<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aga Święch on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aga Święch on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@agaswiech?source=rss-17240586f080------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*zubKABCHo_-5mid4lDtTBg.jpeg</url>
            <title>Stories by Aga Święch on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@agaswiech?source=rss-17240586f080------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:03:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@agaswiech/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Chwile]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/chwile-59f00503823e?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59f00503823e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Dec 2020 20:18:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-07T20:18:16.603Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>· Kobieta opowiada historię, dziś pamięta ją lepiej niż kiedykolwiek. Snuje opowieść, nitka po nitce, a twoje oczy się zamykają i myślisz „co z nią się stało, zawsze była taka milcząca”, nie możesz doczekać się, kiedy stąd wyjdziesz. Jesteś u niej rzadko, czasem z własnej woli , czasem zmotywowana przez swoją mamę. W zasadzie lubisz tu być, tylko coś cię goni, czujesz pęd, żeby przemieścić się dalej, zmienić otoczenie. Tą kobietą jest twoja babcia.</p><p>· Sytuacja na ulicy rozgrywa się w szybkim tempie; zrywa się wiatr, który zgina drzewa prawie do samej ziemi. Ludzie nerwowo szukają parasoli lub jakiegokolwiek schronienia, za chwilę na pewno lunie deszcz. To i tak dziwne, że zauważasz takie niuanse, w zwykły dzień przebiegłabyś bez oglądania się dookoła, uciekając przed ulewą. Dziś sobota — to nie dzień jak co dzień, lecz weekend — może dlatego widzisz te szczegóły?</p><p>· W środę rano masz jak zwykle nudny wykład profesora od biologii. Jednym uchem wyławiasz najważniejsze fakty, o których wspomina wykładowca, a drugim palcem scrollujesz w telefonie społecznościówkę. Jaki ten świat dziwnie pokręcony — myślisz — czy naprawdę muszę tracić tu czas, żeby tylko podpisać listę obecności i choć to jedyny wymóg zaliczenia tego przedmiotu, wywracasz co chwilę oczami, fukając pod nosem. Nie widzisz grymasu na czole profesora, spojrzenia znaczącego coś więcej niż zwykle i chyba nie słyszysz jego zawieszonego głosu. Echo tego głosu wciąż dźwięczy w twojej głowie. Profesor wtedy, w tamtą środę miał gorszy dzień, karetka jechała do niego długo, za długo. Nic nie wskazywało na jego zły stan zdrowia, nawet nie musiało. To był krótki moment. Chwila w bezliku chwil. Sekunda w zbiorze minut.</p><p>· Dziś odwiedziłaś babcię, która ze zdziwieniem witała cię w drzwiach. Na pytanie, czy teraz będziesz częściej do niej zaglądała, odpowiedziałaś przytuleniem. Poprosiłaś o tę dalszy ciąg historii, którą ostatnio ci opowiadała. Chciałaś jej wysłuchać do końca. Ostatnio byłaś mało skupiona, może nawet rozkojarzona. Dziś wiesz już trochę więcej, niż wtedy. Patrzysz na babcine dłonie, które szukają w powietrzu zaczepienia — ona znów opowiada, ale z jakby większym zaangażowaniem, z błyskiem w oku. Ciepło rozchodzi się po twoim ciele, a nie — to chyba tylko łza po policzku. Pierwsze od dawna wzruszenie… Niezbędne, by ten świat trwał.</p><p>Ważne chwile przychodzą do nas na krótko, zaledwie mgnienie, ledwo zauważalne drgnięcie powieki. Niekiedy są to chwile warte zapamiętania, jak ta, kiedy wcale tego nie wiesz, że po raz ostatni kogoś widzisz, słyszysz, ale mówisz „zostanę tylko na godzinę, mam dużo do zrobienia w domu, muszę…to i jeszcze tamto z nim i dla tamtej, wybacz, więcej czasu mam za dwa tygodnie, dobrze?”</p><p>Co ma odpowiedzieć ktoś, kto WIE? Może jest mu tylko smutno, może to tylko złudzenie, że wystarczy czasu i jak to się mówi: wszyscy mamy go tyle samo. Spokojnie, to tylko tymczasowe, potem nadrobimy te chwile, będziemy ze sobą, jak za dawnych lat albo tak, jak planowaliśmy, powiemy te wszystkie słowa, których zabrakło i zrobimy razem te rzeczy; porozmawiamy o nas, pośmiejemy się, poradzimy, jak wybrnąć z problemów, w końcu każdy je ma, to tylko kwestia sposobu i czasu, żeby je rozwiązać, ułożyć jakoś te trudne sprawy. Przyjdziesz do mnie, ja zrobię herbatę, siądziemy wygodnie i na spokojnie będziemy delektować się tą chwilą, jak tabliczką czekolady. Popatrzę ci w oczy, ty popatrzysz w moje, poczujemy zrozumienie, połączenie dusz czy jak to się nazywa, nieważne, bo właśnie ta chwila będzie dla nas najcenniejsza. Bardziej niż wszystko. Najbardziej powtarzalna i zarazem niepowtarzalna. Jedyna.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59f00503823e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wymarzony zawód jutra? Update: zawód na dziś i jutro]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/wymarzony-zaw%C3%B3d-jutra-update-zaw%C3%B3d-na-dzi%C5%9B-i-jutro-7cd43c49b7fb?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7cd43c49b7fb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2020 15:49:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-20T15:49:36.669Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wymarzony zawód jutra? Update: zawód na dziś i jutro</p><p>Mamy sytuację kryzysową; na świecie zapanowała pandemia. Nie, to nie żart, choć pewnie wszyscy chcielibyśmy, żeby tak było. Decyzją władz mamy pozostać w swoich domach, bez pretekstu z nich nie wychodzić i nie spotykać się z innymi. Pewnie większość z nas obserwuje wiadomości, czyta z niedowierzaniem nagłówki newsów i niejednej osobie przychodzi do głowy myśl: nie wierzę, że to dzieje się naprawdę… sfera socjalna została zaburzona, nie możemy się spotykać z innymi, więc nie możemy też celebrować przyjaźni, osacza nas niewidzialny płot, mur nie do przebicia — chyba że <em>on line</em>. To jedyna opcja, by z kimś porozmawiać, wymienić myśli, wspólnie się pomartwić, co z nami będzie, jak dalej żyć, czy możemy przewidzieć, co czeka nas za kilka dni, tygodni?</p><p>To wcale nie jest dobry czas na decyzje — kim będę za kilka lat, jakie wybrać studia, co dalej?</p><p>Ale paradoksalnie ten dzisiejszy czas w jakiś sposób prowokuje do zastanowienia się, o co chodzi w niektórych zawodach, o których jest „głośno” w radiu, telewizji, internecie. Zawodach, o których nie myśli się codziennie, praca tych osób dzieje się gdzieś z tyłu, w tle. Jakie to zawody? Na przykład mikrobiolog, czy naukowiec. Jak zostać mikrobiolożką/ naukowczynią, jaką ścieżkę edukacyjną najlepiej obrać i z czym wiąże się praca w takich branżach?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*qAfPkuv82W3JZdYjXV6h5Q.jpeg" /><figcaption>pixabay</figcaption></figure><p>Na przykład diagnosta laboratoryjny — aby pracować w tym zawodzie, musicie skończyć studia o kierunku analityka medyczna, w trakcie których poszerzycie wiedzę z chemii, analityki, hematologii, mikrobiologii i innych pokrewnych dziedzin. Diagnosta znajdzie pracę w szpitalu, czy przychodni zdrowia. Co robi ktoś, kto pracuje w tym zawodzie? Każdy z nas miał pobieraną krew do badań — to codzienność dla diagnostki/ty — to właśnie on „przejmuje” naszą próbkę i bada jej właściwości chemiczne, fizyczne i biologiczne. Na podstawie tych wyników badań lekarz ustala nasz stan zdrowia.</p><p>Doniesienia medialne ostatnich dni powołują się co chwilę na badania naukowców– czy żeby zostać naukowcem, trzeba pasjonować się nauką? Co to właściwie znaczy?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*8AHI02eAulmHEp4tEvplyQ.png" /><figcaption>pixabay</figcaption></figure><p>Jeśli ktoś z was chciałby zostać naukowcem, musi lubić przeprowadzanie badań, dochodzenie do prawdy, szukać rozwiązań i formułować sądy, a także potrafić obronić swoje stanowisko. Na co dzień trzeba ciągle uczyć się nowych rzeczy, poszerzać swoją wiedzę z danego zakresu. Naukowiec stale mierzy się z nowymi problemami, nieustannie aktualizuje to, co wie i ma ciekawość świata, chce zgłębiać to, co doskonale zna — uczestniczy w sympozjach, kursach, by być na bieżąco z aktualnym stanem wiedzy. Jeśli w trakcie studiów wykażecie się samodzielną pracą i rozwojem naukowym (niezbędne jest wtedy rozpoczęcie studiów doktoranckich), być może otrzymacie propozycję objęcia stanowiska na uczelni, na którym będziecie mieć szansę na realizację swojej naukowej pasji. Naukowcy pracują też często w ośrodkach badawczych, pomocną instytucją jest dla nich Narodowe Centrum Nauki, czy Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej, które oferują ciekawe projekty lub miejsca pracy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*GNE6JFGnmEFLkUoxmn8Omw.jpeg" /><figcaption>pixabay</figcaption></figure><p>Dziennikarze cytują też ostatnio opinie epidemiologów, czyli lekarzy, którzy zajmują się epidemiami i chorobami zakaźnymi.<strong> </strong>Ich zakres pracy to monitorowanie rozprzestrzeniania się zakażeń na danym terenie, taka osoba kontroluje też szczepienia ochronne. Oczywiście epidemiolog to także edukator — często publikuje artykuły naukowe lub książki, czy prowadzi rejestr chorób zakaźnych. Jeśli marzy Wam się zostanie epidemiologiem/żką, powinniście ukończyć jeden z tych kierunków: lekarski, farmację, weterynarię lub biologię. Epidemiolog pracuje np. w placówkach naukowo-badawczych, przychodniach zdrowia czy w popularnym Sanepidzie. Ważną kompetencją tego zawodu jest szybkość podejmowania decyzji. Dokładność, ostrożność i odwaga — to ważne cechy charakteru, niezbędne w miarkowaniu ryzyka zakażenia.</p><p>Często w ostatnich newsach słyszymy o mikrobiologach — jeśli Twoją mocną stroną są nauki przyrodnicze i interesujesz się reakcjami, które zachodzą w środowisku, to powinien być Twój wymarzony zawód! Wybierasz kierunek studiów: mikrobiologia (lub biologia) i po 3 latach masz licencjat właśnie w mikrobiologii. Podczas studiów będziesz miał zajęcia w laboratoriach: naukowych, przemysłowych czy klinicznych, gdzie poznasz nowoczesne techniki badania grzybów, bakterii, wirusów i innych pasożytów. Mikrobiolodzy po ukończeniu studiów pracują właśnie w takich laboratoriach, są często konsultantami przy rozwiązywaniu problemów mikrobiologicznych lub immunologicznych, przeprowadzając eksperymenty laboratoryjne i terenowe, szukając nowych form leczenia zakażeń wirusowych i bakteryjnych.</p><p>Chyba każdy z nas przynajmniej kilka razy w życiu miał styczność z pielęgniarzem/rką — tu również obowiązuje nauka na uczelni wyższej na kierunku: pielęgniarstwo. Możesz zrobić tylko licencjat (czyli 3 lata) lub magisterium (kolejne 2) z czego znaczną częścią są praktyki zawodowe, gdzie zdobędziesz doświadczenie, które akurat w tym zawodzie bardzo się liczy. Po ukończeniu studiów pielęgniarskich będziecie potrafili udzielić pomocy medycznej pacjentom w każdym wieku, ale również zaopiekować się osobą niepełnosprawną, czy umierającą. Prawie w każdym z tych zawodów bardzo ważna jest etyka i odpowiedzialność zawodowa, dokładność i sumienność, a także odpowiedzialność.</p><p>Mamy aktualnie epidemię, a nawet pandemię — cały świat opanował wirus COVID-19, odmieniany przez wszystkie przypadki słynny już KORONAWIRUS.</p><p>Z powodu tej niezwykłej sytuacji, ludzkie zachowania uległy modyfikacji. Odczuwamy panikę, strach przed nieznanym, każdy kraj cierpi na spowolnienie gospodarcze lub zastój. Mamy przykazane, by nie wychodzić z domu; większość z nas pracuje w trybie tzw. <em>home office</em>, a ci, którzy muszą swoją pracę wykonywać w tym samym trybie, często zmagają się z ostracyzmem (jeśli nie noszą maseczek, rękawiczek, tfu!) lub muszą radzić sobie z obawą przed zarażeniem się wirusem. W miastach jeżdżą puste autobusy, tramwaje, na ulicach pustki, tylko gdzieniegdzie przemknie ktoś na spacerze z psem lub samotny biegacz. Obserwujemy, jak zmienia się paradygmat rzeczywistości, ale nie tylko — zmienia się znaczenie niektórych profesji. Można zadać sobie pytanie o możliwą redefinicję zawodu np. dziennikarza. Czy dotychczasowe znaczenie tego skądinąd pasjonującego zawodu nie powinno zostać poddane dyskusji? Czy dotychczasowa forma przekazywania informacji i jej jakość nie powinna ulec zmianie? Analizując stan emocjonalny społeczeństwa w obecnej sytuacji, sądzę, że zarówno zawód nauczyciela (dotychczas realizujący się prawie w całości w budynku szkoły), jak również wspomnianego dziennikarza to profesje, które prawdopodobnie zyskają nowe znaczenie. Okazuje się, że uczniowie mogą uczyć się <em>on line </em>nie tylko od czasu do czasu, ale przez jego większość, a nauczyciele mogą być w tym procesie wsparciem. Wiemy, że system edukacji nie jest do takiego stanu kompletnie przygotowany — najbardziej chyba denerwują się tą sytuacją nauczyciele, bo nie mają narzędzi, które mogłyby im w tym pomóc. Do tej pory zdalny system edukacji nie wchodził w grę i koniec. Zaskoczyła nas jednak sytuacja dość nietypowa i musimy się do niej przystosować — przy okazji: zwinne dostosowywanie się do zmiennych warunków, które nas otaczają — to jedna z kompetencji XXI wieku. To ogromna okazja, by tę kompetencję nabyć właśnie dziś!</p><p>Kolejna rzecz dotyczy informacji — wszyscy dziś wiemy, że czas przekazania informacji z jednego końca świata na drugi to zaledwie minuty. Problem leży w jakości — czy możemy w tę informację uwierzyć? W jakim źródle należy ją sprawdzić, czy ktoś chce nas właśnie oszukać, kto zaś mówi prawdę? Czy w <em>newsach</em> podane jest rzetelne źródło, skąd dana informacja pochodzi?</p><p>To wyzwania dla ludzkości tu i teraz. Najpierw jednak musimy wynaleźć szczepionkę na COVID-19. Czy jest może z nami „na pokładzie” jakiś młody, żądny sławy i poklasku NAUKOWIEC?</p><p>Źródło informacji: edukuj.pl, abc-naukowca.pl, otouczelnie.pl, praca.gazetaprawna.pl, granty-na-badania.com</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7cd43c49b7fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Czas]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/czas-778077d97961?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/778077d97961</guid>
            <category><![CDATA[chwila]]></category>
            <category><![CDATA[czas]]></category>
            <category><![CDATA[zegarmistrz]]></category>
            <category><![CDATA[slowly]]></category>
            <category><![CDATA[slow]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Jan 2020 17:09:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-29T17:09:03.887Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*T4aTuyzdcd8HcNF2GhZ_3g.jpeg" /></figure><p>Czas</p><p>Powolny spacer, bo nagle w środku zimy spadł śnieg, właśnie wtedy, kiedy się go już nikt nie spodziewał, spadł i pokrył mokrą breją chodniki. Mój pies się dziwi, przechodnie zdziwieni, bo nie wierzyli, że pod sam koniec stycznia zobaczą jeszcze śnieżycę. Wszyscy wokół mówią o zmianie klimatu i jednocześnie prawie nikt w tę zmianę nie wierzy. Idziemy więc powoli, zauważam zegarmistrza i wchodzę, bo przypomniałam sobie, że potrzebuję kupić budzik. Rozglądam się i przeczuwam, że jest szansa na zakup. Właściciel i chyba jednocześnie sprzedawca podchodzi a ja mówię mu, czego potrzebuję. Przyzwyczajona do szybkiego załatwienia sprawunków, sytuacja mnie zaskakuje — miły pan opowiada o każdym z budzików, jakie ma funkcje, że te są sterowane sygnałem radiowym a inne z kolei po prostu nakręcane. Odkrywam, że zwracam uwagę tylko na wygląd zegarka i zaczynam się niecierpliwić. Nie chcę słuchać wykładu. Jednak coś mnie w tym miejscu urzeka, wyciszam się i słucham, oglądam ladę sprzed co najmniej 20 lat chyba tę samą, widzę rozłożone narzędzia do naprawiania zegarów…pokryte patyną, stare, ale zapewne porządne.</p><p>Dokonuję wyboru, chcę zapłacić i wyjść, jednak sprzedawca ustawia w moim budziku godzinę, sprawdza, czy sprzęt poprawnie działa, p o w o l i szuka opakowania, wyciąga jakieś kwitki, wypełnia je z mozołem, komunikuje mi, że zaraz poszuka dla mnie siatki. Czuję się zaopiekowana, to dobre określenie. Dziękując, odkrywam, że CZAS tutaj biegnie inaczej. Wolniej. Zerkam ukradkiem na kwit z gwarancją, który został przed chwilą wypełniony ręką zegarmistrza — to miejsce ma nazwę. Ta nazwa to właśnie CZAS. Uśmiecham się i życzę temu panu miłego dnia. Słyszę uprzejme “do widzenia”. Znikam za drzwiami, wychodząc na ulicę. Ściemniło się, na chodniku nadal leży topiący się śnieg, ale ja czuję się jakoś inaczej. Niech nigdy nie znikną takie miejsca. Miejsca, gdzie każda chwila trwa trochę dłużej, jakby specjalnie dla nas.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=778077d97961" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wychowanie - zgodnie z instrukcją]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/wychowanie-zgodnie-z-instrukcj%C4%85-1da26f3f1528?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1da26f3f1528</guid>
            <category><![CDATA[szkoła]]></category>
            <category><![CDATA[młodzież]]></category>
            <category><![CDATA[depresja]]></category>
            <category><![CDATA[wychowanie]]></category>
            <category><![CDATA[rodzice]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Dec 2019 17:38:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-20T18:25:47.102Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Pamiętam słowa piosenki: „tacy byliśmy jeszcze wczoraj…” wspominając, często opowiadamy o tych pozytywnych chwilach; to na nich się skupiamy opowiadając młodszemu pokoleniu, jak to było kiedyś. Jasne, że były również sytuacje, które pogrążały nas na dłużej w domu na krótszym lub dłuższym „szlabanie”, ale je także wspominamy całkiem beztrosko, z szelmowskim uśmiechem i puszczonym do słuchacza oczkiem. Ogólnie było ok, żadnych skandali, jakby ktoś drążył, no na pewno co złe, to nie my. W przebłysku pamięci coś tam nam świta; koniec imprezy zwieńczony sygnałem karetki, czy wizytą panów z policji, ale to nie to, co teraz — dziś media nagminnie donoszą o depresji młodzieży, samobójstwach…kto to słyszał kiedyś?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Seq3d-HZAUY6EzUCQsJGIg.jpeg" /></figure><p>Dziś zrobiło się głośno w związku z „patointeligencją”- określamy z entuzjazmem, kto nią jest, a kogo raczej tak nie nazwiemy. Wszystko za sprawą <a href="https://www.youtube.com/watch?v=wTAibxp37vE">Maty</a> — byłego ucznia jednego z warszawskich liceów, do którego zapisują swoje dzieci politycy, osoby z wyższych sfer „warszawki”, ale i przeciętni lokalsi. Mamy już dwa obozy — jedni, którzy twierdzą, że nikt nikogo nie przyłapał w LO im. Batorego pod wpływem alkoholu lub substancji bardziej lub mniej szkodliwych i drudzy, którzy mówią o tej sytuacji niejednoznacznie — część młodzieży pije, wciąga i hulaj dusza, inna część spokojnie uczęszcza na lekcje i nie obchodzi jej imprezowanie. Można się domyślić, że prawda leży gdzieś pośrodku.</p><p>Okazuje się, że istnieje tabu, o którym młodzi nie mówią, na razie grupa młodych gniewnych wyśpiewała, co im w duszy gra. Sytuacja jest trudna, bo niby nic — nauka, szkoła, uczniowie zakopani w książkach i rodzice, którzy oburzają się na dzieci, które z kolei buntują się przeciw wyścigowi „po nic”. To, że wyścig istnieje, wiedzą wszyscy, ale już co czeka młodzież po drodze — o tym się wspomina rzadko.</p><p>Co jest na mecie tego biegu? Matura i kolejny maraton (w drodze na wymarzone studia) po tak zwany „sukces” — dla każdego ten termin znaczy przecież coś innego. Młodzi uczestniczą w tej grze, bo tego wymaga od nich świat, czyli przeważnie dorośli, którzy również brali w nim udział. Rodzice, kibicujący młodym w celu zdobycia trofeum, którym jest dobrze płatna praca. Ale czy to wszystko? Czy w tym wszystkim chodzi o wysoko płatne stanowisko, będące szczytem marzeń? Jakie są konsekwencje uczestnictwa w grze? Co dzieje się na starcie i w trakcie?</p><p>Otóż, moim zdaniem, wcale nie chodzi tu o dobiegnięcie do mety i złapanie króliczka. Chodzi o okoliczności, w których stajemy w szranki z podobnymi do nas, nieopierzonymi, ciekawymi świata i przygód, z małym bagażem doświadczeń, ale jakże chłonnymi umysłami — młodych dorosłych! Zapominamy, że sami nimi kiedyś byliśmy; chcieliśmy łapać piękne chwile, cieszyć się nimi, czasem zapominając o rzeczywistości, a wręcz uciekając od niej w książki, które wcale nie były lekturami, w obcy, nieznany świat, eksplorując go po swojemu, nadając mu swój własny kształt i znaczenie…zapominając o zegarkach, lekcjach, obowiązkach. Naprawdę nie pamiętamy? Nie pamiętacie? Zachwytu nad wschodem słońca, kałużą, w której widzieliście tęczę, widoku twarzy bliskiej osoby po pierwszym pocałunku, czy zdziwienia w oczach przechodnia o 7 rano, kiedy skakaliście ze szczęścia, bo on/ ona również wyznała wam miłość? Hej, co się z nami /wami stało, że pogrzebaliście te wspomnienia? Myślicie — banał, po co do tego wracać, teraz jest inaczej, trzeba się mocno postarać, żeby złapać szczęście za rogi — boimy się, że nasze dzieci ugrzęzną w tym banale i nie zawalczą o najważniejsze trofeum. Kieruje nami lęk o to, że to właśnie my musimy im wskazać jedyną słuszną drogę — my wiemy, że to właśnie ta droga. Nie ma żadnej innej — trzeba dużo pracować, starać się, być w dobrej szkole, mieć dobre (najlepsze) noty a później — wiadomo — można na tej podstawie starać się o pracę w firmie „top of the top” — nic nas nie powstrzyma przed tym, żeby tę ścieżkę sprzedawać dzieciom. One są dziś jak te dzieci we mgle — bez nas zginą, zamiast wyrabiać 70 godzin tygodniowo i mieć z tego jakieś pieniądze, mogą zostać w tyle, może nawet latami wysyłać cefałki i czekać na cud. Muszą znać języki, posiadać najlepsze wykształcenie, umiejętności zdobyte pomiędzy szkołą w tzw. czasie wolnym, czyli tańczyć, jak baletnica, porządnie grać w tenisa, jeździć konno, pływać jak Jędrzejczak i biegać jak Lewandowski, mieć zorganizowany dzień, żeby nie było czasu na nudę (nuda — z założenia jest niepotrzebna, kto z nas się nudzi?) Dobrze rozplanowany grafik potrafi czynić cuda: pobudka, śniadanie, szkoła (czytaj:praca), relaks po szkole — nauka japońskiego/rosyjskiego — angielski w pakiecie już jest, ale może jeszcze dodatkowo z nativspeakerem, bo warto (a nóż trafi się dyskusja u znajomych, gdzie będzie jakiś następca Jobs’a i fajna praca od ręki). Poza tym młodzież musi się wciąż starać nadrabiać zaległości — nasz kraj tyle lat za innymi, musimy pokazać się zachodowi z dobrej strony a dobre strony już my, Polacy mamy, oj tak. Nikt nam nie wmówi, że złodzieje, alkoholicy, czy źle ubrani — luksusowe butiki mijamy w drodze do pracy, nęcące okazje w salonach samochodowych i biurach podróży. I chociaż od dawna wakacje organizujemy sobie sami i odległe cele podróży nam nie straszne — nasze dzieci musi być na to stać. Przyzwyczajone od małego do sushi, są nauczone co dobre, a co nijakie — apelacje wina, bukiety smakowe i gust odzieżowy — mają to w małym paluszku. Teraz na to wszystko trzeba mieć wystarczające finanse, ale gdy zapewniliśmy im porządne wykształcenie, wszystko powinno pójść, jak z płatka. Jasne, prawda?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tADyV_U2V1Tcnf1hzph1JA.jpeg" /></figure><p>Tylko ten szum wokół piosenki 19-latka, tego klipu z dziwnym słownictwem…to należy wyjaśnić. Skąd to się bierze, takie zdania, poglądy, ten grymas na twarzach młodych? Krzyczą, że coś przegrali, ktoś się powiesił, jest coś o korepetycjach i lekach, no ale mięsa nie jedzą, to chyba dobrze? Czy my, rodzice coś zaniedbaliśmy? W notesach/ notebookach mamy odhaczone wszystko…nasz projekt „dziecko” niedługo dobiegnie końca, tylko oby nie przed czasem. Nie, nie, na sytuacje poza normą mamy poleconego psychoterapeutę. Przecież dawno temu zapoznaliśmy się treścią komunikatu: „<em>Przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy….. niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.” </em>Wszystko robiliśmy zgodnie z instrukcją, czyż nie?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1da26f3f1528" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Młodych gniewnych już nie ma…?]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/m%C5%82odych-gniewnych-ju%C5%BC-nie-ma-8090462ffa2b?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8090462ffa2b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Aug 2019 13:52:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-20T13:52:54.806Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zainspirowana felietonem Krzysztofa Vargi „Gdzie się podziała nasza niezgoda na rzeczywistość, czyli jak muzyczna i myślowa pulpa zalała Polskę”, postanowiłam dołożyć swoje trzy grosze. Autor felietonu wspomina stare czasy, kiedy to słuchało się zespołów rockowych, których teksty mówiły o sprzeciwie wobec koszmarnej rzeczywistości, niezgodzie na to, co dookoła nas się dzieje. Varga pisze o istniejącym za jego czasów buncie młodych i rzewnie zawodząc stwierdza, że tego buntu dziś nie widzi. Dzisiejsze zespoły, a raczej teksty ich utworów dotyczą, jak stwierdza autor, tzw. pulpy, bowiem „smak pulpy jest w cenie”.</p><p>Łatwo jest zauważać negatywy, ta jak równie szybko podjąć decyzję o ocenie czyjegoś postępowania, to nam przychodzi lekką ręką. Ale czy naprawdę chcemy widzieć świat w czarnych kolorach? Bez wysiłku znajdziemy na pierwszych stronach gazet wykrzykniki a przed nimi informacje o katastrofach, czy kolejnych aferach politycznych. Nasze myśli zostaną zdominowane przez negatywny przekaz i co najmniej do końca dnia będziemy mieszać w tej „zupie”, komentując ze znajomymi niekorzystne newsy. Mało kto sprawdzi te informacje — mało kto wie, jak można w ogóle je zweryfikować. Niewielu z nas posiada rzetelną wiedzę o świecie, o fundamentalnych postępach, jakie w nim zaszły w ostatnich dziesięcioleciach, bo te informacje zachodzą fragmentarycznie, zbyt wolno lub czasem nie są „nośne” — po prostu się nie sprzedają…</p><p>Istnieje taka organizacja jak ONZ — Organizacja Narodów Zjednoczonych, której celem jest m.in. promowanie praw człowieka i działanie na rzecz bezpieczeństwa (organizacja zrzesza 193 państwa). Właśnie na podstawie danych ONZ wiemy, jak zmienia się świat i czy następuje jego rozwój. Bank Światowy dysponuje również danymi, które mogłyby niejednego z nas zaskoczyć (pozytywnie!) na temat poziomu ubóstwa na świecie, dostępu do edukacji, średniej aktualnej długości życia, czy wskaźników szczepień.</p><p>Tak to już jest, że na co dzień myślimy stereotypowo, nie przywiązując wagi do źródła informacji. Dziś artykuł w internecie może napisać prawie każdy, książki piszą celebryci a “news dnia” żyje zaledwie chwilę. Tymczasem <strong>większość ludzi na ziemi posiada dostęp do wody pitnej </strong>i dysponuje <strong>wystarczającą ilością pożywienia</strong> — ten przykład zapewne wielu zdziwi. Spróbujmy przestawić swoje myślenie oparte na prezentowanych nam przez media komunikatach, w których dominuje podział na „dobre” i „złe”- na <em>myślenie oparte na faktach</em>.</p><p>Zajmę się w tym znaczeniu tylko jednym tematem, a mianowicie — jacy są dzisiejsi młodzi? Czy rzeczywiście nie widać w nich aktywizmu i chęci zmiany zastanego świata (patrz: rzeczonego buntu)? W 2018 r. powstał raport firmy IQS na temat Świata Młodych, w którym została opisana grupa wiekowa 16 -29; jej aspiracje, pragnienia, lęki, zachowania i postawy. Twórcy raportu podzielili grupę na 5 „plemion”, z których najliczniejszą grupę stanowią Ziomki. Pozostałą część tworzą nazwani na potrzeby raportu: Domisie, Lajfhakerzy, Regreci i Hipsterzy. Każda z grup inaczej spędza czas wolny, w inny sposób postrzega otoczenie i posiada różny zestaw wartości, którymi kieruje się w życiu. Jedno ich łączy — są w większości pozytywnie nastawieni do świata, wierzą, że znajdą dobrą pracę i poradzą sobie w życiu. Cenną wartością dla nich jest inwestycja w swój rozwój; ważna jest tu kultura. Jakby mało było tych pozytywnych aspektów, dzisiejsi młodzi cenią sobie bycie częścią wspólnoty (tam, gdzie jej brakuje - tworzą ją sami!), zdaje się, że sprawdzili na własnej skórze, że bycie częścią społeczności daje im siłę, wsparcie w momentach dla nich trudnych i nadzieję na przyszłość. Oni wierzą w więzi, chcą istnieć w grupie, która wyznaje podobne wartości, być może już wiedzą, że bycie jej częścią to właśnie ta dodatkowa wartość.</p><p>Czy młodzi nie chcą uczestniczyć w życiu publicznym? Czy w ogóle analizują ten temat? Badanie Eurostatu z 2017 r. pokazało, że 71% Polaków w wieku poniżej 30 lat wzięło udział przynajmniej raz wyborach w ciągu ostatnich 3 lat, a nawet więcej: 22% Polaków w wieku 15–30 lat rozważa kandydowanie w wyborach. Na tle innych europejskich państw plasujemy się więc nieźle. Skąd takie pesymistyczne myślenie pana Vargi co do braku zaangażowania młodych w tzw. “ważne” kwestie, czyżby na podstawie jednego wydarzenia, w którym brał udział (OFF festiwal w Katowicach’2019) mógł wysnuć takie wnioski? A może za dużo nasłuchał się The Dumplings — młodych śpiewających dużo o uczuciach, opisujących swój „Raj”, „za którym chce się tęsknić”, gdzie wokalistka czuje, że „mniej znów jest TU”? Piotr Zioła — uznany (m.in. przez magazyn K-Mag) wokalista, w swoich tekstach „łapie chwile ulotne”, ale wie, że jest „lśnieniem, okamgnieniem” i że będzie wspomnieniem…no, ja bym powiedziała, że zauważanie tego, co umyka nam każdego dnia, ważne jest jednak niebywale dla każdego z nas. Bycie, czując, że się żyje to przynajmniej dla mnie — nie lada wyczyn.</p><p>Bez dwóch zdań, młodzi, którzy są wokół nas, odznaczają się esencjonalnością, jakiej nam brakowało. Doceniają świat zgodny z ich wartościami i może nie rzucają się na barykady tak jak kiedyś my, lecz nie można im odmówić walki o poprawne standardy i o swój komfort. Tak, „swój” — brzmi egoistycznie, ale jednocześnie to właśnie oni działają w organizacjach pozarządowych i ruchach miejskich. Ktoś słusznie zauważa, że owszem, ale raczej w mediach społecznościowych…jasne, ale młodzi wiedzą, że tak naprawdę liczy się kontakt osobisty i bardzo im tego kontaktu brakuje; dążą do niego, szukając pokrewnych dusz wokół, jednocześnie czując przed nimi strach i …czasem śpiewają właśnie o tym.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8090462ffa2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Co z tą szkołą?]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/co-z-t%C4%85-szko%C5%82%C4%85-8fbb788caeb7?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8fbb788caeb7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Jun 2019 13:08:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-06-05T13:08:07.932Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Czy pozytywnie wspominamy swoją szkołę? Czas w niej spędzony i nauczycieli, którzy byli dla nas autorytetami, prowadzili nas przez meandry edukacji? Nie każdy z nas miał szansę na spotkanie wybitnego nauczyciela i nie każdy z łezką w oku wspomina szkolne lata. Zdarzają się sytuacje, że niektórzy nie chcą pamiętać tych wielu lat, chcieliby na zawsze wymazać z głowy swój jakikolwiek naukowy ślad i nigdy do niego nie wracać.</p><p>Czy jest możliwe, żeby każdy, kto chodzi/ł do szkoły mógł ją dobrze wspominać? Dlaczego jedni uczą się niechętnie a inni z zapałem pakują plecaki na następny dzień?</p><p>Po pierwsze — jeśli czujemy potrzebę przyswojenia wiedzy, wtedy nic nam nie przeszkodzi w dotarciu do niej — żaden huragan nam nie będzie straszny, usuniemy wszelkie przeciwności i dopniemy celu, jeśli tylko będziemy wierzyć, że na końcu czeka upragniona nagroda — w tym przypadku wiedza — niezbędna do osiągnięcia naszej misji. I odwrotnie — przypuszczając, że dany materiał do niczego nam się nie przyda, a powinniśmy go umieć bo tak ktoś za nas zdecydował, twierdząc, że np. nie zdamy testu niezbędnego na danym etapie szkoły, jeśli nie zakujemy odpowiedniej ilości nudnej treści — to owszem, w końcu nauczymy się, choć przyjdzie nam to z trudem i…szybko zapomnimy, czego i w po co się uczyliśmy. Kto z nas tego nie zna? Kto choć raz nie marudził, że musi nauczyć się na jutro czegoś, czego kompletnie nie rozumie, a czasu i chęci brak? W tym wszystkim wydaje się być najważniejsze, że w takich chwilach wiedzieliśmy, że tracimy czas, który można wykorzystać na twórcze i rozwijające nas zajęcia.</p><p>W tym miejscu można postawić pytanie: czy posiadanie dobrych ocen zapewni nam lepszy start? Jest takie powiedzenie, że uczniowie „piątkowi” pracują u tych „czwórkowych”, czy „trójkowych”, z którego wynikałoby, że ci najlepsi w szkole, zawsze wykonujący polecenia nauczycieli, nie kwestionujący prawie niczego — są idealnymi pracownikami korporacji. To właśnie oni są „produktami” ze szkolnych fabryk, jeśli przyjąć za słuszne, że szkoły do dziś funkcjonują według pruskiego systemu sprzed stu lat, który miał na celu „wypuszczanie” ślepo posłusznych pracobiorców. Czy w dzisiejszym, tak dynamicznie zmieniającym się świecie tacy pracownicy mają szansę na sukces, mogą się równie łatwo odnaleźć, jak 20–30 lat temu? Wiele wskazuje na to, że jednak nie. Jeśli masz na świadectwie piątki, to może oznaczać, że brakowało ci czasu na rozwijanie po szkole swoich pasji, zainteresowań, nie było czasu na tworzenie relacji i popełnianie błędów. W szkole jest stale powtarzany przekaz o tym, że błędy są niepotrzebne, a przecież to właśnie na nich uczymy się najwięcej, jeśli tylko analizujemy, co zrobiliśmy nie tak. Jeśli uczeń zalicza test na minimalną liczbę punktów, to otrzymuje informację, że powinien się bardziej „przykładać” do procesu nauki, powstaje wymaganie, żeby poprawił wynik testu tak, by otrzymał wyższą notę. Wówczas w głowie młodych buduje się filozofia, że dobrze być tym najlepszym, bo to oznacza, że zostanę przyjęty/a do lepszej szkoły, dostanę się na najlepszą uczelnię. Tymczasem im dłużej młodzi ludzie tkwią w systemie edukacji, tym trudniej jest im zdecydować — jaką szkołę/ klasę/ uczelnię ma wybrać i dlaczego? Jaki tak naprawdę jestem? Co potrafię najlepiej (oprócz zdawania egzaminów), co mnie pasjonuje i w końcu — co mam robić w życiu, jaką pracę wykonywać i przede wszystkim — dlaczego akurat ten zawód? Trudno sobie odpowiedzieć na takie pytanie, jeśli przez 12 lat edukacji codziennością stało się zmuszanie do tego, czego się nie lubi (klasówki, testy), stałe przebywanie w grupie ludzi w tym samym wieku (jedna klasa), brak szansy na obserwację innych, czasem słabszych z racji wieku i umiejętności, czy możliwość naśladowania tych starszych wiekowo. To oderwanie od rzeczywistości skłania młodych do pozostawania na tym samym poziomie, co rówieśnicy i powielania powtarzalnych zachowań. Jako dorośli już nigdy więcej ta sytuacja się nie powtarza, gdyż w pracy i poza nią otaczają nas różni ludzie i staramy się sprostać rozmaitym wymaganiom, rozwiązywać wspólnie problemy i owszem, czasem musimy robić rzeczy niewygodne i wymagające od nas wysiłku, ale wiemy dlaczego, znamy i akceptujemy cel naszych starań. W prawdziwym życiu możemy znaleźć ludzi wyznających podobne wartości, ludzi z misją taką, jak nasza. W prawdziwym życiu uczymy się cały czas — w pracy, w drodze do pracy, na podwieczorku u babci i na lotnisku. Poznajemy świat i jego zależności ucząc się od innych ale też ucząc innych. Każdy może stworzyć przestrzeń grupie, którą uczymy tak, by ta grupa uczyła też nas. To czas, żeby zejść ze „sceny”, to początek końca ery głoszenia jedynie słusznych prawd. Chyba już każdy z nas zauważył, jak wiele wartościowych treści można znaleźć on line, można wręcz zaryzykować tezę, że dziś każdy może stać się ekspertem w jakiejś dziedzinie i nie potrzebuje do tego kilku lat spędzonych w gmachu szkoły/ uczelni, zajmującej najwyższe miejsce w rankingu. To oczywiście ryzykowne twierdzenie, bo do pełni profesjonalizmu potrzebujemy kompetencji, które zdobywamy mając kontakt z autorytetami, mistrzami, których szanujemy i podziwiamy. Nikt nie jest wszechwiedzący, ale prędzej czy później do pełni mistrzostwa będziemy potrzebować kontaktu z kimś, kto może być naszym życiowym przewodnikiem, z którym w swoim czasie odbędziemy cały szereg potyczek słownych, które być może zaświadczą o naszej refleksyjności i zdolności do zadawania pytań.</p><p>Często nie mając świadomości, że uczymy się w każdej minucie, rozdzielamy czas na naukę i na odpoczynek — niepotrzebnie! Nasz mózg pracuje bez przerwy, wchłanianie informacji następuje wtedy, gdy leżymy, medytując i gdy uczestniczymy w trudnej rozmowie, czy czytamy skomplikowany akt prawny. Dodatkowo, dzisiaj będąc w takiej sytuacji trzeba sobie zdać sprawę, co musimy wiedzieć, ale również powinniśmy wiedzieć gdzie tych informacji szukać — to dwie różne sprawy. W świecie tak skomplikowanym, jaki nas otacza, jest to niezbędna kompetencja — na naszych oczach zmienia się paradygmat wiedzy. Dziś mądry i sprawny jest ten, kto efektywnie porusza się w gąszczu informacji, kto znajduje wiarygodne źródła informacji. W dobie tzw. „fake news-ów” bardzo ważną umiejętnością stało się odróżnianie prawdy od fałszu.</p><p>Żyjemy w dobie deficytu rozwoju „miękkich” kompetencji, młodym ludziom brakuje zestawu przedsiębiorczych umiejętności, do końca szkoły średniej ten temat w zasadzie nie istnieje. Kompetencje „miękkie” są często marginalizowane a większość opracowań płynących z potrzeb współczesnego rynku pracy wymienia je jako kluczowe.</p><p>Nauczyciele i rodzice traktują nastolatków jako jeszcze nie bardzo dorosłych — do 17–18 roku życia prawie nikt z nimi nie rozmawia o ich przyszłej pracy, o tym, jak można jej szukać, tymczasem dorosłość to nie tylko określony numer pesel. Istnieją przecież wokół nas nawet 14- latki, które realizują swoje projekty społeczne czy biznesowe — oni oczekują od dorosłych akceptacji i wsparcia. Andreas Schleicher, niemiecki naukowiec, zauważa, że „jesteśmy bardzo dobrzy w mierzeniu ludzkich talentów, ale znacznie gorsi w ich rozwijaniu”*</p><p>Od czasów maszyny parowej świat nieco się zmienił, dlatego powinniśmy kształcić społeczności ludzi, którzy czerpią radość z życia, a nie cierpią 5 dni w tygodniu po to, żeby odpoczywać przez dwa. Jeśli nie odczuwamy radości z pracy, to oznacza, że powinniśmy ją zmienić lub zdobyć umiejętności, dzięki którym nauczymy się współpracować, czy rozwiązywać konflikty.</p><p>Transformacja świata jest ściśle związana z redefinicją słowa „przedsiębiorczość”. Etymologia tego słowa (przedsiębrać) zachęca nas do zdecydowanie szerszego rozumienia znaczenia wyrazu. „Przedsiębiorczy” to przecież ktoś, kto jest zdolny do podejmowania kolejnych działań w pomyślny sposób, czy ktoś obrotny, pomysłowy, czy zaradny…**</p><p>Można być przedsiębiorczym lekarzem, urzędnikiem, artystą lub rolnikiem — oznacza to więc, że uczenie przedsiębiorczości powinno zawierać w sobie pierwiastek związany z podejmowaniem aktywności, poszukiwaniem rozwiązań, umiejętnościami komunikacyjnymi, nawiązywaniem relacji z innymi ludźmi, czy organizacjami, a także współpracy i umiejętności prowadzenia projektów. Prowadzenie własnej firmy to tylko jedno ze znaczeń tego słowa. Znacznie szersze rozumienie znaczenia oznacza sposób myślenia, a wręcz postawę życiową.</p><p>Szkoły powinny oferować nauczycielom i rodzicom warsztaty, które mogłyby być prowadzone przez zewnętrzne podmioty, specjalizujące się w nowoczesnej dydaktyce, zgodnie z aktualnymi trendami, badaniami o rozwoju mózgu. Powinna zostać wprowadzona tzw. szybka ścieżka rozwoju dla kadry dydaktycznej, która brałaby pod uwagę współpracę z organizacjami, które na co dzień mają kontakt z pracodawcami i wiedzę na temat niezbędnych umiejętności, jakich szukają u młodych osób pracodawcy. Dodatkowo poprzez zmianę stylu nauczania, można przecież wprowadzić do szkół uczenie się poprzez doświadczanie i tym samym zmniejszyć ilość wykładanej na lekcjach teorii.</p><p>Koniecznym elementem globalnej edukacji powinna być nauka świadomej konsumpcji, podstaw ekologii, troski o środowisko, czy tzw. zrównoważony rozwój. Zadaniem szkoły jest nauka życia w świecie pełnym różnic i tworzenie relacji z drugim człowiekiem. Uczniowie nie potrzebują coraz nowocześniejszych interaktywnych tablic, kosztujących mnóstwo pieniędzy, ale dobrego przygotowania do zawodów, których…jeszcze nie ma — to pieśń przyszłości, której słów nikt z nas nie zna.</p><p>Podsumowując, młodzi ludzie tkwiący w edukacji przez 12 lat z rzędu oczekują od nauczycieli wiedzy, będącej narzędziem, które pomoże im się odnaleźć w nieprzewidywalnym świecie, a nauczyciele jako wykwalifikowani profesjonaliści powinni im służyć niezbędnym wsparciem.</p><p>*źródło: GW, 12.04.2017, Justyna Suchecka, „Kto ty jesteś? Obywatel cyfrowego świata”</p><p>** wg. <a href="https://pl.wiktionary.org/wiki/przedsi%C4%99biorczy">https://pl.wiktionary.org/wiki/przedsi%C4%99biorczy</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8fbb788caeb7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ZMIANA]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/zmiana-6998ee2f8dac?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6998ee2f8dac</guid>
            <category><![CDATA[inny-świat]]></category>
            <category><![CDATA[nowoczesność]]></category>
            <category><![CDATA[decyzje]]></category>
            <category><![CDATA[zmiana]]></category>
            <category><![CDATA[rozwój-osobisty]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Jan 2019 16:21:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-30T08:27:17.084Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ZMIANA</p><h4>Obserwując mijający czas, widzimy zmiany, jakie zachodzą w otaczającym nas świecie; jedni podchodzą do nich sceptycznie sądząc, że prawdziwe (bardziej namacalne/ dotkliwe) dopiero nadejdą, inni wierzą, że to, jak zmienia się nasze otoczenie a wraz z nim niektórzy z nas, to symbol XXI wieku — wieku ciągłej zmiany.</h4><p>Oczywiście zauważając tę ciągłą metamorfozę, należałoby jej, moim zdaniem, towarzyszyć. Rozumiem przez to podążanie za zmianą, czyli wprowadzanie aktualizacji w nas, ludziach. Wymaga to autorefleksji, dużej świadomości i chęci towarzyszenia ciągłym metamorfozom, co może być na dłuższą metę dość męczące, ale tutaj chyba wygrywa efekt końcowy. Jeśli zdecydujemy się na asystę tej transformacji, będziemy bardziej rozumieć świat i ludzi, którzy tak jak my — podjęli decyzję o głębokim wniknięciu w XXI wiek i podążają za tą ewolucją. Chcą bardziej zrozumieć procesy w nim zachodzące i przesłanki ludzi; powody ich pozornie racjonalnego zachowania.</p><p>Kiedy sięgniemy pamięcią wstecz, powody podejmowania niektórych decyzji mogą się nam wydać mało rozsądne, czasem wręcz graniczące z głupotą. Wartości, którymi kierowaliśmy się nijak się mają do współczesnych realiów, za to mamy o wiele większą trudność w dokonywaniu wyborów (począwszy od prostych sytuacji w sklepie aż po życiowe wybory, które znacząco wpływają na bieg naszej egzystencji).</p><p>Zadajemy sobie pytanie: co działa w dzisiejszym świecie, a co już nie? Trudno nam uwierzyć, że postanowienie sprzed dwóch lat może dziś wymagać ponownej analizy i świeżego spojrzenia. Jesteśmy świadkami codziennych małych „rewolucji”, które zmieniają nas, a w związku z tym my oddziałujemy na ludzi z naszego otoczenia i oni również otrzymują szansę na przeobrażenie.</p><h4>Zauważalna obserwacja tych z nas, którzy towarzyszą nam w ciągłej zmianie to teza, że wcześniej każde pokolenie wiedziało, jak będzie wyglądał świat, w który umrzemy. Teraz jest to jedna wielka niewiadoma. Stałe i wciąż narastające tempo transformacji to nasz kontekst. W ciągu najbliższych lat wiele znanych nam firm zniknie. Czy pojawią się nowe? Zapewne tak, tylko jak bardzo powinniśmy być kreatywni, by wymyślać wciąż „nowe”? Posiadanie wielu pomysłów to jedno, czym innym jest pozwolenie na popełnianie błędów i wyciąganie z tego wniosków.</h4><p>Mówi się, że niezmiernie ważne będzie /jest tworzenie sieci ludzi o kreatywnych umysłach, którzy będą napędzać pomysły i je rozprzestrzeniać. Oni będą potrzebować narzędzi do sprawnego działania. Nowoczesnych platform, sprawnej komunikacji między sobą, dobrej organizacji, współdziałania i…nowoczesnych wnętrz, w których będzie się przyjemnie tworzyło nowe idee.</p><p>W wielu miejscach widać już efekty tej zmiany, nowego spojrzenia na świat, innego podejścia do utartego schematu. Już czas na przestawienie zwrotnicy, na odmienne wnioski, decyzje. Nie wolno nam tego opóźniać.</p><p>Ważne jest jedno — należy chyba polubić tę zmianę, bez tego będzie nam trudniej.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*SMb5LHlNaLde8t00cyjaaQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6998ee2f8dac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nikt wam tego tego nie powie]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/nikt-wam-tego-tego-nie-powie-ce3baec52a28?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce3baec52a28</guid>
            <category><![CDATA[szkoła]]></category>
            <category><![CDATA[zmiany]]></category>
            <category><![CDATA[edukacja]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Oct 2018 14:34:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-16T08:27:56.587Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Nikt wam tego nie powie</h3><p>Nikt wam tego powie, no może nie od razu, ale - tak, nikt nie lubi szkoły. I może powiecie, że znowu oklepany temat, przecież wszyscy to wiedzą i mówi się o tym tak dużo, że po co znowu teraz?</p><p>No właśnie — mówi się dużo. A czy ktoś coś robi, żeby zmiany się DZIAŁY? Czy wszyscy wychodząc ze spotkania zakasują rękawy i biorą się do wprowadzenia zmian? No ja tu nikogo nie widzę…Lubimy sobie pogadać, ponarzekać, a nawet wpaść w rozpacz, tylko dlaczego tak często nic z tego nie wynika?Można to zjawisko zapewne jakoś wytłumaczyć — taka skaza ludzka, “ludzie już tacy są” itd. Można jednak zastanowić się, zebrać zespół, spotkać się kilka razy i zrobić plan. A potem zacząć go realizować. Tak po prostu, podzielić się zadaniami, odpowiedzialnością i już.</p><p><strong>Niepewność</strong>.</p><p>Ona pojawia się najszybciej, jest cierpka w smaku, czasem nawet bolesna. Pokazuje nam naszą niekompetencję — no i co? Zapał zgasł? Wiadomo było, że tego nie zrobisz, nie podołasz — w końcu masz tylko…naście lat. Ten świat należy do dorosłych (cokolwiek to oznacza) nie pchaj się tam, gdzie cię nie chcą. Twoje miejsce jest w ławce, szkolnej — żeby nie było wątpliwości. Tak, rzeczywiście zabolało.</p><p><strong>Brak</strong> <strong>sensu</strong>.</p><p>Gdzie w tym jest sens, coś, co jest namacalne? Coś, za co warto ponieść stratę i o co warto powalczyć? Jeśli całe twoje życie to test do wkucia na pamięć a potem kolejny i znów od nowa. Jak zmienić ten świat, jeśli nie widzę sensu w moich staraniach? Czuję, że cokolwiek zrobię, to ktoś wkroczy ze słowami: nie teraz, zostaw to, trzymaj się instrukcji — one wyznaczą twoją drogę. Naprawdę moją?</p><p><strong>Brak wsparcia.</strong></p><p>Może nawet poświęcisz ten czas, stracisz kilku znajomych i swoją dobrą opinię. Pójdziesz powalczyć o lepsze jutro dla innych młodych. Może w końcu uda się zlikwidować np. prace domowe, które są w rzeczywistości kontynuacją niedokończonej lekcji ze szkoły i prawie nigdy niczemu nie służą, ale jakim kosztem to będzie? Gdybyś otrzymał pomoc, od kogoś, kto swoim autorytetem zaświadczy, że wcale nie chcesz obalić całego systemu edukacji, a jedynie zmienić jego część, poprawić, dostosować do współczesnego świata. Może wtedy ktoś z tego systemu mógłby spróbować zrozumieć, otworzyć się na „nowe”?</p><p><strong>Strach</strong>.</p><p>W tym miejscu pojawia się strach. To duże zwierzę, walczyć z nim nie ma jak, nie raz próbowano i nikt z tej walki nie wyszedł bez szwanku. Jak można nie bać się walczyć z całym światem, z rodzicami, znajomymi, którzy pukają się w czoło, słysząc o marzeniach, które szybko stają się mrzonkami. „Nie ujdzie ci to na sucho”, „jeszcze się doigrasz”, „lepiej zajmij się nauką, bo inaczej…” słyszysz nieustannie, gdziekolwiek ucho przyłożyć.</p><p><strong>Cel.</strong></p><p>Czy jest w tym jakiś cel? Czy warto w ogóle starać się o zmianę? Czy szkoła może być lepsza? Bez odpowiedzi na te pytania trudno oszacować potencjalny wysiłek, który może zmienić się w pozytywny efekt. Czasami warto się porozglądać, zrobić analizę, przeszukać zasoby. Być może są sposoby, żeby edukacja była przyjemna, dawała szansę na rozwój i przygotowywała do świata. Być może są ludzie, organizacje, które działają w tym obszarze, ty jeszcze ich tylko nie znasz. Jeśli czujesz w sobie moc, chęć do zmiany — siebie, ludzi wokół, ich sposobu patrzenia na świat — weź głęboki oddech i powiedz, że jesteś. Znajdź w internecie wydarzenie, pójdź na nie i dołącz do podobnych do ciebie — zainicjuj tę zmianę.</p><h3>Mogą pomóc ci w tym:</h3><p><a href="http://tuplatforma.pl/baza-mozliwosci/">www.tuplatforma.pl —</a> tu znajdziesz narzędzia do samorozwoju, a także program Gap Year (co to jest? — zobacz)</p><p><a href="http://www.offschool.edu.pl/">www.offschool.edu.pl </a>— wsparcie w zmianie, edukacja</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=u722qN1sHTU">https://www.youtube.com/watch?v=u722qN1sHTU</a> — o testowaniu marzeń</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=utsdT1N99G8">https://www.youtube.com/watch?v=utsdT1N99G8</a> — rodzice, decyzje, świat teraz</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=NMXV3ghCucE">https://www.youtube.com/watch?v=NMXV3ghCucE</a> — zrób ze świata swój kampus</p><p><a href="http://www.theoryofchange.org/what-is-theory-of-change/">http://www.theoryofchange.org/what-is-theory-of-change/</a> — wsparcie w zmianie</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce3baec52a28" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pełnia życia]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/pe%C5%82nia-%C5%BCycia-2fa221f31f7f?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2fa221f31f7f</guid>
            <category><![CDATA[spełnienie]]></category>
            <category><![CDATA[decyzje]]></category>
            <category><![CDATA[fazy-życia]]></category>
            <category><![CDATA[autorytet]]></category>
            <category><![CDATA[jung]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Aug 2018 10:26:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-01T10:26:30.740Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Przeżywając swoje życie, zawieramy sami ze sobą pewien kontrakt — każdego dnia jest on odnawiany, codziennie podejmujemy decyzję o jego kontynuacji. Wybierając ludzi, z którymi się spotykamy, rozwiązując problemy, nawiązując nowe znajomości…To, na co „trafiamy” niekoniecznie zależy od nas, ale sami mamy wpływ na nasze wybory i na to, czy zrezygnujemy z trudnej dla nas sytuacji, czy podejmiemy jej <strong>trud rozwikłania.</strong></p><p>Według teorii Junga życie ludzkie składa się z kilku etapów i łatwo domyślić się, o jakie etapy chodzi (dzieciństwo i młodość, dojrzałość i starość). Nieco bardziej skomplikowaną sprawą staje się indywidualne podejście do każdej z części naszego życia.</p><p>Co otrzymaliśmy w dzieciństwie i jak to na nas wpływa? Jak się odnajdujemy w młodości, będąc na etapie ważnych wyborów, walki ze stereotypami — walki o siebie? I wreszcie w końcowej części, na starość — jakimi jesteśmy seniorami — czy powinniśmy dzielić się naszym doświadczeniem z młodszymi od nas (czy w ogóle mamy czym się podzielić?), czy jest to całkowicie niepotrzebne, a młodzi niech zbierają swoje doświadczenia i sami przeżywają życie?</p><p>Na te pytania każdy będzie miał inną odpowiedź i to jest piękne. Znajdą się jednak tacy, którzy nie będą mieli pewności i wybiorą się na poszukiwania idealnej wskazówki. Dla nich przychodzi mi do głowy jedna myśl — sądzę, że można znaleźć osoby, które idą przez życie całkiem zadowolone i szczęśliwe. Stawiają sobie wyzwania i podejmują starania, by im sprostać. Wybierają bardziej skomplikowane zadania i <strong>głośno mówią, że czegoś nie wiedzą</strong>. Wspinają się na szczyty i czasem <strong>sami szybko się z nich zsuwają</strong>, by zająć się kimś w potrzebie. Podejmują decyzje w oparciu o wyczucie chwili, deklarując, że „żyje się tylko raz”. <strong>Zbierają cięgi od otoczenia</strong> za pochopność, nieroztropność i zuchwałość. Stają do konfrontacji z problemami i popełniają błędy. Są za nie często <strong>surowo oceniani</strong>, ale i tak wychodzą na prostą, wysnuwając z nich wnioski.</p><p>Dlaczego tak niewielu z nas decyduje się na tę trudniejszą /ciekawszą/ drogę? To przecież ścieżka fantazji i spełnienia.</p><p>szczęśliwy człowiek, A.D. 2018</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2fa221f31f7f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Czego nie wiemy o nas samych]]></title>
            <link>https://agaswiech.medium.com/czego-nie-wiemy-o-nas-samych-ad3ae99e8749?source=rss-17240586f080------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad3ae99e8749</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aga Święch]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 May 2018 19:41:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-30T19:49:35.252Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dorastasz, widzisz, jak zmienia się świat. Obserwujesz siebie, innych, porównujesz podejście do życia. Powoli przygotowujesz się do opuszczenia domu rodzinnego. Kiedy to się dzieje, równolegle zastanawiasz się, kiedy i jaką założysz rodzinę. Czy będziecie się dobrze ze sobą bawić, rozwijać, przeżywać różne chwile przez dwadzieścia, czterdzieści lat a może do samego końca? Ile będziecie mieć dzieci i kiedy? Jakie one będą i czy zdołacie zgromadzić tyle mądrości i siły, żeby je przygotować do życia? Kiedy na świat przychodzą dzieci, stwierdzasz, że można wcześniej osiągnąć pełnię człowieczeństwa i może to właśnie następuje w tym momencie? Teraz, kiedy masz szansę podglądania dojrzewania młodego człowieka. Patrzysz najpierw na wasze maleństwo i dziwisz się, jakie to proste, stworzyć, wydać na świat i pozwolić dorastać u twojego boku nowemu pokoleniu. Tak właśnie, wzniośle to brzmi, ale to nowe pokolenie, które już całkiem inaczej widzi ten świat. Coraz częściej dopada cię zdziwienie, że na te same sprawy można mieć tak odmienny pogląd. Coś, co dla ciebie było od zawsze oczywiste, już takie nie jest i najpierw budzi to w tobie sprzeciw, potem strach. Chcesz o tym porozmawiać i masz szczęście, że twoja pociecha także czuje tę chęć. Dużo dyskutujecie. Mimo to, coraz częściej łapiesz się na coraz dłuższym zamyśleniu. Zastanawiasz się, może to jakaś choroba? Lekkie przeziębienie, czy coś poważniejszego? Chodzisz w twoje ulubione miejsce nad Wisłą, dumasz nad czymś pomimo trzymanej w ręku książki. Przegapiasz umówione spotkanie, pędzisz na nie co tchu, lecz tramwaj ucieka sprzed nosa. I czujesz, że coś jeszcze ucieka. Wyrozumiałość. Nie masz już wyrozumiałości, kiedy widzisz skrzywione zawiścią twarze wykrzykujące hasła pełne</p><p>rasizmu, pogardy, złości. I nie masz jej dla wydawałoby się inteligentnych i wykształconych głów z telewizorów i gazet głoszących oszczerstwa w kierunku słabszych i potrzebujących pomocy. Nie ma wyrozumiałości dla nienawiści. Nie godzisz się na to. Jako jako kobieta, matka i jako człowiek. Pytanie — dlaczego i po co, znika w gonitwie myśli. Mimo, że rozdane dobro wraca, a coraz hojniej rozdawana złość także, zwycięża bezsens. Może karmi się tą nienawiścią? Zdaje się, że przed nami jeszcze sporo nauki. <strong>Lekcja numer jeden </strong>to nauka myślenia z pozycji innego człowieka, z miejsca, w którym się samemu nie jest. Potrzebujemy wsparcia!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad3ae99e8749" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>