<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ahu Büyükkuşoğlu Serter on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ahu Büyükkuşoğlu Serter on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ahuserter?source=rss-57a73ab163d7------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dwSCPyX9V9TPoMHzLvLGAg.jpeg</url>
            <title>Stories by Ahu Büyükkuşoğlu Serter on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ahuserter?source=rss-57a73ab163d7------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:29:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ahuserter/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Geldim, gördüm, sevdim!]]></title>
            <link>https://medium.com/@ahuserter/geldim-g%C3%B6rd%C3%BCm-sevdim-5b24c97e9075?source=rss-57a73ab163d7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b24c97e9075</guid>
            <category><![CDATA[imroz]]></category>
            <category><![CDATA[gökçeada]]></category>
            <category><![CDATA[thinking]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ahu Büyükkuşoğlu Serter]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Aug 2023 18:11:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-28T18:14:54.402Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p1DBcq6KZVCAwmT75hxPyw.png" /></figure><p>Neredeyse 1 aydır Gökçeada’daydım. Uzun zamandır ilk kez bir yerde bu kadar uzun kalıyorum. Rüzgar durmak bilmeyince kocayı teknede bırakıp çocuklarla karayoluna düştük. Pazartesi iş var malum.</p><p>Aklınızda olsun, adaya gelirken Nuh’un Gemisi şeklinde gelmek şart, benim fotoğrafta görüldüğü gibi. Kendi şemsiyeniz, sandalyeniz, buzluğunuz olmalı; üzerine hula hop, top, simit gibi su aksesuarları, kavun, karpuz ve tabi buraya en uygun ideal araç 4x4 pick-up.</p><p>Tesisler çok limitli; gölge bulan, altın bulan kadar şanslı. Neredeyse tüm plajlar işletmelere kiralanmış ama işletme demeye bin şahit ister. Yanmamak için çapı 1m2 olan hasır şemsiyelerle tüm gün dans ediyorsunuz. Zaten en iyi yüzme zamanı ya sabah erken ya da akşamüzeri 6&#39;dan sonra arası insan seli. Ne tuvalet tuvalet, ne duş duş; o da varsa. Her yer karavan dolu ama ‘Bunlar hangi altyapıyı kullanıyor?’ diye soran yok.</p><p>Adanın elbet pek çok problemi vardır ama turistik açıdan en büyük problem tahta zeminler. Tüm sandalyeler tahta, tüm şezlonglar tahta; üzerinde ince bir kaşar dilimi kıvamında en son 2 yıl önce yıkanmış kirli minderler. Onun dışında yumuşak zemin bulana milyon dolar vereceklermiş! 1 haftadan fazla kalmak istediğinizde ağır siyatik ağrıları garantili. İnsan ince bir minderin hayatında yarattığı farkı hissetmiyor, ta ki yokluğunu anlayıncaya kadar.</p><p>Kite ve rüzgar sörfü için dünyanın en iyi yerlerine taş çıkaracak koylar var ama orada da sörf mü yapılır yoksa plaj olup denize mi girilir diye kafalar karışmış. Koskoca adada bir koyu da sadece sörfçülere ayıralım da burası dünyaca ünlü bir sörf merkezi olsun diyememişler.</p><p>Ada garip bir yer. Çeşitlilik dersen var ama insanlar ayrışmış. Yeni gelenler var ama 2 sene önce gelen yeni geleni istemiyor, birbirlerine güvenmiyorlar. Yerinden olma travmasını mübadeleye dönüştürememiş bir toplum oluşmuş.</p><p>Havalimanı var, uçan uçak yok. Gümrük binası var, çalışanları var ama gümrük çıkışı alma imkanı yok. Karşı ada’ Samotra’ki bir el uzatma mesafesinde ama denizden gidemiyorsun, karadan Yunanistan üzerinden dolaşıp 7–9 saat arası varabiliyorsunuz. Bir gün iş için Çanakkale’ye gidip gelmem bile 9 saat sürdü.</p><blockquote>Türkiye’nin en büyük adasında gümrük çıkışı alıp başka yerlere gidilebilse ve oralardan buraya gelinebilse düşünün bunun yaratacağı hareketliliği.</blockquote><p>Adanın coğrafyası da halkı gibi, elden ayrıksı (bir Kayseri deyimidir). Bir yere gidiyorsunuz, ay yüzeyi gibi: “Elon Musk’tan önce ben indim” sanıyorsunuz. 5 dakika gidiyorsunuz yemyeşil, zümrüt gibi ormanlar, sanırsınız Jurassic Park’ı çekeceğiz.</p><p>Adada harika Rum köyleri var. Bademli en güzel korunmuş olanı. Zeytinliköy, Tepeköy hepsi çok güzel. Dereköy, Adalıların bile vazgeçtiği köy, halbuki en büyük potansiyel orda. Türkiye’nin en büyük Rum köyü, zamanında 2000 kişi yaşarmış, şimdi sokaklarında bir inekler, bir keçiler, bir de biz vardık. Dereköy’de her sabah 7&#39;de trekking yaptık, her gün başka bir yol, başka bir alem, müthiş bir meditasyon. Yeni yerleşim yerleri maalesef içler acısı; kötü yapılanma, tabela kirliliği, özensizlik diz boyu. Gittiğimiz yeri güzelleştirme konusunda maalesef başarılı bir millet değiliz.</p><p>3–5 tane iyi yemek yenilecek yer var ama orada da yine hep aynı şeyler yeniyor. Her gün de balıklı mezeli lokantaya gidilmez ki, biraz da basit ama kaliteli yemek yapan yerlere ihtiyaç var.</p><h4>Peki diyeceksiniz ki madem öyle, nesini sevdin?</h4><p>İnsanların tüm gayretine rağmen güzel kalmakta direnen doğasını sevdim. Büyüklüğünü sevdim. Her gün bir yerine gitseniz 1 haftada zor bitirilmesini sevdim. Yetiştirilen ürünlerini, buğdayını, peynirini, dutunu kendi kendine yetebilecek her şeyi olan bir ada olmasını sevdim. Sicilya’ya taş çıkartan harika yollarını sevdim. Türkiye’nin iki adasından biri olup bu kadar unutulmuş olmasını sevdim. Adaya gönül verip buraya göçmüş bir sürü milletten değişik insanlarla tanışmayı sevdim.</p><p>İnsanların tüm gayretine rağmen güzel kalmakta direnen doğasını sevdim. Büyüklüğünü sevdim. Her gün bir yerine gitseniz 1 haftada zor bitirilmesini sevdim. Yetiştirilen ürünlerini, buğdayını, peynirini, dutunu kendi kendine yetebilecek her şeyi olan bir ada olmasını sevdim. Sicilya’ya taş çıkartan harika yollarını sevdim. Türkiye’nin iki adasından biri olup bu kadar unutulmuş olmasını sevdim. Adaya gönül verip buraya göçmüş bir sürü milletten değişik insanlarla tanışmayı sevdim. Büyük şirkette inşaat mühendisi olarak çalışırken taş duvar yapma zanaatını merak edip öğrenmek için adaya taşınan genç mühendisle, ata tohumundan gerçek ekmek yapan Hollanda’lı eşini sevdim. Gebze’de bankacıyken adaya taşınıp aromaterapi ve lavanta üretimi yapan hanımefendinin hikayesini sevdim. Oradayken mutlaka şununla tanış, birbirinizi çok seversiniz diyen arkadaşlarımı dinleyip kırk yıllık dost gibi ilk oturuşta sohbet ettiğimiz eski adalıları sevdim. Ben aslında adayı keşfetmeyi sevdim.</p><p>Çünkü benim gibi keşfetmeyi seven insanlar için en iyi yerler başkalarının unuttuğu yerlerdir. Oralarda yeni sayfalar açılabilir, dönüşümler yaşanabilir, yeni insanlar bulunabilir.</p><p>Artık aynılaşan ve taklitçilikten ibaret hale gelen Bodrum, Çeşme tatilleri yerine insanların düşünmeye, öğrenmeye, hayal kurmaya geldiği köyler yaratılabilir. Çocukların arıyı, keçiyi tanıdığı, bal yapmayı öğrendiği, kendi tarlasının hasadını, birlikte pişirerek yediği tatil konseptleri tasarlanabilir. Maalesef kötülük ve çirkinlik bulaşıcı, çok çabuk sarıyor dünyayı, iyiliği bulaştırmak daha zor; çok emek istiyor, zor yayılıyor çünkü iyiliği yaratmak emek istiyor, kötülük ise kolay. O yüzden güzel örnekler yapmak, direnmek, ısrar etmek lazım. “Rahat mı battı?” diyenlere kulak tıkamak lazım. Rahat batan herkesi bu dünyada kendi cennetlerini yaratmaya teşvik etmek lazım. Ben de öyle yapacağım. Projelerimi, keşiflerimi, güzel insanları sizlerle paylaşmaya devam edeceğim. Kimseye had bildirme, atar yapma niyetinde değilim. Ne olur yazdıklarımı okuyup da alınan olduysa kusura bakmasın. Ben kendi hayallerimin peşinde koşan bir kaşifim, kalbim, aklım. Kapım iyiliği bulaştırmak isteyen herkese açık.</p><p>Neredeyse bir aydır Gökçeada’da zaman geçiriyorum. Hem doğal güzellikleriyle hem de saklı kalmış hikayeleriyle büyülenmemek elde değil. Ancak doğal güzelliklerin yanında, adanın turistik ve yerleşim anlamında karşılaştığı zorluklar da göz ardı edilemez. Sandalyelerin tahtadan, şezlongların konforunun yetersiz olduğunu belki birçok yerde duymuşsunuzdur ama Gökçeada’nın doğasının güzellikleri bu eksiklikleri bile unutturuyor. Ve belki de en önemlisi, burada tanıştığım o eşsiz insanlar… Adaya gönül verip buraya göçmüş birçok farklı milletten insanla tanışmak, onların hikayelerini dinlemek gerçekten unutulmaz bir deneyimdi.</p><p>Bana ulaşabileceğiniz sosyal medya hesaplarım:</p><p>Instagram: <a href="https://www.instagram.com/ahuserter/">https://www.instagram.com/ahuserter/</a></p><p>Linkedin: <a href="https://www.linkedin.com/in/ahu-buyukkusoglu-serter-8553338/">https://www.linkedin.com/in/ahu-buyukkusoglu-serter-8553338/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b24c97e9075" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>