<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Arkadiusz Kumpin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Arkadiusz Kumpin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@a.kumpin?source=rss-29bbb660852------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*VGn9JlzEAJBzWWY-w1bOmw.jpeg</url>
            <title>Stories by Arkadiusz Kumpin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@a.kumpin?source=rss-29bbb660852------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 18:16:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@a.kumpin/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Wybór produktu — czyli ewolucja mojego pomysłu]]></title>
            <link>https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy/wyb%C3%B3r-produktu-6d7f8ab005a3?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6d7f8ab005a3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Nov 2017 04:50:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-21T20:32:21.439Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>W przypadku tego konkretnego projektu cała idea ewoluowała dosyć długo. Dzisiaj myślę, że był to efekt etapu, na którym byłem. Myślę, że czasem pojawia się pomysł i z niego wynika chęć budowania, a czasem jest odwrotnie. W moim przypadku najpierw była chęć budowania, a pomysł musiał dojrzeć.</p><p>Wszystko zaczęło się od konferencji, na którą zaprosił mnie mój teść. Była to jedna z konferencji, na których ludzie z odpowiednim sukcesem trochę dzielili się wiedzą, a trochę szukali klientów dla swoich sesji mentorskich. Ja z oczywistych względów skorzystałem tylko z pierwszej możliwości i wyniosłem jedną ideę:</p><blockquote>Klient, który skorzystał z Twoich usług raz i jest zadowolony, wróci do ciebie.</blockquote><p>Niby nie jest to odkrywcze, ale umieściło mój umysł na ścieżce poszukiwania produktu, który mógłby sprzedawać się w modelu subskrypcji. Produktu, którego klient potrzebuje stale, ale który kończy się z czasem. Szybko sprawdziłem, że ten model ma się obecnie bardzo dobrze. Okazało się, że jest masa biznesów opartych na systematyczne wysyłanie produktów “X” i systematyczne pobieranie za to opłat.</p><p>W tej chwili mam już kilka przemyśleń na temat tego, dlaczego takie biznesy mają sens. To, co taki model daje odbiorcy to (o dziwo) wolność. Wolność, która wynika z faktu zdjęcia ze swoich barków przymusu pamiętania o tym, że, trzeba coś kupić i z tego, że kolejne zakupy nie angażują nas czasowo. Oczywiście na korzyść sprzedawcy działa to, że użytkownik musi wykonać jakaś akcje, żeby zakończyć proces. Myślę, że jakaś cześć dochodów wynika z tego, że użytkownikom nie chce się podejmować akcji anulowania subskrypcji.</p><h4>Wróćmy do samego produktu.</h4><p>Moja sytuacja życiowa (oczekiwanie na pierwsze dziecko) pchnęła mnie szybko w kierunku pieluszek jednorazowych. Pierwsza myśl to samodzielna działalność związana ze sprzedażą pieluch w trybie subskrypcji. Pomysł niby fajny, ale jednak nie dla mnie. Cala logistyka dookoła kupowania, pakowania, wysyłania nie wpisuje się w mój model “projektu po godzinach”. Pozostała więc dodanie wartości do obecnej sprzedaży prowadzonej przez kogoś innego.</p><p>Tutaj bezcenne okazało się zweryfikowanie pomysłu. Stworzyłem ankietę, w której umieściłem kilka propozycji. Podesłałem ją do osób, będących w mojej grupie docelowej i okazało się że moje pomysły są prawie zbieżne z opiniami potencjalnych użytkowników. Ja miałem w głowie dwie główne funkcjonalności:</p><ul><li>Automatyzacja procesu zakupu.</li><li>Weryfikacja cen.</li></ul><p>Użytkownicy uznali, że główną funkcjonalnością powinna być informacja o cenie. Automatyzacji procesu nikt nie docenił na tym etapie. Ta informacja była ostatnim elementem, który ukształtował funkcjonalność, z którą postanowiłem rozpocząć: sprytna porównywarka cenowa. Dlaczego sprytna, dlatego, że dodałem do mojego pomysłu kilka założeń:</p><ul><li>Rodzice kupujący pieluchy mają swoją ulubioną markę.</li><li>Interesuje ich marka, rozmiar i cena.</li><li>Cena powinna być podawana jako cena za sztukę (większość sprzedawców tego nie robi).</li><li>Rodziców nie interesuje od którego sprzedawcy kupują (tak długo jak cena i jakość obsługi jest na odpowiednim poziomie).</li></ul><p>Z tymi informacjami rozpocząłem długą drogę do stworzenia produktu. Dlaczego długą? Było kilka wersji, kilka podejść, które były mi potrzebne, aby pomysł w pełni się ukształtował.</p><h4>Czym jest ten finalny produkt?</h4><p>Bot osadzony na platformie Messenger, który będzie wyszukiwał najlepsze ceny. Dlaczego właśnie tak?</p><ul><li>Większość potencjalnych klientów ma konto na Facebooku, także ma też dostęp do Messengera.</li><li>Bot umożliwia proste kierowanie poszczególnymi krokami użytkownika.</li><li>Zdejmuje konieczność prac nad stroną wizualną.</li><li>Platforma jest dostępna zarówna na PC jak i na telefonach i tabletach.</li></ul><h4>Ale gdzie w tym wszystkim jest rewolucja?</h4><p>Faktycznie sama porównywarka cenowa skrojona na potrzeby danej niszy to nic wielkiego. Dla mnie jest ona punktem wejścia. Wierzę, że (na bazie kontaktu z potencjalnymi użytkownikami) znalazłem punkt wejścia. Produkt, który daje pewną wartość użytkownikowi i buduje zaufanie do produktu. Dla mnie wartością jest właśnie to zaufanie. Jeżeli uda mi się zaprzyjaźnić użytkowników z moim produktem, który nie jest niczym podejrzanie nowoczesnym, to w kolejnym kroku mam nadzieję, dołożyć kilka funkcjonalności, które mają prawdziwy potencjał na małą rewolucję.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6d7f8ab005a3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy/wyb%C3%B3r-produktu-6d7f8ab005a3">Wybór produktu — czyli ewolucja mojego pomysłu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy">Droga do sukcesu (albo nie, zobaczymy…)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zamierzam “wstrząsnąć” pewna niszą. Oto jak to się zaczęło…]]></title>
            <link>https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy/zamierzam-wstrz%C4%85sn%C4%85%C4%87-pewna-nisz%C4%85-oto-jak-to-si%C4%99-zacz%C4%99%C5%82o-c8009105c35c?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c8009105c35c</guid>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <category><![CDATA[startup]]></category>
            <category><![CDATA[side-project]]></category>
            <category><![CDATA[bots]]></category>
            <category><![CDATA[document-over-create]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Nov 2017 05:48:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-17T05:48:11.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Jest 30.10.2017.</h4><h4>Mam 33 lata. Mam żonę, dwójkę dzieci i pracę na pełny etat, a za kilka tygodni odpalam pewien drobny ale innowacyjny produkt…</h4><p>Od kilku lat w sieci panuje wszechobecny zachwyt przedsiębiorczością (gdyby wierzyć Instagramowi, to oznacza to prywatne odrzutowce, imprezy, szampana i dolary na łóżku). Internet i media społecznościowe dają niespotykane wcześniej możliwości.</p><p>Postanowiłem sprawdzić, czy mam to coś, co pozwoli wykorzystać potencjał dzisiejszego świata i opisać tutaj moje zmagania z materią.</p><p>Odrobina tła historycznego:</p><ul><li>Ukończyłem informatykę na Politechnice Wrocławskiej.</li><li>Od 10 lat pracuję w IT (głównie jako Analityk Biznesowy).</li><li>Nie jestem programistą, ale mam porządne podstawy, które pozwalają mi pisać proste rzeczy.</li><li>Bardziej niż technologie, rozumiem użytkowników.</li></ul><p><strong><em>Wielki plan:</em></strong></p><ul><li>Opracować i zbudować produkt.</li><li>Wprowadzić go na rynek.</li><li>Opracować funkcjonalności “premium”.</li><li>Wprowadzać nowoczesne rozwiązania, które wyprzedzą dzisiejsze standardy.</li><li>Zdobyć doświadczenie i dzielić się nim.</li><li>Gdzieś po drodze zacząć na tym zarabiać.</li></ul><p>W tej chwili (07.11.2017) kończę dewelopment. Zanim produkt ujrzy światło dzienne, chciałbym podzielić się kilkoma lekcjami, które już teraz odbyłem w związku z:</p><ul><li>dopracowywaniem pomysłu</li><li>opracowaniem MVP</li><li>Całej otoczki dookoła tworzenia nowego rozwiązania</li></ul><p>Jeżeli chcesz poznać resztę historii, proszę, <strong>“klapnij”</strong> i <strong>“subskrybuj”</strong>, aby dostać powiadomienie o kolejnych wpisach.</p><p>Czego dowiesz się z kolejnych wpisów:</p><ul><li>Czym jest tajemniczy produkt, który buduję.</li><li>Jak rozwijał się do tej pory.</li><li>Jak wygląda promowanie go i docieranie do użytkowników.</li><li>Jak sugestie od użytkowników wpłyną na dalszy rozwój produktu.</li><li>Jakie innowacyjne rozwiązania mam w planie.</li></ul><h4>Zapraszam :)</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c8009105c35c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy/zamierzam-wstrz%C4%85sn%C4%85%C4%87-pewna-nisz%C4%85-oto-jak-to-si%C4%99-zacz%C4%99%C5%82o-c8009105c35c">Zamierzam “wstrząsnąć” pewna niszą. Oto jak to się zaczęło…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy">Droga do sukcesu (albo nie, zobaczymy…)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Droga do sukcesu (albo nie, zobaczymy…)]]></title>
            <link>https://medium.com/series/droga-do-sukcesu-albo-nie-zobaczymy-2fcf0f81b0ba?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2fcf0f81b0ba</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Oct 2017 21:53:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-07T20:52:13.695Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Jest 30.10.2017.</h4><h4>Mam 33 lata. Mam żonę, dwójkę dzieci i pracę na pełny etat, a za kilka tygodni odpalam pewien innowacyjny produkt…</h4><p>Od kilku lat w sieci panuje wszechobecny zachwyt przedsiębiorczością (gdyby wierzyć Instagramowi, to oznacza to prywatne odrzutowce, imprezy, szampana i dolary na łóżku). Internet i media społecznościowe dają niespotykane wcześniej możliwości.</p><p>Postanowiłem sprawdzić, czy mam to coś, co pozwoli wykorzystać potencjał dzisiejszego świata i opisać tutaj moje zmagania z materią.</p><p>Odrobina tła historycznego:</p><ul><li>Ukończyłem informatykę na Politechnice Wrocławskiej.</li><li>Od 10 lat pracuję w IT (głównie jako Analityk Biznesowy).</li><li>Nie jestem programistą, ale mam porządne podstawy, które pozwalają mi pisać proste rzeczy.</li><li>Bardziej niż technologie, rozumiem użytkowników.</li></ul><p><strong><em>Wielki plan:</em></strong></p><ul><li>Opracować i zbudować produkt.</li><li>Wprowadzić go na rynek.</li><li>Opracować funkcjonalności “premium”.</li><li>Wprowadzać nowoczesne rozwiązania, które wyprzedzą dzisiejsze standardy.</li><li>Zdobyć doświadczenie i dzielić się nim.</li><li>Gdzieś po drodze zacząć na tym zarabiać.</li></ul><p>W tej chwili (07.11.2017) kończę dewelopment. Zanim produkt ujrzy światło dzienne, chciałbym podzielić się kilkoma lekcjami, które już teraz odbyłem w związku z:</p><ul><li>dopracowywaniem pomysłu</li><li>opracowaniem MVP</li><li>Całej otoczki dookoła tworzenia nowego rozwiązania</li></ul><p>Jeżeli chcesz poznać resztę historii, proszę, <strong>“klapnij”</strong> i <strong>“subskrybuj”</strong>, aby dostać powiadomienie o kolejnych wpisach.</p><p>Czego dowiesz się z kolejnych wpisów:</p><ul><li>Czym jest tajemniczy produkt, który buduję.</li><li>Jak rozwijał się do tej pory.</li><li>Jak wygląda promowanie go i docieranie do użytkowników.</li><li>Jak sugestie od użytkowników wpłyną na dalszy rozwój produktu.</li><li>Jakie innowacyjne rozwiązania mam w planie.</li></ul><h4>Zapraszam :)</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2fcf0f81b0ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Historia wygrania z czekoladą i innymi złymi nawykami]]></title>
            <link>https://medium.com/@a.kumpin/historia-wygrania-z-czekolad%C4%85-i-innymi-z%C5%82ymi-nawykami-ea7dbd149f38?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea7dbd149f38</guid>
            <category><![CDATA[dieta]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[zmiana]]></category>
            <category><![CDATA[change]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Oct 2016 06:51:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-08T06:55:01.322Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/924/1*f_IlwLtm4Ne8KbJQBnkzLA.jpeg" /></figure><p>Witam wszystkich. Nazywam się Arek i od kilku miesięcy nie jem słodyczy w ilościach przemysłowych.</p><blockquote>moją zmorą od niepamiętnych czasów, była walka ze słodyczami</blockquote><p>Może zabrzmi to śmiesznie, ale moją zmorą od niepamiętnych czasów, była walka ze słodyczami. Czułem się trochę jak Dr. Jackyl i Mr. Hyde. Na co dzień spokojny, opanowany, nieulegający emocjom ani pokusom. Niby wszystko dobrze, ale kiedy tylko wyczułem cukier w formie innej niż “w kostkach”, wracałem mentalnie do etapu 5-letniego dziecka. Zero kontroli. Niby dyskretnie, ale z wielkim uporem czyściłem koleje paczki wszelkiego rodzaju słodkości. Sam nie wiem, jak to się stało, że udało mi się utrzymać w rozsądnej normie moją wagę.</p><p>Oczywiście dosyć szybko “rozsądny ja” przejął kontrolę nad portfelem. Mr Hydekolada został odcięty od źródła nałogu i moja linia obrony sprowadzała się do prostego założenia, że jeżeli nie ma w domu słodkiego, to nie jemy słodkiego. Skuteczność była całkiem niezła. Na etapie zakupów kontrola nad słodkim była z reguły wystarczająca, aby nie wrzucić do koszyka kolejnej paczki ciastek.</p><blockquote>Perpetuum mobile</blockquote><p>Problem powrócił dyskretnie po ślubie. Moja najwspanialsza żona na świecie, jest osobą o mistrzowskich umiejętnościach społecznych. Uwielbia przyjmować, gości, a kiedy to robi, to zawsze chce mieć czym ich ugościć. Poza tym również lubi czekoladę (przypadek?). To wygenerowało, pewne błędne koło. Moja żona chciała mieć zawsze w domu coś słodkiego na wypadek wizyty gości, ja chciałem zjeść każdą ilość “słodkiego”, jaka pojawiła się w domu. Perpetuum mobile.</p><blockquote><strong>“Postępujący ekstremizm”</strong></blockquote><p>Walka była długa i nierówna, ale w końcu pojawiło się rozwiązanie, Jak zawsze przekazał mi je człowiek mądrzejszy ode mnie. Tym razem był to <a href="https://medium.com/u/295258f6269d">Nir Eyal</a>. Nir jest autorem wielu artykułów i książek z pogranicza budowania nawyków i tworzenia produktów, w których klienci się zakochują. Poznałem go, kiedy był gościem Toma Bilyeu (Tom prowadzi wspaniały podcast <a href="https://medium.com/u/d591d3f4904b">Inside Quest</a>).</p><p>Nir opowiedział o metodzie, którą nazwał “postępujący ekstremizm”. Metoda ta, jak każda metoda, która działa, jest bardzo prosta. Punktem wyjścia jest stwierdzenie, że diety są bez sensu. Większość diet to programy o ograniczonym czasie, które wywracają nasz świat do góry nogami. Powoduje to często to, że ostatnie dni diety są odliczaniem czasu, do momentu, kiedy będziemy mogli nagrodzić się za ciężką pracę i wytrwałość i wrócić do swoich nawyków. <strong>“Postępujący ekstremizm”</strong> to podejście odwrotne (Nir opisał metodę na swoim <a href="http://www.nirandfar.com/2015/04/bad-habits.html">blogu</a>). Zamiast robić dużą zmianę na krótki czas, zrób małą zmianę, ale do końca życia. Działa to trochę jak bycie wegetarianinem. Wegetarianie nie muszą za każdym razem podejmować decyzji: zamówić kotleta czy sałatkę? Jeżeli jesteś wegetarianinem, to nie jesz mięsa. Kropka. Zdefiniowanie siebie jako wegetarianina, sprawia, że zamiast podejmować decyzję za każdym razem, kiedy pojawi się pokusa, podejmujesz ją raz, a potem tylko trzymasz się tego, kim jesteś. Tyle w kwestii czasu, teraz skala. Postępujący ekstremizm zakłada, że wprowadzasz małe zmiany, ale z założeniem, że są to zmiany do końca życia, dlatego zamiast pełnowymiarowej diety, wystarczy na początek coś małego. Ja zdecydowałem, że na początek, nie będę jadł czekolady. Oczywiście nie we wszystkich formach. Punktem startowym była czekolada w tabliczce. Od tego momentu powtarzałem sobie i najbliższym, że jestem człowiekiem, który nie je czekolady. Ponieważ nie jadałem jej aż tak często, to szybko okazało się, że metoda działa. Tak, mam świadomość, że wyzwanie nie było duże, ale właśnie o to chodziło. Chodzi o to, żeby poprzeczka, która na początku jest postawiona dosyć nisko, pozwalała napawać się zwycięstwem, które nic nie kosztuje. Z czasem, kiedy wiara we własne siły staje się coraz większa, można delikatnie zwiększać skalę trudności.</p><p>Oczywiście, tak jak z każdą zmianą, którą chcemy wprowadzić w swoje życie, należy pamiętać, że “kontrola jest podstawą zaufania”. Szybko, do mojego zestawu pytań, którymi weryfikuję swoje zachowanie każdego dnia, dodałem pytanie o zwycięstwo nad słodyczami. Świadomość, że wieczorem będę musiał złożyć raport ze swojej walki, także w tym przypadku pomogła w boju z wrogiem.</p><blockquote>po wielkich zwycięstwach przyszła klęska</blockquote><p>Żeby jednak nie było aż tak różowo, muszę przyznać, że po wielkich zwycięstwach przyszła klęska. Nie chodzi o to, że się złamałem. Moim zdaniem, jest to naturalna część procesu zmian (tak, długo, jak dajesz z siebie wszystko i jesteś gotowy, aby wstać, upadanie nie jest niczym haniebnym). Mój upadek spowodowany był klasyczną pychą. Po kilku małych zwycięstwach poszedłem na całość i podniosłem poprzeczkę do maksimum: zero słodkiego. Oczywiście teoria mówiła, że to nie może się udać i ja ją dobitnie potwierdziłem. Z podkulonym ogonem, bogatszy o kolejne doświadczenie, wróciłem do metody małych kroków.</p><blockquote>Zabawa jest prosta, a potencjał drzemie w niej wielki</blockquote><p>Moja lista produktów, których nie zamierzam jeść do końca życia, przyjemnie się wydłuża. Dodatkowo, po przetestowaniu metody na słodyczach, wdrażam ją w innych dziedzinach życia. Staram się być nie tylko człowiekiem, który nie je czekolady, ale także człowiekiem, który nie marnuje czasu przed telewizorem, nie ocenia pochopnie ludzi i ostatnio doszła nowa myśl: człowiekiem, który się uśmiecha. Jak zawsze, skoro u mnie zadziałało, to może zadziała też u Ciebie. Zabawa jest prosta, a potencjał drzemie w niej wielki. Ja korzystam z niej tam, gdzie mam największy problem z siłą woli i donoszę, że testy wypadają bardzo pozytywnie. Jeżeli też szukasz sposobu na walkę ze złymi nawykami (niekoniecznie żywieniowymi), to może właśnie to będzie droga, która doprowadzi Cię do zwycięstwa.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea7dbd149f38" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mój “System kontroli nawyków”, czyli dlaczego mój pies jest szczęśliwszy, a ja piszę artykuły.]]></title>
            <link>https://medium.com/@a.kumpin/m%C3%B3j-system-wdra%C5%BCania-wiedzy-w-%C5%BCycie-czyli-dlaczego-m%C3%B3j-pies-jest-szcz%C4%99%C5%9Bliwszy-a-ja-pisz%C4%99-artyku-25a7bc1d8e4?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/25a7bc1d8e4</guid>
            <category><![CDATA[samorozwój]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[how-to]]></category>
            <category><![CDATA[zmiany]]></category>
            <category><![CDATA[change]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 22 Sep 2016 06:38:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-23T03:57:01.277Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BT_94xvB2llELdoAsiJ68Q.jpeg" /></figure><p>Czas opisać mój system, który pomaga mi wprowadzać zmiany w swoich nawykach, relacjach z innymi i powoli, ale wytrwale dążyć do realizacji moich dziwnych celów i planów.</p><blockquote>“w tym semestrze nie chodzimy na wykłady”</blockquote><p>Czy miałeś kiedyś “postanowienie noworoczne”? Ja miałem niejedno, ale najlepiej pamiętam to: na studiach, na początku jednego z ostatnich semestrów, razem z przyjacielem zdecydowaliśmy twardo: “w tym semestrze nie chodzimy na wykłady”. Nasza skuteczność była prawie 100% (w przeciwieństwie do wcześniejszych postanowień typu “będziemy chodzić na wykłady”).</p><p>Myślę, że każdy z nas próbował już przynajmniej kilka razy wprowadzać nowe lub eliminować stare nawyki. Mimo braku sukcesów przy każdej kolejnej próbie zabieramy się za to tak samo, jak wcześniej i wierzymy, że tym razem efekty będą inne. UWAGA: <strong>nie będą</strong>.</p><blockquote>Myślimy, że jesteśmy świadomymi i inteligentnymi osobami…</blockquote><p>Zmiana zachowania dorosłego człowieka jest bardzo trudna. Przede wszystkim musimy zrozumieć, co definiuje nasze zachowanie. Około dwóch lat temu zgłębiałem temat podejmowania decyzji. Szukałem wtedy najlepszych sposobów na to, aby podejmować decyzje, które nie będą obarczone bagażem emocjonalno-psychologicznych wpływów. Temat ten doprowadził mnie do pewnej konkluzji: bardzo mała część naszych decyzji i reakcji jest w pełni świadoma. Myślimy, że jesteśmy świadomymi i inteligentnymi osobami, a tymczasem za każdym razem dajemy się wpędzać w te same pułapki (“wejdę na fejsa tylko na sekundę…”), reagujemy odruchowo, emocjonalnie, bez żadnej refleksji.</p><p>Jeżeli tak jest, to w jaki sposób możemy świadomie wpływać na swoje podświadome i automatyczne nawyki i zachowania? Odpowiedź na to pytanie jest znana ludziom od bardzo dawna. Najstarsza wzmianka, z jaką ja się zetknąłem, to opisany w “Ćwiczeniach Duchowych” autorstwa Św. Ignacego Loyoli “Codzienny rachunek sumienia”. To samo podejście zastosowali Amerykanie w czasie Drugiej Wojny Światowej, a następnie przenieśli je na grunt odbudowującej się po drugiej wojnie światowej Japonii. Obecnie nosi ono nazwę Kaizen. Jeżeli chodzi o bardziej aktualne “implementacje”, to po raz kolejny muszę powołać się na Marshalla Goldsmitha. W Polsce nie jest on znany szerszej publiczności, ale jest on uznawany za najlepszego coacha managerów wysokiego szczebla. W swojej książce “Wyzwalacze” opisuje podejście do zmian, które stosuje u swoich klientów, a także stosuje na samym sobie. Jeżeli ta metoda sprawdziła się podczas tworzenia zakonu, którego członkowie dokonywali niesamowitych rzeczy na całym świecie, posłużyła jako podstawa, do opracowania systemu jakości Toyoty i korzystają z niej dzisiaj najlepsi managerowie wielkich korporacji, to uznałem, że powinna być ona wystarczająca dla moich potrzeb.</p><blockquote>Tyle słowem wstępu, czas na konkrety</blockquote><p>Tyle słowem wstępu, czas na konkrety. Metoda jest bardzo prosta i zajmuje bardzo mało czasu (inaczej pewnie by nie działała). Sprowadza się ona do codziennej kontroli aspektów, które chcemy kontrolować lub zmieniać.</p><p>Wszystko zaczyna się od zdefiniowania obszarów, którymi chcemy się zająć. Może to być poprawa relacji z jakąś osobą, może chęć eliminacji jakiegoś zachowania (na przykład zmniejszenie ilości godzin przed telewizorem) albo stworzenie nowego zachowania (wprowadzanie codziennych wydatków do aplikacji zarządzającej domowym budżetem).</p><p>Kiedy to już mamy należy stworzyć listę pytań, które zweryfikują czy danego dnia zachowywaliśmy się tak jak powinien zachowywać się “wymarzony ja” czy nie. Cześć pytań ma bardzo prostą formę:</p><ul><li>Czy zanotowałem wydatki?</li><li>Czy modliłem się?</li><li>Czy oglądałem telewizję przed 21?</li></ul><p>Z innymi pytaniami musimy zadbać o odpowiednią formę, ponieważ to właśnie w formie pytania tkwi siła metody. Tutaj detale mają bardzo duże znaczenie. Jeżeli chcesz osiągnąć dużą zmianę w swoim zachowaniu, to raczej nie uda ci się to z dnia na dzień. To, co musisz kontrolować to swoje zaangażowanie, a nie osiągnięcie finalnego efektu. Zamiast pytać: “Czy miałem cel w pracy?” zapytaj “Czy zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, aby mieć cel w pracy?”. Ta forma jest bardzo ważna. Uświadamia ona, że odpowiedzialność leży po Twojej stronie i tylko od ciebie zależy czy spędzisz dzień, mając na uwadze konkretny cel, czy będziesz czekał, aż ktoś podsunie ci zadania, realizujące jego cele.</p><p>Tworzenie listy pytań jest bardzo ważnym elementem, natomiast moim zdaniem można podejść do tego iteracyjnie. Ja odkładałem rozpoczęcie pracy z tą metodą przez ponad miesiąc, ponieważ nie byłem w stanie wygospodarować czasu na przygotowanie porządnej listy. Pewnego dnia, uznałem, że to jest kiepskie podejście i w 5 minut stworzyłem pierwszą listę. Po tygodniu zorientowałem się, które pytania nie mają dla mnie sensu i jakie dodatkowe obszary chciałbym dodać do listy. Obecnie regularnie coś dodaję, odejmuję, zmieniam. Pojawiają się nowe pytania, a te, które już nie mają sensu, znikają.</p><blockquote>Moim “wyzwalaczem”, który dba o to, abym odpowiedział na pytania jest mój telefon.</blockquote><p>Jeżeli mamy już pytania, to pozostaje wybrać podejście, przy pomocy którego zmusimy się do regularnego odpowiadania na nie. Dokładnie tak, sama czynność odpowiadania zajmuje nie więcej niż 2 minuty, ale bez odpowiedniego nawyku, można o tym szybko zapomnieć. Tutaj najważniejsze to znaleźć sposób, który zadziała dla Ciebie. Marshall Goldsmith poszedł na całość i zatrudnił do tego osobę, której płaci tylko za to, aby osoba ta każdego wieczora dzwoniła do niego i zadała mu pytania z lsity, którą on sam stworzył. Ja stosuję metodę, bardziej zbliżoną do “codziennego rachunku sumienia” autorstwa św. Ignacego i pracuje nad tym sam. Moim “wyzwalaczem”, który dba o to, abym odpowiedział na pytania, jest mój telefon. Odpowiedni wpis w kalendarzu codziennie prosi mnie o wypełnienie ankiety (do której link jest na głównym ekranie telefonu, tak żeby cały proces był możliwie szybki). W ankiecie znajdują się wszystkie moje pytania. Przyznaję, że nie jest to rozwiązanie idealne. Czym bardziej jestem zabiegany, tym bardziej istotne staje się ustalenie odpowiedniej godziny dla “przypominacza”. Jeżeli odezwie się on w momencie, kiedy nie mogę się oderwać od czynności, którą właśnie wykonuję (jak na przykład kąpanie dziecka), to na 90% tego dnia już nie uzupełnię ankiety.</p><blockquote>Pod koniec tygodnia wystarczy zobaczyć sumę punktów i wiemy czy idzie nam lepiej czy gorzej.</blockquote><p>Ostatnim elementem jest kontrola wyników (tutaj wypadałoby nawiązać do Kaizen: planuj, wykonuj, <strong>mierz</strong>, działaj). Oczywiście im mniej czasu będzie to zajmowało, tym większe szanse, że uda nam się to robić. Moja metoda na to jest prosta. Każda odpowiedź to 0 punktów, jeżeli jest “negatywna” i jakaś liczba, jeżeli pozytywna:</p><ul><li>Czy czytałem dzisiaj książkę? Nie — 0; Tak — 1</li><li>Czy jadłem dzisiaj słodycze? Tak — 0; Nie — 1</li><li>Czy marnowałem dzisiaj czas w pracy? Sporo — 0; Wcale — 5; pozostałe wartości ą dostępne, jeżeli marnowałem danego dnia “trochę” czasu</li></ul><p>Pod koniec tygodnia wystarczy zobaczyć sumę punktów na każdy dzień i wiemy czy idzie nam lepiej czy gorzej.</p><p>Co prawda już sam fakt monitorowania zachowań jest wystarczający, aby zaczęły się one zmieniać (jest to znany w psychologii fakt), ale regularne cotygodniowe sprawdzanie wyników uświadamia jeszcze lepiej czy idziemy w dobrą stronę, czy nie. Pomaga zrozumieć czy odpowiednio ustalamy priorytety. Tutaj przyznaję, że moja sumienność jest kiepska. Jednym ze sposobów na jej poprawienie, jest umieszczenie tabeli z wynikami na stronie bloga, którego właśnie zaczynam prowadzić. To sprawi, że mimowolnie będę sprawdzał wyniki podczas wykonywania zupełnie innej czynności (to, swoją drogą jest bardzo dobra metoda na budowanie nowych nawyków).</p><blockquote>Mimowolnie zacząłem zmieniać to w jaki sposób spędzam czas</blockquote><p>Jakie widzę efekty swojego stosowania tej metody od kilku miesięcy? Mnie najbardziej zależało na tym, aby ruszyć z miejsca moje poboczne projekty. Wcześniej wyglądało to tak, że co jakiś czas, w natłoku codziennych obowiązków, zapominałem o nich i po dwóch tygodniach wpadała na mnie myśl: “Rany przecież miałem taki ekstra pomysł, czemu przestałem się nim zajmować?”. Od kiedy zacząłem odpowiadać sobie codziennie na pytanie “Czy poświęciłeś dzisiaj czas na projekt X?” sytuacja zmieniła się diametralnie. Mimowolnie zacząłem zmieniać to, w jaki sposób spędzam czas, aby być w stanie pracować nad rzeczami, które są dla mnie ważne. Zwiększyło się także moje zaangażowanie w codzienną pracę. Odpowiedziałem sobie w końcu na pytanie “co chcę w tej firmie osiągnąć” i zacząłem dążyć do wyznaczonego celu. Ostatnim wygranym jest mój pies. W myśl zasady “twój pies jet tylko małym elementem Twojego świata, a Ty jesteś całym jego światem”, postanowiłem, że muszę poświęcać mu więcej uwagi. Spacery stały się trochę dłuższe i coraz częściej kończą się jaką zabawą. Żyć nie umierać.</p><p>To wszystko. Tylko tyle i aż tyle. Metoda jest prosta, skuteczna, ale wytrwanie w niej nie jest łatwe. Jeżeli masz jakiś obszar, nad którym chciałbyś popracować, ale nie wierzysz, że metoda Codziennych Pytań zadziała, po prostu sprawdź ją. Podejmij wyzwanie: ułóż kilka pytań i postaraj się odpowiadać na nie każdego dnia, przez 2 tygodnie. Jeżeli okaże się, że metoda działa, możesz zyskać bardzo dużo. Jeżeli okaże się, że nie działa, stracisz 5 minuta na wymyślenie pytań i 30 sekund dziennie na odpowiedź. Moim zdaniem nie ma powodu, aby nie spróbować i nie podzielić się w komentarzu wynikami eksperymentu.</p><blockquote>Nie ma lepszego dnia na zaczęcie czegokolwiek niż”dzisiaj”.</blockquote><p>Na koniec dodam, że niebawem postaram się zrobić małą instrukcję dotyczącą tego, jak w 10 minut stworzyć ankietę online, i umieścić ją na ekranie startowym telefonu, aby odpowiadanie na pytania było maksymalnie proste i szybkie. Jeżeli nakręciłeś się na sprawdzenie metody, nie czekaj na ten artykuł (bo Twoja motywacja może do tego czasu zniknąć), weź kartkę i długopis i zaczynaj już dzisiaj. Nie ma lepszego dnia na zaczęcie czegokolwiek niż ”dzisiaj”.</p><p>Powodzenia. Jeżeli chcesz zobaczyć jak wygląda moja obecna lista pytań, zajrzyj na mojego <a href="http://www.arekkumpin.pl/">bloga</a> (ostrzegam, w dniu pisania tego artykułu, strona nadal w budowie).</p><p>Arkadiusz Kumpin</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=25a7bc1d8e4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego szkolenia, mądre książki i podcasty są stratą czasu, chyba, że…]]></title>
            <link>https://medium.com/@a.kumpin/dlaczego-szkolenia-m%C4%85dre-ksi%C4%85%C5%BCki-i-podcasty-s%C4%85-strat%C4%85-czasu-chyba-%C5%BCe-df2366f92917?source=rss-29bbb660852------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df2366f92917</guid>
            <category><![CDATA[samorozwój]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[zmiany]]></category>
            <category><![CDATA[change]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arkadiusz Kumpin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Sep 2016 19:25:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-09-15T07:59:37.310Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/920/1*CesfCa04Q1gVKJpKT6Y0rQ.jpeg" /><figcaption>źródło: <a href="https://stocksnap.io/">https://stocksnap.io</a></figcaption></figure><p>Sądząc po ilości artykułów, które widzę dookoła o tytułach typu “10 nawyków prowadzących do wspaniałego sukcesu” i tytułach książek na listach bestsellerów, temat poprawiania własnego życia jest nadal aktualny. Sam rozpocząłem walkę z tzw. samorozwojem kilka lat temu. Zaczęło się niewinnie. Dwie książki Chrisa Lowneya: “Heroiczne życie” i “Heroiczne przywództwo” wywarły na mnie ogromne wrażenie. Z każdą stroną wiedziałem, że jeżeli tylko zastosuję w swoim życiu to, o czym pisze autor, mogę zmieniać świat. Z czasem pojawiali się kolejni wirtualni mentorzy: Stephen Covey, Tony Robins, Tim Ferris, Lewis Howes i kilku innych. Książki, artykuły, podcasty. Ilość konsumowanej wiedzy zaskoczyła by nauczycieli, którzy mnie jeszcze pamiętają.</p><blockquote>czytając “7 nawyków skutecznego działania” uświadomiłem sobie, że marnuję swój czas…</blockquote><p>Trwało to kilka lat, aż w końcu, czytając “7 nawyków skutecznego działania” (wiem, że to klasyk, ale u mnie zawitał dosyć późno) uświadomiłem sobie, że marnuję swój czas. Dokładnie tak. I nie chodzi o to, że nie cenie sobie tej książki. Wręcz przeciwnie. Uważam, że ma ona potencjał zmieniać ludzkie życie. Pojawia się tylko jedno, proste “ale”. W połowie książki zdałem sobie sprawę z tego, że jakieś dwa, może trzy tygodnie po jej skończeniu, większość poruszanych kwestii wyparuje z mojej głowy. To co zostanie, nie odmieni mojego życia. W najlepszym przypadku, pozwoli mi na przeprowadzenie luźnej rozmowy na temat książki, podczas spotkania ze znajomymi.</p><p>Dzisiaj mam pewną teorię, którą staram się testować własnym życiem: “życie jest proste”. Nie potrzeba 150 książek i 200 podcastów. Zamiast czytać i słuchać o zmianach, trzeba je wprowadzać w życie.</p><blockquote>To jest (w mojej skromnej opinii) prawdziwy i jedyny klucz do sukcesu.</blockquote><p>Wiem, że brzmi to banalnie, ale mam wrażenie , że nie jestem jedyną osobą, która utknęła w nawale wspaniałej wiedzy, ale pominęła efektywne wdrażanie tej wiedzy w swoim życiu. To jest właśnie powód, dla którego uważam, że książki, kursy, artykuły i podcasty są stratą czasu, chyba, że wypracowałeś już swój system na wprowadzanie zmian w swoim życiu. To jest (w mojej skromnej opinii) prawdziwy i jedyny klucz do sukcesu.</p><p>Bardzo dotyka mnie tytuł książki Marshalla Goldsmitha “What Got You Here Won’t Get You There&quot; (w wolnym tłumaczeniu: “co doprowadziło cię tutaj, nie zaprowadzi cię tam”). Sama książka jest skierowana do managerów i dotyka zmian w trochę innym kontekście, ale to jedno zdanie idealnie oddaje moje podejście do życia. Jeżeli oczekujesz innych rezultatów (zmian w pracy, w związku, w relacjach z rodziną…) to musisz zmienić siebie. To oznacza, że zdobyta wiedza musi być wykorzystywana.</p><blockquote>Zmiana wymaga sprawdzonego systemu i dużego nakładu pracy</blockquote><p>Niestety zmiana zachowania dorosłego człowieka nie jest łatwa (w przeciwieństwie do czytania i ciągłego pozostawania w świecie marzeń). Zmiana wymaga sprawdzonego systemu i dużego nakładu pracy. To nie są pojęcia modne w dzisiejszych czasach. Dzisiaj świat stara się przekonać nas, że wszystko ma być dostępne od ręki. Dzisiejszy świat wspaniale współgra z naszym podświadomym pragnieniem otrzymania natychmiastowej gratyfikacji, zamiast dużo większej nagrody oddalonej w czasie.</p><p>Nie mniej jednak ja postanowiłem próbować.</p><blockquote>Mój system już powstał</blockquote><p>Mój system już powstał. Bazuje na wskazówkach XVI wiecznego świętego, systemie zarządzania produkcją, poradach Marshalla Goldsmith’a (niesamowitego coacha) i kilku drobnych porad od ekspertów z różnych dziedzin. Jest też odzwierciedleniem tego kim wydaje mi się, że jestem i jak myślę, że działa mój umysł.</p><p>Czy przynosi efekty? Tak. Czy jest już zakończony? Nie (cały czas muszę poddawać go drobnym modyfikacjom) Czy go opiszę? Już niedługo. Czy zadziała on dla Ciebie? Nie wiem, ale wiem, że dopiero jeżeli spróbujesz, będziesz mógł sam odpowiedzieć na to pytanie.</p><blockquote>O co mi chodzi?</blockquote><p>Mam nadzieję, że już wiesz co chcę Ci przekazać. Wiedza, która nie jest wprowadzana w życie jest jak nauka o dopływach lewych i prawych Wisły (chyba, że akurat Tobie przydaje się ona w życiu). Jednocześnie bez dobrego planu i przede wszystkim <strong>dobrych narzędzi,</strong> bardzo ciężko zmienić coś w swoim życiu. Ja chętnie podzielę się z Tobą swoimi doświadczeniami, narzędziami i wnioskami. Może Ci one pomogą, a może naprowadzą na to co zadziała u Ciebie. Niezależnie od wszystkiego, życzę Ci powodzenia, bo nie jest to takie łatwe jak się wydaje.</p><p>To mój debiut na Medium, dlatego będę wdzięczny za komentarze i temu podobne lajki.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df2366f92917" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>