<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ஸ்ரீதர் நாராயணன் on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ஸ்ரீதர் நாராயணன் on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@SridharBlogs?source=rss-d1c04a527403------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*GQtZ4ApOHaHipDA3LXpJjQ.jpeg</url>
            <title>Stories by ஸ்ரீதர் நாராயணன் on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs?source=rss-d1c04a527403------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 00:14:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@SridharBlogs/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[A Reflective Companion for the Son, at a Turning Point]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/a-reflective-companion-for-the-son-at-a-turning-point-d7c43854b98a?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d7c43854b98a</guid>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[dad-and-son]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Aug 2025 22:12:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-16T00:33:28.638Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>A list of Reflective suggestions for the Son, from the Dad</h3><p>Drawn from a Father’s life experience, here is a list of 11 principles for the Son to follow.</p><ol><li>With a cup of coffee or a brisk run for a couple of miles, start the day with a clear welcome. A well-begun morning prepares both the body and the mind for the whole day.</li><li>Structure your progress through smaller milestones. Develop the mental discipline to follow them with consistency. Like drops forming an ocean, accomplishing the small goals lead to the realization of big dreams.</li><li>An healthier body supports a healthier mind. Cultivate basic awareness about what one consumes and how does it impact the body. Health and hygiene always begin at the individual level.</li><li>Comprehending at the surface level may offer simple pleasure, but don’t quit the quest easily. Though the path for deeper understanding seem joyless or difficult, true fulfillment comes with clarity and depth.</li><li>Enjoying the music, Rejoicing a sports, Savoring a poetry or such creative interests should be pursued meaningfully to achieve a holistic growth as a matured personality.</li><li>Financial independence is essential. But preserve one’s core values amidst economic freedom. It keeps the soul enriched and truly liberated.</li><li>Understand the ethical distinction between striving to outperform with one’s own skills and attempting to win by maligning others. It is a thin red line that has all the temptation to cross it.</li><li>When seeking roles with leadership responsibility, do not pursue them to build clout. It should be a quest for Integrity, not to gain mere Influence. Let the pursuit of intellectual fulfilment be the primary goal.</li><li>Whichever forum you participate, contribute with sincerity and nobleness. It’s not the impulsive reactions, but the well-reflected actions that yield fulfillment to both the forum and the person.</li><li>Disappointments, failures, betrayals, and defeats are inevitable. Don’t get stuck with them for prolonged time. Move forward, but take keen lessons from them, to avoid such situation again. While corrections don’t guarantee success, they always move you closer to it.</li><li>Getting to sleep with a mind free of bitterness &amp; hatred is the best way to end a day. May the spiritual understanding guarantee such peaceful sleep.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/568/0*2nR_5TmG2CuYIT0b.jpg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d7c43854b98a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[அமெரிக்க சுதந்திர தேவி சிலையின் பீடத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் ‘எம்மா லாசரேஸி’ன் கவிதை வரிகள்…]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%85%E0%AE%AE%E0%AF%86%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95-%E0%AE%9A%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B0-%E0%AE%A4%E0%AF%87%E0%AE%B5%E0%AE%BF-%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AF%80%E0%AE%9F%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AF%8A%E0%AE%B1%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%8E%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AE%BE-%E0%AE%B2%E0%AE%BE%E0%AE%9A%E0%AE%B0%E0%AF%87%E0%AE%B8%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%88-%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-43d711b04220?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43d711b04220</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Dec 2019 14:16:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-20T16:25:03.259Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/275/1*Du-YOxAaRu4nRj7NThHYjw@2x.jpeg" /></figure><p>அமெரிக்க சுதந்திர தேவி சிலையின் பீடத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் ‘எம்மா லாசரேஸி’ன் கவிதை வரிகள் இப்படிச் சொல்லும். ‘அந்த பொற்கதவின் அருகே நான் விளக்குடன் காத்திருக்கிறேன். உங்கள் நிலத்தின் கைவிடப்பட்ட அபலைகளை வரவேற்க’. அப்படி உருவான, மிகப் பெரும் பன்மைவாத சமூகமான அமெரிக்க நிலத்திலேயே இன்றையக் காலத்தில் அகதிகள் ஏற்பு என்பது மிகப் பெரும் சிக்கலை சந்தித்து வருகிறது.</p><p>பழமைவாதத்தின் (Conservatism) போதாமை என்பது அதன் வரம்புகளை, எல்லைகளை நெகிழ விடாமல், இறுக்கத்தை திணிப்பது. அதற்காக மானுடத்தின் எந்த பண்புகளையும் சமரசம் செய்து கொண்டு விடும். மனிதத்திற்கு உயர்ந்த எந்தக் கொள்கையும் கிடையாது என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை உண்டு. இத்தனைக்கும் என்னுடைய நட்பு, உறவு வட்டங்களில் கன்சர்வேட்டிவ்ஸ் (பழமைவாதிகள்) மிக அதிகம். சிலர் வெளிப்படையாக. சிலர் பூடகமாக. சிலர் தங்களுக்குள் ஊறிய பழமைவாதத்தின் தீமையைப் பற்றி அறியாதவராக. அதற்காக நட்பை முறித்துக் கொள்வதில்லை. வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, அதன் போதாமைகளை, தீய விளைவுகளை, மானுடப்பண்பு சரிவுகளைப் பற்றி சுட்டிக் காட்டுவதை கடமையாகச் செய்ய வேண்டியதுதான்.</p><p>பழமைவாதம் மிக இயல்பாக மத அடிப்படைவாதத்தையும், சாதிய செருக்கு நிலைப்பாடுகளுக்கும் வழிவகுக்கும். பிரிவினையை தோற்றுவிக்கும். இந்திய பெருநிலம் துண்டாடப்பட்டதற்கும் பழமைவாத, மத நிலைப்பாடுகளே முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.</p><p>அகதிகள் ஏற்பு கொள்கையைப் பற்றியும், அதன் விழைவாக, நிறைவேற்றப்பட்ட இந்திய குடியுரிமை திருத்த மசோதா பற்றியும் மிக விரிவான கட்டுரைகளை பல்வேறு தரப்பிலும் காண முடிகிறது. சட்டப் புள்ளிகளையும் அதன் நுணுக்கங்களையும் பற்றி ஆயிரம் விவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. ஆனால், இதில் அடிப்படையான, அகதிகள் நிலையை மதப் பார்வையைக் கொண்டு, அதை இந்திய நிலத்தின் பிரிவினை வரலாற்றோடு தொடர்புப்படுத்தி, அதை இரு-துருவப்படுத்துவது (polarization), மதச்சார்பின்மை எனும் அடிப்படைக் கொள்கைக்கே புறம்பானதாகும்.</p><p>காந்தியின் கொள்ளுப்பேரனான துஷார் காந்தி, இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்பட்ட போதே, ‘இதற்கு ஆதரவாக ஓட்டளித்தவர்கள் துரோகம் செய்தவர்கள்’ என்று பகிரங்கமாக சொல்லியிருந்தார். அன்றைக்கு அரசியல் கட்சிகள் சில எதிர்த்தாலும், கட்சி சார்பற்ற, எதிர்ப்பு குரலாக ஒலித்தது துஷார் காந்தியின் குரல் மட்டும்தான். இன்று அது பொதுமக்கள் மத்தியிலும், அறிவுத்தள சிந்தனையாளர்கள் மத்தியிலும் தீவிரமாகப் பரவி வருவது வரவேற்கத்தக்கது.</p><p>முதலில் அண்டை நாடுகளின் தீவிர மதவாதக் கொள்கையினால் உண்டாக்கப்படும் அகதிகள் பிரச்னை என்பதே துயரமானது. இன்று இந்திய குடியுரிமை சட்ட திருத்தத்தை எதிர்த்தும் ஆதரித்தும் போராடும் அறிவுத்தள சிந்தனையாளர்கள், தவறாமல் இந்த அகதிப் பிரச்னைக்களுக்கு மூல காரணமான அண்டைநாடுகளின் மத அடிப்படைவாதத்தையும் கண்டித்தாக வேண்டும். அதுதான் நேர்மையான செயல்பாடும் கூட. நோய்நாடி நோய்முதல்நாடி அது தணிக்கும் வாய்நாடி வாய்ப்பச் செய்வது அவசியம்.</p><p>அகதிகள் ஏற்புக் கொள்கையில் இந்திய அரசு, மத வேறுபாட்டை சாசனப்படுத்துவதில் உள்ள முக்கிய சிக்கல், அது இயல்பாக மக்கள் மத்தியில் வேறுபாட்டை நிலைகொள்ளச் செய்து விடுகிறது. அதை தவிர்ப்பதன் மூலம் இந்தியச் சமூகம் தொடர்ந்து பிளவுப்படாமல் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் சாத்தியங்கள் மேலோங்குகிறது. கட்சி அரசியலில் இருப்பவர்களுக்கு பிளவுப்படும் சமூகத்தினால் உருவாகும் ஓட்டு வங்கி முதன்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் பொது சிந்தனையாளர்கள் ஒன்றுபட்டு இருப்பதைத்தான் விழைய வேண்டும். அதுதான் நாட்டிற்கான முதன்மையான கடமையும் கூட.</p><p>சட்டத்தின் சொற்களைப் பிடித்துக் கொண்டு, அதன் வரம்புகளை மீண்டும் மீண்டும் ஸ்திரப்படுத்திக் கொண்டு, இரும்புச்செவிகளோடு இருக்கும் வாயிற்காப்போர்கள், அந்த பொற்கதவின் ஒளியினை மட்டுப் படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஆயுதமாக பயன்படுவதைக் காட்டிலும், அவர்கள் கையில் அருமருந்தாக பயன்படும் சட்டங்களால், இந்த மானுட இனம் இன்னமும் சில அடிகள் மேன்மையடையும்.</p><p>அப்படியான மேன்மையான நோக்கு கொண்ட சட்டங்கள்தான் நமக்கு தேவை. பிரிவினையை விரிவுபடுத்துபவை அல்ல.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43d711b04220" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[இளைப்பாறுதல்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%87%E0%AE%B3%E0%AF%88%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D-c6f3f73394f8?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6f3f73394f8</guid>
            <category><![CDATA[tamil-short-story]]></category>
            <category><![CDATA[சிறுகதை]]></category>
            <category><![CDATA[இளைப்பாறுதல்]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Dec 2018 17:33:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-13T17:33:35.228Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>இளைப்பாறுதல்</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/357/1*_i17Us7fxAuJNbnQJzMegg.jpeg" /></figure><p><strong>மூ</strong>லக்கடை பிள்ளையார் கோவில் பக்கமாக வரும்போது சிக்னலில் சிவப்பு விளக்கு ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. ‘சிக்னல் போட்டிருக்கு’ என்று சாந்தலட்சுமியின் காதுகளில் கேட்கும்படி முணுமுணுத்துவிட்டு சிவசுப்ரமணியன் வேகமாக பஸ்ஸின் படிக்கட்டுகள் பக்கமாக வந்தான். எதிர்பார்த்தது போல டிரைவர் வேகத்தைக் குறைக்க சட்டென குதித்து இறங்கினான். பின்னாடியே தடதடவென சாந்தலட்சுமி இறங்குவதற்குள் பஸ் வேகமெடுத்து விட்டது. அந்த மதிய நேரத்தில் நூறடிச்சாலை வெறிச்சோடி இருந்ததால், டிரைவர் வேகமெடுத்தபடி சிக்னலைத் தாண்ட, பஸ்ஸிலிருந்து குதித்த சாந்தலட்சுமி கொஞ்சம் தூரம் ஓடி சமாளித்து நின்றாள்.</p><p>‘த, விழுந்து சாவறதுக்குனு வந்துக்குது பாரு. ஸ்டாப்பிங்ல இறங்கி நடந்து வாறதுக்கு என்னா கேடு’ கண்டக்டர் தலையை நீட்டி திட்டுவது சிவசுப்ரமணியன் காதுகளில் நன்றாகவே கேட்டது.</p><p>‘பேமானி. ரெட்ல கிராஸ் பண்ணிட்டு, என்னா சவுண்டு விடறான்’ சாந்தலட்சுமியின் குரல் பஸ்ஸை எட்டியிருக்காது என்றாலும், சாலையோரத்து இளநீர் கடைக்காரரின் காதுகளை எட்டியிருந்தது அவருடைய சிரிப்பின் மூலம் தெரிந்தது.</p><p>‘அதான், ஸ்பீடு கூட்டிக்கிறான்ல. என்னாத்துக்கு குதிக்கிற நீயு?’</p><p>சிவசுப்ரமணியன் கேட்க நினைத்த கேள்வியை நிறுத்திக் கொண்டான். கேட்டாலும் அவளிடமிருந்து பதில் எதுவும் வராது. ‘நீ குதிச்ச. நானும் குதிச்சேன்’ என்பது போல பாவனையில் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு, பிள்ளையார் கோவிலின் வலப்பக்கத்து சந்தில் திரும்பினாள் சாந்தலட்சுமி. அங்கிருந்து ஐந்து நிமிட நடையில் ‘ரங்கா கிளினிக்’ வந்துவிடும். அதற்கு பின்புறம்தான் ராமசந்திரனின் வீடு. ரங்கா காலனி ஸ்டாப்பிங்கில் இறங்கியிருந்தால், மெயின் ரோடு வழியாக பதினைந்து நிமிடம் நடந்து வரவேண்டும். சாந்தலட்சுமி மூன்று வயது குழந்தையாக இருக்கும்போது ராமசந்திரன் இங்கே வந்து விட்டார். அப்போதிருந்து இந்த சிக்னலில் இறங்கி குறுக்கு வழியில் வருவது அவளுக்கு பழக்கம் ஆகிவிட்டிருந்தது. இருபத்தியெட்டு வயதில் சிவசுப்ரமணியனோடு கல்யாணம் ஆகி தாம்பரம் சாணிடோரியம் பக்கம் போனாலும், வாரத்திற்கொரு முறை வந்து விடுவாள்.</p><p>‘அப்பாவுக்கு கிளினிக்க விட்டா பிச்சாண்டி மடம். மடத்த விட்ட கிளினிக்கு. அவர் உலகமே அம்புட்டுத்தான். அந்தக் கிளவி மட்டும் தனியா அங்க வெறுக்கு வெறுக்குன்னு உக்காந்திருக்கும். ஒரு நட போயி பாத்திட்டு வந்திடறேன்’.</p><p>ஊரையே வறுத்து வாயில் போட்டுக் கொள்ளும் சாமர்த்தியம் மட்டும் இல்லாவிட்டால் சாந்தலட்சுமியின் பாட்டி என்றோ காற்றில் கரைந்து போயிருப்பார் என்று நினைத்துக் கொள்வான் சிவசுப்பிரமணியன். வற்றிய சுள்ளியாகிப் போன கருத்த சிறிய உடலிலிருந்து குரல் மட்டும், வெங்கல மணியை முழக்கியது போல கணகணவென, இந்த எண்பது வயதிலும் எட்டு ‘ரங்கா காலனிக்கு’ கேட்கும் அளவுக்கு சத்தமாக இருக்கும்.</p><p>‘ஒரு துரும்பைக் கிள்ளி தூரப் போட்டாக்கூட மாப்பிள்ளைன்னா துள்ளி நின்னு முறுக்கிக்கும். உமக்கென்ன போச்சு. பனைமரத்துக்கு பாதி உயரம் இருக்கீர். நல்லா முறுக்கிக்கும்’</p><p>எப்போது சிவசுப்ரமணியத்தைப் பார்த்தாலும், விசுக்கென தலைமுக்காட்டை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு சுவரைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் பேசுவார். வீட்டு மாப்பிளையின் முகத்தைப் பார்த்து பேசினால் மரியாதை குறைவாம். ஆனால் அதற்கு மேல் எந்தவித சலுகையும் கிடையாது.</p><p>‘ஆரு என்னாத்துக்கு துள்ளிக்கிறாங்க இப்ப… உங்க அல்லாருடய நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன். அந்த புது டாக்டர நம்பாதீங்க.’</p><p>‘எண்ணி வச்சுக்கும். இன்னும் ரெண்டே வருசத்தில நான் போய் சேந்திருவேன். ராமன் சாமியாராகி தேசாந்திரம் போயிருவான். அப்புறம் இந்த வீடு வாசல் சொத்து எல்லாம் நீர் ஆண்டு அனுபவிக்கப்பட்டதுதானே.’</p><p>‘ஒரு பட்டாக்கூட உங்க பேருல கெடியாது பாட்டி. அப்புறம் என்னா வீடு? வாசல் மட்டும்தான். கிண்டி ஆசுபத்திரி வேல முடிஞ்சோன்ன, இங்கிருந்து அல்லாரையும் கெளப்பி விட்ருவான் அந்த புது டாக்டரு. சாமிநாதன், சுந்தரம், வேலுப்பிள்ள அல்லாருக்கும் ஆப்புதான். முப்பத்தியஞ்சு வருசமா நீங்கதான் ஆசுபத்திரி ஆசுபத்திரின்னுட்டு கட்டி அழுதீங்க. இப்ப அங்க பெருசா கட்டியிருக்கற ஆசுபத்திரில உங்க அல்லாரோட உழைப்பும் இருக்கு. ஆனா, அதால ஆருக்கு என்னா லாபம் சொல்லுங்க’</p><p>‘கோர்ட்டு கேசுன்னு ஏன் கெடந்து குதிக்கனும்கிறேன்? பேசிப் பாத்தா அல்லாம் சரியாப் போவுது. நல்லதுக்குன்னு முனஞ்சி நின்னு ஆசுபத்திரி கட்டறான் அந்த புள்ளாண்டான். அதப் போய் ஏன் இப்படி கரிச்சு கொட்டறீர். போற நேரம் வந்திட்டா வூட்டயா கட்டி எடுத்திட்டு போகப் போறீர். உமக்கு அப்புறமும் இந்த வூடு நிறஞ்சு, விளங்கி இருக்கறதுக்கு ஒரு வழியப் பண்ணப் பாரும்.’</p><p>‘சும்மாவா கட்டறாங்க ஆசுபத்திரிய…. புள்ள பொறக்க வைக்கிறதுன்னு சொல்லி லட்சம் லட்சமா பீஸ் வாங்கப் போறானுவ. அவன் பசப்பறத நம்பிட்டு வூட்ட விட்டுக் கொடுத்திறாதீங்க. நின்னு கேஸாடினாத்தான் காசு பெயரும். இல்லன்னா வாயில வெரல வச்சுக்கினு போன்னு சுளுவா ஏமாத்திருவான்’</p><p>‘வரம் கொடுக்கிறதுக்குன்னு தெய்வமே வந்தாக்கூட, வறட்டு மனுஷாளுக்கு கண்ணு எங்கத் தெரியப் போவுது. சாந்தாவோட தலயில என்ன எழுதியிருக்கோ’ முத்தாய்ப்பாக வறட்டு மனிதர்களில் வந்து முடிப்பார். அதுக்கப்புறம் அவனிடம் பேச ஒன்றுமிருக்காது.</p><p><strong>சி</strong>வசுப்ரமணியனின் நடை தளர்ந்து நின்றது. செல்வின் எலக்ட்ரிகல்ஸ் பக்கம் வந்ததும் ‘சாந்தா, நீ முன்னாடிப் போயிட்டிரு. நான் பாபாவ கண்டுக்கினு வந்திர்றென்’ என்றான்.</p><p>அவனுடைய குரல் அவளிடம் ஏதும் பாதிப்பை உண்டாக்கவில்லை என்பது அவளுடைய நடையின் வேகத்திலேயே தெரிந்த்து.</p><p>‘என்னாபா சிவசு.., இன்னேரத்துக்கு வந்திட்டிருக்க. கெய்வி புட்டுகிச்சா. இழுத்திட்டு இருக்குன்னு சொன்னாங்க’ ஆட்டோவின் பின்சீட்டிலிருந்து இறங்கிய பாபா, விரைந்து போகும் சாந்தலட்சுமியைப் பார்த்துவிட்டு,</p><p>‘காலைலேந்து ரைட்டு கண்ணு துடிச்சிட்டேயிருந்துச்சு. ஏதோ நடக்கும்னு நினச்சிட்டே இருந்தேன்ப்பா’ என்றான்.</p><p>‘ராத்தங்காதுன்னு காலைல போன் வந்திச்சு. அதான் பொறப்பட்டு வந்தோம்’ ஓரிரு நொடிகள் நிறுத்திவிட்டு, பிறகுக் கேட்டான் ‘தூள் வச்சிருக்கியா பாபா?’</p><p>‘த… என்னாதிது… துட்டி கேக்கப் போற நேரத்துக்கு போயி டோப்பு கேக்கற? போயிட்டு வாப்பா மொதல்ல’ அலைபாயும் முடிக்கற்றைகளை அழுத்தி விட்டுக் கொண்டபடி கேட்டான் பாபா. நெளிவும் சுளிவுமாக நீண்டு பறக்கும் மயிரினால்தான் அவன் பாபா. வேறெந்த பெயராலும் அவன் அழைக்கப்பட்டு சிவசுப்ரமணியன் அறிந்தததில்லை.</p><p>‘போகத்தான போறம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே ஆட்டோவின் பின்சீட்டில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். ‘அல்லாரும் ஒரு நா போகத்தானே போறம்’</p><p>‘ப்ச்ச்ச்… என்னா மாதிரியான ஆத்துமா தெரிமா கெய்வி. எத்தினி தபா அதனாண்ட துன்னூறு வாங்கிக்கினு இருக்கேன் நான். அது அருள் வந்து ஆடும்போது நமக்கெல்லாம் மயிரு நட்டுக்கிட்டு நிக்கும்பா. அப்பால, பாபா வந்திருக்கானான்னு கூப்பிட்டு பாசாமாப் பேசும். என்னா ஒரு ரெண்டு வாரம் படுக்கைல இருந்திருக்குமா? அதுக்கு முன்னாடி ஒரு தபாக்கூட சொகமில்லன்னு சொன்னதில்லப்பா. அப்படி ஒரு செயலா இருந்திச்சுப்பா. அந்தக்கால கட்டைங்களே அப்படித்தான்’ பாபாவின் குரலில் வருத்தம் இருந்தது.</p><p>ஒருவேளை பாட்டிம்மா பிழைத்துக் கொண்டுவிட்டால் ‘சரியான அராத்துப் புடிச்சதுயா. அடாவடிக் கெய்வி’ என்பதை மீண்டும் நினைவுகொள்வானாக இருக்கும்.</p><p>ஆட்டோவின் முன்சீட்டில் ஏறி உட்கார்ந்த பாபா, சிவசுப்ரமணியனை சற்று நேரம் பார்த்து விட்டு சட்டைப்பையிலிருந்து கசங்கிய சிகரெட்டை எடுத்து நீவிவிட்டு அவனிடம் கொடுத்தான். ‘காலைல எதுனா சாப்பிட்டுக்கினியா? கொஞ்சம் ரம்மு இருக்கு. வடகறி வாங்கி வச்சிருக்கேன். சாப்பிட்டுக்கினே பத்த வை. அல்லாங்காட்டி கெய்விக்கூட நீயு பட்த்துன்னுதான் சுடுகாட்டுக்கு போவனும்’</p><p>பதினைந்து வருடங்கள் முன்பு, பல்லாவரம் ஜெகன் டிராவல்ஸிலிருந்து அம்பாசிடர் எடுத்துக் கொண்டு, சாந்தலட்சுமிய பொண்ணு பார்க்க வந்தபோது இதே பாபாவிடம்தான் ராமசந்திரனின் வீட்டு விலாசம் விசாரித்தார்கள். அதற்கப்புறம் இரண்டொரு சந்திப்பிலேயே ‘வா சிவசு’ என்கிற அளவுக்கு பச்சக் என்று ஒட்டிக் கொண்டு விட்டார்கள். சங்கர்நகர் மேஃபிளவர் பாருக்குப் போய் நடுச்சாமம் வரை குடிக்கும் அளவுக்கு அந்த பச்சக் அழுத்தமாக இருந்தது.</p><p>காட்டமான மணத்துடன் ஆட்டோவின் உள்புறம் நிறைந்த புகை நடுவே, சிவசுப்ரமணியன் சிரித்தான்.</p><p>‘போ வேண்டிதான். ஆனா அஞ்சு டோப்பாவது ஒரேமுட்டா போட்டுட்டு அப்பாலிக்க போயிடனும். சந்தோஷமா போயிடனும்.’ என்றான் சிவசுப்ரமணியன். நினைவுச் சிடுக்குகளிலிருந்து விடுதலையான சந்தோஷ சிரிப்பு.</p><p>‘மொள்ளப்பா. நீ இழுக்கிற இழுப்புக்கு எஸ் சிக்ஸ் ஸ்டேஷன் வரைக்கும் புகை போவும் போல. சரி போதும் வா. ஒரு நட போயிப்பாத்திட்டு வந்திடலாம். இன்னேரம் ஆளுங்க உன்னக் காணோம்னு தேடிட்டிருக்கும். அல்லாரும் என்னாண்ட கேப்பாங்கோ’ என்று சிவசுப்ரமணியன் கையில் கால்வாசி புகைந்த சிகரெட்டை வலிந்து வாங்கி தரையில் தேய்த்து அணைத்தான் பாபா.</p><p>‘கேள்வி கேக்குறதுக்கு எவனுக்கும் ரைட் இல்ல. அப்படியே எவனாச்சும் கேட்டான்னா பதில் சொல்றதுக்கு உனுக்கு ரைட் இல்ல. நீ ஏஞ்சொல்ற?’ மிதப்பு நன்றாக ஏறியிருந்தது சிவசுப்பிரமணியனுக்கு.</p><p>‘ஆமாம். இனி கேக்கறதுக்கு அங்க ஆரு இக்குறாங்க. ஒரே ஒரு கெய்வி இருந்திச்சு. அதுவும் புட்டுக்கிடப் போகுது. அந்த அப்புராணி அய்யர் மட்டும்தான். நீ வெத்தலய மட்ச்சு வாயில போடற மாதிரி ஊட்ட சுருட்டி உள்ளப் போட்டுக்கலாம்னு பாக்கற. அந்த டாக்டருங்கோ உங்க அல்லாத்துக்கும் பல்ப்பு கொடுத்திக்கிறாங்கோ’ சிவசுப்ரமணியனக் கையப் புடிச்சு இழுத்துக் கொண்டு போகாத குறையாக கிளம்பினான் பாபா.</p><p>‘என்னா பெரிய பேலஸா அது. பெருங்காய டப்பாக்குள்ள புதச்சு வச்சா மேரி ஒரு குச்சு வூடு. அதயும்….’</p><p>சிவசுப்ரமணியனின் குரல் நின்றுவிட்டது. கிளினிக்கை நெருங்கும்போதே, ராமசந்திரனின் வீட்டின் வாசலில் கூட்டம் கூடிவிட்டது தெரிந்தது.</p><p>முன்புறம் இறக்கிவிட்ட ஓட்டுக்கூரையுடன் இருந்த தாழ்வாரத்தில், வலக்கால் மேல் இடக்காலை மடித்து வளைத்துப் போட்டுக் கொண்டு, கறைபடிந்த கைக்குட்டையால் மூக்கைத் தொடைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார் ராமசந்திரன். முன்னால் வந்த பாபாவைப் பார்த்ததும் தலையாட்டியபடியே, இடதுகையினுள் இருந்த பொடிடப்பியை வலதுகைக்கு மாற்றிக்கொண்டார். பாபா இரண்டு கைகளையும் முன்னே விரித்து, பின்னர் வானத்தை நோக்கிக் காட்டினான். அவரும் இரண்டு கைகளையும் வானை நோக்கி காட்டிவிட்டு, ‘போய்விட்டது’ என்பது போல சைகைக் காட்டினார். அருகே வந்த பாபாவின் நீட்டிய கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார்.</p><p>‘காலைலேந்து ரைட்டு கண்ணு துடிச்சிட்டே இருந்திச்சு சார். அப்பவே சிவசுகிட்ட சொல்லிட்டிருந்தேன். ஒரு தொல்லயும் கொடுக்காது கெளம்பிடுச்சுப் பாருங்க. புண்ணியாத்துமான்னா என்னா அப்புறம்.’</p><p>‘சாந்தா வந்திடட்டும்னு காத்துக்கிட்டேயிருந்திருப்பாப் போல. இப்பத்தான் பெரிய கேவலா தொண்டைலேந்து வந்து அப்படியே போயிடுச்சு. ஃபைனல்லி ஷி இஸ் ரெஸ்டிங்’ என்றார் ராமசந்திரன். பின்னாடி வந்த சிவசுப்ரமணியத்தைப் பார்த்து மையமாக தலையாட்டினார்.</p><p>ஓட்டு தாழ்வாரத்தை தாண்டி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான் சிவசுப்ரமணியன். ட்யூப்லைட் வெளிச்சத்தில் வெள்ளை வெளேரென்று இருந்த நார்மடி புடவையில் பக்கவாட்டில் சுருண்டபடி பாட்டி படுத்திருந்தார். இயல்பாகவே ஐந்தடி உயரம்தான். முதுமையால் கூன் விழுந்து சுருங்கி நான்கடிதான் இருப்பார். ஒரு குழந்தையைப் போல அத்தனை சிறியதாக தெரிந்தார்.</p><p>கூடத்திற்கு பின்புறமிருந்த சமையல் அறையிலிருந்த வெளிவந்த பெருங்களத்தூர் மாமா, அவனைப் பார்த்ததும்,</p><p>‘வாங்கோ. ஒரு டூ மினிட்ஸ் மின்னாடி வந்திருக்கப்படாதா. கங்கா ஜலம் விட்டிருக்கலாமே. ரைட்டு. இப்படிக்கா ஒரு கைப் பிடியும்… தெற்கு வடக்காத்தான் போடனும்ட்டுட்டான் ராஜப்பா. அரமணிக்குள்ள குளிப்பாட்டி ஒடனே ஆரம்பிச்சிட்டா நாலர அஞ்சு மணிக்குள்ள எடுத்திடலாம். பெட் சோர் வந்த உடம்பு பாரும். நீயும் வந்து ஒரு கைப்பிடியேன்ப்பா’ அந்தக் கடைசி கை உள்ளே எட்டிப் பார்த்த பாபாவை நோக்கி என்று சிவசுப்ரமணியத்திற்கு புரிந்தது.</p><p>கட்டிலில் இருந்து உடலை தூக்கியதும், உடல்புண்ணிலிருந்து வெளியேறும் சீழும், மூத்திர துணிகளின் முடைநாற்றமும் கலந்து, சட்டென காற்றில் பரவ ஆரம்பித்தது. அந்த சிறியக் கூடத்தின் நடுவே விரித்திருந்த கோரைப்பாயில் உடலைப் படுக்க வைத்ததும், எல்லோரும் அவசர அவசரமாக விலகிக் கொண்டார்கள். சிவசுப்ரமணியத்திற்கு மண்டைக்குள் போன புகையெல்லாம் கலைந்து போக, நாக்கு வறண்டு தாகமெடுத்தது. இழவு வீட்டில் தண்ணீர் குடிக்க முடியுமா என்று சந்தேகமாக சமையலறை பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.</p><p>அவன் கண் பார்வையை சந்தித்ததும் சாந்தலட்சுமி அவனை சமையலறையிலிருந்து கையசைத்துக் கூப்பிட்டாள்.</p><p>‘அந்த பூஜை ரூம்ல டிரம்மை நகர்த்தி பின்னாடி இருக்கிற ஷெல்ஃப்லேந்து சக்கர பாக்கெட்ட எடுத்திட்டு போய் சாமிநாத மாமா ஆத்துல கொடுத்திருங்களேன். அங்கதான் காப்பிக்கு ஏற்பாடாகியிருக்கு’</p><p>‘ஏண்டி இதப்போய் அவர்ட்ட கொட்டி முழக்கிட்டு. கைவேலயா இருக்கேனேன்னு உங்கிட்ட சொன்னா….’ சாந்தலட்சுமியின் பின்னாலிருந்து நாகலட்சுமி பெரியம்மா அதட்டினார்.</p><p>‘ப்ச்! நான் இப்ப பூஜை ரூமுக்குள்ள போகமுடியாது பெரிம்மா. அதான் அவர்ட்ட சொன்னேன். நீ காப்பிய சுத்தி எடுத்திட்டு போய் முன்னாடி கொடு. ராஜப்பா வன்ட்டான்னா, ஒரு ஆளும் அங்க இங்க நகர முடியாது’ என்றாள் சாந்தலட்சுமி</p><p>‘என்னமோ ட்ரீட்மெண்ட் போயிட்டிருக்கேன்னு சொன்னியேடி. இன்னுமா கண்ணு தொறக்கல’ என்றார் பெரியம்மா.</p><p>‘ப்ச்ச்… அப்புறமா சொல்றேன். நீ தலய அவுத்து வுட்டுக்கினு போ. துட்டி கேக்க ஆளுங்க வந்திட்டிருக்கு’</p><p>சிவசுப்பிரமணியனுக்கு இப்போது ஒரு சிகரெட்டை பத்த வைக்கனும் போலிருந்தது. துக்கம் கேள்விப்பட்டு முன் தாழ்வாரத்தில் நிறைய ஆட்கள் புதியதாக வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். வறண்ட புன்னகையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த ராமசந்திரனுக்கும், பாபாவிற்கும் இடையே புதியதாக நின்று கொண்டிருப்பவரைப் பார்த்ததும் சிவசுப்பிரமணியனுக்கு தெரிந்துவிட்டது. அதிகம் பழக்கப்படாத உடையாக வேட்டியைச் சுற்றிக் கொண்டு, டீ ஷர்ட்டில் நின்று கொண்டிருந்தது ரங்கா டாக்டரின் மகன் சந்தீப்தான். ஆர்டிஃபீஷியல் இன்செமினேஷன் செண்டர் என்றதொரு தங்கச்சுரங்கத்தை கிண்டியில் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். அவர்கள் அருகில் போனதும், அவனுடைய சிநேகமான தலையாட்டலை தவிர்த்து சற்று விறைப்பாக நின்றுகொண்டான் சிவசுப்பிரமணியன்.</p><p>சந்தீப்பின் ஏதோ கேள்விக்கு ராமசந்திரன் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.</p><p>‘பாட்டிம்மான்னே பழகிடுச்சு எல்லாருக்கும். உண்மையான பேரு என்னன்னு இங்க யாருமே கேட்டதில்ல. நீங்கதான் முதல்ல கேட்டிருக்கேள்.’ சொல்லிவிட்டு நிறுத்தியவர், மீண்டும் ஒரு வறண்ட புன்னகையுடன் தொடர்ந்தார். ‘படிப்பு வாசனயே கெடயாது. பேரு மட்டும் சரசம்மா. கொயட் அயரானிக்கல் யூ நோ. பதினாலு வயசுல கல்யாணம். ஒரே மாசத்தில் நான் வயித்துல. எட்டுமாசம் புள்ளதாச்சியா இருக்கும்போதே புருசன் ஆத்தோட முழுகிப் போயிட்டார். நாம் பொறந்த ஒரே வருசத்தில் அவ அப்பாவும் மாரடைப்புல போயிட்டார். ஒண்ணுமே தங்காத துக்கிரி ஜென்மம் சார் அவோ. அதான் அந்தப் பேரு கூட நிலச்சு நிக்கல பாவம்’ என்றவர் நிறுத்திவிட்டு ஒரு சிட்டிகை பொடியை மூக்கில் ஏற்றிக் கொண்டார். ‘நாமட்டும்தான் அவளுக்கு மிஞ்சினேன்’</p><p>ஒரு கையில் மாலையும், மறுகையில் சீனிசாக்கில் தைத்த பை நிறைய சாமக்கிரியைகளுமாக, சூம்பிய இடது காலை தாங்கி தாங்கி வைத்தவாறே வந்தான் ராஜப்பா. கூடத்தில் இருக்கும் கூட்டத்தை ஒரே கணத்தில் அனுமானித்தபடி,</p><p>‘ஒடம்பொறந்தா உண்டா? இல்லன்னா பொறந்தாத்து பக்கம் ஆராச்சும் கோடித்துணி கொடுக்கலாம். இந்தப்பக்கமா தூணோட ஒரு பழம்புடவய கட்டி மறைப்பா வைங்க. நடுவுல ஒரு சேர் போடுப்பா. டேய், ரெண்டுகொடம் தண்ணிய பிடிச்சு இப்படி வைடாப்பா. ஆம்பளயாளுங்கள்லாம் கொஞ்சம் அந்தப்பக்கமா போங்க. டேய், செல்லப்பா… இங்க வந்து பிடி இப்படி’</p><p>இழவு வீட்டுக்கான சகல லட்சணங்களும் வந்து அந்த வீட்டில் கவியத் தொடங்கியது. பைபாஸ் ரோட்டு போக்குவரத்து நெரிசல், மருத்துவரின் ஃபீஸ்கள், கவுன்சிலர் எலெக்‌ஷன் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகள், என ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள், பிணத்தை குளிப்பாட்டும் சடங்கை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். சுற்றிக் கட்டியிருந்த மறைப்பு சீலையையும் தாண்டி, மடக்கு நாற்காலியில் வைக்கப்பட்ட பாட்டிம்மாவைப் சிவசுப்பிரமணியனால் பார்க்க முடிந்தது. முக்காடு விலகின அரை மண்டையில், ராஜப்பா ஒரு குடம் தண்ணீரை கொண்டு கொட்ட, அவர் மேலிருந்த பழைய சீலையை கலைத்தபடி நீர் பெருகி வழிந்தது. தோலால் மூடிய எலும்புக்கூடு ஒன்று உட்கார்ந்திருப்பது போல இருந்தது. ராஜப்பா ஒரே வீச்சில், நழுவிய ஈரப்புடவையை உடலின் மேல் போட்டு மறைத்துவிட்டு, அடுத்த குடம் நீரை விட்டான். மேலும் இரண்டு குடங்கள் விட்டதும், எவ்வித அசூயையும் இல்லாமல், உடலின் மேல் தட்டுச்சுற்றாக சுற்றியிருந்த ஈரப்புடவையை விலக்கி, பெருங்களத்தூர் மாமா கொடுத்த புதிய நார்மடிப் புடவையை சுற்ற ஆரம்பித்தான்.</p><p>புடவையின் ஒரு நுனியை இடுப்போடு சுற்றி முடிச்சிட்டு, மறுபக்க நீள் நுனியை கால்களிடையே தார்பாய்ச்சி, மீண்டும் ஒருமுறை இடுப்போடு சுற்றி, மேலே இடப்புற தோள்மீதேற்றி, தலையை சுற்றிக் கொண்டு வந்து, வலப்புற தோளில் கொண்டு வந்து இடுப்பில் செருகி வைத்தான். பையோடு கொண்டு வந்திருந்த நாடாத்துணியில் தாடையைச் சுற்றி கட்டிவிட்டு, கைக் கட்டை விரல்களையும், கால் கட்டை விரல்களையும் இழுத்து பிணைத்துவிட்டு, திருநீறைக் குழைத்து நெற்றியில் மூன்று பட்டைகளை இட்டு, அதன் நடுவே சிறிய சந்தன பொட்டில் ஒரு ரூபாய் காசை அழுத்தி வைத்து, மாலையை அணிவித்து அலங்காரத்தை முடித்தான்.</p><p>சந்தீப் ‘இப்படி வச்சு போட்டோ ஏதும் எடுக்கனுமா? என்னோட கேமிராவக் கொண்டு வரட்டுமா’ என்றான்.</p><p>பதிலுக்கு ராமசந்திரன் ‘அப்படி எல்லாம் செய்யற வழக்கமில்ல. இன்னொரு ஐரணி தெரியுமா உங்களுக்கு. அவளோட போட்டோன்னு எங்ககிட்ட ஒண்ணுமே கிடயாது. அவளே எங்கேயும் நிக்க மாட்டா. ஆனா தப்பித் தவறிக்கூட எந்த போட்டோலயும் விழுந்ததில்ல. அவ கல்யாணத்தப்பக் கூட யாரும் போட்டோ எடுத்ததில்ல’ என்றார். விரலிடுக்கில் இருந்த பொடியை மீண்டுமொருமுறை ஏற்றிக் கொண்டபடி,</p><p>‘பூ தச்ச பின்னலோட ஒரு பழய போட்டோவ பாத்திருக்கேன். தாழம்பூவில் மல்லிகைச் சரம் கோர்த்து, சந்திர சூரிய வில்லையெல்லாம் அலங்கரிச்சு நீளமான பின்னலோடு இருப்ப. கொடுங்களூர் ரெவின்யூ ஆபிஸ்ல அவ அத்தை பையன் ஒருத்தன் இருந்தார். அவர் எடுத்த போட்டோதான் அது. நல்ல நீளமான தலைமுடியும், எழுதிவச்ச மையுமா பொம்ம மாதிரி இருப்போ. இங்க சென்னைக்கு வந்தப்பத்தான், போட்டோவக் காட்டினார். சின்னதா பர்ஸுலயே வச்சிட்டிருந்தார். அப்படி பாத்தவள இப்படில்லாம் பாக்க மாட்டேன்னுட்டு வீட்டுக்கே வரல அவர்’ என்றார்.</p><p>‘என்னா கோராமை பாருங்க. ஒரு வருசம் கூட நெறயாத ஒரு வாழ்க்க. அதுக்கோசரம் இம்புட்டு வருசமும்…. அதெல்லாம் சாதாரண ஆத்துமாக்களுக்கு சாத்தியப்படுமா’ பாபா சொன்னான்.</p><p>ராமசந்திரன் சொன்ன பூ தைத்த பின்னலோடு பாட்டியை கற்பனை செய்து பார்க்கத் தோன்றியது சிவசுப்ரமணியனுக்கு, கூடவே அந்த போட்டோவை பர்சில் வைத்துக் கொண்டிருந்த ரெவின்யூ ஆபிசர் பற்றியும்.</p><p>‘பின்ன… அந்தக்காலத்து வைராக்கியம்னா சும்மாவா. அதில நான் வேற அவ வயித்துல நின்னுட்டேன். துக்கிரிக்கு வாய்ச்ச துக்கிரி. யாரு என்ன நினச்சு என்ன பயன்… நத்திங் டு டூ’. என்றார் ராமசந்திரன்.</p><p>கூடத்தை கழுவி விட்டு வெளியே வந்த ராஜப்பா, வேலிப்படலோரமாக இருந்த பவழமல்லி செடியடியில் குட்காவை துப்பிவிட்டு, ராமசந்திரனைப் பார்த்து பொதுவாக ‘காட்டுக்கு போய் ஏற்பாடுகள பாக்கிறண்ணா. வாத்தியார்ட்ட என் நம்பர் இருக்கு. வேணப்ப கூப்பிடுங்கோ’ என்று சொல்லிவிட்டு தாங்கி தாங்கி நடந்து சென்றான்.</p><p>ராமசந்திரன் இன்னமும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில்தான் இருந்தார். ‘உங்கப்பா மட்டும் இல்லன்னா, நானும் சவண்டி கொத்தனா காடு கல்லுன்னு போயிருக்க வேண்டிதான். யூ நோ வாட் தட் மீன்’ என்றார். இப்படியே புலம்பி புலம்பி இவராகவே வீட்டை விட்டுக் கொடுத்துவிட்டு மடத்தில் போய் உட்கார்ந்து கொள்ளப்போகிறார் என்றிருந்தது சிவசுப்பிரமணியனுக்கு.</p><p>‘நல்லதுக்கும், நன்றிக்கும் எல்லைன்னு ஒண்ணு இருக்கனும் மாமா. இல்லேன்னா நடுத்தெருவிலதான் நிக்கனும் நாம’ என்றான் அவன்.</p><p>அவனுடைய பதிலை கவனிக்காத சந்தீப், ராமசந்திரனிடம் சமாதானமாக ‘ப்ளீஸ் கன்சோல் யுர்செல்ஃப் மிஸ்டர் ராமசந்திரன். எல்லாம் உங்க நல்ல மனசுதான் காரணம். பாட்டிம்மா எங்கயும் போயிடப் போறதில்ல. உங்க வீட்டிலேயே மீண்டும் பொறக்கத்தான் போறாங்க. நீங்க வேணா பாத்திட்டேயிருங்க’ என்றான்.</p><p>சிவசுப்பிரமணியத்திற்கு எரிச்சல் அதிகமானது.</p><p>‘ந்தா, ஒங்க பாட்டியும், பூட்டியும் என்ன ஒரு ஆளா மதிக்கலன்னா கூட பரவால்ல. ஆனா அந்த டாக்டரு கம்மனாட்டியோட பேச்ச மட்டும் நம்பாதீங்கடீ. செத்தாலும் அவன் ஆசுபத்திரிக்குள்ள நாமட்டும் காலெடுத்து வக்கவே மாட்டேன். அவன் டெஸ்ட் செஞ்சு எனக்கு சர்ட்டிபிகேட் கொடுத்து அதக்காட்டித்தான் நான் ப்ரூவ் பண்ணிக்கனும்னு தலயெழுத்தா எனக்கு. அதுக்கு களுத நாலு அனாதைங்கள எடுத்து வளத்திட்டு போவோம்’ என்று சாந்தலட்சுமியிடம் ஏற்கெனவே சூளுரைத்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது.</p><p>அந்த வீடு விஷயமாக, அவனால் ஒரு சின்னக் கல்லைக் கூட புரட்ட முடியவில்லை என்று நினைத்தால் அவமானமாக இருந்தது. ஆசுபத்திரி இடம் மாறும்போது, அவர்கள் கிள்ளிக் கொடுக்கப் போகும் அற்பதொகையை வாங்கிக் கொண்டு கிளம்ப வேண்டியதுதான். ஆதாரமே போனப்புறம் ஆளுங்களுக்கு அங்க ஏது இடம். ஏதோ ஒரு ரியல் எஸ்டேட்காரன் அத்தனை நிலங்களையும் கொண்டு அடுக்குமாடி வீடு கட்டிக் கொழிக்கப் போகிறான்.</p><p>நிலம் ஆசுபத்திரியுடையது என்றாலும், முப்பத்தியைந்து வருட அனுபவ பாத்தியதைக்காகவாவது நின்று கேஸ் ஆடிப் பார்த்து விடவேண்டும் என்றால் யார் கேட்கிறார்கள். ஆளுக்கேத்த விலையை அவர்களே முடிவு செய்துவிட்டார்கள். ராமசந்திரனுக்கும் சாந்தலட்சுமிக்கும் கூடுதலாக சில கனவுகளையும் உறுதியளித்திருக்கிறார்கள். என்ன நடந்தாலும் அவர்களுடைய பசப்புதலுக்கு அடிபணிந்து அந்த ஆசுபத்திரி வாசலில் நிற்கின்ற நிலை தனக்கு வந்துவிடக்கூடாது. ஆடும் வரை ஆடிப் பார்க்க வேண்டியதுதான்.</p><p>‘புள்ளய பெத்துட்டதால அவளுக்கு சித்திரவத. புள்ள பொறக்கனுமேன்னு இவளுக்கு சித்திரவத. இந்த பொம்பளங்களுக்கு நடுவே நான் பொறந்துட்டனேன்னு எனக்கு சித்ரவத….’ ராமசந்திரன் மீண்டும் ஒரு சிட்டிகையை மூக்கில் ஏற்றிக் கொண்டார்.</p><p>கழுவிவிடப்பட்ட தரையில் வழுக்கியபடி ஓடிவந்த பெருங்களத்தூர் மாமா, ‘சிவசு, சிவசு… எங்க சிவசு. கொஞ்சம் வாப்பா. சாந்தாவுக்குள்ள என்னமோ இறங்கியிருக்குப் போல. ஒரே முட்டா உதறிப்போடுதே. இதுக்கு என்னா செய்வாங்க…. ஏதோ மலையேறுதுன்னுவாங்களே…’ என்று பதறினார்.</p><p>அதற்குள் கொல்லைப்புறம் பரபரப்பு தொற்றிக்கொள்ள, எல்லோரும் போய் எட்டிப் பார்த்தார்கள். பாட்டியோடான அனுபவங்கள் ஏற்கெனவே இருந்ததால் பக்கத்து வீட்டு சாமிநாதனின் மனைவி சட்டென சுதாரித்துக் கொண்டார். பெரிய பித்தளை செம்பில் நீர் முகர்ந்து அதில் இரு கைப்பிடியளவு மஞ்சளை அள்ளிப் போட்டு கரைத்துக் கொடுக்க, சாந்தலட்சுமி அண்ணாந்தபடி கடகடவென மூச்சுவிடாமல் குடித்து வைத்தாள்.</p><p>‘சாமியருள்லாம் அப்படித்தான்பா. பாட்டிம்மா துன்னூறு கொடுக்க சொல்லோ எனக்கே சிலித்துக்கினு வரும். பாரு எப்படி துள்ளுது ஆத்தா. அம்மாம் மஞ்சத்தண்ணியயும் அப்படியே உள்ள வாங்கிக்கிட்டது பாரு சாமி. சாதாரண ஆத்துமாக்கு முடியுமா’ என்ற பாபா மீண்டும் ராமசந்திரனிடம் திரும்பி ‘அதான் காலைலேந்து ரைட்டு கண்ணு துடிச்சிட்டிருந்ததுன்னு சொன்னேனே சார்’ என்றான்.</p><p>அரைமயக்கத்தில் பெரியம்மா தோளில் சாய்ந்து கொண்டு அரற்றிக் கொண்டிருந்த சாந்தலட்சுமியை பார்க்கும்போது சிவசுப்பிரமணியத்திற்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது. ஆத்தாவின் அருளே வந்து இறங்கிவிட்டது. அப்புறம் என்னடா புண்ணாக்கு ஆசுபத்திரியும் டெஸ்ட்டும். இது ஒண்ணு போதுமே ஊரின் வாயை மொத்தமாக அடைக்க. இனி எவனுக்கு தைரியம் வரும் அவர்களைப் பார்த்து குறைசொல்ல. சாந்தலட்சுமியைப் போல அவனுக்கும் யார் மீதாவது சற்றுநேரம் சாய்ந்து இளைப்பாறிக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.</p><p>தலையை உலுக்கிக் கொண்டு மீண்டும் முறுக்கிக் கொண்டு நின்றான். கேஸ் ஆடிப் பாத்துவிட வேண்டியதுதான்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6f3f73394f8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[அம்மாவின் பதில்கள்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%85%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-5ebae821fef2?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ebae821fef2</guid>
            <category><![CDATA[mothers]]></category>
            <category><![CDATA[stories]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Dec 2018 01:49:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-11T01:49:07.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‘ஏன் ஃபோனை ஃபோனை பாத்திட்டிருக்க? நந்தினிகிட்டேந்து கால் வந்திருக்கா?’ அம்மா கேட்டாள்.</p><p>அந்த நிமிடம்வரை நந்தினி இருபத்து மூன்று மெசேஜ்கள் அனுப்பியிருந்தாள். “எட்டரைக்கு ரேகா வந்தாள்”. “நாங்கள் சிவாஜிநகர் போகிறோம்.” “சஃபீனா பிளாசாவில் சேல் போட்டிருக்கிறார்கள்.” “கமர்ஷியல் தெரு வுட்டீஸ்ஸில் சாம்பார் வடை. சாப்பிடுகிறோம்…”.</p><p>அவன் அம்மாவை சந்திக்க கிளம்பும் போதெல்லாம் நந்தினியின் போக்கு இப்படி ஆகிவிடுகிறது. அவன் ஒன்றும் அடிக்கடி அம்மாவை சந்திக்கப் போவதில்லை. வருடத்திற்கொரு முறை, தீபாவளி சமயம் அம்மாவை பார்க்காமல் இருக்க முடியாது அவனால். நந்தினி கூட வரமாட்டாள். ஆனால் இப்படித்தான், கூடவே இருப்பது போல குறுஞ்செய்திகளாக அனுப்பிக் கொண்டே இருப்பாள்.</p><p>‘என்னடா, தீபாவளி வந்திட்டுதே, இன்னும் அம்மா நினப்பு வரலயே இவருக்குன்னு நினச்சிட்டிருந்தேன். இன்னிக்கு கிளம்பியாச்சா? இந்தவாட்டி எங்க… ரேஸ்கோர்ஸா, இல்ல ஓபராயா? பெரும்புள்ளியாச்சேன்னு கேட்டேன். இன்னிக்கு ரேகா வேற வர்றேன்னு சொல்லியிருக்கா. நீங்க அம்மாவைப் பாக்கப் ஓடறத சொன்னா சிரிப்பா சிரிக்கப் போறா. இல்ல தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்…. இவ்ளோ பாசமா இருக்கற அம்மா உங்கள எத்தனவாட்டி நினச்சுப் பாத்திருக்கங்க? இல்ல கூப்பிட்டுத்தான் பேசியிருக்காங்களா? அன்னிக்கு ஏதோ டீவில வந்தாங்களே…. பிரேக்ஃபாஸ்ட் புரோகிராம்ல. பெரிய பெரும பீத்த கலயம் மாதிரி. ஒருவார்த்த எம்பையன்னு உங்களப் பத்தி சொன்ன மாதிரி தெரிலயே. இந்தக் கடைய பெருசாக்கறோம். இத்தன ஃப்ராஞ்சைஸ் கூட்டப்போறோம்… டிஸ்கவுண்டு என்ன….. டார்கெட்டு என்ன… அவார்டு என்ன… இப்படியே ஒரே தம்பட்டம்தான். குடும்பம்னு ஒருவார்த்த… ஒருவார்த்த கூட பேசல தெரியுமா?’</p><p>தோசைகளுக்கும், க்ரீன் டீக்கும் இடையே வரிசையாக கேள்விகளை கொட்டிக் கொண்டே இருந்தாள். அவன் என்ன பதில் சொல்லிவிட முடியும்? என்ன சொன்னால்தான் அவள் திருப்தியடைவாள்?</p><p>நந்தினியோ அவளுடைய தோழியான ரேகாவோ என்றில்லை. அவன் அறிந்த, சந்தித்த, சந்திக்கப் போகும் யாராக இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அவன் அம்மாவைப் பற்றிய பேச்சு வந்ததும், இந்த கேள்விகள் வெவ்வேறு வடிவத்தில் வந்து விழும்.</p><p>‘யாரு? கல்யாணி சாரங்கனா? உங்க அம்மாவா….?’ என்று புருவத்தை தூக்குபவர்கள், ‘ஓ, நீங்க ஃபர்ஸ்ட் மேரேஜ் புள்ளயா… அதான், ஜே எஸ் எங்கயும் பையனப் பத்தி சொன்னதேயில்லன்னு நினச்சேன். உங்க அப்பா இன்னும் இருக்காரா சார்? என்ன செய்யறார் இப்ப?’</p><p>எத்தனை குறுகுறு பார்வைகள். எத்தனைக் குடைச்சல்கள். எல்லா கேள்விகளுக்கும் பின்னாலும், பதில்களை எதிர்பார்க்காத ஏளனச் சிரிப்பு ஒன்று தெறித்து மறையும்.</p><p>‘என்ன பிரச்னைன்னு முறிச்சுகிட்டு போனாங்களாம்? குடும்பம்னா நாலும் இருக்கறதுதான். எங்க தாத்தா பேரலடிக் அட்டாக் வந்து கிடயா கிடந்தார். அப்பக் கூட பாட்டிய தேவ்டியா முண்டன்னுதான் திட்டுவாரு. தூக்கிப் போட்டுட்டா போனாங்க. முழுசாப் போற வரைக்கும் மூணரை வருசம் வச்சிருந்து பாத்து, மூத்திரம் பீயெல்லாம் துடச்சுப் போட்டுட்டுத்தான் இருந்தாங்க. விட்டுக் கொடுத்து வாழ முடியலன்னா அப்புறம் கல்யாணம் எதுக்கு, குழந்த குட்டிங்க எதுக்கு’</p><p>அம்மாவைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் நந்தினியின் குரலில் ஆங்காரம் ஏறிக் கொண்டே போகும். அவள் கோபம் அம்மாவின் மேலா, அல்லது அம்மாவின் இடத்தில் அவள் இல்லாமல் போனதாலா என்று சந்தேகமே உண்டு. இதோ அடுத்த மெசேஜ் வந்துவிட்டது ‘சாப்பாடு ஆச்சா?’</p><p>அம்மாவும் அதையேத்தான் கேட்டாள். ‘ஃபுட் கோர்ட் போகலாமாடா? எங்காவது நல்ல சாலட் கிடைச்சா போதும்’</p><p>அப்போதுதான் Scary World என்னும் ‘திகில் உலகை’ விட்டு வெளியே வந்திருந்தார்கள். இரண்டு அடுக்குகளில் ஏகப்பட்ட திகில் அனுபவங்களை ‘செட்டப்பாக’ உள்ளடக்கியிருந்த இடம். இருட்டு அறைகளில் முகத்துக்கு நேரே வௌவால்கள் வந்து தொங்கின. வெற்று முகமூடிகள் விஷ்க் விஷ்க் என காற்றில் அலைந்தன. ஒரு பெரிய எலும்புக்கூடு படுத்திருந்த நிலையில் இருந்து ஆடிக்கொண்டே எழுந்து நின்றது. அந்த சூழலின் திகிலை விட, உள்ளே சென்ற கூட்டத்தினரின் கூச்சல்தான் அதிக திகிலை உண்டாக்கியது. அவனும் கூட ஒன்றிரெண்டு முறை க்ரீச்சிட்டபடி அம்மாவின் தோளைப் பற்றி ஒண்டிக் கொண்டான். மாடிப்படிகளில் இருந்து கீழே இறங்கும்போது பாய்ந்து வந்து வாளை நீட்டியபடி நின்ற குள்ளனைப் பார்த்ததும் அவ்வளவு நேரம் தைரியமாக இருந்த அம்மாவுக்கே சற்று தூக்கிவாரிப்போட்டது. வெளியே வந்தபோது எல்லாருமே சந்தேகமில்லாமல் வியர்த்திருந்தார்கள். சற்றுமுன் ஏற்பட்ட பய அனுபவங்களை முற்றிலும் மறந்தவளாக பளிச்சென புன்னகையோடு சாப்பிட கிளம்பிவிட்டாள். ‘சப்வே போறோம் சாப்பிட’ என்று நந்தினிக்கு டெக்ஸ்ட் அனுப்பிவிட்டு அவனும் அம்மாவை தொடர்ந்தான்.</p><p>‘சுவாதி மேரேஜெல்லாம் எப்படிரா நடந்தது? நீ அனுப்பின ஃபோட்டோல்லாம் பாத்தேன். சின்னசின்னதா பாத்த பசங்கள்லாம் எப்படி வளந்திட்டாங்க… நிறய பேர் பேரே தெரியல. அவளுக்கு இது தலை தீபாவளில்ல. நீங்கள்லாம் மெட்ராஸ் போறீங்களாடா?’</p><p>அம்மா கேட்டுக்கொண்டே முள்கரண்டியால் லாகவமாக குத்தி சாப்பிடத்தொடங்கினாள். இந்த ஆகஸ்டில்தான் சுவாதியின் திருமணம். ஞானபிரகாசம் மாமாவின் செல்வாக்கும், படாடோபமும், ரிசப்ஷன் மெனுவிலிருந்து, திருமணத்தில் பங்கேற்ற முக்கியஸ்தர்கள் வரையிலும் பளிச்சென தெரிந்தது. கல்யாணியின் பையன் என்றளவில் அவனை பல உறவினருக்கும் தெரிந்திருந்தது. மாமா வெகு நெகிழ்ச்சியாக அவனை வரவேற்று கட்டித் தழுவிக்கொண்டார். இவ்வளவு பெரிய உறவு பெருங்கூட்டத்தை துறந்துதான் அப்பாவும் அம்மாவும் பெங்களூருக்கு புகலிடம் தேடி போனார்களா அந்த காலத்தில் என்று அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது</p><p>‘சொந்தம் பந்தம்னு ஒரு பய வேணாம் கல்யாணி. உனக்கும் எனக்கும் இனி எல்லாம் நம்ம ஃப்ரெண்ட்ஸ்கதான். இங்கதான் எல்லாம்’</p><p>என்று நெகிழ்ச்சியோடு அம்மாவின் முகம்பார்த்து அப்பா சொல்லிக் கொண்டிருந்த பொழுதுகள் ள் அவனுக்கு நன்றாக நினைவில் இருந்தது. இரவு உணவிற்குப் பின்னர் அப்பா எப்பொழுதும் உணர்ச்சி வயப்பட்ட நிலையில்தான் பேசிக் கொண்டிருப்பார். கைவிட்ட சொந்தங்கள், கடன் தொல்லைகள், எதிர்கால கனவுகள் எல்லாம் அப்பொழுதுதான் அவர் முன் விரிந்து நிற்கும். அப்பாவின் நட்புவட்டம் சிறியதாகத்தான் இருந்தது பிச்சமூர்த்தி, குரியகோஸ், கணேசலிங்கம், சூரி வேறு பெயர்கள் நினைவிலில்லை. ஜேஎஸ்தான் தொடர்ந்த ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷன் மூலம் தொழில் ஆதரவும், நட்பு ஆதரவும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது ஜேஎஸ் சிவாஜிநகர்ப் பக்கம் சின்னதாக க்ளினிக் வைத்திருந்தார். பக்கத்திலேயே போலிஸ் குவார்டர்ஸ் பின்புறம் ‘கல்யாணி மெடிக்கல்ஸ்’ கடை இருந்தது. அம்மாவின் பி ஃபார்மா படிப்பும் சர்டிபிஃபேக்டும் வைத்துதான் கடை தொடங்கப்பட்டது.</p><p>அப்பா வெகுளியாகவும் கடின உழைப்பாளியாகவும் இருந்தார். ஞாயிறு மட்டும்தான் மாலை ஐந்து மணிக்கு கடையடைப்பார். அதுவும் சில சமயம் நண்பர்கள் யாராவது அரசியல் வம்புகளை அலச வந்துவிட்டால் ஆறு, ஆறரை ஆகிவிடும். மற்ற நாட்களில் இரவு பத்து பத்தரைவாக்கில் எல்லாம் கடையை சாத்திவிட்டு வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார். வரும் வழியில் கதம்பா ஓட்டலில் காரட் ஹல்வாவோ, வெஜிடபிள் போண்டாவோ வாங்கிக் கொண்டு வருவார். அம்மாவிற்கு இருந்த விரிந்த பார்வையும் தன்னம்பிக்கையும் அப்பாவிடம் கிடையாது. கடின உழைப்பு, வெகுளித்தனம் என்று அவர் வேறுவகை. அதுதான் அவர்களுக்குள் அத்தனை ஈர்ப்பும் காதலும் தோற்றுவித்ததோ என்னமோ. அப்பா சாய்ந்து கொள்ள, இளைப்பாற, அணைத்துக் கொள்ள என்று எப்பொழுது அம்மா இருந்தாள்.</p><p>நெளி வளையலும், கல்தோடும் பிச்சிப்பூவும், பின்னங்கழுத்தில் தீற்றலான பவுடர் பூச்சுமாக, சீட்டியடித்துக் கொண்டே கண்ணாடியில் பார்த்து அலங்கரித்துக் கொள்ளும் அம்மா இப்போது மிகவும் மாறிப்போய் விட்டிருந்தாள். பார்வை, பேச்சு, தோரணை எல்லாம் மாறியிருந்தது. கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து பவுடர் ஒற்றிக்கொண்டே, தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனைப் பார்த்ததும் கண்சிமிட்டி சிரிப்பாள். அந்த சிரிப்பு மட்டும் அப்படியேதான் இருந்தது. அந்த சிரிப்புக்கு முன்னால், எப்போதும் இறுகிய பாறையாக இருக்கும் அப்பா, நெகிழ்ந்து உருகிவிடுவார்.</p><p>ஜே எஸ் கிளினிக் இப்போது பெரிய ஜே எஸ் ஹாஸ்பிடலஸ் சங்கிலியாக உருவாகி விட்டிருந்தது. சாந்தி நகர் ஹாக்கி ஸ்டேடியம் பக்கம் இருக்கும் நான்கு மாடி கட்டிடத்தில் ஹெட் ஆபீஸ் எல்லாம் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். மூன்றாம் தளம் முழுவதும் அம்மாவின் ராஜ்யம்தான். ‘மேடம் மீட்டிங்க்ல இருக்காங்க. நீங்க வந்தா உள்ள அனுப்ப சொன்னாங்க’ என்ற பவ்யமான உபசரிப்புகளுக்கு மத்தியில் அம்மாவின் ஆளுமையின் பரிமாணம் வெகுவாக மாறியிருந்தது. இது வேறு கல்யாணி.</p><p>நந்தினியிடமிருந்து முப்பத்தி ஏழாவது மெசேஜாக ‘அம்மாவோட கொஞ்சல் எல்லாம் முடிச்சாச்சா? சீக்கிரம் கிளம்பி வா’ என்று வந்தது.</p><p>‘அதுக்குள்ள போகனுமா என்ன? வெங்கடப்பா காலரில எக்ஸிபிஷன் இருக்காம்டா. நீயும் கூட வாயேன். ரவுண்டு போயிட்டு வரலாம்’ என்றாள். அதே சிரிப்பு.</p><p>இதோ கருடா மாலில் இருந்து அரைக்கிலோமீட்டரில் ரெசிடென்ஸி ரோடு. அங்கிருந்து இருபது நிமிடத்தில் நடந்தே போய்விடலாம். அம்மா கார் டிரைவருக்கு போன் செய்து நேரே ஆர்ட் கேலரிக்கு வரச் சொல்லிவிட்டாள். பண்டிகைக்கால சிறப்பு விற்பனைகள் நாலாபுறமும் சூழ்ந்திருக்க, சாலைகள் எங்கும் மக்கள் கூட்டம் திமிலோகப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அம்மா நிறைய பேசிக் கொண்டும் அவன் நிறையக் கேட்டுக் கொண்டும் நடந்தார்கள். வழியில் சர்ச் ஸ்ட்ரீட் சாலையோரக் கடையில், கறுப்பு புட்டாக்கள் போட்ட வெள்ளை ஸ்கார்ஃப் ஒன்று அம்மா வாங்கினாள். அவன் காசு கொடுக்க முன்வந்தபோது பார்வையாலே கடிந்து கொண்டு அவளே காசு கொடுத்தாள். சுற்றுப்புற கொண்டாட்டங்களை விட அம்மாவின் அண்மைதான் அவனுக்கு தீபாவளியை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருந்தது.</p><p>எத்தனையோ விதமான தீபாவளிகளைப் பார்த்தாகிவிட்டது. சற்றே பெரிய சைஸில், மொடமொடப்பான புதுச்சட்டையை அணிந்து கொண்டு அப்பாவோடு அணுகுண்டுகளை சேர்த்து வைத்து வெடித்த தீபாவளி அவனுக்கு நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது. சேவியர் பள்ளியின் மிஸஸ் பிரகாசம் அப்பாவிடம் தரச்சொல்லி கொடுத்துவிட்ட டிசியோடு சாம்ராஜ்பேட்டை அரசுப் பள்ளியில் அவன் சேர்ந்த்தும் ஒரு தீபாவளி சமயம்தான். கணேசலிங்கம் மாமாவின் மோட்டார் பைக்கை வித்து மொசறு ரங்காவின் கந்துவட்டி கடனைத் தீர்த்ததும், அதனால் அப்பாவும் அம்மாவும் பேசிக்கொள்ளாமல் கழித்த தீபாவளி ஒன்றும் உண்டு. மழை நசநசத்துக் கொண்டிருந்த தீபாவளி ஒன்றில் அப்பாவால் நன்பகல்வரை எழுந்திருக்க முடியாமல் போனது. நழுவிப் போகும் கனவுகளை துரத்திப் பிடிக்க முடியாமல், அப்பா குடிக்க ஆரம்பித்திருந்த நாட்கள் அவை.</p><p>‘எல்லாத்துக்கும் நாந்தான் காரணமா?’ அம்மா இடுப்பில் கைவைத்துக் கொண்டு கேட்க, குரோதத்ததுடன் அப்பா அவளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பண்டிகை நாளும் ஏதோ ஒரு தீபாவளியாக இருந்திருக்கும். அந்த சபிக்கப்பட்ட தீபாவளிக்கு அப்புறம் எந்த தீபாவளியும் அவனுக்கு நினைவில்லாமல் போனது. அன்றுதான் அம்மா வீட்டைவிட்டு வெளியே போய்விட்டிருந்தாள். அந்த சனிக்கிழமைதான் ஞானப்பிரகாசம் மாமா வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். பட்டுப்போன உறவுகள் மீண்டும் துளிர்க்க தொடங்கியதில் அம்மாவுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் குடிபோதை தளும்பிய மனதில் அப்பாவுக்கு கழிவிரக்கம்தான் பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது.</p><p>‘அதாரு… அந்த பொம்பளப் போலீசு ஒருத்தி… அவ பேரு என்னா? இரட்டை லத்திய வச்சு தோ… இங்க குண்டிலயே போட்டு சாத்து சாத்துன்னு சாத்தினாளே. இவன் சொல்லித்தானே அடிச்சாங்க. உனக்கு எல்லாம் மறந்து போச்சுல்ல’. வீட்டுக்குத் தெரியாமல் அப்பாவும் அம்மாவும் காதலித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், அவர்களை அடக்கி வைக்க கையாளப்பட்ட உத்திகளில் ஒன்றுதான் அந்த போலிஸ் தடியடி. மாமா கொஞ்சம் சுற்றி வளைத்த உறவு என்றாலும், செல்வாக்கு அதிகமானவர். போலிசும் கொடுத்த காசுக்கு அதிகமாகவே அப்பாவை போட்டு தாளித்து எடுத்துவிட்டனர். நினைவுகள் தொலைந்துபோனாலும் தழும்புகள் அவற்றை மீட்டுக் கொண்டுவந்துவிடுகின்றன.</p><p>மாமா வந்துவிட்டுப் போன அன்றிரவு, சிறுநீர் முட்டியதால் அரைதூக்கத்தில் எழுந்தவன் பாத்ரூம் போக அறைவாயிலுக்கு வந்தபோது அப்பாவின் குரல் ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. முதலில் அவனுக்கு, கூடத்தில் தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த அம்மாவைத்தான் பார்க்க முடிந்தது. அப்பா எதிரில் உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். நடுவில் இருந்த மேஜையில் மாமா கொண்டு வந்த ஆரஞ்சு வண்ண ஸ்வீட் பெட்டி இருந்தது. அதுதான் அவருடைய பச்சை நரம்பை சீண்டிக்கொண்டே இருந்திருருக்க வேண்டும். அதை எடுத்து குப்பை தொட்டியில் போட்டுவிட்டோ, அல்லது அன்றைக்கு செய்திருந்த மீன் குழம்பை சாப்பாடு தட்டோடு சுவரில் விசிறியடித்தோ, பார்ப்பாரற்று படம் காட்டிக் கொண்டிருந்த டிவியை உடைத்தோ அப்பா கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்திருக்கலாம். போஸ்டல் கவர் கிழிக்கும் மொண்ணை கத்தியை எடுத்து அம்மாவைக் குத்திக் கூட இருக்கலாம். அவரே அந்த கீறலுக்கெல்லாம் டிங்ச்சர் போட்டு ப்ளாஸ்திரி ஒட்டிவிட்டு விசிறிவிட்டு சிசுருஷைகள் செய்திருப்பாரா இருக்கும். ஆனால் தொண்டையில் சிக்கிய முள்ளை துப்ப முடியாமல், கமறி கமறி இருமும் அவஸ்தையில் கத்திக் கொண்டிருந்தார்.</p><p>‘நினச்சேன். டென்ஷன் ஆவீங்கன்னு நினச்சேன். மாமா வந்துவிட்டுப் போனதையே சொல்லியிருக்க கூடாது’</p><p>‘சொல்லாதே. எனக்கு எதுவும் தெரிய வேணாம். நான் எப்பவும் போல முட்டாளாவே இருந்திடறேன். எப்படியெல்லாம் நான் அவமானப்பட்டேன்னு உனக்கு மறந்து போச்சு.’ அப்பா அரற்ற ஆரம்பித்திருந்தார்.</p><p>‘எப்பவும் இப்படித்தான் தேவையில்லாம கத்திட்டிருக்கீங்க. நரகமாயிட்டிருக்கு என் வாழ்க்கை’</p><p>‘எனக்கு வாயிருக்கு. கத்தறேன். உம்புள்ள மாதிரி நானென்ன ஊன பரம்பரையா? ‘ ஒரே எத்தில் வண்ண வண்ண இனிப்புகள் பறந்து விழ ஆரஞ்சுப் பெட்டி தெறித்து தள்ளிப்போய் விழுந்தது.</p><p>‘ஊமைக்குஞ்ச பாக்க ஊமயன் ஓடி வன்ட்டானாம். அதுக்கு நாமல்லாம் சுவீட்டு சாப்பிடனுமாம்.’</p><p>அம்மா அப்போதுதான் அறைவாயில் கால்மாற்றி கால்மாற்றி நின்றுகொண்டிருந்தவனைப் பார்த்தாள். அம்மாவைப் போல அவனும் பயந்து போயிருந்தான். அடக்கமாட்டாமல் சிறுநீர் பெருகி ஓட, கூடவே அப்பாவின் புலம்பலும் ‘ஊன பரம்பரைல நான் பொறக்கல… எனக்கும் வாயடைச்சுப் போகல’ கூடமெங்கும் வழிந்தோடிப் போனது.</p><p>மறுநாள் அம்மா இல்லாத வீட்டில்தான் அவர்கள் விழித்தார்கள். ஊரெல்லாம் தீபாவளி கொண்டாட்டமாக இருக்க, அப்பாவுக்கு இரவு என்ன நடந்தது என்பது கூட நினைவில் இல்லை.</p><p>‘என்னதான் சண்டையா இருக்கட்டும். அதுக்காக எட்டுவயசுப் புள்ளய தவிக்க விட்டுட்டு போற அளவுக்கு உம்பொண்டாட்டிக்கு திமிரு கூடாதுடா’ என்று கணேசலிங்கம் மாமாதான் ஆரம்பித்து வைத்தார். அதற்கப்புறம் அவன் கேட்டதெல்லாம் அம்மாவைப் பற்றிய வசைகள்தான்.</p><p>கோர்ட் கஸ்டடி, விவாகரத்து என்று எல்லாவற்றிலும் அம்மாவை தனிமைப்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.</p><p>‘அந்த டாக்டர் என்னமோ டக்-னு வேல போட்டுக் கொடுத்திட்டான்னு நினக்காத. இதில என்னமோ முன்னமேயே மேட்டர் நடந்திருக்கு. இந்த திமிரெல்லாம் குடும்பத்துக்கு ஆவாது’ என்ற விவரணைகள் முழு உருவகம் பெற்று உலவ ஆரம்பித்தன. குழந்தையை விட்டுவிட்டால் அம்மாவின் டிகிரியில் ரெஜிஸ்டர் ஆகியிருக்கும் கடையும் போய்விடும் என்பதால் சாமர்த்தியமாக வதந்திகளை வைத்து கஸ்டடியை அப்பா வாங்கிவிட்டார். அம்மா அதை எதிர்பார்த்துதான் இருந்தாள் என்றாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. பிறகு அப்பாவின் உலகம் முழுவதும் அவனும், அவருடைய நண்பர்களுமாக சுருங்கிப்போனது. அம்மாவின் புகைப்படங்கள், புடவை, நகை, சீப்பு, பொட்டு என்று எதுவுமே இல்லாமல் மொத்தமாக ஒழித்துப் போட்டுவிட்டாலும் அவர் அம்மாவைத்தான் எல்லா இடங்களிலும் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தார் என்று தோன்றியது. அவனிடம் தங்கிப் போன ஒரே படமும், அம்மா ஜேஎஸ்ஸை திருமணம் செய்துகொண்டபோது பத்திரிகையில் வெளிவந்த படம்தான்.</p><p>‘இங்க பார் எட்வர்ட் முன்ச்சோட ஸ்க்ரீம் பத்தில்லாம் Hand-outs போட்டிருக்காங்க. அந்தப் படத்த மொதமொதல்ல பாத்தப்ப வீடு முழுசும் அதை மாட்டி வைக்கனும்னு நினச்சேன்’ காதைப் பொத்திக் கொண்டு அம்மா சொன்னாள்.</p><p>அந்த ஜியாமெட்ரிகல் அப்ஸ்ட்ராக்‌ஷன் படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது நந்தினியிடமிருந்து நாற்பத்தைந்தாவது டெக்ஸ்ட் மெசேஜ் வந்தது. ‘நான் வீட்டுக்கு வந்தாச்சு. நீ எப்போ வர்ற’</p><p>மிக அருகே ‘அட் யுர் சர்வீஸ் மேடம்’ என்று குரல் கேட்க, திடுக்கிட்டு திரும்பிய அம்மாவின் அருகில் புன்சிரித்தபடி நின்றிருந்தார் ஜேஎஸ்.</p><p>‘நீங்களா? முத்துகிருஷ்ணன் வரலயா? அவனத்தானே காரெடுத்துகிட்டு காரெடுத்திட்டு வரச் சொன்னேன்’ என்றவளை அமைதிபடுத்தும் வகையில் மெலிதாக அணைத்துக் கொண்டவர் ‘அது என் பாக்கியம்’ என்றார். அம்மா சிரித்தாள்.</p><p>அம்மா கிளம்பிப் போன தீபாவளி ஜே எஸ்ஸுக்கு வரப்பிரசாதமாக அமைந்த தீபாவளி. அவருடைய ‘ஜேஎஸ் சங்கிலி மருத்துவமனை’ கனவுக்கு உயிர்வந்ததற்கு பலவகையிலும் அம்மா ஒரு காரணம்.</p><p>‘டைவர்ஸ் ஆன ரெண்டே மாசத்தில் கல்யாணம் பண்ணனும்னு என்ன அவசரம்னேன்? பங்காளிங்க செத்துப் போனாக்கூட தீட்டு, தெளிப்புன்னு ஆறுமாசமாவது வெயிட் பண்ண மாட்டாங்க.’ நந்தினியின் கேள்விகளுக்கு அவன் என்னவென்று பதில் சொல்ல.</p><p>ஸ்டேண்டட்டின் இரண்டு மீள் உருவாக்கப்பட்ட ஓவியங்களை விலைபேசிவிட்டு ஜே எஸ்ஸும் அம்மாவும் கிளம்பினார்கள்.</p><p>‘நந்தினிக்கு என் அன்பை சொல்’ என்றாள் அம்மா. அப்படியொரு வாய்ப்பு அமைந்தால் சொல்லிவிடலாம்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டான். கேலரியின் வாயிலைக் கடக்கும்போது கைப்பையில் எதையோ சோதித்துக் கொண்டிருந்தவள் திரும்பி அவனை ஒருமுறை பார்த்து சிரித்தாள். கையைக் காட்டி கூப்பிட்டால் அப்படியே போயிருப்பான்.</p><p>அந்த சபிக்கப்பட்ட தீபாவளியின்போது நனைந்த நிஜாருடன் அவன் இருந்தபோது அம்மா கூப்பிட்டது அவன் நினைவுக்கு வந்தது. அன்று அவன் போகவில்லை. சோபாவில் சரிந்திருந்த அப்பாவிடம் ஒண்டிக் கொண்டு நின்றுவிட்டான். ஒருவேளை அன்று அம்மாவோடு அவன் கிளம்பிப்போயிருந்தால் இன்று நந்தினியின் இத்தனை கேள்விகளுக்கும் அவனே விடையாகி போயிருப்பான். இனி அடுத்த தீபாவளிவரை நந்தினியின் கேள்விகளும் அம்மாவின் தரப்பிற்காக அவன் சொல்லாத விடைகளும் அவனோடுதான் இருக்கும்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ebae821fef2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[அதிகாரத்தின் ஆயுதங்கள்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%85%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%86%E0%AE%AF%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-38a4ee0f778b?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38a4ee0f778b</guid>
            <category><![CDATA[எஸ்ரா]]></category>
            <category><![CDATA[வேல-இராமமூர்த்தி]]></category>
            <category><![CDATA[சிறுகதை]]></category>
            <category><![CDATA[விமர்சனம்]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Dec 2018 15:34:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-05T15:34:18.955Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/330/1*aw27iW0umOhDTBbbwKhqRg.jpeg" /></figure><p>(<strong>குறிப்பு:</strong> எஸ்ரா அவர்களின் கதாவிலாசம் நூல் வழியே கண்டடைந்த சிறுகதை இது. அதைப் பற்றி முன்னர் பதாகை இணைய இதழுக்கு எழுதியிருந்தேன். இன்று திரு எஸ்ரா அவர்களுக்கு தமிழ்மொழிக்கான, 2018ம் ஆண்டுகான சாகித்ய அகதெமி விருது வழங்கப்பட்டிருக்கும் செய்தியைப் கேள்விப்பட்டதும் இந்த பதிவை நினைவுகூரும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. திரு எஸ்ரா அவர்களுக்கு நம் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.)</p><p>நான் படித்த பள்ளியில் சீருடையாக காக்கி நிஜாரும் வெள்ளை சட்டையும்தான் இருந்தது. ஏனோ அந்த காக்கி கால்சட்டையை அணியவே பிடித்தம் இருக்காது. அக்கம்பக்கத்து பள்ளிகளில் அடர்நீலம், பழுப்பு வண்ணம் கொண்ட சீருடைகள் எல்லாம் பார்த்து ஏக்கமாக இருக்கும். ஏன்தான் இப்படி ஒரு நிறத்தை சீருடையாக தேர்ந்தெடுத்தார்களோ என்று பெரும் கோபம் கோபமாக வரும். ஆனால், ஒன்பதாம் வகுப்பில் தேசிய மாணவப்படையில் சேர்ந்த போது அந்த எண்ணம் அப்படியே தலைகீழாகிப் போனது. இருள்பிரியாத அதிகாலை வேளையில் தெருநாய்களை எல்லாம் எழுப்பும் வண்ணம் க்ரீச்சிடும் பூட்ஸ்களோடு, கஞ்சிப் போட்ட விறைப்பு காக்கி உடுப்பில் பரேடுக்கு மிடுக்காக நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன்.</p><p>காக்கி சீருடை என்றால் வெறும் துணி மட்டும்தானா? இடையில் அணியும் பட்டை பெல்ட், லாடம் வைத்து அடித்த பூட்ஸ், இலச்சினை பதித்த தொப்பி என்று அது ஒரு பரிவார ஊர்வலம். அந்த சீருடை தளவாடங்களுக்கு என்று மதுரையில் தனியே ‘போலீஸ் கேப் மார்க்’ என்றொரு கடை உண்டு. ஓய்வுபெற்ற போலிஸ் அதிகாரி ஒருவர் அந்தக் கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ‘லத்திக்கம்புன்னா சும்மா பார்வைக்குதான் சார். உங்க இன்ஸ்பெக்டர் அதை வச்சு என்ன செய்யறார்னு தெரியல… வாரத்துக்கு ஒரு கம்பு மாத்தனும்னு வர்றீங்க… அடிக்கிறதுக்கு நல்ல உருட்டுக்கம்பா வச்சுக்க வேண்டிதானே’ என்று, முறிந்த லத்திக் கம்பை மாற்றவந்த போலிஸ் கான்ஸ்டபிளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை ஒருமுறைக் கேட்க நேர்ந்தது. என்சிசி சீருடை தொப்பிக்கு புதுக் குஞ்சலம் வாங்க சென்ற நானும் நண்பனும் ஆர்வம் தாங்காமல், அந்த போலிஸ்காரர் தலைமறைந்ததும், கடைக்காரரிடம் கேட்டோம் ‘அவ்வளவு பலவீனமான கம்பா அது? என்னவோ சினிமாவில் அதை வைத்து சிலம்பம் எல்லாம் ஆடுவது போலக் காட்டுகிறார்களே’</p><p>‘போலிஸுக்கு முதல் ஆயுதமே அதிகாரம்தான் தம்பி. ஆயுதமெல்லாம் அப்புறம்தான்’ என்றார்.</p><p>அது உண்மைதான். நான் சந்தித்த பல போலிஸ்காரர்களிடம் பார்வையிலேயே அந்த அதிகாரம் மிளிர்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மவுண்ட்ரோட்டில் மோட்டார் சைக்கிளில் சென்று கொண்டிருந்தவனை மறித்து, லேன் மாறிப் போகிறாய் என்று குற்றஞ்சாட்டிவிட்டு சில்லறையாக இரண்டு ரூபாய்களை (அவ்வளவுதான் இருந்தது என்பதை பர்ஸை வாங்கி பரிசோதித்துக் கொண்டபின்னர்) பிடுங்கிக்கொண்டு அனுப்பிய கான்ஸ்டபிளிலிருந்து, கல்லூரி என்சிசி கம்பனி டே (company day) கொண்டாட்டத்திற்கு முக்கிய விருந்தினராக வந்த உதவிக் கமிஷனர்வரை அந்த அதிகார மிடுக்கை குறைவில்லாமல் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.</p><p>எனது சித்தப்பா போலிஸ் துறையில் பணிபுரிந்து ஓய்வுபெற்றவர். போலிஸ் என்றால் சீருடை போலிஸாக இல்லாமல், டிஐஜி அலுவலகத்து கேம்ப் செகரெட்டரியாக இருந்தவர். அவரை சந்திக்கப் போன இடத்தில் முற்றிலும் புதிய போலிஸ் முகங்களை பார்த்திருக்கிறேன். மைக்கில் வரும் அறிவிப்புகளை குறிப்பு எடுப்பவர், அலுவலக தோட்டங்களை பராமரிக்கும் ஆர்டர்லி, போலிஸ் ஜீப் ஓட்டுநர், செகரெட்டரியாக இருந்த என் சித்தப்பா முதற்கொண்டு எல்லோரும் சீருடை அணியாத போலிஸ்காரர்கள்தான். ஆனாலும் அந்த துறையின் சாகச, அதிகார குணங்களை வெளிப்படுத்தும் தோரணையோடு வலம் வருபவர்கள்.</p><p>அந்த அலுவலகத்தின் தோட்டப் பராமரிப்பாளர் ஒருமுறை கவலையோடு ‘நாளைக்கு இன்ஸ்பெக்‌ஷன் வருவாகளா… அப்ப யூனிஃபார்ம்ல இருக்கனுமா’ என்றுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தபோது இன்னும் வியப்பாக இருந்தது. சீருடை அணியத் தேவையில்ல்லாதபோதும் அவர்கள் எல்லோருக்கும் வருடத்திற்கு இரண்டு செட் சீருடைகள் அளிக்கப்படும் என்றும், ஆய்வு சமயத்தில் எல்லோரும் கட்டாயமாக சீருடையில் இருக்கவேண்டும் என்பது நடைமுறை எனப் புரிந்தது. ஆர்டர்லி செல்வத்துக்கு என்ன சிக்கல் என்றால், சீருடை அணியத் தேவையில்லாததால், அரசாங்கம் அளித்த சீருடைக்கான துணியை வெளியே விற்றுவிட்டாராம். இப்பொழுது இன்ஸ்பெக்‌ஷனுக்கு என்ன செய்வது என்று கையைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தார்.</p><p>வேல. இராமமூர்த்தியின் ‘இருளப்ப சாமியும் 21 கிடாயும்’ சிறுகதையை வாசித்தபோது எனக்கு, போலிஸ் கேப்மார்க் கடைக்காரரும், டிஐஜி அலுவலகத்து ஆர்டர்லியும்தான் நினைவுக்கு வந்தார்கள். ஒரு பதவியின் அதிகாரம் ஆடைகளிலும் ஆயுதங்களிலும் மட்டும் பொதிந்திருப்பதில்லை. காலத்தின் சுவடுகளிலும் இருக்கிறது. அது விட்டுச் சென்ற தழும்புகளிலும், அந்த தழும்புகள் நினைவுபடுத்தும் போராட்டங்களிலும் இருக்கிறது.</p><p>கதை தொடக்கத்தில் களவைத் தொழிலாகக் கொண்ட ஒரு கிராமத்தைப் பற்றிய விவரணைகள் வருகின்றன. கல்தூண்களும், ஒட்டுக்கொட்டகைகளுமாக முளைக்கொட்டுத்திண்ணை, நிறைகுளத்தம்மன் கோவில் ஆலமரம், ஊர்க்கிணறு என்று மான்டேஜ் ஷாட்களில் சொல்லப்படுகிறது. இடக்கையை தலைக்கு அண்டை கொடுத்து படுத்திருக்கும் இருளாண்டித் தேவரின் தொடையில் இருந்த சூட்டுத்தழும்பிலிருந்து களவுக்கதை தொடங்குகிறது. பெருநாழிக்கு மேற்கே கவுல்பட்டி எனும் கிராமத்திற்கு இருளாண்டித்தேவர் தலைமையில் கள்வர்கள் குழு ஆடுதிருடப்போன கதையை விவரிக்கிறார் கதாசிரியர். ஒவ்வொரு வர்ணனையும் உதறிப்போட்ட வாக்கியம் போல அநாவசியச் சொற்கள் எதுவும் இல்லாமல் கண்முன்னே காட்சியை கொண்டு நிறுத்துகிறது. நடுநிசியில் வைரவன் கோவில் பொட்டலில் கூடுகிறார்கள். ஆந்தை சகுனம் வழியே வைரவன் உத்தரவு வாங்கிக் கொண்டு ஆடு களவாடப் புறப்படுகிறார்கள். கவுல்பட்டி ஊரில், ஊரணிக்கு வடக்கே ஆட்டுகிடை போடப்பட்டிருக்கிறது. ஆளுக்கொரு கெடாவை குறிவைத்து தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.</p><p>களவு நிகழ்த்துவதைப் பற்றிய குறிப்புகளும், நிலவியல் அமைப்பும் துல்லியமாக சொல்லப்படுகிறது. ‘குளிருக்கு குன்னிப் படுத்துறங்கும் கிழவி’ போன்று ஊர் உறங்கிகிடக்கிறது. ஆனால் வைரவர் உத்தரவு அன்று வேறுமாதிரி ஆகிவிடுகிறது. கிடாய்க்காரனும், காவல் நாயும் முழித்துக் கொண்டு கூவி ஊரையே கிளப்பிவிடுகிறார்கள். களவுக்கூட்டத்திற்கு முனையளவு இடம் கூட கொடுத்துவிடக்கூடாது என்று கவுல்பட்டி மொத்தமும் ஆக்ரோஷத்தோடு விரட்டுகிறார்கள்.</p><p>ஓடுகின்ற கூட்டத்தில் பின்தங்கிவிட்ட முத்துத்தேவரை மட்டும் கோம்பைஎட்டிப் பிடித்துவிட உக்கிரமான போராட்டம் நிகழ்கிறது. வெறும் கையிலேயே நாயின் வாயைப் பிளந்து கொன்று தப்பிக்கிறார். எழுதுகோலை இரத்தத்தில் தோய்த்து எழுதியது போன்ற விவரணை.</p><p>நாயிடமிருந்து தப்பித்தாலும் களவுத்தொழிலின் தடம் போதுமானதாக இருக்கிறது போலிசுக்கு. களவைத் தொழிலாக வைத்திருக்கும் ஊர்களை சுற்றிவளைத்து ஆட்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள். குற்றவிசாரணை, துப்புதுலக்குதல், சாட்சியங்கள் சேகரிப்பு எதுவும் அப்போதைய தேவையில்லை. அகப்பட்ட அத்தனை பேருக்கும் பழுக்கக் காய்ச்சிய கம்பிகளால் வாய்த்த இடங்களில் சூடு போட்டுவிடுகிறது போலிஸ்.</p><p>நிலவியல் விவரிப்புகளோடு, சாதி பின்னணியையும் உள்ளது உள்ளபடிக்கே சொல்லிவிடுவது சான்றுறுதியை அதிகப்படுத்துகிறது. இத்தோடு முடியும் நனவோடை, நிகழ்காலத்தில் முளைக்கொடுத் திண்ணையில் வெட்டுப்புலி ஆட்டம், சீட்டாட்டம், தாயக்கட்டை என்று பொழுதுபோக்கிக் கொண்டிருக்கும் களவுக்கூட்டத்திடம் கதை வந்து சேர்கிறது. வேறொரு களவிற்காக கன்னம் வைக்கப் போன இடத்தில் மாண்டு போன ஊர்ப்பெரியவரின் மகன் சேது இப்போது போலிஸ் சப் இன்ஸ்பெக்டராக பயிற்சி முடித்து பழனிபக்கம் போஸ்டிங் வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறானாம்.</p><p>எந்தவித உணர்ச்சி சேர்க்கைகளும் இல்லாமல் ஒரே திருப்பில் களவுக்காரரின் மகன் போலிஸ் ஆகிவிட்டதை சொல்லிவிடுகிறார். ஊர் மூத்த குடும்பத்து அம்மாள் தன் பையன் போலீஸில் சேர்ந்தால் இருளப்ப சாமிக்கு கெடா வெட்டுவதாக நேர்ச்சை வைத்திருந்தாராம், அதைக் கேட்டதும் அத்தனை கள்வர்களும் வீட்டுக்கொரு சொந்த ஆடு (திருட்டு கெடா அல்ல) கொண்டு வந்து 21 கெடாக்களை இருளப்ப சாமிக்கு நேர்த்திக்கடனாக வெட்டத் தயாராகிறார்கள்.</p><p>ஒரு தலைமுறையே மாறிப்போனாலும் இருளப்பசாமியின் நேர்த்திக்கடன் மட்டும் மாறுவதில்லை. ஊர்க்காரர்களின் வேண்டுக்கோளுக்கிணங்க, சேது முழு போலிஸ் சீருடையில் அவர்கள் முன் வர, அதுவரை அவன் விநயத்தோடும் வாஞ்சையோடும் பேசிக்கொண்டிருந்த மாமன்களும் சித்தப்பன்களும் பதறியடித்துக் கொண்டு துண்டை எடுத்து இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு திண்ணையை விட்டு கீழிறங்கி நிற்கிறார்கள் என கதை முடிகிறது.</p><p>காலம் தன் போக்கை மாற்றிக்கொண்டாலும், அவர்களால் அது ஏற்படுத்திய தழும்புகளை கடந்து செல்ல முடிவதில்லை.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38a4ee0f778b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[நீராம்பல்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%A8%E0%AF%80%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%B2%E0%AF%8D-3d7e1b4b2e44?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3d7e1b4b2e44</guid>
            <category><![CDATA[நீராம்பல்]]></category>
            <category><![CDATA[short-story]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Nov 2018 21:31:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-25T21:31:11.467Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TbYPjN-nHQjGCDiMDirYfA.jpeg" /></figure><p>‘ங்க வாடா வெளக்கெண்ண கருப்பா… வெண்ணெவெட்டி சாம்பிராணி… கதயா எளுதற… &amp;*#$(#$% மவனே’ என்று பாலமுருகனின் முடியைப் பிடித்து உலுக்க ஆரம்பித்தார் கோவிந்தன். கடைசி வார்த்தை பாலமுருகனின் தந்தையின் ஒழுக்கத்தை சாடும் ஒரு கொச்சை வசவு. அதைக் கேட்டதும் வகுப்பில் விடலை பையன்கள் கிளுகிளுத்து சிரித்தார்கள். அவர்கள் தனித்திருக்கும்போதே சொல்லத் தயங்கும் வசவுச் சொல்லை வாத்தியார் ஒருவர் சரளமாக பயன்படுத்துகிறார் என்றால் கேட்க வேண்டுமா. இன்னும் என்னவெல்லாம் வருமோ என்று பேராவலோடு காத்திருந்தனர்.</p><p>கோவிந்தனுக்கு காலையில் எழுந்ததில் இருந்து எரிச்சலாகத்தான் இருந்தது. எரிச்சலென்றால் செண்டு முளை கன்றிப்போய் வெளிக்கிளம்பிய எரிச்சல். உட்காரவும் முடியாமல் நடக்கவும் முடியாமல் கால்களை அகட்டி அகட்டி வைத்து பள்ளிக்கூடத்திற்கு நடந்து வந்துகொண்டிருக்கும்போது எவனோ ஒரு கபோதி சைக்கிளில் கைகளை தொங்கவிட்டபடி சிகரெட்டை புகைய விட்டுக்கொண்டே பறந்தடித்துக் கொண்டு போனான். ரோட்டில் தேங்கியிருந்த மழைநீரை வாரியடித்ததில், வலப்பக்க சட்டை முழுவதும் கறையாகிப் போய்விட்டது. கால்மணி நேரம் தாமதமாக பள்ளிக்கூடத்திற்குள் வந்தவரைப் பார்த்ததும் வாசலிலேயே நின்றுகொண்டிருந்த ஹெச் எம், கேட்டார்.</p><p>‘என்னாச்சு வியெஸ்ஜி? சட்டையெல்லாம் கறையாகிப் போச்சு?’</p><p>கோவிந்தனுக்கு யாரிடம் எப்போது இணக்கம் காட்டிப் பேசவேண்டும். எப்போது முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு போகவேண்டும் என்று ஒரு கணக்கு உண்டு. கண்ணிலேயே தராசு ஒன்றை கட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார். ஹெச்எம் எதுவும் கேட்காமல் இருந்திருந்தால் இவரே வலியப்போய் அந்த சைக்கிள்காரனின் பிறப்பை சந்தேகிக்கும் வசவுகளோடு நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி விளக்கியிருந்தாலும் விளக்கியிருப்பார். ஆனால், இப்போது ஹெச்எம் என்னவென்று விசாரித்ததும் பருக்கை குறுக்கில் போனமாதிரி விறைப்பாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வேறு திசையில் பார்த்தபடியே கையை ஆட்டிக்கொண்டே ‘போகட்டும் போகட்டும்’ என்று சைகை செய்தார். பிரேயர் ஹாலுக்கு பின்புறம் மரங்களடர்ந்த பகுதியில்தான் ஒன்பதாம் வகுப்பு ‘ஏ’ பிரிவு இருந்தது. முதல் வகுப்பு ஆங்கில இலக்கணம் எடுக்கவேண்டியது கோவிந்தன்தான். விரைந்து நடந்தவரை ஹெச்எம்மின் குரல் மீண்டும் நிறுத்தியது.</p><p>‘நீங்க வர்றதுக்கு லேட்டாச்சுன்னு இப்பதான் ஆர்எஸ்ஸை ஹிஸ்ட்ரி எடுக்க அனுப்பினேன். நீங்க வேண்ணா வீட்டுக்கு போய் சட்டைய மாத்திட்டு வந்திருங்களேன்’</p><p>‘லேட்டா வந்ததற்கே எப்படியும் அரைநாள் அட்டெண்டென்ஸில் கைவைத்து விடுவான் எடுபட்ட பய. இவன் என்ன வீட்டுக்குப் போகச்சொல்வது’ என்று கோவிந்தனுக்கு எரிச்சல் ஏற ஆரம்பித்தது. செண்டு முளை என்றால் சும்மாவா. ஆசனவாயில் அமிலம் ஊற்றினாற்ப்போல பற்றி எரிந்தது.</p><p>‘எவனோ ஒரு திருட்டு கம்மனாட்டி… தம்மடிச்சிட்டு சைக்கிள்ல சர்க்கஸ் பண்ணிட்டு போறேன்னு தண்ணிய வாரியடிச்சிட்டான். நம்ம ஸ்கூல் ஸ்டூண்ட்தான்னு நினக்கிறேன். மறுக்கா பாத்தா கொட்டைய நசுக்கி மட்டைய பொளந்திரனும்’</p><p>கோவிந்தனின் பதிலைக் கேட்டதும் அலர்ஜியாகி ஹெச்எம் விலகி தன்னுடைய அறைக்குள் போக யத்தனித்தார். ‘&amp;*#$(#$%, இவன் என்னமோ ஒழுக்க புண்ணாக்குன்னு போறான் பாரு’ என்று கோவிந்தனுக்கு எரிச்சலை மேலும் கிளம்பியது. இன்னொருவாட்டி இம்ப்ரூவ்மென்ட் ஆஃப் டீச்சிங் கான்டெக்ட்டுன்னு ரிப்போர்ட்டு ஏதாவது எழுதட்டும் மிளகாயை வச்சு தேய்ச்சுவிட்ட மாதிரி பதில் எழுதிவிட வேண்டியதுதான்.</p><p>வியெஸ் என சக ஆசிரியர்களால் அழைக்கப்படும் வி. செல்லத்துரை, கறையான சட்டையோடு வரும் கோவிந்தனைப் பார்த்ததும் சிந்துசமவெளி நாகரிகத்திற்கு இடைவெளி கொடுத்துவிட்டு ‘வாங்க’ என்பது போல தலையசைத்தார்.</p><p>‘அழுத்தமா நாலு வரி இங்க்லீஷில் பேசத் தெரியாது. இவனெல்லாம் இங்க்லீஷ் மீடியத்துக்கு ஹிஸ்டரி எடுக்க வன்ட்டான். &amp;*#$(#$% மவன்..’ என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே, வியெஸ்ஸின் வணக்கத்திற்கு பதிலாக நெஞ்சுயரத்திற்கு வலதுக் கையைக் கொண்டு வந்து ஒரு அரைகுறை விஷ் வைத்தார்.</p><p>‘ஹெச் எம் தான் அம்ச்சார்’ செல்லத்துரை தயங்கி தயங்கி சொல்ல</p><p>‘அவருக்கென்ன, எப்படியாவது கோவிந்தனுக்கு கோவிந்தா போடனும்னு காத்திட்டிருக்கார். நீங்க கெளம்புங்க. நான் கிளாசை பாத்துக்கிறேன்’ என்றார். வேறு வழியில்லாமல் செல்லத்துரை புத்தகங்களை சேகரித்துக் கொண்டு கிளம்பிச் சென்றதும், கோவிந்தன், வேட்டியை மெதுவாக தளரவிட்டுக்கொண்டு சேரில் பட்டும்படாமலும் உட்கார்ந்து மெதுவாக பிருஷ்டத்தை பரவவிட்டார். செண்டுமுளை சமயத்தில் மரத்துப் போனது போல வலியிருக்காது. திடுமென உணர்வு பெற்று எரிச்சல் கொடுக்கும்.</p><p>ஆங்கில இலக்கணம் என்றால் கோவிந்தனுக்கு தண்ணிபட்டபாடு. அதுவும் அவர் கையோடு எப்போதும் ஒரு கெட்டி அட்டை ரென் அண்ட் மார்ட்டின் இருக்கும். அதன் இரு அட்டைக்கிடையேயும் அவருடைய உலகமே உய்விற்றிருப்பது போல மதர்ப்போடு விளாசித் தள்ளிவிடுவார்.</p><p>‘அதென்ன ஜாய்ன் இன் த ஸ்கூல்னு இழுக்கற…. ஜாய்ன் த ஸ்கூல் போறும். அதிலேயே ஒரு இன் இருக்குப் பாரு’ என்று பிரிபோசிஷன்ஸ் பயன்பாட்டைப் பற்றி பாடம் எடுத்தார் என்றால் பையன்கள் ஜென்மத்துக்கும் மறக்கவே மாட்டார்கள்.</p><p>அன்றைக்கு திருத்திய கால்பரீட்சை பேப்பர்களை விநியோகிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு பையனாக அவர் மேஜையருகே வந்து திருத்தின பேப்பரை வாங்கிக் கொண்டு போக, ஆளுக்கு ஏற்றவாறு தட்டிக் கொடுத்தும், ஆசனவாயின் எரிச்சலுக்கு ஏற்றவாறு மட்டம்தட்டியும் கோவிந்தனின் பொழுது போய்க்கொண்டிருந்தது. வக்கத்தவனுக்கு வாத்தியார் வேலை என்பது கோவிந்தனின் அனுமானம். அதில் இப்படி வாய்த்தவரையெல்லாம் வகைதொகயில்லாமல் வசைபாடும் வசதியிருப்பது அவருக்கு பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது. பாலமுருகன் பேப்பர் வாங்க வந்ததும் அவர் நிலையையும் மறந்து பாய்ந்து அவன் முடியைப் பற்றி சுற்றியபடி உலுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.</p><p>‘பெரிய மயிரப்புடுங்கின்னு நெனப்பு… ‘</p><p>அதிர்ச்சியடைந்த பாலமுருகன் திக்கியபடி ‘என்ன…. என்ன… வேணாம் சார்’ என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவன் முதுகில் இரண்டு சாத்து சாத்தி தலையை சுழற்றி டேபிளில் மோதிவிட்டுத்தான் ஓய்ந்தார். செண்டு முளை கிளப்பிய எரிச்சலை விட இந்த மண்டுமூளை அதிக எரிச்சலை கிளப்பிவிட்டான் என்று கோபம் பொங்கியது.</p><p>‘காச்சு காச்சுன்னு தெனம் கத்தி கத்தி சொல்றேன். அதெல்லாம் படிக்காம, உம்பாட்டுக்கு கத எழுதற பரீச்சயில… என்னடா இது’ அவர் நீட்டிய பரீட்சை பேப்பரை வாங்கிய பாலமுருகன் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் நின்றான்.</p><p>கோவிந்தனின் சென்ற வசனத்தில் வெகண்டை வசவு எதுவும் இல்லாததால் சுரத்து இழந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த பையன்களை பார்த்து, ‘எங்கடா அவன்… அங்க யாருக்கு முத்தம் கொடுத்திட்டிருக்கான்’ கையில் வைத்திருந்த சாக்பீஸின் நுனியை படக்கென உடைத்து ஓங்கி எறிவது போல பாவனைக் காட்ட, அவர் பார்த்த திசையில் இருந்த வெங்கட்ராமன் பதறிப் போய் எழுந்தான். கோவிந்தன் அடுத்த ரவுண்டிற்கு தயாராகிவிட்டார் என்று பசங்களுக்கு குஷி பிய்த்துக்கொண்டு கிளம்பியது.</p><p>‘கன்ஜூரர்ஸ் ரிவஞ் (Conjurer’s revenge)லிருந்து என்னடா கொஸ்டின் வந்திருந்தது?’</p><p>‘சார்?’</p><p>‘செகண்ட் பேப்பர் பரிச்சயிலடா’</p><p>வெங்கட்ராமன் நினைவு வந்தவன் போல வேகமாக, ‘What lesson did the Conjurer want to teach the quickman? If you agree to it, Please do justify it’</p><p>அவனுக்கு நல்ல வெங்கலக் குரல். இங்க்லீஷ் மீடியம் படிக்கிற பசங்கள் என்றால் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். என்ன ஒரு உச்சரிப்பு. என்ன ஒரு தெளிவு. அவன் அப்பாவுக்கு கலெக்டர் ஆபிசில் நல்ல செல்வாக்கு உண்டு. கோவிந்தனின் பூர்விக நிலப் பட்டா பிரச்னையை அவர்தான் கவனித்து சீர்படுத்துவதாக உத்தரவாதம் அளித்திருக்கிறார்.</p><p>மீண்டும் பாலமுருகன் பக்கம் திரும்பியவர் ‘இந்த கொஸ்டினுக்கு நோட்ஸ் எழுதிப்போட்டேனா. எப்போ எழுதிப்போட்டேன்…. நாலே நாலு வரிதானேடா…. அதப் படிச்சு எழுத முடியாதா கொரங்கு. என்னமோ கத எழுதியிருக்க… ஒண்ணரபக்கத்துக்கு’</p><p>பேப்பரை சுழற்றி பாலமுருகன் மூஞ்சியில் விட்டெறிந்தவர். ‘எளவு என்னத்த எளுதிருக்கேன்னு நீயே படிச்சு சொல்லு… தோணினதெல்லாம் எழுதி வக்கிறது… அதில வரிக்கு நாலு ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் வேற. பூனைபுடுக்கை பிடிச்சு சிரச்சு விட்ட மாதிரி…’</p><p>சிலநொடிகள் திகைத்து நின்றிருந்த பாலமுருகன் மெதுவாக பேப்பரை விரித்து படிக்க ஆரம்பித்தான். ‘தி சடயர் வாஸ் சோ அப்போஸிட் ஆன் த சொசைட்டி…’ திக்கியபடி வார்த்தைகள் வெளிவந்தன. உடனடி விளைவாக, மேஜை மேலிருந்த டஸ்டரை எடுத்து சுழட்டி அவன் மேல் வீசினார்.</p><p>‘முதல் வரியிலேயே ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக். ஆப்போசிட்டுக்கு என்னடா ஸ்பெல்லிங்? இதுவா நான் எழுதிப்போட்டது?’ கீழே விழுந்த டஸ்டரை எடுத்து அவன் கொடுக்க மீண்டும் அடிக்கப் பாய்ந்தார். செண்டுமுளை ரப்சர் ஆனதில் குதிக்கமுடியவில்லை. ஆங்காரத்துடன் ஓங்கிய கையை நிறுத்திக்கொண்டார்.</p><p>‘இல்ல சார்… இது அந்த ஆப்போசிட் இல்ல சார். appositeன்னு வேற சார். இந்த சூழலுக்கு பொருத்தமா வரும்னு… ‘</p><p>‘டேய் அங்க யார்றா அடுத்தவன் வாய்ல எச்சல் துப்பிட்டிருக்கிறவன்… ஆப்போசிட் ஸ்பெல்லிங் சொல்லு’</p><p>கண்ணாடிப் போட்டிருந்த முத்துக்குமரன் எழுந்தான். கொஞ்ச நேரம் தெற்கும் வடக்குமாக சுற்றி சுற்றி முழித்தவன் ஒருவழியாக ஸ்பெல்லிங்கை சொல்லி முடித்தான். அவன் தந்தை ராசமாறன் பெரிய பட்டிமன்ற பேச்சாளர். அரசியல் பின்புலமும் எல்லாம் உண்டு. ஒரு நல்லாசிரியர் விருதுக்கு பரிந்துரை செய்தால் சுகமாக போய்விடும். கௌரவமாக லெட்டர் பேடில் போட்டுக்கொள்ளலாம். புன்னகைத்தபடி தலையாட்டிக்கொண்டே முத்துக்குமரனை ஊக்குவித்தவர், பாலமுருகனைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.</p><p>‘கேட்டியா. என்னமோ நீதான் ஆக்ஸ்போர்டு டிக்‌ஷனரிய கண்டுபிடிச்ச மாதிரி புது வார்த்தன்னு வியாக்யானம் கொடுக்கிற வெளக்கெண்ண ‘</p><p>படக்கென அவனிடமிருந்து பேப்பரை பிடுங்கினார். ‘அத விடு. இதென்ன எளுதிவச்சிருக்க. கன்சும்மேஷன் ஆஃப் எ ஸ்டோரி….. கதை என்ன உங்க அக்கா பொண்ணுக்கு சடங்காகி நிக்குதா. அதப்போய் ஏண்டா.. கற்பழிக்கிற மாதிரி கன்ஸூம்மேட் பண்ணுவேன்னு ஒத்தக்கால்ல நிக்குற.’ மீண்டும் பையன்கள் எல்லாரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர். கோவிந்தனுக்கும் செண்டுமுளை இப்போது சௌகரியமாக உள்ளேப் போய்விட்டது. நன்றாக சேரில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டார்.</p><p>பாலமுருகன் இப்போது தைரியம் பெற்றவனாக ‘அது ஷேக்ஸ்பியர் வசனம் சார். ஹாம்லெட்ல தட் ஃப்ளெஷ் இஸ் ஹெய்ர் டூ ன்னு வருமே. இந்தக் கதைக்கான தீர்மானம் தோணும் இடத்தைத்தான் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.’</p><p>அவனையே சில நொடிகள் இமைக்காமல் பார்த்த கோவிந்தன் ‘உங்கப்பாருக்கு என்னா வேல’ என்றார்.</p><p>‘தயிர்க்கடை வச்சிருக்கார் சார்’ என்றான், சற்றுக் கூச்சத்துடன். உண்மையில் அவன் அப்பா சின்னசாமிக்கு கடை எதுவும் கிடையாது. முன்பு தெருத்தெருவாக சைக்கிளில் சுற்றி வீடுகளுக்கு தயிர் சப்ளை செய்துகொண்டிருந்தார். இப்போது சூப்பர்மார்க்கெட்டில் சேர்ந்து வீடுவீடாக டெலிவரி செய்கிறார். அவன் வகுப்பு தோழர்கள் பலபேருக்கும் அது தெரியும்.</p><p>‘நல்ல யாவாரம்தான். மோர்ல தண்ணிய கலந்து மோண்டு மோண்டு வித்தாப் போதும். இல்ல’ களுக்புளுக் என்று பையன்களிடையே ஆங்காங்கே சிரிப்புகள். கோவிந்தனுக்கு என்ன யோசித்தாலும் பாலமுருகன் ஷேக்ஸ்பியரைப் படித்து, காப்பரீட்சையில் கோட் செய்து எழுத முடியும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. அதுவும் ஏதோ தயிர்க்கடை என்கிறான். சல்லிக்காசுக்கு பிரயோஜனமில்லாத பயல்.</p><p>‘வெளங்கா மண்டயா. சினிமாலல்லாம் பாத்திருப்பியே… உனக்கு புடிச்ச ஹீரோ யாருடா? எல்லாப் பாட்டிலும் அதானேடா காட்டறான்’</p><p>பாலமுருகன் அசௌகரியமாக நெளிந்தான். ‘வீட்ல சினிமாக்கெல்லாம் விடமாட்டாங்க சார்’</p><p>‘அதுக்கில்லடா, இப்போ திமுதிமுன்னு நம்ம ராஜ்குமார் மாதிரி வளந்தவன் ஒருத்தன் இருக்கான்னு வச்சுக்க’ பையன்கள் எல்லாரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர். ராஜ்குமார் வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தான். ‘அவன் ஜிலுஜிலுன்னு ஒரு பொண்ணப்பாக்கிறான். பாத்தோன்ன என்னா தோணும்? கஜகஜன்னு என்னல்லாமோ தோணுது. உடனே கசமுசான்னு செஞ்சுவச்சிடறான்…’ வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, கண்ணை பிதுக்கிக்கொண்டு, மேஜையில் விழுந்து புரண்டெல்லாம் பையன்கள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ‘வெடவெடன்னு போய் முடிச்சிடறானா… அதான் கன்சும்மேஷன். வெளங்குதா’ என்றார்.</p><p>‘இந்த இடத்தில் அது கரெக்ட்தான் சார். த கன்சும்மேஷன் ஆஃப் த ஸ்டோரி அப்பியர்ஸ் டு பி…’ பாலமுருகனின் குரல் சரேலென எரிச்சலைக் கிளப்பியது.</p><p>‘வெண்ண மயிராண்டி.. உனக்கெல்லாம் சொன்னாப் புரியாது. ங்கொப்பன் ஆத்தாள சொல்லனும். எவன்டா உனக்கு இங்க்லீஷ் மீடியத்தில் சீட்டு கொடுத்த மடையன், அவனச் சொல்லனும். வெளக்கெண்ணய் மோண்டு வெறும்குண்டியக் கழுவின மாதிரி என்னத்தயோ எளுதிப்புட்டு பேசறான் பேச்ச. ஆக்கங்கெட்ட கூவை’</p><p>பாலமுருகன் அதை எதிர்பார்க்கவேயில்லை. அவன் அப்பா எளிமையாக சில நடைமுறைகளை கடைபிடிக்க பாலமுருகனுக்கு அறிவுறுத்தியிருந்தார். தினமும் பத்து புதியச் சொற்களை டிக்‌ஷனரியிலிருந்து கற்றுக் கொள்வது அதில் ஒன்று. மேலும், அந்தவருடம்தான் ஆங்கிலம் இரண்டாம் தாளில் இலக்கண பாடத்துடன் ஒரு சிறுகதை தொகுப்பையும் பாடமாக வைத்திருந்தார்கள். கரைபுரண்டோடும் உற்சாகத்தோடு ஒவ்வொரு கதையைப் பற்றியும் அவன் பக்கம்பக்கமாக குறிப்புகள் சேகரித்து பரீட்சையில் எழுதி வைத்திருந்தான். வாத்தியாரிடம் பெரும் வரவேற்பு இருக்கும் என்று கனவு கண்டால், ராபணா என்று கதையே மாறிப்போய்விட்டது.</p><p>‘ஸ்கூல் வாசல்ல ஐஸ் விக்கிறவன்கிட்ட ரெண்டு ரூபாய்க்கு வாங்கி சப்பறே இல்ல. எப்படி உறிஞ்சு உறிஞ்சு கடைசி சொட்டுக்கூட மீந்தாம சப்பற. கடைசிக் குச்சியக்கூட விடாம ங்கங்கங்ன்னு கடிச்சி உறிஞ்சிடற. பத்துவருசமா எடுத்து வச்சு நோட்ஸ் கொடுக்கிறேன் படிச்சாத்தான் என்ன எளவே…’ அவர் மேஜை மேலிருந்த கெட்டி அட்டைப் போட்ட ரெண் அண்ட் மார்டினையும், பாடத்திற்காக பிரத்யேகமாக அவர் பதிப்பித்திருந்த கையேடையும் காட்டி உறுமினார். அந்த மேஜை வேறு எதுவும் இல்லாமல் துடைத்து வைத்தது போலிருந்தது.</p><p>ஆசுவாசமாக சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டவர், சிறு குச்சியவிட்டு காதை குடைந்து கொண்டே,</p><p>‘சரி உனக்கு இங்லீஷுதான் வர்ல. அப்படி என்னத்த எளவெ எளுத நெனச்சேன்னு தமிள்லேயே சொல்லு. கேப்போம். ஒண்ணரப் பக்கமெல்லாம் படிக்க முடில’</p><p>பாலமுருகன் கொஞ்சம் தைரியம் பெற்றவனாக ‘அதாவது சார். இந்தக் கதயில ஒர்த்தன் வித்தை காட்டறவனாகவும், இன்னொருத்தன் வம்பிழுக்கிறவனாகவும் வர்றாங்க. ஆடியன்ஸ்ஸெல்லாம் முதல்ல வித்தை காட்டறவனை வியந்து சிரிக்கிறாங்க. அத சொஸைட்டியோட மாதிரின்னு வச்சிக்கலாம்ல சார். இந்த வம்பிழுக்கறவன் குறுக்கால குறுக்கால வந்து ஷோவை குலைச்சதும் அதே சொஸைட்டி அவன வியக்க ஆரம்பிச்சிடுது. இப்ப வித்தைக்காரன் தன்னோட உன்னத நோக்கத்தை விட்டுட்டு வம்பிழுக்கறவனோட போட்டி போட வேண்ட்டிய துர்பாக்கியம் ஏற்பட்டுடுது. அப்பதான் பாருங்க சமூகம் அவனயும் மதிக்கும். தன்னை தற்காத்துக் கொள்ள முடியாத வித்தையால வித்தைக்காரனுக்கு என்ன பயன்னு சொஸைட்டி அவன கேலியா பாக்குது. வித்தைக்காரன் தன்னோட வித்தைய காப்பாத்திக்கத்தான் அந்த ரிவஞ்சில் இறங்கறான்… உங்க நோட்ஸ்ல அவன் செய்த டேமேஜஸ்லாம் நியாயமில்லைன்னு குறிப்பிட்டிருந்தீங்க. தன்னோட வித்தைக்கு அவன் செய்ய வேண்டிய மரியாதைன்னு ஜஸ்டிஃபை பண்ணி விரிவா எழுதியிருக்கேன் சார். அதான் ஷோ முடிஞ்சு எல்லாரும் கலைஞ்சுபோகும்போது சில வித்தைகளாவது ஒரிஜினலா செய்யறான்ட்டு பாராட்டிட்டேப் போறாங்க.’</p><p>குச்சியில் காது குரும்பு எதுவும் அகப்படவில்லை. துழாவினதில் காது ஜவ்வில் பிறாண்டின வலிதான் மிச்சம்.</p><p>‘கண்ட கழிசடையும் படிச்சிட்டு, இங்க வந்து கெடந்து ஒழப்பினா இப்படித்தான் கோக்குமாக்கா ஒளறத் தோணும். அங்க எவன்டாவன் வாய்போட்டுக்கிட்டிருக்கான்… டேய் செபாஸ்டின்’</p><p>இண்டியன் பேங்க்கில் வேலை செய்கிறார் செபாஸ்டினின் அப்பா. நல்ல ரேட்டு வரும்போது வீட்டு லோனை மாற்றிக் கொடுத்துவிடுகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தார்.</p><p>‘நோட்ஸைப் படிறா’</p><p>பத்து வருடமாக 9ம் வகுப்பு பாடத்தில் இருக்கும் அந்தக் கதைக்கு அவர் எழுதிய அதே பத்து வருட பழைய நோட்ஸைப் அவன் உரக்க வாசித்தான்.</p><p>‘புரியுதா? கத படிக்கறதொண்ணும் உங்கூட்டு கக்கூஸ்ல போற கழிசல் இல்ல. புரிஞ்சிட்டு படிக்கனும். பாடம் நடத்தும்போது புரியலின்னா கேட்டு தெளிஞ்சிக்கனும். எளுதும்போது ஒளுங்கா கிராமர்படி எளுதனும். இல்லன்னா ட்யூஷனுக்கு வா.’ அவனை ஏறெடுத்து பார்த்தாலே தெரிந்தது அவன் அதற்கெல்லாம் மசியமாட்டான் என்று.</p><p>‘போ. இந்தமுற எப்பிடியோ பாஸாக்கி விட்டுட்டேன். அரப்பரீட்சக்குள்ள ஒழுங்கா படி. இல்லீன்னா பெயில்தான்’ ஆரவாரமான அறிவிப்பு போல சொன்னார். எல்லா பையன்களுக்கும் ஒரு பயம்தான் இருக்கட்டுமே.</p><p>அப்புறம் ஒரு பத்து நிமிடங்களுக்கு ஜெரண்ட் அண்ட் இன்ஃபினிட்டிவ்ஸ் என்று இலக்கணப் பாடம் நடத்துவதாக பேர் பார்த்துவிட்டு வகுப்பை முடித்துக் கொண்டு கிளம்பினார். பேப்பர் கட்டும் புத்தகமுமாக ஸ்டாஃப் ரூமிற்கு திரும்பும் வழியில் சந்தானகோபாலனைப் பார்த்தார்.</p><p>‘என்ன வியெஸ்ஜி, க்ளாஸே ஒரே கலகலன்னு இருந்தது போல. இங்கேர்ந்து பாத்தாலே தெரியுதே. பசங்க எல்லாருக்கும் ஒங்களப் பாத்தாலே ஒரு கிக்குதான் சார்’ என்றார்.</p><p>‘விடியாமூஞ்சிப் பயலுக. இவனுகளுக்கு பாடமெடுத்து பரீச்ச வச்சா, நமக்கே பதிலுக்கு பாடம் எடுக்கிறாங்க. உருப்படவே மாட்டானுங்க’</p><p>‘யாரச் சொல்றீர்? அந்த ஆறடிக்கு வளந்து நிப்பானே ராஜ்குமாரா? சேட்ட ஜாஸ்திதான் சார் அவனுக்கு’</p><p>பேப்பர்கட்டில் இருந்து தேடி பாலமுருகனின் பேப்பரை எடுத்து சந்தானகோபாலனிடம் கொடுத்தார். ‘ஒண்ணரப்பக்கத்துக்கு பதில் எளுதறேன்னு வச்சு தேய்ச்சு எடுத்திருக்கான் தாயோளி. இதெல்லாம் படிக்கனும்னு நமக்கு தலயெழுத்து’</p><p>கோவிந்தனுக்கு அடுத்து அசிஸ்டென்ட் ஹெச்எம் பதவிக்கு சந்தானகோபாலன்தான் வரவேண்டும். அதனால் இருவருக்குமிடையே உள்ளார்ந்த ஒரு மரியாதை உடனபடிக்கை உண்டு. கோவிந்தனின் வெகண்டைப் பேச்சைக் கேட்டு சிரித்தபடியே பாலமுருகனின் பேப்பரை வாங்கி தவளைக்குதியாக பார்வையை ஓட்டினார் சந்தானகோபாலன்.</p><p>‘என்ன ஓய் இப்படி எழுதியிருக்கான்… எதுவும் லூசா இருப்பானோ’ என்று சிரித்தார்.</p><p>‘நீரளவே ஆகுமாம் நீராம்பல்னு அன்னிக்கே சொல்லி வச்சிருக்காங்க இல்லியா. இவனெல்லாம் வச்சு மாரடிக்கனும்னு என் விதி’ என்றார் கோவிந்தன்.</p><p>‘அடுத்த பீரியட் எனக்கு டென்த் பி’ என்று சொல்லிக் கொண்டே கிளம்பினார் சந்தானகோபாலன். ‘எனக்கு இப்ப டெய்லி பீரியட்டா போயிட்டிருக்கு சார். நம்ம ரெயில்வே காலனி முருகதாஸும் ஏதோ சூரணம்னு கொடுக்கிறான். ஒண்ணும் ஒப்பேற மாட்டேங்குது. நீங்க ஏதோ நத்தை பஷ்பம்னு சொன்னீங்களே” என்றார்.</p><p>சந்தானகோபாலனுக்கு ஆழிமுளை இருந்து இப்போது பூரண குணமாகிவிட்டது என்று சொல்லிக்கொள்வார். ஆயுர்வேதத்தில் மிகுந்த நம்பிக்கை உடையவர். கோவிந்தனின் கேள்விக்கு ஆர்வத்துடன் குப்பைமேனியின் குணநலன்களைப் பற்றி விதந்தோத ஆரம்பித்தார். நாகபஷ்பம், நத்தைபஷ்பம், கடுக்காய் சூரணம் என்று தொடர்ந்து பேசியவர், அன்று மாலையே வெள்ளியங்கிரி வைத்தியசாலைக்கு போய், கோவிந்தனின் விடிமோட்சத்திற்கான வழிமுறைகளை கண்டறிய உதவி செய்வதாக உறுதி கூறிவிட்டு, இரண்டாவது பீரியட் லேட்டாகிறது என்று நினைவுக்கு வந்தவராக கிளம்பினார்.</p><p>பாலமுருகனின் பேப்பரை திரும்பி வாங்கிக் கொண்ட கோவிந்தன் ‘இந்தமாதிரி அகராதி புடிச்சவனயெல்லாம் கட்டி மேய்க்கிறதுக்கு உடம்பு சூடாகி இதான் கூலி நமக்கு. பாத்துகிடுங்க. நேரக் கொண்டு போய் ஹெச் எம் மூஞ்சில விட்டெறிஞ்சிறப்போறேன். அவரே திருத்தி மார்க்கு போட்டுக்கட்டும்கிறேன்’</p><p>நின்றுகொண்டே பேசியதில் செண்டுமுளை கன்றிப் போய் கோவிந்தனுக்கு எரிச்சலை கூட்டியிருந்தது.</p><p>சந்தானகோபாலன் சிரித்துவிட்டு ‘அவர் கண்ல பேப்பரெல்லாம் காட்டிறாதீங்க. ஆகா ஓகோ-ன்னு பாராட்ட ஆரம்பிச்சிருவார். அந்தாளுக்கு இதெல்லாம் ஒத்துப் போகும். என்னவோ ஒரிஜினலா எழுதனும்னு பாத்திருக்கான்’ என்று சொல்லிவிட்டு விலகிச் சென்றார்.</p><p>‘கோணங்கெட்டவன காணப்படாதுன்னு கோவிலுக்கு போனா, அங்க ரெண்டு மானங்கெட்டது மல்லாக்க படுத்து மாரக்காட்டிட்டு கெடந்ததாம். &amp;*#$(#$% மவன்கிட்ட எவன் கேட்டான் ஒரிஜினாலிட்டி சர்டிபிகேட்டு’ என்று திட்டிக்கொண்டே ஸ்டாஃப் ரூமிற்கு நடந்தார். செண்டுமுளை விடாமல் எரிச்சலோடு உறுத்திக் கொண்டே வந்தது. ஆசுவாசத்திற்கு கையில் இருந்த ரெண்ட் அண்ட் மார்ட்டினை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டபடி நடக்கவாரம்பித்தார்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3d7e1b4b2e44" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[கண்ணோடு காண்பதெல்லாம்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%95%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%A3%E0%AF%8B%E0%AE%9F%E0%AF%81-%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AF%86%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AF%8D-867ee2815c84?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/867ee2815c84</guid>
            <category><![CDATA[videos]]></category>
            <category><![CDATA[the-revenge]]></category>
            <category><![CDATA[conjurers-revenge]]></category>
            <category><![CDATA[stephen-leacock]]></category>
            <category><![CDATA[the-challenge]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Nov 2018 01:36:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-14T01:36:30.057Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>கண்ணுக்கு மையெழுதி, திருஷ்டிப் பொட்டெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு, மெல்லிய கூர் மீசை வரைந்து கொண்டு, ஜரிகை தலைப்பாகையுடன் இருப்பாரே, பிசி சர்க்கார் ஜூனியர், (ஒரு மாதிரியாக சொர்க்கார் என உச்சரிப்பதும் உண்டு), அவர்தான் எனக்கு அறிமுகமான முதல் மாயதந்திரக் கலைஞன். அப்போதெல்லாம் மேஜிக் ஷோக்கள் பெரு நகரங்களில், எப்பொழுதாவது நடைபெறும். ஒரு சினிமா காட்சியை ஐந்து ரூபாய்க்குள் பார்த்து விடலாம், என்றால், மேடை நிகழ்ச்சிகளுக்கு நுழைவு சீட்டு பத்து மடங்காவது அதிகமாக இருக்கும். பிசி சர்க்கார் ஜூனியர், தூர்தர்ஷன் டிவியில் ஒரு தொடர் நிகழ்ச்சி செய்துகொண்டிருந்ந்தார். அதனால் அவருடைய பிரபலத்துவமும், வீச்சும் வெகு அதிகமாக இருந்தது.</p><p>மேடையில் இருப்பது போலல்லாமல், பூச்சுகளற்ற இயல்பான முகத்தில் கண்ணாடி அணிந்தபடி, எளிய ஆடையில் அவருடைய அலுவலகத்தில் டிவி பேட்டியாளருடன் உரையாடல் நடந்தது.</p><p>‘நீங்கள் ஏன் சார் கண்ணாடி அணிந்திருக்கிறீர்கள்? நிகழ்ச்சியில் கண்ணாடியில்லாமல்தானே வருவீர்கள்?’</p><p>‘நிகழ்ச்சியில் நான் ஆடியன்ஸை பார்வையாலேயே வசியம் செய்து விடுவேன். இங்கே உங்களை அப்படி செய்யக் கூடாது என்பதற்காக கண்ணாடி அணிந்திருக்கிறேன்’ என பதில் சொன்னார். டிவியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு எல்லாம் முதுகுத்தண்டில் ஐஸ் கட்டி வைத்தது போல திகிலாக இருந்தது. அக்காலத்தில் மெஸ்மரிசம், ஹிப்னாடிசமெல்லாம் பெரும் மர்மங்கள் நிறைந்த புதிர் விஷயங்கள்.</p><p>‘இப்ப உங்க தொலைக்காட்சி நேயர்களுக்கு ஏதாவது மாயாஜாலம் செய்து காண்பிங்களேன்’ எனக் கேட்டார்,</p><p>நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த சர்க்கார், அவருடைய உதவியாளரை அழைத்தார். உதவியாளரை டிவி காமிரா முன்னாடி நின்றுகொண்டு, ஒரு பெரிய போர்வையை உயர்த்திப் பிடித்து தன்னை மறைந்து நின்று கொள்ளச் சொன்னார். மூன்று நொடிகளில் போர்வையை இறக்கினால், அங்கே உதவியாளருக்கு பதில் நின்று கொண்டது சாட்சாத் பிசி சர்க்கார் ஜூனியர். தூக்கிவாரிப்போன டிவி பேட்டியாளரும் கேமிராமேனும் திரும்பிப் பார்த்தால், சர்க்கார் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி காலி. பெரிய முன்னேற்பாடுகள் செய்து கொள்ளாமல் நிகழ்த்திய நிகழ்ச்சி என்பதால் அதன் இயல்பான சஸ்பென்ஸ் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களை சற்று புல்லரிக்க செய்திருக்கும். அடுத்து அந்த ‘ஆள் மறையும்’ தந்திரத்தின் பின்னணியை அந்த நிகழ்ச்சியிலேயே போட்டு உடைத்தும் விட்டார். இப்பொழுது ஃபேஸ்புக்கெங்கும் பலரும் செய்து காட்டும் எளிய தந்திரம்தான் அது. ஏதாவது வாயிலின் பக்கமாக ஓர் இடத்தை தேர்ந்தெடுத்து நின்று கொள்ள வேண்டும். போர்வையை உயர்த்திப் பிடித்து சற்று மெலிதாக உதறும்போது, அந்த வாயில் வழியே நொடியில் ஆள் மாறி வந்து அந்த போர்வையைப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். இப்பொழுது போர்வையை விலக்கினால் ஆள் மாறி நின்று கொண்டிருப்பார்கள்.</p><p>சொல்வது எளிது. ஆனால் அதை பார்வையாளர் நம்பும்படி நிகழ்த்திக் காட்ட நிறைய பயிற்சியும், பார்வையாளரின் எண்ணவோட்டத்தை புரிந்து கையாளும் திறனும் தேவைப்படும்.</p><p>வால் வேலண்டினோ (Val Valentino) 90களில், Magician with a Mask என்றொரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி நடத்தினார். அதுவரை மக்கள் பார்த்து மயிர்கூச்செரிந்த பல தந்திர நிகழ்ச்சிகளின் பின்னாலிருந்த நுட்பத்தை போட்டு உடைத்தார். சர்க்கார் சொன்ன மெஸ்மரிசம், காப்பர்ஃபீல்ட் <br>அமெரிக்க சுதந்திர தேவி சிலையை மறைய வைத்த தந்திரம், யூரி கெல்லர் தொலைக்காட்சி பெட்டி வழியாகவே, நேயர்களின் வீடுகளில் இருந்த ஸ்டெய்ன்லெஸ் ஸ்டீல் ஸ்பூன்களை வளைய வைத்த ஹிப்நாடிசம், அவர் காற்றில் பறப்பார், இவர் நீரில் நடப்பார் போன்ற புருடாக்கள், எல்லாம் பொடிப்பொடியாகப் போய்விட்டன.</p><p>ஆனாலும், இப்போதும் குழந்தைகளின் பார்வைகளில், காற்றிலிருந்து பறித்து எடுக்கும் காசு போன்ற தந்திரங்கள் பெரும் ஈர்ப்பை உண்டு பண்ணுபவை.</p><p>வேலண்டினோவின் மொத்த தொடரையும், குடும்பத்தோடு உட்கார்ந்து நாங்கள் கண்டு களித்திருக்கிறோம். அதைப் பார்த்ததில் இருந்து எங்கள் வீட்டு ஜூனியருக்கு இது போன்ற தந்திரங்கள் மீதான பிரமிப்பு குறைந்து போய்விட்டது. ஆனால், அவற்றைக் கற்றுக் கொண்டு நிகழ்த்த வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் பீறிட்டெழுந்து விட்டது. இருக்கவே இருக்கிறார்கள் யூட்யூப் ஆசிரியர்கள். மிக விவரமாக விளக்கி படம் பிடித்து போட்டுவிடுகிறார்கள். உள்ளங்கையில் இருக்கும் காசை மறைய வைத்து, அதை அப்படியே நம் காதின் பின்பக்கத்திலிருந்து கண்டெடுப்பது, ஒரு கையிலிருக்கும் காசு மறைந்து போய், மறுகையில் உதயமாவது (இதற்கென சரியான அளவில் இருப்பது அரை டாலர் காசுதான் என பேங்குக்கு போய் சில்லறை மாற்றிக் கொண்டு வந்த கதை தனிக்கதை), பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே கையிலிருந்த பென்சிலை மறைய வைப்பது என ஏதேதோ சில்லறை ட்ரிக்குகள் செய்து கொண்டிருப்பார் ஜூனியர். டாலர் ஷாப்பில் போய் நான்கைந்து சீட்டுக் கட்டுகளை (Playing cards) வாங்கி வைத்துக் கொண்டு, ஒவ்வொரு சீட்டாக கையில் லாவகமாக வைத்துக் கொண்டு, டார்ட் போர்டு மீது எறிய, அதென்னவோ ஃப்ளையின் சாசர் போல சீறிப்பாய்ந்து போய் குத்திட்டு நிற்கும். ஆனால் பத்துக்கு எட்டு சீட்டுக்கள் எங்கெங்கோ பறந்து போய்க் கொண்டிருக்கும். விளைவு, வீட்டுத் தரை, உத்தரம், மாடிப்படி என எங்கும் சீட்டுக்களாக இறைந்து கிடக்க ஆரம்பித்தது. அப்புறம்தான் விழித்துக் கொண்டோம்.</p><p>‘நீ என்ன வேணா கத்துக்கோ. ஆனா அதை பிராக்டிஸ் பண்றேன்னு வீட்டை தலைகீழா புரட்டிப் போடாத’ என கண்டிஷனாக சொல்லி ஓன்றும் பயனில்லை. குனிந்து குனிந்து சீட்டுக்களை பொறுக்கி குறுக்குத்தான் வலித்தது.</p><p>இது போதாது என்று, இளவரசியார் வேறு அண்ணன் பின்னாலேயே அலைந்து கொண்டிருப்பார். அவர் என்னவெல்லாம் ட்ரிக்கை கற்றுக் கொள்கிறாரோ, அதற்கெல்லாம் இவர்தான் முதல் ஆடியன்ஸ். அடுத்து ஜூனியர் எங்களிடம் வந்து அதை செய்துக் காட்டும்போது, அண்ணனை மொக்கையாக்கி, அந்த ட்ரிக்குகளின் சஸ்பென்சை உடைப்பது அவருக்கு உற்சாகமான பொழுதுபோக்கு. அப்புறம் என்ன, ஏமாற்றத்தால் கோபமடைந்து அண்ணனார் பாய, ‘நான் உள்ளதைத்தானே சொன்னேன். அதுக்கு இவன் அடிக்கிறான்’ என பதிலுக்கு இவர் பாய, பொழுதுபோக்கு தந்திரங்கள் போருக்கான முகாந்திரமாகி விடும்.</p><p>ஒருமுறை<a href="https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AF%86%E0%AE%9E%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AE%AE%E0%AF%8D-80325666577b"> ஸ்டீஃபன் லீகாக்கின் சிறுகதை</a> ஒன்றைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். அதில் இதே போல ஒரு வித்தைக்காரனின் நிகழ்ச்சியை அவசரகுடுக்கை ஒருவன் கெடுத்துக் கொண்டேயிருப்பான். முதலில் வித்தைக்காரனின் வித்தைகளைக் கண்டு களித்துக் கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர் கூட்டம், மெள்ள மெள்ள அவன் மேல் நம்பிக்கையிழந்து, அந்த அவசரகுடுக்கையின் அபத்த விளக்கங்களை நம்பத் தொடங்கி விடும்.</p><p><a href="https://padhaakai.com/2014/03/23/conjurers-revenge/">வித்தைக்காரனின் வெஞ்சினம்</a></p><p>வித்தைக்காரன் வெறும் கையிலிருந்து முட்டைகளை கொண்டு வந்துக் காட்டினால், பார்வையாளர்கள் பிரமிப்பு அடங்குவதற்குள், அவர்களிடையே இருந்த அவசரகுடுக்கை ‘அவன் கோழியை கைக்குள் ஒளித்து வைத்திருக்கிறான்’ என கமெண்ட் அடிப்பான். பார்வையாளர்கள் அதை நம்பத் தொடங்கி விடுவார்கள். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வித்தைக்காரன், தான் கற்ற வித்தைகளை விடுத்து அந்த அவசரகுடுக்கையைப் பிடித்து பழிவாங்க திட்டம் போடுவான். இப்பொழுது பார்வையாளர்களுக்கு ‘புதியதாக ஏதோ செய்கிறான்’ என மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், ‘சில ட்ரிக்குகளையாவது, கைக்குள் ஒளித்து வைக்காமல், ஒரிஜினலாக செய்தான் பார்’ என பாராட்டிக் கொண்டே கலைந்து செல்வார்கள்.</p><p>ஒரு வேடிக்கை கதை என்றாலும், மனித சமூகத்தின் அபத்த மனநிலையை, வலுத்த குரலை பின்பற்றி சட்டென ஒரு முனையில் திரண்டுவிடும் இயல்பை, கிளாசிக்காக படம் பிடித்துக் காட்டியிருப்பார்.</p><p>‘நல்லதா ஒரு அஞ்சு ட்ரிக் பிராக்டிஸ் பண்ணிக்கோ, போன வருஷம் செய்த <a href="https://www.youtube.com/watch?v=KlJE2NcQeSQ">The Challenge வீடியோவைப்</a> போல, இன்னொரு வீடியோ செய்யலாம்’ என ஒரு அசைன்மைண்ட் போட்டு வைத்தோம். அதற்கேற்றார்ப்போல இந்த ஆண்டு ஹாலோவீன் உடையும் மேஜிக் நிபுணர் உடையாக அமைந்து விட்டது ஜூனியருக்கு. சொன்ன மாதிரி ஐந்து மாய தந்திரங்களை அருமையாக நிகழ்த்திக் காட்டினார். அக்டோபர் மாதமே எல்லாவற்றையும் படம் பிடித்து வைத்துக் கொண்டாயிற்று. ஏதோ தொழில்நுட்ப சிக்கல், மற்றும் என்னுடைய பணி அழுத்தம் காரணமாக, படத்தை முடிக்க முடியாமல் தாமதமாகிக் கொண்டே இருந்தது. இடையில் ஜூனியரே, எடுத்து வைத்த வீடியோக்களைப் போட்டுப் பாத்து ‘இது சரியில்லை. இதில் மோதிரம் தெரிந்து விட்டது’ என கரெக்‌ஷன் ஷாட்டுகளை எல்லாம் மீண்டும் எடுக்க அம்மாவை பிடித்து பாடாய் படுத்தத் தொடங்கிவிட்டார்.</p><p>ஒருவழியாக சென்ற ஞாயிறு, எடுத்து வைத்திருந்த மணிக்கணக்கான ஷாட்டுகளை எடிட் பண்ணி, பின்னணி இசை சேர்த்து, ஏழு நிமிடப் படமாக்கிக் கொடுத்ததேன். குழந்தைகளுக்கு பெரும் சந்தோஷம். அவர்கள் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு வந்திருந்தது. படத்தைப் பார்த்ததும் என் அண்ணன், ‘டேய், இது நான் ஸ்கூலில் படிச்ச கதை மாதிரியே இருக்கு. அதில இப்படித்தான் ஒரு மேஜிக்காரன் வருவான்’ என ஸ்டீஃபன் லீகாக்கின் கதையை நினைவு கூர்ந்தார். அவருக்கு அந்த கதையின் பரிச்சயம் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஏற்பட்டதாக இருந்திருக்கும். அத்தனை ஆண்டுகள் பழைய நினைவை அவர் மீட்டெடுத்தது அதிசயம்தான். அதற்கேற்றார்ப் போல படமும் அமைந்திருந்தது மிகவும் மகிழ்ச்சி.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FnOYRXTg5sZQ%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DnOYRXTg5sZQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FnOYRXTg5sZQ%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b935c4481ad6ea90c37247360e4ad47d/href">https://medium.com/media/b935c4481ad6ea90c37247360e4ad47d/href</a></iframe><p>‘பெரியப்பா, அண்ணனை மட்டும்தான் பிரைஸ் பண்ணாரா? என்னைப் பத்தி ஒண்ணும் சொல்லலையா’</p><p>‘நீ சும்மாத்தான உக்காந்திட்டிருந்த. அதுக்கென்ன சொல்றது?’</p><p>இதோ, அடுத்த சகோதர யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது. இதற்கு தீர்வாக இன்னொரு பிராஜெக்ட்தான் திட்டமிட வேண்டும்.</p><p>முந்தைய வீடியோ படம் — The Challenge</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FKlJE2NcQeSQ%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DKlJE2NcQeSQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FKlJE2NcQeSQ%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/09bfb70efa9206b04424658fa0955b16/href">https://medium.com/media/09bfb70efa9206b04424658fa0955b16/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=867ee2815c84" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ஆற்றுகை]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%86%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%88-74867fe8af27?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74867fe8af27</guid>
            <category><![CDATA[performance]]></category>
            <category><![CDATA[கவிதை]]></category>
            <category><![CDATA[ஆற்றுகை]]></category>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Jul 2018 14:11:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-07-18T14:11:09.392Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/497/1*KvOhXi_y4JISs4QC8Wsg7A.jpeg" /></figure><p>கூர்சுடர் கீற்றென<br>பல்லவி முடிந்து<br>கார்வையில் நிற்கும் ரீங்காரம்.</p><p>குறுகிய கட்டையின் மீதேறி<br>விரித்த கைகளுடன்<br>கால்நுனியில் ஒரு மென்நடை.</p><p>புருவமுயர்த்தி முன்னிற்பவர்<br>ஐயம் தீர்ந்து நம்பிக்கை கொள்ள<br>வசியம் தொடங்கிய சொல்லாடல்.</p><p>வண்ணத் தெறிப்புகளில்<br>கண்சிமிட்டி முளைத்தெழும்<br>புத்துருச் சித்திரிப்பு.</p><p>கடற்கரை மணலை<br>குழைத்து எழுப்பும்<br>சிறு கோபுரம்.</p><p>இனிமையாக ஆரம்பிக்கிறது<br>இக்கணத்தின் நிலையுறுதி.</p><p>எதிர்நோக்கும் தருணங்களின்<br>அநிச்சயத்தால் கிளர்ச்சியுற்று<br>ஆற்றுகையின் அடுத்த படியென<br>அலையும் கடல் நீர்ப்பரப்பின்மீது<br>கால் பதிக்கிறேன்.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74867fe8af27" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[மைதானத்தின் மத்தியில் ஒரு கொலை]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%AE%E0%AF%88%E0%AE%A4%E0%AE%BE%E0%AE%A9%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%B2%E0%AF%88-109475209975?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/109475209975</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Jun 2018 16:04:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-29T16:04:37.821Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*nb7atwjzrg1NZmdA9XwHiQ.jpeg" /></figure><p>‘<strong>கொ</strong>லையா? இங்கேயா?’ சற்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டான் வாசுதேவன். இன்றைக்கான இரண்டாவது அதிர்ச்சி அவனுக்கு.</p><p>முதல் அதிர்ச்சியை, அவன் மைதானத்திற்கு வந்ததுமே டேரல் அளித்துவிட்டார். அவனை ஆரவாரமாக வரவேற்றுக் கொண்டே ‘ஆஹ், நீங்கள்தானே வசு…. வசுதேவா… ‘ அதையும் ஒருமாதிரியாக வேசு என்றுதான் உச்சரித்தார். ‘வாருங்கள், வாருங்கள், தோ… இவர் கோச் ரோஜர், இவர்கள் கைல் மற்றும் எர்ல். கன்மாஸ் கவுண்ட்டியில் கோச்சாக இருக்கிறார்கள். இவர் கோச் ஜஸ்டின், இவர் கோச் ஹாரியட்’ என்று முறையாக அறிமுகப்படுத்திவிட்டு,</p><p>‘இவர்தான் கோச் வசு’.</p><p>என்று சொல்லி வாசுதேவனை அவர்களுக்கு அறிமுகபடுத்தினார். வாசுதேவன் எவ்வளவு யோசித்தும் டேரல் எப்படி அவனை கால்பந்தாட்ட கோச்சாக நினைத்திருக்கக் கூடும் என்று புரியவில்லை. அவன் புதியதாக வேலைக்கு சேர்ந்திருந்த மாக்ஸோ நிறுவனத்தில் உடன் பணிபுரியும் சகா. ‘சிறுவர்களுக்கான சாக்கர் (Soccer) பயிற்சி முகாம் நடத்துகிறோம். தன்னார்வலர்கள் தேவை’ என்று அலுவலகத்தில் எல்லாருக்கும் மெயில் அனுப்பியிருந்தார். புதிய இடத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வமும், செலவழிக்க நிறைய நேரமும் இருந்ததால் வாசுதேவன் தானும் வருகிறேன் என்று பதில் அனுப்பியிருந்தான். டிஷர்ட்டுகளை விநியோகிப்பது, இலக்கமிட்ட பட்டிகளை மாட்டிவிடுவது, தண்ணீர் பாட்டில்கள் கொண்டு கொடுப்பது, பெயர்களை பதிவு செய்வது போன்ற வேலைகளை செய்யச் சொல்வார்கள் என்றுதான் எதிர்பார்த்திருந்தான். ‘குழந்தைகளுக்கு என்ன சொல்லித் தரமுடியும் உங்களால்’ என்று டேரல் அடுத்த மெயிலை அனுப்ப, ஆர்வமேலீட்டால் சில பொதுப்படையான யோசனைகளை முன்வைத்து பதிலனுப்பியிருந்தான். அதற்கு பிரதிபலனாகத்தான் இன்று வந்ததும் ‘கோச்’ பட்டம் அளித்துவிட்டார்.</p><p>அடுத்த சில மணி நேரங்களிலே இதோ இந்தப் பெரியவர் ஏதோ இந்த மைதானத்தில் நடந்த கொலையைப் பற்றி சொல்லி வாசுதேவனுக்கு மற்றொரு அதிர்சசியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்..</p><p>வாசுதேவனின் குரலில் இருந்த திகைப்பை உணர்ந்தவர் போல அந்தப் பெரியவர் ‘உன்னைப் பார்த்தால் ஊருக்கு புதியவன் போலிருக்கிறாயே’ என்றுக் கேட்டார்.</p><p>அவன் நின்றுகொண்டிருந்த மரத்தடிக்கு தெற்கே, உள்ளடங்கிய நிழற்பகுதியில், அமர்ந்திருந்தார் அவர். உற்றுப் பார்த்தாலொழிய தெரியாத புராதனமும், ஏழ்மையை மறைக்கும் அளவுக்கு ஐரோப்பிய கனவான் போன்ற உடைத்தோற்றம். தலையிலிருந்த தொப்பியின் நுனியை தூக்கியபடி அவர் வாசுதேவனை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது முகம் இன்னமும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எழுபது வயதாவது இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. வாசுதேவனின் அலுவலகத்தில் பல முழுக்கிழங்கள் வழுக்கைத்தலை, பொக்கைவாய் என்று எந்த அடையாளமும் தெரியாதபடிக்கு மொட்டைத்தலையும், வற்றல் உடம்புமாய் அரைக்கிழமாக உருமாறி வலம் வருவார்கள். நேர்மாறாக, கல்லூரி முடித்து வரும் மாணவர்களோ ஆஜானுபாகுவாக பெரியமனுஷ தோரணையில் இருப்பார்கள். அமெரிக்கர்களின் வயதை அனுமானிப்பது வாசுதேவனுக்கு பெரும் சிக்கலாகவே இருந்தது. அவனை மேலும் யோசிக்கவிடாமல் பெரியவரின் குரல் எழுந்தது.</p><p>‘நீ அதிகம் கால்பந்து ஆடியதில்லையோ?’ என்றார்.</p><p>‘அஹ்… நான் பேஸ்கெட்பால்தான் அதிகம் விளையாடியிருக்கிறேன். சும்மா சின்னக் குழந்தைகளுக்கு கோச்சிங் காம்ப் என்று வாலண்டியராக வந்தேன்’</p><p>‘தெரிந்தது. நீ சொல்லிக் கொடுத்தது போல் அவர்கள் உதைத்தால் ட்ரிப்ளிங் கண்ட்ரோல் சுத்தமாக வராது’ என்றார். முகத்தின் வறண்ட புன்னகையில் இப்பொழுது இகழ்ச்சியும் கூடியிருந்தது.</p><p>வாசுதேவன் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் மையமாக புன்னைகைத்து வைத்தான்.</p><p>‘பார்… பாதத்தை நேராக வைத்துக் கொண்டு உதைக்கக் கூடாது. இந்தக் கட்டைவிரல் கணு இருக்கிறது பார்… இங்கே… இப்படி அணைப்பாக உருட்ட வேண்டும். லெஃப்ட் விங் என்றால் இடது காலை திருப்பி கொஞ்சம் அதிக அழுத்தம். ரைட் விங்கில் இருப்பவருக்கு வலது பாதத்தை சாய்வாக வைத்து ஸ்டீரிங் செய்து கொண்டு போக வேண்டும்’</p><p>அவ்வளவு டெக்னிகலான அறிவுரையெல்லாம் அவனுக்கு அதிகம் புரியவில்லை. ஆனால் அவர் வெகுநேரமாக அவனை கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார் என்று மட்டும் புரிந்தது. சிரித்துக் கொண்டே ‘என் பெயர் வாசு. நீங்கள்?’ என்று அவர் அமர்ந்திருந்த பாறைக்கு அருகே சென்று கையை நீட்டினான்.</p><p>“ஸ்டான்லி” என்றவாறே பதிலுக்கு கையை நீட்டினார். அந்த மதிய வெம்மையிலும் அவர் கை குளிர்ச்சியாக இருந்தது.</p><p>‘அந்த டேரல்தானே இந்த கேம்ப்பை நடத்துகிறான். அவனும், அவனுக்கு பணம் தரும் க்ளிங்கர் கூட்டமும் வெறும் கண்துடைப்பு கூட்டம்’ என்றார். குரலில் இகழ்ச்சி பெருக்கெடுத்து ஓடியது.</p><p>‘ஓ…. அப்படியா சொல்கிறீர்கள்…. உள்ளூர்காரர்களின் ஒத்துழைப்பு அவ்வளவு இல்லை போலவே. அவர் மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டுத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறார் என நினைக்கிறேன்”.</p><p>‘இவர்களின் பம்மாத்து விஷயம் இங்கிருக்கும் எல்லோருக்கும் தெரியும். நீ எந்த ஊரிலிருந்து வருகிறாய்? ‘ என்றார்.</p><p>‘நான் மூன்று மாதங்கள் முன்னாடிதான் கலிஃபோர்னியாவிலிருந்து வந்தேன். டேரலுடன்தான் வேலை செய்கிறேன். சிறுவர்களுக்கான கேம்ப். வாலண்டியராக வாயேன் என்றார்’</p><p>‘வேறு எவன் வருவான்? இப்படியாகவா அநாமததாக இருந்தது இந்த இடம்? எவ்வளவு கொண்டாட்டமான இடம் தெரியுமா? பெரும் களியாட்டங்கள் போல மேட்சுகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்டேடியத்தையும் இடித்து தள்ளிவிட்டு, இந்த துண்டு இடத்தில் குழந்தைகளுக்கு சாக்கர் கேம்ப் நடத்துக்கிறேன் என்று ஏமாற்றுகிறார்கள்’ சற்று நிறுத்திவிட்டு சொன்னார். ‘இதே மைதானத்தில் ஆளை மட்டுமா கொலை செய்தார்கள்? மொத்த கால்பந்தையும் கொலை செய்துவிட்டார்கள்’</p><p>‘ஸ்டேடியமா? இங்கேயா… ‘ வாசுதேவன் நம்பமுடியாமல் சுற்றி சுற்றிப் பார்த்தான். கிழக்குப்பக்கம் சற்று ஏற்றமான மலைப்பகுதியில் ஏதோ குடியிருப்புகள் இருப்பது போல் தெரிந்தது. அப்படியே அரைவட்டமாக சுற்றி வந்தால் பெரிய ஷாப்பிங் மால் ஒன்றின் வாயில் வரும். அதனுள்ளே அங்காடிகளும், பெரும் கடைகளுமாய் தனி நகரமே இருந்தது. இந்தப்புறம் ஏழடுக்கு பார்க்கிங் கட்டிடத்தின் பின்புறமாய் அரைமைல் தொலைவில் சிறிய மைதானத்தின் நடுவே நண்டும் சிண்டுமாய் பல குழந்தைகள் கூடியிருக்க டேரல் மளமளவென கட்டளைகளை பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். மைதானத்தின் மறுகோடியில் மரநிழலில் கார்களை நிறுத்தி வைத்துவிட்டு குழந்தைகளின் பெற்றோர் கூடிநின்று குளிர்கண்ணாடிகளும், அரைநிஜார்களுமாய் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.</p><p>‘ஆமாம். 83 லீக்வரை, ஃபிலடெல்ஃபியா ஸ்டோனர்ஸ் அணிக்கு, இதுதான் ஹோம் கிரவுண்ட். என்ன ஒரு திருவிழாக்கோலம் தெரியுமா… கால்பந்திற்கான பொற்காலம் அல்லவா. அது..’</p><p>அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவர் வெறுப்பு தோய்ந்த குரலில் ‘நீயும் அந்த க்ளிங்க்ர்கள் கம்பெனியில்தானே வேலை பார்க்கிறாய்… அவர்கள் இருக்கும்வரை இங்கே கால்பந்து டீம் என்று ஒன்று உருவாகவே உருவாகாது. ஊரை ஏய்க்க இப்படி கணக்கு காட்டி ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்’</p><p>‘ஹ! அப்படியா சொல்கிறீர்கள்… இப்போதுதான் பெரிய ஐஸ் ஹாக்கி ஸ்டேடியம் ஒன்றை கன்மாஸ்ஸில் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்களே… ஃபுட்பால் மேல் என்ன பாரபட்சம் இருக்கப் போகிறது?’</p><p>‘ஐஸ் ஹாக்கி ஸ்டேடியமா… அதுவும் இதுவும் ஒன்று என்கிறாயா நீ?’</p><p>பெரியவர் மிகவும் கோபமாகிவிட்டார் எனத் தெரிந்தது. வேகமாக எழுந்திருக்க முடியாமல் எழுந்து நின்று அவனை உறுத்துப் பார்த்தார்.</p><p>‘ஒன்று என சொல்லவில்லை. அதற்கெல்லாம் எங்கள் கம்பெனிதானே பிரதானமான பங்களிக்கின்றனர்.’</p><p>‘ஏன் சொல்லமாட்டாய்… கால்பந்து என்னும் கலாச்சாரம் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியப் போகிறது. எங்களைக் கொன்றுவிட்டு புதியதாக எதையாவது கொண்டு வந்து நட்டுவிடப் பார்க்கிறீர்களா? நானும், இந்த மைதானமும், இந்த மரங்களும், இதில் உள்ள ஒவ்வொரு புற்களும் இருக்கும்வரை அனுமதிக்க மாட்டோம். இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு இந்த ஏமாற்று வேலை நடக்கும் எனப் பார்த்துவிடலாம்.’ தடுமாறியபடி நடந்தவர், இடுப்பு பெல்ட்டை இறுக்கிக் கொண்டு விலகி செல்ல ஆரம்பித்தார்.</p><p>‘ஏதும் உதவி தேவையா? உங்களை வீட்டுக்கு கொண்டு விடவா? எங்கே செல்ல வேண்டும் நீங்கள்’ என்றான் வாசு.</p><p>‘கவலைப்படாதே. இங்கே பக்கம்தான். நடந்தே போய்விடுவேன். நான் வேறெங்கே போகமுடியும் சொல்லு… இனி நேராக சுடுகாடுதான்’ என்று சொல்லிவிட்டு மைதானத்தின் எல்லையில் இருந்த சரிவில் இறங்கி, மரங்களடர்ந்த, அதிகம் பராமரிக்கப்படாத தெருவில் நடக்கத் தொடங்கினார்.</p><p>‘கோச் வசு, கொஞ்சம் இப்படி வந்து இந்த கோல் போஸ்ட்டை மாற்றி வைக்க முடியுமா, டேரல் கூப்பிட மீண்டும் மைதானத்திற்குள் ஓடினான்.</p><p>ஆறிலிருந்து எட்டு வயதுவரை இருக்கும் ஒரு டஜன் குழந்தைகளுடன் டேரல் மைதானத்தின் கிழக்கு மூலையில் இருந்தார். எதிரும்புதிருமாக இரு வரிசைகளில் குழந்தைகளை நிறுத்தி வைத்துவிட்டு, பந்தை எப்படி எதிரிலிருப்பவருக்கு பாஸ் செய்வது என்று பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தவர், அடுத்ததாக ஃப்ரீ கிக் சொல்லிக் கொடுப்பதற்காக சிறிய வலையுடன் கூடிய கோல் போஸ்ட்களை நடுவில் நட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்தார். பிக்டெய்ல் பின்னலுடன் வந்திருந்த எமிலி, மூக்குறிஞ்சிக்கொண்டு துள்ளித்துள்ளி ஓடும் ரெனால்டு, குண்டு கன்னங்களுடனான லூபின் என்று குழந்தைகளின் உற்சாகம் அவனையும் தொற்றிக் கொண்டது. கைலும் எர்லும் அண்ணன் தம்பிகளோ, மாமன் மச்சான்களாகவோ இருப்பார்கள் போலிருந்தது. மாற்றி மாற்றி விடாமல் பேசிக்கொண்டே பெரிய பையன்களுக்கு, ட்ரிப்ளிங், பிளாக்கிங், டிஃபென்ஸ் என்று சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வளவு அடர்த்தியான ஆப்பிர்க்கன் அக்செண்ட் மத்தியிலும் அவர்களின் பலவருட பயிற்சி அளிக்கும் அனுபவம் பளிச்சென தெரிந்தது. ரோஜரும் அவனுமாக சின்னக் குழந்தைகளை வரிசையில் நிறுத்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது அவன் கேட்டான்,</p><p>‘ரோஜர், இங்கே பெரிய ஸ்டேடியம் இருந்ததா முன்பு? அதை இடித்து விட்டுத்தான் இந்த ஷாப்பிங் மால்கள் எல்லாம் வந்தனவா?’</p><p>‘ஓ! கென்னடி ஸ்டேடியம் இங்குதான் இருந்தது. அதொரு பழைய கதை. 83லோ 85லோ பெரிய மியூசிக் ஃபெஸ்டிவெல் ஒன்று…. அதுதான் கடைசி நிகழ்ச்சி என்று நினைக்கிறேன். அதற்கப்புறம், பொதுமக்கள் உபயோகத்திற்கு ஆபத்தானது என்று சர்டிஃபை செய்து மொத்தமாக இடித்து தள்ளிவிட்டார்கள்’</p><p>அதற்குள் அங்கு வந்த டேரல் இடைமறித்து ‘நீங்கள் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு போயிருந்தீர்களா ரோஜர்? எனக்கு அப்போது பத்து வயது என்று நினைக்கிறேன். என் அம்மா எங்கள் யாரையும் போகக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டார். அதுவும் அந்த சபிக்கப்பட்ட மேட்ச்சிற்கு அப்புறம் பலரும் பயந்துகொண்டு இந்த ஸ்டேடியம் பக்கமே வந்ததில்லை’</p><p>‘நான் அப்போது பத்தாவது கிரேடு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். 83ம் வருடம்தான் அது. நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது.. நான் அந்த மேட்ச்சை ஹாமில்டன் ஸ்டேண்டிலிருந்து பார்த்தேன். என்னவொரு மேட்ச் அது. துரதிர்ஷ்டவசமாக முடியும்போது….’ சுற்றிலும் இருக்கும் குழந்தைகளின் காதில் விழாதவாறு ‘…. அந்தக் கொலை நிகழ்ந்துவிட்டது. இதோ இந்த இடத்தில்தான்’ என்றார்.</p><p>‘ஹ! ஆஸ்பிடலுக்கு கொண்டு போய் டிவியில் பேட்டியெல்லாம் எடுத்ததை காட்டினார்களே ரோஜர். அப்புறம்தானே இறந்து போனார். எனக்கு நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது’</p><p>‘சேச்சே… ஆஸ்பிடலில் பேட்டி கொடுத்தது அவருடைய மனைவி. இல்லை இல்லை… அம்மா என்று நினைக்கிறேன். இங்கேயிருந்து ஸ்ட்ரெச்சரில் தூக்கும்போதே உயிர்பிரிந்து விட்டதே. என் சித்தப்பா அப்பொழுதே சொன்னார்’</p><p>இப்பொழுது வரிசையிலிருந்த குழந்தைகள் பந்தை அவர்களாகவே உதைத்து விளையாட ஆரம்பிக்க, டேரலும் ரோஜரும் பழைய மேட்ச்சை வாசுதேவன் பொருட்டு மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தனர்.</p><p>‘அநியாயமான முடிவு அது. நாங்கள் மேற்கில் மேலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். பந்து தெளிவாக கோட்டிற்கு வெளியேதான் பவுன்ஸ் ஆகியது’ டேரல் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க, ரோஜர் தீவிரமாக மறுத்தார்.</p><p>‘அப்படி சொல்லித்தான், கட்டுக்கதையெல்லாம் கிளப்பி விட்டார்கள். அது சரியான கோல்தான். க்ளிங்கர் பையன் கோணலாக ஆடி மானத்தை வாங்கி விட்டான். அவனால்தான் கவைக்குதவாத அந்த ரெவ்ஸ் அணி ஃபைனல்ஸ் வரை போனது’</p><p>டேரல் மிகவும் எமோஷனலாகிவிட்டார். ‘தெரியும்யா.. தெரியும். சுற்றி சுற்றி க்ளிங்கர் மேலேதான் குற்றம் சொல்வீர்கள் என்று…. இன்னும் க்ளிங்கர்கள்தான் ஃபுட்பாலை வளரவிடாமல் செய்கிறார்கள் என்றெல்லாம் கதை கிளப்பி விடுகிறீர்கள். எவ்வளவு செலவழித்தும் இந்த அவப்பெயர் போகவே போகாது அவர்களுக்கு. என்ன மக்களோ… என்ன லாஜிக்கோ’</p><p>டேரலை தவிர்த்து வாசுதேவனிடம் திரும்பிய ரோஜர் ‘நீயே சொல்லு, லெஃப்ட் விங்கில் வேகமாக பந்தை கொண்டு வருபவனை எப்படி ப்ளாக் செய்வாய்? பந்தை திருப்பி கோலியிடம் தட்டிவிட்டாலேப் போதுமல்லவா. இவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா…’ இவன் என்பது அந்த இடத்தில் டேரல் வக்காலத்து வாங்கும் ஒருவனைப் பற்றியது என்ற அளவிற்கு வாசுதேவனுக்குப் புரிந்தது.</p><p>‘பந்தை ஓங்கி வெளியில் உதைக்கிறான். எப்படிப் போனாலும் அது கார்னர் போய்விட்டிருக்கும். அன்றைக்கு என்று துரதிர்ஷ்டம் பார், அந்த ரெவ்ஸ் டீம் பையன் வேகமாக பந்தின் பின்னாடியே வந்துவிட்டான். க்ளிங்கர் வெளியில் உதைத்த பந்து அந்த ரெவ்ஸ் டீம் பையைன் காலில் பட்டு அப்படியே பலூன் போல உயரேப் போய் மூன்றடி முன்னால் வந்துவிட்டிருந்த கோலியைத் தாண்டி ஒரே பவுண்ஸில் கோலுக்கு போய்விட்டது. அதுவும் எப்படி… நேரே கோல் போஸ்ட்டின் மேல் கம்பில் பட்டு உள்ளே விழுந்து ஸ்பின் ஆகி வெளியே வந்துவிட்டது. இன்றுவரை அது ரெஃப்ரியின் தவறு என்று இவர்கள் அழுகுணி ஆட்டம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அதொரு செல்ஃப் கோல். மடத்தனமாக விளையாடி மொத்த டீமிற்கும் சமாதி கட்டிவிட்டான்.’</p><p>‘சான்ஸே இல்லை. அந்த ரிக்கார்டிங்கை இப்போது கூட என் அப்பா வீடியோ கேசட்டில் வைத்திருக்கிறார். அது கோல் போஸ்டிற்கு வெளியேதான் விழுந்தது. ‘</p><p>‘அடப் போங்கப்பா. அந்த லீகோடு ஈஸ்டன் நகரத்து ஃபுட்பால் சரித்திரமே முடிஞ்சு போச்சு’</p><p>‘இது ஆகாத பேச்சு ரோஜர். மேயர் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தார். ஸ்டேடியம் ஏகப்பட்ட உடைசல்களுடன் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்தது அப்பொழுது. ரெனொவேட் செய்ய ஆகும் செலவுக்கு புதிய ஸ்டேடியமே கட்டிவிடலாம். மேலும் மைதானத்தின் மத்தியிலே கொலை வேறு நிகழ்ந்து எக்கசக்கமாக மக்கள் பயந்து போயிருந்தார்கள்’</p><p>‘ஆமாம். இதாண்டா சமயம் என்று மொத்தமாக வளைத்துப் போட்டு மால் கட்டிவிட்டு இலாபம் பார்த்துவிட்டீர்கள். ஒட்டுமொத்த டவுன்டவுன் கடைத்தெரு வியாபாரத்தையே காலி செய்துவிட்டீர்களே. அப்போதைய ஈஸ்டன் எவ்வளவு ரம்மியமாக இருந்தது தெரியுமா’ ரோஜர் விடாமல் பொருமிக் கொண்டிருந்தார்.</p><p>வாசுதேவனுக்கு லேசாக புரியத் தொடங்கியது. க்ளிங்கர்கள் குடும்பத்திற்கு ஈஸ்டன் நகரத்தில் எக்குதப்பான சொத்து உண்டு எனத் தெரியும். ஆனால் இவர்கள் சொல்வதைப் பார்த்தால் ஏகப்பட்ட செல்வாக்கு இருக்கும் போல. இடிந்து போன ஸ்டேடியம் ஒன்றை அப்படியே கபளீகரம் செய்து ஊருக்கு ஒதுக்குபுறமாய் பெரிய ஷாப்பிங் மால், பார்க்கிங் கட்டிடம் என்றெல்லாம் கட்டி, ஈஸ்டன் நகரத்தின் முகத்தையே மாற்றி விட்டிருக்கிறார்கள். பெரிய தொழில்போட்டியின் ஓரங்கமாக கால்பந்து விளையாட்டும் ஆகி விட்டது.</p><p>இதற்கு மத்தியில் ஏதோ ஒரு க்ளிங்கர் பையன் ஃபுட்பால் ஆடி ஒரு மேட்ச் தோற்க காரணமாகவும் ஆகிவிட்டிருக்கிறான். அதுதான் ரோஜர் போன்ற கால்பந்தாட்ட ரசிகர்களுக்கு பயங்கர கடுப்பாக இருக்கிறது. அதனால்தான் க்ளிங்கர் நிறுவனம் முன்வந்து ஃபுட்பால் கேம்ப் நடத்தினால் கூட அது வெறும் கண்துடைப்பாகவே அவர்களுக்கு தெரிகிறது.</p><p>‘ஹ! இதெல்லாம் அந்த ஈஸ்ட்வுட் ஷூ கம்பெனிக்காரர்கள் கிளப்பிவிட்ட புரளி. அவர்கள் பிஸினெஸ் பிளானிங் செய்யாமல் அகலக்கால் வைத்து வரிசையாக கடைகளாக கட்டிக் கொண்டே போனார்கள். புதிய வாய்ப்புகள் எல்லாமே புறநகரங்களில்தானே பெருக்கெடுத்து ஓடியது… டவுன்டவுன் தெருக்களின் வியாபாரம் படுத்துவிட்டதற்கு நாங்கள் என்ன செய்வது’</p><p>அதற்கு மேல் ரோஜர் ஒன்றும் பேசவில்லை. ஏதோ டேரல் மூலமாக வரும் கொஞ்சநஞ்ச வாய்ப்புகளையும் கெடுத்துக் கொளவதா என்பது போல பதிலேதும் சொல்லாமல் நிறுத்திவிட்டார்.</p><p>‘இந்த ஊருக்கு மீண்டும் ஒரு கால்பந்து மறுமலர்ச்சி ஏற்படும் என்று எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. என் அப்பா காலத்தவர் சிலர் இன்னமும் அதிசயம் ஏதும் நிகழாதா என்று நப்பாசையோடு இருக்கிறார்கள். அதெல்லாம் ஒன்றும் நடக்காது பாருங்கள்’ என்பதோடு முடித்துக் கொண்டு விட்டார். வாசுதேவனுக்கு சற்று முன்பு உத்வேகத்தோடு வாதிட்ட பெரியவர் நினைவு வந்தது.</p><p>‘ஆமாம் யாரோ மைதானத்தின் நடுவில் கொலையானதாக சொல்கிறீர்களே… யார் அது? அந்த க்ளிங்கர் பையனா?’</p><p>டேரல் மறுதலிப்பாக தலையாட்டிக் கொண்டே ‘இல்லை… இல்லை… அதை கோல் என்று தீர்ப்பளித்த ரெஃப்ரியைத்தான் போட்டுத் தள்ளிவிட்டார்கள். மேட்ச் முடிந்து ஃபைனல் விசில் ஊதியதும், யாரோ குரூப்பாக ஸ்டேடியத்திலிருந்து தாவி ஓடிப் போய் ரெஃப்ரி மீது பாய்ந்து விட, சுற்றிலும் ஒரே குழப்பமாகி விட்டது. நாங்கள் தொலைவிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஏதோ தள்ளுமுள்ளு சண்டை என்றுதான் நினைத்தோம். ஆனால் பாரா மெடிக்கலெல்லாம் வந்து ஸ்ட்ரெச்சரில் அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடின போதுதான் விஷயமே தெரிந்தது. அந்த ரெஃப்ரி பெயர் கூட…..’ டேரல் யோசிக்க, ரோஜர் சொன்னார் ‘ஏதோ ஒரு ஸ்டேன்லி என்று வரும். பாவம். இவர்களின் அராஜகத்துக்கு அவர் பலியாகிவிட்டார்’</p><p>‘கோர்ட்டு தீர்ப்பில் என்ன வந்தது தெரியுமா’, ‘அந்த வெறியாட்கள் கூட்டத்தில் க்ளிங்கர் ஃபேக்டரி ஆட்கள் இருந்தார்களே’ என்று அடுத்த ரவுண்டு விவாதத்திற்கு டேரலும் ரோஜரும் தயாராக, வாசுதேவனுக்கு ரோஜர் சொன்ன பெயர் நடு முதுகில் பனிக்கட்டியை வைத்து தேய்த்தது போல சிலீரென இருந்தது.</p><p>அடுத்த நாள் ஞாயிறு காலை, எழுந்திருக்கும்போதே வாசுதேவனுக்கு காய்ச்சல். நூற்றியிரெண்டு டிகிரிக்கு அனலடித்தது. அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அன்று பயிற்சி முகாமிற்கு போனால், அந்தப் பெரியவர் மைதானத்தின் மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு குழந்தைகள் ஆடும் கால்பந்தாட்டத்தை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்று. அந்த மைதானத்தில் கால்பந்தாட்டத்தை நேரில் காண அவருக்கு வாய்த்த வெகு சில சந்தர்ப்பங்களில் அதுவும் ஒன்று. அந்த சபிக்கப்பட்ட கடைசி மேட்ச்சைப் பற்றி இன்னமும் நிறைய தகவல்கள் அவருக்கு தெரிந்திருக்கும். ரோஜர் மற்றும் டேரலின் கதைகளைப் போல் மூன்றாவது கதை ஒன்றை அவரும் சொல்லலாம். க்ளிங்கர் பையன் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்ச்சியில் அது கோல்தானா இல்லையா என்ற தீர்ப்பை விளக்கலாம்.</p><p>ஆனால் வாசுதேவன் போகவில்லை. மூன்று வாரங்களில் வேலையை மாற்றிக் கொண்டு கலிபோர்னியாவுக்கே திரும்பிவிட்டான்.</p><p>Picture courtesy:- <a href="http://i1.ytimg.com/vi/NeKATPh1Nrs/hqdefault.jpg">http://i1.ytimg.com/vi/NeKATPh1Nrs/hqdefault.jpg</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=109475209975" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[கால்பந்தை கால் மணிநேரம்]]></title>
            <link>https://medium.com/@SridharBlogs/%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%88-%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%A3%E0%AE%BF%E0%AE%A8%E0%AF%87%E0%AE%B0%E0%AE%AE%E0%AF%8D-aafe3caf696f?source=rss-d1c04a527403------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aafe3caf696f</guid>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[கால்பந்து]]></category>
            <category><![CDATA[poem]]></category>
            <category><![CDATA[கவிதை]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ஸ்ரீதர் நாராயணன்]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 28 Jun 2018 14:37:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-28T14:37:08.469Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/530/1*oQb_4Z-AwkpeancbHnXHQw.png" /></figure><p>அகண்ட எழுபது இஞ்ச் டிவி திரையில்<br>கால்பந்தை கால்மணி நேரம் பார்த்துக்<br>கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்தக் கவிதை<br>உள்ளே நுழைந்தது</p><p>அணில்பிள்ளை சாடி விளையாடுவது போல<br>புஜத்திற்கு புஜம் பந்தை<br>சறுக்கவிட்டு வேடிக்கை காட்டியது</p><p>சிசர்ஸ் கிக் அடிக்கும் வேலுநாயகம் அண்ணன்<br>பின்னாடியே ராமசந்திரனும், சத்தியமூர்த்தியும்<br>செத்துப் போன முத்துகுமாருக்கு சப்ஸ்டிடியூட்டாக<br>சாயபு டீக்கடைப் பையன் பிஜி<br>நெல்லை பெண்ணை ஆள்வைத்து<br>தூக்கிய கிளமெண்ட்<br>குலமங்கலத்திலிருந்து கருக்கலில் கிளம்பி<br>ஓடியே தமுக்கத்திற்கு வரும் பாலமுருகன்<br>என்று பட்டியல் போட்டது</p><p>முட்டைக் கண்ணன் பேரு பாரதியோ சாரதியோ<br>காலைச் சுற்றிச்சுற்றி வரும் குழந்தையை<br>தாக்காட்டுவது போல<br>தளுக்காக பந்தை உருட்டிப் போவான்.</p><p>பாழாய்ப் போன கவிதை ஆளைச் சொன்னால்<br>பெயரை மறக்கிறது. பெயரை எடுத்துக் கொடுத்தால்<br>ஊரை மறந்து தொலைக்கிறது.</p><p>சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மதியழகன்<br>தலைமை தாங்கிய ஃபைனல்ஸில்தான்<br>செக்கானூரனி அமீது கவட்டைக்குள்<br>காலைக் கொடுத்து புரட்டிவிட<br>காலொடிந்து போய்<br>அத்தோடு கவிதையும் காணாமல் போனது</p><p>அகன்ற திரையில்<br>காலி மைதானம் மட்டும் எஞ்சியிருந்தது</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aafe3caf696f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>