee kemels per seizoen houdt, blijft de Braziliaan tussen de palen staan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Rk9gRfOnB7-mwbCVoUusGw.jpeg" /><figcaption>En dan is er nog de beste reservekeeper van het land (foto: The Belfast Telegraph)</figcaption></figure><h4>Een drievoudig paar nieuwe longen</h4><p>Enkele jaren geleden was Wijnaldum de eerste sterkhouder van het middenveld die er de brui aan gaf. <em>This is Anfield</em> veranderde voor hem in <em>Ici c’est Paris</em>. De supporters zagen het met lede ogen aan, maar konden er nog wel begrip voor opbrengen. Gini had altijd het beste van zichzelf gegeven en verdween met warme wensen. Zijn vertrek zou wel opgevangen worden, dachten de fans, zeker omdat niet lang voordien Thiago Alcántara de rangen was komen vervoegen. De ene Braziliaanse Spanjaard bleek echter niet de andere Nederlander te zijn — vooral door zijn blessuregevoeligheid — en de eigen kweek die voorzien was om geleidelijk aan gebracht te worden, Curtis Jones en in zekere zin ook Harvey Elliott, moest net iets te veel aan de bak om rustig te kunnen groeien. De supporters van de internetgeneratie (ook bekend als klavierhelden die nog nooit een wedstrijd in levende lijve hebben bijgewoond maar wel tienduizenden volgelingen hebben) riepen Jude Bellingham uit tot de enige Messias die Liverpool uit het slop kon halen. Ik geloof nooit dat Jürgen Klopp zich iets aantrekt van wat op sociale media wordt gezegd, maar hij anticipeerde wel op zijn eigen manier. Bij balbezit maakte hij van Trent Alexander-Arnold een middenvelder en wie de traptechniek van de jonge Scouser kent, weet dat de centrale creativiteit crescendo ging.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/932/1*ZM_nsmY7b9YKmzsksL6S-A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*i482Uplgzc0BnUFKN3mT_g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*SfZFDk_E8TcMuyshEm6pFw.jpeg" /><figcaption>Liverpools middenveld 2.0 (foto’s: The Athletic — Sky — This is Anfield)</figcaption></figure><p>Nu in het huidige tussenseizoen zowel kapitein Jordan Henderson als slot-op-de-deur Fabinho voor de semipensionering in Saoedi-Arabië kozen — én Bellingham zoals door insiders verwacht gewoon naar Real Madrid vertrok — moest het bestuur toch een paar konijnen uit de hoge hoed toveren. Om de chronologische transfervolgorde even niet te respecteren: voor Caicedo en Lavia viste Liverpool achter het Chelsea-net. Ondanks een akkoord van LFC met respectievelijk Brighton en Southampon gaven de spelers in kwestie duidelijk te kennen dat ze liever de oevers van de Thames als die van de Mersey opzochten. Dat is hun probleem. Financieel hebben de <em>Reds </em>blijkbaar geen probleem, want voor beide spelers samen werd meer dan £150 miljoen euro geboden. Toch niet onaardig. Ook niet min: de bedragen die werden overgemaakt aan RB Leipzig en Brighton voor de Hongaar Dominik Szoboszlai en de Argentijnse wereldkampioen Alexis Mac Allister. Laten we het afronden op om en bij de €100 miljoen voor de twee samen, want hoe dat tegenwoordig gaat met bonussen en dergelijke, weten eigenlijk alleen frauduleuze, sorry, ik bedoel uitgekookte makelaars. In ieder geval: beide spelers pasten van bij aanvang naadloos in het grote Liverpool-geheel. Meer nog: ze zijn de motor van Liverpool 2.0, let maar op. De olie die de motor doet draaien, komt uit Japan, via Sint-Truiden en Stuttgart: Wataru Endo mag dan niet de reputatie van bijvoorbeeld Ngolo Kanté hebben, Klopp heeft blijkbaar alle vertrouwen in zijn nieuwe controleur op het middenveld. <em>That’ll do for me.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*WCnIocnrMx9BXANH1D499g.jpeg" /><figcaption>Vastberaden blik op succes, de jonge Ben Doak (foto: The Liverpool Echo)</figcaption></figure><h4>You score four, we score more.</h4><p>Welkom in de grootste luxewinkel van het land: Mohamed Salah, Diogo Jota, Luis Díaz, Ben Doak, Darwin Núñez, Cody Gakpo. Ik zet de jonge Doak bewust bij de andere vijf, want ik ben er rotsvast van overtuigd dat hij dit seizoen van zich gaat laten horen. In het uitstalraam voor andere clubs: officieel niemand. Ik spreek bewust met twee woorden, want op het moment van schrijven is er sprake van het zoveelste megabod uit het Midden-Oosten. Nu is het weer Al-Ittihad dat het Egyptisch icoon bij uitstek naar de eigen speeltuin wil halen. Zolang Mo Salah zijn woord en zich aan zijn contract houdt — en hij is bij de supporters niet alleen geliefd vanwege zijn talrijke doelpunten (+20 seizoen na seizoen), het altijd harde werken en nagenoeg nooit gekwetst zijn — is er geen vuiltje aan de lucht. Hij komt ook over als bijzonder integer en iemand voor wie loyaliteit geen ijdel begrip is. Iemand voor wie een gegeven woord en ondertekend contract heilig zijn. Dus waarom zou hij ons in de steek laten? <br>Nu ja, voor Jordan Henderson waren mensenrechten in het algemeen en LGBTI+ in het bijzonder tot voor kort ook erg belangrijk. Het is dus voorlopig nog even zoals met de duifjes: afwachten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/828/1*S0F5mByietaX_Bq-g0Hknw.jpeg" /><figcaption>“Geen haar op mijn borst denkt aan ...” (foto: L’Équipe)</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d14832140290" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/salah-stay-or-salah-go-d14832140290">Salah stay or Salah go?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nooit uit het oog, altijd in het hart]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/nooit-uit-het-oog-altijd-in-het-hart-1934bfe8b963?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1934bfe8b963</guid>
            <category><![CDATA[toby-alderweireld]]></category>
            <category><![CDATA[antwerp]]></category>
            <category><![CDATA[rafc]]></category>
            <category><![CDATA[belgisch-voetbal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Jun 2023 16:20:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-05T18:50:23.527Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Belofte maakt schuld”*, zei hij en een van onze gewaardeerde lezers, </em><strong><em>Walter Van Lommel</em></strong><em>, stuurde me vandaag volgend stukje. Over de laatste speeldag in de Belgische competitie is ondertussen al meer inkt dan tranen (van welke aard ook) gevloeid. De kranten staan vol artikels die door de handen van verschillende redacteurs zijn gepasseerd. Wat Walter neergepend heeft, komt recht uit het hart. Daarom nemen we het integraal en zonder enig editeerwerk die naam waardig over. (Dit artikel mag dan onder mijn naam verschijnen, alle eer komt onze Antwerp-vriend toe.)</em></p><p>Fan van LFC én RAFC. Volgens velen kan het niet en moet ik ergens toch een voorkeur hebben. Helaas, ze zijn mijn 2de vrouw en 2de dochter, daar kan en wil je niet tussen kiezen. Dan moet het toch leuk zijn, als de ene ploeg niet wint, dan kan de andere nog winnen! Wederom helaas. <em>Only wins will do.</em> Een match verliezen komt harder binnen dan dat een gewonnen match vreugde oplevert. Een mindset die je ook niet kiest, maar je sleurt die zware rugzak wel bijna dagelijks mee. Relativeren is geen optie, dat heeft ene Bill Shankly wel duidelijk gesteld. Door die wijze woorden vrij eng te interpreteren, leef ik het leven zoals jullie het kennen. <em>I walk my walk.</em></p><p>Vandaag gaat het over mijn 2de vrouw, of is het mijn 2de dochter? Royal Antwerp Football Club. Een 11-jarig jochie, genaamd Stefan D B, gaf bij meester Vertommen in het 6de leerjaar een spreekbeurt. Zulke verplichte nummers waren steevast saaie boel, monotoon en van-buiten-geleerde-voorstellingen. Tot het de beurt was aan dat sjotterke uit Sint-Job. Hoe dat ventje over zijn passie Antwerp (Antwaarp en RAFC waren woorden die het college in het klaslokaal niet toeliet) vertelde, heeft nooit zijn gelijke gekend. Of je nu van voetbal hield of niet, elke leerling zat met de mond open. Meester Vertommen wist niet waar hij het had. <em>Wa is deez?</em> Zo spontaan, zo zelfzeker, zo fanatiek, zo … alles. Al had hij te weinig punten voor biologie, hij mocht mij vergezellen naar de humaniora. Met 1 actie kan je een match winnen, en met 1 spreekbeurt kon je het diploma van lager onderwijs halen. Toby en Stefan hebben iets gemeen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/659/1*qiWJYA9IErkaAplP5l30jg.jpeg" /><figcaption>Over welke club zou de jonge Toby Alderweireld een spreekbeurt hebben gegeven? (bron: KFC Germinal-groep op Facebook)</figcaption></figure><p>Het zal ergens in de <em>early nillies</em> geweest zijn, het was zeker op tribune 2. ‘We’ zaten diep, en dan worden er al eens krasse uitspraken gedaan. Velen wilden nog zo graag eens naar eerste klasse promoveren. Met den trein naar Anderlecht, naar Bruhhe met de bus, naar Standard om te laten zien wie de beste supporters zijn, … Mijn lat lag lager, alhoewel misschien ook wel niet. Ik wilde zo graag nog eens de bekerfinale spelen. Winnen was zelfs geen vereiste. Gewoon met 30.000 rooi-witten naar den Heysel.</p><p>Den Geoffry heeft ons uit het hellevuur geknald en tijdens een epidemie heeft ene Lior ons Den Beker bezorgd. Tegen Bruhhe en in een leeg stadion nota bene. <em>Mission impossible fulfilled</em>, of hoe moet ik dat schrijven?</p><p>Nu gaat het komen: seizoen 2022–2023. Met een half leger Hollanders begonnen we met 27 op 27. We hadden geen wereldploeg gekocht, wel enkele gerichte versterkingen voor tussen de lijnen. Buiten de lijnen kwamen Mark en Marc erbij. Een vette kluif voor de huidige MSM-generatie. Als je enkele matchen op rij wint, zingen de RAFC-supporters vaneigens: Wij worden kampioen! De parking staat dan gelijk in brand alhoewel wij dit louter ludiek ten berde brengen en omdat deze woorden in het clublied staan.</p><p>Na de kwalificatie voor de halve finale van de beker, en een vormdip van de autoritaire competitieleider Koninklijke Racing Club Genk, alias de fusieclub uit Limburg, begonnen sommige fans toch wel verdomd hard te dromen. We kunnen de dubbel halen. <em>Yeah right</em>! In meer dan 30 jaar Antwerp heb ik nooit ofte nimmer iemand horen spreken/dromen over den dubbel. Dus laten we blij zijn met de bekerwinst tegen Malinwa. Meer zit er echt niet in, alle konijnenpoten zijn uit de kast ondertussen. Ofte, Dame Fortuna heeft zich meermaals getoond. We spelen nog 6 matchen in die verschrikkelijke play-offs, dat is ook al een mooie prestatie. Daarna gaan we die bekerwinst nog eens vieren aan het stadhuis en kijken we uit naar de mogelijke Europese verplaatsingen.</p><p>Het verloop van die play-offs bleek de ultieme droom voor de neutrale voetballiefhebber en al zeker voor de bevolking van de ivoren toren, de maffia-clan van de KBVB. Dat Toby uiteindelijk het pleit besliste in het voordeel van de club uit Deurne-Noord zal hier en daar wel een vloek los geweekt hebben. <em>No one likes us, we don’t care!</em> Antwerp heeft weer een mirakel verricht, die gebeuren zo nu en dan in deze club.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bUPKxWwHfo-gQGm546l_7Q.jpeg" /><figcaption>Commentaar overbodig (foto van Facebook geplukt)</figcaption></figure><p>Wat een seizoen. Alle thuiswedstrijden, vele malen tussen de <em>homies </em>op verplaatsing en een sporadische busreis naar Waregem hebben hun tol geëist. Ik ben leeg, tig keer kapot gegaan van de stress. Leven tussen hoop en ongeloof. Hierbij vergeleken waren de tijden op tribune 2 zalig, af een toe een matchke winnen, veel verliezen of gelijk spelen … Een paar pintjes in het kantinneke of het buffet en rustig aftellen naar de volgende match.</p><p>Met ons twee 4 uur tussen de <em>Genkies </em>zonder drank en zonder ook maar 1 keer ons zitje te verlaten, was ook wel een huzarenstukje. Och, waren we weer niet welkom? Is het altijd boel met die marginalen? <em>Boring</em>! Stop eens met dat <em>modern football </em>en laat voetbal eens terug aan de gewone supporter. Doe het niet voor mij, maar voor die miljoenen anderen die de sport van weleer terug willen.</p><p>ATID !</p><p>*Walter had me zes weken geleden inderdaad beloofd om een stukje te schrijven als Antwerp kampioen zou worden. En zoals ergens in een van de vele RAFC songs ook te horen is, doet hij het credo “Geen woorden maar daden!” alle eer aan.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1934bfe8b963" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/nooit-uit-het-oog-altijd-in-het-hart-1934bfe8b963">Nooit uit het oog, altijd in het hart</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sim señor…]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/sim-se%C3%B1or-778931b8b361?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/778931b8b361</guid>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <category><![CDATA[bobby-firmino]]></category>
            <category><![CDATA[roberto-firmino]]></category>
            <category><![CDATA[fan-frames-liverpool-fc]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Mar 2023 15:58:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-03T21:15:05.439Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Toen ik in de zomer van 2015 op Facebook aan volgers van het Duitse voetbal vroeg wat ze van een zekere Roberto Firmino vonden, antwoordde een vriend uit Freiburg iets in de zin van: “Er ist zwar gut, aber €25 Millionen ist doch viel Geld.” Nu onze Braziliaanse topspits bekend heeft gemaakt op het einde van het seizoen zijn aflopend contract niet te vernieuwen (nieuwe uitdaging nodig, wat weinig speeltijd, wie zal het zeggen?), moet ik aan die vraag terugdenken. En zeg ik meteen: “€25 Millionen, zu viel? Mein Arsch!”. Het was een peulschil.</em></p><p>Ik stelde die vraag destijds om twee redenen. De eerste was dat Liverpool FC net een aardige som geld aan Hoffenheim overhandigd had. £21 miljoen + £8 aan mogelijke bonussen betekende dat hij na Andy Carroll (remember him?) op dat moment de tweede duurste transfer uit de geschiedenis van de Reds was. De tweede was iets nostalgischer van aard: mijn meest recente herinnering aan de Bundesliga was dat de “Sportschau” iedere zaterdag om 18u05 begon, naast Bayern München ook Hamburger SV en Borussia Mönchengladbach grootheden waren en Manfred Kaltz een rechtsachter was die me aan Eric Gerets deed denken. De dieren spraken al een tijdje niet meer maar we moeten toch terug naar de gouden jaren ’80 van de vorige eeuw. Ik had dus geen flauw benul wie Firmino was.</p><h4>Give the ball to Bobby and he will (let) score.</h4><p>Roberto Firmino, door The Kop bijna meteen omgedoopt tot “Bobby”, nam niet meteen een vliegende start bij het Liverpool van het seizoen 2015–2016. Dat hij een behoorlijke techniek in huis had, zag je zo. Dat is natuurlijk wel het minste dat je van een Braziliaan verwacht. Werken als een paard deed hij ook, daar viel evenmin iets op aan te merken. Maar van een speler voor wie je (toen toch) zoveel geld betaalde, werd vooral één ding verwacht: goals, goals en nog eens goals. En die kwamen er niet meteen. Het moet gezegd: de club draaide in het aanvallende compartiment allesbehalve op volle toeren na het vertrek van Luis Suárez en Steven Gerrard. De rest van de ploeg van manager Brendan Rodgers zat nog altijd wat in het slop. Na in 2014 de titel op een haar na te hebben verspeeld aan Manchester City (al winnen we die misschien toch nog als de blauwwitten echt als <em>Man. Cheaty</em> worden terechtgesteld), eindigden de Reds in 2015 zelfs buiten de top vier. Een mentale terugslag na er zo dichtbij te zijn geweest? De parallel met de <em>incredible run</em> van vorig seizoen mag misschien wel getrokken worden. Al was 2021–2022 ongeëvenaard: ALLE competitieve wedstrijden van het seizoen spelen en tot op het allerlaatste moment een realistische kans hebben op ALLE prijzen… Als je dan uiteindelijk nipt naast Premier en Champions League grijpt, kan dat zijn mentale sporen nalaten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kQz0dk4e2AaUJR6CS9-Nxw.png" /><figcaption>Bij wijze van uitzondering in een van mijn stukjes: een statistiek (bron: <a href="http://www.lfchistory.net)/">www.lfchistory.net)</a></figcaption></figure><p>Dat is een mogelijke verklaring voor dit seizoen, maar ik haal ze mede aan als eerbetoon aan ‘Bobby’. Want Firmino is een fenomeen. Dat werd stilaan duidelijk toen in oktober 2015 Jürgen Klopp het roer overnam van de uitgevaren Rodgers. <em>Der Jürgen</em> kende na al zijn dienstjaren bij Mainz en Dortmund het Duitse voetbal in het algemeen en dus ook de nieuwe Braziliaan in het bijzonder maar al te goed. Liverpools nieuwe manager wist perfect waar en hoe hij het maximale uit de aanwinst kon halen. Scoorde de in het Braziliaanse kuststadje Maceió geboren spits in 2015–2016 nog niet al te veel (een tiental keer in competitie), in de tweede seizoenshelft werd zijn aandeel in alle Liverpool-doelpunten almaar groter. Het daarop volgende seizoen ruimde Christian Benteke (geloof het of niet maar Liverpool had het Belgische standbeeld iets na Firmino voor nog meer geld overgenomen van Aston Villa) plaats voor Sadio Mané. Die twee konden het spelgewijs bijzonder goed vinden met Philippe Coutinho, toen nog een echte chouchou van de fans.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*odF2kIDnjz8-2ZsDdgQCcA.jpeg" /><figcaption>Kappen, draaien, Liverpool FC wereldkampioen (foto: <a href="http://www.rte.ie)/">www.rte.ie)</a></figcaption></figure><h4>Our number nine…</h4><p>Het bleek de voorbode van een wondermooi verhaal, een sprookje zeg maar. Eentje dat net zoals sommige andere begon met een lelijke heks, al is dat misschien net iets overdreven om te spreken over Coutinho. De kleine virtuoos — want hij kon begot een aardig stukje voetballen — begon openlijk te flirten met Barcelona en dat werd hem door <em>the punters</em> (supporters) bijzonder kwalijk genomen. Je zag het verhaal van Raheem Sterling zo maar terugkomen. De jonge Engelsman had niet lang voordien Liverpool voor het Emiratische deel van Manchester verruild. Onvergeeflijk. Enfin, even toch. Want in juli 2017 kwam een zekere Mohammed Salah de rode rangen vervoegen. De Heilige Drievuldigheid was meteen een feit. Sadio op links, Bobby centraal, Mo op rechts. Firmino kreeg het nummer negen opgespeld en gaf bij wijze van dank een nieuwe dimensie aan de traditioneel aan dat nummer gekoppelde positie. Bobby werd zowat de meest valse aller valse nummer negens. Geen enkele centrale verdediger wist er raad mee. Ze werden geconfronteerd met een midvoor die zowat alles deed behalve rond de 16 te blijven hangen, wachtend op een voorzet. Nee, Firmino liet zich om de haverklap zakken, pikte de bal op in het middenveld, verdeelde en heerste. Ging een centrale verdediger mee, dan werd die met een ogenschijnlijk simpel hakje of een <em>no look pas</em> in de luren gelegd. Meteen hadden Mané en Salah voorin vrij spel om in de door Bobby gecreëerde ruimte te duiken. Bleef de centrale verdediger hangen, dan creëerde Firmino van aan de middencirkel alle tijd en ruimte voor zichzelf. Koppel dat aan zijn inzicht en geniale traptechniek en een pracht aan passes werd tentoongespreid.</p><blockquote><strong>“Een stuk LFC wordt uit mijn lijf gerukt. Zijn techniek, zijne lach, nooit gemekker, zijn doelpuntvieringen, … Onvervangbaar.” </strong>(een van de vele reacties uit mijn vriendenkring)</blockquote><p>En als Firmino dan toch rond de grote rechthoek bleef hangen, was het eigenlijk van hetzelfde laken een broek, een heel pak zelfs. Met de rug naar doel was hij altijd aanspeelbaar en wat hij nadien deed was voor iedereen onvoorspelbaar. Behalve dan voor zijn medemaats. Die voelden aan hun ellebogen of Bobby de bal bangelijk door zijn benen zou laten gaan, of even kort links of rechts in zou spelen om vervolgens weer klaar te staan om de volgende pas aan te nemen. Het was niet zomaar een lust voor het oog: het was verrukkelijk voetbal om naar te kijken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nb8Ejqqti9foXd6S0O9etQ.jpeg" /><figcaption>Het cement (foto: sportingnews.com)</figcaption></figure><h4>Give the ball to him and he’ll (let) score everytime.</h4><p>En … niet onbelangrijk natuurlijk… het begon allemaal zijn vruchten af te werpen. Want, toegegeven, onder Brendan Rodgers speelde Liverpool FC ook fantastische ‘foebal’. Alleen werden er bij het scheiden van de markt geen prijzen gewonnen. En dat veranderde met de komst van Jürgen Klopp en zijn driedimensionele Duitse visie: de nul houden, <em>Gegenpressung</em> en een ongrijpbaar trio vooraan. En in alles wat hij deed, was Roberto Firmino een integrale schakel in dat geheel. Zijn aandeel in de aanvallende drietand heb ik al beschreven. Verdedigend deed hij echter ook meer dan zo maar een Braziliaanse <em>real</em> in het zakje. Net als Ian Rush destijds — uit de tijd dat ik dus nog naar de <em>Sportschau</em> keek — was Bobby als onze eerste verdediger er als de kippen bij om een verloren bal terug te winnen (<em>Gegenpressung</em>). Het maakte het leven voor het ook hardwerkende middenveldtrio en de niet onaardige achterlijn, om nog maar te zwijgen van een steengoeie keeper, net iets makkelijker om de nul te houden. En wie geen goals tegen krijgt, verliest geen matchen.</p><p>Integendeel, Firmino won met Liverpool alle prijzen die een profvoetballer in Engeland kan winnen: de titel, Europees kampioen, wereldkampioen (der clubs), League Cup, FA Cup, Europese Supercup, Charity Shield. Dan mag een mens zijn tanden al eens bloot lachen, toch?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*AxHJ-bNeosCWjxPRBYbtqA.jpeg" /><figcaption>Dit is geen tandpastareclame.</figcaption></figure><h4>There’s something that the Kop wants you to know, the best in the world is Bobby Firmino!</h4><p>31 jaar is hij, onze ‘Bobby’. Nu hij zijn afscheid heeft aangekondigd, zie ik in mijn Twitter feed nauwelijks iets anders dan berichten over grandioze goals en zijn soms maniakale manier om een doelpunt te vieren (dié kungfu kick!). Ik had hem graag zien bijtekenen. Niet om iedere wedstrijd mee te doen, maar om voor de voorlijn te betekenen wat iemand als James Milner voor het middenveld biedt en blijft bieden: ervaring. Jonkies opleiden en begeleiden. Hij zou dat ongetwijfeld fantastisch doen. Maar goed, gedane zaken enz. Nu alleen nog een club kiezen waarmee de Kop kan leven en de herinnering blijft intact.</p><p>© <a href="http://www.lfchistory.net/">www.lfchistory.net</a> (voor redelijk wat statistische informatie)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=778931b8b361" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/sim-se%C3%B1or-778931b8b361">Sim señor…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De Sex Pistols hadden gelijk.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/de-sex-pistols-hadden-gelijk-d96e9a70ab06?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d96e9a70ab06</guid>
            <category><![CDATA[darwin-núñez]]></category>
            <category><![CDATA[queen-elizabeth-ii]]></category>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Sep 2022 14:53:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-29T14:53:12.711Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Toen de Engelse punkband in 1977 ter gelegenheid van het zilveren jubileum van koningin Elisabeth II “God Save the Queen” uitbracht, was dat uiteraard niet van enige ironie gespeend. Vijfentwintig jaar na datum wil ik als Liverpool-supporter “Lizzie” met hetzelfde gevoel voor humor bedanken dat ze begin september het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Zo gunde ze Jürgen Klopp een maand tijd om voor zijn ploeg een en ander op orde te krijgen.</em></p><h4>Submission</h4><p>Echt, ze kon op geen beter moment vertrekken en ervoor zorgen dat het leven in het Verenigd Koninkrijk in het algemeen en het voetbal in de Premier League in het bijzonder even “on hold” werd gezet. En dat zeg ik natuurlijk vanuit een 100% egoïstisch Liverpool FC-perspectief. “The Reds” dus. We kunnen moeilijk zeggen dat die als een pijl uit een boog aan de vaderlandse competitie begonnen waren.</p><p>Een miserabele 2 op 9 begon met onnodig puntenverlies uit bij Fulham en thuis tegen Crystal Palace en werd bezegeld met een 2–1 nederlaag op Old Trafford. Als je er rekening mee houdt dat we in de recente geschiedenis twee maal één luttel punt tekortkwamen om kampioen te worden, moet je van bij aanvang toch minstens proberen gelijke tred met Manchester City te houden. Veel erger dan de verspilde punten in die drie matchen was echter de ronduit lethargische staat van het gebrachte voetbal. Vooral de eerste helft op Fulham en United deed pijn aan de ogen. Nagenoeg overal kwamen we een stap te kort, er werd niet getackeld, geen bal gewonnen, de tegenstander kon doen wat ie wilde. Zeggen dat er verdedigd werd als pannenkoeken zou een belediging aan het adres van Dr. Oetker zijn.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6OuW6sGIhBACXM52hg87fg.jpeg" /><figcaption>Mijn eerste zondagskrant van het nieuwe seizoen (foto: The Observer)</figcaption></figure><h4>No feelings</h4><p>De volgende drie competitiematchen leek het er opnieuw wat meer op. Een lamlendig Bournemouth werd op Anfield met 9–0 over de knie gelegd. Een paar dagen later kregen de op een ronduit schabouwelijke manier tijdtrekkende bezoekers uit Newcastle in de 96ste minuut uiteindelijk toch de oververdiende winning goal van Carvalho te slikken (2–1). Op 3 september volgde dan nog een 0–0 op Everton. Dat was een match waarin Liverpool FC ook meer dan voldoende kansen kreeg om te winnen, maar het geraakte niet voorbij keeper Pickford, die voor een keer eens een vlekkeloos parkoers aflegde.</p><p>Dankzij die zo tot stand gekomen 7 op 9 klommen de troepen van Klopp toch al een beetje in het klassement. In de wetenschap dat we vorig seizoen een achterstand van 14 punten hebben goedgemaakt, is er geen reden tot paniek bij een virtueel verschil van 5 of 6 punten. Maar dan moet er wel een reusachtige reeks van zeges volgen én moeten we hopen dat andere ploegen — om dan Peps pupillen niet specifiek te noemen — meer dan eens punten laten liggen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1FLXgxgZoL9gWNHSOlKCvg.jpeg" /><figcaption>Anarchy in the UK! (Screenshot van BBC website)</figcaption></figure><p>En toen kwam de uitmatch op Napoli in de Champions League. Hoe minder daarover gezegd wordt, hoe beter waarschijnlijk. 4–1 op onze donder en als je Jürgen Norbert Klopp mag geloven, was dit de slechtste wedstrijd die hij de <em>Reds </em>ooit onder zijn leiding had zien spelen. Aangezien ik de woorden van onze selectieheer doorgaans slik als zoete koek, hij draait NOOIT rond de pot maar zegt waar het op aankomt, kon ik hem alleen maar bijtreden.</p><h4>No holiday in the sun</h4><p>Toen de Britse koningin dan haar laatste adem uitblies en bekend werd dat Liverpool wegens uiteenlopende redenen tot begin oktober niet meer in Premier League-actie zou komen, konden we dat alleen maar toejuichen. Wat waren dan die redenen?<br>1. De eerstvolgende speeldag na het overlijden, thuis tegen Wolves op 10 september, werd algemeen uitgesteld omdat voetbal dat weekend simpelweg verboden was, tot zelfs het jeugdvoetbal toe.<br>2. De uitmatch op Chelsea (gepland voor 18/9) ging niet door omdat er onvoldoende politiemanschappen beschikbaar waren: die moesten namelijk een doodskist en een rouwende rij van om en bij de tien kilometer lang bewaken.<br>3. Het weekend van 24–25 september was er interlandvoetbal gepland.</p><p>Kortom: op de met 2–1 gewonnen Champions League-wedstrijd tegen Ajax na had Klopp een hele maand tijd om zijn team niet alleen fysiek opnieuw op de rails maar vooral ook mentaal op scherp te krijgen. Van vakantie was geen sprake. AN DIE ARBEIT!</p><h4>Bodies</h4><p>De waarschijnlijk meest gevoelige snaar bij aanvang van het seizoen was: hoe sterk is de kern na het vertrek van basisspeler Sadio Mané en een paar anderen (bv. Origi, Minamino)? Fenway Sports Group, het Amerikaanse consortium dat Liverpool FC in handen heeft, tastte bijzonder diep in de buidel en haalde Darwin Núñez weg bij Benfica om de lacune in de aanvalslinie op te vullen. De Uruguayaan had vorig jaar in de Champions League op Anfield een flinke indruk gemaakt toen de ploeg uit Lissabon op bezoek kwam en blijkbaar moet Klopp meteen zijn goedkeuring hebben uitgesproken.</p><p>De Duitse trainer had naar verluidt eventueel ook graag nog wat versterking voor het middenveld zien komen, maar op dat vlak werd geen vooruitgang geboekt. Of er op het gebied van prijs/kwaliteit geen voor de hand liggende kandidaat op de markt was, of de eigenaars om en bij de €100 miljoen voor een spits wel voldoende vonden, laten we in het midden. Ik weet het ook niet. In ieder geval, Liverpool FC begon aan het seizoen 22–23 met 9 middenvelders in de selectie maar na een paar weken waren er 6 buiten strijd. Inderhaast werd dan toch nog Arthur Melo gehuurd van Juventus.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f9JzrnKDFEV76Gq-tZIgRg.jpeg" /><figcaption>Een nieuw Uruguayaans woelwater (foto: The Liverpool Echo)</figcaption></figure><p>En… zoals de wedstrijd tegen Ajax aantoonde, is de ene middenvelder toch net iets belangrijker dan de andere. Thiago Alcántara maakte na zes weken zijn rentree en het verschil was meteen zichtbaar. De Spanjaard is gezegend met uitzonderlijke voetbaltechnische capaciteiten, hij controleert iedere bal die hem op gelijk welke manier wordt aangespeeld als was het een simpel tikje opzij, hij ziet openingen die een gewone sterveling met de allersterkste telescoop niet ziet en verdeelt het spel op een manier die even veel achteloosheid als creatieve genialiteit uitstraalt. Met Thiago aan het roer draait de ploeg gewoon veel beter. Punt aan de lijn.</p><p>Maar… kan het dan zijn dat een team minder begint te presteren wanneer welgeteld één waardevolle pion wegvalt? Voor een club met de status en de geldbeugel als Liverpool FC zou het antwoord “no way” moeten zijn, maar helaas geldt dit wel in het geval van Thiago. Zijn afwezigheid heeft namelijk gevolgen in meerdere departementen, zoals het eerste dominosteentje dat omvalt en een onstuitbare lawine veroorzaakt. En met het huidige spelersarsenaal is dit een van Klopps grote uitdagingen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/828/1*udHNpVy5R3ZIVJoCBJ6Ytw.jpeg" /><figcaption>Altijd een vlekkeloze controle (foto: L’Equipe)</figcaption></figure><h4>God save Thiago Alcántara.</h4><p>Ik zie het als volgt: het huidige ideale driemansmiddenveld voor Liverpool FC is</p><blockquote>Thiago op links, Fabinho centraal als stofzuiger, Henderson op rechts.</blockquote><p>Valt Thiago weg, dan heeft de technische staf meerdere mogelijkheden, maar geen enkele biedt dezelfde kwaliteit. Liverpool FC heeft nog wel een paar creatieve middenvelders in huis, maar Fábio Carvalho, Curtis Jones en Harvey Elliott zijn jong en (nog lang) niet van hetzelfde kaliber al Thiago. Naby Keïta heeft zeker zijn kwaliteiten maar is na alle jaren toch altijd nog een soort ongeleid projectiel — en erg blessuregevoelig. Er is dan nog Oxlade-Chamberlain maar ook die heeft blijkbaar een abonnement op de ziekenboeg dat automatisch verlengd wordt telkens hij na een maandenlange revalidatie opnieuw een paar echte trainingen achter de kiezen heeft.</p><p>Wie is er dan om de meubelen te redden? <em>Our Captain</em>, Jordan Henderson. Ploegspeler pur sang die op gelijk welke plek doet wat de coach van hem vraagt. Valt Fabinho uit, dan komt Jordan voor de verdediging postvatten. Is Thiago even buiten strijd, dan neemt Henderson diens positie in. Doorgaans wordt Harvey Elliott dan op rechts gezet. En de jonge krullenkop doet dat best goed, hij is altijd aanspeelbaar, vindt altijd een ploegmaat, heeft een goed schot in de voeten, maar…</p><p>… als Jordan Henderson niet op rechts staat, is er niemand, dus ook Elliott niet, die het gat dicht dat rechtsachter Trent Alexander-Arnold laat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Trent een fantastische voetballer, die qua traptechniek voor slechts weinigen moet onderdoen. En ja, hij kan verdedigen en hij heeft snelheid in huis. Maar op defensief vlak is hij geen Phil Neal, Eric Gerets of Manfred Kaltz, om hem even te vergelijken met een paar andere legendarische aanvallend ingestelde rechtsachters. Ook hier zal <em>der Jürgen</em> vroeg of laat eens een knoop moeten doorhakken: Alexander-Arnold een paar weken op de bank tot bezinning laten komen of hem toch maar een rij hoger schuiven?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qZ3PT2KvfS6L5Wfmnit4Qg.jpeg" /><figcaption>“I’m absolutely knackered!”. Ron Yeats ontvangt Liverpools allereerste FA Cup. (foto uit het eigen archief)</figcaption></figure><h4>Problems</h4><p>En ook daarmee is het werk voor Jürgen en collega-coaches niet gedaan. Als nu alleen de rechtsachter eens een steek laat vallen, hoeft dat niet meteen nefast te zijn. Maar zoals in het begin aangehaald, kunnen een paar andere verdedigers, Virgil Van Dijk misschien wel op kop, best een extra lading peper in hun gat gebruiken. Toen centrale verdedigers Matip en Konaté in <em>the treatment room</em> zaten, deed Joe Gomez zijn best naast de Nederlander. Maar bijvoorbeeld uit op Napoli werd duidelijk waarom Klopp vorig seizoen voor een van de twee hogergenoemden koos en Joe de vierde in de pikorde is. Van zodra de Kameroener of Fransman paraat staat, verhuist de Engelsman naar de bank.</p><p>Zit het voorin dan zo’n beetje goed? Tja, soms wel, soms niet. Luis Díaz heeft vorig seizoen meteen na aankomst een vliegende start genomen en trekt die lijn nu door. Hij begint in principe altijd links vooraan nu Sadio Mané naar Bayern vertrokken is. Dat Mo Salah zijn verbintenis verlengd heeft, vond ik verrassend vrolijk nieuws. Misschien ben ik nogal cynisch ingesteld, maar ik had gedacht dat hij het seizoen zou uitdoen en dan einde contract gratis naar pakweg Real of Barça zou vertrekken. Fout dus. Bijzonder veel vonken zijn er nog niet afgespat van onze Egyptenaar, maar met zijn kwaliteiten begin je natuurlijk altijd aan de match. Mo zet je niet zomaar op de bank. Hij pikt af en toe zijn goaltje mee en heeft al meer dan eens de beslissende pas gegeven (‘assist’ in moderne voetbaltaal).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XCpzMSjYhowFA_7oFSMXiA.jpeg" /><figcaption>Kansen genoeg om de match te winnen (eigen foto)</figcaption></figure><p>Rest er nog 1 specifieke positie: die van midvoor. De financiële logica gebiedt dat een speler voor wie om en bij de 100 miljoen euro wordt uitgegeven (Núñez) in principe met zekerheid moet starten. Een aanpassingsperiode is hem niet gegund, al gaf hij zichzelf na de tweede match al meteen drie wedstrijden rust na een domme rode kaart. Met een — hier gaan we weer — gekwetste Diogo Jota moest goeie ouwe Roberto Firmino de honneurs waarnemen. “Bobby” is zowat de beste valse nummer negen van het laatste decennium, maar hij is stilaan op een leeftijd gekomen waarop hij net iets meer impact heeft wanneer hij 30 minuten voor het einde van de bank komt dan wanneer hij start.</p><p><em>And last but not (the) least (of the current problems)</em>: Núñez is een heel ander type diepe spits dan wie daar de voorbije jaren bij Liverpool FC de dienst heeft uitgemaakt. Hij lijkt me noch een <em>goal hanger</em>, die amper uit de vijandelijke grote rechthoek komt en steevast op een kans loert, noch een voluit meevoetballende, alomtegenwoordige in de combinatie aanwezige spits. Hij hangt er precies zowat tussenin. Dat vergt ook weer de nodige aanpassing, zowel voor de medespelers als voor Darwin zelf. Ook hij zal wat moeten evolueren — op dat gebied heeft hij natuurlijk zijn voornaam al mee.</p><h4>… and we don’t care…</h4><p>… want, dat allemaal gezegd zijnde, heb ik er alle vertrouwen in dat Klopp het uiteindelijk allemaal toch wel weer voor elkaar krijgt. De eerstvolgende match is op Anfield, tegen het bijzonder sterk gestarte Brighton and Hove Albion dat weliswaar zijn manager nog maar pas naar Chelsea zag vertrekken. Best (vooral) Trossard in de gaten houden, vol overgave naar voren en de drie punten thuis houden. Dan zijn we hopelijk vertrokken voor die reeks zonder weerga die we broodnodig hebben.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d96e9a70ab06" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/de-sex-pistols-hadden-gelijk-d96e9a70ab06">De Sex Pistols hadden gelijk.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Met de Franse(n) slag]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/met-de-franse-n-slag-a95a3b76e0ef?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a95a3b76e0ef</guid>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[stade-de-france]]></category>
            <category><![CDATA[real-madrid]]></category>
            <category><![CDATA[champions-league]]></category>
            <category><![CDATA[uefa-champions-league]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Jun 2022 10:31:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-04T09:45:07.034Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>We zijn ondertussen een week na de Champions League-finale in Parijs en ik heb mijn gedachten eindelijk op een rijtje. Dit had een vrolijk verslag moeten worden over een nieuwe Europese triomf voor Liverpool FC of een tandenknarsende toegeving dat ze bij Real precies toch een goeie goalie hebben. In de plaats daarvan heb ik geprobeerd de feiten van afgelopen zaterdag zo goed mogelijk te reconstrueren. Het was bij momenten hallucinant. En dan hebben mijn vrienden en ik nog geluk gehad.</em></p><h4>We had dreams and songs to sing.</h4><p>Het was anders allemaal zo mooi begonnen. Vrijdag nog een halve dag gewerkt om dan ’s namiddags rustig naar Antwerpen Centraal te vertrekken. Vanop het terras van Le Royal Café een beetje naar de aankomende en vertrekkende treinen kijken, af en toe aan een Corsendonk van ’t vat nippen en berichten uitwisselen met tientallen vrienden die ook onderweg of al aangekomen waren. Stipt om 17u33 reed de Thalys de Antwerpse tunnel uit en ik was zo gelukkig als een klein kind in een snoepwinkel. Ik was op weg naar mijn <strong>zevende</strong> Europese finale met Liverpool, 5x Champions League, 2x UEFA Cup/Europa League.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N0EZabcJAB-lUpyzBekkMg.jpeg" /><figcaption>In stijl beginnen</figcaption></figure><p>In de hoop dat Liverpool FC op zaterdag ook meteen zijn <strong>zevende</strong> <br>Europacup I zou winnen, kon er maar één liedje in mijn hoofd zitten: “The Magnificent Seven” van The Clash. Punkrock en voetbal, wat wil een mens nog meer? Iets om te drinken misschien? Nog geen vijf minuten na aankomst in Gare du Nord zat ik met mijn twee Belgische reisgezellen op een terras van een café-restaurant, zoals er daar zo vele zijn. En meteen viel op: de hele buurt zag rood van het volk, letterlijk ieder terras was ingenomen door Liverpool-supporters. Er werd gedronken en gezongen, de voorbijgangers keken geamuseerd toe, de cafébazen zagen hun fysieke of virtuele kassa’s uitpuilen van het geld. Toen de eerste dorst gelest was, wandelden we naar ons tweesterrenhotel, checkten in en vertrokken nagenoeg meteen naar restaurant Bofinger. Dat is een juweeltje uit de Elzas, waarvan het bestaan mij in het oor gefluisterd was door twee doorwinterde reizigers op de trein naar Milaan in december vorig jaar (Milan away).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-U00WHp_zoaUnL1xMASM7g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8WI7Wtym-ae1yAqMkL9u3Q.jpeg" /><figcaption>Hongertje?</figcaption></figure><p>En wie kwam er van de bovenverdieping naar beneden gehuppeld toen wij omstreeks middernacht onze Flammenkueche, choucroute, vol-au-vent en crème glacée doorspoelden met een Eau-de-vie de poire Williams sélection? Juist, uitgerekend die twee doorwinterde reizigers, samen met nog een paar uit het goeie rode hout gesneden gezellen. “See you in Moonshiner”, zeiden ze. Zo zetten we onze tocht voort naar een ondergrondse cocktailbar, waarvan ik niet met 100% zekerheid kan zeggen of ze wel volledig legaal was. De cocktails daarentegen waren in ieder geval 100% zeker goed te pruimen. Naar goede gewoonte werd de avond voor <strong>the European Cup Final</strong> afgesloten met een paar krakers uit de oude doos, zoals deze: <br><em>“Underneath the Floodlights, down in Düsseldorf, <br>all the Kop were singing, bevied up of course. <br>We’ve been to Lisbon and to Rome, and our team never walks alone. <br>We’re going back to Europe, to bring the Cup back home.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4I5seLSIqtiBM9MBp_2Xeg.jpeg" /><figcaption>Warm onthaal in de Elzas</figcaption></figure><p><strong>Van hotel Altona naar metrostation Saint-Denis</strong></p><p>De gemoedsgesteldheid stond nog altijd op even vrolijk toen we zaterdag in de late voormiddag op een terrasje zaten en een petit-déjeuner naar binnen werkten. Een Marokkaanse jongeman wilde met ons op de foto, Senegalezen riepen ons toe “Sadio Mané ballon d’or”, de Indisch ogende <em>garçon </em>schonk met plezier een 51 uit. Multicultureel Parijs op zijn best.</p><p>Rond de middag vertrok ons drietal voor een korte wandeling naar een soort congrescentrum waar wij als “supporters living on the continent” onze tickets moesten gaan oppikken. Aangezien de ene Marc onze “lead booker” was, had hij de eer om in de rij te mogen gaan aanschuiven. Ondertussen zagen de andere Marc en ik ons genoodzaakt om iets verderop te gaan wachten in een restaurant. De klok sloeg twaalf uur en we zaten samen met tientallen Denen en Noren in een Spaans restaurant, croquetas de pollo en een glas rioja voor mijn neus. Veel Europeser wordt het niet.</p><p>Na een letterlijk redelijke hoeveelheid glazen rioja en een aangename conversatie met Antwerp-icoon Frank en zoon — zij waren die voormiddag zonder tickets aangekomen en gingen de match in het fanpark zien — vertrokken we opnieuw naar ons hotelletje. Vestje, sjaal en programmaboekzakje opgepikt en dan op het gemak nog een entrecote-frites verorberd (avec un demi de vin rouge) voor we naar Gare du Nord vertrokken om er de metro naar Saint-Denis te nemen. Het was om en bij 18 uur, we hadden nog drie uur tot de aftrap. We hadden genoeg binnen om vol vertrouwen te zitten maar waren nog altijd voldoende bij onze zinnen — een finale wil je per slot van rekening echt meemaken. We waren er dus klaar voor. What could possibly go wrong?</p><p><strong>De nachtmerrie van Saint-Denis</strong></p><p>Tja, wat kon er verkeerd lopen? Om kort te gaan: alles. En dan hebben we het niet over de match, maar over alles wat er rondhing en eigenlijk geen kl*ten met voetbal te maken heeft. Voor u verder leest: het verslag dat nu volgt, is een mix van mijn eigen ervaringen, telefoon- en andere gesprekken met <em>fellow Reds</em> de dagen na de match en wat opzoekingswerk over het wel en wee van de Madrileense supporters. Waarom spreek ik niet alleen over mijn eigen ervaringen? Omdat ik de indruk heb dat ik onbewust een deel uit mijn geheugen heb gewist. Niet omdat ik stomdronken was, verre van. Eerder van de shock, denk ik. Want wat er rond het Stade de France gebeurde, was totaal van de voetbalpot gerukt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oFMqi3XJVERoD6rRplpW-A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mp7N4qr0hnQYIwzrWFYzgw.jpeg" /><figcaption>Misschien waren we gewoon beter in het restaurant gebleven (prijzen links zijn die in het stadion).</figcaption></figure><p>Het was ongeveer 18u45 toen we uit het metrostation van Saint-Denis stapten dat door de organisatie aan de Liverpool-supporters was toegewezen. De Real-supporters werd aangeraden een halte verder af te stappen, omdat ze zo dichter bij hun ingang waren. 18u45 is twee uur en een vijftien minuten op voorhand om een wandeling van maximaal een kwartier te maken. Meer dan tijd genoeg. We zijn niet de enigen die daar zo over denken. Een op dat moment al vrij aanzienlijke massa zet zich in beweging in de richting die ons door de autoriteiten wordt aangegeven. Op dat moment is iedereen nog altijd goedgeluimd. Een paar honderd meter verder komen we een eerste keer tot stilstand, in de buurt van een tunnel onder een viaduct. Geduldig als we zijn, wachten we rustig af tot de massa opnieuw op gang komt. We verwachten dat er een eerste controle aankomt, waar zal worden nagekeken of iedereen die op weg is wel over een geldig kaartje beschikt. Kwestie van te vermijden dat mensen zonder of met een vervalst ticket in de buurt van het stadion geraken.</p><p>Maar wat zien we? Op het einde van de tunnel is de tot dan toe redelijk brede baan versperd door twee combi’s van de Franse politie, die schuin over de weg geparkeerd staan. Wat overblijft om te passeren is een doorgang van maximaal 2–3 meter. De aldus gecreëerde trechter zorgt ervoor dat de mensenmassa — tot vóór de trechter misschien 7–8 personen per rij — zich moet herleiden tot 1 of 2 mensen die nog net naast elkaar kunnen gaan. Gelukkig blijft iedereen rustig, is er geen geduw of getrek om sneller vooruit te komen, voelen we geen druk in onze rug. Ongeveer een uur later geraken we eindelijk voorbij de overvalwagens.</p><p>Tot onze grote verbazing zien we daar wel een paar politieagenten en enkele stewards staan maar van een grondige controle van de tickets is er absoluut geen sprake. Tot zover de klassieke “eerste ring van staal” om het kaf van het koren te scheiden. De frustratie begint te groeien. Als iedereen zo maar door kan, waar was dat oponthoud dan voor nodig? Zeker omdat er blijkbaar vanuit de nabije omgeving nog andere toegangswegen naar het stadion zijn, eentje die de “locals” dan kennen. Een man die met zijn hond wil komen wandelen doet niemand kwaad. Maar meer en meer duiken groepjes van telkens een tiental <em>banlieusards </em>op (“hangjongeren” in politiek correct jargon), die zich onder de massa mengen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7vA8VRUSkgNn7HPZUf7jpA.jpeg" /><figcaption>“Crowd control” op zijn Frans (foto van Twitter geplukt)</figcaption></figure><p>Hoe dichter we uiteindelijk bij de rij toegangspoorten tot het stadion komen, hoe hachelijker het wordt. De mensenzee wordt namelijk steeds groter, want aan de weinige ingangen die nog open zijn, gaat het absoluut niet vooruit. Het is sowieso al uitkijken geblazen, maar de aanwezigheid van de lokale bendes maakt het er niet beter op. Supporters die net al te opzichtig met een ticket in hun hand staan, zien het eruit geritst worden. Mensen die in het bezit zijn van een van de tienduizend door UEFA in een loterij verkochte kaartjes én gasten van de officiële sponsors, die vaak met een digitaal ticket op hun smartphone rondlopen, steken hun elektronica ook maar best goed weg. Er wordt gegrabbeld dat het een lieve lust is. En als het gespuis geen ticket of telefoon te pakken krijgt, kruipt het maar over de hekken of bestormt het een ingang. Multicultureel Parijs op zijn allerslechtst.</p><p>De combinatie van dat alles maakt dat de kans op een “crush” (dat mensen platgedrukt gaan worden) almaar groter wordt. Dat de overgrote meerderheid van Liverpool-supporters zich fysiek inhoudt, is bewonderenswaardig. En ja, hier en daar kruipt er ook wel een Liverpool-supporter over een hek. Er zal zeker ook door ticketloze supporters ‘gebunkt’ zijn (onder de poortjes doorkruipen of letterlijk in het kielzog van een vriend met een geldig ticket mee door de ‘turnstile’ glippen). Niemand die zegt dat alle Liverpool-boontjes even heilig zijn. Maar dat gebeurt absoluut niet massaal. Integendeel zelfs. Het gedrag van de Liverpool-supporters wordt door de meegereisde Merseyside Police — altijd in burger aanwezig tijdens uitwedstrijden van Liverpool FC — als absoluut lovenswaardig en voorbeeldig bestempeld.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*dgFl4eVoraaiee51JXIxzA.jpeg" /><figcaption>“The vast majority of fans behaved in an exemplary manner” (van Twitter account Merseyside Police)</figcaption></figure><p>Toch vindt de Franse oproerpolitie het nodig om, gelukkig voor ons aan andere poorten dan de onze, uit te pakken met de grote middelen: de tegen de hekken gedrumde supporters — gepensioneerden, vrouwen en kinderen inbegrepen — worden getrakteerd op een portie pepperspray en traangas.</p><p>Wij komen ondertussen, zonder om het even welke verklaring, ook geen meter verder. Wat blijkt? De toegangspoorten tot het Stade de France zijn al een uur gesloten, er is geen steward meer te bespeuren. Daar staan we dan, voor poort Z, met een rij van misschien wel 500 supporters voor ons. Alles zit potdicht. Het is ondertussen bijna 21 uur, tijdstip van de aftrap. Dan verschijnt op een van de grote schermen “Start van de wedstrijd uitgesteld omdat vele supporters te laat zijn komen opdagen”. Ik kan niet geloven wat ik zie en ben verwikkeld in een mentale strijd tussen verbouwereerdheid en woede. Ze zeggen dat we te laat zijn. We staan godverdomme meer dan twee uur aan te schuiven voor de hond zijn kl*ten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KeV7EqCaClsjGClPyCZ99Q.jpeg" /><figcaption>De vips zijn er nog niet.</figcaption></figure><p>Wanneer het 21u20 wordt, zegt mijn maat Marc — iemand die een nier zou afgeven om een match van de Reds te kunnen zien — tegen me: “Ik heb het ermee gehad, jong. Wat denk je, zijn we weg? We gaan in ’t stad wel ergens zien.”<br> “Is goed”, antwoord ik en we maken ons klaar om te vertrekken. Net op dat moment roept er iemand dat poort Z opnieuw open is. En zowaar, er gaat volk binnen. We maken ons op weg. Wanneer we uiteindelijk zonder kleerscheuren aan onze ingangspoort aankomen, mogen we blij zijn dat de scanners werken, want dat blijkt ook een gigantisch probleem te zijn (geweest). Het rode “niet geldig”-lichtje is meermaals opgelicht. Zo ook bijvoorbeeld bij een vriend van Liverpool-linksachter Andy Robertson, die zijn ticket had gekregen van… Robertson natuurlijk. Een <strong>officieel Liverpool-ticket</strong> dat als <strong>‘fake’</strong> wordt beschouwd. (<a href="https://www.theguardian.com/football/2022/may/29/liverpool-andy-robertson-challenges-official-accounts-of-paris-final-chaos-champions-league">Full story</a>)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BKssSFTLLYolznYGsgvgXA.jpeg" /><figcaption>Robocops hopen dat we uitbreken.</figcaption></figure><p>Waarom gingen de poorten zo laat dan opnieuw open? Werkten de scanners terug naar behoren? Had de organisatie door dat er heus geen duizenden supporters illegaal het stadion waren binnengekomen maar geduldig buiten stonden te wachten? Dat het aantal illegale betreders (van welke aard of afkomst ook) bijzonder klein was in verhouding met de 80.000 toeschouwers die officieel binnen kunnen? Begonnen de sponsors te morren omdat hun gasten ook nog buiten stonden en de champagne en oesters warm werden? Wie zal het zeggen?</p><p>Enfin, om 21u30 zijn we binnen, het doek van de openingsceremonie wordt opgerold en de wedstrijd begint. En ze interesseert ons geen sikkepit. We willen eigenlijk zo snel mogelijk opnieuw weg, maar besluiten toch te blijven omdat het veiliger lijkt.</p><h4>Hopelijk heelhuids huiswaarts geraken</h4><p>De uitslag is bekend. Meteen na de wedstrijd staan mijn vrienden al bovenaan de trappen op me te wachten. Ik blijf nog tot onze spelers hun verliezersmedaille hebben opgepikt — dat is het minste dat ik voor hen kan doen — en maak me dan snel mee uit de voeten. Bij het buitenkomen slaan we linksaf en begeven we ons naar het andere metrostation, dat aan de Real-supporters is toegewezen. Die staan nog in het stadion te vieren.</p><p>Later blijkt dat we ook nu weer enorm veel geluk hebben gehad. Twee maal zelfs: <br>1. Hadden we de terugweg rechtsaf gekozen en waren we de weg naar het oorspronkelijke metrostation opgestapt, waren we op traangas getrakteerd door de oproerpolitie. Zo getuigden vrienden van ons. <br>2. We bereikten het andere metrostation vrij snel en zonder lastiggevallen te worden; alleen is van iemand van ons — wanneer weet hij niet — zijn portefeuille gepikt. Een dik half uur later bleek de situatie daar ook helemaal anders te zijn. De lokale bendes lagen weer op de loer en beroofden de huiswaarts kerende supporters (vooral Spanjaarden maar ook Scousers). De politie stond erbij en keek ernaar. Aan die kant van het Stade de France waren pepperspray en traangas blijkbaar uitgeput.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8qXq_qg14brxAwVlXm1Otw.jpeg" /><figcaption>€60 voor een retourtje naar de hel</figcaption></figure><h4>The blame game</h4><p>Meteen na de wedstrijd waren “the powers that be”, UEFA en de Franse overheid bij monde van minister van Binnenlandse Zaken Darmanin en minister van Sport Oudéa-Castéra op kop, er als de kippen (zonder kop) bij om de oorzaak van de hele chaos in de schoenen van ons, Liverpool-supporters, te schuiven. <br>De voornaamste verwijten:<br><strong>“De supporters zijn veel te laat komen opdagen.”</strong> <br>Dikkere zever vind je niet. Nagenoeg iedereen was ten laatste rond 19 uur in Saint-Denis.<br><strong>“Er was een ongezien aantal valse tickets in omloop.”<br></strong>Valse tickets zijn er zeker geweest, daar twijfel ik niet aan. De finale van de Champions League is hét voetbalevenement van het jaar in Europa. Is er iemand die gelooft dat later op het jaar, wanneer The Rolling Stones ergens optreden, er geen enkel “fake ticket” in omloop gaat zijn? <br>In ieder geval, hoe je de getallen ook optelt, ze kloppen langs geen kanten. De uitspraken van de ministers begonnen bij “70% van de tickets was vals”, gingen dan naar “zeker 30–40.000 tickets waren vals” tot de uiteindelijke verklaring “naar schatting 2700 tickets waren vals”. Kortom: 56.000 wordt 35.000 wordt 2700. Wie berekent zulke zaken? En wat moet een mens daarvan denken als perfect geldige tickets als vals worden beschouwd (zie het verhaal van Andy Robertson hoger)?<br><strong>“De poorten moesten dicht omdat ze bestormd werden en mensen over de hekken kropen.”</strong><br>Zowel aan Liverpool- als Real-zijde zijn door enkele honderden <em>banlieusards </em>poorten bestormd. De beelden spreken boekdelen. Een aantal gewone ‘fans’ heeft zich ook niet naar behoren gedragen. Daarvoor zullen wij onze kop niet in het zand steken. Maar dat gaat allemaal samen om een minuscule minderheid ten opzichte van de totaalcapaciteit van het Stade de France. Wie aan “crowd control” kan doen (zie ook hoger), lost dat in een handomdraai op.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/993/1*hMr-9FlH3vWm3nL-yfFAtg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/399/1*tCcdzgtwt3hr1Z5IzJF-Gg.jpeg" /><figcaption>Journalist Daniel Austin bijt zich vast in de aan de kaak gestelde leugens van de Franse ministers.</figcaption></figure><h4>Conclusie trekken</h4><p>De complete chaos voor de match is volledig toe te schrijven aan een gebrek aan organisatie (onvoldoende controles) en buitensporig politiegeweld tegen onschuldige supporters. UEFA heeft een onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen laten starten. Cynisch als ik ben, zeg ik dat dit eerder komt omdat ook hun sponsors — op wie ze teren — zich serieuze vragen zijn beginnen stellen. Misschien moet men zich bij UEFA eerst maar eens aan een externe audit laten onderwerpen. Ik zou er echter geen geld op inzetten.</p><p>Ik zei bij aanvang dat ik enorm fier was om mijn zevende Europese finale met Liverpool FC te mogen meemaken. Het begon in 2001 met een van de meest memorabele UEFA Cup-finales ooit, Liverpool 5–4 Alavés in Dortmund. Het was ook meteen een van de allerplezantste. Wat wil je, Scousers en Basken in Duitsland — het voetballand bij uitstek. Het was één grote verbroedering. We hebben verder nog tal van geweldige feesten gehad (Istanbul natuurlijk en onlangs ook Madrid, maar ondanks de nederlaag ook Kyiv). Na wat ik in Parijs heb meegemaakt, moet ik echter besluiten met: wat ooit begonnen is in een Duitse industriestad, is voor mij mogelijk geëindigd in een sloppenwijk van Saint Denis. Als dit mijn laatste Europese uitwedstrijd <em>tout court</em> was, is ze voorwaar in nog minder dan mineur geëindigd.</p><p>Up the Reds! Dat blijft voor altijd.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a95a3b76e0ef" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/met-de-franse-n-slag-a95a3b76e0ef">Met de Franse(n) slag</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Twee binnen…]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/twee-binnen-e2aaac0d6b55?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e2aaac0d6b55</guid>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[manchester-city]]></category>
            <category><![CDATA[pep-guardiola]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 May 2022 20:30:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-20T11:56:36.504Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>… twee te gaan! Jürgen Klopp en de zijnen kunnen het bijna letterlijk aanraken. De meest legendarische status die op Anfield verwezenlijkt kan worden, ligt binnen dubbel handbereik. Ik wil het woord “q********” niet uitspreken voor het meesterwerk voltooid is, maar toch… In een enkel seizoen de vier voornaamste trofeeën winnen, het is nog nooit gebeurd over het Kanaal. League Cup en FA Cup staan al in de prijzenkast te blinken, de landstitel is mathematisch nog altijd mogelijk en in Parijs doen </em>The Reds<em> op 28 mei een gooi naar de 7de “European Cup”.</em></p><p>Ik begon aan dit stukje te denken toen ik met over mijn wangen stromende vreugdetranen Jordan Henderson op zaterdag 14 mei in Wembley de 8ste FA Cup in Liverpools geschiedenis omhoog zag steken. Dat het nog vier dagen geduurd heeft voor ik mijn laptop voor niet-professionele redenen openklapte en voor FC Socrates begon te schrijven, had een drievoudige reden:<br>- eerst was ik zondag bij thuiskomst nog te euforisch om mijn gedachten <br> op nuchtere wijze te ordenen;<br>- vervolgens deed West Ham ons op 15 mei een enorm plezier door<br> Manchester City twee punten af te snoepen;<br>- ten slotte wilde ik zeker zijn dat Liverpool op dinsdag 17 mei zou doen wat<br> absoluut nodig was op Southampton: winnen!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2S4rEOfFoKDbUkAmAcuQyQ.jpeg" /><figcaption>Liverpool 1 punt en 6 doelpunten achter (screenshot van BBC website)</figcaption></figure><p>En zo geschiedde: met een ploeg die op maar liefst negen plaatsen gewijzigd was ten opzichte van de Cup Final boog Liverpool aan de Engelse zuidkust een vroege achterstand om in een 1–2 overwinning. Zo staan de Reds met nog één competitiewedstrijd te gaan opnieuw op een punt van City. Eén luttel punt. Na 37 competitiematchen hebben ze respectievelijk 27 en 28 matchen gewonnen. Dat is zo indrukwekkend dat de naaste achtervolger, Chelsea, zelfs niet mee op de foto — sorry, screenshot — staat.</p><h4>De luis in Peps pels</h4><p>In januari zag het er nochtans enigszins anders uit. Met weliswaar twee inhaalmatchen te goed had Liverpool een achterstand van veertien (14!) punten op wat toen het ongenaakbare Man City leek. Rond half maart was de kloof echter herleid tot 1 punt en had Liverpool alles in eigen handen. Alle resterende competitiewedstrijden winnen betekende met zekerheid de titel. Edoch… een van die wedstrijden was uit bij <em>Citeh </em>en daar mochten we aan de rust blij zijn dat het <strong>maar </strong>2–1 voor de thuisploeg was. De “mentality monsters” van Klopp knokten zich in de tweede helft echter terug in de match (2–2) en hielden de titelstrijd zo in leven.</p><p>“Das eine Spiel nach dem anderen”, vertaalde Jürgen het alombekende mantra “one game at the time”. Niet vooruitlopen op de feiten, maar wedstrijd na wedstrijd tot in de puntjes voorbereiden. Telkens de best mogelijke selectie opstellen, op het gepaste momenten de juiste vervangingen doen. En vooral: nooit opgeven!<br>Het bleek een succesvolle manier van werken te zijn. Liverpool reeg de overwinningen in de vaderlandse competitie aaneen en bleef zo de druk op de City-ketel houden. Ondertussen won de club de meest prestigieuze nationale bekercompetitie ter wereld en plaatste ze zich ook nog eens voor de finale om Europa’s hoofdprijs. Je moet het maar doen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rxLensBDyC5WWLsSH0_7Aw.jpeg" /><figcaption>Wembley dit jaar: 2 finales gespeeld, 2 finales gewonnen (eigen foto)</figcaption></figure><h4>Tellen is moeilijk te voorspellen.</h4><p>Toen Liverpool op 7 mei op Anfield twee punten te grabbel gooide tegen het door Conte geïnspireerde countervoetbal van Tottenham (1–1), kreeg de hoop op een 20ste landstitel wel even een kleine dreun. Door dat puntenverlies konden de <em>Citizens </em>na winst in hun volgende match (de dag erop thuis tegen Newcastle) namelijk opnieuw uitlopen tot drie punten. De Scouse-zenuwen stonden meteen wat strakker gespannen. Drie punten achter met even veel matchen gespeeld zou betekenen dat:<br>1. City zeker nog een match moest verliezen om Liverpool enige kans te geven <br> om opnieuw op gelijke hoogte te komen<br>2. het doelpuntensaldo dan de doorslag zou geven.</p><p>0p 8 mei beten de Saoedi’s van Newcastle in de Midden-Oosten-derby met 5–0 in het zand tegen de ploeg uit de Emiraten. Een paar dagen later ontbond Kevin De Bruyne zijn duivels op Wolverhampton (vier goals in een 1–5 overwinning). Resultaat: Man City had zijn voorsprong van 3 punten én een beter doelpuntensaldo op zak (+6).</p><p><em>Game over then</em>? Niet dus. Want dankzij de uitslagen op 15 en 17 mei (zie de eerste alinea) wordt alles dan toch op de laatste speeldag beslist. Daarin gaat Aston Villa, tegenwoordig onder leiding van een zekere Steven Gerrard, op bezoek in Manchester. We kunnen moeilijk verwachten dat <em>Stevie G.</em> zelf de voetbalschoenen nog eens zal aantrekken. Maar als de voetbalgoden even veel van romantiek houden als ondergetekende van een frisse pint Guinness, dan zorgt een ex-Liverpool-speler als Danny Ings of Coutinho voor de bevrijdende treffer. Liverpool <strong>moet </strong>thuis winnen van Wolverhampton Wanderers. Dan volstaat het dat er in het Etihad gelijkgespeeld wordt om The Reds kampioen te laten worden. <em>We walk on, with hope in our hearts.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tQ2DVtjzTtsLQm97XNSPXQ.jpeg" /><figcaption>Greek Scouser or Scouse Greek?</figcaption></figure><h4>Vollgasfussbal in Europa</h4><p>In navolging van Jürgen Klopp hou ik het voorlopig op “one game at the time” en een voorbeschouwing op de finale om de “Coupe des Clubs champions européens” hebt u dus nog te goed.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e2aaac0d6b55" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/twee-binnen-e2aaac0d6b55">Twee binnen…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Destination Paris]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/destination-paris-c0e827c2b7ab?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c0e827c2b7ab</guid>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[manchester-city]]></category>
            <category><![CDATA[european-cup]]></category>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <category><![CDATA[benfica]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Apr 2022 11:00:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-09T22:36:02.001Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Het is zaterdag, 4u30 en ik ben klaarwakker. Ik moet niet gaan werken, ik vertrek niet op reis. Ik ben gewoon klaarwakker. Zijn het de naweeën van een driedaagse reis naar Lissabon? Of de voorweeën van de nervositeit die morgen ongetwijfeld driekwart van mijn dag in beslag neemt?</em></p><p>Ik weet het niet. Waarschijnlijk een combinatie van beide. Wat ik wel weet, is dat het een fantastische tijd van het jaar is om Liverpool-supporter te zijn. In de welgeteld dertig jaar dat ik naar de match ga, heb ik dit nog niet meegemaakt. De spelerskern waarover we beschikken, de trainer die aan het roer staat, de ongebreidelde vreugde en het optimisme onder de supporters… om duimen en vingers af te likken.</p><h4>Het Jürgen Klopp-effect</h4><p>Sinds mijn eerste match op Anfield heb ik natuurlijk al wel een en ander mogen beleven:<br>- de drie bekers (League Cup, FA Cup en Uefa Cup) in 2001, maar toen deden<br> we niet mee voor de landstitel;<br>- het Mirakel van Istanbul in 2005 was een absoluut hoogtepunt maar ook<br> toen eindigden we in de Premier League pas vijfde;<br>- en in twee jaren dat we wel dachten kampioen van Engeland te kunnen<br> worden (2009, 2014) deden we Europees niet echt mee (2009<br> uitgeschakeld in kwartfinale, 2014 zelfs totaal geen Europees voetbal).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KqyW_F-sdbqC0fEncYahtA.jpeg" /><figcaption>We hebben het licht gezien (foto van eigen telefoon).</figcaption></figure><p>Gérard Houllier, Rafael Benítez, Brendan Rodgers… ze bezorgden ons als trainer van Liverpool enorm veel vreugde (zie dus hierboven)— en Rafa steekt er wegens Istanbul met kop en schouders boven uit — maar ze kunnen toch niet tippen aan wat Klopp heeft teweeggebracht. Sinds <em>der Jürgen</em> het heeft overgenomen, zijn het geloof in de ploeg en de ermee gepaard gaande sfeer nagenoeg constant crescendo gegaan. De weliswaar verloren Europa League-finale in 2016 en Champions League-finale in 2018 waren de voorbode. In 2019 werden we Europees kampioen, een jaar later Engels kampioen. Na het wegens een ongeziene blessurelast sabbatseizoen 2020–2021 doen de <em>Reds </em>nu weer volop mee voor alles wat er maar te winnen valt.</p><h4>Onze Europese speeltuin</h4><p>Mag ik daar mee beginnen? Per slot van rekening ben ik net naar Benfica geweest en was ik kroongetuige van een kleine Liverpool-demonstratie. Ik aanschouwde de prestatie van een ploeg die zegt: wij willen naar de finale in Parijs en wanneer we daar zijn, pakken we meteen die beker mee. Vanaf minuut één namen de knallende gelen het voortouw. Na 17 minuten kopte Ibrahima Konaté, de jonge Franse centrale verdediger die Europees regelmatig de voorkeur krijgt op Joël Matip, een corner van Andy Robertson binnen. Welgeteld 17 minuten later maakte Sadio Mané er op onzelfzuchtig aangeven van Luis Díaz 0–2 van. Tot aan de rust dicteerde Liverpool de wet en de score had eigenlijk nog wel wat kunnen uitlopen.</p><blockquote>“I think our name’s on the European Cup this year.”</blockquote><p>Na de rust en, om het eens met een pleonasme te zeggen, een tweede in de catacomben gekochte Heineken 0,0%, kwam de thuisploeg veel beter uit de startblokken. En dat duurde zowat twintig minuten. Toen Konaté zich ongelukkig verkeek op een voorzet, scoorde iemand van Benfica de 1–2. Ik weet niet meer precies wie het was, maar het was zeker niet de speler met de voor ons lachwekkende naam “Everton”. Een Europese grootmacht als Liverpool FC laat zich echter niet zo makkelijk uit zijn lood slaan. Na ongeveer een uur voerde Klopp zijn eerste drie wissels door. Wat een luxe toch als je spelers als Henderson, Jota en Firmino op de bank kunt laten beginnen. Het tij keerde opnieuw en toen Díaz drie minuten voor tijd op aangeven van Naby Keïta de thuisdoelman rondde en koel afwerkte, zongen de bezoekende supporters in koor “We shall not be moved… just like the team that’s gonna win the European Cup”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-630MKZ4nz3IGNZax49sOg.jpeg" /><figcaption>Scarf of a true friend (foto die ik gekregen heb)</figcaption></figure><p>1–3 winst in de heenmatch is een prachtuitslag, maar nu de uitdoelpunten niet meer dubbel tellen, blijven we toch nog even voorzichtig. Per slot van rekening zorgde Benfica in de vorige ronde voor een verrassing die kon tellen door Ajax uit te schakelen. Een vroeg Portugees doelpunt op Anfield zou tot enige nervositeit kunnen leiden. Maar om eerlijk te zijn: de <em>Mighty Reds</em> hebben genoeg klasse én een tot de nok gevuld Anfield ter beschikking om door te stoten tot de halve finale. Daarin wacht dan ofwel het ook verrassende Villareal (0–3 winst bij Juve in de vorige ronde, nu 1–0 thuis en blijkbaar redelijk indrukwekkend tegen Bayern). Ofwel die andere Europese topclub dus, FC Bayern München. <em>Oh, das wäre schön</em>. Zeker met de wetenschap in het achterhoofd dat de finale in Parijs wordt gespeeld. Daar won Liverpool in 1981 namelijk zijn derde Europese Beker der Landskampioenen, zoals dat toen nog heette. Tegen Real Madrid. In de halve finale namen de troepen van generaal Paisley toen de maat van… juist: Bayern München.</p><h4>Nog acht keer niet slapen</h4><p>Afgelopen dinsdag, ergens in een van de talrijke door mij en mijn medesupporters bezochte cafés, hielden we ons naast het nuttigen van vinho verde, rode wijn en Superbock ook even onledig met levensgrote vraagstukken zoals daar bijvoorbeeld is: “Wat willen we dit seizoen nu eigenlijk het liefste winnen?”</p><p>Ik treed volledig in de voetsporen van mijn allerbeste <em>Scouse friend</em>, die ik om hem enige privacy te bezorgen kortweg JM ga noemen. Hij sprak de volgens mij dus legendarische woorden: “I think our name is on the European Cup this year.” Ik voegde daar dan nog aan toe: “Ja, maar eigenlijk zou het winnen van de Engelse titel mij dit seizoen nog net iets meer plezier bezorgen.” Waarom zei ik dat? Omdat we morgen, enfin, niet ik maar Liverpool FC, aantreden tegen Manchester City. En nu we genaderd zijn tot op één luttel punt (in januari waren dat er veertien!), is morgen de gelegenheid bij uitstek om aan Peps ploeg een symbolische tik van jewelste uit te delen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S6w92dVaxJL2ncM6r90slw.jpeg" /><figcaption>Gevonden op Twitter</figcaption></figure><p>En waarschijnlijk zal winst in Manchester nodig zijn. Geloof me, want hoe zeer ik misschien soms lachwekkend kan overkomen in mijn kritiek op de ongeziene rijkdom van City, het is en blijft een fenomenale ploeg. Morgen is het 50–50 maar nadien zit de kans er dik in dat <em>the Citizens</em> niet meteen nog ergens punten verliezen. Ze weten wat het is om tot aan het gaatje te gaan en uiteindelijk het laken naar zich toe te trekken. Het is een bijzonder goed geoliede machine. Tja, als je eigenaars Arabieren zijn…</p><p>De ploeg van Jürgen Klopp betreedt zondag het veld na tien opeenvolgende zeges in de vaderlandse competitie. Met morgen inbegrepen volgen nog acht wedstrijden om het kampioenschap. De kans is reëel dat Liverpool die allemaal moet winnen. Met deze ploeg is echter niets onmogelijk. Ik doe morgen alvast het nodige: de juiste aftershave gebruiken, zorgen dat alles in huis is om voor de match een <em>bacon and egg buttie</em> te eten, voldoende Guinness (van 8%) die koud staat en ‘s morgens de roodste aller rode onderbroeken aan. Up the Reds!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c0e827c2b7ab" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/destination-paris-c0e827c2b7ab">Destination Paris</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Brighton smaakt naar meer.]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/brighton-smaakt-naar-meer-91315b4e977c?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91315b4e977c</guid>
            <category><![CDATA[brighton-hove-albion]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[jürgen-klopp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Mar 2022 21:46:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-20T09:58:37.977Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Er zijn zo van die wedstrijden die bij de bekendmaking van de kalender redelijk snel met een dikke rode stift worden aangeduid. De ‘derby’-matchen tegen de blauwe buren van Everton staan daarbij met stip op 1, op de voet gevolgd door ‘ManU away’. En dan is er nog de categorie “deze ploeg is nieuw in de reeks, heeft een nieuw stadion of vecht waarschijnlijk tegen de degradatie en als we nu niet gaan, wie weet hoe lang het dan nog duurt vooraleer we er naartoe kunnen”.</em></p><p>Brighton &amp; Hove Albion FC, zoals de club officieel heet, is er zo eentje van de laatste categorie. <em>The Seagulls</em>, zoals de bijnaam luidt, spelen sinds enkele seizoenen opnieuw in de Premier League. Ik was er tot nu toe nog niet geraakt. Natuurlijk kunnen we moeilijk zeggen dat we de voorbije twee jaar verwend zijn geweest met kansen om over het Kanaal voetbal te gaan zien. Dat verdomde virus toch...</p><h4>Twee had vier moeten zijn.</h4><p>Zeggen dat ik het weekend van 12 maart redelijk enthousiast uitkeek naar een driedaagse trip is een understatement van jewelste. Eerder dit kalenderjaar waren namelijk al twee volledig geplande reizen in het water gevallen. In januari ging het bezoek aan Crystal Palace niet door wegens op het laatste nippertje door Eurostar geannuleerde treinen én schandalig hoge prijzen voor de overzet met de ferry of Le Shuttle. In februari zag ik me gedwongen om de match tegen Internazionale in San Siro te laten schieten omdat ik die week de begrafenis van mijn moeder te regelen had. Een mens moet zijn prioriteiten stellen, niet waar?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ulfSrJYNlLnJ80xBhutx3Q.jpeg" /><figcaption>Jürgen Klopp wint zijn eerste Engelse beker.</figcaption></figure><p>Op 27 februari was ik gelukkig wel in Wembley geraakt voor de finale van de League Cup. Ook niet mis natuurlijk. Om er even kort op terug te komen: het werd een weekend met een aantal unieke en onvergetelijke momenten. Op reis vertrekken vanuit het station van Eppegem (omdat ik een minder mobiele maat meepakte), een beklijvende nul-nul die 120 minuten lang alle kanten op kon, een reeks van 22 strafschoppen en finaal een penaltymisser van de Chelsea-doelman die zo hoog over ging dat de bal pas een week later ergens in Schotland aankwam. Jürgen Klopp won zo zijn eerste Engelse beker, wat maakt dat de FA Cup nu de enige noemenswaardige triomf is die hij als trainer van Liverpool FC nog niet heeft gehaald.</p><h4>One down, three to go</h4><p>Hoopvolle Koptimist die ik ben, durf ik de Carabao Cup (de League Cup dus maar dan genoemd naar de sponsor) de kleinste van de vier trofeeën noemen waarop Liverpool dit seizoen nog altijd zijn handen kan leggen. Met de nadruk op “kan”, want we willen absoluut niet al te zelfverzekerd overkomen. Toch… we zijn half maart en nu we ook in de kwartfinale van de Champions League onze tegenstander kennen, kunnen we proberen de zaken realistisch te bekijken. In een notendop:<br>- Premier League: de 9 resterende wedstrijden winnen en we zijn kampioen;<br>- FA Cup: nu zondag uit naar Nottingham Forest, bij winst: halve finale;<br>- Champions League: voorbij Benfica geraken en ook daar halve finale.</p><p>Dat is allemaal niet vanzelfsprekend, kan zelfs aartsmoeilijk zijn, maar voor het schip van Kapitein Klopp is geen zee te diep. <em>Der Jürgen</em> heeft zelf laten weten dat hij in zijn hele loopbaan waarschijnlijk nog nooit over een bemanning heeft kunnen beschikken die zo sterk is als de huidige LFC-spelerskern. En het zal nodig zijn, want — ik ga voorbeschouwingen op de twee bekercompetities even laten voor wat ze zijn — 27 punten krijg je niet zomaar cadeau in de Premier League. Daarvoor moet er geknokt worden. Daarvoor moet je tegengoals vermijden, af en toe een beetje geluk hebben, liefst zo veel mogelijk scoren en hopen dat de enige realistisch overblijvende concurrent af en toe eens een steek laat vallen. Het weekend van 12 maart beantwoordde al die vragen op een positieve manier.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oc04q2esVn_G90sCe7v22Q.jpeg" /><figcaption>Treinrit naar stadion inbegrepen (7 minuten)</figcaption></figure><h4>Brighton dus</h4><p>Het leek wel de goeie ouwe tijd: amper twee weken na een weekendje Londen opnieuw de hort op, nu voor drie dagen. Omdat de aftrap in het Amex Stadion zaterdag om 12u30 gepland was, namen we het zekere voor het onzekere. De Eurostar van 8u52 op vrijdag bood de ideale start. Tijd genoeg om in St. Pancras over te stappen op een Thameslink-trein naar Brighton en kort na de noen lesten we onze reisdorst in de eerste pub die we in het kuststadje tegenkwamen. Aangezien het de rest van de dag nagenoeg de hele tijd regende, hadden we meteen het perfecte excuus om van de ene pub naar het andere restaurant te trekken. En dat deden we dan ook, ondertussen in het gezelschap van <em>quite a few Liverpool mates</em> die ook al waren afgezakt. Geen idee wanneer we in bed kropen maar erg vroeg was het niet.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eQjUnoRbUoxHx2D7b8Qadg.jpeg" /><figcaption>First port of call</figcaption></figure><p>Stipt om 8 uur, ja ja, zaten we aan het ontbijt. Amper een uur later werd “breakfast” voortgezet met een aantal kuipen zwart goud, beter bekend onder de commerciële naam Guinness. De optie om onder een ondertussen stralend lentezonnetje een wandeling langs het strand te maken woog niet op tegen “Pub it is then”. We moesten namelijk ons matchticket nog gaan oppikken. In de pub kwamen we — zonder te willen opscheppen — zowat de ene oude bekende na de andere tegen. Een trend die zich later die dag stelselmatig voortzette. Het was eigenlijk al weer van de match op Old Trafford in oktober 2021 geleden dat ik nog zoveel rode vrienden had gezien. In december was er wel het bezoek aan Milaan geweest, maar dat was al bij al nogal wazig verlopen…</p><h4>Het verschil met Manchester City</h4><p>De match dan. Een uitstekende gelegenheid om het <strong>dubbele </strong>verschil tussen beide titelpretendenten in de verf te zetten. Beide ploegen hadden op deze speeldag een uitmatch bij een ploeg uit de onderste regionen op de planning staan. Dan is het motto nagenoeg altijd: “could be tricky”. Iedereen verwacht een uitoverwinning maar een thuisploeg die een beetje in het nauw zit, kan al wel eens een rare sprong maken. Het was dus opletten geblazen.</p><p>Met Trossard in de basis speelt Brighton verzorgd voetbal, fris van de lever, maar is het nogal onzorgvuldig bij het uitspelen van de kansen. De eerste keer dat met Luis Díaz een Liverpool-speler alleen voor de keeper komt, kan hij de bal binnenkoppen net voordat hij door de doelman bijna onthoofd wordt. De VAR kijkt er naar en doet verder niets, maar het belangrijkste is geschied: Liverpool komt 0–1 voor én Díaz blijkt de schok te hebben overleefd. Verder is het eigenlijk allemaal heel simpel. Liverpool controleert, komt in de tweede helft na een penalty van Salah 0–2 voor en als de thuisploeg tegen het scheiden van de markt toch eens een huizenhoge kans krijgt, staat Alisson Becker pal. Ons Braziliaans sluitstuk kan je soms de stuipen op het lijf jagen als hij met uitvoetballen gigantische risico’s lijkt te nemen. Maar als het op wereldsaves en concentratie tot in de allerlaatste seconde aankomt, staat hij op dezelfde eenzame hoogte als Christus de Verlosser in Rio.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oyJJsF8PJ2vixERwSs4Kqw.jpeg" /><figcaption>Stadionbars ook na de match open (unicum in Premier League)</figcaption></figure><p>The Reds doen dus wat ze moeten doen: winnen. En wat doet Citeh? Dat geraakt twee dagen later op Selhurst Park niet verder dan 0–0 tegen Crystal Palace. Dat is verschil nummer 1. City laat momenteel punten liggen, wij niet. En verschil nummer 2? Dat is het puntenverschil tussen beide clubs. Dat is van 14 punten half januari herleid tot 4 eenheden na het Brighton-weekend. En aangezien wij als achtervolgers nog een inhaalmatch te goed hebben én later dit seizoen nog tegen de huidige koplopers mogen spelen, hebben we alles in eigen handen.</p><p>Vier dagen later, op woensdagavond 16 maart, wint Liverpool die inhaalmatch met 0–2 op Arsenal en nadert het tot op één punt van the Citizens. Nu we even veel matchen gespeeld hebben, durf ik erom wedden dat Peps poepegaatje open en dicht gaat van de zenuwen: GAME ON!</p><p>Wie dem auch sei… we blijven bezig tot eind mei.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nedxHYEPW36XuxPetv4UMA.jpeg" /><figcaption>Lees de kleine lettertjes en probeer maar eens op voorhand te plannen… (screenshot van liverpoolfc.com; alle andere foto’s van eigen telefoon)</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91315b4e977c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/brighton-smaakt-naar-meer-91315b4e977c">Brighton smaakt naar meer.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Spijtig dat het seizoen voorbij is...]]></title>
            <link>https://medium.com/fc-socrates/spijtig-dat-het-seizoen-voorbij-is-ed1712122b82?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed1712122b82</guid>
            <category><![CDATA[fa-cup]]></category>
            <category><![CDATA[english-league-cup]]></category>
            <category><![CDATA[liverpool-fc]]></category>
            <category><![CDATA[european-cup]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Feb 2022 12:12:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-04T19:57:26.680Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Het weekend van 29–30 januari werd er niet gevoetbald in de Premier League. Officieel werd een week rust ingelast zodat ze over het Kanaal ook kunnen zeggen dat ze een soort winterstop houden. Officieus is het Premier League-seizoen toch al voorbij want Manchester City wordt kampioen met een straatlengte voorsprong. Enfin, dat wordt toch gezegd…</em></p><p>Het zit namelijk zo: op 15 januari 2022 beslecht Kevin De Bruyne met een fraaie goal de partij tussen Manchester City en Chelsea. De eindstand is 1–0. In het klassement vergroot City zijn voorsprong op Chelsea tot 13 punten. Liverpool FC heeft de dag erna nog een match tegen Brentford te goed maar telt toch al 14 punten achterstand. Conclusie: het seizoen is voorbij.</p><p>Over and out. Schluss. Finito. Als je er de verzamelde Britse pers op naleest, de <em>pundits </em>in de studio’s van Match of the Day en de specialisten van de verenigde Vlaamse sport- en andere zenders mag geloven, is er geen twijfel mogelijk. Onder leiding van Phenomenal Pep stevent Man. City af op de titel in de Premier League. De opgelopen achterstand maakt Chelsea noch Liverpool nog goed. Geen sprake van. Onmogelijk. Liverpool wint op 16 januari zijn thuismatch tegen Brentford wel (3–0) en verkleint de kloof zo tot 11 punten, maar door de voetbalwaarzeggers wordt dat nog altijd als onoverbrugbaar ingeschat.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/654/1*aCE1JztY6DOHSxfEAcJB4w.png" /><figcaption>“Over and out”, they say (screenshot van website Sports Ilustrated)</figcaption></figure><p>En dan is er een week later Southampton v Manchester City. Een match die eindigt op 1–1. Twee verloren punten voor de ploeg van de alom ongenaakbaar geachte Guardiola. De dag daarna heeft Liverpool het per momenten weliswaar knap lastig op Crystal Palace, maar het wint uiteindelijk wel met 1–3. De <em>Reds </em>verkleinen de achterstand op the <em>Sky Blues </em>zo tot 9 punten. Nog altijd volhardt de verzameling vermaarde verslaggevers in de boosheid: er wordt geen stuiver gegeven voor de kansen van Liverpool op titel nummer 20.</p><h4>… of toch niet? Kanttekening* van een Eeuwige Koptimist.</h4><p>Maar zien de kolossale kenners niets over het hoofd? Zo’n pietluttig detail of twee? Bijvoorbeeld dat Liverpool momenteel een match minder gespeeld heeft dan Man. City. Die inhaalmatch gaat op 23 februari door op Anfield: tegen Leeds United. Voor die wedstrijd betalen <em>the bookies</em> het minste uit voor een Liverpool-overwinning. Voor wie niet af en toe met verstand een gokje waagt: dit betekent dat de <em>Reds </em>favoriet zijn om die match te winnen. Dan verkleint Liverpool met een zege de achterstand op Manchester City tot 6 punten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/855/1*tg-KZ-lz29hnr_-OGeljnA.png" /><figcaption>Drukke februarimaand met oog op titel en drie bekers (screenshot van Liverpolfc.com)</figcaption></figure><p>Tweede detail: tijdens het weekend van 21 april staat de kraker tussen de <em>Citizens </em>en de <em>Liverpudlians </em>op het programma. Stel nu dat Herr Klopp in het Etihad señor Guardiola verschalkt. Dan bedraagt de achterstand van Liverpool nog maar 3 punten. Vraagje voor de kenners: “Gaan jullie dan nog zeggen dat het seizoen voorbij is? Hallo? Ik hoor precies niets…”</p><p><strong>Versterking</strong><br>Voor de Africa Cup of Nations begon, was er in de pers veel te doen over het feit dat Liverpool met Salah en Mané twee van zijn topspitsen ging missen en dat dit het elftal zuur zou kunnen opbreken. Maar kijk, zonder de twee flankaanvallers wonnen hun ploegmaats de twee geplande competitiematchen en schakelden ze onderweg ook Arsenal uit in de halve finales van de League Cup. Komend weekend spelen beide heren in Kameroen nog tegen elkaar in de finale van het Afrikaanse landentoernooi. De FA Cup-match tegen Cardiff City (zie verder) komt voor hen dus een beetje te vroeg, maar niet getreurd: Klopp kan vooraan mogelijk de eerste speelminuten gunnen aan een nieuwe aanwinst.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RpY20LHo61lPAMEAoNvC-w.jpeg" /><figcaption>Onlangs nog vechtend om de bal, nu om een plaats in het elftal: Minamino v Díaz (foto: Liverpoolfc.com)</figcaption></figure><p>Eind januari nam Liverpool namelijk Luis Fernando Díaz Marulanda over van FC Porto. De 25-jarige Colombiaanse winger komt naar Anfield voor een initieel bedrag van £37 miljoen, dat via allerhande clausules nog kan oplopen tot om en bij de £50 miljoen. Zo gaat dat in het moderne voetbal. In ieder geval: als de Amerikaanse eigenaars van Liverpool zo diep in de buidel tasten, wil dat zeggen dat trainer en technische staf hen hebben overtuigd van de waarde die de speler voor de club kan hebben. Gezien zijn leeftijd is hij zeker een optie voor de verre toekomst — de Heilige Drievuldigheid Salah-Mané-Firmino is stilaan de kaap van de 30 gepasseerd — maar ook dit seizoen staat er dus nog heel wat op het spel.</p><h4>Quadrupel quasi onmogelijk?</h4><p>Ik weet niet of het in deze moderne tijden nog politiek correct is om het gewicht van een dame op de voetbalweegschaal te zetten, maar een van de bekendste en meest bovengehaalde gezegden uit het Engelse voetbal luidt: “It ain’t over until the fat lady sings.” Nederlandstalig equivalent: “Aan de meet delen ze de prijzen.” En begin februari zijn we voetbalgewijs nog lang niet aan de eindstreep. Integendeel, naast de titelstrijd is Liverpool FC nog actief op drie andere (beker)fronten: League Cup, FA Cup en European Cup. Dan mag er toch al eens wat water in de mond lopen, niet? Ik overloop kort de drie bekercompetities in de chronologische volgorde waarin de eerstvolgende matchen gespeeld worden.</p><p><strong>FA Cup<br></strong>In ‘s werelds oudste bekercompetitie wordt tijdens het weekend van 5–6 februari de 4de ronde gespeeld en daarin komt Cardiff City op bezoek naar Anfield. In de 3de ronde, thuis tegen Shrewsbury Town, toonde <em>der Jürgen</em> veel respect voor de tegenstander uit League One (zeg maar “derde klasse”) en stelde hij — zoals eerder dit seizoen in de League Cup — een mix op van beloftevolle jongeren en enkele ervaren rotten. Nu komt het huidige nummer 20 uit The Championship (zeg maar “tweede klasse”) op bezoek en als de Reds uit hetzelfde vaatje tappen als in de 3de ronde, moet deze klip gerond worden. <br>We willen en zullen nooit te vroeg victorie kraaien, maar de kansen op het halen van <em>the fifth round of the FA Cup</em> zijn bijzonder levendig en dan is verder alles mogelijk. Ik bedoel maar: als je ook de 5de ronde overleeft, zit je in de kwartfinale. Op dat moment mag je er wel van uitgaan dat de Duitse selectieheer ook hier alle kaarten op tafel gaat gooien. Wembley is dan zo dichtbij, ook de halve finale wordt namelijk daar gespeeld, dat de supporters het elftal bijna naar daar kunnen blazen.</p><p><strong>European Cup</strong><br>Na min of meer met de vingers in de neus de groepsfase van de Champions League te hebben gewonnen, maakt <em>The Travelling Kop</em> zich nu klaar voor een tweede trip op nagenoeg even veel maanden naar Milaan. Na AC Milan in december wacht nu Internazionale in het vermaarde San Siro. Legendarisch Liverpool-manager Bill Shankly noemde de Engelse competitie ooit “our bread and butter” en gelijk had hij (<em>Shanks </em>had <strong>altijd </strong>gelijk). Wel, Europees voetbal is voor een Liverpool-supporter de toespijs waarmee de boterham rijkelijk belegd wordt. En van dat soort boterhammen lusten we wel pap, of wat de lokale restaurants ons ook voorschotelen. Ook hier is nog een lange weg af te leggen, maar reken maar van <em>yes </em>dat menige <em>Kopite </em>al bezig is met routes naar en acccommodatie in St. Petersburg, waar op 28 mei de finale gespeeld wordt. “First things first” natuurlijk en voor ondergetekende is dat een nieuwe treinroute naar Milaan. Verandering van spijs doet eten, niet waar?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*jL6fn4RacVbnA9DN3z-dqg.png" /><figcaption>Afspraak op 28 mei? (screenshot van uefa.com)</figcaption></figure><p><strong>League Cup</strong><br>En dan “Last but not least”: op zondag 27 februari speelt Liverpool FC op Anfield South de finale van de League Cup tegen Chelsea. Voor wie niet kan volgen of voor supporters van minder succesvolle clubs die het nationale stadion minder bezoeken: dat is de bijnaam die de rode helft van Liverpool aan zijn spreekwoordelijke tweede thuis “Wembley” geeft. <br>Chelsea FC dus. Ook nooit makkelijk natuurlijk. Maar ja, als je er nu toch bent, kan je de match net zo goed winnen. Naast het vooruitzicht op een mogelijke 9de overwinning in dit bekertoernooi hopen we eerst dat Eurostar zich niet verplicht ziet onze trein te annuleren. Zo zag ik onlangs nog een trip naar Crystal Palace door mijn neus geboord. De zin om dan verslag uit te brengen vanuit de zetel is zo goed als nihil dus… “fingers crossed”!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/231/1*16ZeMmMt-oD8XwuOk_83Wg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/267/1*DlKMZvyg8hQCLKlqEplDEg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/967/1*r1IvA0Mya2wHbLeSzvAfkw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*nSPz3_ao88NRa_hyws3JsQ.jpeg" /><figcaption>All to play “four”(foto’s respectievelijk van as.com, engage.hospitality.co.uk, This is Anfield.com, liverpoolfc.com)</figcaption></figure><p>*Wat de puntentelling betreft, ga ik er hypothetisch én gemakkelijkheidshalve even vanuit dat zowel Liverpool als City ondertussen al hun wedstrijden winnen, of iedere speeldag toch telkens hetzelfde resultaat behalen. En Chelsea mag dan vanzelfsprekend niet de spreekwoordelijke derde hond worden die met het Premier League-been gaat lopen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed1712122b82" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/fc-socrates/spijtig-dat-het-seizoen-voorbij-is-ed1712122b82">Spijtig dat het seizoen voorbij is...</a> was originally published in <a href="https://medium.com/fc-socrates">FC Socrates</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[La La Love You*]]></title>
            <link>https://medium.com/@Redluna/la-la-love-you-9b12ddd9f638?source=rss-6f60e989ee36------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b12ddd9f638</guid>
            <category><![CDATA[lunatics-fc]]></category>
            <category><![CDATA[jan-huybrechts]]></category>
            <category><![CDATA[easton-cowboys]]></category>
            <category><![CDATA[freedom-through-football]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nico Van Dyck]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 14 Jan 2022 10:02:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-14T10:02:59.093Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Op dinsdag 11 januari hebben we afscheid genomen van Jan Huybrechts, liefhebbende echtgenoot van Fabienne, fantastische papa van Tomas en Emma, zeer geliefde broer van Bert, meer dan gewaardeerd ex-speler van Noorse SV… en voor de rood-geel-groene vrienden uit Ekeren en omstreken: een Lunatic in hart en nieren.</em></p><p>Ongeveer twee jaar geleden kreeg Jan te horen dat de ziekte met de grote K bij hem had toegeslagen. Tot overmaat van ramp volgde het bericht dat de schade al te ver gevorderd was om nog enige kans op genezing te bieden. Dat zo’n nieuws op zijn zachtst uitgedrukt aankomt als een mokerslag, hoeft geen betoog. Uit de talrijke getuigenissen die we van familie en vrienden konden optekenen en de bezoekjes die Lunatics-voetballers en -fietsers af en toe brachten, weten we dat Jan op zijn eigen filosofische manier met het verschrikkelijke verdict omging. Hij deed nog wat hij kon en probeerde nog zoveel mogelijk te genieten, maar op 28 december vorig jaar was het definitief op.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bl1rAPVagj0H2w4EaKFcAA.jpeg" /><figcaption>The Dry One</figcaption></figure><p>Uit eerbetoon aan iemand die letterlijk (gezien zijn gestalte) en figuurlijk (gezien zijn houding op en naast het veld) een van de allergrootste Lunatics was, willen we even terugblikken op zijn carrière bij de Tikkies. We doen daarvoor een beroep op “De Annalen”, het nog grotendeels papieren archief waarin liefhebbers van Lunatics-statistieken sinds 1995 hun hartje kunnen ophalen. Verdere hulp wordt geboden door het eigen visuele geheugen, dat na al die jaren veel minder bezoedeld is dan de langetermijnmemorie. Al kunnen we niet altijd 100% garant staan voor de juistheid van de informatie, maar daarover later meer.</p><h4>Eerste helft</h4><p>Volgens doorgaans goed ingelichte bron werd Jan voor het eerst in de ploeg gedropt op 9 september 1995, uit bij TC Brabo. Hij tekende meteen voor het tweede doelpunt in een 0–2 overwinning en daarmee was de toon gezet. Het bewees ook meteen zijn eigen grote gelijk. Bij zijn kennismaking met Coach Oskaar had hij namelijk gezegd: “Ik ben spits en noem mij maar Snake. Ik lig altijd op de loer, klaar om toe te slaan”. Die uitspraak toonde ook aan dat Jan een kei was in het relativeren. De rest van het seizoen sloeg Snake nog welgeteld vier keer toe, waaronder dan twee doelpunten in een vriendenmatch op een maandagavond tegen een stel kleine zelfstandigen, vlakbij de Hoogmolenbrug. Weer een teken aan de wand: Jan was van alle markten thuis. <br>Bescheiden als hij was, wilde hij niet van bij aanvang in de schijnwerpers staan en liet hij in zijn eerste seizoen vooral aanvallende middenvelder Toppie schitteren. Die sloot het seizoen af als topscorer met dertien stuks. Nadat twee ploegen uit het verbond waren gezet, eindigde Lunatics FC knap vierde. Het zou de perfecte opwarming voor de komende jaren zijn.</p><blockquote>“Ik ben spits en noem mij maar Snake. Ik lig altijd op de loer, klaar om toe te slaan”.</blockquote><p><em>De gloriejaren<br></em>In zijn maidenjaar was Snake dus niet bepaald de meest trefzekere — “Je stond tenminste al op de goeie plek om die kans te missen”, kreeg hij na de match af en toe wel eens met een bemoedigend schouderklopje te horen van de leden van de Technische staf. In het seizoen 96–97 was hij in de vijandelijke rechthoek echter even trefzeker als een door een B-52 gelegd bommentapijt en functioneerde zijn voetbalbrein tegen de snelheid van een MiG-29. Mede dankzij zestien doelpunten van zijn voet, hoofd of gelijk welk lichaamsdeel dat de bal raakte, werd hij niet alleen topscorer, Lunatics FC speelde kampioen voor kleppers als Carlton, Los Incas en het onvermijdelijke Svenska Sport.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZI1G2DZ_aT1tF4y_0a6yQg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oiidr6yRzoibseVFjMQcew.jpeg" /><figcaption>Scoren bij je debuut, topscorer worden in kampioenenseizoen…</figcaption></figure><p>De daaropvolgende seizoenen ging Jan op zijn eigen even ongekunstelde als geniale manier door op het elan. Hij bezat namelijk de gave om de allereenvoudigste kansen de nek om te wringen en de meest onwaarschijnlijke ballen erin te trappen. Zoals de langst dienende kapitein aller tijden der Lunatics al schreef op onze website (http://www.lunaticsfc.net/): “soms te snel voor zijn eigen benen”. Lees: de benen of voeten deden niet altijd wat het hoofd in gedachten had. Dat leidde soms tot hilarische missers, maar net zo goed tot doelpunten die zo mooi waren dat ze tot op heden nog niet na te bootsen zijn, op welke simulator dan ook.</p><p><em>Huzarenstukje op Belgische bodem<br></em>We schrijven 12 september 1998 en Lunatics FC mag op bezoek bij het tot dan nog onbekende <strong>Pimpernel</strong>. Locatie: de volkstuintjes van Merksem. De zon straalt en dat is niet meteen bevorderlijk voor de kruin van ettelijke Lunatics die de vorige avond een uit de hand gelopen partijtje zaalvoetbal in Zandvliet om 3 uur ‘s morgens hebben afgesloten in een bikerskroeg in Putte. Ondanks een rist gekwetsten kan Oskaar toch rekenen op 14 spelers en tot zijn grote vreugde kan hij zijn favoriete spitsenduo opstellen: Mini en Maxi. De iets kleinere Robin en boomlange Jan hadden namelijk een telepathisch vermogen om elkaar te vinden. Dat werd door de niet van enige Liverpool-waanzin gespeende coach vergeleken met het koningskoppel Keegan-Toshack uit de jaren ’70. Veel hoger kan je niet scoren op de ladder der lofbetuigingen.</p><p>Hoewel beiden én ook Toppie die match waanzinnig goed waren, stak Snake er met kop en schouders boven uit. Dankzij o.a. een hattrick van hem boog het genoemde drietal eerst een 2–1 dan 3–2 achterstand om in een 3–5 overwinning. Hoe Jan precies zijn drie goals scoorde, is blijven hangen in de kruidenwolken die vanaf de zijlijn over het veld waaiden. In onze herinnering omzeilde hij voor zijn tweede goal net vanop eigen helft de buitenspelval om alleen op doel af te gaan, niet te struikelen en dan de keeper te omzeilen. En de derde treffer was de kers op de taart. Je hebt Marco Van Basten tegen de USSR, Patje Goots tegen Charleroi en dan is er Jan Huybrechts op Pimpernel. Fe-no-me-naal hoe hij de bal van buiten de 16 overhoeks voorbij de keeper ramde.<br>Maar om eerlijk te zijn en verwijzend naar wat we eerder zeiden over ons visuele geheugen: als Toppie de tweede goal opeist en Robin de derde, dan gaan we dat niet betwisten. Zulke dichterlijke vrijheden horen bij de toen heersende tijdsgeest.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3diw60xDVThDQ9ebdGYGQQ.jpeg" /><figcaption>…én hattrick in een van de absolute referentiematchen. Wie doet beter?</figcaption></figure><p><em>Huzarenstukje op een Engelse akker<br></em>Als we het hebben over de gloriejaren van Lunatics FC, dan denken we niet in het minst aan de talrijke verplaatsingen naar Europese toernooien. Die begonnen trouwens rond de tijd dat Jan zich bij de club had aangesloten. De allereerste keer in Bad Muskau gaf hij nog verstek, maar toen Easton Cowboys ons uitnodigde voor hun toernooi in Shipham was hij van de partij. Over het Kanaal kon er rond die tijd bij wijze van spreken geen <em>subsided tournament</em> zijn, of Snake tekende present. Voor zijn absolute <em>moment de gloire </em>op vreemde bodem keren we terug naar het MayDay-toernooi van de <strong>1-in-12 Club</strong> in Bradford.</p><p>Vergeef ons dat we niet meer precies weten welk jaar het was, maar we durven wel een gokje wagen op 2001. Wat we zeker nog weten, is dat we op zondag de finale speelden tegen een stelletje Engelse <em>Sunday League</em>-eikels waarvan we de naam met opzet vergeten zijn. Broer Bert was meegereisd om de netten schoon te houden en deed dat met verve. De hoofdvogel werd echter nog maar eens afgeschoten door Snake, die de match besliste met een streep vanop 30 meter, los de winkelhaak in. U weet hoe dat gaat met legendarische doelpunten: hoe meer een supporter erover spreekt, hoe waanzinniger die goals worden. Een op een verdediger afgeweken zondagsschot vanop 20 meter groeit zo uit tot een bal die vanop de eigen helft over de keeper werd gelobd, met de hak. Om hier komaf te maken met alle hyperbolen: het was een streep (geen schicht of pegel) vanop 30 meter. De allereerste Europese Lunatics-triomf was zo een feit.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*SAjOkLpaM42AfMmL8xxr6g.png" /><figcaption>Toernooiwinnaar houdt zich bij tumult op de achtergrond.</figcaption></figure><h4>Rust</h4><p>Na de Europese eindzege in de Engelse curry-hoofdstad speelde Jan nog een seizoen of twee mee voor hij te kennen gaf er even mee op te houden. Ging hij zich stilaan concentreren op zijn veteranencarrière bij Noorse? Eisten de Antwerp Giants te veel van zijn tijd op? Waren er professionele of gezinsredenen die hem tot die beslissing noopten? Het zou allemaal kunnen en we konden voor alles begrip opbrengen. Per slot van rekening hadden wel meer spelers al eens een sabbatjaar ingelast. Overigens hadden we rond die tijd — we vinden Jans naam voorlopig een laatste keer terug in de met 5–2 gewonnen thuismatch tegen Patriots (29/11/03) — zelden een tekort aan spelers, integendeel. Een jaartje zonder Snake moest dus wel kunnen.</p><p><em>Voetbalschoenen in vliegtuigstand<br></em>Volgens De Annalen draaide dat sabbatjaar echter uit op een sabbatdecennium, want de volgende keer dat we “Jan H.” genoteerd zien staan, was op 12/10/2013: 0–4 winst op Schoten Park Rangers. Dat is dus bijna tien jaar dat de archivaris bij Lunatics FC op sportief vlak niets te noteren had wat Jan betrof. Voor de penningmeester was dat echter wel het geval, want Jan bleef zowat jaar na jaar trouw zijn lidgeld betalen, soms zelfs twee seizoenen vooruit. “Ik blijf zeker aangesloten, als het echt nodig is om te komen voetballen, geef je maar een seintje.”, meldde hij dan.</p><h4>Tweede helft</h4><p>Bij zijn rentree werd Jan vanzelfsprekend met open armen ontvangen. Niet alleen door de penningmeester, maar vooral ook door de Coach. Die zag zijn kans schoon om de aan de ruime voetbalervaring van Jan gekoppelde polyvalentie volledig ten dienste van de ploeg te gebruiken.</p><p><em>Stroper wordt boswachter.<br></em>Wie jaar en dag in de spits heeft gestaan, kent ook het klappen van de verdedigende zweep en zo zagen de toen toch nog vrij talrijk opdagende supporters Jan al eens postvatten op de positie van voorstopper of linksachter. Ook centraal op het middenveld kwamen zijn elastieken benen uitstekend van pas om doorsteekballen te onderscheppen. Voor zover we kunnen nagaan, werd hij in de tweede helft van zijn rood-groen-gele carrière zelfs ook eens tussen de palen gezet (20/9/14 op Voorced, 3–4 gewonnen). Het was een berekende gok van de Coach, want de wedstrijd werd gespeeld in Wijnegem. Dat was net ver genoeg van de luchthaven van Deurne, zodat Jan in doel niet afgeleid zou worden door opstijgende of landende vliegtuigen. We herinnerden ons namelijk zo’n anekdote uit zijn Noorse-tijd.</p><blockquote>Jan bleef zowat jaar na jaar trouw zijn lidgeld betalen, soms zelfs twee seizoenen vooruit.</blockquote><p>Misschien was Snake wel liever fulltimeaanvaller gebleven, maar ondertussen liep er bij Lunatics FC toch ook al een jaar of tien een zekere Kennedy Onyancha rond en qua doeltreffendheid kent die in de hele Lunatics-geschiedenis zijn gelijke niet. Snake staat trouwens ook nog altijd in de top 10 aller Lunatics-goalgetters, beter bekend als Le Trophée Teuniatinski, maar dat terzijde.</p><p>Jan speelde zijn laatste officiële match voor Lunatics FC op 25 maart 2017, uit bij De Kauwe. Dat we daar 4–1 verloren is uiteraard relatief.</p><h4>Derde helft</h4><p>Voor wie deze breed uitgesponnen lofbetuiging te lang vindt om te lezen, vat ik “Jan Huybrechts als Lunatic” graag als volgt samen: hij speelde zonder morren op de plek waar hij werd opgesteld, gaf altijd alles, zaagde zo goed als nooit tegen scheids, ploegmaats of tegenstander, dronk zijn pint en was doorgaans goed gezind. Kortom: absoluut <em>ne crème van ne gast</em>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fcpMnEA13eY1826b5WXg4w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4dT-PJgrGY6M7xHblvueQg.jpeg" /><figcaption>In actie op het Lunatics-toernooi 2015 (foto’s copyright Nadia Denys)</figcaption></figure><p>*Eindredacteur kopt voorzet van Robin binnen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b12ddd9f638" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>