<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aleksander Pentchev on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aleksander Pentchev on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@alekpentchev?source=rss-bade20c55845------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*wTB5tdTghLCSGgxFcfNFiQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Aleksander Pentchev on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev?source=rss-bade20c55845------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 21:19:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@alekpentchev/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[What I’ve learned after 1 year of coding pt. 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/what-ive-learned-after-1-year-of-coding-pt-1-53f4cefea591?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53f4cefea591</guid>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <category><![CDATA[learning]]></category>
            <category><![CDATA[javascript]]></category>
            <category><![CDATA[web-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 Jun 2018 12:14:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-19T12:14:57.089Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>There is a moment when what you have done comes to you and asks you:</p><p><em>What did you learn? What do you want to do with this experience?</em></p><p>Now that is the moment for me. I am a front-end developer, self-taught, working in one of the biggest biotech and pharmaceutical companies in the world.</p><p>So, what can you or me take out of this experience?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eWYm3Dm7s0t8lLWYRW4pow.jpeg" /></figure><h3>Learning comes from inside</h3><p>What this unobvious and twisting subtitle means? One of the most important parts of every developer’s work is learning. Some impose you should learn every day, after work, before work, do open source. Well, it is possible but…who has time for that without withdrawing yourself from society and your life?</p><p>But still, the truth is that learning is very important. I could say extremely. JavaScript frameworks come and go. There was Angular.js, now we have React. In three years we will maybe have something different. No one knows. If you do not learn new technologies, coding patterns, you will be left to bite the dust. That is why motivation is so important. It drives you, it makes you write another line of code each day.</p><p>It is better to be driven by internal motivation instead of the external one. But what does it mean? For instance, if you go to work because of the fact you like it and you tackle interesting problems — that is internal motivation. If you go there only because you get paid, that is the other one. Yes, it is a dead simple example, but works, right?</p><p>So it is super important to have this inner motivation, some plans and ideas, what do you want to learn in order to stay relevant not only in the job market but also in your eyes as a valuable developer. Remember, stagnation === pure evil.</p><h3>Skills and problem solving take time</h3><p>My first months in the first job were kind of stressful. I was new in the business, I was not sure if I will succeed and if I do fail, then maybe I will have to come back to my previous job etc. Lots of counterproductive thoughts.</p><p>But after next few months I learned to be more patient. I learned that problem solving does not mean knowing the syntax of a certain language. The more syntax I knew, the less I was thinking about problems in terms of expressions and statements. There are very interesting and useful frameworks (no, I do not mean React, Vue or Angular) which can show you how to structure your thinking to make your problem solving far more efficient, <a href="https://medium.freecodecamp.org/how-to-think-like-a-programmer-lessons-in-problem-solving-d1d8bf1de7d2">like this one</a> from freeCodeCamp.</p><p>In the very beginning of my journey I have also experienced this belief (and not only me) that in order to call myself a programmer I have to know every part of JS specification. Whatever I would be asked, I should know the answer without googling it. You may know it is not possible and I needed some time to calm down and realize it. It IS ok to google for a relatively simple syntax. It also takes time to learn new things. Want to learn functional programming aspects in JS? Great, it will last a bit.</p><p>You know what I have also found out? That there is a method to write…</p><pre>while (true) {<br> // something<br>}</pre><p>…without exploding. And there is also a good reason for that. Let me know if you want to learn more about it.</p><h3>All that glitters is not gold</h3><p>As a last point I will come back to the topic of learning. As I mentioned in the beginning, I am a self-taught programmer. I have finished lots of online courser, read many books and attended some programming meetups. It took me five months of learning around 3–4 hours per day to get a first job as a front-end developer. How did I do it? Let me know (claps or comments) if you want to read about it in another post.</p><p>I have bought few courses on Udemy (which I totally recommend) that did not teach me much. I mean, they were in my opinion chaotically organized or the pace was super slow or it promoted bad patterns. For example, during several lessons I was watching how to write functions with callbacks (mhm…you know callback hell, right?) then had only two lessons on promises and only as an introduction.</p><p>What I am talking about is that, whenever possible, it is important to double check courses, bootcamps, books, schools you want to pay for. It will have an impact to your career, simply put. It also applies to looking for a job and actually working. Just be careful, you can end up in a team full of juniors without seniors you can learn from. Or you can sit with no tasks at all for two months (no, it is not fun). Yes, these are my experiences. And remember — benefits like gym membership or awesome office are cool, but they are secondary.</p><p>Where you work affects not only how your CV looks like, but also what you will learn in terms of coding, habits, teamwork and so on. If you are not given relevant tasks, you are super bored or you do not have opportunities to learn, then maybe it is a good question to ask yourself: what are you doing there?</p><p>That is it for today. It was a long break since I wrote something on Medium so let me know if I can still write. :P I hope next article will come sooner than later. And thanks for reading my rambles on my experience — if you enjoyed it, give the article a clap or more…or fifty.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53f4cefea591" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[5 najlepszych filmów 10. Pięciu Smaków]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/najlepsze-filmy-10-pi%C4%99ciu-smak%C3%B3w-4934706b6883?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4934706b6883</guid>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <category><![CDATA[asia]]></category>
            <category><![CDATA[asian-cinema]]></category>
            <category><![CDATA[film-festivals]]></category>
            <category><![CDATA[cinema]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Dec 2016 17:53:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-01T18:02:48.961Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>W ramach 10. FF Pięć Smaków obejrzałem ponad 30 filmów w ciągu 8 dni. W tym artykule dzielę się swoim subiektywnym zestawieniem najlepszych pięciu filmów współczesnego kina Azji.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*OfPG0E5XYVGbb92yskRtHA.png" /><figcaption>Źródło: www.piecsmakow.pl</figcaption></figure><p>Nie tracąc czasu na wstęp, bierzmy się do pracy!</p><h4>5. Przemiana — reż. Dain Said , Malezja 2016</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FRoPS_Ienojo%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DRoPS_Ienojo&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FRoPS_Ienojo%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a918b7ab593618e9d5861de2511329c4/href">https://medium.com/media/a918b7ab593618e9d5861de2511329c4/href</a></iframe><p>Interchange / Przemiana — tytuł od razu skojarzył mi się z Kafką. Dodam, że zdecydowanie ma to sens, dosłownie i w głębszym rozumieniu.</p><p>Adam jest byłym policyjnym fotografem , który zrezygnował z pracy po nierozwiązanym śledztwie. Ofiara zabójstwa została pozbawiona krwi (w 100%, nie ostała się ani kropelka!), po czym wyciągnięto jej na zewnątrz wszystkie żyły…a morderca wraca i popełnia kolejne zabójstwa, które noszą znamiona rytualnych. Dawny kolega z policji zgłasza się do Adama z prośbą o pomoc w kolejnych śledztwach.</p><p>Film trafił do mojego zestawienia z dwóch powodów. Pełnymi garściami czerpie z lokalnych wierzeń i tradycji Borneo. A dokładniej skupia się na archiwalnych zdjęciach sprzed wieku, w których np. kobiety po zrobieniu im zdjęć obmywały się w rzece z nieczystości wynikających ze zrobienia im fotografii. W końcu wykonanie zdjęcia symbolicznie wiąże się w pewien sposób z przywłaszczeniem sobie części fotografowanego, jego życia, prywatności.</p><p>Po drugie, reżyser w malowniczy sposób pokazuje kontrast między sterylnym i anonimowym światem nowej zabudowy Kuala Lumpur, a pełnymi mistycyzmu i pierwotnej energii obrazami starych dzielnic i zielonych okolic stolicy Malezji.</p><h4>4. Tharlo — reż. Pema Tseden , Chiny 2015</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F5X6rkjwWQFg%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D5X6rkjwWQFg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F5X6rkjwWQFg%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/446516a438336b1c78e466546c1b72af/href">https://medium.com/media/446516a438336b1c78e466546c1b72af/href</a></iframe><p>Fabuła opiera się na opowieści o Tybetańczyku imieniem Tharlo, który potrafi z pamięci wyrecytować <em>Cytaty Przewodniczącego Mao. </em>Pewnego dnia Tharlo musi zrobić coś zupełnie nowego w swoim życiu: wyrobić dowód osobisty. Konieczność posiadania tego dokumentu była dla niego o tyle dziwna i niezrozumiała, że na stwierdzenie o konieczności jego posiadania odpowiada:</p><blockquote>“Nie wystarczy, że sam wiem kim jestem?”</blockquote><p>Nie jest to film jak <em>Kundun</em>, czy <em>Siedem lat w Tybecie</em>, które pokazały Tybet jako piękny, magiczny region Azji. Tharlo znajduje się raczej na drugim biegunie tej perspektywy.</p><p><em>Tharlo</em> pokazuje zderzenie dwóch światów: starego Tybetu, kultury pasterskiej i hałaśliwego małomiasteczkowego życia, w którym wpływ kultury Chińczyków Han przebija się na każdym kroku. Film w bardzo trafny i urzekający stylistycznie sposób pokazuje ludzkie wyobcowanie, samotność, nagłą zmianę w życiu, melancholię, ale też komentarz do współczesnej polityki.</p><h4>3. Zapis moich zmysłów — reż. Joko Anwar , Indonezja i Korea Płd. 2015</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F5QnZDQZOQ6w%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D5QnZDQZOQ6w&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F5QnZDQZOQ6w%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/546b50b75aa3dc2b7caef154dda35d38/href">https://medium.com/media/546b50b75aa3dc2b7caef154dda35d38/href</a></iframe><p>Kobieta i mężczyzna. Kinofilka i tłumacz napisów pirackich filmów. Ludzie i władza. A wszystko podszyte miłością do Dżakarty.</p><p>Błyskotliwy thriller o dwójce zwykłych, młodych ludzi, którzy zakochują się w sobie. O ludziach, którzy w pewnym momencie trafiają na nagranie, którego pod żadnym pozorem nie powinni widzieć.</p><p>Za warstwą fabularną reżyser prezentuje obraz współczesnej Indonezji, która z jednej strony zmaga się z piractwem, a z drugiej portretuje trudną relację obywateli z najciemniejszą stroną władzy, która dla zysków gotowa jest sprzedać pod wycinkę ogromne połacie lasu. By to osiągnąć nie cofnie się przed niczym.</p><p>Joko Anwar na spotkaniu z widzami festiwalu mówił, że <em>Zapis moich zmysłów</em> jest swego rodzaju listem miłosnym do stolicy Indonezji. Odnosił się do niej zawsze w ciepły sposób, bez względu na ciężar zadawanych pytań. Film ma być pierwszą częścią trylogii, która z różnych perspektyw ma portretować Dżakartę, drugoplanowego bohatera produkcji Anwara.</p><h4>2. Miłość obnażona — reż. Sion Sono, Japonia 2008</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F5Fxa5NuVrqU%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D5Fxa5NuVrqU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F5Fxa5NuVrqU%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/42d8fa869d484e707f90c84ada4e8a18/href">https://medium.com/media/42d8fa869d484e707f90c84ada4e8a18/href</a></iframe><p>Czterogodzinne opus magnum Siona Sono, bezprecedensowy rajd po wachlarzu stylistyk różnych gatunków. Film kompletny.</p><p>Protagonistą jest Yu, licealista stawiający czoła typowym wyzwaniom wieku dorastania. Obserwujemy zmiany w jego psychice, ciele, emocjach. Yu pewnego dnia postanawia odnaleźć dziewczynę idealną, Marię…podobną do Matki Boskiej.</p><p>Dzieło Sono zawiera w sobie tyle odniesień do sytuacji społeczeństwa Japonii, uniwersalnych ludzkich problemów, popkultury i psychoanalizy, że na pytania znajomych o czym jest film, czuję się źle. Dlaczego? Ponieważ muszę spłycić swoją wypowiedź do kilku zdań. Żeby w pełni oddać urok tego dzieła, musiałbym wylać wiele słów na papier albo ekran komputera.</p><p>Oprócz fabularnego i gatunkowego szaleństwa <em>Miłość obnażona</em> w trafny sposób obrazuje studium sekty religijnej — jak w pełzający i pozornie przyjazny sposób przejmuje kontrolę nad człowiekiem.</p><p>Bałem się tych czterech godzin. Wyszedłem oczarowany obrazem, dźwiękiem i wszystkim, co znajdowało się “między klatkami”.</p><p>Nadeszła pora na finalistę mojego subiektywnego zestawienia najlepszych filmów 10. edycji Pięciu Smaków. Typując potencjalnych zwycięzców sekcji konkursowej postawiłem na produkcję, która rzeczywiście wygrała nagrodę festiwalową. Ależ byłem szczęśliwy i dumny ze swojego nosa! Nie będę Was trzymał w napięciu. Przed Wami…</p><h4>1. Dziecko apokalipsy — reż. i scen. Mario Cornejo i Monster Jimenez, Filipiny 2016</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FEyIHzV-D3T4%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DEyIHzV-D3T4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FEyIHzV-D3T4%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d6f147427e1fe33db5985a6c0c410864/href">https://medium.com/media/d6f147427e1fe33db5985a6c0c410864/href</a></iframe><p>Filipiny. Słoneczne Baler, w którym kręcono słynny <em>Czas Apokalipsy</em>. Po ekipie filmowej Francisa Forda Coppoli została tylko deska surfingowa. Obecnie miejscowość jest idealnym miejscem dla surferów, którym jest Ford. Beztrosko i nieśpiesznie spędza czas ze swoją dziewczyną. Pewnego dnia w mieście pojawia się dawny przyjaciel wraz ze swoją narzeczoną, którą Ford zaczyna uczyć surfingu.</p><p>Film przepełniony rozproszonym światłem, plażą i wodą. Uspokaja, zatrzymuje i zadaje pytania, na które nie ma szybkiej odpowiedzi. Wie o tym najlepiej Ford, który “ucieka” na i pod wodę. Tam dosięgną go tylko fale, w które się wsłuchuje, zamiast stawiać im czoła. Dziewczyna Forda zadała mu w pewnym momencie pytanie, dlaczego tak często musi różne epizody ze swojego życia ubierać w niemalże mistyczne wyjaśnienia, racjonalizacje. Dlaczego nie może po prostu przyznać, że coś się stało tak po prostu i już.</p><p><em>Dziecko apokalipsy</em> opowiada o ojcostwie, byciu rodzicem, o czym mówiła para reżysersko-producencka, która sama jest małżeństwem z jednym dzieckiem. Główny bohater nie zna swojego ojca, a od własnej matki uczył się skręcać i palić jointy. Nie wie, czy jest gotowy poznać prawdę, kto jest jego ojcem.</p><p>Subtelny i powolny montaż podkreśla piękno dzieła Cornejo i Jimenez. Wraz z narastaniem silnych emocji do bardzo wysokiego poziomu, zdjęcia wycofują widza w stronę natury. Może on tam odetchnąć i zebrać myśli, by za kilka minut zmierzyć się z następnym pytaniem natury egzystencjalnej.</p><p>Dziękuję Wam za przeczytanie części lub całości materiału. Jestem ciekawy, jakie filmy Wam się najbardziej podobały i będę więcej niż zadowolony, jeśli część z Was pod wpływem tej krótkiej publikacji obejrzy coś z powyższej listy.</p><p>Do zobaczenia za rok na 11. Pięciu Smakach! :)</p><p>Tutaj możecie przeczytać coś więcej o festiwalu: <a href="http://www.piecsmakow.pl/">strona Pięciu Smaków</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4934706b6883" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Życie to gra]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/setki-razy-s%C5%82ysza%C5%82em-wiele-r%C3%B3%C5%BCnych-metafor-46cba0cd77fb?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46cba0cd77fb</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[gaming]]></category>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Jun 2016 08:14:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-02T08:27:56.427Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Setki razy słyszałem wiele różnych metafor. Życie to film itd. Każda z nich jest dla mnie nietrafiona. Dlaczego? Piszę tego posta na podstawie doświadczeń z gry Life is Strange.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EAE6o1kmBhTBC5E7xjWx7g.png" /><figcaption>Źródło: habrahabr.ru</figcaption></figure><h4>Nie odwracaj kota ogonem!</h4><p>Na początku artykułu zadałem pytanie “dlaczego?”. Dlaczego każda z tych metafor jest chybiona? Dlaczego wydają mi się być zupełnie od czapy?</p><p>Prawdą jest, że metafory odnoszące się do życia, czy innych popularnych sfer trafią do każdego. Każdy oglądał w życiu jakiś film (ale się uczepiłem filmów! zaraz będą ciekawsze przykłady ;), więc każdy z nas może szybko i łatwo kiwnąć głową i mruknąć z angielska:</p><p><em>-Indeed…</em></p><p>Niemniej jednak wg mnie ich podstawowym problemem jest to, że są odwrócone. To nie ŻYCIE jest jak FILM, tylko FILM jest jak ŻYCIE. Pewnie marszczycie teraz brwi i zastanawiacie się: “CO ON GADA?! “. Na to czekałem!</p><p>Spójrzcie na dwa poniższe przykłady, które wybrałem dla Was z różnych dziedzin, zanim przejdę do produkcji studia DONTNOD, w którą obecnie gram.</p><blockquote>Życie jest tylko przechodnim półcieniem<br> Nędznym aktorem, który swą rolę<br> przez parę godzin wygrawszy na scenie<br> W nicość przepada — powieścią idioty<br> Głośną wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.</blockquote><p>Makbet, William Szekspir. Nie chcę tego interpretować. Niech słowa same wybrzmią.</p><blockquote>Metafora mózgu jako komputera.</blockquote><p>To nie tyle cytat, a zdanie podsumowujące silny trend w psychologii poznawczej, który przez ok. dwie dekady od lat 50-tych XX wieku święcił triumfy w nauce. Co więcej, nadal spotykam się z takim podejściem, mimo że dawno poddano go krytyce.</p><p>W skrócie ludzie w tamtych latach wyobrażali sobie, że ludzki mózg zbudowany jest jak komputer i tak też funkcjonuje. Czyli jak urządzenie, które sekwencyjnie przetwarza informacje i steruje zachowaniem w sposób warunkowy. Jak się pewnie domyślacie, przykład ten jest zdecydowanie niesprawiedliwy dla mózgu, gdyż znacznie upraszcza problematykę jego funkcjonowania..</p><h4>Dziwny jest ten świat</h4><p><a href="http://www.lifeisstrange.com/agegate.php">Life is Strange</a> to gra studia DONTNOD Entertainment wydana przez Square Enix. Opowiada o młodej dziewczynie, Max Caulfield, która przyjeżdża po latach do małego miasta, gdzie mieszkała, bo dostała się do elitarnej szkoły. W pewnym momencie Max odkrywa, że może cofać czas i zmieniać bieg zdarzeń…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/1*kOqE6CcrG9bLjbRCTXok-w.jpeg" /></figure><p>Gra jest nafaszerowana świetną historią i pełna jest dokonywania wyborów, które znacząco wpływają na dalszą rozgrywkę. I w zasadzie chyba ten aspekt najsilniej definiuje cały gameplay. Muszę wybierać, ale jeśli gryzie mnie sumienie, to mogę szybko cofnąć czas i zachować się inaczej. Niemniej takie cofanie czasu nie pozostaje bez wpływu na główną bohaterkę. Ona w ten sposób doświadcza wszystkich możliwości, czuje się zagubiona, nie wie, co jest najlepszym wyborem…</p><p>Ale do czego zmierzam. Myśląc o tej grze podczas podlewania truskawek na mojej działce przyszło mi do głowy, że życie jest w zasadzie dobrym odzwierciedleniem tego, czym jest ta gra. W zasadzie życie to gra. Dokonujemy wyborów, ponosimy konsekwencje, walczymy z antagonistami itd. Ale wtedy pomyślałem…</p><p><em>-Zaraz, zaraz! Alek, czy ty nie zaczynasz w ten sposób alfabetu od tyłu?</em></p><p>No właśnie. Wtedy zdałem sobie sprawę, że na tę kwestię spojrzałem odwrotnie. To życie tak fascynuje i wypełnia głowę inspiracjami, że to na nim się wzorujemy, tworząc gry, filmy itd.</p><p>Zatem gra jest jak życie. W tej kolejności, nigdy odwrotnie. W końcu to na podstawie życiowych doświadczeń pojawia się taka produkcja, jak <a href="http://www.thatdragoncancer.com/#home">That Dragon, Cancer</a>. To dzięki nietypowym skojarzeniom i bajecznej wyobraźni powstały takie perełki jak Dark Souls i szeroko znany <a href="https://www.youtube.com/watch?v=dM4jJybNo9s">Demon Śpiewu</a>. I to jest świetne!</p><p>Was jakie dzieła sztuki prowokują do myślenia? Dajcie znać i…subskrybujcie. ;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46cba0cd77fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[O pozorach, które mylą]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/o-pozorach-kt%C3%B3re-myl%C4%85-169f95508290?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/169f95508290</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 May 2016 16:27:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-25T16:27:05.501Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Znacie to uczucie, kiedy po dziesiątkach, setkach spotkań z daną osobą zauważacie coś, co rujnuje dotychczasowy obraz tej osoby? Co wtedy myślicie?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qzlAy-T4YUiGe_j9PXc9Nw.jpeg" /><figcaption>Źródło: gamesmelter.com</figcaption></figure><h4>Pociąg relacji Warszawa-Łódź wjedzie na peron…</h4><p>Nie, nie będzie to recenzja, czy refleksje ze świetnej gry <em>The Wolf Among Us</em>. Bardzo sobie cenię ten rodzaj rozrywki, a screen z ww. tytułu świetnie opisuje dzisiejszą historię. Ale do rzeczy.</p><p>Pociągami relacji Warszawa-Łódź jeżdżę prawie codziennie. Często spotykam znajomych. Poznaję już nawet twarze osób, których nie znam, a z którymi przychodzi mi dzielić przedział, czy korytarz. Nie raz miałem taką sytuację, że poznając twarze podróżnych upewniałem się, że stoję na dobrym peronie.</p><p>Wchodzę do pociągu. Udaje mi się znaleźć wolne miejsce, super! Rzucam plecak na półkę na bagaż nad siedzeniem, poprawiam koszulę i wyciągam książkę, z którą spędzę najbliższe pół godziny.</p><h4>…odjedzie z toru 6-go przy peronie 4-tym…</h4><p>Zdążyłem już przeczytać kilka stron, wciągam się w historię n-tego już reportażu o Azji Wschodniej (akurat czytam <em>Ludzie, którzy jedzą ciemność</em>, polecam). Po chwili słyszę…</p><p><em>Piwo jasne! … Piwko może podać?!…Piwo jasne!</em></p><p>Starszy pan, z obfitym zarostem, zapewne bezdomny. Dlaczego tak myślę? Bo za nim “ciągnął się” dosyć nieprzyzwoity zapach, niestety. Przeszedł szybko w jedną stronę, potem zawrócił. Nikt nie kupuje piwa. Bo i kto chciałby kupić puszkę za 5 zł od osoby o wątpliwej higienie?</p><p>Znam go. Widywałem go już kilkadziesiąt razy. Za każdym liczyłem na to, że on i jego zapach miną mnie szybko. Z drugiej strony w pewnym momencie nie zwracałem już na niego uwagi. Bo i po co? Czy wy zwracacie uwagę na każdą osobę, którą mijacie?</p><p>Pociąg ruszył ciężko i ani myślał się zatrzymać.</p><h4>…Pociąg zbliża się do stacji docelowej…</h4><p>Taka sytuacja miała miejsce wiele razy. Nic nadzwyczajnego. Trochę inaczej było, kiedy czytając książkę w oczekiwaniu na pociąg ten pan pojawił się na peronie. Usiadł na ławce obok.</p><p>Rzuciłem na niego okiem i przez myśl mi przeszło, czy by się nie przesiąść. No nic, posiedzę i zobaczę jak się rozwinie sytuacja.</p><p>Kiedy już zaczynałem się zastanawiać, czy by nie zmienić miejsca, spojrzałem na niego. Ten pan sięgnął do plecaka, jego nieodłącznego kompana, i wyciągnął ze środka książkę. Stara, podniszczona, okładka porwana. Otworzył ją delikatnie na którejś stronie i zaczął czytać. Wzrok mu chyba nie dopisywał, bo nosem prawie szurał po papierze.</p><h4>…Dziękujemy za wspólnie spędzoną podróż!</h4><p>Już od tygodnia czuję reperkusje tej historii: dużo refleksji.</p><p>Jak to się dzieje, że tak wygodnie czujemy się w obrębie naszych przekonań? Jak to się dzieje, że potrafimy szybko i bezrefleksyjnie kogoś ocenić i ostatecznie zaszufladkować? Dlaczego nie jest nam z tego powodu głupio?</p><p>Przyznajcie się przed sobą. Większość z nas do osób bezdomnych podchodzi jeśli nie z rezerwą, to z obojętnością. Przywykliśmy do tego, że ich spotykamy na ulicach, przystankach, czy dworcach. A tu takie zaskoczenie.</p><p>Ta jedna sytuacja przypomniała mi o bardzo ważnej rzeczy, o której w tym czasie chyba zapomniałem. <strong>O tym, by starać się nie oceniać innych ludzi.</strong></p><p>Ktoś jest gorzej sytuowany od ciebie? Komuś wiedzie się lepiej? Ktoś po tobie sprząta albo cię obsługuje? Zachowuj się, szanuj bez względu na cokolwiek. Uśmiechnij się, powiedz dzień dobry i życz miłego dnia.</p><p>I z tym chciałbym Was zostawić…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=169f95508290" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak lajki wygrywają z informacjami?]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/jak-lajki-wygrywaj%C4%85-z-informacjami-a51b1b6e93f6?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a51b1b6e93f6</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[snapchat]]></category>
            <category><![CDATA[facebook]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 May 2016 07:04:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-11T07:06:16.347Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Nasze historie coraz częściej są wizualne, nie tekstowe.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*uxlz-gtT3B4klWb_0VJzTQ.jpeg" /></figure><h4>Pokaż, nie mów</h4><p>Żyjemy w czasach (o, jak patetycznie!), kiedy przekaz wizualny nabiera coraz większego znaczenia w porównaniu do przekazu tekstowego. Era Informacji (ang. <em>Information Age</em>) powoli się kończy na rzecz Ery Doświadczania (<em>ang. Experience Age</em>).</p><p>Co mam na myśli? Wyobraźcie sobie artykuły prasowe, statusy na Facebooku. To są informacje. A teraz otwórzcie Snapchata albo Beme i zobaczycie miliony obrazów każdego dnia bez lub ze szczątkową ilością tekstu. To jest doświadczanie.</p><p>Zamiast komentować na Facebooku, klikam <em>Lubię to!, Wow, Super, Smutno mi, Wrr</em>. Jest to proste i szybkie. Nie raz spotkałem się z określeniem, że jako cywilizacja cofamy się w rozwoju, bo wracamy do prostych przekazów ikonicznych. Można by polemizować, ale to temat na kiedy indziej. ;)</p><p>W materiale Natalii Hatalskiej <a href="https://www.youtube.com/watch?v=RF4WuVRGiZM&amp;list=PLrZKkBu002t8afO33A-2KpsTvwz0ZwBXd&amp;index=3">OnOff o Generacji Z</a> możecie zobaczyć, co mam na myśli.</p><h4>Magiczna liczba Millera i natłok informacji</h4><p>Przyczyn takiego rozwoju jest oczywiście wiele (brawo, Sherlocku!). Ale pokażę Wam dwie, które moim zdaniem odgrywają tu znaczenie.</p><p>Jedną z nich jest <strong>natłok informacj</strong>i. Codziennie spotykam się z przeogromną ilością artykułów prasowych i specjalistycznych. Maile, reklamy, projekty w pracy, zajęcia i projekty na nie. Nie da się tego zdzierżyć. Dlatego wybieramy drogę na skróty, jaką tym razem są obrazy. Ma sens?</p><p>Z tym idealnie łączy się tzw. <em>Magiczna liczba Millera</em>, która opisuje to, ile informacji jesteśmy w stanie przechować w pamięci roboczej. W skrócie: kiedy powtarzasz sobie numer telefonu, to używasz pamięci roboczej, z której informacje trafiają potem do pamięci długotrwałej.</p><p>Otóż George Miller w swoich badaniach psychologicznych pokazał, że człowiek w danym momencie<strong> może zapamiętać maks. 7+-2 informacji</strong>. Czyli od 5 do 9. Co to znaczy? Na przykład 9-cyfrowy numer telefonu nie powinien być problemem, jak i kod PIN do karty kredytowej. Ale już numer konta bankowego, czy imiona kilkunastu osób na przyjęciu to nie lada problem.</p><p>Dlatego będąc przesyconymi informacjami i nie mogąc ich zapamiętać, staramy się uprościć swoje życie. Nic w tym złego. To normalne. Dlatego i z wielu innych przyczyn Era Doświadczania przybiera na sile kosztem Ery Informacji. Czy ta druga się <em>skończy</em>? Nie sądzę. Raczej <em>coś się zmieni</em>.</p><p>Jak często macie dość natłoku informacji?</p><p>Głodni wiedzy? Zobaczcie <a href="http://techcrunch.com/2016/05/09/the-information-age-is-over-welcome-to-the-experience-age/">artykuł, który rozwija temat</a>. Prosto od TechCrunch.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a51b1b6e93f6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Przed nami świetlana przyszłość]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/przed-nami-%C5%9Bwietlana-przysz%C5%82o%C5%9B%C4%87-94415d458152?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94415d458152</guid>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[gaming]]></category>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Apr 2016 19:02:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-11T08:43:35.043Z</atom:updated>
            <cc:license>https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/</cc:license>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Grałem w zamkniętą betę Mirror’s Edge Catalyst.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*HsULqQE3lp7yczT3.jpg" /><figcaption>Źródło: miastogier.pl</figcaption></figure><p>Oto w ciągu minuty znalazłem się w raju. Nie w miejscu ze świętej księgi. Nie w miejscu, które jest obiektem wiary. W idealnym mieście z idealnymi obywatelami.</p><p>Czy nie do tego właśnie dążymy? Czystość, porządek, piękne wieżowce. Technologie na każdym kroku, rozszerzona rzeczywistość, drony zamiast śmigłowców. Bezpieczeństwo…</p><h4>O czym marzysz?</h4><p>Marzę o tym, by w miastach, na świecie panował spokój. Zerowa przestępczość, prewencja ze 100% skutecznością. Nie muszę się przejmować, jak dotrwać do pierwszego. Nie przejmuję się wiecznymi kłótniami polityków z partii X i Y.</p><p>Ja zarządzam czasem, nie on mną. Idę ulicą i w międzyczasie czytam gazety. Nie wpadnę pod samochód przynajmniej z dwóch powodów:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/465/1*I1iv3gd7WF8mD18txqnbXg.jpeg" /><figcaption>Źródło: pcgamesn.com</figcaption></figure><ol><li>Są autonomiczne,</li><li>Zamiast papieru mam hologramy.</li></ol><p>Tak jest. Soczewki nałożone na moje oko wyświetlają pożądany obraz i dźwięk. Mogę przesłuchać najnowsze wiadomości idąc do pracy. Mogę sprawdzić promocje idąc po pracy do sklepu. Mogę zobaczyć, gdzie są korki w drodze ze sklepu do domu. I ani razu nie sięgnę do kieszeni!</p><h4>Dokąd zmierzasz?</h4><p>Kto by się tym przejmował…Wszystko w zasadzie mam pod ręką albo już je dostałem. Wykształcenie jest. Mieszkanie jest. Spokojna praca do końca życia jest. Chyba, że się popsuję. Ale wtedy opieka socjalna coś wymyśli.</p><p>Nie muszę myśleć, kim chcę zostać. Nie martwię się sesją, pierwszą i kolejną rozmową o pracę. Bo to wszystko w zasadzie już zaplanowano. Totalny luz.</p><p>Emerytura- żaden problem. Państwo, rząd się o mnie troszczy. Nie “zatroszczy”. On robi to już teraz i myśli o mojej przyszłości.</p><h4>Jaka jest tego cena?</h4><p>Cena jest niewielka. Po prostu nie powinienem myśleć. Nie to, że nie mogę. Ale jeśli zacznę, to zaczną się też kłopoty. Bezpieczeństwo i porządek- to się liczy!</p><p>Mimo tego wciąż można znaleźć ludzi, którym to nie pasuje. Słyszałem w wiadomościach, że to jacyś Runnerzy. Półgłówki, po co się temu sprzeciwiać?</p><blockquote>To już nie są wiadomości. To reklamy…</blockquote><p>-Faith, Mirror’s Edge</p><h4>Post-apo, czy jednak nie?</h4><p>Tak mniej więcej przedstawia się świat Mirror’s Edge Catalyst, kontynuacji nowatorskiej gry od szwedzkiego studia EA DICE. Wcielamy się w niej w Faith, dziewczynę, która w dzieciństwie straciła rodziców, przez korporację niejakiego Krugera. Obecnie jest jedną z Runnerów, czyli grupy wolnych ludzi, którzy żyją na krawędzi albo dokładniej na krawędzi lustra. <em>If you know what I mean. </em>;)</p><p>Czy Wam też kojarzy się to z Orwellem i jego “1984”? Mi tak, tylko że jest to wizja kolejnych dziesięcioleci. Czy się spełni?</p><p>Ludzie żyjący w świecie gry gdzieś po drodze stracili wolność. Zamieszki w obronie praw człowieka miały miejsce, ale wielki kapitał (czyt. korporacje) zrobiły swoje. Podporządkowały sobie wszystkie sfery życia codziennego ludzi. Ale nie na wzór totalitarny. Raczej był to “pełzający totalitaryzm”, który pod pozorami bezpieczeństwa odebrał ludziom wszystko.</p><p>W zasadzie tylko owi Runnerzy, wolni ludzie biegający po dachach przez całe miasto jakoś się trzymają. Ale czy wytrzymają długo? Czy ich los nie został już zasądzony przy biurku na najwyższym piętrze?</p><blockquote>Odetchnij…i uciekaj!</blockquote><p>-Mercury, Mirror’s Edge</p><p>Tak w telegraficznym skrócie można opisać fabułę Mirror’s Edge Catalyst.</p><p>Grając w tę produkcję miałem wrażenie, że jestem w postapokaliptycznym świecie. Ale nie w stylu Fallouta, czy Stalkera. Nazwałbym to raczej <strong>post-apo społecznym</strong>. Światem, gdzie wszystko tak naprawdę jest przeciwko tobie, mimo że sprawia wrażenie odwrotne.</p><p>Jedną z zasadniczych zmian w stosunku do pierwszej części jest otwarty świat. Nie gramy już “na szynach”, gdzie tylko jedna droga prowadzi do celu. Tutaj możemy zaczerpnąć świeżego powietrza i sprawdzić jak wygląda miasto z dachu najwyższego wieżowca lub z podziemi.</p><p>Ciekawym dodatkiem jest obecność UGC (User Generated Content), czyli stworzonych przez innych graczy wyzwań rozsianych po całej mapie gry. Możemy dołączyć do wyścigu i sprawdzić się, kto najlepiej robi parkour.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*CNjZwb2rDNJZVDpc.jpg" /><figcaption>hdqwalls.com</figcaption></figure><p>Wprowadzono również drzewka umiejętności: poruszanie się, walka i sprzęt. Za wykonywanie misji pobocznych i głównych zbieramy doświadczenie, które możemy wydać na najróżniejsze umiejętności, które ułatwiają poruszanie się po lokacjach i walkę z przeciwnikami. Warto jednocześnie zaznaczyć, że w porównaniu do poprzedniczki, Catalyst dysponuje lepszą mechaniką gry. Dlaczego? Żeby wykonać udany skok nie muszę już super precyzyjnie określić punkt dotarcia. W rozsądnych granicach gra w tym pomaga. Dużo rzadziej trafiają się też sytuacje, kiedy z niewyjaśnionych (czyt. głupich) przyczyn ląduję na chodniku…w formie placka.</p><p>Gra jest bardzo dynamiczna. Pojedynki z przeciwnikami wciągają i zachęcają do wypróbowywania nowych kombinacji ciosów.</p><h4>Chciałbym więcej!</h4><p>Zamknięta beta obejmowała dostęp do kilku misji głównych (ok. 4–5), przy czym po wykonaniu ich możemy jeszcze spokojnie pobiegać po mieście, żeby wykonać inne zadania albo po prostu się nacieszyć widokami. <strong>A te są oszałamiające.</strong> Nie będę ukrywać, że chętnie zagram w pełną wersję…jeśli odłożę jakiś studencki grosz. I pomimo swej dużej dynamiki, gra daje czas na refleksję.</p><p>Gra ma swoją premierę na PC, XB1 i PS4 pod koniec maja tego roku. Planujesz zakup? Kliknij serduszko na tak!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94415d458152" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Imigranci to tylko szansa, czy zagrożenie?]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/imigranci-to-tylko-szansa-czy-zagro%C5%BCenie-809b9adedcda?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/809b9adedcda</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[po-polsku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Feb 2016 13:37:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-02-10T13:37:47.619Z</atom:updated>
            <cc:license>http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/</cc:license>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zrobiłem mikrobadanie na Facebooku i oto jego wyniki. Publikuję tutaj najważniejsze wnioski płynące z tego prawie dwumiesięcznego doświadczenia.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/851/1*s-gXQ5QefqGy-XeHti6G1Q.png" /></figure><h3>Kilka słów o kontekście</h3><p>Wszyscy doskonale wiemy, że Unia Europejska mierzy się teraz z ogromnym wyzwaniem, jakim jest wielka migracja do UE z krajów takich jak Syria, Afganistan, Irak, czy Sudan i Nigeria. “Najpopularniejszymi” miejscami docelowymi są Niemcy i Szwecja.</p><p>Imigranci zazwyczaj nie docierają do Polski. A jeśli tak, to przeważnie chcą jechać dalej. Jednocześnie bardzo często spotykałem się z postami w mediach społecznościowych opiniującymi uchodźców/imigrantów jako tych “złych”- terrorystów, bezrobotnych, łasych na pieniądze i kulturę Europy; oraz tych “dobrych”- jako zbawienie dla starzejącej się Europy i urozmaicenie kulturowe.</p><blockquote>Kto ma rację? Czy w ogóle ktoś ją ma?</blockquote><p>Myśląc o odpowiedziach, postanowiłem ją uzyskać od samych internautów. Stąd powstała strona na Facebooku <a href="https://web.facebook.com/Imigranci-szansa-czy-zagro%C5%BCenie-1646744305578116/?fref=ts"><strong>Imigranci- szansa czy zagrożenie?</strong></a>, na której publikowałem artykuły dot. imigrantów i uchodźców z różnych perspektyw. O wydarzeniach neutralnych lub negatywnych z udziałem uchodźców/imigrantów. Byłem ciekawy, co będą pisać ludzie, do których kierowałem tę komunikację.</p><p>Grupą docelową tych działań były osoby młode (wiek od 17 do 30 lat) korzystające z serwisów społecznościowych (głównie Facebook).</p><p>Zebrane w ten sposób dane zostały poddane analizie jakościowej. Chciałem wyodrębnić ładunek emocjonalny zawarty w danej wypowiedzi oraz słów kluczowych. Czytając ten artykuł trafisz na <strong>autentyczne wypowiedzi internautów</strong>, żywcem skopiowane ze źródła.</p><h3>Co mówi forum internetowe?</h3><p>Pod lupę wziąłem artykuły publikowane na Onet.pl.</p><p><em>-Dlaczego tylko jedno źródło? Nie ograniczałeś się w ten sposób?</em></p><p>Uważam, że nie. Zależało mi, by zminimalizować ew. różnice w sposobie narracji danego medium. Stąd “tylko” Onet.</p><p>Spójrzcie na przykładowe nagłówki artykułów, które publikowałem:</p><ul><li><em>“Planowali przyjąć uchodźców- zaprotestowali mieszkańcy i samorząd”</em></li><li><em>„Niepowstrzymana fala uchodźców”</em></li><li><em>„Egzekucje na pustyni”</em></li></ul><p>W analizowanych materiałach stosunkowo rzadko pojawiały się słowa negatywne. Częściowo popularne było sformułowanie „fala uchodźców”. Najczęściej miały jednak charakter neutralny.</p><p>Nieco inny obraz jawi się z komentarzy. One też były interesujące. Trzy artykuły powyżej zebrały łącznie 1817 komentarzy, a oto fragment jednego z najpopularniejszych:</p><blockquote>„Jedynym obowiązkiem Polak jest dbanie o dobro własnej Ojczyzny i własnego Narodu. Co mnie obchodzą dzicy islamiści i murzyni. W swoich państwach mają rzezie, wojny domowe, ukamieniowania, ścinanie głów, korupcję, niewolnictwo etc. Jak sobie pościelesz tak się wyśpisz.”</blockquote><p>Ciekawe, prawda? Połączenie dzicy + islamiści lub murzyni. Tam są rzezie, a tu cywilizacja. Mają to na co zasłużyli. Widzę tu z jednej strony ignoranckie podejście do tematu próbujące zamieść całą sprawę pod dywan, by udawać, że problemu nie ma. Z drugiej strony “Polacy powinni dbać tylko o dobro ojczyzny i narodu”.</p><p>Chcę zaznaczyć, że nie wszystkie komentarze były tego typu. Znalazłem również takie, które prezentowały inne, bardziej pozytywne lub wyważone opinie.</p><h3>Co się działo na Facebooku?</h3><p>Strona w krótkim czasie zebrała 60 polubień, a publikowane posty miały łączny zasięg 687 wyświetleń.</p><p>66% odwiedzających to kobiety, 34% to mężczyźni; 75% audytorium stanowiły osoby w wieku 18–24, 17% osoby 25–34, a około 3% osoby 13–17. Udało się dotrzeć do docelowej grupy.</p><p>Posty zebrały 16 polubień, komentarzy i udostępnień. Oto fragmenty komentarzy ze strony:</p><blockquote>“Każdy kto poddaje takie pytania dyskusji w obliczu ostatnich wydarzeń jest idiotą. Koniec tematu.”</blockquote><p>Nie ma o czym dyskutować, sprawa jest jednoznaczna. Dołączono do tego agresywne sformułowanie, że ktoś myślący inaczej jest niespełna rozumu. Chyba nie będę osamotniony w stwierdzeniu, że nie tak wyglądają poważne dyskusje.</p><blockquote>“Gdyby nie robić im meczetów i brudasów nie wpuszczać nie byłoby pytania”</blockquote><p>Tutaj nie jest lepiej. Odnoszę wrażenie z moich obserwacji, że coraz częściej używa się słowa “brudasy”<em> </em>do opisu osób z Bliskiego Wschodu, czy Północnej Afryki. Jednocześnie próba wyjaśnienia całego spektrum problemów geopolitycznych, społecznych, czy ekonomicznych jednym wydarzeniem- wpuszczeniem ludzi do Europy.</p><p>I na koniec komentarz, który był zupełnie inny. Dodam tylko, że to jedyny taki przykład w trakcie całego badania:</p><blockquote>„Jak dla mnie pytanie, choć jak rozumiem jest retoryczne, pokazuje dobrze sposób myślenia na temat imigrantów. Sposób, który jest płytki i nasila jeszcze bardziej wzajemne antagonistyczne podejścia Polaków.<br> Wiadomo — świat nie jest czarno-biały, a imigrancie nie są szansą ALBO zagrożeniem. Są i jednym, i drugim. Mówimy o grupie ludzi, wśród których znajdują się poszczególne jednostki o zróżnicowanych postawach.”</blockquote><p>Takich postaw było najmniej. Dlaczego? Może dlatego, że podejście zrównoważone jest najtrudniejsze. Stosunkowo łatwo jest wejść w antagonizm, podkreślając różnice dzielące dwie grupy. Często wystarczy kompletnie arbitralny podział, by ujawniły się zachowania dyskryminacyjne.</p><h3>Epilog</h3><p>Studiuję psychologię, bo fascynuje mnie to, jak myślą inni, jakie historie opowiadają swoim życiem. Chciałem zobaczyć, co myśli wycinek internautów w kwestii imigracji do Europy. Uważam, że uzyskałem odpowiedzi.</p><p>Przytaczając ponownie pytanie tytułowe „Imigranci- szansa czy zagrożenie?” większość osób jednogłośnie mogłaby się opowiedzieć za tym drugim. Widać, że zdecydowana większość była nastawiona anty, a inny punkt widzenia albo nie został wyartykułowany, albo stanowił margines wszystkich wypowiedzi.</p><p>Z jednego projektu mógłbym wejść w kolejny. Bo po zakończeniu od razu zadałem sobie pytanie: skąd takie nastawienie? Przecież w Polsce nie ma znaczącej mniejszości muzułmańskiej. Opieramy się praktycznie wyłącznie na publikacjach prasowych mniej lub bardziej rzetelnych.</p><p>Jak Wy odpowiedzielibyście na to pytanie: <strong>imigranci są szansą, czy zagrożeniem?</strong></p><p>Zajrzyjcie tu, by dowiedzieć się więcej:</p><ol><li><a href="https://web.facebook.com/Imigranci-szansa-czy-zagro%C5%BCenie-1646744305578116/?fref=ts">Strona na Facebooku “Imigranci- szansa czy zagrożenie?</a></li><li><a href="http://akademia.krzyzowa.org.pl/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=140:islam-nalezy-do-niemiec-wnioski-dla-polski&amp;catid=12&amp;Itemid=101&amp;lang=pl">Raport Akademii Krzyżowa nt. islamu w Polsce</a> (trzeba przewinąć odrobinę w dół)</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=809b9adedcda" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Netflix w Polsce, czyli o bańce informacyjnej]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/netflix-w-polsce-czyli-o-ba%C5%84ce-informacyjnej-b3905c2e15ad?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3905c2e15ad</guid>
            <category><![CDATA[psychologia]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[netflix]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Jan 2016 23:55:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-01-07T23:55:14.832Z</atom:updated>
            <cc:license>https://creativecommons.org/licenses/by-nd/4.0/</cc:license>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Co to wszystko dla nas znaczy? Co ten serwis może zmienić w naszych zachowaniach? Na te pytania chcę krótko odpowiedzieć.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/610/1*PuUmpXevxyjDSw5gFTGuhQ.jpeg" /><figcaption>Źródło: businessreviewusa.com</figcaption></figure><p>A jeśli mi nie wierzycie, że możemy już korzystać z Netflixa, po prostu wejdźcie na stronę. Nie ma blokady regionalnej. :) Koniec VPN’ów, czas na nieskrępowane oglądanie wideo!</p><h3>Polska staje się ważnym rynkiem?</h3><p>Wiele osób narzekało, że przed długi, długi czas Netflix nie był w Polsce dostępny. Niektóre usługi Xboxa wciąż nie są dla Polaków osiągalne. Ale z drugiej strony LG w pierwszej kolejności w Polsce wydaje aktualizację oprogramowania do swojego flagowca, tym razem G3.</p><p>To jest jedna perspektywa. Z drugiej strony możemy spojrzeć na ekspansję polskich produktów. Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał o Wiedźminie 3: Dziki Gon autorstwa polskiego studia CD Projekt Red. Graliście? Jak wrażenia? Ja już gram ponad 30 godzin i końca nie widać…</p><h3>Bańka informacyjna</h3><p>Netflix jest serwisem, który pozwala na dopasowanie oglądanych treści w 100% do naszych preferencji. Oznacza to tyle, że nie będę musiał oglądać kiepskiego programu tylko dlatego, że zaraz po nim jest ten, na który czekam. Nie muszę już dopasowywać swojego planu dnia i wieczoru do programu telewizyjnego.</p><p>Wszystko jest “szyte na miarę”.</p><p>Bardzo fajnie, ale Eli Pariser w swoim wystąpieniu na TED mówi o takim zjawisku jak <strong>bańka informacyjna</strong>.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fembed.ted.com%2Ftalks%2Feli_pariser_beware_online_filter_bubbles&amp;display_name=TED&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.ted.com%2Ftalks%2Feli_pariser_beware_online_filter_bubbles&amp;image=https%3A%2F%2Fpi.tedcdn.com%2Fr%2Fpe.tedcdn.com%2Fimages%2Fted%2F0f550197b90f20147576a51962258dc5ac7ac82d_800x600.jpg%3Fop%3D%255E%26c%3D560%252C315%26gravity%3Dt%26u%255Br%255D%3D2%26u%255Bs%255D%3D0.5%26u%255Ba%255D%3D0.8%26u%255Bt%255D%3D0.03%26quality%3D82%26w%3D560%26h%3D315&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=ted" width="560" height="315" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/db9c5c0fb72fab1d5cbe660e6f4e2d82/href">https://medium.com/media/db9c5c0fb72fab1d5cbe660e6f4e2d82/href</a></iframe><p>Polega ona na tym, że gdy treści, które do nas docierają, są wysoko spersonalizowane, nie odczuwamy potrzeby szukania nowych gatunków i rodzajów. Oprócz tego takie zasoby po prostu do nas nie docierają.</p><p>Czyli żyjemy w bańce, w takim naszym małym światku, gdzie wszystko nam się podoba. Minus jest zasadniczy.</p><blockquote>Bańka informacyjne utrudnia nam napotkanie informacji, które mogą poszerzyć nasze spojrzenie na świat.</blockquote><p>Abstrahując od Netflixa, to wszystko może mieć dalekosiężne skutki. Od zmiany modelu sprzedaży wielu produktów i usług do zmian w demokracji. Więcej w wideo Parisera powyżej.</p><h4>Jak uważacie, czy wg Was wejście Netflixa do Polski zmieni coś w zachowaniach ludzi?</h4><p>To tyle na dziś. Nie chcę pisać za dużo o zagrożeniach, wszak netflix w Polsce to radosna nowina. Poza tym mój adwersarz z poprzednich postów już śpi i nie mam z kim dyskutować. :)</p><p>Ten serwis wideo ma sporo do czynienia z personalizacją, o której pisałem <a href="https://medium.com/@alekpentchev/personalizacja-czyli-b%C4%85d%C5%BA-m%C3%B3j-8e112aed57bf">tutaj</a>. Zajrzyj, jeśli chcesz przeczytać coś więcej.</p><p>A jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś o opisanych zagadnieniach, odwiedź te linki:</p><ol><li><a href="http://czlowiekitechnologie.com/filter-bubble-kilka-slow-o-tym-ze-dzieki-personalizacji-internetu-wiemy-coraz-mniej/">Filter bubble. Kilka słów o tym, że…</a>- człowiekitechnologie.com</li><li><a href="http://www.spidersweb.pl/2016/01/netflix-oficjalnie-w-polsce.html">Netflix wchodzi do Polski</a>- Spider’s Web</li><li><a href="http://www.komputerswiat.pl/nowosci/smartfony/2015/53/lg-g3-z-polskiej-dystrybucji-dostaje-aktualizacje-do-androida-60-marshmallow.aspx">LG G3 z polskiej dystrybucji…</a>- Komputer Świat</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3905c2e15ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego chcę mieć kontrolę nad zakupami w internecie?]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/dlaczego-chc%C4%99-mie%C4%87-kontrol%C4%99-nad-zakupami-w-internecie-32b28bd9fc1d?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32b28bd9fc1d</guid>
            <category><![CDATA[ux]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[psychologia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Dec 2015 11:29:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-12-30T11:33:31.950Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Doświadczenia klienta (UX) i potrzeba kontroli odgrywają kluczowe znaczenie w sprzedaży internetowej. Dlatego dziś chcę się temu przyjrzeć. :)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b41iCLeLtORRsv0tx8jj0A.jpeg" /></figure><p>Zagadnienia, o których piszę:</p><p>1. Czym jest User Experience w praktyce.</p><p>2. Czego nie robić w UX na podstawie mojego doświadczenia.</p><p>3. Dlaczego tak ważne jest poczucie kontroli nad przebiegiem zamówienia.</p><h3>Wszystko zaczęło się od…</h3><p>…znalezienia ciekawej oferty na telewizor 32-calowy w jednym z największych sklepów elektronicznych w Polsce.</p><p>Po wybraniu produktu, sposobu dostawy i płatności zostałem przekierowany na stronę banku w celu zrobienia e-przelewu. Pola były automatycznie wypełnione, nie musiałem niczego kopiować. Kiedy zatwierdziłem przelew, przekierowano mnie do sklepu…ale w tym momencie zobaczyłem “błąd sesji systemu płatności”. I zaczęło się…</p><p>Odświeżenia na nic. Żadnych powiadomień. Pieniądze pobrane. A promocja czasowa. Nie wiedziałem, czy anulować zamówienie, czy czekać. Infolinia tego dnia była nieczynna- 26 grudnia.</p><p>Przez kilkanaście godzin nie wiedziałem, co się dzieje. Gdzie są moje pieniądze? Czy dotarły do sklepu? Czy zostały zablokowane?</p><p><em>-I co, jak się to skończyło?</em></p><p>Szczęśliwie. Po dodzwonieniu się na infolinię (czekałem ok. 15 minut na połączenie) otrzymałem potwierdzenie, że płatność dotarła. A całe to zamieszanie wynikło z przebudowy systemu.</p><p>Cały proces zakupu był obiektywnie intuicyjny. Wyjątkiem był błąd sesji i brak jakichkolwiek informacji. Nie byłem zadowolony, przyznaję.</p><h3>Czym jest User Experience?</h3><p>Tym przykładem chciałem pokazać, na czym polega <strong>User Experience, czyli w skrócie projektowanie doświadczeń klienta</strong>. Odpowiadając na pytanie znajomych “Czym jest UX?” bez podawania przykładu, często wprawiałem ich w zakłopotanie.</p><p>Definicja tej dziedziny jest o tyle trudna, że zawiera w sobie mnóstwo elementów z innych dyscyplin. Na przykład z zachowań konsumenckich, które naukowo i zawodowo są mi bliskie. UX nawiązuje też do grafiki, informatyki, psychologii, obsługi klienta i tak dalej…</p><p>Trochę Was pomęczyłem, to teraz zapraszam do obejrzenia filmu na YT, który w ciekawy sposób wyjaśnia, czym jest i czemu służy User Experience:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F-rY2qd7G238%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D-rY2qd7G238&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F-rY2qd7G238%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/cb56b408af5674adb84bc0691e4d07fa/href">https://medium.com/media/cb56b408af5674adb84bc0691e4d07fa/href</a></iframe><h3>Czego nie robić w UX?</h3><p>UX w przypadku sklepu internetowego zaczyna się już od wpisania adresu URL lub wyszukiwania w Google. Każdy kolejny krok, który prowadzi klienta do rozwiązania problemu lub do zaspokojenia potrzeby, musi być dobrze przemyślany i maksymalnie intuicyjny. Jasne komunikaty, dobra informacja, przejrzysty interfejs to tylko kilka elementów, na które trzeba zwrócić uwagę.</p><p><em>-Co tutaj zawiodło?</em></p><ol><li>Przede wszystkim brak pomysłu, jak system ma reagować, kiedy wystąpi jakiś błąd. Najprostsze byłoby automatyczne wysłanie maila o tym, że wystąpił problem, ale pieniądze są bezpieczne.</li><li>Przez dwa dni nie otrzymałem również żadnego powiadomienia, co się dzieje z zamówieniem. Informowanie klienta o statusie jest wg mnie kluczowe dla sklepów internetowych.</li><li>Długi czas oczekiwania na infolinii. Całe szczęście, że nie mam limitów, ale dla osób, które za połączenia płacą, taka sytuacja mogłaby mocno obciążyć portfel. Rozwiązaniem jest zwiększenie liczby pracowników lub inne zarządzanie zmianami. Albo wprowadzenie np. czatu online, który odciążyłby infolinię.</li></ol><p>A może Wy macie pomysły, jak można by rozwiązać te problemy?</p><h3>Poczucie kontroli</h3><p>Kilka razy mówiłem o poczuciu kontroli i potrzebie sprawowania kontroli.</p><p>Te dwa pojęcia odnoszą się do <strong>teorii umiejscowienia kontroli</strong> zaproponowanej przez Juliana Rottera. Ten badacz zwrócił uwagę, że ludzie w różny sposób interpretują przyczyny występowania zjawisk. Dla Agnieszki Radwańskiej przegrany mecz może być skutkiem zbyt małego wysiłku albo kiepskiej nawierzchni.</p><p>To pierwsze wskazuje na <strong>wewnętrzne umiejscowienie kontroli</strong>, czyli na przekonanie, że to ja steruję swoim życiem i wydarzeniami, które mają miejsce.</p><p>Drugi powód, zła nawierzchnia, to przykład <strong>zewnętrznego umiejscowienia kontroli</strong>. Charakteryzuje ono osoby, które szukają przyczyn różnych zdarzeń, sukcesów i niepowodzeń, w zdarzeniach zewnętrznych. Radwańska przegrała, bo dostała złe buty. Dziennikarz napisał zły artykuł, bo w kawiarni panował hałas itd.</p><p>Umiejscowienie kontroli jest traktowane jako stosunkowo niezmienna w czasie cecha. Osoby o wewnętrznym umiejscowieniu mają silniejszą potrzebę sprawowania jej i dlatego poszukują możliwości, by ją uzyskać lub utrzymać w sytuacji zagrożenia.</p><blockquote>Chcę wiedzieć, gdzie jest moje zamówienie, chcę być na bieżąco informowany o jego statusie i chcę mieć wpływ na jego przebieg.</blockquote><p>To mogłaby powiedzieć taka osoba. Te potrzeby są często wdrażane przez firmy, które chcą dbać o przejrzystość i intuicyjność systemu sprzedaży.</p><p>Jeszcze raz, projektowanie doświadczeń klienta musi zawsze uważać na to, jaki problem chce rozwiązać klient lub czego potrzebuje. Nie można o tym zapominać, bo w efekcie mogą się pojawić takie “krzaki”, jak w moim przypadku.</p><p>Dzięki za przeczytanie! Zachęcam do wyrażania opinii i uwag względem tego tekstu.</p><p>W zamian wrzucam link do innego artykułu: <a href="https://medium.com/polish/xbox-vs-playstation-czyli-w-grupie-ra%C5%BAniej-583927f514e6#.e1xl7ljtw">Xbox vs Playstation, czyli o kategoryzacji społecznej</a>.</p><p>Stąd dowiesz się więcej o zagadnieniach z artykułu:</p><p><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Locus_of_control">1. Poczucie umiejscowienia kontroli</a></p><p><a href="http://www.comarch.pl/erp/nowoczesne-zarzadzanie/numery-archiwalne/user-experience-projektowanie-pozytywnego-doswiadczenia/">2. Czym jest UX wg Comarch</a></p><p>Zdjęcie od: gizmocrazed.com</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32b28bd9fc1d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Świąteczne mieć czy być w czasach sharing economy]]></title>
            <link>https://medium.com/@alekpentchev/od-kilku-dni-%C5%BCe-wzmo%C5%BCon%C4%85-intensywno%C5%9Bci%C4%85-widz%C4%99-ludzi-biegaj%C4%85cych-od-sklepu-do-sklepu-po-kolejne-b08380fe072e?source=rss-bade20c55845------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b08380fe072e</guid>
            <category><![CDATA[personal]]></category>
            <category><![CDATA[psychologia]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aleksander Pentchev]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Dec 2015 16:50:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-12-23T17:25:43.189Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Od kilku dni że wzmożoną intensywnością widzę ludzi biegających od sklepu do sklepu po kolejne zakupy. Sam w tym uczestniczę, ale ten osławiony “szał zakupów” na szczęście mnie mija. Dlaczego?</p><p>Ponieważ zadaję sobie pytanie: mieć czy być? Pewnie je znacie, wszak prawa autorskie należą się Erichowi Frommowi.</p><h4>Czy dziś lepiej mieć niż być?</h4><p>Na Ukrainie wciąż trwa konflikt zbrojny, Europa zmaga się z napływem imigrantów, a tzw Państwo Islamskie terroryzuje Bliski Wschód. Jak w tych czasach cieszyć się życiem, można by zapytać? Powinniśmy zbierać dobra, pieniądze, oszczędzać i najlepiej jeszcze inwestować. W końcu czasy wydają się niepewne.</p><p>Z takim podejściem trudno mi się zgodzić. Jednocześnie zaznaczam, że “być” w moim rozumieniu nie oznacza tylko “carpe diem”, czy skakania od przyjemności do przyjemności. Dla mnie “być” równa się świadomemu działaniu. To jest dla mnie cieszenie się tym, co mam, wykorzystywanie moich umiejętności i dążenie do celów. Mógłbym jeszcze z godzinę wymieniać dalsze znaczenia, ale tyle chyba wystarczy. :D</p><h4>To może być zamiast mieć?</h4><p>Może tak, może nie. Ale spójrzmy na rosnący trend “sharing economy”, czyli świadomego odejścia od posiadania dóbr na rzecz dzielenia się nimi i udostępniania ich.</p><p>Przykładów na świecie jest mnóstwo. Rzućmy okiem na 3 najpopularniejsze, które jednocześnie świetnie ten trend kapitalizują:</p><ul><li>Airbnb — jest to portal, na którym właściciele domów lub mieszkań na całym świecie udostępniają je podróżnym za opłatą. Często w dobrej cenie można mieszkać tak jak autochton.</li><li>BlaBlaCar — francuska firma, która polega na tym, że osoby, które jadą w dane miejsce samochodem udostępniają pozostałe siedzenia podróżnym. Za opłatą można z Warszawy dostać się nad Morze Czarne, ale też podróżować po Polsce.</li><li>Veturilo — miejska wypożyczalnia rowerów z Warszawy. Nie muszę kupować roweru miejskiego, po prostu wypożyczam go na tyle, na ile potrzebuję i oddaję tam, gdzie mi wygodnie.</li></ul><p>Ciekawe, prawda? Dajcie znać, jeśli macie na oku inne fajne przykłady z Polski i ze świata. ☺</p><p>Interesujące jest z drugiej strony to, że wszystkie 3 przykłady dotyczą niejako podróży. Może to dlatego, że w tej dziedzinie pole do popisu jest ogromne? Albo nieświadomie wyjawiam, że uwielbiam podróżować?</p><h4>Święta, święta… i co dalej?</h4><p>Za kilka godzin rozpoczynają się Święta Bożego Narodzenia. Jest to jeden z niewielu momentów w całym roku, kiedy mamy możliwość zatrzymania się na chwilę. Jest to czas na refleksję, bycie z bliskimi, odpoczynek.</p><p>W związku z tym życzę Wam możliwości refleksji, czy wolicie być, czy mieć i co to dla Was znaczy. Nie ma złych odpowiedzi — każda jest dobra.</p><p>Spokojnych Świąt, Czytelnicy Medium! ☺</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b08380fe072e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>