<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Çağatay Soylu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Çağatay Soylu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Revisionist?source=rss-f586f8f47033------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Gm0Bnl9DvFOeMIBe.jpeg</url>
            <title>Stories by Çağatay Soylu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Revisionist?source=rss-f586f8f47033------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 10:49:40 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Revisionist/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[BİR AMERİKAN RÜYASI: HYPOCRISY VOL1]]></title>
            <link>https://medium.com/@Revisionist/bi%CC%87r-ameri%CC%87kan-r%C3%BCyasi-hypocrisy-vol1-1f41ad4b93e0?source=rss-f586f8f47033------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1f41ad4b93e0</guid>
            <category><![CDATA[hypocrisy]]></category>
            <category><![CDATA[democracy]]></category>
            <category><![CDATA[siyasal-tarih]]></category>
            <category><![CDATA[hipokrisi]]></category>
            <category><![CDATA[demokrasi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağatay Soylu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Jan 2017 19:46:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-18T22:11:08.458Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aslında tüm dünyanın içini kemiren bir problemi, Amerikan rüyası üzerinden anlatacağım, paranın ve gücün politikayı, toplumsal düzeni ve günlük yaşamı nasıl şekillendirdiğini, küresel anlamda yol açtığı problemleri ve bu problemlere çözüm olacak fikirlerin üstüne durmak istiyorum.</p><p>Ama önce sıkmadan geçmişe gitmek istiyorum, yazımın birinci bölümünü tarihsel bağlamda ele alacağım. Çünkü bahsi geçen konu bu temel üzerinden şekillenecek. Bu açıdan bize bugün para ve güçle özünden saptırılarak dayatılmaya çalışılan adını <strong><em>hypocrisy</em></strong> koyduğum bu düzeni değil önce <strong><em>demokrasi</em></strong><em>yi</em> ve temelinde yatan fikirleri tarih süzgecinden geçirerek anlatmak istiyorum. Aslında birçoğunuza en iyi siyasal örgütlenme nedir? Devletin varlığı bir zorunluluk mudur? Siyasal otoriteye itaat nasıl meşrulaştırılabilir? sorularını sorsak sanırım demokrasi cevabını alırız. Bu sorular bizi genelde Antik Yunan’ a özelde ise siyaset felsefesinin doktoru Sokrates&#39; e götürür. Çünkü tarihsel bağlamda siyasal teoriler belli bir sosyal, ekonomik ve kurumsal çevre içerisinde doğmuş, çoğunlukla bu çevrenin <br>içinde barındırdığı sorunlara cevap arayışı olarak ortaya atılmıştır. İçinde yaşadığımız <br>çevre bizim sorunlarımızın niteliğini büyük oranda etkilediği gibi bizim bu sorunlara <br>çözüm geliştirme yolundaki çalışmalarımızıda büyük oranda etkilemektedir. Bu yüzden eski yunan şehir devletlerinde karşılaşılan problemler ile ortaçağın feodal düzeninde karşılaşılan sorunlar yada günümüz post-endüstriyel dünyasında karşılaşılan sorunlar ve bunlara getirilen çözümler haliyle aynı olmayacaktır. Haliyle her ne kadar sorunlar ve çözüm önerileri aynı olmasada genel olarak odak noktası bu sorunlara çözüm üretecek politikaları üretecek ideal bir devlet düzeninin nasıl olması gerektiğidir. Ancak, hemen belirtmeliyim ki, farklı dönemlerde yaşanan sorunlar ve bunlara önerilen çözümler mutlak olarak birbirinden farklı gözükseler de, aslında arada hem o kadar büyük bir uçurum yok hemde karşılaştırılamaz değil. Aslında David Hume’ un bu duruma getirdiği açıklama olayı çok güzel özetliyor.</p><blockquote>İnsan türü tüm zamanlarda ve mekânlarda öylesine aynıdır ki, bu özellik nedeniyle tarih bize yeni ya da yabancı hiçbir şey hakkında bilgi vermez. Onun başlıca yararı ise bize insan doğasını birçok koşul ve durumda göstererek ve böylece gözlemlerimizi oluşturacağımız materyali sağlayarak ve bizi insan davranışının düzenli işleyişine aşina hale getirerek insan doğasının daimi ve evrensel ilkelerini keşfetmemize imkân tanımasıdır…</blockquote><p>Ama cevap aradığımız bu soruları tarihsel bir düzlem içinde yinelediğimizde siyasal dünyamızı 4 farklı dönemin şekillendirdiğini görürüz. Cevap aranmaya başlanmasından günümüze geçen dönem içinde, kabaca dört farklı sosyo-ekonomik, siyasal, kurumsal çevreden (tarihsel bağlamdan) bahsetmek mümkündür.</p><p><strong>1- Antik dünyanın polis (site-devleti) düzeni,</strong></p><p><strong>2- Orta Çağ’ ın feodal yapısı,</strong></p><p><strong>3- Modern dönemin ulus-devleti ve</strong></p><p><strong>4- Post-Endüstriyel dönemin ulus-devletlerin sınırlarını belirsizleştiren küyerel (glocal) çağ</strong></p><p>Önce antik yunandan başlayalım. Antik Çağ, eski Yunan filozofu Sokrates’in felsefeyi göklerden yeryüzüne indirmesiyle, bir diğer ifadeyle, metafizik konulardan insana ve onun toplumsal hayatına ilişkin meselelere yönlendirmesiyle başlayıp yaklaşık olarak M.S. V. Yüzyıl’da Roma İmparatorluğu’ nun yıkılmasına kadar geçen dönemdir. Bu döneme damgasını vuran iki medeniyet Yunan ve Roma medeniyetleridir. Antik Çağ düşüncesine yön veren Sokrates, Platon ve Aristoteles gibi düşünürlerin içinde yaşadıkları sosyo-ekonomik çevre polis (site-devleti) düzenidir. Nüfusları milyonları bulan günümüz ulus-devletlerinden farklı olarak polisler nüfusları birkaç binden birkaç yüz bine değişen görece küçük siyasal topluluklardı. Kendi kendine yeterliğe büyük önem veren polisler köleci ekonomik düzene sahiptiler. Bu topluluklarda siyasal kararların alınmasına katılım, yani vatandaşlık, erkeklerle sınırlanmıştı. Toplumun yarısını oluşturan kadınlar vatandaşlık haklarından yoksundular. Aslında kadınlar tarihin her döneminde olduğu gibi antik dünyada da kamusala, siyasala etki ediyorlardı. Ancak antik dünyada bu dolaylı bir etki biçimindeydi. Bu arada Antik Çağ’ın siyasi düşüncesine damgasını vuran temanın “erdem siyaseti” olduğunuda belirtmeden geçmemem gerekir. Antik düşünürlere göre insan, doğası gereği toplumsal bir varlıktır. İnsan kendi kendine yeter bir varlık değildir. Aristoteles’in deyişiyle toplum dışında yaşayabilmesi için bir varlığın ya bir tanrı ya da bir canavar olması gerekir. İnsanlar gerek üreme gibi biyolojik gerekse de sevgi, aşk gibi psikolojik etkenlerle toplum halinde yaşamaya doğal olarak meyillidirler. Bu nedenle toplum rasyonel bir hesaplamanın sonucu olarak icat edilmiş, kurulmuş bir varlık değildir. Toplum bir sözleşmenin, bir kurgunun değil; doğanın ürünüdür. Doğada parçaları birbiri ile uyum içinde çalışan organik ve hiyerarşik bir düzen vardır. Doğada çatışma değil uyum hüküm sürer. Toplum da doğanın bir eseri olarak uyumlu olmalıdır. Bu noktada antik yunanın devlete ve siyasete dair bakışı da ortaya çıkmaktadır. Bireyi doğal olarak sosyal, dolayısıyla, toplumu da doğal bir varlık olarak gören antik düşünürler siyaset felsefesine de toplum halinde yaşayan bireylerin kolektif hayatını düzenleme, var olan toplumsal çatışmaları ortadan kaldırıp kozmosta var olan uyumu poliste de tesis etme görevini yüklemişlerdir. Bu idealin yakalanabilmesi bireyin kendisi ve çevresi ile barışık ve uyum içinde olması, bir başka anlatımla, erdemli bir hayat sürmesi ile mümkün olacaktır. Bireyin erdemli bir hayat sürmesinin toplum açısından taşıdığı büyük önem düşünüldüğünde, bireyin ahlaki yönelimi bireyin kendi tercihlerine terk edilemeyecek kadar önemli bir konu haline gelir. Yani devletin ve siyasetin rolü, kendi başına sahip olduğu akıl sayesinde doğru yaşamın ne olduğunu bulamayıp birbiriyle çatışmaya düşen bireylerin ahlaki olgunluklarını eğitim ve yasalar yolu ile sağlamak ve bireysel ve toplumsal düzeylerde mutluluğu tesis etmektir. Bu çerçevede antik dünyada, ahlak ve siyasetin iç içe geçmiş olduğunu söyleyebiliriz. Etik, mutluluğa giden yolun nereden geçmekte olduğunu tespit ederken, siyaset de bu yolun taşlarını sermekteydi.</p><p>İkinci dönem olarak ortaçağ M.S. V. Yüzyıl’dan yaklaşık olarak XVI. Yüzyıl’a değin geçen dönemi kapsamaktadır. Bu dönemin sosyoekonomik, siyasal ve kurumsal yapısına ilişkin ilk söylenmesi gereken şey, Roma imparatorluğu’ nun yıkılmasının ardından yaklaşık olarak XII. Yüzyıl’a değin Avrupa’da merkezi bir siyasi otoritenin olmadığıdır. Bu dönemde seküler otoritenin bıraktığı boşluğu dolduracak olan Katolik Kilisesi’dir. Ekonomik olarak da Roma’nın tüm Akdeniz havzasını gerek yollar ve köprülerle altyapısal olarak gerekse de “Jus Gentium” adlı hukuk sistemiyle hukuksal olarak birleştirmesi neticesinde doğan parlak ticari hayatın yerini özellikle VIII. Yüzyıl’dan itibaren içe kapalı, kendi kendine yeter ekonomik üretimin hâkim olduğu feodal dönemin aldığını söylemeliyim. Antik Çağ’da evrenin sırları, insanın bu evrendeki konumu, mutluluğa giden yol ve onun toplum içerisinde nasıl gerçekleştirileceğine dair tüm sorular felsefe ile cevaplanmaya çalışılıyordu. Orta Çağ Avrupa’sında ise hayatın her alanına hükmeden yeni olgu tek tanrılı bir din olarak Hıristiyanlıktır. Bu yeni olgu bağlamında düşünürlerin verdiği tepkiyi iki farklı dönemde ele alabiliriz: Erken Orta Çağlar ve Geç Orta Çağlar. Erken Orta Çağlar V. Yüzyıl civarından başlayıp en azından XII. Yüzyıla değin devam eden dönemi kapsar. Bu dönemdeki temel düşünüş, insanın aklına gelebilecek tüm soruların cevaplarının İncil’de mevcut olduğu yönündedir. Yapılması gereken onun doğru anlaşılmasıdır. Bu nedenle felsefe antik çağda sahip olduğu tahtını Orta Çağ’da teolojiye bırakmıştır. Genel olarak bu dönemde aklın imana feda edildiğini söylemek yanlış olmayacaktır. <strong>Hıristiyan dünyada bunlar olup biterken, öte yandan Müslüman dünyada akıl ve vahyin uyumlaştırılması X. Yüzyıla kadar geri götürülebilecek biçimde devam etmekteydi. İbn-i Sina, Farabi, İbn-i Rüşd gibi İslam filozofları antik Yunan düşüncesinin klasiklerini okuyor, onlarla İslam arasında karşıtlık değil uyum olduğunu ileri sürüyordu. Nitekim, XII. Yüzyıl’da Avrupa’da antik Yunan felsefesi yeniden keşfedilirken bunda Kuzey Afrika ve İspanya’daki Endülüs İslam Devleti’yle ve Orta Çağ İslam düşünürlerinin eserleriyle olan temas etkili olmuştur. Bu çerçevede gerek İslam düşünürlerinin felsefe ve dini bir araya getirmedeki orijinal yaklaşımlarını gerekse de bunun Hıristiyan düşünce dünyasına olan yansımalarını görmek imkansız değildir.</strong></p><p>Siyasal düşünceler tarihi çalışmasında modern dönem yaklaşık olarak XVI. <br>Yüzyıl ile başlatılır. Bu dönemin sosyo-ekonomik, siyasal ve kurumsal çevresine, bir başka deyişle, tarihsel bağlamına ilişkin en önemli gelişme merkezi devletin ortaya çıkmış olmasıdır. Orta Çağlar boyunca seküler alanda siyasal yapılanma lordlar ve vassaller arasında gevşek bir hiyerarşi ilişkisi şeklinde belirlenmişti. Bu yapının modern dönemde çözülmesinde en azından şu üç faktörün etkili olduğu söylenebilir: Birincisi, ticaretin canlanmaya başlaması neticesinde yaratılan zenginlik ve bunun büyük bir bürokrasi ve ordu beslemeye izin vermesi, ikincisi matbaanın icadı ile birlikte yazılı <br>iletişimin gelişmesi ve homojen bir ulus yaratma imkânının doğması, üçüncüsü askeri alandaki gelişmelerle belli bir coğrafyadaki en güçlü lordun diğer asiller üzerindeki gücünü pekiştirip onları siyasal bir güç olmaktan çıkarması. Böylece Avrupa’da yüzlerce küçük prenslik yerini büyük merkezi devletlere bırakmaya başlamıştır. Bu dönemin baskın ekonomi anlayışı da merkezi devletin ekonomik imkânlarını rakiplerinin pahasına geliştirmeyi amaçlayan, ticareti daima satanın kazançlı olup alanın kaybettiği tek taraflı bir ilişki olarak gören “merkantilizm” anlayışıdır. Metot bağlamında modern dönem bilimsel anlayışın yükselişe geçtiği bir dönem olmuştur. Bacon, Descartes, Kopernik ve Newton gibi bilim insanları, Orta Çağ’ın sorgulamayı ve gözlemi reddeden dogmatik akıl yürütme biçimini reddedip gözlemi ve deneyi öne çıkarmışlardır. Örneğin bu dönemde, Orta Çağ’lar boyunca Avrupa’da bir dogma haline gelmiş olan ve Aristoteles, Ptolemy ve Hıristiyan teolojisini birleştiren Hıristiyan kozmolojisi yıkılmıştır. Aristotelesçi Hıristiyan kozmolojisi dünyayı evrenin merkezine yerleştiren ve her şeyin doğasındaki nihai amaca doğru hareket ettiğini ileri süren bir evren anlayışına sahiptir. Modern dönemde Hıristiyan kozmolojisinin yerine güneşin merkeze konduğu ve varlıkların Tanrısal, aşkın bir erekle değil, fizik kanunlarına göre mekanik bir şekilde hareket ettiği yeni bir evren anlayışı konmuştur. Bu dönem insan aklının doğal ve sosyal olayları bilimsel yollarla anlamaya muktedir olduğuna yönelik bir inanç tarafından şekillenir. Modern zamanların siyasal teorilerine baktığımızda onların Antik ve Orta Çağ siyasal teorilerinden önemli açılardan farklılaştığını görürüz. İlk olarak, Machiavelli’nin düşüncesinde görüldüğü gibi özel hayatımızda davranışlarımıza yön veren ahlak kuralları ile siyasal alanda davranışımıza yön veren kuralların birbirinden koparılması, bir başka ifadeyle, siyaset ile ahlakın bir arada olmasına son verilmesi söz konusudur. Siyaset, örneğin hayatta kalmak, mülkiyetini korumak gibi daha dünyevi, daha acil ihtiyaçların karşılanmasının bir aracı olmalıydı. Hobbes’ un ifadesiyle, mutluluk (felicity) erdemli yaşamakla değil, “Bir kişinin farklı zamanlarda arzu duyduğu şeyleri elde etmede sürekli başarılı olması, yani, sürekli gönenç, . . .” ile mümkündür. Bu arada belşrtmek isterim Hobbes&#39; un bu sözlerini okudukça aklıma hep Al Bano Carrisi’ nin Felicita şatkısı gelmiştir ☺ Neyse konuyu fazla dağıtmayalım,bu mutluluğu sağlamada devletin rolü, bize erdemleri öğretmek değil, bizim canımızı, malımızı tecavüzlerden <br>korumaktır. Erken modern zamanlarda hâkim olan bu düşünceyi Machiavelli, Hobbes ve Locke’un düşüncelerinde izleyebiliriz. Modern zamanların insan aklına bu sonsuz güvenine dayalı toplumsal mühendislik projeleri eleştirisiz kalmamıştır. Tarihsel bağlamda yine merkezi ulus- devletlerin güçlü olduğu ancak ekonomik alanda merkantilist bakış açısı gibi tek taraflı kazanımları değil karşılıklı çıkara vurgu yapan kapitalist bakış açısının yükselişte olduğu bir ortamda neo-modern düşünürlerin insan aklına duyulan modern güveni sorgulamasına şahit oluyoruz. David Hume, Adam Smith, Edmund Burke ve Immanuel Kant gibi düşünürler bu düşünce akımının başını çekeceklerdir. Onlar soyut akla dayalı olarak farazi sözleşmeler temelinde toplumlar, devletler kurulması, haklar icat edilmesi fikrine insanların gerçekte var olan haklarının ve özgürlüklerinin tehlikeye atıldığı düşüncesi ile karşı çıkmışlardır. Fakat onların modern dönem düşünürlerle teorik içerik açısından bir ortak noktası, siyasete bireyleri özgür bırakmak, adaletsizlikleri engellemek dışında onları ahlaklı, erdemli kılmak gibi roller atfetmemeleridir.</p><p>Son olarak Post-endüstriyel (postmodern) dönemden bahsetmek istiyorum. Postmodern dünyanın sosyo-ekonomik, siyasal, kurumsal çevresinin temel özellikleri nelerdir? Modern ve neo-modern dönemlerin merkezi ulus-devlet yapısının bu dönemde eşzamanlı daha fazla yerelleşme ve küreselleşme baskısı altında eski paradigmatik özelliklerini kaybetmeye başladığını söyleyebiliriz. Bu yeni dönemde ülkelerin coğrafi sınırları ile onların etnik aidiyetlerinin birebir örtüşmediği kabul edilmiştir. Yani, devletlerin homojen, tek bir ulusları yoktur. Dünya üzerindeki hemen hemen tüm devletler etnik açıdan çoğulcu bir yapıya sahiptirler. Bu gerçeğin gittikçe daha fazla kabul edilmesiyle merkezi devletin otoritesi de gittikçe daha fazla miktarda yerel <br>birimlere devredilmektedir. Öte yandan, iletişim, ulaşım alanındaki devrimler, insanların, malların ve hizmetlerin ve finansal varlıkların gittikçe artan oranlarda küresel çapta dolaşmasına yol açmıştır. Artık ülkeler eskiden olduğu gibi bu varlıkların ülkelerine giriş çıkışını kolayca kısıtlayıp, kontrol edememektedirler. Bunun yanı sıra ülkeler, pazarlarını, emek güçlerini, sermayelerini birleştirmenin getireceği ölçek ekonomisinden faydalanmak üzere de bölgesel birlikler oluşturmakta, egemenliklerinden gönüllü olarak taviz vermektedirler. İşte bu süreci küyerelleşme (glocalization) olarak isimlendirebiliriz. Bu yeni dönemin metoduna ilişkin söyleyebileceğimiz şey onun sadece tek bir “meşru” metot olduğu yönündeki iddiayı reddettiğidir. Neo-modernlere benzer ama onlardan daha radikal bir şekilde postmodernler insan aklının kesinlik içeren bilgiye ulaşabileceği fikrini reddetmişlerdir. Post-modernlere göre bilimsel bilgi mevcut bilgi birikimine bilimsel yöntemle elde edilen yeni bilginin eklenmesiyle sürekli gelişen, ilerleyen bir şey değildir. Bilgi, Thomas Kuhn’un Bilimsel Devrimlerin Yapısı adlı eserinde belirttiği üzere, devrimsel bir süreç içerisinde eski paradigmanın yerini yeni <br>bir paradigmanın aldığı paradigmatik kayma (paradigm shift) ile değişir. Postmodernler teorik olarak insan aklına modern dönemde atfedilen yüce değeri sorgulamakta, aklın gücüne dayanarak yapılmaya çalışılanların insanlara huzur getirmediği tespitini yapmaktadırlar. Friedrich Nietzsche, antik dünyanın kendine güvenen, kendi doğrularını kendisi oluşturan, doğanın ve toplumsal hayatın ortaya çıkardığı engellere meydan okuyan insanın yerine Sokrates’in akıl temelinde her şeyi sorgulayan ama yıktığı şeylerin yerine yeni yanılsamalardan başka bir şey koyamayan rasyonel insanı, Hıristiyanlığın ise baş eğmeyi erdem olarak gören imanlı <br>insanı koyduğunu düşünür. Antik dünyada insanın sahip olduğu ahlak anlayışı “efendi ahlakı” iken bu yeni ahlak “köle ahlakı”dır. Moderniteyle insanın sorunu bitmiş değildir. İnsan aklı/bilimi imanın yerine koyarak köle ahlakından kurtulamamıştır. Akıl/bilim dinin altını oymuştur ama o kendi kendisini de sorgulayarak zayıflatmaktadır. Yapılması gereken akla dayanmak değil, irade gücüne sahip olmaktır. Ancak iradenin takip edeceği şey soyut akıl veya Hıristiyan ahlakı olmayacak, belki de Devlet’te Thrasymachus’un dediği gibi güçlünün kendi işine gelecek şekilde koyacağı kurallar olacaktır. Nietzsche’ye paralel bir şekilde, Sigmund Freud da bilinç dışının insan eylemlerini şekillendirmedeki etkisini göstererek modern dönemlerin kendini ve çevresini akıl temelinde kontrol eden rasyonel insan fikrini sorgulamıştır. Böylece, demokrasi fikrinin doğdupu günden bu yana onun ilerlediği tarşh çizgisini beyimlemiş oldum. Yazının ikinci kısmı bu tarih çizgisine paralel demokrasinin tıkandığı noktaları irdeleyeceğim. Üçüncü bölümde ise en önemli konuyu tartışmaya açacağım. Tıkanmış, iktadarın gücünü elinde tutmak için kullanılmış <strong><em>demokrasi görünümlü hypocrisy’ </em></strong>i anlatıyor olacağım.</p><p>Allaha emanet olun. Sevgi ve saygıyla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1f41ad4b93e0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eski Rejim ve Devrim: Yeni Türkiye mi?]]></title>
            <link>https://medium.com/@Revisionist/eski-rejim-ve-devrim-yeni-turkiye-mi-52f1cef93b1a?source=rss-f586f8f47033------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/52f1cef93b1a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çağatay Soylu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 28 Aug 2014 17:46:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-03-11T00:07:34.258Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Türkiye’ de devrim, baştan yazabileceğiniz bir yazgı değildir. Türkiye’ de devrim sancılıdır, toplumsal mühendislik gerektirir. Devrim’ i Atatürk’ ün yaptıklarıyla anlatmayı düşünmüyorum ama Türkiye’ nin bu yeni durumunu da geçmişten hiçbir şey taşımadan anlatmak mümkün değil. Atatürk aslında bizim şu anda bile üstüne koyamayacağımız bir çağdaş anlayışla Yeni Türkiye’ yi tarif etmiş ve tesis etmiştir. 12 Ocak 1921 yılında meclis konuşmasında bu tesisin temel şifrelerini ve eksenini şöyle çizmiş ” Biz hayatını, istiklalini kurtarmak için çalışan emekçileriz. Kurtulmak, yaşamak için çalışan ve çalışmaya mecbur olan bir halkız! Bundan dolayı her birimizin hakkı vardır. Yetkisi vardır. Fakat çalışmak suretiyle bir hak elde ederiz. Yoksa arka üstü yatmak ve hayatını çalışmadan geçirmek isteyen insanların bizim toplumumuzda yeri yoktur, hakkı yoktur! O halde söyleyiniz Efendiler! <strong><em>halkçılık</em></strong>, toplumsal düzenini emeğine, hukukuna dayandırmak isteyen bir toplumsal doktirindir . Efendiler! Biz bu hakkımızı korumak, bağımsızlığımızı güven altında bulundurabilmek için genel kurulumuzca, milletçe bizi mahvetmek isteyen Emperyalizme karşı ve bizi yutmak isteyen kapitalizme karşı milletçe mücadeleyi uygun gören bir doktirini takip eden insanlarız.” O günün şartları kadar ağır olmasada günümüzde zayıf yada yükselmeye hevesli her devlet gibi emperyal güçlerin hedefindeyiz. Ve bütün gücümüzle hala bu emperyal güçlerin kıskacından kurtulmak için çalışıyoruz. Aslında yeni bir Türkiye dizayn etmek için yeni heveslere yeni doktrinlere ihtiyacımız yok. Yeni Türkiye diye bize yutturulan aslında hep bu edilgenlik, hep bu bulutların üzerine gönderme yapma motivasyonu adına yapılmış bir tasvirden öte değil bence. Sorsanız o yeni Türkiye diyenlere size anlatcaakları, kafalarında dizayn edilmiş, düşünülmüş hiçbir şey yoktur aslında. Cumhurbaşkanı seçilen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, siyasi kurmayları ve kabine üyeleri her açıklamalarında bu kavramı kullanıyor. Erdoğan destekçileri köşelerini yeni Türkiye övgülerine ayırarak, okurlarına eskisinin neyse ki geride kaldığını ve onu destekleyenlerin kaybettiğini hatırlatıyor. Peki bu “Yeni Türkiye” tam olarak ne anlama geliyor? Söylemesi güç, çünkü çoğunlukla belirsiz bir anlatıya dayanıyor. Bize sadece yeni Türkiye’de “demokrasi”nin tahkim edildiği ve askeri darbe ve müdahalelerin ilelebet tarihe gömüldüğü söyleniyor. Bu elbette iyi bir haber. Ama aynı zamanda demokrasinin büyük ölçüde sadece sandıktan ibaret olduğu da söyleniyor. Tabiki Erdoğan ve destekçilerinin sandığa duyduğu bu hürmetin anlaşılabilir bir nedeni var: Türkiye’nin en geniş seçmen bloğunu onlar oluşturuyor ama halk sadece sandıktan ibaret değil aslında zaten Yeni Türkiye ilk olarak burada tökezliyor. Herşeyi bir yana bıraksak halkı sadece sandıkta seçimini yapan sadece sandıkta irasdesini ortaya koyan bireyler yapsak bile Yeni Türkiye gerçekten Erdoğan’ ın balkonlarda yaptığı konuşmalarda ki gibi toplumun diğer tüm kesimlerinin de kendilerini ait hissedecekleri çoğulcu bir toplum mu olacak yoksa eskiden kendini Kemalist sananların yaptıklarına benzer bir tatikle muhafazar kesimin hegemonyasına mı evşirecek? Bunun cevabını vermek güç değil tabi ki! Bizim Yeni Türkiye’ den anladığımız yukarıda Atatürk’ ün söylediği anlayıştan uzak, yeni bir dizaynla geçmişte kendini Kemalist sayanların tersine bir toplum dizaynının arkasına gizlenerek oluşturulmuş aynı düzenin devamından başka birşey değil aslında. Sadece aktörleri ve toplumun öncülük eden kısmı farklı. Bu Yeni Türkiye dediğimiz şey aslında Eski Türkiye yani; çoğunlukçu bir halk egemenliği. Buda demek oluyor ki çoğulcu olacak, toplumsal düzenini halkın emeğine ve hukukuna dayandıracak, onun eksenindede bağımsızlığımızı güven altında bulundurabilmek için emperyal güçlerle mücadele edecek, bununla birlikte kalkınıp toplumunu refaha ulaştıracak, üretecek, ürettiğini vergiye dönüştürecek bir Türkiye modeli hala bize çok uzak!</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=52f1cef93b1a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>