<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sinem Albayır on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sinem Albayır on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@albayrsinem?source=rss-67b169125eac------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*mpPDzdckRrnTYbW9g3yrcw.jpeg</url>
            <title>Stories by Sinem Albayır on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem?source=rss-67b169125eac------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 16:25:35 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@albayrsinem/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gürültü ile Çalışan Sistemler]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/g%C3%BCr%C3%BClt%C3%BC-ile-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fan-sistemler-e19620878ce0?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e19620878ce0</guid>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[digital]]></category>
            <category><![CDATA[focus]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Feb 2026 09:31:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-09T09:31:03.411Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EqDUUY41zHet1jEap4Vtmg.avif" /></figure><p>Son zamanlarda sürekli bir dikkat dağınıklığı ve yetişememe hissi yaşıyorum. Normalde odak problemi olan biri değilim, belirsizlikle karşılaştığımda bile tercih ettiğim şey her zaman netliktir. Ancak bugün geldiğimiz noktada, bunun kişisel bir durumdan çok sektörel bir mesele olduğunu düşünüyorum.</p><p>Artık sektörde asıl problem yapay zekâ değil; doğru sesin duyulamayacağı kadar yükselmiş bir gürültü. Bu gürültü, insanların ve şirketlerin <strong>ürettiklerinden çok, var olduklarını göstermeye çalıştıkları</strong> bir ortamdan besleniyor. <strong>Görünürlük, çıktının; hareket ise ilerlemenin önüne geçiyor.</strong></p><p>Verimin neredeyse yok olduğu, birçok şeyin bilindiği halde sistematik olarak ertelendiği bir noktadayız. Netlik, işin kendisi ya da gerçek çıktılar değil; yalnızca gürültünün sürdürüldüğü bir kaos hakim. Hatta bugün yapay zekâdan çok, yapay zekâ araçlarının konuşulduğu; kendini korumanın, sınır koymanın ve bu araçlara işin neresinde yer vereceğini belirlemenin giderek zorlaştığı bir dönemin içindeyiz.</p><p>Biraz bu gürültünün nerelerde olduğunu, hangi sebeplerden oluştuğunu ve bunun karşısında ne yapabilirimi kendi gözlemimde anlatmak istiyorum.</p><p><strong>1. Gürültü ve Görünürlük Yanılsaması</strong></p><p>Gürültü çoğu zaman üretimin ve inovasyonun getirisi gibi algılanır. Yani değişim veya dönüşüm süreçlerinin sancılı geçtiğinden bahsedilir. Oysa bugün bir çok sistemde gürültü, üretimin yerini almış durumda. Bunu bir vitrin gibi düşünebiliriz. İçerideki üretim zayıfladıkça, vitrin daha fazla parlatılır. Işıklar artırılır, düzenlemeler yapılır, içeride ne olduğundan çok dışarıdan nasıl göründüğü önem kazanır. Bir noktadan sonra vitrin kendi başına bir amaç haline gelir; içerideki boşluk ise görünmez kılınır.</p><p>Sorun tam olarak burada başlıyor. Üretim özünde zaman alan ve sessizlik gerektiren bir şeydir. Gürültü ise hızlıdır, anlık karşılık üretir ve kolay fark edilir. Bu nedenle sistemler, fark edileni ödüllendirmeye başlar. Sessiz ilerleme geri planda kalırken, sürekli görünür olan öne çıkar. Bu noktada gürültü bir sonuç olmaktan çıkar. Üretimin yerini aldığı anda, sistem artık gerçekten ne ürettiğini değil, nasıl göründüğünü konuşur hale gelir.</p><p><strong>2. Gürültünün Ürettiği Verimsizlik</strong></p><p>Verimin tanımı ile başlamak istiyorum. <strong><em>“ekilen, bakılan, işletilen, çalıştırılan vb. bir şeyin ürün olarak verdiği sonuç ya da bu sonucun niceliği.”</em></strong></p><p>Yani verim, ne kadar uğraşıldığı ile değil; o uğraşın neye dönüştüğü ile ilgilidir. Harcanan zamanın, verilen emeğin sonunda somut bir karşılık üretip üretmediğine bakar.</p><p>Şu an çoğu sistemde verimsizlik eksiklik gibi değil, normal bir durum gibi algılanıyor. Takvimlerin doluluğu, iletişimin yoğunluğu içerisinde herkes çok meşgul. Ancak bu meşguliyet, üretime değil; sürekliliği olan bir gürültüye hizmet ediyor. Sonuç üretmeyen süreçler bir süre sonra sorun olmaktan çıkıyor. Aksine, bir sonraki sürecin bahanesi haline geliyor. <strong>Bitmeyen işler yeni toplantıları, netleşmeyen kararlar yeni konuşmaları doğuruyor. Gürültü böyle böyle kendi kendini besliyor.</strong></p><blockquote>Verimsizliğin en görünür hali, sürekli meşguliyetle birlikte gelen sonuçsuzluktur.</blockquote><p><strong>3. Kaotik Bir Hız İllüzyonu</strong></p><p>Hız şu an ilerleyen teknolojide çok önemli bir yerde duruyor. Fakat burada bu hızın karıştırıldığını düşünüyorum. Bugün her şeyin çok <strong>“acil”</strong> olduğu, her kararın anlık verilmesi gerektiği bir illüzyonun içindeyiz. Hızlı hareket ediyoruz ama yol almıyoruz; sadece olduğumuz yerde daha hızlı dönüyoruz.</p><p>Aslında yaşadığımız şey yönsüz bir hız. <em>“Bu varmış, aa bu da yapılıyormuş, biz de yapalım”</em> refleksi tam olarak buradan doğuyor. <strong>Neye hizmet ettiği, neyi çözdüğü ya da gerçekten bir ihtiyaca karşılık gelip gelmediği sorgulanmadan ilerleyen bir tempo bu.</strong></p><p>Oysa gerçekten bir şey ortaya çıkarmak; biraz durmayı, bakmayı, analiz etmeyi gerektirir. Gürültü ise bu alanı tanımaz. Bizi sürekli kaosun içinde tutar ve neye hizmet ettiği belli olmayan bir koşturmanın içine hapseder.</p><p><strong>Sonuç: Düğmeyi Kapatmak</strong></p><p>Gürültü ile çalışan bir sistemde kalmanın bedeli zamanla netlikten vazgeçmek oluyor. Sürekli bilmediğimiz bir çok şeye maruz kalıyoruz. Ne zaman durduğumuzu, neye hizmet ettiğimizi fark etmeden, sadece akışın içinde kalmaya çalışıyoruz. <strong>Bir noktadan sonra üretmek değil, yetişmek temel mesele haline geliyor.</strong></p><p><strong>Ben düğmeyi kapatarak, bu döngüden bilinçli olarak çıkmayı seçiyorum.</strong> Gürültüyü tamamen ortadan kaldırmak mümkün değil; ama ona göre çalışmayı reddetmek mümkün. Her şeye anında tepki vermemek, her çağrıyı acil kabul etmemek, her görünür olma fırsatını değerlendirmemek bir tercih meselesi benim için.</p><p>Bu tercih, yavaşlamak değil; yön kazanmak. Netliği geri çağırmak, üretimi yeniden merkeze almak. Ne yaptığını, neden yaptığını ve ne üretmek istediğini açıkça tanımlamak. <strong>Çünkü gürültüden uzaklaştıkça, gerçek işin ne olduğu daha görünür hale geliyor.</strong></p><p>Nerede her şey birbirine karışıyorsa, orada genellikle bilinçli bir bulanıklık oluyor. Ben düğmeyi kapattığımda geriye kalan netlikle ilgileniyorum. Çünkü gerçek üretimin, sesin yükseldiği yerde değil; gürültünün durduğu, sessizliğin kendine alan bulduğu o sakin zeminde başladığını düşünüyorum. Kendi sistemimi de bu netliği koruyarak, yavaş ama tutarlı bir şekilde kurmaya devam ediyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e19620878ce0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[2025 Stack Aklımda Kalanlar]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/2025-stack-akl%C4%B1mda-kalanlar-91b13ff1ee33?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91b13ff1ee33</guid>
            <category><![CDATA[movies]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[2025]]></category>
            <category><![CDATA[tools]]></category>
            <category><![CDATA[new-year]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 Dec 2025 11:23:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-30T11:23:26.234Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5J0_JpIGEnbAr3iWXbiIQw.jpeg" /></figure><p>Herkese selamlar 👋🏻</p><p>2025 yılı benim için gerçekten yoğun ama bir o kadar da dolu dolu geçen bir sene oldu. Aslında dönüp baktığımda, 2020’den beri yükselişe geçen bir dönemin içindeyim. 2025 ise bu sürecin tam anlamıyla farkına vardığım, biraz durup keyfini çıkardığım bir yıl oldu.</p><p>Bu yazıyı yazma isteğim de tam olarak buradan çıktı. Hem kendim için geriye dönüp baktığımda hatırlamaktan keyif alacağım bir not olsun istedim, hem de bugüne kadar işimde, günlük hayatımda ve AI tarafında kullandığım tool’ları; okuduklarımı, izlediklerimi tek bir yerde toplayıp paylaşmak. 2025 yılında bende yer etmiş, sevdiğim şeylerden oluşan bir blog yazmak istedim. Umarım okurken size de keyif verir 🙂</p><h3>Kullandığım Tool’lar (Design &amp; AI tarafı) 🎨</h3><p>İşin merkezinde hâlâ tasarım var. Product Designer olarak günlük akışımın büyük kısmı Figma etrafında dönüyor. 2025’te de bu pek değişmedi. <strong>Figma</strong> benim için sadece bir tasarım aracı değil; düşünme, deneme, hata yapma ve toparlama alanı gibi.</p><p>AI tarafında ise <strong>ChatGPT</strong> neredeyse gün içinde en çok konuştuğum şeylerden biri oldu. Bazen bir brief’i netleştirmek için, bazen UX copy alternatifleri düşünürken, bazen de kafamda dönüp duran bir fikri toparlamak için. <strong>Claude’</strong>u daha çok uzun metinler ve tonlama için kullandım. Gemini ise hızlı araştırma ve Google ekosistemiyle entegre çalışmak istediğim anlarda devreye girdi.</p><p><strong>NotebookLM </strong>benim için ayrı bir yere sahip. Kendi dokümanlarımı, notlarımı, uzun PDF’leri içine atıp onlarla konuşabilmek ciddi bir konfor sağladı. Özellikle araştırma ve dağınık bilgileri toparlama tarafında çok işime yaradı. Kafamda bazen yankılanan birçok konuyu tek bir yerde toplamak, düşüncelerimi sadeleştirmeme yardımcı oldu.</p><p>Bunların yanında <strong>Hotjar</strong>, kullanıcıyı gerçekten izleyip anlamak istediğim anlarda vazgeçilmez, sektörde uzun yıllardır kullandığım bir araç.</p><p><strong>Jitter ve Lottie</strong> ise küçük animasyonlar, micro‑interaction’lar derken işin daha eğlenceli tarafında bana eşlik etti. Figma’da prototype’ın yeterli gelmediği noktalarda bu tarz tool’larla denemeler yaptım.</p><p>Google Docs ise ne kadar basit olursa olsun hâlâ en çok kullandığım araçlardan biri; düşünceyi netleştirmek, paylaşmak ve geri bildirim almak için. Notion’ı da uzun süredir kullanan biriyim ama bazen arayüzü beni daha basit tool’lara itiyor 🙂</p><p>Arada merak edip kurcaladığım ama günlük stack’ime tam girmeyen tool’lar da oldu. <strong>Midjourney, Framer, Sora, ClickUp, Figma Make…</strong> Bazıları ilham verdi, bazıları için ise belki sonra dedim.</p><h3>Okuduklarım 📚</h3><p>2025’te okuduklarımın büyük kısmı beni hem zihinsel hem de duygusal olarak besleyen kitaplar oldu.</p><p><strong>Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum, Baek Sehee<br></strong>Baek Sehee’nin kendi hikâyesini paylaşması ve benzer durumları yaşayanlara yalnız olmadıklarını hatırlatması çok kıymetliydi. Kitabın büyük kısmı diyaloglardan oluştuğu için akıcı ve okuması oldukça kolay.</p><p><strong>Yürümek: Adım Adım, Erling Kagge<br></strong>Yavaşlamanın, durmanın ve gerçekten fark ederek hareket etmenin ne demek olduğunu tekrar hatırlattı bana. <strong><em>“Hayat tek bir uzun yürüyüştür”</em></strong> diyor Kagge. Kendimi bildim bileli yürümek için nedenler icat etmişimdir; o yüzden ayrı bir yer edindi bende.</p><p><strong>Mutluluk, Osho<br></strong>Osho’yu yeniden hatırlayıp araştırmamla birlikte okuduğum bir kitap oldu. Akıcı diliyle düşündüren ama yormayan bir anlatımı var.</p><p><strong>Yaratıcı Özgüven, Tom Kelley<br></strong>“Bir şeyin olmasını sağlamak için yüksek mevkilerde olman gerektiğini düşünürdüm. Oysa sadece harekete geçmen yeterli.” Bu cümle kitabın benim için özeti gibi. Çok sevdiğim, zaman zaman tekrar açıp göz gezdirdiğim bir kitap. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.</p><p><strong>Yaratıcı Eylem, Rick Rubin<br></strong>Hâlâ okumaya devam ettiğim bir kitap. Her sayfası zihinde farklı bir renk bırakıyor. Acele etmeden, sindirerek okunması gerekenlerden.</p><h3>İzlediklerim 🎬</h3><p>Film ve dizi tarafı benim için her zaman biraz fazla önemli. Sadece vakit geçirmek için değil; ilham almak, kafamı dağıtmak, bazen de gerçekten hiçbir şey yapmamak için izliyorum.</p><p>2025 bu anlamda benim için biraz geri dönüp hatırlama yılıydı. Ben bir Marvel hayranıyım. Bu sene X‑Men ve Marvel evrenini kronolojik sırayla baştan izlediğim bir dönem oldu. Hem nostaljik hem de çok keyifliydi. Pandeminin etkilerinin yavaş yavaş geride kalmasıyla, 2026’da devam edecek Marvel projelerine kendimce bir hazırlık gibiydi bu süreç.</p><p>Marvel ve X‑Men dışında da izleyip aklımda kalan epey şey oldu.</p><h3>Diziler</h3><p><strong>The Bear; </strong>Kaotik ama gerçek, yorucu ama çok samimi. Bazı bölümleri izlerken resmen gerildiğimi hatırlıyorum.</p><p><strong>Prens;</strong> Mizahı, dili ve karakterleriyle çok ayrı bir yerde duruyor. İzlerken “iyi ki yapılmış” dediğim işlerden.</p><p><strong>Agatha All Along; </strong>Marvel evreninin daha karanlık ama eğlenceli bir köşesi. Beklediğimden çok daha keyifli çıktı.</p><p><strong>Pluribus; </strong>Hikâyesi ve atmosferiyle dikkatimi çeken, izlerken sürekli bir şeylerin altında başka bir şey var hissi veren bir dizi.</p><p><strong>Mobland</strong>; Dünyası, karakterleri ve temposuyla içine çeken işlerden biri. Çok sesli ama dağılmayan bir anlatımı vardı.</p><h3>Filmler</h3><p><strong>Dune; </strong>Görsel ve hikâye olarak çok güçlü. İzlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun. Kitap serisini bilen biri olarak, uzun yıllar izlemekten keyif alacağım bir evren.</p><p><strong>Avatar; </strong>Tekrar izlemek çok iyi geldi. Dünyası hâlâ etkileyici ve insanı gerçekten başka bir yere götürüyor.</p><p><strong>Mickey 17; </strong>Fikri ve atmosferiyle aklımda kalan, üzerine düşünmelik bir film oldu.</p><p><strong>Bugonia; </strong>Bir Emma Stone hayranı olarak oyunculuğunu izlemek başlı başına keyifliydi.</p><p><strong>Yan Yana</strong>; İzlemesi çok keyifli, sakin ama sıcak bir film.</p><p><strong>Thunderbolts; </strong>Çok yükselemesem de Marvel evreninde karakterleriyle merak uyandıran bir yapım.</p><p><strong>Fantastic Four; </strong>Merakla beklediğim yapımlardan biriydi. Evrene nasıl entegre olacağını izlemek keyifliydi.</p><p><strong>Superman; </strong>Karaktere yeniden bakma fırsatı veren, nostaljiyle yeniyi bir araya getiren bir deneyimdi. Zıt yorumlar olsa da benim hoşuma gitti.</p><p>Bu yazıyı yazarken fark ettim ki 2025 benim için hızlanmaktan çok fark etmeyi öğrendiğim bir yıl olmuş. Kullandığım tool’lar, okuduğum kitaplar, izlediğim filmler… Hepsi bir şekilde beni besleyen, bazen yavaşlatan bazen de yeniden motive eden şeylerdi.</p><p>Bunu kendime tuttuğum küçük bir kayıt gibi görmek istiyorum. Seneye dönüp baktığımda nerede olduğumu, neyle beslendiğimi ve nasıl düşündüğümü hatırlamak için.</p><p>2026’ya dair beklentim çok büyük cümleler kurmak değil aslında. Daha az dağılmak, daha çok derinleşmek, üretirken kendimle temasımı kaybetmemek. Eğer bu yazı birine küçük bir ilham, bir hatırlatma ya da “ben de böyle hissediyorum” dedirttiyse, amacına ulaşmış demektir.</p><p><em>Okuduğun için teşekkür ederim 🤍</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91b13ff1ee33" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tasarımda Çıtayı Yükselten Ayrım: Yapmama Cesareti]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/tasar%C4%B1mda-%C3%A7%C4%B1tay%C4%B1-y%C3%BCkselten-ayr%C4%B1m-yapmama-cesareti-b8be98cc34e8?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b8be98cc34e8</guid>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[customer-experience]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Nov 2025 08:10:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-18T08:10:25.442Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*iBoFUZOlgicpopAozAaSjQ.jpeg" /></figure><p>Yıllardır tasarım sektöründeyim. Zamanla deneyimlediğim ve size de önerdiğim en önemli nokta şu: <strong>Seni diğerlerinden ayıran şey, neyi nerede yapmayacağını bilmen oluyor.</strong></p><p>Bu cümle dışarıdan basit görünebilir. Ama aslında işin bütün ağırlığını, bütün deneyimini içinde taşır. Tasarımda da hayatta da herkes her şeyi yapmaya, herkesi memnun etmeye çalışabilir. Ama doğru olan; hangi yoldan yürümeyeceğini bilmek, hangi savaşların sana ait olmadığını görmek ve nerede duracağını bilmektir.</p><p>Bu yazıda, yıllardır farklı müşteri tipleriyle yaşadığım deneyimlerden bazılarını paylaşmak istiyorum. Çünkü bazen kendimizi en net, başkalarının davranışlarına verdiğimiz tepkilerde görürüz.</p><p><strong>1- Kararsız Müşteri: Yönlendirmeye Kapalı Olanlar</strong></p><p>Kararsız müşteri deyince akla ilk gelen “karar veremeyen müşteri” olur. Ama işin gerçek zorlayıcı noktası bu değil. Asıl mesele, bu müşterilerin <em>yönlendirmeye kapalı</em> olmalarında yatıyor.</p><p>Bilgiyle, doğru sorularla, referanslarla kararsız bir müşteriyi yönlendirmek zor değil. İnsanlar genelde ne istediklerini bilmiyorlar. Tasarımcı olarak bizim işimiz de zaten bu bilinmeyeni netleştirmektir. Ama bazı müşteriler var ki, işten anlamadıkları halde yönlendirmeye de kapalılar. İşte o zaman gerçek vakit kaybı başlıyor. Çünkü bu durumda süreç deneme yanılma döngüsüne dönüşüyor. Günler, hatta aylar geçiyor, ama ilerleme yok.</p><p>Ben bu tip müşterilerde bazen farklı bir strateji uyguluyorum; <strong>onlara alan açıyorum.</strong></p><p>İstediği yolu yürümesine izin veriyorum. Çünkü o yolun sonunu zaten görüyorum. Gideceği yerin çıkmaz olduğunu biliyorum. Ama bazen insanların bir şeyleri deneyimlemesi gerekiyor. Söylemek yetmiyor, yaşamaları lazım.</p><p>Bu esnada kendi enerjimi korumak için minimum seviyede bir desteğim oluyor. Çünkü biliyorum ki, zaten geri dönecek. Bu yüzden bazen en büyük farkındalık, sessizce durup onun o yolu deneyimlemesini beklemekte yatıyor.</p><p>Bu aslında bir öğrenme süreci, karşısındaki kişiye kendisini kapatan veya bilgisi belli sınırda kalan insanların bazen öğrenmesi gerekiyor. Ve bu alan doğru çözüme gitmenin bir yolu oluyor.</p><p><strong>2- Sürekli Fikir Değiştiren Müşteri: Sorumluluktan Kaçan Tip</strong></p><p>Bu müşteri, her gördüğü ekranda bir şeyler bulmaya çalışan, sınırlandırılmaktan hoşlanmayan, sınırlandırıldığını hissettiğinde geri tepen biridir.</p><p>Bugün minimalist ister, yarın maksimalist. Öbür gün “ikisini de karıştıralım” der.</p><p>Görünürde bu bir <strong><em>“yaratıcı süreç”</em></strong> gibi durabilir. Ama gerçekte bu, günün sonunda hem kendisini hem de tasarımcıyı tüketen bir döngüdür. Ve en kötüsü, bu süreç sizi amacınızın çok dışında bir yere götürür.</p><p>Bu tip müşterilerin ortak bir özelliği vardır: <strong>Sorumluluk almayı sevmezler.</strong></p><p>Günün sonunda size gelip <em>“beni yönlendir”</em> derler. Ama buradaki amaç gerçekten yönlendirilmek değildir. Amaç, ileride beğenmeyecekleri ve fikir değiştirecekleri şeyler için suçlu aramaktır. <em>“Sen böyle yönlendirdin”</em> diyebilmek için bu talebi yaparlar.</p><p>Bu müşteri karar vermekten korkar. Çünkü her karar sorumluluk getirir. Karar verirsen, o kararın arkasında durman gerekir. Ama karar vermezsen, suç hep başkasında olur.</p><p>Bu müşteri tipi, tasarımcının kendi enerjisini koruması gereken müşteri kategorisinin tam ortasındadır. Çünkü burada sınır koymazsanız, sonsuz bir döngüye girersiniz.</p><p><strong>3- Tasarımcı Sınır Koyduğunda Gerilen Müşteri</strong></p><p>Tasarımcı hem teknik hem de UX anlamında projeyi, süreci değerlendirerek konuşur. Kullanıcı davranışlarını, best practice’leri, erişilebilirliği, performansı düşünür. Bunlar, doğru sınırlandırmayı ve yönlendirmeyi getiren unsurlardır. Ama bazı müşteriler bu sınırları baskı olarak algılar.</p><p>Siz ne zaman “bu yaklaşım daha doğru çünkü…” diye başlasanız, iletişime kendilerini kapatırlar. Savunmaya geçerler. Gardları kalkar. Sanki siz onların özgürlüğünü kısıtlıyormuşsunuz gibi davranırlar.</p><p>Oysa gerçekte doğru olan şey şudur: <strong>Gerçek özgürlük, sınırlar ile gelir. </strong><em>Sınır olmayan bir yerde özgürlük gerçekten sana ait midir?</em></p><p><strong>Düşünelim: </strong>Satrançta kurallar olmasa, özgür müsünüz? Hayır, kaos olur. Müzik yaparken ritim ve nota olmasa, özgür müsünüz? Hayır, gürültü olur. Tasarımda grid, hiyerarşi, kontrast olmazsa? Özgürlük değil, kargaşa olur. Var olan kurallar olmasa bile yine kendimize bir yol çiziyoruz. Sesimizi duyurabilmek için.</p><p><em>Sınırlar bizi kısıtlamaz, bizi netleştirir. Sınırlar sayesinde asıl yapmak istediğimiz şeye odaklanabiliriz. Sınırlar kendimizi bulmamızı sağlar.</em></p><p>Bu konuyu her insanın kendine sorması gerekiyor: <strong>Sınırsız özgürlük gerçekten istediğim şey mi, yoksa yapılandırılmış özgürlük mü?</strong></p><p>Ben tasarımcı olarak şunu biliyorum: En iyi işler, net sınırlar içinde çıkar. Çünkü sınırlar seni karar vermeye zorlar. Ve karar vermek, yaratıcılığın ta kendisidir.</p><p><strong>4- “Ben Bilmiyorum, Siz Daha İyi Bilirsiniz” Diyen Müşteri</strong></p><p>Bu cümleyi duydunuz mu? İlk başta içiniz rahatlıyor değil mi? “Güzel, müşteri güveniyor, ben yönetiyorum süreci” diye düşünüyorsunuz.</p><p>Ama dikkat: Bu müşteri, sonradan çoğu şeyle gelecek olandır.</p><p>“Ben bilmiyorum, siz bilirsiniz” diyen ama kafasında bir sürü yarım yamalak fikir olan, size tam güvenmediği için başta söylemeyip sonradan tek tek çıkaran müşteri.</p><p>Bu yüzden, eğer müşteri bilmiyorsa, en başta yönlendirip kararlaştırmak en doğrusu. Bu süreçte tasarımcıyı rahatlatır, sınır koymayı sağlar, netlik getirir.</p><p>Bilinmeyeni somutlaştırmaya çalışmak, tasarımcı olarak işimizin en büyük ve en zor olan kısmı. Bu yüzden bilinmeyeni doğru sorularla ortaya çıkarmak gerekiyor:</p><p><em>- Neyi bilmiyoruz?</em></p><p><em>- En azından neyi bilmediğimizi netleştirelim.</em></p><p><em>- Hangi sorulara cevap bulmalıyız?</em></p><p><em>- Hangi kararları erteleyemeyiz?</em></p><p>“Bilmiyorum” diyebilmek aslında cesaret ister. “Bilmiyorum ama araştıralım” demek daha da cesaret ister. İşte o noktada müşteriyle birlikte yol almaya başlarsınız.</p><p><strong>Müşteri Seçimi: Bir Lüks mü, Gereklilik mi?</strong></p><p>Bana sorarsanız, bir tasarımcının müşteri seçmesini doğru buluyorum.</p><p>Biliyorum, herkes “müşteri seçme” lüksüne sahip değil. Özellikle kariyerin başındayken her iş önemli görünür, her proje fırsat gibi gelir. Zamanla şunu öğreniyor insan: Yanlış müşteriyle çalışmak, hiç çalışmamaktan daha kötü.</p><p>Tasarımcı olarak bu kadar vizyon farklılığının olduğu bir yerde, özellikle şartların giderek kötüleştiği bir sektörde, kendi yolunu bulmak gün geçtikçe daha da zorlaşıyor. Sanırım benim inancım tam olarak burada başlıyor. Zor şartların doğru yolu bulmayı öğrettiğine inanıyorum.</p><p>Bazı zorluklar daha iyi olanı getiriyor. Zor olan, insanı daha profesyonel yapıyor. Her “hayır” dediğin, aslında sana daha doğru “evet” deme fırsatı veriyor.</p><p><strong>Sonuç: Neyi Yapmayacağını Bilmek</strong></p><p>Yazının başında söylediğim gibi: <em>Neyi nerede yapmayacağını bilmek, seni diğerlerinden ayıran şeydir.</em> Bu sadece tasarım kararlarında değil, müşteri seçiminde, proje yönetiminde, hatta hayatın her alanında geçerli.</p><blockquote><em>Gerçek özgürlük, sınırlar ile gelir. Ve gerçek profesyonellik, neyi yapmayacağını bilmekle.</em></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b8be98cc34e8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gönüllü Mentorluk Süreci Deneyimi]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BC-mentorluk-s%C3%BCreci-deneyimi-fff9ba601043?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fff9ba601043</guid>
            <category><![CDATA[mentor]]></category>
            <category><![CDATA[ux]]></category>
            <category><![CDATA[ui]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[mentorship]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Dec 2023 11:10:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-12T11:22:40.895Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CZJEw744vYFEz--byAVl_g.jpeg" /></figure><p><strong>Gönüllü Mentorluk Süreci Deneyimi</strong></p><p><em>“İnsana yapılacak en büyük iyilik ona zenginliği bahşetmek değil, ondaki zenginliği farketmesini sağlamaktır.”</em></p><p><em>-Benjamin Disraeli</em></p><p>Ben gönüllü mentorluk sürecime bu motivasyon ile başladım. Bu blogumda hem aldığım geri bildirimler hem de kendi bakış açım doğrultusunda gönüllü mentorluk sürecimden bahsedeceğim.</p><p><strong>Mentorluk Süreci</strong></p><p>Geçmiş öğretmenlik deneyimim ve sektörde ki tecrübemden yola çıkarak böyle bir program başlatmak istedim. Bu süreci öncelikle bir form paylaşıp duyurdum. <strong>Gelen 359 başvuru neticesinde 2 haftalık bir değerlendirme süreci sonucunda 6 kişi ile iletişime geçerek süreç planlamasını yaptım.</strong> Süreci kendi deneyimim olan UI/UX designer üzerinden yürüttüm. Bu alanda ihtiyacı belirleyip buna yönelik yaklaşık 3 aylık bir planlama ile devam ettim.</p><p>Bu süreçte birebir bir mentorluk verdiğim için karşımdaki kişinin ihtiyacı her zaman önceliğim oldu. İhtiyacı belirleme, buna yönelik görüşmeler için planlamalar yaptım ve bu doğrultuda kişinin potansiyeli yönünde süreci ele aldım.</p><p><strong>Bu noktada mentorluğa dair bakış açımdan da bahsetmek istiyorum.</strong> Mentorluğun herkes tarafından farklı düşünüldüğünü ve yaklaşımlarında bu yönde farklılaştığını farkettim. <strong>Benim açımdan mentorluk karşıdaki kişiyi gözlemlemek ve doğru iletişim ile gözetmekten geçiyor. </strong>Bir mentorun sorumluluğunu her açıdan bilmesi gerektiğini düşünüyorum. Karşıdaki kişinin potansiyelini gözetirken onun bakış açısıyla bakıp görebilmek çok önem arz ediyor. Verimliliğin de bu noktada arttığını düşünüyorum. Kendi bakış açınızla kattığınız çoğu şeyin anlaşılmadığı sürece etkili olmayacağını düşünüyorum. <strong>Güven ortamı oluşturmak ve anlaşıldığını hissetmek iletişimi doğru yönde ilerletiyor.</strong></p><p><strong>Eğitmenlik geçmişimdeki deneyimlerimden yola çıkarak herkesin potansiyelinin ve algılama kapasitesinin farklı olduğunu düşünüyorum.</strong> Doğru noktaları görebilmek karşıdaki kişiye daha fazla deneyimler katabilmeyi sağlıyor. <strong>Özellikle teknik konuları öğrenirken belli bir bakış açısı kazanmak ileriye dönük bir yatırım oluyor. </strong>Diğer türlü sadece anlık yapılan yanlışların doğrularını söylemek o an özelinde kalıyor. Eğitmek ile öğretmek benzer kavramlar olmasına rağmen aralarındaki farkı bilmenin ve paralel bir şekilde her ikisini yürütmenin katkılarının çok daha fazla olduğunu düşünüyorum.</p><p><strong>Mentorluk Geri Bildirimleri</strong></p><p>Ben gönüllü mentorluğa seçtiğim kişileri maddi olarak gönüllü bir programa ihtiyaç duyan, iletişime, geri bildirime, <strong>eleştiriye açık olan ve kendimde faydalı olabileceğim kişiler üzerinden seçtim.</strong> Blogumda mentorluk verdiğim <strong>kişilerin geri bildirimlerine de yer vermek istedim.</strong></p><blockquote><em>“UI/UX ile ilgili bilmediğim kaynaklara erişebildiğim için ve yaptığım tasarımlarla ilgili verdiğiniz tavsiyelerle artık daha iyi tasarımlar çıkarabildiğimi düşünüyorum. Bilgi birikimimin arttığını düşünüyorum“</em></blockquote><blockquote><em>“Tek bir gün yüzünüzü asık ya da sıkılmış bir ifade içinde görmedim. Bazı insanlar çok bilir, çok okur ama aktarmada sıkıntı yaşar. Siz tüm deneyimlerinizi ve adımlarınızı o kadar sağlam atmışsınız ki, anlatacağınız şeylerin hiçbir zaman eksileceğini düşünmüyorum. Her görüşmede yeni bir bilgi alacağıma emin şekilde giriyorum. Bana olan saygınız için çok teşekkür ederim, sizi çok seviyorum.“</em></blockquote><blockquote><em>“Beni en çok sevindiren yaklaşımınız, size çekinmeden ulaşabilmem. Bu konuda bana güven vermeniz. Geç saatte olsa geri dönüş alabilmem bana kendimi değerli hissettirdi. Sorumluluk sahibi bir mentor olunca, sorumluluk sahibi biri olmam gerektiğini düşündüm.“</em></blockquote><blockquote><em>“Kişisel olarak pozitif yönde ilerlediğimi düşünüyorum. Bilmediklerim veya yanlış bildiklerim hakkında daha fazla bilgi sahibi oldum ve kesinlik kazandım. Bu benim özgüvenimi yükseltmeme katkıda bulundu. Programı çok faydalı ve değerli buluyorum.”</em></blockquote><blockquote><em>“İşimi yaparken geniş bakabilmeyi, bir problemle karşılaştığımda buna nasıl bakmam gerektiğini öğrendim. Paylaştığınız kaynaklar için çok teşekkür ederim.”</em></blockquote><blockquote><em>“Yol gösterirken arkadaşça bir yaklaşımınız var ve bundan dolayı sizinle samimi ve rahat bir iletişim kurabiliyorum. Bu sebeple her soruyu rahatlıka size sorabiliyorum. Negatif düşündüğüm durumlarda başka açılardan bakmayı sağlayıcı tavsiyeleriniz durumlara daha olumlu ve daha geniş bakabilmeyi öğretti. Sizi ve mentorluğunuzu çok sevdim :)”</em></blockquote><p><strong>Sonuç</strong></p><ul><li>Aslında yaşadığımız çoğu konunun hepimizin zaman zaman yaşadığı problemler olduğunu bilmemiz gerekiyor. <strong>Yaşadığımız sorunlarda yalnız olmadığımızın farkında olmalıyız.</strong></li><li><strong>Her yaşadığımız problem bizden kaynaklanmıyor. </strong>Bazen karşımızdaki kişi, bazen içerisinde bulunduğumuz durum hepsi aslında bir problemin sebebi olabilecek potansiyelleri taşıyor.</li><li>İletişime çok fazla ihtiyacımız var. <strong>Kendinizi ifade etmekten çekinmeyin.</strong></li><li>Sektörde ki birçok olumsuzluğa odaklanıp kendinizi negatife sürüklemenin bir faydası olmadığını farkedin ve odak noktanızı potansiyelinizi görebilmeye, <strong>var olan potansiyelinizi kullanabilmeye odaklayın.</strong></li><li>Kendimize zaman zaman çok fazla yüklenebiliyoruz. Herhangi bir konuda başarısız olduğumuzda bu tüm hayatımıza yansıyan hale gelebiliyor. Bundan dolayı zaten zor geçirdiğimiz bir dönemde <strong>kendimize yüklenmenin zararlı olduğunun farkına varmalıyız.</strong> Aynı olumsuz durumu bir arkadaşımız yaşadığında nasıl yanında olup motive etmeye çalışıyorsak kendimize de aynı duyarlılıkla yaklaşmayı öğrenmeliyiz.</li></ul><p><strong>UI/UX Designer Mentorluk Hizmetim</strong> hakkında detaylı bilgi almak ve ön başvuru yapmak isterseniz <a href="https://forms.gle/7BsFNByhdVUgXAyS6"><strong>bu formu</strong></a> doldurabilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fff9ba601043" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mülakat Deneyimlerim]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/m%C3%BClakat-s%C3%BCre%C3%A7lerim-8e9f1b022dd8?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e9f1b022dd8</guid>
            <category><![CDATA[mülakat]]></category>
            <category><![CDATA[interview]]></category>
            <category><![CDATA[meetings]]></category>
            <category><![CDATA[jobs]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 31 Jan 2023 06:44:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-25T20:56:13.211Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YKBX4y9W-gEgP5Gtfsvgog.jpeg" /></figure><p>Sektöre girdiğimden bu yana çok fazla iş görüşmesine girme fırsatı buldum. İlk olarak olumsuz dönüş almak, fazlaca görüşmeye girmek, ilk girdiğiniz şirkette belli beklentiyi bulamamayı normal karşılamak gerekiyor. Bazen şirket beklentileri bazen bireysel beklentilerimiz örtüşmüyor. Ben görüşmelerimde karşılaştığım durumlardan yola çıkarak deneyimlerimi anlatacağım.</p><p>İlk olarak herkes her süreci <strong>“İyi Yönetebilmeli”</strong> algısından çıkmak gerekiyor. <strong>“İyi yönetebilmek”</strong> kavramı herkese göre farklılık gösteren bir unsur olduğunu eklemem doğru olacaktır. Bu yüzden bahsettiğim konular tamamen benim deneyimlediğim ve kendi bakış açımla yorumladığım noktalar olacak.</p><p>Sektöre sonradan dahil olmuş biri olarak yaşadığım problemler arasında alaylı olmamın mülakat sürecime etkilerinden bahsetmek istiyorum. Sektörün gerektirdiği bölümden mezun olmamak ilk girdiğim görüşmelerde tuhaf bakışlara sebep oluyordu :) Aradan az bir zaman sonra ikinci üniversite olarak bu bölümü okumaya karar verdim. Okula başladıktan sonra mülakatlarda kendimi ve sektöre girişimi anlatırken her zaman kurduğum cümle şu oldu. “Alaylı olmak emeğimin ve yeteneğimin önüne geçmemesi adına, ikinci üniversite olarak bu bölümü okuyorum.” Bunu söylerken bir bölümü veya eğitimi küçümsemek amaçlı söylemiyorum. Kendi mesleğimin de öğretmenlik olduğunu hatırlatmam doğru olacaktır. Eğitim, yetenek ve beceriyle paraleldir. Önemli olan insanın algısının açık olması ve eğitilebilir olmasıdır düşüncesindeyim, fakat toplum olarak çoğu zaman etiket dediğimiz unsurlara takılı kalmanın doğru olmadığını düşünüyorum.</p><p>Zorlandığım diğer konu ise mülakat esnasında dinlenmemek ve hata arayan biriyle iletişim kurmaya çalışmak. Bu iki nokta mülakat esnasında kendi duruşumu bozmamak için çaba gösterdiğim konular oldu. Bazen karşımızdaki kişi iş yoğunluğundan dolayı sürekli bilgisayara bakabiliyor veya bulunduğu ortam görüşme yapmayı etkileyecek gürültüde olabiliyor. Sürekli konuşma <em>“duyamadım, anlayamadım”</em> demekle geçiyor. Bir soru soruluyor anlatıyorum fakat söylediğim şeyler tekrar geri soruluyor. Aşağıda ki konuşmalar yaşandı ve aynı konuşmada bunu bir kaç kez yaşamak inanın çok yorucu.</p><p><em>“Önceki işinizden biraz bahseder misiniz?”</em></p><p><em>+”6 kişilik bir ekiptik, süreçlerimizi şöyle (…) yönetirdik vs.”</em></p><p><em>-”Kaç kişilik ekiptiniz, süreçler nasıldı?</em></p><p>Hata arayan bir iletişim kurmaya değinecek olursam, bu durum aday için çok zorlayıcı bir görüşme haline geliyor. Ben bildiklerim ve bilmediklerimle her mülakatta kendim olmayı tercih ediyorum. Karşımda hata arayan bir insanın her zaman hata bulacağına eminim. En doğru cevabı bile versem, <em>“şöyle de olabilir”</em> gibi bir dönüş alacağımın garantisini verebilirim. Hata arayan bir insanın negatif algısını dönüştürmek her zaman zor olandır. Keşke hayatta doğru ve yanlışın herkes tarafından idrak edildiği ve tek gerçek olduğu algısında buluşabilseydik fakat bunun imkansız olduğunu bilmek kendi sağlığımız için yararlı olacaktır. :) Bu tarz durumlarda kendimle barışık olmaya özen gösteriyorum. Hata yapabileceğimin, hata yapmasam bile karşımdaki kişinin algısında bunun bir hata olarak görülebileceğinin farkında olmaya çalışıyorum.</p><p>Bir mülakatımda anne-babamın ne iş yaptığı, kardeşimin hangi bölümü okuduğu gibi sorular sorulmuştu. Bunu normal sohbet havasında algılamamamın sebebi görüşmenin daha resmi olduğu halde bu soruların birden soruluyor olması ve not alınmasıydı. Yine çok yadırgadığım ve anlam veremediğim bir görüşme geçirmiştim. O an hepimizde olduğu gibi görüşme esnasında bu soruları cevaplıyor olsakta sonrasında işe alım sürecine etkisinin ne olacağını anlayamamıştım. Bu tarz soruları daha kişisel buluyorum ve mümkün olduğunca mülakat sürecine etki etmeyecek soruların sorulmamasının daha doğru olacağını düşünüyorum.</p><p>Marketing için mülakat yapan şirketlere hepimiz denk geliyoruz, bunu doğru yapıldığı sürece yanlış bulmadığımı belirtmek istiyorum. Fakat bu konuda yanlış bulduğum ve karşılaştığım birkaç noktayı dile getirmek istiyorum. Aslında her şirket mülakat sürecinde belli ölçüde marketing yapmış oluyor, adayların aklında kalan şirketler veya kişiler olabiliyor. Fakat mülakatı açık pozisyonu olmadığı halde yapan şirketlerde var. Burada söylemek istediğim mülakat esnasında marketing oluşturma bilinciyle adayda <strong><em>“görüşme kesin olumlu geçti”</em></strong><em> </em>fikrini oluşturmak aslında olumsuz bir marketinge sebeb oluyor. Bu olayı şöyle ele alıyorum. İnsanlar beklentilerini yönetebilmekte ve kendini tanımakta zorluk çekerken, mülakat esnasında çok pozitif ve olumlu bir yaklaşımla karşılaştığında algısı tamamen <strong><em>“işe alındım”</em></strong> fikrine bürünüyor. Sonrasında ise markenting yaptığını düşünen şirketler bu adaylara olumsuz dönüş sağladığında ne yazık ki aday için çok kötü bir durum yaşatmış olunuyor. En azından görüşme, beklentiyi ve algıyı bu noktaya çekmeden yapılmış olunursa daha iyi bir sonuç olabileceğini düşünüyorum. İkinci yanlış bulduğum nokta ise görüşme esnasında sürekli “<em>Bizim şirketimizi duydun mu?” “Nereden duydun?” “Nasıl duydun?” “Ne biliyorsun?”</em> gibi bitmek bilmeyen sorular ve arkasından gelen dakikalarca şirketi anlatma, sürekli şirketten bahsetme telaşı, genelde bu olduğunda analiz yeteneği güçlü adayların bu durumu farkedebildiğini düşünüyorum.</p><p>Diğer bir konu ise mülakat esnasında işverenin adayla küçümseyici ve üstten bakan bir tavırla konuşması. Bu ne yazık ki bizim elimizde olan bir durum değil. Bu noktada karşımızdaki kişiye gard almak bizi daha da negatif bir noktaya sürükleyecektir. Böyle mülakatlara denk geldiğimde olabildiğince bakış açımı kendimde tutmaya özen gösteriyorum. Bu durumun benimle alakalı olmadığını, karşımdaki kişinin karakterinin böyle olduğunu ön planda tutmaya çalışıyorum. Bazı mülakatlarda egolu insanlarla karşılaşmak kendi lehinize dönüştürebileceğiniz bir durum olabileceğini de unutmamak gerektiğini söyleyebilirim. Bu başlığı güzel bir söz ekleyerek kapatmak isterim.</p><blockquote><em>“Ne kadar çok bilgi o kadar düşük ego. Ne kadar az bilgi o kadar yüksek ego.”</em></blockquote><blockquote><em>-Albert Einstein</em></blockquote><p>Görüşmelerimin içinde en tuhaf ve anlam veremediğim bir konuya değinmek istiyorum. Mülakat esnasında Figma editi veya Projemi dosya olarak atmamı isteyen bir işverene denk gelmiştim. Bu noktada mülakat sırasında ekran paylaşarak yaptığım projeyi anlatabileceğimi söylesem de ısrarla edit yetkisi istemesini doğru bulmamıştım. Bizler case süreçleri ve portfolyomuzla bir çok fikir sahibi olabilecekleri imkanlar sağlarken proje içi edit yetkisi istemiş olunmasına anlam veremediğimi dile getirmem doğru olacaktır.</p><p>Diğer değinmek istediğim konu ise hiçbir soru yöneltmeden, tanımak için çaba sarfetmeden ücret beklentisinin soruluyor olması. Bu konuda şirketlerin belli çizgide olması gerektiğini düşünüyorum. Bazı şirketlerin 3–4 mülakat süreci geçirdikten sonra ücret beklentisi sormasını da doğru bulmuyorum. Bu durumun bir çizgisi olmalı belli tanıma soruları sorulduktan ve bir fikir oluştuktan sonra ücret beklentisi sormak daha doğru geliyor. Tabi her şirketin vizyon ve süreç yönetimi farklılık gösterdiğini de söylemeliyim.</p><p>Son olarak bu yazımda değinmek istediğim White Boarding ve Case süreçleri gibi konular da var fakat bunları ayrı bir blog halinde yazmam daha doğru olacaktır. Bu yazımda olabildiğince mülakatlarda yaşadığım deneyimlere yer vermeye çalıştım. Görüştüğüm şirketler içerisinde bende olduğu gibi mutlaka bana dair de olumlu-olumsuz fikirlere sahip kişiler vardır. Ben olabildiğince kendi bakış açımla durum değerlendirmesi yapmaya çalıştım. Bu tarz deneyimler yaşayanlarında fikirlerini paylaşmasını çok isterim. Umarım faydalı bir yazı olmuştur :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e9f1b022dd8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dashboard Tasarımları İnceleme]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/dashboard-tasar%C4%B1mlar%C4%B1-i%CC%87nceleme-2a9c4ec8eaee?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2a9c4ec8eaee</guid>
            <category><![CDATA[dashboard]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Jul 2022 20:22:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-20T20:33:41.059Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xs3NPxtT5-zMICFVRpmEJQ.jpeg" /></figure><p>Kendime bir süre önce bir hedef koydum. Müşteri beklentisi doğrultusunda yaptığım projelerin dışında aynı konseptlerde kendi vizyonumu yansıtan ekranlar yapmak. İşimden ve yoğunluğumdan arda kalan vakitlerimi değerlendirmenin faydalı olacağını düşünüyorum. Bu hedefi koymamda ki sebep ise zamanla yaptığımız işlerin hep birbirine benzemesi oldu. Bu blogumda bu söyledikleriminden yola çıkarak örneklerle inceleyerek anlatacağım.</p><p>O kadar çok belli kalıplara sığmaya çalışıyoruz ki, bunun yaratıcılığı körelttiğini düşünüyorum. Renkleri kullanmak yerine sürekli borderların arkasına saklanıyoruz. Kutu içine kutular yerleştirerek birşeylere sığmaya çalışıyoruz. Bu son zamanlar da daha da farkettiğim bir şey olmaya başladı. Bunu söylerken tutarsızlıktan veya bir renk cümbüşünden bahsetmiyorum. Fakat kullanmamız gereken yerlerde bile çekiniyoruz. Bu şekilde olmasının birçok sebebi var. Yaşadığımız coğrafya, insanın karakteri, hedefleri gibi bir çok şey söylenebilir. Sektöre girdiğimden beri müşteri beklentisi doğrultusunda hareket etmekten bazen kendi vizyonumun köreleceğini hissediyorum. Yukarıda hedef koymamın bir diğer sebebi de bu, yaptığımız aynı tasarımların kendi vizyonumda nasıl duracağını merak etmek.</p><p>Ben örneklerimi bir dashboard ve admin panelleri üzerinden yapacağım. Bunun sebebi ise zor ekranlarda bile kendimizden bir şeyler katabileceğimizin bilincinde olmak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*mcBxYacyXx0YWii8" /></figure><p>Bu ekrana baktığımda ilk gözüme çarpanlardan biri neden bu kadar kutu kullanıldığı oldu. Bir elementi ekranda defakez kullanmanın doğru olmadığını düşünüyorum. 2 yıl kadar önce yönetici olarak çalıştığım bir firmada admin panelleri gibi ekranlar kullanıyorduk. İlk işe girdiğimde çok kötü ekranlara sahip bir programdı, ikinci yıla geçtiğimizde programı güncellediler ve ekranlar çok daha modern bir hal aldı. Ben aslında orda bir kullanıcı olarak şunu farkettim. Sıkıldığım bir ekranda iş bile yapmak istemiyordum. Birşey hissetmediğim ekrana gün boyu bakmak işimi zorlaştırıyordu. İkinci yıl ise çok daha modern ve estetik ekranlar olduğunda, ekrana oturduğumda ki o hislerim değişmişti.</p><p>İnsanlardan sürekli duyduğum bir kalıp var. Dashboard ekranlarında “insanların gözü yorulmasın” gibi sebeplerle renk kullanmamayı tercih ediyorlar. Benim önceliğim ise kullanıcının ne hissettiği oluyor. Gözümüzün yorulmamasını göz ardı tabiki etmiyorum fakat en ufak birşey bile buna bağlandığında ortaya keyifsiz ekranlar çıkıyor. Kaçırdığımız noktanın şu olduğunu düşünüyorum. Bizler o ekranlara her gün bakıyoruz. Tüm gün bir ekrana sıkılarak bakmak iş akışını etkileyebiliyor.</p><p>Bu ekranda gördüğüm diğer iki konu ise contrast ve ton sür ton sorunu oldu. Sol menüdeki textlerin okunamayışı en büyük problemlerden biri olduğunu düşünüyorum. Dashboard ekranlarında text okunurluluklarına ve değinmemiz gereken yerlere daha fazla dikkat etmemiz net ekranlar çıkarmamızı sağlayacaktır. Ton sür ton konusu ise benim tercih etmeyi sevmediğim konulardan biri. Dashboard ekranlarında bunu çok sık görmemizin sebebi ise “renk katıp göz yormayalım” kalıbıyla tasarımcıların buna başvurması olarak görüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/749/0*3dPWQD6XwF1RlvNs" /></figure><p>Bu ekranı eklememin öncelikli sebebi renklerden bahsederken neyden bahsetmediğimi gösterebilmekti. Bu ekranda ise tek renk kullanılmasının ayırt edici özellikleri tamamen azalttığını görüyorum. Her bölümde tek renk kullanmak dashboard ekranlarında ki ayrımı engelliyor. Bölümlerde hangi elementin ne anlattığını anlamak için dikkatli bakmak gerekiyor. Buda karışık olan ekran için fazla efor harcamayı gerektiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/852/0*YdHN1oyLU7lOFXpz" /></figure><p>Bir diğer görselde ise başlığa ait olan framelerde shadow kullanmak. Shadow amacının dışına çıktığında çok farklı sonuçlar getiriyor. Bazen bold yapmak istemediğimiz bazen ise dashboardlar da elementlere, textlere yer bulmakta zorluk çekip bu tarz çözümler arıyoruz. Size büyütmektektense shadow atmak bir çözüm gibi geliyor. Benim düşüncem ise bunun çok doğru bir çözüm olmadığı.</p><p>Bloglarımı yazarken her zaman kendi fikirlerimi paylaşan ve bana göre doğru olan konulara yer vermeye çalışıyorum. Hiç bir zaman fikirlerimin herkes tarafından doğru olarak görülmesini bekleyen tarafta yer almadım. Bir web sitesine veya bir tasarıma baktığımda kimlerin hangi karakterlere sahip olduğunu görmek çok zor olmuyor. Yukarıda bahsettiğim birçok sebepten kaynaklanabilecek olan bir şeylere sığmaya çalışmak aslında karakterimizi de yansıttığını düşünüyorum. Bu yüzden Behance vb. sitelerde portfolio incelemek insana farklı bakış açıları kazandırıyor. Renkleri kullanma şekilleri, neyi vurgulamak için seçilen çeşitli çözümler, kutu içerisine yerleştirilen kutular aslında bizlere dair çok fazla anektodlar veriyor. Bu noktada sadece neye nasıl baktığımızı bilmemizin bize çok büyük katkıları olacağını düşünüyorum. Bu yazımı bu sebeplerle farkındalık kazandırmak amacıyla örnekler üzerinden anlatmaya çalıştım. Umarım faydalı bir yazı olmuştur :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2a9c4ec8eaee" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İyi Bir Takım Oyuncusu Olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/i%CC%87yi-bir-tak%C4%B1m-oyuncusu-olmak-9e24d2ab23f6?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9e24d2ab23f6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Jul 2022 10:42:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-12T10:44:49.080Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hAVfvY_ocO-MZurAXtRpyg.jpeg" /></figure><p>Bir önceki blogumu yazmadan önce kendime bir hedef koymuştum. Hem “iyi çalışan” hem de “iyi yönetici” başlıkları altında iki blog yazacaktım. Bu hedefimin ilk kısmını önceki blogumda paylaştım. Bu blogumda ise “iyi takım oyuncusu” olmaya dair düşüncelerimi paylaşacağım.</p><p><strong>İşini Sevmek ve İstekli Olmak</strong></p><p>Herhangi bir şey için istekli olmak başlangıçtır. İnsanın işini sevmesi, verimli olmasıyla doğru orantılı olarak görüyorum. İlk başta herkesin kendine “ben mesleğimi seviyor muyum, ben bu işi yapmak istiyor muyum?” diye sormasını istiyorum.</p><p>İnsanın her zaman istediği yerde çalışması zordur fakat istemediği yerde çalışması imkansızdır. Peki o halde herkes istediği takımda yer alamayacağını, istediği yöneticilerle çalışamayacağını biliyorsa, ne yapmalıyız? Bu sorunun cevabı çalışılan ortama, kişinin kendisine, bulunduğu takıma göre değişkenlik gösterir. Ben dönem dönem istemediğim takımlar içerisinde yer aldım. Bu noktada kendime edindiğim önemli şeylerden biri “bakış açımı değiştirmek” oldu. Bir takıma, belki yöneticiye karşı bakış açımı değiştirmek, iletişimimi de o yönde etkilemişti.</p><p>Bu noktada saygıdan çok ufak bahsetmek istiyorum. Herkes fazlasıyla sevgiden çok saygıdan bahseden konuşmalar yapıyor. Saygının sadece iş için değil zaten hayatımızın her noktasında olması gerektiği bilincinde olmamız gerekiyor. Bu yüzden saygıya dair söyleyeceklerimi bu kadarlıkla bırakacağım. Benim düşüncem insanın sevmediği yerde verimli olmasının zorlaştığı. Takımımızı, işimizi sevmediğimiz taktir de verimli olmak zorlaşıyor. Fakat bakış açımızı değiştirebilirsek, çalıştığımız yeri nasıl istekli hale getireceğimizi de öğrenmiş olma ihtimalimiz artıyor.</p><p><strong>Yapıcı ve Aktif Olmak</strong></p><p>Yapıcı bir takım oyuncusu olmanın bize getirilerini bazen unuttuğumuzu düşünüyorum. Buna şöyle bakıyorum; çevremizdeki insanlarla iletişimimizi ne kadar iyi tutarsak, bunun faydasını çok fazla görebiliriz. İş hayatında da bu böyledir. Yapıcı olmak, içinde iletişimi, pozitifliği, enerjiyi ve verimliliği barındırır. Takım arkadaşlarımıza, yöneticimize, yaptığımız işe ve öncelikle de kendimize yapıcı olursak, işlerin kolaylaştığını görebiliriz. Yapıcı bir takım arkadaşıyla çok daha rahat iletişim kurarız, çok daha pozitif enerji paylaşırız ve sonucunda bu bize başarı ve kolaylık getirir.</p><p>Aktif olmak bir takım oyuncusu için çok önemli gördüğüm konulardan biri. Aktif olmayı, iletişimde, algıda, iş hızında vb. bir çok noktada görebiliriz. Aktif bir dinleyici olmak, aktif ve açık bir algıda olmak, aktif sorular sorabilmek, iş bitiriciliği de beraberinde getirir.</p><p><strong>Paylaşımcı ve Destekleyici Olmak</strong></p><p>Burada ilk olarak değinmek istediğim konu destekleyici olabilmek. Bu çoğumuzun türlü sebeplerle yapamadığı belki yapmak istemediği bir konu olarak görüyorum. Çoğumuzun algısı negatif olana, olumsuz olana çok daha yakın, bunun destekleyici yanımızı da etkilediğini düşünüyorum. İyi bir takım oyuncusu olarak, diğer arkadaşlarını destekleyen, tebrik eden, teşekkür edebilen konumda yer almalıyız. Bunu yaparken sırf olması gerektiği için değil, içtenlikle yapabilmek iletişimimizi güçlendirecektir.</p><p><em>Paylaşılacak dostlarınız yoksa iyi şeylere sahip olmanın bir zevkide yoktur.</em></p><p><em>-Lucius Annaeus Seneca</em></p><p>İyi bir takım oyuncusu bilgisini, deneyimlerini, mutluluğunu ve daha bir çok şeyi paylaşmanın kendinden bir şey götürmeyeceğini bilmelidir.</p><p><strong>Motivasyon</strong></p><p>Bu konuya “iyi yönetici” blogumda da yer vermiştim. Aynı şekilde önce motivasyonun ne olmadığını düşünmemiz gerekiyor. Motivasyon her şeyi karşı taraftan beklemek değildir. Yapılabileceklerin ötesinde beklentilere girmek motivasyon kaybına uğratır. Ben motivasyonun bir kişiye, bir eyleme bağlı olmasını çok doğru bulmuyorum. Kendime bu noktada kazandırdığım bakış açısı hep bu yönde oldu. Herhangi bir şeye bağlı olmak her zaman iyi sonuçlar getirmiyor ne yazık ki. Bizler motivasyonumuzu arttırmak için beklentiler içine girerken bu zaman zaman motivasyon kaybına sebep olabiliyor. Bunun hiç bir şey beklenmemeli olarak yorumlanmasını istemem, sadece demek istediğim herkesin iç motivasyonunun olması gerektiği, bu şekilde motivasyonu kendimize sağlayabilirsek bir adım ileri gideceğimizi düşünüyorum.</p><p>Yukarı da bahsettiklerim dışında yine bazı konulara değinmek istiyorum. Bazen bazı kavramları çok fazla karıştırdığımızı düşünüyorum. Bunlardan biri esnek olmak ile katı olmayı çok uç noktalarda yaşamak. Bazılarımız çok verici bazılarımız ise çok fazla almak isteyen taraflarda yer alabiliyor. Bunun dengesini ayarlayamadığımız noktalarda zararlarını görebileceğimizi düşünüyorum. Esnek veya katı olmak çalıştığımız şirkete, yöneticiye belki de takıma göre değişkenlik gösterebilecek bir unsurdur. Burada esnek olup suistimal edilmeyi, çok fazla katı olup hiç bir şey beğenmemeyi de doğru bulmuyorum. İyi bir takım oyuncusu durumu analiz edebilen ve davranışlarını bu yönde ölçebilen tarafta olmalıdır.</p><p>Bir diğer konu ise, çalıştığımız yeri benimsemek, özenle işimizi yapmak ve sadece saat öldürmek için değil bir şeyler katabilmek için de çalışabilmek. Hepimiz değerli bir eşyamızı bir diğerine emanet ettiğinde, tereddütler yaşıyoruz. Bizlere bir iş emanet edildiğinde aynı duyarlılığı göstermenin önemli olduğunu düşünüyorum. Aslında söylediğim bir çok şey bazen çalışan tarafında “şirket için” olarak gözükse de, her şeyin bize bir şeyler kattığını çok daha sonra farkına varacağımızı düşünüyorum.</p><p>Bir diğer konu ise sorumluluk bilincinde olmak. İyi bir takım oyuncusu sorumluluklarının farkında olan, bunları yerine getirebilmek için çaba sarf eden kişi olmalı. Sorumluluk bilincinde olmak sadece iş için değil, diğer takım arkadaşlarımız içinde önemli bir unsur olduğunu düşünüyorum. Teslim edilecek bir işin zamanında yapılması, bir işin doğru analiz edilebilmesi sorumluluklarımız arasında yer alıyor.</p><p>Yukarıda bahsettiğim konuları bir noktada iyi bir takım oyuncusunun sorumlulukları olarak görüyorum. Herkesin kendine göre edindiği bir çok deneyim olabilir. Fakat benim için önemli olan farkında olmak, hedefler oluşturmak ve her zaman daha iyi olmak için çalışmaya devam etmektir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9e24d2ab23f6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çok çalışan yönetici iyi bir yönetici midir?]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/%C3%A7ok-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fan-y%C3%B6netici-iyi-bir-y%C3%B6netici-midir-32cf3cd271e4?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32cf3cd271e4</guid>
            <category><![CDATA[management]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jun 2022 12:35:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-27T12:37:32.630Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0kIn9ZRv5otyAScz2IOaRw.jpeg" /></figure><p>Bu yazımda iyi bir yönetici olabilmenin belli noktalarına değineceğim. Yöneticilik deneyimlerimden çıkardığım en önemli nokta “ben herkesten çok çalışıyorum” diyen yöneticilerin iyi bir yönetici olmaması. Herkesten çok çalışan yöneticinin takımını iyi kuramadığını veya iyi yönetemediğini düşünüyorum.</p><p>Bu blogumda maddeler halinde nasıl çok çalışılmadan da iyi yönetici olunur bunlardan bahsedeceğim :)</p><p><strong>1- İnsan Analizi Yapabilme</strong></p><p>İnsan analizi yapabilmek yöneticilikte önemli gördüğüm noktalar arasında yer alıyor. İyi bir takıma sahip olmak, takım içerisindeki kişilerin potansiyelini anlayabilmekten geçer. Yöneticiler çoğu zaman herkesin her şeyi yapabilmesini, anlayabilmesini bekleyebiliyor. Benim izlenimim ise insan analizi yapabilen, takımında yer alan potansiyelleri gözeten yöneticiler bir adım öne çıkıyor. Bir takım oyuncusuna potansiyeli olmadığı noktalarda görev vermenin büyük kayıplara neden olabileceğini düşünüyorum. O oyuncuya bu sorumluluğu yüklemek hem motivasyon kaybına hem de kendini gösteremeyeceği bir noktaya sürüklemiş oluyor. Yönetici tarafında ise bu, zaman kaybına, iş aksaklıklarına ve bazen de bütçe zararlarına yol açabiliyor. Bu noktada yöneticinin takım oyuncularını analiz edebilmesi, onları görebilmesi ve potansiyelleri doğrultusunda yönlendirebilmesi büyük önem arz ediyor.</p><p><strong>2- Dinleme ve Eleştiriye Açık Olma</strong></p><p>Dinlemek önceki blogumda da yer verdiğim gibi iletişimin en büyük parçası. Burada dinleme ile birlikte iletişimin yöneticilikte de çok önemli olduğunu vurgulamak istedim. Çoğu zaman dinlemekten öte kendimizi anlatmak için büyük eforlar harcıyoruz. Kendi isteklerimizi yaptırtma, takımımızı dinlemekten öte, yap-geç moduna giriyoruz. Dinlememeyi işimizin en büyük engeli olarak göremiyoruz. Bunun çoğu zaman eleştiriye açık olmamamızdan kaynaklandığını düşünüyorum. Kendime her zaman söylediğim cümleyi yöneticiyken de söylemeye devam ettim. “Yönetici olsan bile eleştiri seni her zaman bir adım öteye taşır.”</p><p>Takımını dinlemek, takımının stresini azaltmak, verimli çalışmanın gerekliliklerindendir.</p><p><strong>3- Adil Olma ve Doğru Karar Verebilme</strong></p><p>Saygı öğretilen veya öğrenilen bir şey değildir. Saygı kazanılan bir şeydir. Yöneticilikte en büyük nokta saygı kazanmaktır. Saygıya bu başlık altında değinmemin sebebi ise adil olmanın saygıyla paralel olduğunu düşünüyorum. Korkulan yöneticiye duyulan saygıdan bahsetmiyorum. Korkulan yöneticiye duyulan saygı göstermeliktir, içten değildir, verimli olmaz. Adil olan, iyi kararlar verebilen yöneticilerin kazandığı saygı devamlılık getirir. Her yöneticinin saygı kazanma yolu farklı olabiliyor. Fakat benim tercih ettiğim yol her zaman adil olmaktan, doğru kararları doğru zamanlarda verebilmekten geçti.</p><p>Ben her zaman zor süreçlerin insana büyük deneyimler kattığını gördüm. İnsan hayatı da bir noktada böyledir, zor süreçler yaşamak, deneyimimizi arttırır. Zor süreçler karar verme yeteneğimizi geliştirir. Doğru kararları görebilmemizi sağlar. Yöneticilikte yanlış kararlar bazen takımımızın sarsılmasına, bazen saygımızın yitirilmesine, bazense işlerimizin aksamasına sebep olabiliyor.</p><p><strong>4- Güven ve Tutarlılık</strong></p><p>Yönetici olarak güven konusu bir noktada zordur. Bunun sebebi ise bazen yönetici gözüyle gördüklerimiz takımımız için o şekilde algılanamayabiliyor. Bu tarz durumlarda ise iletişim becerilerimizin devreye girmesi gerekiyor. Güven oluşturmak, yaptığımız işlerin çok daha verimli olmasında en büyük etken olduğunu düşünüyorum. Güveni destekleyen diğer konu ise tutarlılık. Verilen kararlarda, söylenen sözlerde ve çoğu zaman davranışlarımızda tutarlı olmak yine bize saygı kazandıracak unsurlar arasında.</p><p><strong>5- Motivasyon</strong></p><p>Motivasyon herkes için değişken bir durumdur. Bazı çalışanlar sadece teşekkür beklerken bazıları ise çok daha farklı beklentiler içerisinde olabiliyor. Bu yüzden ben motivasyona “Motivasyon ne değildir?” sorusunu sorarak başlamak istiyorum. Motivasyon çalışan içinde, yönetici içinde ne değildir bunu belirlemenin doğru olacağını düşünüyorum.</p><p>Bir yönetici için motivasyon olmaması gereken bir çok şeyi yapıp, iş bitirildiğinde teşekkür etmek değildir. Üst kısımda zor süreçlerin yönetilmesi insana deneyim katar demiştim. Bizler yönetici olarak önce kendimizi yönetmekle bir noktada stresimizi yönetmekle sorumluyuz. En stresli zamanlarımızda takımı düşünmeksizin hareket etmek ve sınırlarımızı bilmemek sonrasında edilen teşekkürleri yıkmamıza sebep olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden motivasyon başlığını en sona koydum, çünkü üst kısımdaki maddeleri yapabildiğimiz takdirde teşekkür etmenin anlamlı olacağının farkında olmalıyız.</p><p>Yukarıda bahsettiğim konular dışında deneyimlediğim bazı konulara da yer vermek istiyorum. Bunlardan ilki yöneticilerden duyduğumuz en sık cümleler arasında “takım ruhu istiyorum” oluyor. Bir takımı takım yapabilen yöneticidir. İyi yönetici “ben” demekten ziyade “biz” diyebilendir. Ben yöneticilik süreçlerim de sözlerimden çok eylemlerimin biz olma bilincinde olmasına özen gösterdim.</p><p>Bir diğer konu ise verimli geri bildirimde bulunabilmek. Çoğumuz doğru geri bildirim vermeyi bilmiyoruz. Bazen geri bildirim vermekten çekinen konumda, bazense geri bildirim vermeyi küçümsemek olarak görüyoruz. Geri bildirim takımımızı besleyebilmelidir, verdiğimiz geri bildirimler bir neden-sonuç ilişkisi içinde olmalıdır. Etki etmeyen geri bildirimin verimsiz olacağını ve bir sonuca varmayacağını düşünüyorum.</p><p>Diğer değinmek istediğim konu ise hedeflerin, projelerin ve planların takım ile paylaşılması. Çoğu yöneticinin önemsemediği ve zaman kaybı olarak gördüğü bu konu aslında en önemli konulardan biri. Bir hedefimiz varsa bu hedefe tek başımıza ulaşmayacağız, takımımıza ihtiyacımız olduğunu unutmamalı ve takımımızla hedeflerimizi paylaşmalıyız. Yukarıda bahsettiğim takım olma ruhu bu şekilde oluşuyor. Yönetici olduğumuz da tek başımıza olduğumuzu, bütün başarının bizle alakalı olduğunu düşünmek, iyi yönetici özelliği olmadığını düşünüyorum. Takımı iyi yapan yöneticiyse, yöneticiyi iyi yapan da takımdır, bunun bilincinde olmak bize fayda sağlayacaktır.</p><p>İnsanın duygularını yönetmesinin zor olduğunu hepimiz biliyoruz. Bizler de duygularımızı belli ölçüde kontrol ettiğimizde yukarıdaki maddeleri daha rahat yapabileceğiz. Duyguları yönetmek adil olmakla, güvenle, tutarlılıkla ve diğer tüm maddelerle alakalı olduğunu düşünüyorum. Takımımızda ki herkese tutumumuz aynı olmalıdır. Her ne sebepten olursa olsun ayrıcalıklı davranmak doğru değildir. Stresli olduğumuz dönemler bu duygularımızı takımla yaşamak belli çizgilerin kırılmasına neden olacaktır. Ben bu şekilde konuştuğumda duyguları yaşamamak olarak adlandırılmasını istemem. Önemli olan olumlu veya olumsuz duyguları doğru yönetebilmek, doğru yaşayabilmek, doğru ifade edebilmektir.</p><p>Son olarak değinmek istediğim konu öğretici olabilmek. Bir noktada yöneticinin takımını eğitebilen konumda yer alması gerektiğini düşünüyorum. Bunu ise önce kendi algımızı bilgiye açarak yapabiliriz. Takımımıza faydalı olacağını düşündüğümüz konuları aktarabilmeliyiz. Bildiklerimizi öğretirken, öğretebilmeyi de öğretmeliyiz. İyi takım yönetici yokluğunda da iyi takım olmayı sürdürebililiyorsa doğru yolda ilerlediğimizi söyleyebilirim.</p><p>Bazen yöneticiliği o kadar basit görüyoruz ki, bu sorumluluğu vermememiz gereken insanlara veriyoruz ve sonra işlerimiz aksadığında, süreçler zorlaştığında, kötü deneyimler yaşadığımızda tüm suçu o takıma atıyoruz. İnsanın kendi yanlışlarını görmesi zaten zorken, yöneticiyken bu durum tamamen imkansızlaşıyor. Kızmayı veya bağırmayı yöneticilik zannedip, dinlemeksizin bir yerlere varmaya çalışıyoruz. Kendimize ne olmalıyız diye sorarken ne olmamalıyız sorusunu sormamız gerek. Bir şeyler olmaya çalışırken olmamamız gereken her role bürünüyoruz.</p><p>Bir şeyi başarmak doğru bir yoldayken çok daha verimli ve sağlıklıdır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32cf3cd271e4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Daha iyi bir tasarım nasıl olur?]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/daha-iyi-bir-tasar%C4%B1m-nas%C4%B1l-olur-37a6debb578d?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37a6debb578d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 May 2022 12:52:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-29T13:11:13.822Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TGCb2TG1EzPUBhHsoUaVKA.png" /></figure><p>Bu blogumda daha spesifik bir konuyu ele almak istedim. Çok fazla çeşit kaynaktan terimsel konulara ulaşmak herkesin yapabileceği bir şeyken, tasarımda en önemli bazı konuların kaynak edinilerek bile zor tamamlanacağını düşünüyorum. Bende bu blogumda temel bazı konulara maddeler halinde yer vereceğim.</p><p><strong>1- Gözünü Eğitebilmek</strong></p><p>Bu başlığı okuduğunuzda devam etmeden durup düşünmenizi istiyorum. -İnsanın gözünü eğitebilmesi nedir?</p><p>Tasarım olabildiğince açık uçlu bir kavramdır. İyi bir tasarımcı olmak için keskin bir göz geliştirmemiz gerekir. Yaptığımız tasarım kendi vizyonumuzdan ziyade, kullanıcının vizyonuyla alakalıdır. Gözü eğitmek ise farklı vizyonlara hitap edebilmeyi, kullanıcıya etki etmeyi sağlar. Kendime bu noktada her zaman söylediğim bir söz vardır.<em> </em>“Bizler etki edebildiklerimizin toplamıyız.”</p><p>Gözü eğitmenin en güzel yolu çok fazla site veya ürün görebilmekten geçer. Bu bahsettiğim konu siteye girip çıkmak, ürünü sadece kullanmak değil. Bunu gözünü eğitme bilinciyle yapabilmek. İki uç konsepte ki siteyi, içeriğiyle, renkleriyle, görselleriyle, verdiği hissiyatlarla incelemek gerekir. Bunu sadece bir dönem yapmaktan bahsetmiyorum. Her zaman bunu yapabilmek gerekiyor. Hangi seviyede bir tasarımcı olmanın hiçbir önemi yok. Çünkü bir tasarımcı için yaratıcılık ve ilham olmazsa olmazdır. Bizler için en iyi tasarımlardan ilham almak en önemli besindir, bu yüzden üretebilmek için her an ilham almak gerekir.</p><p><strong>2- En İyi Tasarımları Kopyala</strong></p><p>İyi bir tasarımı öğrenmenin en hızlı yolu, daha yetenekli ve deneyimli tasarımcıları izlemek ve taklit etmektir. En iyi tasarımları kopyalamanın, konfor alanından çıkmak için en güzel yol olduğunu düşünüyorum. Konfor alanı bizim güvende hissettiğimiz, uğruna her girişimden uzak durduğumuz yerdir. Potansiyelimizi ortaya çıkarmanın önünde en büyük engeldir.</p><blockquote><em>“Hiçbir şey tamamen orijinal değildir — her yeni fikir, çoğunlukla daha önce kullanılmış bir veya daha fazla fikrin bir remiksidir. Çoğu zaman yaratıcı kişiler, bu tekniği gerçek yaşam projelerine nasıl uygulayacaklarını öğrenmiş kişilerdir.”</em></blockquote><blockquote><strong>-Austin Kleon</strong></blockquote><p>En iyi tasarımları örnek almak, tasarımlarını kopyalamak bakış açısı kazandırır. Seçtiğimiz tasarımcı da, kopyaladığımız tasarım da özünde bizi yansıtır. Çözümü olan bir problemle karşılaştığımızda tekrar bir çözüm bulmamız gerekmez. Var olan çözümü kullanmak en etkili yöntemdir.</p><p><strong>3- Paylaşmak ve Eleştiriye Bakış</strong></p><p>Tasarımda fikirlerimizi paylaşmak gerekir. Kendimize saklı olan fikirlerimizin bizi bir yere taşımasını bekleyemeyiz. İnsanın kendi fikirlerinin doğruluk veya yanlışlığı yoktur. Önemli olan fikirlerimizi kiminle paylaştığımızdır. Benim özellikle değinmek istediğim konu eleştiriye bakış açımız. Hepimizin yaptığı tasarımlar kendisine mükemmel geliyor buna eminim. Fakat kaçırdığımız nokta “mükemmelliğin sonu yoktur ve değişkendir.” Bize göre en iyisi olan, diğeri için en kötüsüdür. En iyisi her zaman vardır. Her yaptığımız işin daha iyisini yapmak mümkündür. Eleştirildiğimiz noktalarda bu durumu içselleştirmemiz, gelişim sürecimize en büyük zararı verecektir. Ben gelişim sürecimde mentorlarla beni eleştirsinler diye görüşürdüm. Hatalarımı göremiyor olmak beni daha çok etkilerdi. Her geçen gün, her yeni bilgi öğrendiğimde farklı bakış açısı kazanmış mıyım diye yaptığım tasarımlara bakardım. Eleştiri kavramına, kendimizi sorgulatan, belli süzgeçten geçirebilmemiz için gelişim sürecimizin bir katkısı olarak bakarsak, doğru ve yanlışlarımızı çok daha iyi görebiliriz.</p><p><strong>4- Kendi Tasarımının Üzerine Çıkmak</strong></p><p>Benim kendi süreçlerimde ki ilk hedefim her zaman yaptığım tasarımların üstüne çıkmak oldu. Bir başkasına beğendirmek her zaman sonraki hedefimdi. Gelişmek bir başkası için yaptığımız bir şey olursa gelişemeyiz. İlk hedefimiz kendimizin üzerine çıkmak olmalı. Bir projemde sadece Anasayfa için 5 farklı versiyon yaptığımı hatırlıyorum. Her yaptığım versiyonla bir önceki tasarımımın üstüne çıkmıştım. Daha iyisi olabilmek aynı tasarımı farklı yollarla sergileyebilmekten geçiyor. Buna gösterilen sabır, çaba, emek bizi olgunlaştırıyor. Yukarıda konfor alanından çıkmaktan bahsetmiştim. Aslında kendi tasarımlarının üzerine çıkmak tam olarak bununla alakalı. Yaratıcı bir örnek tasarımı bitirdiğimde kendime daha iyisi olabilir mi, olursa nasıl olur? diye sorarım. Sonra farklı bir versiyonunu yapıp karşılaştırırım. Aradaki farkları görmem için muhteşem bir yöntem oluyor. Size de tavsiye ederim :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37a6debb578d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zoru Başarmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@albayrsinem/zoru-ba%C5%9Farmak-b459890dee60?source=rss-67b169125eac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b459890dee60</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sinem Albayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 May 2022 19:19:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-20T19:19:03.744Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*de6B4wL1OMiqqFYToTl8dQ.jpeg" /></figure><p>Bu yazımda bir soru sorarak başlayacağım. Olmak istediğim insan ile olduğum insan arasındaki fark nedir? Bu soru temelinde bir çok konuyu kendi yorumlarımla paylaşacağım.</p><p>Gerçekten kendimi tanıyor muyum, iyi veya zor süreçlerde nasıl davrandığımın, ne söylediğimin belki de ne hissettiğimin farkında mıyım? İnsan kendini hangi durumda tanıyabilir? Aldığım tüm kararlar kendimi tanıyarak aldığım kararlar mı olur? İnsanı anlamak, kendini tanımak, hisleri yorumlamak dünyada ki başaracağım en üst seviyede ki işten bile çok daha zor. Peki bu zoru başarmanın temeli nedir? Herkes tarafından “kişisel gelişim kitapları okuyun, başarılı insanları dinleyin, tüm dünyayı gezin” gibi cümleler söylemeyeceğim. <strong>Sadece yaşayın!</strong> Yaşamak gezmekten, okumaktan, dinlemekten çok daha etkili. Yanımızda yanlış yapan birinin sadece eylemini görürüz, anlatır durur, sen yapma, benim gibi söyleme, onun gibi davranma vb. O yanlışı biz yapmadığımız sürece farkındalığımız anlatan kişinin farkındalığı kadardır.</p><p><strong>Nasıl yaşarsam farkındalığım artar?</strong></p><p>Doğru soru budur. Dışarı çıktığımızda kulaklık ile yürümek yerine, dünyayı algılar şekilde yürümek arasında çok fark var. Kendimi kapatmak yerine, açtığımda yaşarım. Yaşamak, algını açmak, görüşünü genişletmektir benim için. Hata yapmak, algını açar, algını açmak gerçeğe ulaşmanı sağlar.</p><blockquote><em>“Ben bir insanım, yanıldığım için insanım. En azından on dört defa hatta belkide yüz on dört defa yanılmadan insan hiç bir gerçeğe ulaşamaz.”</em></blockquote><blockquote><em>-Fyodor Dostoyevski</em></blockquote><p>Kim olduğunu bulmak, kendini tanımak bir yolculuktur. Yolu seçmek, yolculuğa çıkmaya karar vermek ise bu sürecin ilk adımıdır. Bana bir şeyi yapmadığım sürece o şey büyük bir yük gelir, yaptıktan sonra ise genelde “bu muydu?” derim. İlk adım her şeydir, özgüvendir, başarıdır. O adım atıldıktan sonra hedef artık sonunu getirmektir.</p><p>Kendimi tanımamın diğer güzel artısı ise kabul etmek. Kendi hatalarımı, güçsüzlüklerimi, yapamayacağım şeyleri, başarılarımı ve başarısızlıklarımı kabul etmek hafiflik getiriyor. Herkesi kabul edebildiğim gibi kendimi de etmeliyim. Yukarıda Dostoyevski’den bir alıntıya yer vermiştim. İnsanın kendini tanımasının, kabul etmesinin en güzel örneklerinden bir diğeri ise Suç ve Ceza kitabıdır. Kitabın başrolü Raskolnikov aslında olmak istediğim insanla olduğum insan arasındaki farklardan yola çıkarak mükemmel bir bakış açısına değinmemi sağlamıştı. Raskolnikov’un acısı basitti: Anlaşılmak istiyordu ama toplumun körlüğü, sosyal durumu, bilgisizliği ve bunalımlı duyguları onu yasadışı bölgeye doğru itti.</p><p>Kendimi tanırken süreçte karşılaştığım diğer nokta ise yüzleşmek. Çoğu zaman duygusal durumumuzla yüzleşmekten korkarız. Sonuç olarak duygularımızı ihmal eder, yanlış anlar ve sonunda ondan uzaklaşırız. İnsanlar olarak, herhangi bir karar vermeden önce duygularımızı anlamamız, duyguları okumamız, anları konuşmamız ve eleştirel olarak analiz etmemiz doğru olandır. Nihayetinde, bizi dönüştürecek olan duygularımızın kabulüdür.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b459890dee60" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>