I asked ChatGPT, “Could you ask me some questions and help me understand where I stand on the political spectrum?” I already knew where I was. But I needed to understand how it can be calculated from a simple questionnaire.

It gave me 16 statements and asked me to rate each one on a five-point scale, from strongly disagree to strongly agree. It also asked where I was from, because political labels do not mean exactly the same thing everywhere.

I told it that I was from Kerala, India, submitted my answers, and received the following analysis.

Disclaimer: This was not a scientific political assessment. It was an AI-generated interpretation of a short questionnaire. Even so, I found the result unexpectedly accurate.

You land firmly on the democratic-socialist / left-libertarian side, with a strong technocratic and decentralist streak.

In Kerala terms, you read as economically very left, socially liberal, anti-authoritarian, pro-public-sector, and strongly reformist — but not especially nationalist, culturally radical, or climate-maximalist. A pleasantly complicated creature, in other words. Politics hates those.

Your approximate profile

Economic axis: Very strongly left
You gave the maximum left-leaning response on taxation, public services, unions, inequality, and government action against discrimination, while strongly rejecting market primacy and inequality justified by talent or risk.

Closest broad labels:

• Democratic socialist
• Egalitarian left
• Left-wing social democrat, though probably further left than conventional social democracy

Social axis: Liberal-progressive
You strongly support personal freedom and immigration, while remaining neutral on preserving traditional norms.

That suggests you are socially liberal, but not necessarily driven by culture-war politics. You are not saying tradition is inherently bad; you are saying it should not control people’s private choices.

State-power axis: Libertarian and anti-authoritarian
You strongly oppose expanded police or state power in the name of public order and favour greater local control.

Your neutral answer on civil liberties versus security suggests you are not an absolutist, but your overall direction is clearly sceptical of centralised coercive power.

Institutional axis: Technocratic but decentralist
This is one of the more interesting combinations in your answers:

• You want experts and institutions to play a strong role.
• You also want local communities to have substantial control.
• You want structural reform rather than minor adjustments.

So your ideal model is probably not “a powerful central government decides everything.” It is closer to expert-informed policy, democratic accountability, and decentralised implementation.

International axis: Open and mildly cosmopolitan
You see immigration positively but are neutral on whether national sovereignty should override international institutions.

That places you on the internationally open side without making you a committed global federalist who wants every problem solved by a conference badge and a 200-page framework.

Climate axis: Moderate
Your neutral response suggests climate policy matters to you, but you are cautious about costs, pace, or policy design. This is the least ideologically pronounced part of your profile.

Best-fit label

The most accurate compact description is:

A democratic socialist with socially liberal, civil-libertarian, decentralist, and technocratic leanings.

A slightly more ideological label would be:

Left-libertarian democratic socialist

You are probably not:

• a market liberal;
• an authoritarian communist;
• a conservative socialist;
• a centrist institutionalist;
• a nationalist populist.

Rough spectrum

Economic:
Far left  ██████████  Right

Social:
Liberal   █████████░  Conservative

Authority:
Libertarian ████████░░ Authoritarian

Governance:
Decentralist █████████░ Centralist

Change:
Structural reform ██████████ Gradualism

International outlook:
Open/cosmopolitan ████████░░ Nationalist

Your strongest political commitments appear to be economic equality, public provision, labour power, social freedom, structural reform, and local democratic control. The slight tension between trusting experts and favouring decentralisation is not incoherent; it suggests you want expertise to guide decisions without turning government into a distant command centre staffed by people who have never met a bus stop.

The questions you receive may be different from the ones I was asked. Still, I would recommend trying this as a reflective exercise.

How accurate was the description in my case? I would say: pretty accurate. Do I agree with all the observations? Absolutely not. I do not consider myself a Democratic Socialist. I am not that liberal either. I might be more left than either of those. Still, the answers I gave would have led to such an analysis.

What interested me most was not the label itself, but the tensions within the result. I strongly favour public services, economic equality, personal freedom, structural reform, local control, and expert-informed policy.

Below are the 16 statements I was given and the answers I submitted, so you can see what the analysis was based on.

Answer these on a 1–5 scale:

Scale:
1 — Strongly disagree
2 — Disagree
3 — Unsure or mixed
4 — Agree
5 — Strongly agree

Also tell me your country, because “left” and “right” shift by political system. Humans did not standardise ideology before launching several thousand parties, naturally.

I’ll map your answers across economic left–right, social libertarian–conservative, authoritarian–libertarian, globalist–national, and reformist–institutionalist dimensions rather than stuffing you into one sad little ideological shoebox.

I have marked my answers in numbers next to each question here.

1. The government should tax high incomes more heavily to fund public services. 5
2. Essential services such as healthcare, education, and utilities should be mainly public rather than profit-driven. 5
3. Free markets usually allocate resources better than government planning. 1
4. Workers should have stronger unions and greater influence over company decisions. 5
5. Traditional social norms should be protected, even when they limit rapid cultural change. 3
6. Adults should generally be free to make personal lifestyle choices without government interference. 5
7. Immigration is usually beneficial when it is managed effectively. 5
8. National sovereignty should take priority over international institutions and agreements. 3
9. Maintaining public order sometimes justifies broader police or state powers. 1
10. Civil liberties should be protected even when doing so makes security or policing more difficult. 3
11. Climate policy should proceed quickly, even if it raises costs in the short term. 3
12. Major political and economic institutions need structural reform, not just gradual adjustment. 5
13. Wealth inequality is acceptable when it results mainly from talent, effort, or risk-taking. 1
14. Government should actively reduce discrimination and unequal outcomes, not merely guarantee equal legal rights. 5
15. Political decisions should rely more on experts and institutions than on popular opinion. 5
16. Local communities should have more control, even if national policies become less consistent. 5

Today, I chanced upon a quote on love that read somewhat like this: it is not your longing for the partner or their longing for you; it is not your assurance or time spent together or sex you had; rather, it is the justice in your relationships that define how deep your love is.

JUSTICE!

Were you there when they needed you without being summoned? Were you able to hear what the other person had to say even without them telling you in the face? Have you ever tried to read the obvious?

I might have never loved anyone. :(

As gloomy Sunday sings, on my last journey, “My eyes will be open so that I can see you one more time.”

ഹലാൽ ലൗ സ്റ്റോറി ഇന്നലെയാണു കണ്ടത്. ഓൺലൈനിൽ നടക്കുന്ന ബഹളങ്ങളൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയെ വെള്ളപൂശുന്ന, അവരുടെ അജണ്ട ഒളിച്ചുകടത്തുന്ന സിനിമ എന്നൊക്കെയായിരുന്നല്ലോ വിമർശനങ്ങളുടെ കാതൽ. ഒപ്പം മുഹ്സിൻ പരാരിയും സക്കരിയയും അടക്കമുള്ള ‘മൗദൂദിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ’ക്ക് ഇടതുപക്ഷ’വേഷമിട്ട’ ആഷിഖ് അബുവും റീമാ കല്ലിങ്കലും കഞ്ഞിവയ്ക്കുകയാണെന്ന വിമർശനവും. ഇതേ ലൈനിലുള്ള കുറേയെണ്ണം സ്ട്രീമിലൂടെ കടന്നുപോയെങ്കിലും എല്ലാമൊന്നും പൂർണ്ണമായി വായിച്ചില്ല. ജിപിയുടേതടക്കം ഗൗരവമായ റിവ്യൂകളൊക്കെ പടംകണ്ടശേഷം വായിക്കാമെന്നു കരുതി.

ഇപ്പോൾ സിനിമ കണ്ടു. വലിയ സംഭവമായൊന്നും തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ ഈ പറഞ്ഞുപെരുപ്പിക്കുന്നത്ര പ്രശ്നവും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. ഒന്നാമത് സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധത, അമേരിക്കൻവിരുദ്ധത, സദാചാരം, ദീൻ, തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ കടുംപിടുത്തം പിടിക്കുന്ന സോളിഡാരിറ്റിക്കാരെ നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്ലാച്ചിമട സമരകാലത്ത് ഡിവൈഎഫ്ഐ കൊടുത്ത കേസാണ് decisive ആയത് എന്നിരിക്കിലും അന്ന് സമരത്തിന്റെ മുമ്പന്തിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതായി പത്രങ്ങളിലൂടെ നമ്മൾ പരിചയപ്പെട്ടത് ജനതാദൾകാരെയായിരുന്നു. They stole the narrative with the major help of Mathrubhumi books.

അന്ന് ഈ സമരത്തിന് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിച്ച് കേരളത്തിൽ പലയിടത്തും സോളിഡാരിറ്റി, എസ്ഐഒ, ജിഐഒ തുടങ്ങിയ സംഘടനകൾ പ്രചാരണവും മാർച്ചുകളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായോ എന്നു ചോദിക്കരുത്. എന്നാൽ അവർ ദൃശ്യതയുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഇടപെടലായിരുന്നു, അത്. അവരുടെ രീതികളെ — ചിലപ്പോൾ ഉള്ളിൽനിന്നുതന്നെയാവാം — കണക്കിനു കളിയാക്കുകയാണ് സിനിമയിൽ. അതല്ലാതെ അവരെ മഹത്വവത്കരിക്കാനുള്ള ശ്രമമൊന്നും കണ്ടില്ല.

‘ഈ അടുത്തകാലത്ത്’ എന്ന സിനിമയിൽ വളരെ സട്ടിലായി പോസിറ്റീവ് ലൈറ്റിൽ ആർഎസ്എസിനെ പ്ലേസ് ചെയ്ത മുരളി ഗോപിയുടെ പരിപാടിയൊന്നും ഹലാൽ ലൗ സ്റ്റോറിയിലില്ല. പിന്നെ അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയുടെ ത്യാഗങ്ങൾ നിരത്തി ലാൽസലാം പോലെയുള്ള സിനിമകൾ വന്ന ഒരു നാട്ടിൽ തങ്ങൾ മുൻപു പ്രവർത്തിച്ച ഒരു സംഘടനയെ കുറിച്ച് അതിന്റെ ആഭ്യന്തരകാര്യങ്ങൾ പരിചയമുള്ള രണ്ടു യുവാക്കൾ സിനിമയെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുവെങ്കിൽതന്നെ അത് ഇത്രവലിയ കുറ്റമാണോ? ഏതെങ്കിലും ഒരു പഴയകാലനേതാവിനെ ഇതിഹാസസമാനമായ മാനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയല്ല, ഹലാൽ ലൗ സ്റ്റോറി ചെയ്തത്. പകരം ഒരു തരം self-loathing എന്നൊക്കെ പറയാവുന്ന സമീപനമാണ് രചയിതാവ് സ്വീകരിച്ചത്. അതേ സമയം ആളുകൾക്ക് പൊതുവെ രസിക്കുന്ന തരത്തിൽ black humour കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. Glorification അല്ല, mockery ആണ് ഇവർ നടത്തുന്നത്.

സിനിമ പിടിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചു ചർച്ച ചെയ്യാൻ ചേർന്ന യോഗത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ മറ്റൊരാളുടെ അഭിപ്രായം വിശദീകരിക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ ആരെ സഹായിക്കാനാണോ അവർ മുതിർന്നത്, അതേയാളാൽ ഷട്ട് ഡൗൺ ചെയ്യപ്പെടുന്നതും സംഘടന നിഷ്കർഷിക്കുന്ന ഉത്തമജീവിതം നയിക്കുന്നു എന്നു സ്വയം വിശ്വസിച്ച ഷരീഫ് (ഇന്ദ്രജിത്ത്) ക്യാമ്പിനൊടുവിൽ സുഹ്റയുടെ (ഗ്രേസ് ആന്റണി) ഉള്ളുതുറക്കലിനു മുന്നിൽ ചൂളിപ്പോവുന്നതും ഒക്കെ നമുക്ക് സോളിഡാരിറ്റി സർക്കിളിനു പുറത്തും റിലേറ്റ് ചെയ്യാവുന്നവയാണ്.

അവർ പിടിക്കുന്ന സിനിമയുടെ സംവിധായകനായി ഒരു ‘പൊതു’വിനെയാണ് അവർക്കാവശ്യം. മാധ്യമം വാരിക സി രാധാകൃഷ്ണനെ എഡിറ്ററായി കണ്ടെത്തിയതിന്റെ കാരണത്തെ പരിഹസിക്കുന്നതായാണ് എനിക്ക് ഇതിലൂടെ മനസ്സിലായത്. ഹീനയാനർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഥേരാവാദ സമ്പ്രദായം പിന്തുടരുന്ന ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളുടെ തീവ്ര അഹിംസാ തട്ടിപ്പും അതു മറികടക്കാൻ അവർ ചെയ്യുന്ന കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കലും പോലെ ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി വച്ചുപുലർത്തുന്ന ഒരു തട്ടിപ്പുപരിപാടിയാണ്, ഈ പൊതുവിനെ തിരയൽ. സംവിധായകൻ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അയാളെ ഇറക്കിക്കൊണ്ടുവരാൻ അവർ യത്നിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ കുടുംബപ്രശ്നം രമ്യമായി പരിഹരിക്കുകയല്ല, പകരം തത്ക്കാലം തങ്ങളുടെ സിനിമ നടക്കാനായി സിറാജിന്റെ ഭാര്യ (ഉണ്ണിമായ പ്രസാദ്) മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന അനീതിയെന്ന് സ്ക്രീൻപ്ലേയിൽ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആവശ്യം സിറാജിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ സമ്മതിച്ച് അവർ കേസ് പിൻവലിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതേ സമയം ഷരീഫിന്റെയും സുഹറയുടെയും പ്രശ്നത്തിൽ അവർ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഇടപെടുന്നുമുണ്ട്. അതായത്, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ഉള്ളവരോടും പുറത്തുള്ളവരോടും രണ്ടുതരത്തിലുള്ള സമീപനമാണ് അവർ വച്ചുപുലർത്തുന്നത്.

സിനിമയുടെ സ്പോട്ട് റിക്കോർഡിങ്ങിനിടയിൽ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ഒച്ചയനക്കങ്ങൾ (തുണിയലക്കുന്നത്, കോഴി കൂവുന്നത്, പ്രഷർ കുക്കറിന്റെ വിസിൽ, ഓട്ടോയുടെയും ബൈക്കിന്റെയും ശബ്ദം, പാലിനുവേണ്ടിയുള്ള ഇള്ളാക്കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ, പള്ളിയിലെ വാങ്കുവിളി എന്നിങ്ങനെ നാട്ടുമ്പുറത്ത് സ്വാഭാവികമായി വരുന്ന ambient sound) ഇല്ലാത്ത ideal scenario (studio environment) ആണ് സൗണ്ട് എഞ്ചിനീയർ ആസാദിനു (സൗബിൻ ഷഹീർ) വേണ്ടത്. അതിനായി സംഘടനാ വോളന്റിയർമാർക്ക് ഉത്തരവു കൊടുക്കുന്ന ആസാദ് സംവിധായകൻ സിറാജിനെക്കാൾ (ജോജു ജോർജ്) വലിയ സൂപ്പർ സംവിധായകനാകുകയാണ്. മിക്സിങ്ങിനായി ഷോട്ടിനു പിന്നാലെ ആംബിയന്റ് സൗണ്ട് മാത്രമായി പിടിക്കുമ്പോൾ ദൂരെ നിന്ന് രണ്ടുവൃദ്ധന്മാർ സംസാരിക്കുന്നതുപോലും അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തുണ്ട്. അതായത് അയാൾ നിഷ്കർഷിക്കുമ്പോൾ മറ്റെല്ലാവരും നിശബ്ദരാവണം. അത് ചേതനവും അചേതനവുമായ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ്. ഒടുവിൽ അയാൾ ലൊക്കേഷനു ചുറ്റുപാടുമുള്ളവർ സിനിമയ്ക്കെതിരെ തിരിയുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കുന്നു. അയാളാകട്ടെ, യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമില്ലാതെ പറഞ്ഞ കാശുംവാങ്ങി തന്റെ പണി ഇട്ടിട്ടുപോകുകയാണ്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നമുക്കു പരിചിതമായ കാര്യങ്ങളുടെ allegory (അന്യാപദേശം) ആണിത്.

റിജിഡ് ആയ ഏതൊരു സംഘടനാശരീരത്തിനകത്തും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒറ്റയൊറ്റ സെല്ലുകളെന്നു പറയാവുന്ന, ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെയും പൊരുത്തക്കേടുകളുടെയും നിറകുടമായ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ സ്പെസിമെൻ ആണ് ഷരീഫ്. സോളിഡാരിറ്റിക്കുള്ളിൽ മാത്രമല്ല, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിക്കകത്തും കാണും ഇങ്ങനെ പുറത്തൊന്നും അകത്തൊന്നുമായ ആളുകൾ. എല്ലാവർക്കും സമ്മതനായിരിക്കുമ്പോഴും പെരുമാറ്റത്തിൽ ഗുഡ് സർവീസ് എൻട്രിയുള്ളയാളാകുമ്പോഴും പേഴ്സണൽ സ്പെയ്സിൽ അയാൾ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള വയലൻസ് തിരിച്ചറിയാനോ അംഗീകരിക്കാനോ കഴിവോ മനസ്സോ വരാത്ത self righteous ആയ വ്യക്തി. അതേ സമയം സുഹ്റയാവട്ടെ, തനിക്ക് താത്പര്യമില്ലായിരുന്ന കാര്യം പോലും സംഘടന ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ ഏറ്റെടുക്കുകയും അതിനിടയിൽ ഭർത്താവിന്റെ അനിഷ്ടത്തെ മയപ്പെടുത്താൻ തന്നാലാവത് ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഷറഫുദ്ദീൻ അവതരിപ്പിക്കുന്ന തൗഫീഖ് എന്ന സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകനാണ് ഇതിലെ ലേശമെങ്കിലും പ്രായോഗികതയുള്ള കഥാപാത്രം. സംഘടനവഴി ലഭിച്ച മതവിദ്യാഭ്യാസമുള്ളപ്പോഴും അയാൾ സംഘടനാവിലക്ക് മറികടന്ന് തന്റെ കുട്ടികളെ സിനിമ കാട്ടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനിടയ്ക്ക് ഓൺ സ്ക്രീൻ റൊമാൻസ് മറയ്ക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടുമുണ്ട്. It is a two step forward, one step backward attitude. തൗഫീഖ് വിചാരിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഈ പ്രോജക്റ്റ് നടക്കുന്നത്.

സംഘടനാവഴിയിൽ എല്ലാ നടക്കണമെന്നു നിർബന്ധമുള്ള സംഘടനക്കാരെ സംവിധായകൻ നിർബന്ധിച്ച് ആക്റ്റിങ് ക്യാമ്പിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ച് ഒരു സെലക്ഷൻ പ്രോസസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്. സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദം ഉയരാൻ സമ്മതിക്കാത്ത സംഘടനക്കാരെ ട്രെയിൻ ചെയ്യിക്കാൻ തട്ടമിടാത്ത, മതനിഷ്കർഷയൊന്നുമുള്ളവളായി കാട്ടാത്ത ഹസീന (പാർവതി തിരുവോത്ത്) എന്ന നാമമാത്ര മുസ്ലീമായ യുവതിയെ ആണ് നിയോഗിക്കുന്നത്. ഷരീഫ് മാത്രമാണ് ആ പ്രോസസിനെ ഒരുതരത്തിൽ ബൈപ്പാസ് ചെയ്യുന്ന ഒത്തുതീർപ്പ് നടൻ. അതാകട്ടെ, he is not fit for the role എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണു താനും.

പലിശപ്പണം വാങ്ങാതെ കുഞ്ഞിപ്പിരിവ് നടത്തുന്ന ഹീറോയിസമൊക്കെ താഴെക്കിടയിൽ ഏതു രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പെട്ട ആളുകളും വലിയ കാര്യമായി കരുതി ചെയ്യുന്നതാണ്. മദ്ധ്യനിര — മേൽത്തട്ട് നേതാക്കളാണ് പലപ്പോഴും എളുപ്പവഴി പ്രിഫർ ചെയ്യുന്നത്.

സിറാജ് ഒരു നെഗറ്റീവ് ക്യാരക്റ്ററായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടതേയില്ല. അയാൾ സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെയാണ് കാര്യങ്ങൾ നീക്കുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും മകളെ കാണാൻ ഭാര്യവീടുവഴി ഒരു സഞ്ചാരം അയാൾക്കുണ്ട്. മദ്യപാനിയായിട്ടും, മകളെ കുറിച്ച് അയാൾക്ക് കൺസേൺ ഉണ്ട്. മകൾക്ക് സൈക്കിൾ വാങ്ങിപ്പോകുന്നുണ്ട്. ഭാര്യാസഹോദരന് അയാളോട് വലിയ പ്രശ്നമുള്ളതായി കാണുന്നില്ല. എന്നാൽ നിസ്കാരത്തഴമ്പുള്ള ഭാര്യാപിതാവാണ് അയാളെ പരിഹസിക്കുന്നത്. Ofcourse, ഭാര്യയ്ക്ക് അയാളോടു പ്രശ്നമുണ്ട്. അത് ഏതു കുടുംബത്തിലും ഉണ്ടാകാമല്ലോ. സാധാരണ മനുഷ്യരെ പോലെ വികാരങ്ങൾ അയാൾക്കുണ്ട്. നോർമലായി പെരുമാറുന്ന എത്ര ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിക്കാരെയാണ് അതേ സമയം ഈ സിനിമ നമുക്കു കാട്ടിത്തന്നത്?

ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ സെക്സിനുവേണ്ടിയല്ലാതെ പരസ്യമായി കെട്ടിപ്പിടിക്കുമോ എന്നതായിരുന്നു അവസാനഭാഗത്തെ തർക്കം. സംഘടനയ്ക്ക് മോശമായാലോ എന്നു പേടിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിലാണ് ഷരീഫും സുഹ്റയും എത്തുന്നത്. എന്നിട്ടും സിനിമയുടെ എൻഡിൽ അവർ നോക്കിനിൽക്കുന്നവരെ ഒരുതരത്തിലും പരിഗണിക്കാതെ പ്രണയാലിംഗനത്തിലാവുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴാവട്ടെ തൗഫീഖിനു പോലും പിടിവിട്ടുപോവുകയാണ്. അയാൾ ഒരു കോമാളിയെപ്പോലെ ക്യാമറയ്ക്കു മുന്നിൽക്കയറിനിന്ന് കട്ട് കട്ട് കട്ട് പറഞ്ഞ് ബഹളം കൂട്ടുന്നു.

അതേ സമയം പായ്ക്കപ്പ് കഴിഞ്ഞവാറെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം ഉപചാരപൂർവ്വം പരസ്പരാലിംഗനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അവിടെ സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നില്ല എന്നേയുള്ളൂ. അതിൽ സംഘടനയ്ക്കു പ്രശ്നമില്ലെന്നു തന്നെയല്ല, വളരെ സ്വാഭാവികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഈ ഡൈക്കോട്ടമി വെറുതെ കാട്ടുന്നതല്ല എന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ഇതിനെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാനാണ് വീട്ടകത്ത്, അടുക്കളയിൽ, സിനിമയ്ക്കൊക്കെ ശേഷം ഷരീഫ് സുഹ്റയെ സമീപിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ വന്ന് കട്ട് കട്ട് പറയുന്ന രംഗം ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. മാതാപിതാക്കൾ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ വന്ന് ഇടയ്ക്കുകയറുന്നതുപോലെ ബാലിശമായിരുന്നു തൗഫീഖിന്റെ പ്രവൃത്തി.

സിനിമ മിനി സ്ക്രീനിൽ ആദ്യമായി കളിക്കുമ്പോഴാകട്ടെ, സംഘടനയുടെ നിസ്വാർത്ഥ സേവകനായ റഹീം സാഹിബ് (നാസർ കറുത്തേനി) അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദീനിയായ ഭാര്യ (സീനത്ത്) ചോദിച്ചിട്ടുപോലും നിസ്കാരസമയത്ത് ടെലിവിഷൻ ഓൺചെയ്തു വയ്ക്കുകയാണ്. അതായത് എന്തു നിസ്കാരമായാലും ശരി, സിനിമ ആദിമധ്യാന്തം കാണാൻ അയാളുറപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞു.

ഇനി ഈ സിനിമയിലെ സംഘടനാശരീരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന സദാചാര സങ്കല്പമോ? കിസ് ഓഫ് ലൗവിന്റെ കാലത്ത്, അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ ചെയ്യേണ്ടതാണോ പൊതുവിടത്തിൽ ചെയ്യുന്നത് എന്നു ചോദിച്ച അന്നത്തെ സിപിഐഎം സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറിയുടേതിൽ നിന്ന് അത്ര ദൂരം പാലിക്കുന്ന നിലപാടാണോ അത്? ഈ സിനിമ സഖാക്കളെ അലോസരപ്പെടുത്തിയതിനു കാരണം സക്കരിയയും മുഹ്സിനും കൂടി ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിക്കാരെ കുറിച്ച് സിനിമയെടുത്തതല്ല. പകരം അതിലെ വിമർശങ്ങൾ അല്പം ഗ്രേഡ് കുറച്ചാണെങ്കിൽ കൂടി ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ് എന്നിടത്താണ്.

രണ്ടാമതൊന്നു കാണാനുള്ളതൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ഒറ്റക്കാഴ്ചയക്ക് തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ സിനിമയാണ് ഹലാൽ ലൗ സ്റ്റോറി. അല്ലാതെ മലയാള സിനിമയുടെ ഇസ്ലാമികവത്കരണമൊന്നുമല്ല, അത്. ഈ സിനിമ നിർമ്മിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രം ആഷിഖ് അബുവിനെ ഇസ്ലാമിസ്റ്റ് പക്ഷപാതിയായി കാണാനാവില്ല. 916കാരെ മാത്രം കൂടെ നിർത്തി ആഷിഖ് അബുവിനെ പോലെയുള്ളവരെ ചുണ്ണാമ്പുതൊട്ടു മാറ്റിനിർത്തുന്ന ഈ സമീപനം കഴിയുന്നത്രയാളുകളെ കൂട്ടിനിർത്തേണ്ട ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഗുണം ചെയ്യില്ല.

സങ്കടംകിനിയുന്ന ഞായർദിനേ
നൂറുശ്വേതപുഷ്പങ്ങളും കൈയിലേന്തി
പ്രാർത്ഥനാഗീതികൾക്കൊപ്പമീഞാൻ പ്രിയേ
കാത്തിരുന്നൂ നിന്നെയേറെനേരം
സ്വപ്നത്തെയൊറ്റിപ്പിടിക്കുമാസൂര്യവാരത്തിൽ വെളുപ്പിനെൻ
സങ്കടത്തേരുതിരിച്ചുവന്നു, വന്നതില്ലതിൽനീ
അന്നുതൊട്ടിന്നോളമെത്രമേൽ സന്താപ-
ഭരിതമാണെന്നുടെ ഖിന്ന ഞാറാഴ്ചകൾ
കണ്ണുനീരാണെന്റെ പാനീയ-
മുള്ളിലെ വിങ്ങലാണെന്റെയപ്പം.
സന്താപ ഞായറാഴ്ച.

ദയവുചെയ്തിനിയത്തെ ഞായർ പ്രിയേ,
വരികനീ എന്നോടുകൂടെയിത്ഥം
ഉണ്ടാകുമവിടെ പുരോഹിതൻ, ശവപേടകം,
ശവപ്പെട്ടി താങ്ങുന്ന മഞ്ചൽ, ശോശപ്പയും
നിന്നെയുംകാത്തിരിപ്പുണ്ടാകുമപ്പോഴു-
മന്നുഞാൻ കെട്ടിയ ചെണ്ട്,
വെളുത്തപൂച്ചെണ്ടിനൊപ്പം ശവപേടകം
പൂത്തുനിൽക്കും മരച്ചാർത്തിന്നിടയിലൂ-
ടന്നാകുമെന്നന്ത്യയാത്ര
കാണാൻ, നിനക്കൊന്നുകൂടൊന്നുകാണാൻ
തുറന്നേയിരിക്കുമെൻ കണ്ണുകൾ കാന്തേ
തുറകണ്ണുകണ്ടുനീയരുതേ പകയ്ക്കരുത്,
മരണത്തിലും നിനക്കേകാമനുഗ്രഹം,
അവസാന ഞായറാഴ്ച.

(Gloomy Sunday: Rezső Seress /1932 /Translation of the original version)

“On a sad Sunday with a hundred white flowers
I was waiting for you, my dear, with a church prayer
That dream-chasing Sunday morning
The chariot of my sadness returned without you.
Ever since then, Sundays are always sad
Tears are my drink, and sorrow is my bread.
Sad Sunday.
Last Sunday, my dear, please come along,
There will even be priest, coffin, catafalque, hearse-cloth.
Even then flowers will be awaiting you, flowers and coffin.
Under blossoming (flowering in Hungarian) trees
My journey shall be the last.
My eyes will be open, so that I can see you one more time
Do not be afraid of my eyes as I am blessing you even in my death.
Last Sunday.”

101 days, since I took a Facebook sabbatical. Another mile stone achieved. Should I continue it or should I be back? Question right now.

My initial plan was to abstain for 21 days. That is the period needed for a habit to form. The next was to complete 90 days, the time period needed to break an addiction. I superseded both without any withdrawal symptoms. I won the will and gained the time.

Thus proved, I could do off with *any* ‘necessity’. Not that, SM is a necessary evil. As a journalist it is a helpful, but expensive tool to meet people and churn out stories. To exchange ideas and concepts, to think from another perspective. To put on your opponents’ shoes.

My FB-time was inversely proportional to my Me-time. The more hours I spend on Facebook, the fewer hours I spend with my kids. At 40, as mid-life hits, you realise your loss. The starry moonlit nights that you missed, the morning chirps that you long became deaf to, everything…

The best thing I miss is my 20’s. I wouldn’t be getting it back. But my next goal is to be as ripe as when I was 21. Youthful enough, glaring with an adventurous and open mind, ready to risk, ready to wet my body, ready to take off my shirt without feeling ashamed of a fat tummy.

I am not convinced though. I haven’t worked out in my entire life, haven’t run beyond a quarter mile, haven’t played football or danced more than a couple of days. Even my career was more or less behind the desk. I was never a reporter. But I hope. So am I.

For me, deciding in favour of ditching Facebook was not easy. Once I took the decision, it was a cakewalk though. FB was a platform on which, I gained a lot of social capital. I was a much sought after author to whom, many looked up to, whenever they needed some sound explanation

FB gave me more traction than when I was to blogging. It gave familiarity, promoted my stories, fetched many alms. Compare it to twitter. Here I am an unknown random guy. The Twitter word limit is a boon in a way so that I could mince words. But I was never a pauper on words.

Painstakingly realised that the FB algorithm makes it sure that nobody is missed. Of all the friends and followers I had on Facebook, only a minuscule of them came to knew that I left. Very few called. Whatever clout I commanded, evaporated into thin air like a mirage on the road

I think I would be back on Facebook, not as a regular, but as a silent listener. I do not have the urge to be on top of the conversation, anymore. I want to watch. I want to understand. I want the rhythm. I consider FB to be a cultural tool to colonise our minds and it hurts.

Using Facebook without allowing it to take on my time is a challenge. But I need to experience it too. I will reactivate sometime from now but will desist from writing a single word or commenting on discussions. Will be a silent spectator.

ഒരു ഫിൽറ്റർ സിഗററ്റിനു തീകൊളുത്തി
പുകയൂതിവിട്ട്
എംജിആറോടു കോർക്കും:
‘എങ്കെ ഉനക്കായ് തിരക്കഥ ചമച്ച മുത്തുവേൽ?’

ഇട്ടുമൂടാനാവാത്തത്രയും ചെരുപ്പും
മായ്ച്ചുകളയാനാവാത്തത്ര അഴിമതിക്കറയും
പുരണ്ടുറങ്ങുന്ന പുരട്ചിത്തലൈവിയോട്
സെമ്മൊഴിയാന തമിഴ് മൊഴിയുന്ന
കറുത്ത ശരീരങ്ങൾ
പുച്ഛമേതുമില്ലാതെ ഉറച്ചശബ്ദത്തിലാവശ്യപ്പെടും:
‘കാട്ടിത്തരൂ, ദ്രാവിഡ സ്വാഭിമാന കുലപതിയെ’

മരിച്ചുപോയവർക്കു ശബ്ദമില്ല.
അവർ ഗാന്ധിമണ്ഡപത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞ്
രാജാജിയേയും കാമരാജിനേയും കൈകൊട്ടിവിളിച്ച്
ബലിക്കുരവയിടില്ല.

അവരെ സാക്ഷിയാക്കി
മറീനായിലെ കടൽക്കാറ്റ് സംസാരിക്കും:
ജാതിവിരുദ്ധമായ ആശയത്തെക്കുറിച്ച്,
അർത്ഥമില്ലാത്ത ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
ബ്രാഹ്മണാധിപത്യത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയെക്കുറിച്ച്,
അമ്മത്തമിഴിന്റെ അരുമയെക്കുറിച്ച്,
ഫെഡറലിസം എന്ന കൊഴിഞ്ഞുപോയ
സങ്കല്പത്തെക്കുറിച്ച്…

കരുണാനിധി സാരികൊടുത്തില്ല,
സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വത്തവകാശം ഉറപ്പാക്കി.
കരുണാനിധി ടെലിവിഷൻ കൊടുത്തില്ല,
ആദ്യബിരുദധാരിക്ക് വിദ്യ സൗജന്യമാക്കി.
കരുണാനിധി ധർമ്മക്കഞ്ഞി വീഴ്ത്തിയില്ല,
ഉഴൈപ്പാളിക്ക് അന്തസുറപ്പാക്കി.

അവൻ മരിച്ചു; ജീവിക്കുന്നു, കൊളുത്തിവച്ച അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ…

എറണാകുളം മഹാരാജാസ് കോളേജിലെ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവായ അഭിമന്യുവിന്റെ കൊലപാതകത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മറുനാടൻ മലയാളി 2018 ജൂൺ 5ന് എഡിറ്റോറിയൽ എന്ന പേരിലെഴുതിയ ലേഖനം വാട്സ് ആപ് ഫോർവേഡായി പറന്നുനടക്കുകയാണ്. ഭയം, അനിശ്ചിതത്വം, സംശയം (fear, uncertainity and doubt) എന്നിവ പടർത്തുകയാണ്, ആ ലേഖനം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. അതിലെ ഒരു വാചകത്തിൽ കോർത്തുപറയുന്ന പേരുകൾ ശ്രദ്ധിക്കു: ‘ചിന്താജെറോമും ദീപാനിശാന്തും തൊട്ട് സാക്ഷാൽ കോടിയേരി ബാലകൃഷ്ണൻ വരെയുള്ളവരുടെ നാണംകെട്ട പ്രതികരണം …’ എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ്, ഈ സമീകരണം? ആരാണ് ഇവരിൽ ഓരോരുത്തരും?

ചിന്ത ജെറോം മുൻ എസ്എഫ്ഐ നേതാവാണ്. ഇപ്പോൾ യുവജനകമ്മിഷൻ ചെയർമാൻ. യുവജനകമ്മിഷനെന്നാൽ എന്തു രാഷ്ട്രീയവും തട്ടിമൂളിക്കാവുന്ന ഒരു പദവിയല്ല. അത് ക്വാസി ജുഡീഷ്യൽ പോസ്റ്റ് ആണ്. അവിടെയിരുന്ന് പ്രസ്താവനകൾ പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോൾ ഗ്യാലറിക്കുവേണ്ടി കളിക്കാനാവില്ല. അതായത്, അന്വേഷണത്തിലിരിക്കുന്ന ഒരു കേസിൽ ഒരു ജൂഡീഷ്യൽ അധികാരി പുലർത്തുന്ന സംയമനം പാലിച്ചുമാത്രമേ അവർ സംസാരിക്കാൻ പാടുള്ളൂ. മഹാരാജാസിലെ കൊലപാതകത്തെ അപലപിച്ചപ്പോൾ പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ടിന്റെ പേരുപറഞ്ഞില്ല എന്ന നിലയിൽ അവർക്കെതിരെ നടന്ന വിച്ച് ഹണ്ടിനു കാരണം വേറെയാണ്. ശ്രദ്ധിച്ചാലറിയാം, ആ പ്രചാരണത്തിനും കണ്ണും കാതും കൊടുത്തവരിൽ ഒരു വലിയ ഭാഗം സംഘപരിവാർ അനുകൂലികളാണ്. അവരുടെ ആ പ്രചാരണത്തിൽ വീണുപോയ സഖാക്കളും ഉണ്ടെന്നു മാത്രം.

Chintha Jerome on Twitter

സൗഹൃദങ്ങൾ പൂക്കുന്ന കലാലയ പരിസരങ്ങളിൽ ജീവരക്തം വീഴുന്നത് വേദനാജനകമാണ്. ആയുധങ്ങളുടേതല്ല ആശയങ്ങളുടെ പോരാട്ടമാണ് കലാലയങ്ങളിലുണ്ടാകേണ്ടത്. കേരളത്തിലെ ക്യാമ്പസുകളിൽ സമാധാനാന്തരീക്ഷമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് ഇത്തരം ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങൾ ചെറുക്കപ്പെടേണ്ടതാണ് പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരാ ഹൃദയം നീറുന്നു

ചിന്ത ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചത്, കലാലയ പരിസരത്ത് ജീവരക്തം വീഴുന്ന വേദനാജനകമായ അവസ്ഥയേയാണ്. പിഎഫ്ഐ അമ്പതോളം കൊലപാതകം ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ക്യാമ്പസിൽ നടന്ന കൊല, കേരളത്തിലെ ക്യാമ്പസുകളിലെ സമാധാനാന്തരീക്ഷം തകർക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം അല്ലാതാകുന്നില്ല.

മൂന്നാമതു പറയുന്ന പേര് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായ, ഇന്നുഭരണത്തിലിരിക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണിയുടെ മുഖ്യഘടകകക്ഷിയായ, സിപിഐഎമ്മിന്റെ സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറിയുടേതാണ്. അദ്ദേഹം ചെയ്തതായി പറയുന്ന തെറ്റെന്താണ്? ആർഎസ്എസ് പോലെ ഒരു വർഗീയ സംഘടനയാണ് പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞത്രേ! ആർഎസ്എസ് ഹിന്ദുസമുദായത്തോടു ചെയ്യുന്നതു തന്നെയാണ് പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ട് മുസ്ലീം സമുദായത്തോടു ചെയ്യുന്നത്. അത് അങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തിൽ പറഞ്ഞത് മുസ്ലീം പ്രീണനമാണു പോലും. ആർഎസ്എസിനെ പറയുമ്പോൾ മറുനാടൻ മലയാളിക്കു പൊള്ളുന്നതിന്റെ യുക്തി മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഒരേ നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണ്, ഈ രണ്ടുസംഘടനകളും. സിപിഐഎമ്മിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ഇരുസംഘടനകളുടെയും അക്രമത്തെ നേരിട്ടും പ്രതിരോധിച്ചും ജീവൻ ബലികൊടുത്തുമാണ്, ഓരോ വത്സരങ്ങളും കടന്നുപോകുന്നത്. രണ്ടും ഒരേപോലെ ഭീകരസംഘങ്ങളാണെന്നു പറയുന്നതിനെ ആർക്കാണു പേടി?

കോടിയേരിയും സ്വരാജും ഒക്കെ ഇതുപറയുന്നതിലൂടെ ‘ബാലൻസ് കെ നായർ’ കളിക്കുകയാണെന്നാണ് മറുനാടന്റെ ആരോപണം. ലോജിക്കൽ ഫാലസിയാണിതെന്നും പറയുന്നു. എന്തു ലോജിക്കൽ ഫാലസി എന്നു വിശദീകരിക്കാനുള്ള ബാധ്യത ഇതെഴുതിയ എഡിറ്റർക്കുണ്ടെന്നു വ്യക്തമാക്കട്ടെ. റിയാസ് മൗലവിയെയും കൊടിഞ്ഞി ഫൈസലിനെയും ഒക്കെ കൊന്നവർക്കു ഭീകരതയുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് സിപിഐഎമ്മുകാർ സർട്ടിഫിക്കേറ്റ് കൊടുക്കുന്ന കിനാശ്ശേരിയാവും മറുനാടൻ മലയാളിയുടെ എഡിറ്റോറിയൽ ഡസ്കിലെ കർസേവകർ കിനാവു കാണുന്നത്!

ഈ രണ്ടുപേരുകൾക്കുമിടയിൽ വിദഗ്ദ്ധമായി തിരുകിയിരിക്കുകയാണ്, ദീപാ നിശാന്ത് എന്ന പേര്. അവർക്കെന്താണ് മറ്റു രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ കാര്യം? അവർ എന്നെങ്കിലും എസ്എഫ്ഐയേയോ സിപിഐഎമ്മിനേയോ പ്രതിനിധീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സിപിഐഎമ്മിന്റെ ഔദ്യോഗിക ലൈനിനൊപ്പമാണു താൻ എന്ന് ഒരു പരസ്യ നിലപാടെങ്കിലും സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഫാഷനബിളായ ലിബറൽ പുരോഗമന പ്രസ്താവനകൾ ഇറക്കുന്ന ഒരു കോളേജ് അദ്ധ്യാപിക എന്നതിൽക്കവിഞ്ഞ്, ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വക്താവായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാൻ മാത്രം അവർ എന്താണു ചെയ്തിട്ടുള്ളത്? അവർ എടുക്കുന്ന നിലപാടുകൾ ഏതുവിധേനയാണ്, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നുകത്തിൽ വച്ചുകെട്ടുന്നത്? പലപ്പോഴും എടുത്തുചാട്ടമെന്നു പോലും വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അവരുടെ നിലപാടുകൾ അനാവശ്യ ഛിദ്രങ്ങളുണ്ടാക്കാനായി വർക്കിങ് ലെഫ്റ്റിന്റെ മേലെ വച്ചുകെട്ടുകയാണ്, മറുനാടൻ മലയാളി ചെയ്യുന്നത്.

ആ ആരോപണങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഖണ്ഡികയിലെ ആദ്യവരി നോക്കുക. ‘മതതീവ്രവാദത്തെ തൂക്കിനോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു കൈവിറയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ…’ : അതൊരു കണ്ടീഷണൽ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റാണ്. നിങ്ങൾ എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, വർക്കിങ് ലെഫ്റ്റിനെ തന്നെ. അവർക്കു കൈവിറയ്ക്കുന്നു എന്നു നേരിട്ടു പറയാതെ, ‘ആണെങ്കിൽ’ എന്ന വ്യവസ്ഥാപ്രയോഗത്തിലൂടെ വായനക്കാരനിൽ ആ തോന്നൽ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന രചനാകൗശലമാണു സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. മതേതരകേരളം നേരിടുന്ന വിപത്താണതെന്നു പക്ഷെ വിധി പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്, അതേ വാചകത്തിൽ. അവർക്കു തന്നെ തീർപ്പില്ലാത്ത ഒരു കാര്യത്തിന്റെ പുറത്താണ്, ആ വിധിപ്രസ്താവം. എന്നിട്ട് അതും സിപിഐമ്മിന്റെ പിടരിക്കു കെട്ടിവയ്ക്കുകയാണ്. ആ പ്രയോഗം നോക്കു: സിപിഎം പോലുള്ള മതേതര പാർട്ടികളുടെ അപചയത്തിന്റെ മറിയാനാട്രഞ്ച്! ഇയാൾ വല്ല ഷാജി കൈലാസ് സിനിമയ്ക്കും തിരക്കഥയെഴുതാൻ പോകേണ്ടിയിരുന്നതാണ്. വഴിതെറ്റി മറുനാടനിൽ എത്തിപ്പെട്ടുവെന്നു മാത്രം.

അടുത്ത വരി ഇനിയും കേമമാണ്. “സംഘപരിവാർ ഭീകരതയെക്കുറിച്ച് ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുന്ന സിപിഎമ്മിന്, സ്വന്തം പാർട്ടിയിലെ ഒരു കുട്ടിയെ ഒറ്റക്കുത്തിന് ചങ്ക് പിളർത്തി കൊന്നിട്ടും നിങ്ങൾ പ്രതികരിക്കാൻ പേടിയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളെയൊക്കെ ഓർത്ത് നാണിക്കാനേ കേരളീയ സമൂഹത്തിന് കഴിയൂ” എന്നതാണ് അത്യാവശ്യം ഘടനാപ്പിശകുള്ള ആ വാചകം. ഒന്നാമതേ അഭിമന്യുവിനെ കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴുള്ള ഈ ‘കുട്ടി’പ്രയോഗത്തിലെ രക്ഷാകർതൃഭാവം തന്നെ പരിശോധിക്കുക. എസ്എഫ്ഐയുടെ ഇടുക്കി ജില്ലാ നേതാവാണ് അഭിമന്യു. അല്ലാതെ കേവലം ഒരു കുട്ടിയല്ല. അവനെ കുട്ടിയാക്കി പാമ്പർ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യം നിങ്ങളുടേതാണ്. എന്നാലേ അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി മെലോഡ്രാമ എഴുതാൻ കഴിയൂ. രണ്ടാമത്, അതു വീണ്ടും കണ്ടീഷണൽ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് ആണെന്നതാണ്. അതായത്, ഈ ലേഖനം ഉടനീളം ഇത്തരം കണ്ടീഷനുകളാലാണ് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അങ്ങനെ പേടിയാണെങ്കിൽ എന്നല്ലേ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞുള്ളൂ എന്നുപറഞ്ഞൊഴിയാം. പ്രതികരിക്കാൻ ആർക്കാണു പേടി എന്നു തിരിച്ചുചോദിച്ചാൽ ഇവർക്ക് ഉത്തരമില്ല എന്നതു നൂനം. പൊതുവേ ഹാർഡ് പൊളിറ്റിക്സ് പറയാത്ത സൗമ്യനായ കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യമന്ത്രി സഖാവ് തോമസ് ഐസക് പോലും എത്ര രൂക്ഷമായാണ് ഈ വിഷയത്തിൽ പിഎഫ്ഐക്കെതിരെ പ്രതികരിച്ചത് എന്നു നോക്കുക. അദ്ദേഹം തന്റെ എഫ്ബി പോസ്റ്റ് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നതിങ്ങനെയായിരുന്നു:

//കേരളത്തിലെ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ താൽപര്യം സംരക്ഷിക്കാൻ ഐഎസ് കൊലയാളികളുടെ സഹായം വേണ്ട. നൂറ്റാണ്ടുകളായി കേരളത്തിൽ ന്യൂനപക്ഷം സുരക്ഷിതരായി ജീവിച്ചത് ഇവരുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെയാണ്. ഇനിയും അങ്ങനെതന്നെ ജീവിക്കും. കാമ്പസിൽ നിന്ന് കാമ്പസ് ഫ്രണ്ടിനെ രാഷ്ട്രീയമായി തുടച്ചു നീക്കുക തന്നെ വേണം.//

ഐസൿ തുടർന്നെഴുതിയതുകൂടി വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മറുനാടൻ വായനക്കാരുടെ സൗകര്യത്തെ പ്രതി അതും ഇവിടെ നൽകുന്നു.

Dr.T.M Thomas Isaac

തൊട്ടുപിന്നാലെ മുഖ്യമന്ത്രി സഖാവ് പിണറായി വിജയന്റെ മംഗലാപുരം പ്രസംഗത്തെ വച്ചാണ് മുനയുള്ള വർത്തമാനം. പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ടിനെതിരെ പിണറായി എന്താണ് നടപടിയെടുക്കാത്തത് എന്നൊക്കെയാണു ചോദ്യം. അവരെ കൃത്യമായി ഭീകരസംഘടന എന്നടയാളപ്പെടുത്തിയാണ് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി സംസാരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിൽ പോലും അതുണ്ട്. അതിൽ പറയുന്നതിങ്ങനെ:

//കൊലപാതകം വളരെ ആസൂത്രിതമായിട്ടാണ് നടത്തിയതെന്ന് പോലീസിന്റെ പ്രാഥമിക അന്വേഷണത്തിൽ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. ക്യാമ്പസിന് പുറത്തു നിന്നെത്തിയ തീവ്രവാദ സ്വഭാവമുള്ളവരാണ് അക്രമത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. തീവ്രവാദത്തിനെതിരെ മതനിരപേക്ഷസമൂഹം ജാഗ്രതയോടെ അണിനിരക്കണം.//

ജോസഫ് മാഷിന്റെ കൈവെട്ടുകേസിൽ ഇടതുപക്ഷ നേതൃത്വവും കേരളീയ സമൂഹവും ശക്തമായി ഇടപെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ അഭിമന്യുവിന്റെ കൊല ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ എന്ന നിഷ്കളങ്ക ചോദ്യവും ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്, എഡിറ്റോറിയൽ. എടോ നിഷ്പക്ഷനല്ലാത്ത ലീഡ് എഴുത്തുകാരാ, കേരളത്തിൽ ഒരു പക്ഷെ ഏറ്റവുമധികം ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ട സംഭവമാണ് അത്. അതിൽ പങ്കാളികളായ എല്ലാവരെയും കോടതി ശിക്ഷിച്ചു. അവർ ശിക്ഷ പൂർത്തിയാക്കി ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ശക്തമായ ഇടപെടൽ എന്നതിലൂടെ നിങ്ങൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത്, സിപിഐഎംകാർ, ജോസഫ് മാഷിന്റെ കൈവെട്ടിയവരെ വട്ടംപിടിച്ച് അതേ നാണയത്തിൽ തിരിച്ചടിയ്ക്കണമെന്നാണോ? അതാണോ നിയമവാഴ്ചയെ കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ സങ്കല്പം? മോബ് ലിഞ്ചിങ് നടത്തുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെക്കാൾ ഒട്ടും മെച്ചപ്പെട്ടതല്ല, നിങ്ങളുടെയും കളക്റ്റീവ് കോൺഷ്യസ് എന്നല്ലേ, അതർത്ഥമാക്കുന്നത്?

അതിനുശേഷം കടക്കുന്നത് സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ പേരിലെ ഹർത്താലിലേക്കും സുധാകരന്റെ കവിതയിലേക്കുമാണ്. ഇല്ലാത്ത നശീകരണായുധങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന പേരിൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരം തകർത്ത് അതിന്റെ ഭരണാധികാരിയെ എലിയെ വേട്ടയാടുംപോലെ വേട്ടയാടി മാളത്തിനകത്തുനിന്നു പിടിച്ചുകെട്ടി തൂക്കിക്കൊന്ന സാമ്രാജ്യത്വ നടപടിക്കെതിരെ സാർവ്വദേശീയത ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു കേരളം പ്രതികരിച്ചതിന്റെ ചൊരുക്ക് ന്യൂസ് റൂമിലെ കർസേവകർക്ക് കാലമിത്രയായിട്ടും തീർന്നിട്ടില്ല. സദ്ദാം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ കൊന്നവനാണ് എന്ന അറിവില്ലാത്തവരായിരുന്നില്ല, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ. വിമോചനസമരത്തിൽ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിനെതിരെ പടനയിച്ച വടക്കനച്ചനൊപ്പംചേർന്നു പിന്നീട് അമരാവതിയിൽ പട്ടിണി സമരം നടത്തിയ സഖാവ് എ കെ ഗോപാലന്റെ പാരമ്പര്യമാണു സിപിഐഎമ്മിന്റേത്. മൂർത്തമായ സാഹചര്യങ്ങളാണ് മൂർത്തമായ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നതിലേക്കു നയിക്കുന്നത്. ഒരുകാലത്തു ശത്രുവായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിനെതിരെ അനീതി നടക്കുമ്പോൾ കണ്ടില്ലെന്നു വയ്ക്കുന്നത് മനുഷ്യനന്മയിലും സാർവ്വത്രികനീതിയിലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിനു ചേർന്നതല്ല.

അതിനോടു ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നത് ജി സുധാകരന്റെ കവിതയാണ്. അത് ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ സപര്യയാണെന്നും അല്ലാതെ സിപിഐഎമ്മിന്റെ നിലപാടല്ലെന്നും അറിയാത്തവരല്ല, മറുനാടനിൽ ഡസ്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. പൂച്ചയെ കുറിച്ചു വരെ കവിത എഴുതിക്കളഞ്ഞ സുധാകരന്റെ വ്യക്തിപരമായ വട്ടുകൾ കാട്ടി സിപിഐഎം ബിൻലാദനോടു മമതകാട്ടുന്നു എന്നു പറയാൻ ചെറിയ ലാഘവം ഒന്നും പോര. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ വേട്ടയാടാൻ അമേരിക്ക അടവച്ചുവിരിയിച്ച മിലിറ്റന്റ് നേതാവായിരുന്നു അയാളെന്ന് മുക്കിലുംമൂലയിലും പോലും പ്രസംഗിച്ചവരാണു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ. ഇതു പറഞ്ഞിട്ട് അതേ ഖണ്ഡികയിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കുന്ന വാചകത്തിൽ മറുനാടൻ എഡിറ്റോറിയലുകാരന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം വെളിവാകുന്നുണ്ട്. “അതേ സമയം സംഘപരിവാർ ഭീകരതയ്ക്കെതിരെ ഇവർക്കാർക്കും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ല” പോലും. അതായത്, നിങ്ങളെന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊള്ളൂ, പക്ഷെ ആർഎസ്എസിനെതിരെ ഒന്നും പറയരുത് എന്ന താത്പര്യമേ ലീഡ് റൈറ്റർക്കുള്ളൂ.

കെഇഎൻ, പികെ പോക്കർ, ഗുലാബ്ജാൻ എന്നിവരുടെ നിലപാടുകളെ മുൻനിറുത്തി സിപിഐഎമ്മിനെ ഇകഴ്ത്താനുള്ള ശ്രമമാണു തുടർന്നു നടക്കുന്നത്. ഗുജറാത്ത് കലാപാനന്തരം ഗാന്ധിനഗർ സന്ദർശിച്ചു മടങ്ങിയ പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ സംഘത്തിലെ സംഘാംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ തുടർന്നങ്ങോട്ട് ഇന്ത്യയിൽ ഭീകരരൂപം പ്രാപിച്ച ഭൂരിപക്ഷ സവർണ വർഗീയതയെ എങ്ങനെ നേരിടണം എന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടായി എന്നതു നേരാണ്. ഈ അഭിപ്രായ ഭിന്നതയും അതിന്റെ പേരിലുള്ള സൈദ്ധാന്തിക തർക്കങ്ങളും കാലങ്ങളായി കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ തുടർന്നുപോരുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ രണ്ടുവശത്തും ഇടതുപക്ഷ സഹയാത്രികരായ ആളുകളാണുള്ളത്. അവരാരും ആർഎസ്എസിനെ എതിർക്കേണ്ടതില്ല എന്ന അഭിപ്രായമുള്ളവരല്ല. പകരം എടുക്കേണ്ട സമീപനത്തിലെ വ്യത്യാസത്തിലൂന്നിയാണു ചർച്ച. അതിന്റെ ഭാഗമായി കെഇഎൻ സ്വീകരിച്ച ചില നിലപാടുകൾ സിപിഐഎമ്മിന്റെ പൊതുനിലപാടല്ല. എന്നാൽ അതിനെ പാർട്ടി തള്ളിപ്പറയുന്നുമില്ല. ഒരാൾ സലാം പറയുമ്പോൾ അതു മടക്കിക്കൊടുക്കുക എന്ന ജനാധിപത്യ മര്യാദയിലേക്കു കെഇഎൻ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ പോലും കുറ്റം കാണുന്നത് കടുത്ത ആർഎസ്എസ് പക്ഷപാദം ബാധിച്ചതുകൊണ്ടാണ്.

ഇവരുടെ നിലപാടിനെ തള്ളാൻ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നതാകട്ടെ, മുസ്ലീം ലീഗ് എംഎൽഎ കെ എം ഷാജിയേയാണ്. അതിന്റെ പരിഹാസ്യതയെ കുറിച്ച് കാതങ്ങളോളം നടന്നാലും പറഞ്ഞുതീരില്ല. അയാളെ വിചാരണ ചെയ്യാനുള്ള ക്ഷമയില്ല എന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം വിട്ടുകളയുകയാണ്.

തുടർന്നു മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകർ, ദളിത് ആക്റ്റിവിസ്റ്റുകൾ തുടങ്ങിയവർ പോപ്പുലർ ഫ്രണ്ടിനും ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിക്കും നൽകുന്ന പിന്തുണയെ കുറിച്ചാണ് എഡിറ്റോറിയൽ വാചാലമാകുന്നത്. ഇത് ഇടതുപക്ഷമുന്നയിക്കുന്ന വിമർശനമാണ്. എന്നാൽ ഇടതുപക്ഷത്തോടുകൂട്ടിച്ചേർത്ത് അവരെ വിമർശിക്കുകവഴി ഇവരും കേരളത്തിലെ വർക്കിങ് ലെഫ്റ്റിന്റെ ഒരു കൈവഴിയാണെന്ന വ്യാജപ്രതിച്ഛായ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് എഡിറ്റോറിയൽ വൃഥാ ശ്രമിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയമറിയാത്തവരോ അതിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താത്തവരോ ആയവർക്കിടയിൽ എളുപ്പത്തിൽ ചെലവാകുന്ന ചരക്കാണിതെന്ന് അവർക്കറിയാം.

എത്രയോ വർഷമായി സിപിഐഎം വിമർശനം മാത്രം തൊഴിലാക്കിയ പത്രപ്രവർത്തകൻ എൻ പി ചേക്കുട്ടിയേയും എസ്എഫ്ഐയുടെയും സിപിഐഎമ്മിന്റെയും നുകത്തിൽ കെട്ടാനാണ് തുടർന്നങ്ങോട്ടു ശ്രമം. ഈ നിലയ്ക്ക് അബ്ദുള്ളക്കുട്ടിയും സിന്ധു ജോയിയും ഒക്കെ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും സിപിഐഎം ആവും. അത്രയ്ക്കുണ്ട് നിങ്ങളുടെയൊക്കെ രാഷ്ട്രീയ പാപ്പരത്തം.

ചേക്കുട്ടിയെ കുറിച്ചു പറയാനുള്ളത് സിപിഐഎം നേതാവ് എ എ റഹീം നല്ല വൃത്തിക്ക് മാതൃഭൂമിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്. മറുനാടൻ മലയാളി എഡിറ്റോറിയൽ എഴുത്തുകാരനു കേൾക്കാൻ താത്പര്യമില്ലാത്ത ആ വാക്കുകൾ ഈ വിഡിയോയിൽ കേൾക്കാം:

തീരുന്നില്ല, പേരുകൾ. കടുത്ത സിപിഐഎം വിമർശകരായ കെ വേണു, കെ കെ കൊച്ച്, കെ കെ ബാബുരാജ് തുടങ്ങിയവരുടെ പേരുകളും ഇതോടൊപ്പം ചേർത്തുപറയുകയാണ്. ഇവരാരും ഒരുകാലത്തും സിപിഐഎമ്മിനെ പിന്തുണച്ചിട്ടുള്ളവരല്ല. അവരെടുക്കുന്ന നിലപാടിനും സിപിഐഎം ഉത്തരവാദിത്തം വഹിക്കണം എന്നു പറയുന്നതിന്റെ യുക്തി പോസ്റ്റ് ട്രൂത്തിന്റേതാണ്.

ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നതിലേക്കു നീങ്ങുന്ന തുടർന്നുള്ള ഭാഗം പൊതുവേ ഇസ്ലാമിനെ ഭീകരവത്കരിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. അതിനൊപ്പം സിപിഐഎം അവരുമായി സഖ്യത്തിലാണെന്ന നുണ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ അടിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ലേഖനം പുരോഗമിക്കുന്നത് വെമ്പായം പഞ്ചായത്തിലെ പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്കാണ്. എട്ടിനെതിരെ പതിനൊന്നു വോട്ടുകൾക്കാണ് അവിടെ എൽഡിഎഫ് പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനം നിലനിർത്തിയത്. എസ്ഡിപിഐക്കാരനായ ഒരാളുടേതാണ്, പതിനൊന്നാമത്തെ വോട്ട്. ബിജെപിക്കാരായ രണ്ടു മെമ്പർമാർ വോട്ടെടുപ്പിൽ നിന്നു വിട്ടുനിന്ന ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അധികമായി എൽഡിഎഫ് പെട്ടിയിൽ വീണ ആ ഒരു വോട്ട് യുഡിഎഫിനു പോയാൽ പോലും അവിടെ ഒൻപതിനെതിരെ പത്തുവോട്ടുകൾ നേടി എൽഡിഎഫ് വിജയിക്കുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എൽഡിഎഫ് — എസ്ഡിപിഐ സഖ്യം എന്ന നുണത്താമര വിരിയിക്കാനാണ് പത്രമോഫീസിലെ കുറുവടിപ്പടയുടെ ശ്രമം. ഹാ കഷ്ടം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയേണ്ടൂ…

ധീരരക്തസാക്ഷി സഖാവ് അഭിമന്യുവിന്റെ വിലാപയാത്രയിൽ അണിനിരന്ന പതിനായിരങ്ങൾക്കു മേലെയാണു നിങ്ങളീ ചെളിക്കുണ്ടു തീർക്കാൻ നോക്കുന്നത്. അതു മറക്കേണ്ട.

ലിനിക്ക് ആദരവും അഞ്ജലിയും

പേരാമ്പ്രയിൽ നിപാ വൈറസ് ബാധിതരായ സഹോദരങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിച്ചതിലൂടെ പനി ബാധിച്ചു മരിച്ച നഴ്സ് ലിനി ഒരു രക്തസാക്ഷിയാണ്. ഏതൊരു രക്തസാക്ഷിക്കും നൽകേണ്ട ബഹുമാനവും ആദരവും ഏറ്റവുമധികം അർഹിക്കുന്നയാൾ. അവരുടെ ജീവത്യാഗത്തിനു മുന്നിൽ ആകാശത്തേക്കു ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞ ഒരു മുഷ്ടിയുടെയും നനവുണങ്ങാത്ത മിഴികളുടെയും സാക്ഷ്യത്തിൽ ചിലതു പറയുകയാണ്.

അപ്രിയസത്യം പറയാതിരിക്കയാണ് ഉചിതം. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ദുരന്തമുഖത്തു നിന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവ കേവലം അനുമാനങ്ങളല്ലാതെയിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ മാന്യതയെ ലംഘിക്കുകയാണെന്ന കുറ്റസമ്മതത്തോടെയാണ് ഈ പങ്കുവയ്ക്കൽ.

വാർത്തകൾ പ്രകാരം ഒരു രാമുഴുക്കെ ആ നിസഹായരായ സഹോദരന്മാർക്കു കൂട്ടിരുന്ന്, അവരോടു വർത്തമാനം പറഞ്ഞുപറഞ്ഞാണ്, ഈ പകർച്ചവ്യാധിയുടെ ദംശനത്തിന് ലിനി തന്നെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തത്. അതിനുശേഷം കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ അഡ്മിറ്റാവുമ്പോൾ ലിനി തന്നെ ഡോക്ടറോട്, തനിക്കു നിപാ ബാധയുണ്ടെന്നു സംശയമുണ്ടെന്നും തന്നെ ക്വാരന്റൈൻ ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടുവത്രേ. അതുപ്രകാരം ഐസൊലേഷനിലായിരുന്നു, ലിനിയെ ശുശ്രൂഷിച്ചത്.

മാരകമായ ഈ ആർഎൻഎ വൈറസിനെ കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്ന ആളായിരുന്നു ലിനി എന്നു ചുരുക്കം. എന്നിട്ടും ജീവൻ പണയംവച്ച് അവർക്കു കൂട്ടിരിക്കുക എന്ന റിസ്ക് എടുക്കാൻ ലിനി തയ്യാറായി. അതിനെ occupational hazard എന്നു പറയാൻ വരട്ടെ. ആവശ്യത്തിനു സുരക്ഷാമാനദണ്ഡങ്ങളില്ലാതിരിക്കുക, അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അവ പാലിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ സാർവജനീനമായ രീതിയാണ്.

നിങ്ങൾ വാവ സുരേഷിനെ നോക്കൂ. പാമ്പുപിടുത്തക്കാർക്ക് സുരക്ഷിതമായി ആ ജോലി ചെയ്യാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാവിധ ഉപകരണങ്ങളും അയാൾക്കു ലഭ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതൊന്നും അയാൾ ഉപയോഗിക്കില്ല. രാജവെമ്പാലയെ വരെ കൈകൊണ്ടു പിടിച്ച് അതിന്റെ ചിത്രമെടുത്ത് ഫേസ്ബുക്കിലിടുന്നതാണു വാവ സുരേഷിനു ഹരം.

തോട്ടിപ്പണി എത്രമേൽ ഹീനമാണെന്നു നമുക്കറിയാം. എന്നാൽ നമുക്കിന്നും കേരളത്തിൽ ഈ പെരുച്ചാഴി എന്ന പേരുള്ള റോബോട്ട് വന്നിട്ടും ഒരു സുരക്ഷാമുൻകരുതലുകളുമില്ലാതെ വിലകുറഞ്ഞ വിദേശമദ്യത്തിന്റെ മാത്രം ബലത്തിൽ സീവേജ് ലൈനിലെ മാൻഹോളിൽ ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറായി തൊഴിലാളികളും അവരെക്കൊണ്ട് ഈ മനുഷ്യത്വഹീനമായ പണി ചെയ്യിക്കാൻ മനസാക്ഷിക്കുത്തേതുമില്ലാത്ത ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഉണ്ട്.

ആത്മഹത്യചെയ്യാനോ സാഹസികതയ്ക്കു വേണ്ടിയോ ആരെങ്കിലും മരത്തിന്റെ മുകളിലോ കേബിൾ ലൈനിലോ കയറിയെന്നു കരുതുക. എത്ര വഴുക്കലുള്ള മരമാണെങ്കിലും വൈദ്യുതാഘാത സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിലും അതിനെയൊന്നും കൂസാതെ വലിഞ്ഞുകയറി ആ അതിസാഹസികനെ രക്ഷിക്കാൻ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ചാടിയിറങ്ങും.

സ്വന്തം ജീവനെക്കുറിച്ചു കൂസലേതുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ റിസ്ക് എടുക്കാൻ സന്നദ്ധരാവുന്നവരുടെ മാനസികാവസ്ഥ, ഒരു ഹീറോയുടേതൊന്നുമായിരിക്കണം എന്നില്ല. അവർ കലർപ്പില്ലാത്ത സഹജീവിസ്നേഹത്തിന്റെ പുറത്ത് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വളരെ ചെറിയ ഒരു കാര്യമാകാം അത്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും എടുത്തുചാട്ടത്തിന്റെ ഫലം കൂടുതൽ അപകടം വരുത്തിവയ്ക്കുകയാവും.

ലിനിയെ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളിൽ ചേർത്തുനിർത്തേണ്ടതുണ്ട്. അവർ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയാണ്. എന്നാൽ അതിനോടൊപ്പം തന്നെ, ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ അനുവർത്തിക്കേണ്ട സുരക്ഷാമുൻകരുതലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം സ്വയം ഉണർത്താനും ഇത് അവസരമായി കാണണം.

നവനീതിന്റെ വാക്കുകൾ കടമെടുക്കുകയാണ്.

നഴ്സിങ് എന്ന ജോലി ഏറ്റവും മികവോടെയും സുരക്ഷയോടെയും ചെയ്യാനുള്ള സാഹചര്യം കൂടുതല്‍ കാര്യക്ഷമമായി ഒരുക്കിക്കൊടുക്കലാവും ലിനിക്ക് നല്‍കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ആദരവ്. കേരളത്തിലെ ആശുപത്രികളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ജീവനക്കാരില്‍ എത്ര പേര്‍ക്ക് രോഗിയില്‍നിന്നും രോഗം പകരുന്നുണ്ട് എന്നുള്ള കൃത്യമായ കണക്ക് നിലവില്‍ ഉണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ അതു വേണ്ടേ?

നിരന്തരം രോഗികളുമായി ഇടപെടുന്ന ജീവനക്കാര്‍ക്ക് രോഗം പകരാതിരിക്കാനുള്ള മുന്‍കരുതലുകള്‍ നല്ല രീതിയില്‍ത്തന്നെ എടുക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്. അത് എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാകുന്നുണ്ട് എന്നും നോക്കണം. കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായെത്തിയ നിപ പോലുള്ള ഗുരുതരമായ വൈറസ്‍രോഗം ബാധിച്ചവരെ ചികിത്സിച്ചവരില്‍ ഒരാള്‍ക്കുമാത്രമേ ഈ രോഗം പകര്‍ന്നുള്ളൂ എന്നത് ആശ്വാസകരമാണ്. ഒരാള്‍ക്കുപോലും പകരരുത് എന്നതാവണം ലക്ഷ്യം. കേരളത്തില്‍ ഇതുവരെ കേട്ടുകേള്‍വിയില്ലാത്ത രോഗം വന്നാല്‍പ്പോലും ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയത് ചികിത്സകര്‍ക്കെങ്കിലും അതു പകരാതിരിക്കണം. അതിനുള്ള എല്ലാ മുന്‍കരുതല്‍ സംവിധാനങ്ങളും ആശുപത്രികളില്‍ ഉണ്ടെന്നുമാത്രമല്ല, അവ ജീവനക്കാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട് എന്നതും ഉറപ്പാക്കണം. ആശുപത്രിയില്‍ രോഗികളെ സന്ദര്‍ശിക്കാനെത്തുന്നവര്‍ക്കും രോഗിക്ക് കൂട്ടിരിക്കുന്നവര്‍ക്കും എന്തെല്ലാം മുന്‍കരുതലുകള്‍ എടുക്കാം എന്നും നോക്കണം.

നിലവില്‍ എന്തെല്ലാം മുന്‍കരുതല്‍ സംവിധാനങ്ങളാണ് ഉള്ളത്?

ഇന്നിപ്പോൾ ലിനിയുടെ വീട് ആരോഗ്യമന്ത്രി സന്ദർശിച്ചില്ല എന്നുപറഞ്ഞ് ഒരു വിവാദത്തിന് മലയാളം ദൃശ്യമാദ്ധ്യമങ്ങൾ തുടക്കം കുറിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങേയറ്റം നിരുത്തരവാദപരമായ പെരുമാറ്റം എന്നാണ് ഇതേക്കുറിച്ചു പറയാനുള്ളത്. സംസ്ഥാനമെങ്ങും നിരന്തരം സഞ്ചരിക്കുന്നവരാണ് മന്ത്രിമാർ. സ്വതവേ അവരുടെ ആരോഗ്യനില അത്ര പന്തിയായിരിക്കില്ല. സ്വാഭാവികമായും രോഗം പകരാൻ ഇടയാക്കിയേക്കാവുന്ന ഒരിടത്തേക്ക് അവർ ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്.

ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത മാദ്ധ്യമപ്രവർത്തകർ ഇപ്പോഴും ഓഖി മോഡിലാണ്. ഓഖി ദുരന്തമുണ്ടായപ്പോൾ സർക്കാർ അന്താരാഷ്ട്ര സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിച്ചു ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥലം സന്ദർശിച്ചില്ല എന്നതായിരുന്നു പരാതി. ഒരു ദുരന്തമുഖത്ത് സെലിബ്രിറ്റികൾ മുഖം കാണിക്കുന്നത് രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തെ മന്ദീഭവിപ്പിക്കാനും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും മാത്രമേ സഹായിക്കൂ എന്നും ആദ്യം നടത്തേണ്ടത് രക്ഷാപ്രവർത്തനം തന്നെയാണെന്നുമുള്ള പാഠം മറന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു, ഈ വൈകാരിക വാർത്താകഥനം. argumentum ad passiones എന്ന യുക്തിഭംഗമാണത്. ഇനിയെങ്കിലും അതിൽ നിന്നു ചാനലുകാർ ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കണം എന്നാഗ്രഹിക്കാനേ കഴിയൂ.

നഴ്സിങ് സമരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരു വിചിന്തനം

ഒരു തൊഴിൽ മേഖലയിൽ ഒരു തൊഴിലാളി സംഘടന മാത്രമാകുന്നതാണ്, ആ മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികളുടെ കൂട്ടായ വിലപേശൽ ശക്തിക്കു സഹായകം. തൊഴിലാളികൾ പല കൊടിക്കു കീഴിൽ പലതായി ചിതറുന്നതോടെ, അവരുടെ സംഘശക്തി ക്ഷയിക്കയും സമരവീര്യം കുറയുകയും ചെയ്യും. ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങളുയർത്തി സമരപാതയിലെത്തുന്ന തൊഴിലാളികളെ എതിർക്കാൻ മറുചേരിയിലുള്ള ഒരു തൊഴിലാളിസംഘടന തന്നെ തയ്യാറായീന്നും വരാം.

ഈ അപകടം ഒഴിവാക്കാൻ നിലവിൽ തൊഴിൽ പ്രശ്നങ്ങളിൽ തൊഴിലാളിപക്ഷത്തുനിന്നു ശക്തമായി ഇടപെടുകയും തൊഴിൽ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു പോരാടാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന തൊഴിലാളി സംഘടനകളുള്ളയിടങ്ങളിൽ അവയെ പിളർത്താതെ അതിനുള്ളിൽ നിന്നു പ്രവർത്തിക്കുകയും അതിൽ നിന്നു പരമാവധി പേരെ പാർടിയിലേക്കെത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അങ്ങനെ പാർടിയിലേക്കു വരാൻ തയ്യാറാവുന്നവർക്കു പ്രവർത്തിക്കാനായി തൊഴിലാളി സംഘടനകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ പാർടി ഫ്രാക്ഷൻ രൂപീകരിക്കുകയും തൊഴിൽ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നേതൃത്വം നൽകാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും അങ്ങനെ സംഘടനയുടെ നേതൃത്വവും ഒടുവിൽ സംഘടന തന്നെയും പൂർണമായും ഇടതുപക്ഷ ട്രേഡ് യൂണിയൻ ആക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് പൊതുവിൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടി സ്വീകരിക്കേണ്ടതായ വഴി.

എന്നാൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഇങ്ങനെയല്ല, സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്. അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയുടെ പിളർപ്പിനെ തുടർന്ന് തൊഴിലാളി സംഘടനയായ എഐടിയുസിയും നെടുകെ പിളർന്നിരുന്നു. പുതുതായി രൂപീകൃതമായ സിഐടിയുവിനു സംഘടനാസ്വാധീനമില്ലാത്ത തൊഴിൽമേഖലകൾ പലതുണ്ടായിരുന്നു. ബാങ്കിങ് മേഖലയിൽ വളരെ ശക്തമായ ഇടതുപക്ഷ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിനകത്ത് പിന്നെയും ഒരിടതുപക്ഷ സംഘടന രൂപീകരിക്കേണ്ടതായ അടിയന്തിരാവശ്യം നിലവിലില്ലായിരുന്നിട്ടുകൂടി, ഇ ബാലാനന്ദന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് ബെഫി രൂപീകരിക്കുന്നത് നമുക്കു ചരിത്രത്തിൽ കാണാം. ഇത് വലിയ അളവിൽ സിഐടിയുവിനകത്തു തന്നെ തർക്കങ്ങൾക്കു വഴിവച്ചിരുന്നു. എം എം ലോറൻസിനെയും വി ബി ചെറിയാനെയും പോലെയുള്ള ട്രേഡ് യൂണിയൻ നേതാക്കൾ, എന്റെ അറിവിൽ പെട്ടിടത്തോളം, ഇങ്ങനെ ട്രേഡ് യൂണിയനെ പിളർത്തുന്നതിനോടു ശക്തമായി വിയോജിച്ചവരാണ്. എങ്കിലും ബാലാനന്ദന്റെ പക്ഷപാതപരമായ നിലപാടാണ്, ഒടുവിൽ വിജയംകണ്ടത്.

ഏറെക്കുറെ ഇതിന്റെ തുടർച്ചയാണ്, ഇന്നു നഴ്സിങ് മേഖലയിലും കാണാവുന്നതും. നഴ്സിങ് ഒരു പുതുതലമുറ ജോലിയല്ല എന്നതു വസ്തുതയാണ്. നഴ്സിങ് രംഗത്ത് നേരത്തെ തന്നെ സിഐടിയുവിൽ അഫിലിയേറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന സർവീസ് സംഘടനയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണു മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എന്നാൽ സർക്കാർ ആശുപത്രികളിലെ നഴ്സുമാരുടെ ഇടയിൽ മാത്രമാണ്, ഇവർ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. സ്വകാര്യമേഖലയിലെ നഴ്സുമാരെ സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമവും ഇവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായില്ല. സ്വകാര്യമേഖലയിലെ തൊഴിലവസ്ഥയും തൊഴിലാളികളും അവരുടെ അജണ്ടയ്ക്കു പുറത്തായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാൻ. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് യുണൈറ്റഡ് നേഴ്സസ് അസോസിയേഷൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു സംഘടന ഉയർന്നുവരുന്നതും അവർ കേരളത്തിലെ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിലെ തുച്ഛമായ തുകയ്ക്കു തൊഴിലെടുക്കുന്ന നഴ്സുമാരെ സംഘടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നതും.

ഈ ഘട്ടത്തിലൊന്നും ഉയർന്നുവരുന്ന സംഘടനയിൽ സ്വാധീനമുറപ്പിക്കാനോ അവർക്കൊപ്പം നിൽക്കാൻ പോലുമോ സിഐടിയു തയ്യാറായില്ല. ജൈവീകമായ ഒരു നേതൃത്വമായിരുന്നു, സിഐടിയുവിന്റേതെങ്കിൽ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല, സംഭവിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. ട്രേഡ് യൂണിയൻ എന്ന നിലയ്ക്ക് നേതൃത്വം തികച്ചും യാന്ത്രികമായി പോയതിന്റെയും തങ്ങളുടെ കീഴിലുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ കാര്യം മാത്രമേ തങ്ങൾ നോക്കേണ്ടതുള്ളൂ എന്ന പരിമിതമായ കാഴ്ചവട്ടത്തിന്റെയും ന്യൂനതയായിരുന്നു, ഈ മേഖലയിലെ അവധാനതയ്ക്കു കാരണം.

പുതുതലമുറയിലെ തൊഴിലിടങ്ങളിലേക്കു ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനം വ്യാപിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വൈകിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞ സിഐടിയു ഇന്ന് ഐടി മേഖലയിലും അസംഘടിത തൊഴിൽ മേഖലയിലും അടക്കം സംഘടനകൾ രൂപീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, പുതുതലമുറ തൊഴിലിടമേ അല്ലാത്ത നഴ്സിങ് എന്ന സേവനത്തുറയിൽ സ്വകാര്യമേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ വല്ലാതെ താമസിക്കയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ അത് ഒരടിയന്തിര ആവശ്യമായി സിഐടിയു കണക്കാക്കുക കൂടിയാണ്. എന്താണ്, ഈ അടിയന്തിര ആവശ്യം എന്നല്ലേ? അതിനു മറുപടി നൽകുന്നത്, പത്തനംതിട്ടയിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സിഐടിയു ജനറൽ കൗൺസിൽ സംബന്ധിച്ച വാർത്താക്കുറിപ്പാണ്.

ഒരു തൊഴിലാളി സംഘടന എന്താണോ പറയരുതാത്തത്, അതാണ്, സിഐടിയു സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറി എളമരം കരീം പറഞ്ഞത് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. യുഎൻഎയെ കുറിച്ച് സിഐടിയുവിനു മോശം അഭിപ്രായം പാടില്ല എന്നൊന്നുമല്ല, ഞാൻ പറഞ്ഞുവരുന്നത്. എന്നാൽ അവർ സംഘടിപ്പിച്ച സമരം നാടകമായിരുന്നു എന്ന ആരോപണം സിഐടിയുവിനു നേരെ അസംഖ്യം തവണ ഉയർന്നിട്ടുള്ളതു തന്നെയാണെന്നു മറന്നുപോകാൻ പാടില്ല. കുറേ വർഷങ്ങളായി അവർ തല്ലുകൊണ്ടും പട്ടിണികിടന്നും ധർണ്ണ നടത്തിയും കേസ് കൊടുത്തും പിടിച്ചുവാങ്ങിയ അവകാശം സ്ഥാപിച്ചുകിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ്, അവർ തന്നെ സമരരംഗത്തെത്തിയത്. അതിൽ വിലപേശലും സർക്കാരിനെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തലും ഒക്കെയുണ്ടാവാം. ഒരു തൊഴിലാളി പ്രശ്നത്തിൽ ഇതൊന്നും പാടില്ല എന്നുണ്ടോ? വിലപേശാനുള്ള ശേഷിയാണ്, പിടിച്ചെടുക്കാനും വിട്ടുകൊടുക്കാനുമുള്ള ആ സ്പേസ് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കലാണ്, ഒരു ട്രേഡ് യൂണിയനെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത്.

യുഎൻഎയുടെ നേതാവ് ജാസ്മിൻ ഷാ, കഴിഞ്ഞ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പുവേളയിൽ ഏതെങ്കിലും മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയകക്ഷിയുടെ നിയമസഭാ സ്ഥാനാർത്ഥിയാവാൻ ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നു എന്ന കിംവദന്തി പരന്നിരുന്നു. ആ വാർത്ത ശരിയായിരിക്കാം, തെറ്റായിരിക്കാം. എങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു നീക്കം നടത്തിയെങ്കിൽ തന്നെ അതിൽ ഇത്ര മോശമായി എന്താണുള്ളത്? പാർലമെന്ററി വ്യാമോഹം എന്നൊക്കെ പറയുംമുന്നേ, ആ വ്യാമോഹമില്ലാത്ത ഒരു പത്തരമാറ്റ് നേതാവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാനാവുമോ?

കെവിഎം ആശുപത്രിയിലെ പ്രശ്നപരിഹാരം നഴ്സുമാർ സിഐടിയുവിൽ ചേരുന്നതോടെ ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി ഉണ്ടാകുന്നതാണ് എന്ന മട്ടിൽ സിഐടിയു നേതാക്കൾ സംസാരിച്ചുവെന്ന ആരോപണം ജാസ്മിൻ ഷാ ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയും ആരോപണം ശരിയാണോ എന്ന് എനിക്കു നിശ്ചയമില്ല. എങ്കിലും ഇക്കാര്യത്തിൽ നിലപാട് ക്ലിയർ ആക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. കലക്കവെള്ളത്തിൽ മീൻ പിടിക്കാൻ ഒരു ജാസ്മിൻ ഷായേയും അനുവദിക്കേണ്ട കാര്യം സിഐടിയുവിനും ഇല്ലല്ലോ.

അപ്പോൾ പറഞ്ഞുവന്നത്, സ്വകാര്യ നഴ്സുമാരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ന്യായമാണെന്ന കാര്യത്തിൽ സിഐടിയുവിനോ അതിന്റെ നേതാക്കൾക്കോ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടാകുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നഴ്സുമാരുടെ പ്രശ്നം ഏറ്റെടുത്ത് മുന്നോട്ടുവരേണ്ടത് സിഐടിയുവിന്റെ കടമയാണ്. അങ്ങനെ ആ തൊഴിൽ മേഖലയിലെ എല്ലാ തൊഴിലാളികളുടെയും വിശ്വാസം പിടിച്ചുപറ്റി വേണം ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനം നടത്താൻ. അതിനു സിഐടിയുവിനു കഴിയട്ടെ എന്നാശിക്കുന്നു. അത് നല്ല നിലയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സംഘടനയെ, അതിനു രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കമില്ല എന്ന നിലയിൽ പൊളിച്ചുകളയുകയല്ല, വേണ്ടത്. അതിനകത്തു നിന്നു പ്രവർത്തിച്ച് അതിനെ രാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കുകയാണു വേണ്ടത് എന്നു വിനീതമായി അഭിപ്രായപ്പെടുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. നന്ദി.

Small Acts of Freedom

“Pakistan did not kill my dad; (the) war killed him.” That was the bold statement by 19-year-old Gurmehar Kaur in one of her hand-held placards used in a silent video advocating peace between India and Pakistan, which was posted to YouTube on 28 April 2016.

She was the child of Captain Mandeep Singh, one among the seven Indian army personnel who was martyred on August 6, 1999, at 1:15 am IST while a Rashtriya Rifle camp was attacked by militants in J&K. It was reportedly, a statement made by her mother, Rajvinder Kaur when she found that the little Gurmehar at her age six was so much filled with hate against Muslims and Pakistanis. She brought up her daughter to the reality of war.

After a silence of nine months, by the beginning of February 2017, this particular placard was cherry-picked by Sangh Parivar apologists to mock the young student as she went to Twitter to campaign against the ABVP violence following the incidents at Rajas College of Delhi University. In her campaign, she made it clear that ‘she is not afraid of ABVP’. She also claimed that she is not alone, (but) every student of India is with her. Her hashtag campaign included the tagline #StudentsAgainstABVP, which irked the extreme right. What followed was an audacious campaign against a young woman in which even the central minister, Kiran Rijju, participated. The cricketer moron Virender Sevag mocked her by flashing a placard saying he didn’t score the triple centuries, but his bat did. Javed Akhtar joined hands. She was declared antinational and was criticised for ‘playing at the hands of others.’

Silencing the Liberal Voice

The Sangh campaign running against Deepak Sankaranarayanan repeats the above. His refusal to bow down before Sangh Parivar's hate campaigns made him a target for their social media team. Regretfully, Deepak’s employer is seemingly toying with their vicious line.

One of the primary lessons that a software programmer would master is the use of “if-conditions”. If, at all, you qualify for that condition, the programme should act accordingly. Otherwise, it should scout for other set options where the condition is true, or the loop is exited. This is also a basic lesson in logic that you are taught at school. Now revisit what Deepak had reportedly written:

<quote>
It was not a crime committed by a group of ten men.

It was a murder committed by that ten men claiming the consent of 31% of the Indian populace.

If they pose a hurdle to the deliverance of justice, even if it involves shooting down these 31% who voted in favour of Hindu militancy, a seven times larger casualty than of the Second World War, justice should prevail.

Democracy belongs to an individual. It does not matter how many are on the other side.

We should do this much, at least, for the sake of another Kashmiri Pandit, the man who sowed seeds of Indian democracy and kept it intact from the prying eyes of crows until his death, Pandit Jawaharlal Nehru.
</quote>

For the sake of it, we must also read what Deepak Sankaranarayanan wrote after his post was attacked:

<quote>
I understand that one of my posts has caused some serious misunderstanding, and there have been deliberate efforts and misinterpretations to create confusion.

“*Fiat justitia ruat cælum*” is a Latin legal phrase meaning “Let justice be done though the heavens fall.” The maxim signifies the belief that justice must be realised regardless of consequences, and I cited an example of that consequence.

In my post, I clearly made a conditional statement. It’s that irrespective of the number of people opposing it, if they all oppose the justice being done, the justice should be done. I just cited an extreme case as an example, one with several impossible conditions to explain the scenario. It’s a call for justice, nothing against people. I’ve always been a Democrat, and I continue to be. If anyone genuinely believes the post is offensive, I urge them to read it again. It’s clearly a call for justice for an individual, irrespective of the number of people opposing it, which is the very basis of our great constitution. We’re a democratic country, not mobocratic.

In the light of the misunderstanding and misreading of my post, I hereby withdraw it. I regret the possible misunderstanding it caused. Though it’s a logical position, and I don’t see it logically wrong, I apologise for the possible confusion it created.
</quote>

I rest my case.

Those who unleashed the hate campaign against Deepak, those who almost reached the brim of making the company serve him a pink slip, are not those who didn’t study logic at school. They are the ones who rely on physical violence over any sound logic. If at all, the HR policy of companies like #HP is bound to fall flat in flexing their muscles, it exposes the true nature of the lockout hasps we are accustomed to in the pet name: Social Media!

Personal Becomes Political

There are no safe havens on social media. Your digital footprint will snitch you. Every word you utter here will be used literally against you, even by far fetching its intended meanings. The kid who cries the loudest will be heard the most.

Deepak had always maintained that he had nothing in common to talk or share with Sanghies and that he was not talking to them. To avoid unnecessary confrontations with them, this handle used to unfriend every Sangh apologist from his circle, never allowed space for them on his Facebook wall, used to block pro-Sanghi handles from further commenting on his posts and kept a safe distance from them.

This insulation was broken through the gesture of Deepa Nishanth, who reposted his post through her handle. She did it with good intentions, for sure. But it turned into a bane. Deepak used to have zero tolerance for personal attacks. He stood the stand that he was not a public wall, but a personal space. He made his handle in Malayalam to make it less searchable. He made his friend circle trimmed to downplay the visibility his posts would command. On the other hand, Deepa always enjoyed attacks being diverted at her. She was and is a favourite author among the Facebook addicts who devour anything soft. As a woman and as an aided college lecturer, Deepa is in a safer position, whereas, in the midst of drastic changes in labour rules, Deepak, a software solutions architect by profession, is in a much more vulnerable position. The gameplay of Sangh Parivar has identified this difference and have used it accordingly to their benefit. I am stating this not to belittle or accuse Deepa Nishanth but to showcase how the self-declared enemies of dialectical and historical materialism use dialectics and history to strengthen their narrative. They are trying to prove that they could silence a handle that talks vociferously against their political agenda by plucking the handle's owner from his ability to win bread for his family.

This is not a warning for Deepak Sankaranarayanan alone. It is to whoever is effective enough to build a counter-narrative against the muscle power of Sangh, a warning for each of those who use data against the onslaught on democracy. How well we counter these measures will deeply decide the future of civil rights and our freedom of speech.

Companies deciding against their employees by considering just the one-sided hate campaign targeted upon their employees based on wrong premises like that against Deepak should be checked at the earliest.

Labour and Freedom of Expression

There should be strong disagreements against targeting an employee’s job in the wake of a comment he or she makes on social media. There is indeed nothing like an absolute freedom. If the comment is putrid, you may react accordingly. Make use of the rule of law. OTOH, pressurising the incorporated companies to act against their employees is the most regressive tactic you could ever follow.

The first recorded witch hunt against any such employee that we know started against V M Devadas while he was blogging at two pseudonyms, ‘Lonappan’ and ‘Dinkan’. His whereabouts were hidden. An anonymous comment made by somebody in another person’s blog was attributed wrongly to Lonappan, and a complaint was emailed to his employer from across the ocean. From where did they got the original ID and address is unknown. It marked the vicious circle in the Malayalam blogosphere sometime in 2005–06. Another episode was against T C Rajesh over his reportedly misogynistic comment, which he made in a closed email group. A complaint shot to the head of the PR company where he works cost his job. This was, unfortunately, done by those who swear by freedom of speech and expression.

Right from the ordeal of Devadas, my stand is consistent on this behalf. Did the assistant manager in Kotak Mahindra make hate speech? File a complaint with the police, Sir. Do not litter on the SM pages of the company with concerted trolls. Never pressurise the bank to sack an employee over what he said. His comment must go through legal scrutiny to ensure it was a crime. Let it be if the court finding is used as a ground for disciplinary action. But a comment unrelated to the company shouldn’t be a reason enough to act against a labourer. One should never rejoice in a company's decision to sack an employee for his expression. It will only help the cause of mob justice. If we start celebrating it, there wouldn’t be much to the left, left as a labour force in major companies.

The move against Deepak Sankaranarayanan is similar. Anyone could raise such complaints against anyone with a loud opinion different from the former! It should be dealt with in a court of law. The court's decision should be binding on the employer company, not the mob pressure on purported or twisted logic; never a hate campaign using a misread Facebook posting.

Nuances of the Expressions

Vishnu Nandakumar was attacked based on what he said. It was directly targeting the victim of Katwa violence. On the contrary, Deepak Shankaranarayan is being attacked because of the way he is misunderstood. The details of these two cases are lost in the din. Nobody will consider such nuances when a confrontation arises. We will face more of this strategy unless we unilaterally stand against any such attempt, genuine or conduced. The social media policy of a company should only watch for the content, not the additives poured upon by others. But at the other end, the easy way out for a frustrated middle-aged HR guy will be to fire an employee, no matter what.

At the helm of the corporate world, most do support the drastic economic policies of the BJP led NDA government. For the same reason, after this is played out, Vishnu will be silently absorbed by one or the other corporate entities in India with a decent posting. None of the leftists will enjoy the same privilege. Know your ground before you play along. Watch out.

The Sangh is only trying to divert the attention of the nation from the heinous acts in Katwa and Unnao. The attack against Deepak and other such pressure tactics to contain the protests in social media reflect their treacherous intent. Threatening a breadwinner at his job is a tactical game to win over the narrative. This is a bloat test to check whether we stand with the democratic ethos during distress. We are to counter this gameplay. We are India. We are here to question the rape terrorists. This is #IndiaVsRapists and not the other way around.

Let me end this by quoting Prasanth Alappuzha:

The largest goon army in the world is trying to divert the attention from the heinous crime done by its followers. They are perplexed by the fact that people started realising the fact that the basic ideology of saffron terrorism is the culprit. The indoctrination of venomous ideology of saffron terrorism can make you a hardcore criminal. The attention diversion techniques of challenging private spaces of critics are yet another wicked program.

It has to fail to protect our freedom of expression. Protect our right to privacy.