<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Alamus Mangkus on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Alamus Mangkus on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@alamusmangkus?source=rss-e9662add144b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*hP1Prml6U0pKk8wwpUKwDQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Alamus Mangkus on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@alamusmangkus?source=rss-e9662add144b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 05:17:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@alamusmangkus/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[เราจะเป็น Effective Engineer ได้อย่างไร]]></title>
            <link>https://medium.com/@alamusmangkus/%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-effective-engineer-%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3-99d7e91b9379?source=rss-e9662add144b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/99d7e91b9379</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Alamus Mangkus]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Jul 2024 04:06:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-13T04:20:48.125Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_wj6S-yOKxYn1Mx0Nk7Zfw.png" /></figure><p>มีโอกาสได้ดูบันทึกวิดิโอที่ Edmond Lau ไปพูดที่ Google เมื่อหลายปีก่อน ในหัวข้อ The Effective Engineer แล้วพบว่าเนื้อหาน่าสนใจและมีประโยชน์ไม่น้อย สอดคล้องกับที่พักหลังมานี้สนใจเนื้อหาเกี่ยวกับการพัฒนา software ที่นอกเหนือไปจากเนื้อหาเชิง technical แต่เป็นเนื้อหาในมิติของวิธีการมอง วิธีการคิด ในมุมของการจัดการ career การจัดการ process การจัดการองค์กร เลยอยากสรุปเพื่อมาแบ่งปันกัน</p><p>Edmond Lau เริ่มต้นด้วยการเล่าถึง pain ที่มักเจอในการพัฒนา software เช่น ใช้เวลา implement feature เป็นระยะเวลาเนิ่นนานก่อนที่จะพบว่า product นั้นไม่ถูก launch หรืออาจจะถูก launch แต่ลูกค้าไม่ได้สนใจ product นั้น หรือ การที่ทีมพัฒนาต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำและแม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ และแม้จะทำเช่นนั้น ก็ยังพบว่า ไม่เกิด value อะไรต่องาน</p><p>เขาเลยพูดต่อไปถึงด้านตรงข้ามของ pain เหล่านั้น โดยการนิยามถึงความหมายของคำว่า Effective ในความคิดของเขา ซึ่งนั่นก็คือ การทำสิ่งที่มี impact หรือการ deliver สิ่งที่เป็น value ให้กับลูกค้า ซึ่งเขามองว่านี่คือวัตถุประสงค์สูงสุดของการทำ Software</p><p>โดยเขาเสนอว่า metric หลัก ที่จะใช้ในการคิดและการประเมินว่า เราจะควรทำอะไร หรือไม่ควรทำอะไรนั้น ก็คือ Leverage ซึ่งสามารถคำนวนได้จาก ปริมาณของ effort ที่ลงทุนลงแรงไป เทียบกับ impact ที่เกิดขึ้นจากการทำสิ่งนั้นๆ โดย Leverage นี้ก็จะเปรียบเสมือนกับ ROI ในทาง software นั่นเอง</p><p>เราเรียกกิจกรรมที่ก่อให้เกิด impact สูงสุดต่อลูกค้า ถ้าเทียบกับ effort เหล่านี้ว่า High-leverage activity โดย activity เหล่านี้จะแบ่งออกเป็น 5 ประเภทด้วยกัน</p><ol><li><strong>Optimize for Learning</strong></li></ol><p>เรามองเส้นทางการเรียนรู้ในฐานะ engineer ของเราอย่างไร <br>เราจะเพิ่ม learning rate ของเราอย่างไร</p><p>โดย Edmond Lau พูดถึง compounding effect ของการเรียนรู้และสะสมความรู้ หมายความว่า ในช่วงเริ่มต้นนั้นการสะสมความรู้จะเติบโตในอัตราไม่สูงนัก แต่ถ้าหากเราสะสมความรู้สม่ำเสมอในทุกทุกวัน อัตราการเติบโตจะสูงขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับปรากฏการณ์ของดอกเบี้ยทบต้นในทางการเงิน</p><p>สิ่งที่สำคัญก็คือ เราสามารถรักษา habit เหล่านี้ในฐานะ engineer เอาไว้ได้หรือไม่ และเราสามารถวางอิฐก้อนแรก ที่อิฐก้อนที่เหลือจะก่อทับขึ้นไปได้หรือไม่ เพราะว่าเราจะเรียนรู้ได้มากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมในปัจจุบันของเราว่า เราได้เตรียมพร้อมตัวเองสำหรับการเรียนรู้ในอนาคตแล้วหรือยัง (set ourselves up for the learning)</p><p>และสิ่งสำคัญคือ การ Own your story หมายความว่า เราต้องมี ownership ต่อการเรียนรู้ของเรา เราไม่ต้องรอโอกาสที่จะเข้ามา เราต้องแสวงหาและขวนขวายด้วยตัวเอง เราต้องกำหนดทิศทางการเรียนรู้ของตัวเองว่า เราอยากเรียนอะไร เราต้องเรียนอะไร</p><p><strong>2. Invest in Iteration Speed</strong></p><p>เราจะทำสิ่งต่างๆให้เร็วขึ้นได้อย่างไรบ้าง <br>มี process หรือ workflow อะไรที่เราสามารถ optimize มันได้บ้าง<br>มี tool อะไรที่เข้ามาช่วยได้บ้าง</p><p>Edmond Lau อธิบายว่า ยิ่งเราทำสิ่งต่างๆให้เสร็จเร็วเท่าไหร่ (Get things done) ก็ยิ่งดีเท่านั้น และเมื่อรวมกันแล้วมันจะยิ่งสร้าง compounding effect ไม่ว่าจะเป็นการหา bug ที่เร็วขึ้น การพัฒนาที่เร็วขึ้น การเทสต์ที่เร็วขึ้น การประชุมที่กระชับและมีประสิทธิภาพ หรืออะไรก็ตาม</p><p>ซึ่งการนำ tool เข้ามาใช้มีผลต่อ iteration speed เป็นอย่างมาก เช่น tool ในการ monitor, ในการ debugging หรือในการทำ continous deployment เป็นต้น เหล่านี้ช่วยลดการเสียเวลา และทำให้ engineer เอาเวลาไปสร้าง impact อื่นๆได้มหาศาล</p><p><strong>3. Validate Your Ideas Aggressively &amp; Iteratively</strong></p><p>(มุมนี้ในฐานะคนที่ทำ corporate แบบผม ชอบมาก)</p><p>ไม่ใช่แค่เราต้องทำสิ่งต่างๆให้เร็วขึ้น แต่เราต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง (the right thing) ให้เร็วขึ้นด้วย</p><p>เรามักจะพบการทุ่มเททรัพยากรมหาศาลเพื่อ implement feature หนึ่งๆ ที่เราคิดว่าดี หรือ จะช่วยให้ลูกค้ามีพฤติกรรมแบบที่เราต้องการ เช่น ซื้อสินค้ามากขึ้น ก่อนที่จะพบว่ามันไม่เป็นอย่างที่เราคิด</p><p>สิ่งที่ Lau เสนอก็คือ Experiment-Driven Product Design หรือก็คือ ก่อนที่เราจะ design หรือ redesign product อะไรก็ตาม อย่าพึ่งคิดเองเออเอง แต่ให้ไปทดลองกับ feedback ของ user ก่อน ว่าสิ่งที่เราคิดนั้นมันมี value จริงๆ หรือเปล่า</p><p>สิ่งที่เราต้องทำก็คือ การ break down ความคิดของเราออกเป็นชิ้นเล็กๆ ให้เป็น สมมติฐานที่สามารถทำการทดสอบได้ (Testable Assumption) เพื่อให้เราสามารถทำการทดสอบได้โดยประหยัดทรัพยากร (Inexpensive Test) ซึ่งจะนำไปสู่การที่เราค่อยๆ validate ความคิดของเราว่ามันเวิร์คหรือไม่ ซึ่งวิธีการหนึ่งที่สำคัญก็คือ A/B Testing นั่นเอง</p><p>โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Product ที่มี risk หรือ unknown สูง เราควรจะ explore พื้นที่เหล่านั้นก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อที่เราจะมีข้อมูลเพียงพอว่า เราจะไปต่อ หรือเราจะ cut loss แต่เพียงแค่นี้</p><p><strong>4. Minimize Operational Burden</strong></p><p>ต่อมาคือปัญหาของการที่เราต้องใช้เวลามหาศาลไปกับการ maintain หรือ operate ระบบ จนเราไม่มีเวลาไปทำสิ่งใหม่ๆ ซึ่งการลด operational burden เหล่านี้มีความสำคัญ ถ้าหากเราต้องการจะสร้างสิ่งที่มี impact หรือ value</p><p>Operational burden มาจาก complexity ที่มีอยู่ในระบบนั่นเอง มันคือไฟที่รอวันปะทุ ยิ่งระบบมีความ complex มากเท่าไหร่ ก็มีจุดที่อาจเกิดไฟไหม้มากเท่านั้น ดังนั้นระบบจึงมี hidden cost of complexity ที่ซุกซ่อนอยู่เสมอ</p><p>Lau พูดถึง mantra “Do simple thing first” ของทีม Instragram ซึ่งเดิมมี engineer เพียง 5 คนเท่านั้น ซึ่งเมื่อมีใครเสนออะไรก็ตามในที่ประชุม ทุกคนจะช่วยกัน challenge ความคิดและถามว่า นี่คือสิ่งที่เรียบง่ายที่สุดแล้วหรือยัง และทำไมเราถึงจะต้องเพิ่ม complexity เข้าไปตรงนี้ด้วย เนื่องเพราะทีมมี engineer เพียง 5 คนเท่านั้น แต่ต้อง support user ระดับ 40 ล้านคน ดังนั้นจึงต้อง manage operational burden ให้ดีมากๆ</p><p>complexity ที่ว่านี้แบ่งออกได้เป็น 4 แบบ ก็คือ</p><p>code complexity คือ โคดที่มีความซับซ้อน ทำความเข้าใจยาก ซึ่งส่งผลให้ไม่มีใครกล้าแตะต้องมัน หรือต้อง workaround มันไป ทำให้เสีย effort ในการ maintain หรือ ไม่สามารถสร้าง value ที่ต้องการได้</p><p>system complexity คือ การมีชิ้นส่วนในระบบมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มความยุ่งยากในการจัดการมันมากเท่านั้น เช่น การที่เรามี storage system หลายแบบ เราก็ยิ่งต้องมีความเชี่ยวชาญในการแก้ไขปัญหา เวลาที่แต่ละเครื่องมือเกิดข้อผิดพลาด</p><p>product complexity คือ การที่ขาด vision เกี่ยวกับ product ทำให้ทิศทางของ product ไม่มีความชัดเจน หรือขาด focus — เพราะยิ่ง product ที่มีอยู่เยอะเท่าไหร่ การจะ integrate product ใหม่เข้ามาก็ยิ่งยากมากขึ้นเท่านั้น เพราะต้องดูว่า fit in หรือขัดแย้งกับ product ที่มีอยู่เดิมหรือไม่ และ product complexity นี่เอง ที่นำไปสู่ code complexity เพราะว่า เราจะต้องเขียน code มากขึ้น เพื่อรองรับตัว product ใหม่</p><p>organizational complexity คือ ยิ่งทีมมี codebase หรือระบบใหญ่เท่าไหร่ ก็ต้องมีคนที่คอย maintain มันมากเท่านั้น ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการ hiring, interviewing, onboarding, training ตามมาไปด้วย รวมถึงการที่ logic การทำงานของบางชิ้นส่วนของโคดก็จะกลายเป็นสิ่งที่มีไม่กี่คนที่จะรู้</p><p><strong>5. Build a Great Engineering Culture</strong></p><p>ทีมที่ Effective จะดึงดูด engineer ที่ effective ดังนั้น เราต้องสร้าง culture แบบไหนถึงจะดึงดูด engineer เข้ามาสู่องค์กรเราได้ Lau พบว่า engineer ชอบทำงานใน environment ที่มีโอกาสได้โฟกัสกับ High-Leverage Activity เช่น การที่ให้พวกเขาได้มีโอกาส optimize การเรียนรู้ของพวกเขา ให้พวกเขาได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ productive และ get things done โดยมี good tooling คอยทุ่นแรง และมี good iteration speed ไม่ช้าเชือนอืดอาด</p><p>High-Leverage Activity เป็นสิ่งที่เราในฐานะ Engineering leader สามารถเริ่มได้เลยทุกเมื่อ เราจะลงทุนกับการเรียนรู้อย่างไร ที่จะ improve ตัวเราและทีมได้ ทั้งในมิติของ career และมิติของการเป็น engineer, เราจะมี process หรือ workflow อย่างไรบ้าง ที่จะช่วยให้เราและทีมมี iteration speed ที่ดีขึ้นในหลายมิติ, เราจะทำยังไงให้ new joiner สามารเข้ามา onboard กับทีม แล้วใช้เวลาไม่นานก็สามารถ productive ได้เลย</p><p>เหล่านี้เอง คือ สารตั้งต้นทางความคิด ที่เราอาจนำไปใช้เพื่อทำให้ตัวเรา และทีมเรา กลายเป็น Effective Engineer และส่งมอบผลิตภัณฑ์ Software ที่สร้างคุณค่าและ impact ให้กับผู้ใช้งานมากขึ้น</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=99d7e91b9379" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KBTG Go Software Engineering Workshop มันดีงามเกินความคาดหมาย]]></title>
            <link>https://medium.com/@alamusmangkus/kbtg-go-software-engineering-workshop-%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2-18d479e9245f?source=rss-e9662add144b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/18d479e9245f</guid>
            <category><![CDATA[kbtg]]></category>
            <category><![CDATA[go]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[bootcamp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alamus Mangkus]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Jan 2023 09:34:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-24T10:27:17.582Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="ภาพถ่ายจาก KBTG Kampus" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*vd4lBJ4HMKDFNduC" /></figure><p>Go Software Engineering Bootcamp ของ KBTG Kampus เริ่มต้นด้วย 7 อาทิตย์ของการเรียนคอร์สออนไลน์ จำนวน 5 คอร์ส ที่เหล่า instructor อย่างพี่หน่อง และพี่ออเจ๊าะ ประเคนความรู้ให้เราอย่างอัดแน่นแบบล่อเต็มแข้ง (ซึ่งพี่หน่อง joke อยู่บ่อยๆว่า คือ คลิปวิดิโอที่เรา skip กัน แล้วแอบไปทำแบบฝึกหัดท้ายบทนั่นแหล่ะ)</p><p>ซึ่งต้องบอกว่า คอร์สออนไลน์ต่างๆที่พี่หน่องและพี่ออเจ๊าะ curate มาให้เราเรียนนี้ ไม่ใช่ go bootcamp แบบธรรมดา เพราะนี่ไม่ใช่การมาปูพื้นสอน syntax ในภาษา go แต่นี่คือ go software engineering bootcamp ต่างหาก ดังนั้นเนื้อหาต่างๆที่คัดสรรมา จึงคือ หลักการคิดแบบ software engineering ที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านภาษา go และ convention แบบ go เท่านั้นเอง ( แต่คุณจะประยุกต์ไปใช้กับภาษาไหนก็ได้ )</p><p>ดังนั้น คอร์สจึงครอบคลุมเนื้อหาความรู้ตั้งแต่ version controls โดยใช้ git, หลักการคิดเกี่ยวกับการ test และ software quality, การออกแบบ API ในภาษา go, แนวคิดเรื่อง CI/CD pipeline ผ่านเครื่องมืออย่าง terraform, github action, aws (รวมถึงการทำ integration test ผ่าน docker-compose), และปิดท้ายด้วยแนวคิดด้วยหลักการ Refactoring ผสมกับวิธีคิดแบบ TDD ซึ่งทำให้ผู้เรียนเก็ททันทีว่า test นั้นมีความสำคัญอย่างไรต่อการพัฒนาซอฟต์แวร์</p><p>จากนั้นจึงมาสู่กระบวนการของการทำ post-test assessment ซึ่งผู้เรียนจะต้องลงมือเขียนโคดจริงๆ โดยใช้ความรู้ที่ได้สะสมมาจากคอร์สออนไลน์ทั้งหมด เพื่อแสดงให้ผู้ประเมินเห็นว่า เรามีพื้นความรู้มากพอที่จะเข้าร่วมการ workshop ที่อาคาร K+ สามย่าน (ซึ่งพี่หน่องบอกว่า เป็นการตรวจโคดที่ลงทุนมาก เพราะตรงไหนที่เขียนผิด รันไม่ได้ พี่หน่องถึงกับแก้โคดให้เองเลย !!!! )</p><p>และแล้วก็มาถึงขั้นตอนของการทำ workshop พบเจอกับเพื่อนๆ และ instructor แบบซึ่งหน้า ซึ่งต้องบอกตามตรงว่า ในทีแรก ผมไม่ได้มี expectation อะไรมากไปกว่า การไปนั่งรับฟังความรู้ และร่วมแลกเปลี่ยนกับเพื่อนใหม่ แต่ปรากฏว่า พอได้มาเข้าร่วมจริงๆ ถึงกับอะดรีนาลีนสูบฉีด กับภารกิจที่ออกแบบมาอย่างดี (และแน่นอนว่า เสียงบิวด์ของเสียงเพลงและเสียงจากไมค์พี่หน่อง !!!) เพื่อให้เราได้ลับคมและฝึกฝนแง่มุมต่างๆของการเป็น software engineer</p><p><strong>Day 1</strong></p><p>ทาง KBTG ได้แบ่งพวกเราออกเป็นกลุ่มๆ โดยมีสมาชิกในกลุ่ม 8 คน โดยคละวัยวุฒิ คุณวุฒิกันไป แน่นอนว่าแต่ละคนในทีมจะมี background ไม่เท่ากัน บางคนยังเรียนอยู่ บางคนย้ายสายงานมา และบางคนก็เป็น tech lead แล้ว แต่ที่ต้องบอกตรงๆเลยก็คือ ทุกคนเก่งกันมากๆ</p><p>ไม่พูดพร่ำทำเพลง พี่หน่องสวมหมวก PO (Product Owner) อย่างสมจริงสมจัง มอบหมาย requirement ให้กับพวกเรา โดยภารกิจคือการพัฒนาระบบหลังบ้านให้กับ application ที่ชื่อว่า Make By KKGo ซึ่งเป็นแอพพลิเคชันสำหรับการบริหารการเงินส่วนบุคคล ช่วยให้ลูกค้าสามารถแบ่งกระเป๋าย่อยกระเป๋าหลักเอาไว้ใช้งานตามวัตถุประสงค์ของการบริหารเงินเป็นสัดส่วนได้</p><p>แต่ละทีมจะมีอาสาสมัคร 2 คน เพื่อไปเซ็ทอัพ infra เช่น Terraform, GitHup Actions, ArgoCD และ AWS ให้กับเพื่อนๆ เพื่อรองรับ CI(continous integration หรือการประกอบของ) และ CD (continuous deployment หรือก็การขึ้นของ)</p><p>เมื่อสัญญาณเริ่มต้น ทุกคนต่างลุกขึ้นจากโต๊ะมามะรุมมะตุ้มกันที่หน้ากระดานไวท์บอร์ดของแต่ละทีม พยายามวิเคราะห์ requirement ของแต่ละ user story พยายามจินตนาการถึงระบบที่เราจะต้องสร้าง มันจะต้องมี API เส้นไหนกันบ้างนะ แต่ละเส้นทำอะไรบ้าง เราจะรับ request อย่างไร กระบวนการตรงนี้ชี้ให้เห็นถึงความสับสนของความเข้าใจต่อ requirement ซึ่งแต่ละกลุ่มจะต้อง clarify กับพี่หน่องเป็นระยะ และเวลาที่ใช้ในการวิเคราะห์แต่ละ user story ก็มากเหลือเกิน</p><p>ส่วนนี้เป็นการนำเอาวิชา API Design มาใช้จริง ซึ่งเมื่อเจอกับ requirement ของจริงแล้ว มันไม่ได้ราบเรียบตรงไปตรงมาเหมือนกับที่เราเคยเรียนในคอร์สออนไลน์ ในส่วนนี้ความคิดเห็นและประสบการณ์ของเพื่อนในทีมจะช่วย drive กระบวนการอย่างมาก ซึ่งบางครั้งเราอาจจะ overthink และบางครั้งเราก็อาจจะ underthink</p><p>จากนั้น พี่หน่องจึงสอนบทเรียนที่สำคัญบทเรียนแรกให้กับพวกเราว่า เราเป็น software engineer ไม่ใช่ว่าเราจะทำตามสั่งเท่านั้น เพราะตามอุปลักษณะนิสัยของ PO แล้ว เขาก็ย่อมต้องอยากได้ทั้งหมด ซึ่งอย่างไรเราก็ไม่มีทาง implement ทั้งหมดนั้นให้ทันได้แน่นอน ดังนั้นในฐานะ SE เราจะต้อง convince PO ให้ได้ว่า สิ่งไหนคือสิ่งที่มี priority สูงสุด และสิ่งไหนเราสามารถจำลองก่อนได้ ( เช่นการ seed ของไว้ใน database)</p><p>เมื่อเราเคลียร์แล้วว่าจะทำอะไร เราก็มาตกลงกันเรื่อง git flow ภายในทีม แต่ในฉับพลันทันใดนั้นเอง พี่หน่องก็ประกาศผ่านไมค์ว่า ห้ามแตก branch เราจะทำกันทั้งหมดใน branch main เลย !!!! ซึ่งก็คือเราจะพัฒนากันโดยใช้ git แบบ trunk-based ทุกคนจะ commit ขึ้น branch main และแน่นอนว่า มันจะชนกัน</p><p>นี่เป็นบทเรียนที่คาดไม่ถึงอีกหนึ่งอย่าง เมื่อเราต้องทำงานบน branch เดียวกันแล้ว มันจะทำให้เราไม่เก็บโคดไว้กับตัวเอง พฤติกรรมของเราจะเป็นการ rebase บ่อย pull บ่อย push บ่อย ซึ่งจะทำให้โคดของเราไม่แตกต่างจาก remote มากนัก และลดการเกิด conflict ไปได้มาก แต่ทีเด็ดของการทำ trunk-based ก็คือ ทีมจะต้องมีการสื่อสารกันที่ดีมากๆ ทุกจังหวะที่จะ push/pull ทุกคนในทีมจะต้องตระหนักร่วมกัน</p><p>ปัจจัยนึงที่ทำให้กระบวนการนี้ระทึก ก็คือ เจ้า dashboard ของ github actions ซึ่งจะแสดงบนหน้าจอใหญ่กลางโถงอย่างชัดเจนเลยว่า โคดของทีมไหนยังแดงอยู่ ยัง run test ไม่ผ่าน พี่หน่องก็จะประกาศผ่านไมโครโฟนเป็นที่ตลกขบขันของทีมอื่นอยู่เนืองๆ แต่สิ่งนี้ทำให้เกิด teamwork เป็นอย่างยิ่ง เพราะถ้าใครติดขัดตรงไหน ทุกคนจะมาช่วยกันมุงเพื่อให้ผ่านพ้นไปให้ได้ dashboard ของทีมเราจะได้เขียวชื่นใจ</p><p>พี่หน่องยังกำหนดให้เราทำงานแบบ pair programming อีกต่างหาก โดยคนนึงเขียนโคด อีกคนคอยคิดและเสนอแนะ ไม่พอ ทำไปได้ซักพัก คนที่เขียนก็ต้องสลับไปนั่ง และคนที่นั่งก็สลับมาเขียน / ยังไม่พอ ทำไปได้ซักพัก พี่หน่องบอกให้หมุนคู่ pair อีก</p><p>เหตุผลที่ทำเช่นนั้น พี่หน่องบอกว่าเป็นเพราะ ในการพัฒนา software นั้น เราไม่ได้ต้องการ การก้มหน้าก้มตาเขียนโคดให้เสร็จ แต่โคดมันจะเสร็จอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อ มันทำงานได้ถูกต้อง ซึ่งการ pair programming นั้นช่วยลดความผิดพลาดที่อาจเกิดจากความไม่รู้ หรือจุดบอดทางความคิด ซึ่งมนุษย์ทุกคนมีอยู่ได้ และการหมุนคู่ pair นั้นเพื่อทำให้เราไม่ได้โฟกัสอยู่แต่ feature ที่เราเขียนแค่สิ่งเดียว แต่เราต้องมี context ของสิ่งที่คนอื่นเขียนด้วย เพราะฉะนั้น เราจะรู้อย่างน้อยคนละ 2 feature และถ้าคนใดคนหนึ่งเกิดป่วย หรือลาออกไป โคดในส่วนนั้นก็จะยังคงสามารถถูก maintain ได้</p><p>ช่วงสุดท้ายของวัน เราก็จะเปิดโคดของแต่ละทีมขึ้นจอใหญ่ แล้วมาทำการ review โคดกัน โดยพิจารณาถึง convention ของภาษา go (มันดีกว่าภาษาที่ขึ้นต้นด้วย จ. จาน ที่ผู้เขียนเขียนอยู่อย่างไร ) การลด complexity ของโคด และการดูวิธีการ test / จากนั้นเราจึงทำ retrospective เพื่อทบทวนว่า วันนี้เราชอบอะไรบ้าง ได้เรียนรู้อะไรบ้าง และเราจะต้องทำการปรับปรุงแก้ไขในเรื่องใดบ้าง</p><p><strong>Day 2</strong></p><p>เราเริ่มต้นวันด้วยการมาคุยกันว่า วันนี้เราจะสื่อสารกันภายในทีมให้ดีขึ้นได้อย่างไรบ้าง เราจะเปลี่ยน struct ของเราอย่างไรบ้าง เราจะเปลี่ยน naming convention เพื่อให้สอดคล้องกับ go convention อย่างไรบ้าง</p><p>และพี่ออเจ๊าะกับพี่หน่อง ก็บรรยายให้เราเห็นว่า ถ้าหากว่ามี bug ที่ production เราจะสามารถทำ hotfix ได้อย่างไร แล้ว CI/CD pipeline ที่เราเซ็ทขึ้นมา ช่วยเราในกระบวนนี้อย่างไรบ้าง ( การเริ่มต้นวันด้วยสิ่งนี้ เสมือนเป็นลางร้ายที่เริ่มก่อตัว โดยที่พวกเราไม่รู้ตัว ) จากนั้นพี่หน่องก็บรรยายถึงกระบวนการ incident response ตั้งแต่การรับปัญหา identify ปัญหา ไปจนกระทั่งขั้นตอนการแก้ปัญหา ซึ่งสอดแทรกรายละเอียดต่างๆในชีวิตจริงที่ practical อย่างมาก ( เช่น ใครควรจะเป็นคนรอรับโทรศัพท์ เพราะโทรศัพท์ทุกสายจะวิ่งเข้าหา dev แต่ถ้า dev จะรับโทรศัพท์เรื่อยๆ ก็คงไม่มีเวลาไปแก้ปัญหากันพอดี)</p><p>วิทยากรได้ปล่อยให้เรากลับไปทำงานที่คั่งค้างจากเมื่อวาน และถ้ามี feature ไหนอยาก implement เพิ่มก็ให้ทำไปได้เลย แต่ทันใดนั้นเอง พี่หน่องก็ได้รับเสียงโทรศัพท์จาก ดร. ทีม ว่า ตอนนี้โคดของทั้ง 5 ทีม มีปัญหาที่ production ทั้งหมดเลย ปัญหาที่ว่าก็คือ ตอนนี้เรามีปัญหาเรื่องการบวกลบจำนวนที่เป็นทศนิยม ซึ่งในทาง finance แล้วนั้นถือว่ารับไม่ได้เป็นอย่างไร เป็นปัญหา severity 0 !!!</p><p>พี่หน่องบอกว่า เรามีเวลาทำ hotfix นี้ครึ่งชั่วโมง และทันใดนั้นเสียงเพลงปลุกเร้าก็ดังขึ้นราวกับเรากำลังอยู่ในหนังที่มีเดิมพันเป็นความเป็นความตาย แต่เราต่างก็ไม่ค่อยได้ยินเสียงเพลง เพราะหูพวกเราอื้อจากความเร่งรีบ ทุกคนรีบมา brainstorm กันบนหน้าจอ โดยมีแบคกราวด์เป็นเสียงพากษ์ของพี่หน่อง เช่น ให้แบ่ง 2 คน ไว้เก็บของรอได้เลย ถ้าทีมไหนครึ่งชั่วโมงไม่เสร็จ ก็กลับบ้านได้เลย workshop จบแล้วครับ !!! ปัญหานี้ซีเรียสมากเลย ซีอีโอรับไม่ได้เลยแบบนี้ !!! วินาทีนั้นทุกคนไม่อินังขังขอบกับเสียงเพลงก็จริงอยู่ แต่อยากจะตัดสัญญาณไมค์พี่หน่องซะเหลือเกินนน / พี่หน่องถึงกับบอกว่า ตอนปล่อยพักเบรค มีบางกลุ่มไม่ยอมคุยกับพี่หน่องเลย และแน่นอนครับว่า กลุ่มนั้นก็คือ กลุ่มผมเอ๊งงง ฮ่าๆๆๆๆ</p><p>ไม่นาน ก็มีปัญหาที่สองเข้ามา ก็คือ มีเงินในบัญชีลูกค้าถูกตัด แต่เงินไม่เข้าในอีกกระเป๋านึง โอ้โห ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก และแน่นอนว่าจอมบิวด์ของเราไม่พลาด ตอนนี้ legal เร่งมามากๆเลยทุกคน อาจมีคนติดคุกได้เลย โดนฟ้องกันอ่วมแน่ๆ!!!</p><p>วันเวลาดำเนินไปเท่าไหร่ ไม่มีใครทราบ เพราะทุกคนต่างก็รีบ และเค้นทุกโสตประสาทเพื่อแก้ปัญหา สิ่งที่ทุกทีมพูดตรงกันก็คือ ตอนปัญหาเกิดขึ้น ไม่มีใครมีสติเลย ทุกคนพยายามรีบที่จะแก้ไขปัญหา เวลาพิมพ์คีย์บอร์ดก็พิมพ์ผิดพิมพ์ถูก มือไม้สั่นกันไปหมด บ้างก็จะแก้ปัญหาทศนิยมด้วยการบวกลบใน sql บ้างก็จะเปลี่ยนตัว struct และแก้โคดทั้งหมดเลย บ้างก็จะใช้ library ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่าต้องใช้ยังไง (เหมือนที่พี่เอาะเจ๊าะบอกว่า เรากำลังเรียนว่ายน้ำให้เป็นเดี๋ยวนั้นเลย ด้วยการอ่านหนังสือ !!!!) บางคน stackoverflow เอาไว้อยู่แล้ว ต้องใช้ github co-pilot หรือ chat-gpt แล้ว บางคนถึงกับต้องหยิบเสื้อศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาใส่เพื่อแก้ปัญหาตามหลักวิทยาศาสตร์ !!!</p><p>สุดท้ายเวลาก็หมด มีเพียงแค่ 2 ทีมเท่านั้นที่มีชีวิตรอด (ขอปรบมือให้เลย) จากนั้นเราก็มา review ที่สองทีมนี้เขียนกัน ซึ่งในเวลาอันเร่งรีบและจำกัด เขาทำได้สุด<br>ยอดมากๆ เราได้เห็นเดี๋ยวนั้นเองว่า หลักการต่างๆใน refactoring ของพี่หน่อง พอเอามาใช้จริงแล้วมันเป็นอย่างไร มันทำให้ code เทสต์ง่ายอย่างไร</p><p>การแก้ปัญหา hotfix นี่เอง ที่ชี้ให้เราเห็นถึงว่า ทำไม dashboard ของเราควรจะเขียวตลอดเวลา และ test ต่างๆ ไม่ว่าจะ unit test/integration test/e2e test มันจะเข้ามาช่วยชีวิตเราอย่างไร มีหลักให้เราเกาะอย่างไร เวลาที่เราต้องทำ hotfix</p><p>จากนั้น เราก็จบด้วยการกล่าวปิดของ ดร.ทีม ผู้บริหารของ Innovation Lab ของ KBTG ที่กล่าวถึงความสำคัญของภาษา go กับอุตสาหกรรมการพัฒนาซอฟต์แวร์ในอนาคต</p><p><strong>ปิดท้าย</strong></p><p>ผมต้องพูดตามตรงว่า ผมประทับใจมากๆ เป็น workshop ที่เหนือความคาดหมาย กิจกรรมต่างๆถูกออกแบบมาอย่างดีเพื่อขับเน้นบทเรียนที่วิทยากรต้องการจะส่งมอบให้กับผู้เรียน บรรยากาศเสมือนการทำงานจริง ปัญหาต่างๆนั้นสมจริง ความรู้ต่างๆจึง practical และเชื่อมโยงกับโลกจริงอย่างมาก ขอบคุณ KBTG Kampus ที่สรรหาวิทยากรคุณภาพคับแก้วอย่างพี่หน่องและพี่ออเจ๊าะมาให้ความรู้กับพวกเรา อยากให้พวกเราชาว gopher ยังคง keep in touch และสร้าง go community ให้แข็งแรงกันต่อไปครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=18d479e9245f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>