<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Adnan Söylemez on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Adnan Söylemez on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@adnansoy?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*QXVXOc2L3yBZkHxCcxvYjQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Adnan Söylemez on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@adnansoy?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 15:09:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@adnansoy/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Lo Dejamos Acá (2026) : Herkes İçin Geçerli Bir Doğru Var mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@adnansoy/lo-dejamos-ac%C3%A1-2026-herkes-i%CC%87%C3%A7in-ge%C3%A7erli-bir-do%C4%9Fru-var-m%C4%B1-8f48865bc1f0?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8f48865bc1f0</guid>
            <category><![CDATA[film-reviews]]></category>
            <category><![CDATA[argentina]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Nov 2026 07:44:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-02T07:44:45.921Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*tYS50Un2RqOGymSa.jpg" /><figcaption><a href="https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BYzc0NGI2ZmUtNTg4My00ZWQ1LWFkNWMtNWY2NzE1NDk3NWIxXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Bazı filmler büyük meseleleri büyük cümlelerle anlatmaya çalışmaz. Birkaç tuhaf karakter, beklenmedik karşılaşma ve gündelik hayatın içinden çıkan küçük karmaşalarla insanın kendisi üzerine düşünmesini sağlar. <a href="https://www.imdb.com/name/nm1961274/?ref_=tt_ov_1_1">Hernán Goldfri</a>d’in <a href="https://www.imdb.com/title/tt37027309/">Lo Dejamos Acá</a> filmi de bende böyle bir izlenim bıraktı.</p><p>Film, Ricardo Darín&#39;in canlandırdığı, ülkenin en iyi psikoloğu unvanına layık görülmüş bir karakterin ödül töreniyle başlıyor. Ancak kendisine verilen ödülü kabul etmek yerine reddediyor. Üstelik konuşmasında kendi sorunlarından, zihnindeki karmaşadan söz ediyor. İnsanların problemlerini çözmesiyle tanınan birinin, kendi hayatında da çözülmesi gereken meseleler olduğunu söylemesi, filmin geri kalanına dair küçük bir ipucu aslında.</p><p>İlk dakikalarda psikoloğun danışanlarıyla kurduğu ilişkiyi ve kendine özgü terapi yöntemlerini izliyoruz. Onun yaklaşımı, alışık olduğumuz terapi anlayışından biraz farklı. Yalnızca karşısındaki insanı dinlemekle yetinmiyor; sorunların gündelik hayattaki karşılıklarına müdahale etmeye, danışanlarının yaşamlarına doğrudan dokunmaya çalışıyor. Bir bakıma teoriyi pratiğe dönüştürmek isteyen, oldukça proaktif bir psikolog.</p><p>Fakat hayat, her zaman teorideki kadar kolay ilerlemiyor.</p><p>Bu sırada yazma konusunda ciddi bir tıkanıklık yaşayan ünlü bir edebiyatçı, psikoloğun karşısına çıkıyor. Yazabilmek için içkiye ihtiyaç duyan, ancak artık içki içmesine rağmen tek bir satır bile yazamayan bir yazar... Psikoloğun alışılmışın dışındaki yöntemleriyle bu yazarın hayatına dahil olmasıyla birlikte filmin asıl hikâyesi gelişmeye başlıyor.</p><p>İki karakterin karşılaşması, yalnızca bir terapi sürecini değil, insanın kendi alışkanlıklarıyla, korkularıyla ve çıkmazlarıyla kurduğu ilişkiyi de görünür kılıyor.</p><p>Filmi izlerken en çok üzerinde durduğum mesele, psikoloğun danışanlarına yaklaşımındaki sıra dışılığın zamanla yarattığı sonuçlardı. Başlangıçta danışanların hoşuna giden, hatta oldukça mantıklı görünen müdahaleler, ilerleyen süreçte yeni sorunlara ve beklenmedik kaoslara yol açabiliyor. Çünkü bir soruna dışarıdan bakarak bulduğumuz çözüm, o sorunu yaşayan insanın hayatında aynı karşılığı bulmayabiliyor.</p><p>Burada ister istemez şu soru geliyor aklıma:</p><p><strong>Herkes için geçerli, mutlak bir doğru var mı?</strong></p><p>Bir insan için son derece mantıklı ve gerekli görünen bir karar, başka bir insanın hayatında bambaşka sonuçlar doğurabilir. Üstelik insan ilişkileri söz konusu olduğunda, doğru bildiklerimizin ne kadarının gerçekten doğru olduğunu da sorgulamak gerekiyor. Belki de bazen insanlara yardım etmeye çalışırken yaptığımız en büyük hata, kendi doğrularımızı onların hayatına uygulamak.</p><p>Film, bu meseleyi ağır bir psikolojik çözümlemeye dönüştürmeden, mizahın ve zaman zaman karikatürize edilen sahnelerin içinden anlatıyor. Elbette bazı olaylar ve karakterlerin tepkileri gerçekçilik sınırlarını biraz zorluyor. Ancak filmin eğlenceli tarafı da biraz buradan geliyor. Her şeyin planlandığı gibi ilerlemediği, iyi niyetli müdahalelerin bile yeni sorunlar yaratabildiği bir hikâye izliyoruz.</p><p>Ricardo Darín&#39;e gelince... Onu izlemek başlı başına bir keyif. Karakterin kendine özgü tavrını, zaman zaman ortaya çıkan çelişkilerini ve insanlarla kurduğu ilişkiyi yine kendine has oyunculuk inceliğiyle taşıyor. Darín, karakterini yalnızca sıra dışı bir psikolog olarak değil, kendi çelişkileriyle yaşayan bir insan olarak da inandırıcı kılıyor.</p><p>Lo Dejamos Acá, psikolojiye, terapi yöntemlerine ve insan ilişkilerine farklı bir pencereden bakmamızı sağlayan, bunu yaparken de seyircisini fazla yormayan keyifli bir film. Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde psikoloğun yazarın hayatına nasıl dahil olduğu ve bu ilişkinin nereye evrildiği konusunda ortaya çıkan gelişmeler de filmin sürprizlerini oluşturuyor. Bu nedenle ayrıntılara fazla girmemek, filmi kendi akışı içinde keşfetmek daha doğru.</p><p>Filmi bitirdiğimde aklımda kalan düşünce ise oldukça basitti: İnsanların sorunlarını çözmek her zaman onlara ne yapmaları gerektiğini söylemekle mümkün olmuyor. Bazen en iyi niyetli tavsiyeler bile işleri daha karmaşık hâle getirebiliyor. Belki de insanı anlamak, ona bir çözüm sunmadan önce kendi dünyasında neler yaşadığını gerçekten görebilmekle başlıyor.</p><p>Her doğru, herkes için doğru olmayabilir. Bazen bunu anlamak için bir psikoloğa gitmek, bazen de sadece bir filmi izlemek yeterli.</p><p>Son Not: Ricardo Darín’in oyunculuğu, sıra dışı bir psikoloğun hikâyesi ve insan ilişkilerinin küçük ama tanıdık çelişkileri... Büyük iddiaları olmayan, izlerken keyif veren ve sonrasında üzerine biraz düşündüren bir film.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8f48865bc1f0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tony Gatlif’in Ardından: Yolda Olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@adnansoy/tony-gatlifin-ard%C4%B1ndan-yolda-olmak-b59197d189b6?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b59197d189b6</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2026 15:17:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-05T12:53:55.872Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*Yr0Mghi31keAbqtha9X-RA.jpeg" /><figcaption>Kaynak (X)</figcaption></figure><p>Tony Gatlif’in hayatını kaybettiğini duyduğumda aklıma önce filmleri gelmedi.</p><p>Yollar geldi.</p><p>Çamur geldi. Toz geldi. Uzak bir yerden yükselen müzik geldi. Bir yerden başka bir yere yürüyen, tam olarak nereye ait olduğunu bilmeyen insanlar geldi.</p><p>Sonra fark ettim ki, benim Tony Gatlif’le kurduğum bağ belki de tam olarak buydu.</p><p>Onun filmlerini hiçbir zaman yalnızca “Romanları anlatan filmler” olarak görmedim. Elbette kamerasını Romanların hayatına çevirdi. Onların aşklarını, kavgalarını, sevinçlerini, yoksulluklarını ve özgürlüklerini sinemanın merkezine taşıdı. Dünyanın çoğu zaman uzaktan baktığı insanları, bir anda gözümüzün içine soktu.</p><p>Ama ben onun filmlerinde hep başka bir şey gördüm.</p><p>Bir yere ait olamama hâlini.</p><p>Belki bu yüzden Gatlif’in insanları bana hiç yabancı gelmedi.</p><p>Onların hayatları benim hayatıma benzemiyordu. Yaşadıkları coğrafyalar, dilleri, müzikleri, alışkanlıkları bambaşkaydı. Ama yine de içlerinde tanıdık bir şey vardı. Sürekli bir arayış. Bir yere varma isteğiyle, yolda kalmaya mahkûm olmanın arasında sıkışmışlık.</p><p>Gatlif’in filmlerindeki insanlar çoğu zaman kazananlar değildi.</p><p>Kaybedenler vardı.</p><p>Sürgünler vardı.</p><p>Göç edenler vardı.</p><p>Bir yerden kovulmuş, başka bir yerde tutunmaya çalışan insanlar vardı.</p><p>Belki de onları izlerken kendime bu kadar yakın hissetmemin nedeni buydu. Çünkü insanın hayatında bazen fiziksel olarak hiçbir yere gitmese bile içinde sürekli devam eden bir yolculuk vardır. Bazen insan kendi hayatının içinde bile biraz sürgündür.</p><p>Tony Gatlif bunu biliyordu sanki.</p><p>Onun filmlerindeki yollar sadece yollar değildi.</p><p>İnsanların içinden geçiyordu o yollar.</p><p>Ve müzik…</p><p>Gatlif’le kurduğum bağın belki de en güçlü taraflarından biri buydu. Onun filmlerinde müzik hiçbir zaman sadece güzel bir fon olmadı benim için. Bazı sahneleri bugün bile görüntülerinden önce sesleriyle hatırlıyorum.</p><p>Bir keman sesi.</p><p>Bir düğün.</p><p>Bir dans.</p><p>Uzaklardan gelen, dilini bilmediğim bir şarkı.</p><p>Ama garip bir şekilde ne söylendiğini anlamasam bile ne hissettiğini anlayabildiğim insanlar…</p><p>Sanırım sinemanın en güzel taraflarından biri de bu. Hiç bilmediğiniz bir dil, bir anda sizin için en tanıdık duyguya dönüşebiliyor.</p><p>Gadjo Dilo’yu düşündüğümde, sadece bir filmi hatırlamıyorum. Bir arayışı hatırlıyorum.</p><p>Latcho Drom’u düşündüğümde, sadece bir yolculuğu değil, insanların müzikle taşıdığı bütün bir hafızayı düşünüyorum.</p><p>Exils ve Vengo ise bende hep başka duygular bıraktı. Sürgünlüğün, köklerin, tutkunun ve insanın geçmişinden ne kadar uzağa giderse gitsin, bazı şeyleri geride bırakamayacağının duygusu…</p><p>Şimdi geriye dönüp baktığımda, Tony Gatlif’in filmlerinin hayatımda bıraktığı izi daha iyi anlıyorum.</p><p>O bana sadece başka insanların hayatlarını göstermedi.</p><p>Bazen kendi içimde adını koyamadığım şeyleri de gösterdi.</p><p>Belki de bu yüzden bazı yönetmenlerin ölümünü yalnızca bir sanatçının kaybı gibi karşılayamıyoruz. Çünkü filmleriyle hayatımızın belli dönemlerine, belli duygularına dokunmuş oluyorlar.</p><p>Tony Gatlif benim için biraz böyle bir yönetmendi.</p><p>Onun filmlerini izlerken hiçbir zaman sadece ekrana bakmadım.</p><p>Bazen uzak bir coğrafyaya gittim.</p><p>Bazen hiç tanımadığım insanların arasına karıştım.</p><p>Bazen de dönüp kendime baktım.</p><p>Şimdi onun ardından yine yollar geliyor aklıma.</p><p>Çamurlu, uzun ve sonu görünmeyen yollar.</p><p>Ve o yolların bir yerinde hâlâ müzik çalıyor.</p><p>Sanırım Tony Gatlif’i hep böyle hatırlayacağım.</p><p>Filmleri zihnimde dönmeye devam edecek.</p><p>Bir sahne, bir şarkı, bir yüz…</p><p>Ve sonra yeniden o tanıdık duygu:</p><p>Yolda olmak.</p><p>Biz senden razıyız, büyük usta.</p><p>Senin filmlerinde karşılaştığımız bütün insanlar, bütün yollar ve bütün şarkılar bizimle kalacak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b59197d189b6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Perfect Days : Görünmez Kılınan Emek ve Sessiz Bir Uyumun Estetiği]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/perfect-days-g%C3%B6r%C3%BCnmez-k%C4%B1l%C4%B1nan-emek-ve-sessiz-bir-uyumun-esteti%C4%9Fi-44d91fffdfee?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/44d91fffdfee</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Aug 2026 14:39:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-07T14:39:22.472Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*oVdBezAVZYFrT7Yx4PnKEg.jpeg" /><figcaption>Kaynak (reeltalk)</figcaption></figure><p>Perfect Days, Wim Wenders sinemasının en sade, en minimal ve belki de en “arınmış” görünen filmlerinden biri. Fakat tam da bu arınmışlık hâli, benim için filmi hem en uzak hem de en tartışmalı işlerinden biri hâline getiriyor. İlk izlediğim andan itibaren zihnimde dönüp duran soru şu oldu: Bu film gerçekten bir insanın sade mutluluğunu mu anlatıyor, yoksa yapısal eşitsizlikleri estetik bir sessizlikle görünmez mi kılıyor?</p><p>Film, Tokyo’da kamusal tuvaletleri temizleyen bir emekçinin gündelik yaşamını izletiyor bize. Rutin, tekrar, sessizlik ve küçük hazlar… Kitap okumak, kaset dinlemek, fotoğraf çekmek, ağaçların yapraklarına bakmak. Kamera, karakterin iç huzuruna odaklanırken, onun üretim ilişkileri içindeki konumunu neredeyse tamamen kadrajın dışına itiyor. İşte tam burada ideolojik bir çerçevenin kurulduğunu düşünüyorum.</p><h3>Mutlu Emekçi Mitinin İnşası</h3><p>Filmdeki başkarakter, aldığı maaştan yakınmayan, işini titizlikle yapan, performansını hiç düşürmeyen ve en önemlisi sistemle hiçbir açık çatışmaya girmeyen bir figür. Küçük şeylerle mutlu olabilen, kanaatkâr, sabırlı ve uyumlu.</p><p>Bu temsil biçimi bana, sermaye düzeninin arzuladığı ideal özne modelini hatırlatıyor:</p><ul><li>Sorgulamayan</li><li>Hak talep etmeyen</li><li>Yapısal sorunları kişisel erdemle aşmaya çalışan</li><li>Çalışmayı bir kader değil, neredeyse bir içsel disiplin pratiği olarak benimseyen</li></ul><p>Film boyunca ekonomik eşitsizlik, güvencesizlik ya da emek sömürüsü açıkça tartışılmıyor. Dahası, bu başlıkların eksikliği bir boşluk olarak değil, estetik bir tercih olarak sunuluyor. Kamera, emeğin politik boyutunu değil, emeğin “ahlaki” boyutunu görünür kılıyor.</p><h3>Romantize Edilmiş Yoksunluk</h3><p>Sinematografi son derece zarif. Işık kullanımı, kadrajların dinginliği, tekrar eden gündelik ritüeller… Bütün bunlar karakterin hayatını neredeyse şiirsel bir forma büründürüyor. Ancak bu şiirsellik, maddi koşulları estetize ederek onları tartışma alanının dışına itiyor.</p><p>Yoksunluk, burada bir trajedi değil; bir tercih gibi görünmeye başlıyor.<br>Yapısal eşitsizlik, bireysel sadeliğe dönüşüyor.<br>Güvencesizlik, kanaatkârlıkla nötralize ediliyor.</p><p>Karakterin kitap okuması ya da fotoğraf çekmesi, filmde bir özgürleşme alanı olarak çerçeveleniyor. Fakat bu özgürlük, üretim ilişkilerinin sınırları içinde kalan, sistemi dönüştürmeyen, yalnızca onun içinde “iyi yaşama” çabasıyla sınırlı bir özgürlük. Bu noktada film, yapısal sorunları bireysel tutumlara indirgeme riskini taşıyor.</p><h3>Depolitizasyonun Sessiz Gücü</h3><p>Beni en çok düşündüren mesele şu: Film, açıkça sermaye yanlısı bir propaganda üretmiyor. Ama tam da bu sessizliğiyle, emeğin politik boyutunu depolitize eden bir anlatı kuruyor.</p><p>Sorun artık sistem değildir;<br>Sorun, bakış açısıdır.</p><p>Eğer doğru müziği dinler, doğru ağaca bakar, doğru kitabı okursan; hayat “güzel” olabilir. Böylece sınıfsal konum, bireysel tercihler içinde erir. Yapısal çelişkiler, estetik bir sakinlik içinde çözülmüş gibi görünür.</p><p>Bu da filmin ideolojik etkisini daha güçlü kılıyor: Çatışma göstermeyerek çatışmayı görünmez kılmak.</p><h3>Peki Başka Türlü Okumak Mümkün mü?</h3><p>Elbette film, minimalist bir varoluş anlatısı olarak da okunabilir. Modern hız kültürüne karşı yavaşlamayı, tüketim çılgınlığına karşı sadeliği savunan bir etik öneri olarak değerlendirilebilir. Fakat benim için mesele tam da burada düğümleniyor:</p><p>Sadeliği savunmak ile yoksulluğu romantize etmek arasındaki çizgi nerede başlıyor?</p><p>Perfect Days, bana bu soruyu sürekli sorduruyor. Belki de filmin asıl gücü burada: Rahatsız etmeyen bir estetik içinde, rahatsız edici bir ideolojik tartışma yaratması.</p><p>Sonuç olarak bu film, yapısal sorunları bireysel erdem anlatısına indirgeyen; emeğin politik boyutunu geri plana iten ve nihayetinde sermaye lehine işleyebilecek bir meşrulaştırma mekanizması kuruyor gibi görünüyor. Tam da bu yüzden, bana en uzak hissettiren Wenders filmi olurken, en çok üzerine düşündüğüm film hâline geliyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=44d91fffdfee" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/perfect-days-g%C3%B6r%C3%BCnmez-k%C4%B1l%C4%B1nan-emek-ve-sessiz-bir-uyumun-esteti%C4%9Fi-44d91fffdfee">Perfect Days : Görünmez Kılınan Emek ve Sessiz Bir Uyumun Estetiği</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ailenin Çarpık Aynasından Topluma Yansımalar: Yorgos Lanthimos’un Dogtooth Filmi]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ailenin-%C3%A7arp%C4%B1k-aynas%C4%B1ndan-topluma-yans%C4%B1malar-yorgos-lanthimosun-dogtooth-filmi-1d30f2341aad?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1d30f2341aad</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[yorgos-lanthimos]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Jul 2026 14:17:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-01T14:17:32.953Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*6YbSPC-6ZwnDY2OGJ2ZAHw.jpeg" /><figcaption>Kaynak (X)</figcaption></figure><p>Yorgos Lanthimos’un 2009 yapımı filmi <strong>Dogtooth</strong>, izleyiciyi derinden sarsan ve rahatsız eden bir deneyim sunuyor. Film, bir ailenin kendi yarattığı distopik mikrokosmos üzerinden, toplumun ve otoritenin çarpık yüzünü gözler önüne seriyor. Filmdeki <strong>aile birimi, aslında devletin bir karikatürü olarak</strong> karşımıza çıkıyor.</p><p>Aile, dış dünyadan tamamen izole edilmiş bir şekilde, babanın mutlak egemenliği altında yaşıyor. Baba, çocuklarına dış dünyanın tehlikelerle dolu olduğunu, uçakların bile oyuncak olduğunu söyleyerek gerçekliği manipüle ediyor. Bu çarpık ilişkiler, tıpkı toplumda gördüğümüz baskıcı ve kontrolcü mekanizmaları birebir yansıtıyor. Babanın otoritesi, bir devletin kendi vatandaşlarını kontrol altında tutmak için kullandığı propaganda ve sansür araçlarına benziyor.</p><p>Eğitimin bir toplumu yönlendirmek için ne kadar <strong>tehlikeli bir silah olarak kullanılabileceği</strong>, filmde en dikkat çekici noktalardan biri. Baba, çocuklarına belirli kelimelerin anlamlarını tamamen değiştirerek öğretiyor. “Deniz” yerine “koltuk”, “zombi” yerine “sarı çiçekler” gibi kelimelerle kendi gerçekliğini inşa ediyor. Bu durum, eğitimin, doğru bilgi aktarmak yerine, belirli bir ideolojiyi aşılamak ve bireyleri pasifize etmek için nasıl kullanılabileceğinin ürkütücü bir göstergesi. Çocukların, babalarının çizdiği bu sınırlar içinde yaşaması, sorgulamayan ve itaat eden bir toplum yaratmanın ne kadar kolay olabileceğini vurguluyor.</p><p><strong>Dogtooth</strong>, toplumun ve bireyin üzerindeki baskıyı sorgulayan güçlü bir sanat eseri. Lanthimos, alışılmadık bir anlatım dili kullanarak, izleyicinin konfor alanını terk etmesini sağlıyor ve onu, izlediği çarpık gerçeklik üzerinden kendi toplumunu ve değerlerini sorgulamaya davet ediyor. Film, aile yapısı üzerinden devletin, eğitimin ve otoritenin karanlık yüzünü göstererek, bireysel özgürlükler ve gerçeklik algısı üzerine düşündürücü bir tartışma başlatıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1d30f2341aad" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ailenin-%C3%A7arp%C4%B1k-aynas%C4%B1ndan-topluma-yans%C4%B1malar-yorgos-lanthimosun-dogtooth-filmi-1d30f2341aad">Ailenin Çarpık Aynasından Topluma Yansımalar: Yorgos Lanthimos’un Dogtooth Filmi</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Legends : Sessiz Fedakârlıkların Hikâyesi ya da Bir Başkasının Hayatını Yaşamak]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/legends-sessiz-fedak%C3%A2rl%C4%B1klar%C4%B1n-hik%C3%A2yesi-ya-da-bir-ba%C5%9Fkas%C4%B1n%C4%B1n-hayat%C4%B1n%C4%B1-ya%C5%9Famak-d0bad14e21e4?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d0bad14e21e4</guid>
            <category><![CDATA[tv-series]]></category>
            <category><![CDATA[netflix]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[series]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Jun 2026 13:15:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-19T17:17:46.173Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*5xFtRFaDEfNUEStMA2aksA.jpeg" /><figcaption>Kaynak (Instagram)</figcaption></figure><p>Bazı diziler büyük kahramanlık hikâyeleri anlatmaz. Dünyayı değiştiren insanların değil, görevini sessizce yapan insanların peşinden gider. Legends de benim için böyle bir yapım oldu. Diziyi izlerken aksiyon sahnelerinden çok, sıradan hayatların yavaş yavaş başka hayatlara dönüşmesini izledim. En büyük gerilim de tam burada doğuyordu.</p><p>Hikâye, 1980&#39;lerin İngiltere&#39;sinde Margaret Thatcher döneminin sert toplumsal atmosferinde geçiyor. Uyuşturucunun özellikle gençler arasında yaygınlaşması ve bunun yarattığı ölümler kamuoyunu sarsarken devlet farklı bir mücadele yöntemine başvuruyor. Gümrük teşkilatında çalışan sıradan memurlar seçiliyor ve hiçbir maddi beklenti olmadan, isimleri bilinmeyecek bir görevin içine gönderiliyorlar. Onlardan beklenen şey kahraman olmak değil; görünmez olmak.</p><p>Diziyi izlerken beni en çok etkileyen şey de bu görünmezlik duygusu oldu. Günlük hayatında masa başında çalışan bir memurun, ertesi gün kendisini suç dünyasının içinde bambaşka bir kimlikle var etmeye çalışmasını izlemek, insanın kendi kimliği üzerine düşünmesine neden oluyor. Bir süre sonra karakterlerin hangi hayatlarının gerçek olduğunu ben de ayırt edememeye başlıyorum. Eve döndüklerinde eşlerine ve çocuklarına söyledikleriyle sokakta yaşadıkları hayat arasında büyüyen mesafe, sessiz ama derin bir yalnızlık yaratıyor.</p><p>Dizi aslında uyuşturucu ticaretini anlatmaktan çok, rol yapmanın insanda açtığı yaraları anlatıyor. Sürekli başka biri gibi yaşamanın, kendi sesini bastırmanın ve gerçeği saklamanın bedelini gösteriyor. Bu yüzden aile sahneleri, operasyon sahneleri kadar etkileyici geliyor bana. Çünkü en ağır yük bazen sokakta değil, akşam yemeği masasında taşınıyor.</p><p>1980&#39;lerin İngiltere&#39;si de dizide yalnızca bir fon olarak kullanılmıyor. Devletin uyuşturucuyla mücadele anlayışı, dönemin politik atmosferi ve toplumsal kaygıları hikâyenin içine doğal bir şekilde yerleşiyor. Büyük sloganlar atılmıyor, uzun nutuklar çekilmiyor. Bunun yerine küçük ayrıntılarla bir dönemin ruhu hissettiriliyor.</p><p>Legends belki televizyon tarihinin en büyük dizilerinden biri olmayacak. Çok büyük laflar etmiyor, dünyayı değiştirecek fikirler ortaya atmıyor. Ama tam da bu sadeliğiyle dikkat çekiyor. Çünkü bize, hiçbir ödül beklemeden, isimleri bilinmeden, yaptıkları işin sonunda alkışlanmayacaklarını bile bile görev yapan insanların varlığını hatırlatıyor.</p><p>Dizi bittiğinde aklımda büyük operasyonlar kalmadı. Daha çok eve geç dönen bir memurun yüzündeki yorgunluk kaldı. Kimliğini kimseye anlatamayan insanların sessizliği kaldı. Ve kırk yıl önce, yalnızca ülkesine duyduğu sorumluluk hissiyle hayatını başkasının hayatı gibi yaşamayı kabul eden insanların hikâyesi kaldı. Belki de Legends tam olarak bunu anlatıyor:</p><blockquote>Tarihin en önemli fedakârlıkları çoğu zaman adını bilmediğimiz insanlar tarafından, kimse görmeden yapılır.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d0bad14e21e4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/legends-sessiz-fedak%C3%A2rl%C4%B1klar%C4%B1n-hik%C3%A2yesi-ya-da-bir-ba%C5%9Fkas%C4%B1n%C4%B1n-hayat%C4%B1n%C4%B1-ya%C5%9Famak-d0bad14e21e4">Legends : Sessiz Fedakârlıkların Hikâyesi ya da Bir Başkasının Hayatını Yaşamak</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İftarlık Gazoz : Küçük Açlıktan Büyük Yalnızlıklara]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/i%CC%87ftarl%C4%B1k-gazoz-k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-a%C3%A7l%C4%B1ktan-b%C3%BCy%C3%BCk-yaln%C4%B1zl%C4%B1klara-8d59973352a0?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8d59973352a0</guid>
            <category><![CDATA[türk-sineması]]></category>
            <category><![CDATA[cem-yılmaz]]></category>
            <category><![CDATA[turkish-film]]></category>
            <category><![CDATA[yüksel-aksu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Jun 2026 08:00:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-01T19:37:05.123Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*h6Bdy6TbbpAKeAyl" /><figcaption><a href="https://www.sabah.com.tr/trend/galeri/yasam/iftarlik-gazoz-konusu-ve-oyunculari-iftarlik-gazoz-filmi-nerede-cekildi">Kaynak</a></figcaption></figure><p><a href="https://www.imdb.com/title/tt5229228/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_7_nm_1_in_0_q_iftarl%C4%B1k">İftarlık Gazoz</a>’u her izlediğimde önce yaz sıcağını hatırlıyorum. Güneşin kasabanın üzerine ağır ağır çöktüğü saatleri. Tozlu yolları. Gazoz kasalarının içinden gelen cam şişe seslerini. Uzakta çalışan insanların seslerine karışan bir öğle sessizliğini. Film bittiğinde aklımda kalan ilk şey hikâyeden çok bu duygular…</p><p><a href="https://www.imdb.com/name/nm1729048/?ref_=tt_cst_1_1">Yüksel Aksu</a>, bu filmde yalnızca bir çocuğun hikâyesini anlatmıyor. Bir kasabanın hafızasını anlatıyor sanki. İnsanların birbirini tanıdığı, isimlerin yüzlerden ayrılmadığı bir zamanı. Çocukların çalışarak büyüdüğü, büyüklerin yorgunluklarını çok belli etmeden taşıdığı günleri. O dünyanın içinde Adem&#39;i görüyorum. Elinde gazoz şişeleriyle sokak sokak dolaşan, okumayı seven, merak eden, dünyayı anlamaya çalışan bir çocuğu.</p><p>Adem&#39;in yüzüne baktıkça çocukluğun o kırılgan tarafını hissediyorum. Henüz hayatın ağırlığını tam olarak bilmeyen ama ağırlığın gölgesini yavaş yavaş üzerinde taşımaya başlayan bir çocuk o. Yaz sıcağında oruç tutmaya çalışırken aslında yalnızca aç kalmıyor. Sabretmeyi öğreniyor. Beklemeyi öğreniyor. Kendisinden daha büyük şeylerin var olduğunu öğreniyor.</p><p>Film boyunca sık sık <em>Cibar Kemal</em> ile <em>Adem</em>&#39;in birlikte çıktıkları yolları düşünüyorum. Gazoz satmak için dolaştıkları sokakları. Bazen gölgelik bir ağacın altında verilen kısa molaları. Kasabanın insanlarını. Bu sahnelerde büyük olaylar yaşanmıyor. Kimse hayatı değiştirecek cümleler kurmuyor. Ama tam da bu yüzden gerçek geliyor bana. Çünkü hayat çoğu zaman böyle akıyor. Küçük konuşmaların, yarım kalan bakışların ve sıradan günlerin içinden geçerek.</p><p><a href="https://www.imdb.com/name/nm0948000/?ref_=tt_cst_t_1">Cem Yılmaz</a>&#39;ın canlandırdığı Cibar Kemal karakterinde de beni etkileyen şey bu oluyor. Onu izlerken bir oyuncuyu değil, yıllardır o kasabada yaşayan bir insanı görüyorum. Sanki hep oradaymış gibi. Gazoz şişelerini dizerken, bisikletinin yanında dururken, Adem&#39;e bakarken. Film ilerledikçe Cibar Kemal&#39;in yalnızca gazoz satan biri olmadığını hissediyorum. Adem&#39;in hayatından geçip giden ama onda kalıcı izler bırakan insanlardan biri olduğunu düşünüyorum.</p><p>Sonra Hasan Abi giriyor hikâyeye. Her kasabada böyle insanlar vardır. “İnsan eşref-i mahlukat” diye söze başlayan; dünyanın başka türlü de olabileceğine inanan insanlar. Gençlerin zihninde yeni pencereler açan insanlar. Adem&#39;in gözlerinde beliren değişimi ilk kez o zaman fark ediyorum. Çocukluğun masum merakı yavaş yavaş yerini dünyayı anlamaya çalışan bir arayışa bırakıyor.</p><p>Filmin sonlarına doğru hikâye beni her seferinde aynı yerden yakalıyor. Çünkü geriye dönüp baktığımda Adem&#39;in yaşadığı açlığın yalnızca Ramazan ayında tutulan bir oruç olmadığını görüyorum. Çocukken hissettiği açlıkla yıllar sonra seçtiği açlık arasında görünmez bir köprü kuruluyor. O küçük bedenin sıcağın altında dayanmayı öğrenmesiyle, büyüdüğünde inandığı şeyler uğruna bedel ödemesi arasında sessiz bir bağ var.</p><p>Belki de bu yüzden filmin finali beni hüzünlendirirken aynı zamanda derin bir saygı duygusu bırakıyor içimde. Kasabanın sokaklarında gazoz satan o çocuk artık yoktur ama onun hikâyesi insanların hafızasında yaşamaya devam eder. Bir zamanlar geçtiği sokaklarda, selam verdiği insanlarda, taşıdığı umutlarda.</p><p>İftarlık Gazoz&#39;u bir büyüme hikâyesi olarak izlemiyorum yalnızca. Bir kayboluş hikâyesi olarak da izliyorum. Çocukluğun yavaş yavaş uzaklaşmasını, bir ülkenin değişmesini, insanların hayallerini ve hayal kırıklıklarını izliyorum.</p><p>Film bittiğinde aklımda büyük sözler kalmıyor. Bir yaz akşamı kalıyor. İftara yakın bir saat. Sokaklara çöken sessizlik. Elinde gazoz kasası taşıyan bir çocuk. Ve onun ardından uzun süre bakıp kalan insanlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8d59973352a0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/i%CC%87ftarl%C4%B1k-gazoz-k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-a%C3%A7l%C4%B1ktan-b%C3%BCy%C3%BCk-yaln%C4%B1zl%C4%B1klara-8d59973352a0">İftarlık Gazoz : Küçük Açlıktan Büyük Yalnızlıklara</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cinema Paradiso : Bir Çocuğun Gözlerinden Sinemanın Büyüsü]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/cinema-paradiso-bir-%C3%A7ocu%C4%9Fun-g%C3%B6zlerinden-sineman%C4%B1n-b%C3%BCy%C3%BCs%C3%BC-35d8f361e953?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/35d8f361e953</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 May 2026 18:16:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-20T18:16:02.848Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/464/1*7LAK3TuDpwqzN3LlqPbgsg.jpeg" /></figure><p>İnsan hafızasının içinde kendine bir yer açan filmler vardır. Aradan yıllar geçse bile bir sahnesi, bir müziği ya da bir bakışı zihnin bir köşesinde yaşamaya devam eder. <a href="https://www.imdb.com/title/tt0095765/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_8_nm_0_in_0_q_cinema%20pa"><em>Cinema Paradiso</em></a> tam olarak böyle bir film. Sanki sinemanın kendisine yazılmış uzun ve hüzünlü bir aşk mektubu gibi.</p><p><a href="https://www.imdb.com/name/nm0868153/?ref_=tt_ov_1_1"><em>Giuseppe Tornatore</em></a>, İtalya’nın küçük bir kasabasında yaşayan Salvatore’yi, yani herkesin ona seslendiği adıyla Toto’yu merkeze alırken aslında yalnızca bir çocuğun hikâyesini anlatmıyor. Bir dönemin seyir kültürünü, insanların aynı salonda birlikte gülüp ağladığı yılları ve sinemanın insanlar üzerindeki büyüsünü de anlatıyor.</p><p>O eski sinema salonunda perdeye yansıyan görüntüler, Toto için yalnızca film değildir. Dünyanın başka bir yerlerine açılan bir kapıdır. Projektörden çıkan ışık, karanlığın içinden geçerek beyaz perdeye ulaştığında, küçük bir çocuğun hayatı da değişmeye başlar. Belki bu yüzden film boyunca hissedilen şey yalnızca nostalji değildir. Daha çok kaybolmaya yüz tutmuş bir duygunun özlemidir: Birlikte film izlemenin büyüsü.</p><p>Bugün hâlâ birçok filmde onun izlerini görmek mümkün. <a href="https://www.imdb.com/title/tt0325675/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_5_nm_3_in_0_q_karpuz">Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak</a>, <a href="https://www.imdb.com/title/tt5229228/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_5_nm_3_in_0_q_gazoz">İftarlık Gazoz</a> ya da <a href="https://www.imdb.com/title/tt0270053/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_8_nm_0_in_0_q_vizontele">Vizontele</a> gibi yapımlarda taşraya ulaşan görüntünün yarattığı heyecanı izlerken Tornatore’nin açtığı yolun etkisi hissediliyor. Çünkü Cinema Paradiso yalnızca sevilen bir film değil kendisinden sonra gelen birçok filme ilham olmuş büyük bir sinema hafızası.</p><h3>Alfredo ve Toto: Sinemanın İçinde Kurulan Dostluk</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*S6JwMjK07_Rq7agU.jpg" /><figcaption><a href="https://vermelho.org.br/wp-content/uploads/2021/10/cinema-paradiso-2-1024x539.jpg">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Filmin asıl sıcaklığı ise Toto ile Alfredo arasında kurulan ilişkide ortaya çıkıyor. Kasabanın tek sinemasının makinisti olan Alfredo, ilk başta huysuz ve sert biri gibi görünür. Toto’nun makinist odasına girmesini istemez. Sürekli etrafında dolaşan bu çocuğu uzak tutmaya çalışır. Ama zamanla aralarındaki mesafe kaybolur.</p><p>Küçük bir izinle başlayan o ilişki, giderek bir dostluğa dönüşür. Makinist odası artık yalnızca filmlerin gösterildiği bir yer değildir. Toto için hayatı öğrendiği bir alana dönüşür. Alfredo ona yalnızca projektörü kullanmayı öğretmez; insanları, hayatı ve bazen gitmek zorunda olmayı da öğretir.</p><p>Filmin en kırıcı anlarından biri olan yangın sahnesi, bu dostluğun yönünü tamamen değiştirir. Sinemanın yanmasıyla birlikte Alfredo gözlerini kaybeder. Ama o saatten sonra sanki dünyayı daha derinden görmeye başlar. Fiziksel olarak göremese de hayatı artık başka bir yerden okumaktadır. Toto’ya verdiği tavsiyeler bu yüzden sıradan nasihatler gibi değil, yaşanmışlığın içinden süzülen cümleler gibi hissedilir.</p><p>Toto büyüdükçe Alfredo’nun onun üzerindeki etkisi daha da belirginleşir. Aralarındaki ilişki yalnızca bir usta-çırak ilişkisi değildir. İçinde sevgi, saygı ve birbirinin hayatına sessizce dokunma hali vardır. Belki de filmin en unutulmaz tarafı budur: İnsan hayatını değiştiren kişiler bazen en sakin görünen insanlardır.</p><h3>İlk Aşk, Ayrılık ve Geriye Dönüp Bakmak</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*vtCKumHJeEShkQwD.jpg" /><figcaption><a href="https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ea6fd9a497ca6575ba65854/1606138915207-LEL9FT323M2IB4RB7MHU/nuovo-cinema-paradiso_364988.jpg">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Toto’nun hayatındaki bir diğer büyük kırılma ise aşk olur. İlk kez âşık olduğunda artık yalnızca sinemanın büyüsüne kapılan bir çocuk değildir. Hayatın kendisiyle karşılaşmaya başlar. Hem de bütün yoğunluğuyla.</p><p>Salvatore &#39;Toto&#39; Di Vita, Alfredo’nun anlattığı hikâyeden cesaret alarak sevdiği kızın penceresinin önünde geceler boyunca bekler. Film burada aşkı büyük sözlerle değil; sessizliklerle, bekleyişlerle ve küçük umutlarla anlatır. Belki de bu yüzden daha gerçek hissettirir.</p><p>Tam umudunu kaybettiği anda aşkının karşılık bulması, Toto’nun hayatındaki en güzel anlardan biri olur. Ama film romantik bir masal anlatmayı seçmez. Bu aşk da kırılgan bir şekilde sona erer. Toto için bu yalnızca bir ayrılık değil; sanki bütün hayallerinin sona ermesi gibidir.</p><p>İşte tam burada Alfredo’nun yönlendirmesi belirleyici hale gelir. Ona kasabadan gitmesini, yeni bir hayat kurmasını ve geriye dönüp bakmamasını söyler. Bu aslında çok zor bir sevgidir. Çünkü bazen insan sevdiği birini yanında tutarak değil, gitmesine izin vererek sever.</p><p>Toto’nun Roma’da kendine yeni bir hayat kurması ve başarılı bir yönetmene dönüşmesi, Alfredo’nun açtığı kapının sonucudur. Ama insan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, çocukluğundan tamamen kopamaz. Filmin başında gördüğümüz yetişkin Toto’nun aldığı telefon, Alfredo’nun ölüm haberiyle birlikte yalnızca eski bir dostu değil; bütün geçmişini geri çağırır.</p><h3>Ve film yeniden çocukluğa döner.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/954/0*He5-ABSZ43TtYAjd.jpg" /><figcaption><a href="https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/554faa2de4b02d0d0240270a/1551132145352-IXGMBL4SS56CZCD34RQ9/CINEMA+PARADISO+12.jpg">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Kasabanın sokaklarına, eski sinema salonuna, ilk aşklara, çocuk kahkahalarına…</p><p><a href="https://www.imdb.com/name/nm0001553/?ref_=ttfc_fcr_5_1">Ennio Morricone</a>’nin müzikleri burada filmin ruhuna dönüşür. Tornatore’nin görüntüleriyle birleşince ortaya insanın hiç bitmesini istemediği bir dünya çıkar. Seyirci o kasabada biraz daha kalmak ister. O sinema salonunda birkaç sahne daha izlemek ister.</p><p>Çünkü Cinema Paradiso bize yalnızca sinemayı anlatmaz. Geçip giden zamanı anlatır. Değişen sinema salonlarını, azalan seyircileri ve dönüşen dünyayı anlatır. Ama bütün bunların içinde bir şeyi hep korur:</p><p><em>Bir çocuğun hayal kurma biçimini.</em></p><p>Belki salonlar değişir, perdeler küçülür, filmler artık başka ekranlardan izlenir. Ama karanlık bir salonda ilk kez beyaz perdeye bakan bir çocuğun hissettiği büyü hiçbir zaman değişmez.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=35d8f361e953" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/cinema-paradiso-bir-%C3%A7ocu%C4%9Fun-g%C3%B6zlerinden-sineman%C4%B1n-b%C3%BCy%C3%BCs%C3%BC-35d8f361e953">Cinema Paradiso : Bir Çocuğun Gözlerinden Sinemanın Büyüsü</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gadjo Dilo : Bir Yabancının Eve Dönüşü]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/gadjo-dilo-bir-yabanc%C4%B1n%C4%B1n-eve-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F%C3%BC-46daa408161b?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46daa408161b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 11 May 2026 16:41:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-11T16:41:54.530Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/553/1*RANGYyKcytjvv8yBdZMJkg.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.imdb.com/title/tt0122082/">Kaynak</a></figcaption></figure><p><a href="https://www.imdb.com/name/nm0309697/?ref_=tt_ov_1_1">Tony Gatlif</a>’in <a href="https://www.imdb.com/title/tt0122082/">Gadjo Dilo</a>’sunu izledikten sonra uzun süre hiçbir şey yazamadım. Sanki bir hikâye izlememiştim de uzun zamandır unuttuğum bir hayatın içinden yürüyüp çıkmışım gibi bir hisle bitirdim filmi.</p><p>Filmi izlerken sürekli eski bir Zen hikâyesini düşündüm. Okçu olmak isteyen bir adamın hikâyesini… Yıllarca çalışıyor, hedefi vuruyor ama ustası bir türlü onu başarılı saymıyor. Sonunda usta ona şöyle diyordu:</p><p><em>Sorun hedefi vurman değil; oku senin atıyor olman.</em></p><p>Bu cümle yıllardır aklımın bir köşesinde asılı durur. Çünkü insan bazen hayatı fazla zorlayarak kaçırıyor. Sürekli arıyor, planlıyor, anlamlandırıyor, toplamaya çalışıyor. Ve tam da bu yüzden hiçbir şeye gerçekten yaklaşamıyor.</p><p>Stéphane (<a href="https://www.imdb.com/name/nm0244151/?ref_=tt_ov_3_1">Romain Duris</a>) da filmin başında tam böyle biri. Babasının yıllar önce dinlediği kayıp bir müziği kaydetmek istiyor. Şarkıyı bulmak, saklamak, sahip olmak istiyor. Ama çingenelerin arasında geçirdiği zaman boyunca yavaş yavaş değişiyor. Çünkü onların dünyasında müzik bir nesne değil. Şarkılar bir arşiv malzemesi gibi korunmuyor. Yaşanıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*S8S6RkS_YC-mnTgK.jpg" /><figcaption><a href="https://kepazeyim.blogspot.com/2011/01/gadjo-dilo.html#google_vignette">Kaynak</a></figcaption></figure><p><em>İçki masasında, yol kenarında, kavganın ortasında, sabaha karşı ateşin başında ortaya çıkıyor.</em></p><p>Gadjo Dilo’yu düşündükçe filmin asıl meselesinin kayıp şarkılar olmadığını daha çok hissediyorum. Stéphane’in Romanya’ya geliş sebebi bir sesin peşinden gitmek gibi görünse de, film aslında bir insanın yavaş yavaş başka bir hayata teslim oluşunu anlatıyor. Ve bu teslimiyet öyle büyük kırılmalarla olmuyor.</p><p><em>Bir geceyle başlıyor.</em></p><p><em>Bir misafirlikle.</em></p><p><em>Bir sofrada oturmakla.</em></p><p><em>Bir yabancının evinde uyumakla.</em></p><p>Bazen insanın hayatını değiştiren şeyler büyük kararlar olmuyor gerçekten. Tesadüfen girilen bir ev, uzayan bir gece ya da birinin <em>kal burada</em> demesi bütün yönü değiştirebiliyor. Stéphane’in yaşlı çingene adamla (<a href="https://www.imdb.com/name/nm0784876/?ref_=tt_ov_3_3">Izidor Serban</a>) karşılaşması da biraz böyle geliyor bana. İlk başta tamamen zorunlu bir yakınlık bu. Gidecek başka yeri yok. Dilini bilmediği insanların arasında kalmış biri sadece. Ama sonra o zorunlu misafirlik başka bir şeye dönüşüyor.</p><p>Çünkü yaşlı adam onu yalnızca evine almıyor; kendi yaşamının ritmine de dahil ediyor. Onunla içiyor, konuşuyor, susuyor, dolaşıyor. Stéphane artık dışarıdan gözlemleyen biri olmaktan çıkıyor. Bir hayatın içine sızıyor yavaş yavaş.</p><p>Sanırım filmin en dokunaklı taraflarından biri burada saklı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*WOijsrPff5Q6Y52q.png" /><figcaption><a href="https://worldscinema.org/2021/09/gadjo-dilo-1997/">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Modern insanın en büyük yanılsamalarından biri her şeyi kendi seçimiyle yaşadığını sanması olabilir. Oysa bazen insanı dönüştüren şey, kontrol edemediği karşılaşmalar oluyor. Stéphane’in dönüşümü de bilinçli bir kişisel gelişim hikâyesi gibi ilerlemiyor. Daha çok tasavvuftaki <em>yolda olmak</em> hissini çağrıştırıyor bana. Bir müridin, farkında olmadan başka bir terbiyenin içine girmesi gibi.</p><p>Belki <em>kâmil insan</em> kavramı birebir karşılamıyor bunu ama yine de Stéphane’in olgunlaşmasını düşünürken aklım hep oraya gidiyor. Çünkü filmin sonunda karşımızda hâlâ aynı adam yok. Başta bir şeylerin peşinden koşan, onları bulduğunda tamamlanacağını düşünen biri var. Ama sonra hayat ona bambaşka bir şey öğretiyor:</p><p>İnsan bazen aradığı şeyin kendisine değil, yol boyunca dönüşen hâline yaklaşır.</p><p>Bu yüzden Stéphane’in değişimi yalnızca çingenelerle yaşadığı deneyimden kaynaklanmıyor. Aşkın da bunda büyük payı var. Çünkü sevdiği kadın Sabina (<a href="https://www.imdb.com/name/nm0367157/?ref_=tt_ov_3_2">Rona Hartner</a>*) ile beraber film ilk kez ona bir <em>kalma ihtimali</em> sunuyor. Daha önce yalnızca geçip giden biri gibi duran Stéphane, ilk kez bir yere ait olmayı düşlüyor.</p><p>Bu çok önemli geliyor bana.</p><p>Çünkü aidiyet bazen bir coğrafyayla değil, bir insanla başlıyor. Bir bakışla. Aynı sofraya tekrar tekrar oturmak istemekle. Sabah uyandığında aynı sesi duymayı istemekle.</p><p>Ve belki de Stéphane ilk kez burada aramayı bırakıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zu285nBfddrehoz5CJ0DIA.jpeg" /><figcaption>Kaynak (X)</figcaption></figure><p>Filmin başındaki <em>gadjo</em> sürekli bir şeylerin peşindeydi: seslerin, kayıtların, isimlerin. Ama aşkın ve dostluğun içinde başka bir zaman duygusu oluşuyor.</p><p>Artık ulaşılması gereken bir hedef yok. Sadece yaşanan anlar var. İçilen içkiler, edilen kavgalar, atılan kahkahalar, gece boyunca söylenen şarkılar…</p><p>Stéphane’in asıl dönüşümü müziği anlamasıyla değil, insanlarla birlikte yaşamayı öğrenmesiyle gerçekleşiyor.</p><p>Çünkü bazı insanlar dünyayı bilgiyle tanımaya çalışır. Bazılarıysa temas ederek.</p><p>Stéphane ikinciye dönüşüyor.</p><p>Ve Zen’deki okçunun oku unutması gibi, Stéphane de sonunda neden geldiğini unutuyor biraz. Ama tam da o anda, gerçekten yaşamaya başlıyor.</p><blockquote>*<em>Dipnot:</em><br> Rona Hartner, Gadjo Dilo filmindeki Sabina rolüyle hafızalarda yer etti. Alman-Rumen aktris, ressam ve şarkıcı Hartner; Roman müziği geleneğine yakın güçlü yorumuyla sinema ve müziği aynı ruhta buluşturan isimlerden biriydi. 1993’te başlayan sanat yaşamını ölümüne kadar sürdürdü ve özellikle Roman müziği tarzındaki çalışmalarıyla tanındı. Son yıllarını Fransa’da geçiren Hartner, 23 Kasım 2023’te 50 yaşında hayatını kaybetti.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46daa408161b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/gadjo-dilo-bir-yabanc%C4%B1n%C4%B1n-eve-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F%C3%BC-46daa408161b">Gadjo Dilo : Bir Yabancının Eve Dönüşü</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ulysses’ Gaze : Hafızayla Yüzleştiğim Bir Film]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ulysses-gaze-haf%C4%B1zayla-y%C3%BCzle%C5%9Fti%C4%9Fim-bir-film-be3c6a45886d?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/be3c6a45886d</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 May 2026 17:48:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-01T17:48:32.474Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/613/0*YmI-6w1ub5_fh_B1.jpg" /><figcaption><a href="https://ari24.com/uploads/2024/12/6771448a122.jpg">Kaynak</a></figcaption></figure><p>Ulysses’in Bakışı (1995), benim için her izleyişte başka bir yere dokunan filmlerden biri. <strong>Theo Angelopoulos</strong>’un sinemasıyla ilk karşılaşmamdan beri şunu hissediyorum: Zaman ilerlemiyor, duruyor; hatta bazen geri akıyor. Film bittiğinde ise ekrandan çok, kendi içime bakar halde bulurum kendimi.</p><p>Filmin sonuna doğru gelen yüzen mermer kütlesi sahnesi, beni her seferinde sessizliğe gömüyor. Suyun üzerinde ağır ağır ilerleyen o mermer, bana sadece geçmişi değil, geçmişin hâlâ omuzlarımızda taşıdığımız yükünü hatırlatıyor. Tarih, idealler, kayıplar… Hepsi tek bir görüntüde yoğunlaşıyor. O an, filmin karakteriyle değil, kendimle baş başa kalıyorum.</p><p>Bu sahnede en çok hissettiğim duygu yalnızlık. Ama sıradan bir yalnızlık değil bu; insanın, tarihin enkazıyla karşı karşıya kaldığında hissettiği türden bir yalnızlık. Angelopoulos’un kamerası sadece bakıyor. Ve o bakış, izleyiciye de bulaşıyor.</p><p><strong>Eleni Karaindrou</strong>’nun müziği ise bu duyguyu daha da derinleştiriyor. Müzik başladığında, zamanın yavaşladığını değil, anlamını yitirdiğini hissediyorum. Sanki geçmişle bugün arasındaki sınırlar siliniyor. Müzik, beni bir sahnenin içine değil; kendi hatıralarımın ortasına çekiyor.</p><p>Angelopoulos’un sinemasında savaşlar, göçler, yıkılmış şehirler var. Ama ben bu filmde en çok şunu görüyorum:</p><h3>İnsanın, tüm bu yıkımın ortasında hatırlamaya tutunma çabası.</h3><p>Unutmamak bir direniş biçimi gibi duruyor. Ulysses’in Bakışı, bana bunu her seferinde yeniden düşündürüyor.</p><p>Bu yüzden filmin finali, benim için sinema tarihinin en hüzünlü anlarından biri. Gösterişli olmadığı için, dramatik numaralar yapmadığı için bu kadar güçlü. Sessizliğiyle, sabrıyla ve mesafesiyle içime işliyor. Film bittikten sonra hemen başka bir şeye geçemiyorum. Bir süre öylece duruyorum.</p><p>Angelopoulos’un neden bir <em>bilge</em> olarak anıldığını bu filmde çok net hissediyorum. O, bana ne düşüneceğimi söylemiyor. Ama düşünmeden de bırakmıyor. Hissetmeye, hatırlamaya ve bazen de kaçtığım şeylerle yüzleşmeye zorluyor.</p><p>Belki de bu yüzden Ulysses’in Bakışı, benim için yalnızca sevdiğim bir film değil; her izleyişimde beni kendime biraz daha yaklaştıran bir yolculuk.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=be3c6a45886d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ulysses-gaze-haf%C4%B1zayla-y%C3%BCzle%C5%9Fti%C4%9Fim-bir-film-be3c6a45886d">Ulysses’ Gaze : Hafızayla Yüzleştiğim Bir Film</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsanın Kırılganlığına Yakından Bakmak: The Whale Üzerine Birkaç Söz…]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/i%CC%87nsan%C4%B1n-k%C4%B1r%C4%B1lganl%C4%B1%C4%9F%C4%B1na-yak%C4%B1ndan-bakmak-the-whale-%C3%BCzerine-birka%C3%A7-s%C3%B6z-91ca0b996f6a?source=rss-12f71b54ba54------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91ca0b996f6a</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Adnan Söylemez]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Apr 2026 05:54:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-21T05:54:23.346Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DjHrkeN9EeHoh8pq6v14ow.jpeg" /><figcaption>Kaynak (X)</figcaption></figure><p>The Whale (Balina), tek mekânda geçen fakat duygusal olarak kat kat açılan filmlerden biri. Darren Aronofsky, insanın içindeki iyilik ve kötülüğün ne kadar iç içe geçtiğini, doğruyla yanlışın aslında ne kadar bulanık bir çizgide durduğunu yalın ama çok etkili bir dille anlatıyor. Film, ilk bakışta ağır bir dram gibi görünse de aslında her sahnesinde insan olmaya dair ince bir gözlem barındırıyor.</p><p>Hikâye boyunca hiçbir karakter tam olarak “iyi” ya da tamamen “kötü” değil. Hepsi kendi yaralarını taşıyor, kendi savunma mekanizmalarına sığınıyor, kendi iç çalkantılarıyla boğuşuyor. Bu belirsizlik hâli, filmi klişelerden uzaklaştırdığı gibi izleyiciyi de sürekli bir empati durumunda tutuyor. Bir an bir karaktere kızıyor, bir sonraki sahnede ona üzülüyor, sonra yine aynı karaktere yeniden bağlanıyorsunuz. İnsanın gerçek hâli de tam olarak böyle değil mi? Çelişkili, karmaşık, tutarsız ama yine de anlaşılabilir.</p><p>Aronofsky’nin bu filmi zor bir yerden konuşuyor: suçluluk, kayıp, beden algısı, aile bağlarının ağırlığı, toplumun görünmeyeni dışlayan bakışı… Tüm bunlar tek bir odanın içine sığdırılmış gibi görünse de aslında o oda, insan ruhunun en dip köşelerine açılan bir kapı gibi. Filmin atmosferi daraltıcı, boğucu ama aynı zamanda içten. Sanki karakterlerin nefes alışverişini duyuyorsunuz; onların acılarıyla birlikte oturup kalkıyorsunuz.</p><p>Brendan Fraser’ın performansı ise filme bambaşka bir derinlik katıyor. Onu izlerken sadece bir oyuncunun rol yaptığını değil, gerçekten o karakterin tüm ağırlığını taşıdığını hissediyorsunuz. Fraser uzun zamandır bu kadar görünür olmamıştı ve bu rol adeta sessizce bir geri dönüş manifestosu niteliğinde. Hem fiziksel hem duygusal olarak çok zor bir performans ve bu yüzden filmin duygusal yükünü omuzlayan kişi de o oluyor. Tek bir bakışında bile yıllarca biriken pişmanlık, sevgi, öfke ve umut hissediliyor.</p><p>Balina, rahatsız eden bir film; bir tür yüzleşme alanı aslında. İnsanın kendi karanlık tarafıyla, kendi ihmal ettikleriyle, kendi kaçışlarıyla ilgili düşündüren bir yapısı var. Ama aynı zamanda çok insani bir şefkati de içinde barındırıyor. Karakterlerin birbirlerine söylediği ya da söyleyemediği her söz, insanın kırılganlığını hatırlatan birer iz gibi kalıyor.</p><p>Bu filmi “tek mekânda geçen bir hikâye” diye geçiştirmek mümkün değil. Belki de tam tersine, o tek mekân sayesinde film, insana dair bütün karmaşayı daha yoğun bir şekilde önümüze bırakıyor. Her şeyi basitleştiriyor, fazlalıkları çıkarıyor ve geriye yalnızca insan kalıyor. Bütün çelişkileri, yanlışları, doğruları, pişmanlıkları ve iyi olma çabasıyla.</p><p>Sonuç olarak Balina, kolay hazmedilen bir film değil ama izledikten sonra insanın içinde yer eden, sessizce kendini hatırlatan türden. Ağır bir film, evet. Karanlık tarafları çok, doğru. Ama tam da bu yüzden önemli. Aronofsky’nin sorduğu sorular basit değil; verdiği cevaplar da değil. Ama bir film bazen cevap vermek için değil, doğru sorularla yüzleşmek için vardır. Balina da tam olarak böyle bir film.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91ca0b996f6a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/i%CC%87nsan%C4%B1n-k%C4%B1r%C4%B1lganl%C4%B1%C4%9F%C4%B1na-yak%C4%B1ndan-bakmak-the-whale-%C3%BCzerine-birka%C3%A7-s%C3%B6z-91ca0b996f6a">İnsanın Kırılganlığına Yakından Bakmak: The Whale Üzerine Birkaç Söz…</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>