<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by SevimliSevim on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by SevimliSevim on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@Siimli?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*b9zP2Fr2o0we2wY1zdLTzw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by SevimliSevim on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@Siimli?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 02:17:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@Siimli/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Acemi Anne Günlükleri | Bebeğimle ilk karşılaşmamız]]></title>
            <link>https://medium.com/@Siimli/acemi-anne-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-bebe%C4%9Fimle-ilk-kar%C5%9F%C4%B1la%C5%9Fmam%C4%B1z-768c9535ca43?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/768c9535ca43</guid>
            <category><![CDATA[hamilelik]]></category>
            <category><![CDATA[9ay]]></category>
            <category><![CDATA[gebelik]]></category>
            <category><![CDATA[annelik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SevimliSevim]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Feb 2018 18:37:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-21T22:06:52.769Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZrdeV3-nLqlN7If0M6_9MA@2x.jpeg" /></figure><p><strong>Acemi Anne Günlükleri | Bebeğimle ilk karşılaşmamız</strong></p><p>Uzun bir normal doğum serüvenimden sonra doktorlar acilen sezeryana almak zorunda kaldı beni. İçime sürekli etonox çekmekten kafam olmuş bir duman, yarı ayık yarı baygın haldeydim. Gözlerimi bir açtım ameliyathaneye gidiyorum, sonra bir daha açtım gözlerimi eşim yanımda ellerimi tutuyor, bebeğim doğmuş. Bir baktım saçlar simsiyah. Verdiğim tepki “aşkım saçları siyah mı?”. E ana baba sarışın olunca verdiğim tepki o kafayla ancak bu oluyor😂</p><p>Kafamı yana çeviriyorum bebişimi izliyorum ama okadar uykum var ki gözlerimi zor açık tutuyordum. Birde zaten dönüyor aman dünya başım dumaaan modundaydım. Uzun bir dikiş işleminden sonra beni bebek bakım odasına aldılar. Bebeğimle ilk defa ten tene geldiğimiz yere gittik daha doğrusu taşındık, bebeğimi ilk defa o odada emzirdim. Minnak yavrum anne karnında öğrendiği emzirme reflexini gerçek hayatta hızlıca gerçekleştirip başarıya kavuştu.</p><p>Hastane odamızda çekirdek aile olarak geçirdiğimiz ilk gecemiz… Bir önceki gece doğumdan dolayı uykusuzduk ve bebişle ilk gecemizde bizi bu durum baya bir zorladı. Bebek sürekli ağlıyordu ve ben meme ucunu bebişimin ağzına sokmama rağmen bebişim memeyi almayı reddedip ağlamaya devam ediyordu. Ne ben ne eşim ilk başta bebeğin memeyi tutup emmesine yardımcı olacak tutuşları bilmiyorduk. Gece saat bilmem kaç olmuş ben sürekli bebek hemşiresini çağırıyordum ve hemşire pıt diye bebeğin emmesini sağlıyordu. Kendimi aşırı çaresiz hissetmiştim. Hiç bir işe yaramıyor gibi. Parantez arası bilgi: her ne kadar bu satırlardan haberi olmasada o gece her çağrı butonuna bastığımda yüzünü ekşitmeden sabırla gelen yardımlarını esirgemeyen hemşireye çok teşekkür ederim. Neyse dönelim hastanedeki ilk sabahımıza.</p><p>Annelerin gelmesini ve bebeğe bakmasını dört gözle bekledik, eşimle böylece ikimizde birazda olsa uyuyup dinlenebilecektik. Beklediğimiz gibi olmadı durum çünkü gözümüzü bebeğimizden ayıramadık. Masum masum uyuyordu yanımızda, ağlıyordu benim sizden başka kimsem yok dercesine yardım edin ben açım dercesine. Her beslenme zamanında birbirimize uzun uzun sevdalılar gibi bakıyorduk. Her detayını inceleme fırsatı buluyordum. İlk başta kendime benzettiğim oğlumun her emzirişte aslında ne kadar babasına benzediğini keşfediyordum. Gözleri, kaşları, kulakları hatta serçe parmağındaki o kıvrım bile aynı babasınınkiydi.</p><p>Gün geçtikçe her bir huyunu öğreniyordum. Acıktığında memeyi arayış şekli bir tavuğun toprakta karınca araması gibiydi. Bazende Azer Bülbül’ün elinde mikrofonu sallayışına şekilde benzer kafasını sallıyordu.</p><p>Dikişlerimden dolayı bebişle başlarda çok ilgilenemedim. Sadece emzirdim ve bıraktım. Günlerce altını değiştiremedim be! Bu durum çok zoruma gitmişti.</p><p>Bu satırlardan daha fazla yazmak isterdim ama 2 gündür bebeğin sürekli ağlamasıyla yazım bölündü. Ancak şimdi toparlayabildim. Neyse size iyi okumalar, ben kaçtım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=768c9535ca43" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hamilelik Günlüğüm | Hastane çantası pardon benimki hastane bavulu…]]></title>
            <link>https://medium.com/@Siimli/hamilelik-g%C3%BCnl%C3%BC%C4%9F%C3%BCm-hastane-%C3%A7antas%C4%B1-pardon-benimki-hastane-bavulu-b8559862ab13?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b8559862ab13</guid>
            <category><![CDATA[hastane-çantası]]></category>
            <category><![CDATA[hamilelik]]></category>
            <category><![CDATA[doğum]]></category>
            <category><![CDATA[gebelik]]></category>
            <category><![CDATA[anne]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SevimliSevim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Feb 2018 19:31:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-20T07:47:25.792Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jwMtePkxMpkJs7HXuzSzLw.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/photos/Q34YB7yjAxA?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Erwan Hesry</a> on <a href="https://unsplash.com/search/photos/luggage?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hamileliğimin başlarında insanların 39 40. haftalarını paylaştığı o fotoğraflara bakarken acaba benim o günlerim gelecek mi diye düşünürdüm. Bana o kadar uzak geliyordu oysa şuan 39. haftalayım. İnanılır gibi değil! Şuan bebeğimi sağlıkla kucağıma almak için deli gibi gün sayıyorum. 39 haftayı geride bırakan Sevim’e bu sayılı günlerin geçmesini beklemek çok zor geliyor. Minik bebişime kavuşmayı 4 gözle beklediğim bu günlerde beni yalnız bırakmayan annelerimizin Dubai’ye gelişi ile birlikte hastane bavulumda güncellemeler oldu. (Bu yazı taslağımı editleyip yayınlayana kadar bebiş doğdu 1 aylık oldu bile. Neyse eksikleri ve gereksiz aldıklarımla tam tecrübe dolu bir yazı olur.)</p><p>Bebek için yanıma aldıklarım:</p><ul><li>4 adet hastane çıkışı ( içerisinde zıbın, şapka, eldiven, çorap bulunuyor.)</li><li>2 adet ince battaniye ( burada hava sıcaklığı 25–30 arası)</li><li>20 adet bebek bezi (sayı yetersiz kaldı, takviye aldık sonra)</li><li>Havlu ve lifi</li><li>Bakım seti( tarak, törpü,burun aspiratör,diş fırçası, ateş ölçer)</li><li>Şampuan, vücut yağı</li><li>Pişik kremi</li><li>Kalın battaniye</li><li>Ana kucağı</li><li>Ağız mendili</li><li>Islak mendil</li></ul><p>Kendime aldıklarım: (Normal diye planladığımız hatta hastaneye giderken bile normal olacağını düşündüğüm doğum serüvenimde hazırladığım bavul kendim için tam bir hüsrandı.)</p><ul><li>2 takım pijama( uzun kollu almışım doğumdan sonra üşürüm diye ama yandım piştim bir yerden sonra giyemedim ayrıca sezeryandan dolayı karnım sanki doğum yapmış gibiydi haliyle alt pijamalar olmadı. Normal doğum yapıcam edasıyla pijama bedenlerini ona göre almıştım.)</li><li>Uzun elbise gecelik ( iyiki almışım- hastaneden bile gecelikle çıktım.)</li><li>2 adet hırka (Hiç giyilmedi)</li><li>1 adet polar emzirme kiyafeti</li><li>Emzirme örtüsü</li><li>Havlu</li><li>Diş macunu+ Fırçası</li><li>Şampuan</li><li>Lif+Duş jeli</li><li>Çorap</li><li>İç Çamaşırı ( sezeryan olduğum için tam dikişime denk geldi ve giyemedim.)</li><li>Hastane maternity underwear verdi( keşke kendim alsaydim-hoş sonradan aldım evin içinde giyiyorum hala.)</li><li>Hastane çıkış kıyafetim ( genis tayt ve tisort- tabiki sezeryan şişliklerinden bunun içinede giremedim.)</li><li>Terlik</li><li>Krem</li><li>Şampuan</li><li>Tarak</li><li>Havlu + Lif</li><li>Ped( ince olandan aldım, maternity pad almalıymışım.)</li><li>Emzirme sütyeni</li></ul><p>Sizlere tecrübeme dayanarak bazı önerilerde buluncam. Normal doğumada gitseniz sanki sezeryan olabilirmiş gibi çanta hazırlayın, varsın orda kullanılmadan geri dönsün. Herhangi bir aksilikte ortada kalmaktansa biraz abartmak bence tedbiri elden bırakmamak demek. Hava sıcak olcak yada çok soğuk olcak gibi kıyafet alın. Doğum sonrası şişliği düşünerek bedenleri ayarlayın. Hatta doğurmamış gibi alın alcağınız kıyafetin bedenlerini. Maternity underwear kesinlikle alın, tek kullanımlık iç çamaşırıda olabilir.</p><p>Kısacası sezeryana daha doğrusu ameliyata gidecekmiş gibi hazırlanın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b8559862ab13" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hamilelik Günlüğüm| Hamilelik ve çikolata ilişkisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@Siimli/hamilelik-g%C3%BCnl%C3%BC%C4%9F%C3%BCm-hamilelik-ve-%C3%A7ikolata-ili%C5%9Fkisi-6f840f0df49c?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f840f0df49c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SevimliSevim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Jan 2018 13:08:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-13T13:09:28.613Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-X9X06Im2TfIEmWK4Bkoew.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/photos/WPRuXYLNY68?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Toa Heftiba</a> on <a href="https://unsplash.com/search/photos/brownie?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Kimisinin daha duygusal olduğu kimisin kendindeki gücü fark edip daha dimdik olduğu bir süreç olan hamilelik hayatının bize getirdiği süprizlerden konuşalım. Yani, hamilelikle birlikte gelen hormonal değişikliğe ek olarak alınan kilolar, tatlılar, çikolatalardan…Koskoca bitter çikolatalı bir ıslak kek mesela. Daha önce ıyyy bu çok tatlı, çok çikolatalı dediğiniz bir çatal alıp hemen tıkandığınız o kekten bahsediyorum. Bu süreçte ise en yakın dostumuz olup anımızı daha da güzelleştiren o kekten bahsediyorum.</p><p>Daha önce bırakın bitteri, çikolatayı kakaolu kek bile ağır gelirdi bana. Meyve hayatımdaki en tatlı şeydi. Fazlasını ağzıma süremezdim. Doğum günlerinde ikram edilen çikolatalı pastadan en ince dilim alan hep ben olurdum çünkü bitiremezdim. Eşime kahvesini yudumlarken yarenlik eden çikolatalı brownie benim can düşmanımdı, ağzımın tadını bozardı. Peki ya şimdi?</p><p>Dışarı çıkmışız, oturmuşuz decaf latte söylemişim ama midem kazınıyor. Canım birşeyler yemek istiyor. Oysa az önce yemekten kalkıp kendimizi dışarı vurmuşuz, neyin açlığı bu? Tabiki, hamilelik. Hormonlardandır canım hormonlardandır dediğimiz türden olsa gerek. Nasıl birşey sipariş versem diye vitrinin önünde durmuşum, ne sandviç ne salata ne de kruvasan umrumda. Benim gözüm onda, bol çikolatalı kakaolu brownie. Ah, bu günleri tarihe yazsınlar. Doğumdan sonra durum ne olur bilinmez. Eski halime döner miyim böyle devam eder miyim? Fakat, unutmadan söyleyeyim; iyiki hamileliğimde kendimi deli gibi çikolata ve tatlıya vurduğum bu süreçte Türkiye’de değilim diyorum kendi kendime. Yoksa çikolatalı brownie ile yetinmeyip bir tepsi antep fıstıklı saray sarması, baklava, kadayıf dolma… Neyse bu liste uzar gider.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f840f0df49c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hamilelik Günlüğüm| Ah O Hamilelik Çatlakları]]></title>
            <link>https://medium.com/@Siimli/ah-o-hamilelik-%C3%A7atlaklar%C4%B1-ec74fa2784bd?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ec74fa2784bd</guid>
            <category><![CDATA[lierac]]></category>
            <category><![CDATA[komili]]></category>
            <category><![CDATA[hamilelik]]></category>
            <category><![CDATA[gebelik]]></category>
            <category><![CDATA[mustela]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SevimliSevim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jan 2018 10:26:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-20T13:30:10.793Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MPgWzXhrf8_jUHbA4fOxTg.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/photos/YUfn1VYOPT8?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Camila Cordeiro</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hepimizin korkulu rüyalarından olmalı hamilelik çatlakları. Hele ki ergenlikte alınan ve verilen kilolardan aşinaysak çatlaklara durum daha da vahim çünkü bizi ne bekliyor ön görebiliyoruz ve haliyle korkuyoruz.</p><p>5.ayda itibaren ben burdayım annecim ve her geçen gün büyüyorum diyen bir mucize var içinizde. Getirdiği o eşsiz duyguların yanında azcık minicik canımızı sıkan durumlarda olmuyor değil. Kimisi genetik diyor annende var mı yok mu bir bak diyor, kimisi vücudunun yapısıyla alakalı diyor, kimi ne yaparsan yap kurtuluşun yok diyor, kimisi kremler ve yağlar kullanınca bir tane bile göremezsin diyor. Herkesin hikayesi farklı sanırım.</p><p>Benim aile geçmişimi incelediğimde annemde hiç hamilelik çatlakları oluşmamış. Bense kendimi bildim bileli hep zayıf olduğum için vücudumda kilo alınca çatlak oluşmaya eğilim var mı yok mu bilmiyordum.</p><p>5. ayda göbeğim hafif hafif çıkmaya başlamıştı. Evde kendimi şımartmak için aldığım Johnson’s bebek yağını her duştan sonra uyguluyordum. Bir ara yoğunluktan 2 gün göbeğime hiç bir ürün uygulamadım evet sadece 2 güncük. Sonrasında kocaman bir hüsran… Göbeğimin her tarafında çatlaklar ve kuruluk vardı. Adeta pul pul dökülüyordu derim. Devamında kesilmek bilmeyen kaşınmalar başladı. Uykumdan uyandıracak kadar şiddetliydi bu kaşınmalar. Anladım ki bebek yağı yetersiz kalıyordu. Doktoruma danıştım ve bana Lierac markasına ait bu jeli önerdi: Lierac phytolastil stretch mark prevention gel. Jel yapılı bu ürün vücudum tarafından hızlıca emildiği için kullanımı çok kolaydı ama maalesef bunlarda yetersiz kalmaya başladı. Bu sefer çatlaklara dair bir krem almaktansa vücudumun yağsızlıktan çıkardığını düşündüğüm bu çatlak ve kaşınma problemini hindistan cevizi yağıyla aşmayı planlıyordum. Koca bir kavanoz hindistan cevizi yağı aldım daha sonra güreşe giden pehlivanlar gibi kendimi yağa buluyordum ve sonuç muhteşem. Kaşınmalarım durmuş çatlaklar gitmişti ama ben bununla da yetinmedim.</p><p>Hamileliğimin ilk 6 ayını Türkiye’de geçirmiştim. Kalan 3 ayını ise beni bekleyen yeni bir şehirde yeni bir ülkede geçirecektim. Daha önce hiç gitmediğim ve istediğim ürünleri nasıl bulacağıma dair fikrimin olmadığı bir şehirde ortada kalmaktansa gitmeden stoklama işlemi yaparak tedarikli davranmayı tercih ettim. Mustela markasına ait çatlak kremi, yoğun yapılı balsam krem ve bebek yağından aldım.</p><p>Edit: Hamileliğimin uzun bir dönemi hatta son ayına kadar çatlaksız geçirdiğim günlerim oldu. Hatta bu durum beni öyle bir şımarttı ki kremleri kullanmayı bıraktım. Zalim kader son ayımda bana öyle bir tokat attı ki çatlaklar oluştu göbeğimde belimde. Hata bende bebeğin ve göbeğin en hızlı gelişip büyüdüğü son ay neden kullanmayı bırakırsın ki kremleri?</p><p>Şuana kadar kullandığım ürünlerin listesi:</p><ol><li>Komili Bebe Yağı</li><li>Hindistan Ceviz Yağı</li><li>Lierac Phytolastil Stretch Mark Prevention Gel</li><li>Mustela Baby Oil</li><li>Mustela Maternity Stretch Marks Prevention Cream</li><li>Mustela Maternity Soothing Moisturizing Balm</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ec74fa2784bd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hamilelik Günlüğüm| Hamileliğimin son günleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@Siimli/hamileli%C4%9Fimin-son-g%C3%BCnleri-5614a0caffe2?source=rss-1dcd0a674a7b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5614a0caffe2</guid>
            <category><![CDATA[aile]]></category>
            <category><![CDATA[hamilelik]]></category>
            <category><![CDATA[bebek]]></category>
            <category><![CDATA[anne]]></category>
            <category><![CDATA[annelik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SevimliSevim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 Dec 2017 08:09:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-06T18:34:53.408Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NQuQMiOR-Y5Ms5WoTxhdQw.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/photos/OghefWjG96w?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Joey Thompson</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Senin hakkında konuştuğumuzda herkes içinde büyüyen bu mucize varlığın bana neler hissettirdikleri hakkında sorular soruyor. Evet, içimde bir mucize var. İçimde benimkinden hariç atan bir kalp var. Hatta benimkinden bile daha hızlı. Pıt pıt atan bir kalp. Karanlığın içerisinde yumuk yumuk ellerini sağa sola vurup belki esnemek amaçlı, belki oyun amaçlı, belkide dar olan yerini genişletmek amaçlı sağa sola savuran bir mucize. Ah o minnoş ayaklar yok mu o minnoş ayaklar daha şimdiden futbol topuna nasıl vurması gerektiğini annesinin karnında antreman ederek öğreniyor. Benim sesimi duyan anlamaya en azından aşina olmaya çalışan bir bebek var içimde. Henüz kime benzediğini bilmediğim ama bu konuyla hiç ilgilenmediğim bebeğim var benim. Sadece sağlıkla gel diye dua ettiğim bebeğim.</p><p>Onu içimde hissetmek, tekmeleyerek beni uyandırması, gün geçtikçe kocaman olan bu karnım sanki yıllardır hep benimleymiş gibi. Sanki yıllardır hamileyim ve bu duyguyu, bu hisleri yıllardır yaşıyor gibiyim. Benliğim bana gelen bu 9 aylık misafirliğe o kadar alışkın ki sanki 27 yıldır hamile gibiyim.</p><p>Hamilelikle ilgili bu kadar güzel düşüncesi olunca insanın acaba hamileliği özler miyim düşüncesi beliriyor beyninde. Doğumdan sonra bir sürü annenin hamilelik günlerini özlediğini hem duymuş hem okumuştum ama sanırım ben o anneler kervanından olmayacağım. Hamileliğe her ne kadar uzun zamandır aşina gibi olsam da aslında 36 hafta (bu satırları yazdığım zaman) uzun bir süre, her neyse ben pek bu günleri arayacağımı düşünmüyorum. Hamilelik benim için özel bir sorumluluk. Eminim her anne için öyledir ama ben birazcık evhamlanıyorum bu süreçte. Sanki elimde bir kutu var ve o kutunun içerisinde çok değerli hassas bir pırlanta var ama sizin gördüğünüz tek şey kutunun büyüklüğü. Pırlantaya dair hiç birşey bilmiyorsunuz. Kutuyu taşırken sallanırsa kırılır mı? Yanlışlıkla düşürür müyüm? Hamilelik benim için tam da böyle bir süreç. Geceleri uyurken önerilen uyku pozisyonu sol yada sağa doğru yatış şekli ama ben o pozisyonda bile bebeği eziyormuşum gibime geliyor çünkü istemsiz yüz üstüne biraz daha eğilimli yatıyorum. Bu sefer acaba bebeğin üstüne mi yattım kaygısı oluşuyor bende. Kaç gece eşim nerdeyse yüz üstü yatıyorsun düzelt kendini diye uyandırıyor beni. Ayrıca çoğu zaman uyandığımda kendimi sırt üstü pozisyonda buluyorum. Sırt üstü pozisyon hem bebek için hem de anne için önerilmeyen uyku pozisyonlarından biri ama maalesef benim en rahat uyuduğum pozisyon o. Evet, belim fena ağrıyor bu pozisyonda ama en rahat ettiğim pozisyon. Buda yine bebeğin sağlığını riske atıyor. Gün içerisinde oturduğum pozisyondan yediğim yemeklere kadar sürekli bir şeylere dikkat ediyorum ve bu durum bende aşırı sorumluluk duygusu oluşturuyor. Acaba ona zarar verecek şekilde mi eğildim, yüzüstü mü uyudum vs vs. Sanırım annelik içerisini görmediğim sihirli bir kutudaki pırlantaya sahip çıkmaktansa gözümün önünde olan bir mucizeye sahip çıkarak hakkını güvenle verebilecek bir sorumluluk gibime geliyor.</p><p>Bebekten sonra bu düşüncelerim değişir mi gerçekten hiç bilmiyorum ama şimdilik hissettiklerim bana bu cümleleri fısıldadı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5614a0caffe2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>