<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aleksandrahudymac?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*XLNRL3xNzohclm3sREeIXA.jpeg</url>
            <title>Stories by NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aleksandrahudymac?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 12:05:45 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aleksandrahudymac/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bonifratrzy]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/bonifratrzy-1a2c1d98079c?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1a2c1d98079c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Dec 2021 21:49:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-21T21:49:17.733Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Szpital Bonifratrów jest w najlepszym znaczeniu tego słowa szpitalem samoobsługowym. W wieczór przed operacją przychodzi tajemniczy esmes: „O 6.30 stawić się pod siódemką. Bonifratrzy”. O szóstej rano w szpitalu jest cicho, ciemno i nikt pod siódemką nie czeka — drzwi są otwarte a światło zgaszone. Mimo, iż rozsądek nakazuje uciekać, czekam. Czekałabym zapewne — pardą — ad mortuum defecatorum, gdyby nie uprzejmy starszy pan, który w tonie konwersacyjnym zapytał, czy ja też na operację, i czy się już przebrałam. Spojrzałam na swoje oficerki, golf i niezdjętą puchówkę i powiedziałam, że czekam, aż ktoś się pojawi pod siódemką. Zdumiał się. Ale nie, że w stylu: „O, dziś miało lać, a świeci słońce”, tylko: „Dziecko, w tym szpitalu nie operuje się od lat, wiatr hula w salach operacyjnych, a duchy ofiar kiepskich chirurgów snują się po korytarzach…” Na szczęście rzeczywistość okazała się mniej gotycka, a bardziej hipermarketowa. Pod siódemką należało się przebrać w piżamkę i paputki, a następnie zabrać bambetle w łapki i stawić się osobiście na oddziale. Obsługa jak w punkcie odbioru DPD na Piastów.</p><p>„W czym mogę pomóc?”</p><p>„Poproszę jedną operację przepukliny i zszycie mięśnia prostego.”</p><p>„Nazwisko?” „Hudymač. Samo H i C z ptaszkiem.”</p><p>„A, tak, mam. Jest pani druga. Zapraszam pod trzynastkę.”</p><p>Pod trzynastką czekała współlokatorka. Miła, rozmowna. Mistrzyni planów ramowych i szczegółowych. W pół godziny dowiedziałam się o wszystkich jej chorobach (chronologicznie, na osi czasu), że po 45. roku życia to już z górki (następny będzie woreczek żółciowy) oraz, że czasem nie warto jeść na noc tłustej golonki (wiadomo). Swoją samoobsługowość Bonifratrzy traktują bardzo poważnie. Do sali operacyjnej bowiem też należy podejść samodzielnie. W odpowiednim stroju. W pewnym sensie nazwać by go można strojem odświętnym. Granatowe flizelinowe pantalony w rozmiarze bardzo uniwersalnym, w połączeniu z białą koszulką szczodrze wydekoltowaną sugerują nawet pewną galowość rodem z wczesnych teledysków Britney Spears. Wrażenia dopełniają pooperacyjne pończochy samonośne, które zapobiegawczo należy na siebie wdziać przedoperacyjnie. W takim stroju, wyglądając trochę jak puszczalska (a w najlepszym razie zalotna) śnieżynka w drodze na bardzo dziwne przedstawienie jasełkowe, kobieta w wieku średnim chyłkiem mknie po korytarzu w stronę sali operacyjnej, gdzie z ulgą odkrywa, że na szczęście są tam jacyś lekarze, i że ta cała samoobsługowość ma swoje granice. Wręcz płynnie przechodzi w pełen profesjonalizm. Bonusem jest anestezjolog-figlarz. Uważam, że od bardzo przystojnego anestezjologa lepszy jest tylko anestezjolog z poczuciem humoru. „Wstrzykniemy teraz pani taką specjalną mieszankę. Od razu uprzedzam pytanie — nie, nie zapisujemy jej do domu. No więc wstrzykniemy, a pani poczuje taką lekkość w głowie. Dobrze w sumie, że pani leży.” I to jest ostatnia rzecz, którą się pamięta. Potem już tylko — „O, znów jest pani z nami. Bardzo dobrze. Niech pani teraz sobie sztachnie tlenu. Prawda, że od razu jaśniej w głowie? Panią Aleksandrę do trzynastki poproszę.” Następne godziny są wspaniałą podróżą na resztkach boskiego koktajlu z sali operacyjnej. Potem przychodzi kac, a uparte pielęgniarki każą siadać, potem wstawać, a potem jeszcze chodzić. One nazywają to pionizacją, ty — łamaniem praw człowieka. Wieczorem jest obchód i wieść niesie, że wypuszczają do domu. Przemiły lekarz dyżurny zapytuje o samopoczucie i ogólny poziom szczęścia. „No to jeszcze rana. Proszę pokazać”. Problem w tym, że człowiek po operacji jest wciąż jeszcze dosyć nieskoordynowany, trochę ma zaburzone relacje przestrzenne i każdy ruch wymaga sporego samozaparcia. No, ale ponieważ ważą się losy wieczoru (albo opowieści sąsiadki z łóżka obok, albo własne łóżko i Netflix), to się jednak rozpaczliwie samozapiera, bierze trochę za duże zamach i w geście odsłonięcia brzucha — odsłania wszystko. Jak Rejtan. Lekarz ma w oczach wyłącznie zrozumienie. „Siostro, proszę przygotować wypis.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1a2c1d98079c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zbój ❤]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/zb%C3%B3j-ef6c63887081?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ef6c63887081</guid>
            <category><![CDATA[parenting]]></category>
            <category><![CDATA[war]]></category>
            <category><![CDATA[tank]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Mar 2021 06:33:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-03T06:33:22.196Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zbój jest istotą drążącą tematy. W przedszkolu zgłębialiśmy problematykę guzów — co to jest, jak można sobie nabić i jak je narysować. Powstała nawet słynna kolekcja. Szkoła rozpoczęła wielki etap dinozaurów. Tu do rysunków doszło czytelnictwo oraz — z racji faktu, iż kochana Zbójowa głowa jest wielce afatyczna, mistrzostwa świata w wymawianiu skompilowanych nazw prastarych gadów. Zawodnik był zawsze tylko jeden. Matka. Nazwijmy ją Olą. Trzecia klasa upływa nam pod znakiem wojny i czołgów. Z pokoju dziecięcego na przemian słyszeć karmelowy tenor Bogusława Wołoszańskiego, łamany czekoladowym barytonem młodego Janusza Gajosa i szczeknięciami psa Szarika. Zbój rozwinął też zakres tematów podejmowanych podczas lekkich pogaduszek przy kolacji, pocornie i podczas gry w karty. Tu, ni stąd, ni zowąd można zostać przygniecionym pytaniem: „Mamo, czy Turcja należała do państw osi?*”. Swoje umiejętności testuje również w okolicznościach szkolnych:</p><p>- Mamo, dziś jadłem obiad przy stoliku z Panią Dyrektor!</p><p>- Ou! I co? Pogadaliście?</p><p>- No troszkę. Bo trochę była zamyślona.</p><p>- Tak?</p><p>- Tak. Zapytałem ją, czy wie, że Adolf Hitler przegryzł w bunkrze cyjanek i umarł.</p><p>Kurtyna</p><p>*Nie wiem.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hwO3qrMcg6l_LJ6X7UuGnw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ef6c63887081" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Moja krew]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/moja-krew-e61c40d03737?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e61c40d03737</guid>
            <category><![CDATA[blood]]></category>
            <category><![CDATA[parenting]]></category>
            <category><![CDATA[kids]]></category>
            <category><![CDATA[blood-sample-collection]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Mar 2021 06:30:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-03T06:30:00.847Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wiele można o człowieku powiedzieć na podstawie tego, jaki stosunek ma do pobierania krwi. Moje dzieci dzielą się na dwie kategorie. Maciej, Najnowszy, na wieść o zbliżającej się wizycie w pokoju zabiegowym popada w posępne milczenie, zapada się w sobie i nieruchomieje na sofce. Stanowiąc przy tym doskonałe tło dla starszego brata, Zbója, który rozdziera szaty (czy inne bluzy z kapturem), lamentuje, tłumacząc, że to niesprawiedliwe tak w ogóle, a nie w porządku zwłaszcza, że informujemy go w ostatniej chwili, że nie zdążył się przygotować, że będzie bolało a jego życie, jakie zna, skończy się w momencie wkłucia. Obie strategie z powodzeniem zastosowane zostają podczas drogi do przychodni i w kolejce pod gabinetem. Ich trwałość sprawdza się również w momencie zetknięcia z panią pielęgniarką, tą, która dzierży igłę. Maciej wyciąga dłoń, patrzy pielęgniarce w oczy, precyzyjnie kontroluje, ile krwi zostało zabranej a następnie wychodzi. Michał każe sobie pokazać igłę, pyta, czy jakby porównać z innymi, to ta na pewno jest najcieńsza, ustala, że w skali od 1 do 10 będzie bolało nie więcej niż na 4, ostatecznie zaś sugeruje, żeby krew pobrać mu nie z żyły, tylko np. od-mięśniowo, z takiego ot pośladka. W końcu, po twardych negocjacjach, wychodzi z labu z miną zimowego zdobywcy K2 i nalepką &quot;Dzielny pacjent&quot;. Wykończeni nerwowo rodzice instalują na powrót kurtki, wypakowują śniadania i czekoladki, żeby się nie zasłabło, szczebiocą, że jacy dzielni, i że duma rozpiera, a następnie odbijają się od spojrzenia Najnowszego. I już wiadomo, że nic nie zostanie przebaczone, kara będzie surowa a pokuta dotkliwa. &quot;Nigdy w życiu nic mnie tak nie bolało.&quot;</p><p>Kurtyna</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e61c40d03737" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ruda]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/ruda-29ed42550033?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/29ed42550033</guid>
            <category><![CDATA[homlessness]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Nov 2020 14:03:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-28T14:03:02.426Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Rzeczywistość jest konstruktem. Zwłaszcza gdy się nosi maseczkę i się nosi okulary. Rzeczy są albo się wydają. Na przykład moi zaprzyjaźnieni żulo-menele. Cudowni i denaturatowi. Zbliżam się do ławeczki, na której sobie siedzą we dwóch, z papieroskami w ustach i kamyczkami w dłoniach. Stuk stuk. No tak, myślę sobie, to ma sens. Skoro mamy „slow food” i „slow fashion”, to czemu nie „slow smoke”. Pan Krzysiek i Pan Janek zdobyli wprawdzie pety, ale z zapalniczką już gorzej. No i tacy pomysłowi są — iskra z pocierania kamienia o kamień. Przyspieszyłam kroku. Przecież kupię im tę zapalniczkę. I chesterfieldy. Zbliżam się. Z odległości jednego metra kamyczki okazują się orzechami włoskimi. Panowie przywoływali wiewiórkę. Wiewiórka nie miała uprzedzeń. Godnie odebrała orzeszki. „Patrz, jaka skubana!” — zachwycił się Krzysiek, wciskając łokieć w Janka. W kiosku mieli tylko Lucky Strike.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=29ed42550033" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Deus ridens]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/deus-ridens-bdc01c390862?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bdc01c390862</guid>
            <category><![CDATA[embarassment]]></category>
            <category><![CDATA[lame]]></category>
            <category><![CDATA[shopping]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Nov 2020 20:53:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-25T21:19:13.214Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Oczywiście wiadomo, że świat jest teatrem. W ogóle to ostatnio wydaje się, że wszyscy występujemy w sztuce, którą napisał jakiś młody (hipochondryczny) brutalista. Kiedy było mu naprawdę bardzo, bardzo źle. No i każdy ma w tej sztuce swoją scenę. Moje sceny zawsze rozgrywają się w Lidlu. Ja wchodzę a Los nie tyle zaczyna chichotać, co rozsiada się na sofie z chipsami i pop-cornem. I woła kolegów — Przypadek, Obciach i Najgorzej. Szybkie zakupy tuż przed świętem narodowym, bo w lodówce tylko światło i wiatr, bez listy (stara jestem, zapominam), to jest ekstremalny bieg z przeszkodami. Owoce, warzywa, ostry zakręt pod pieczywo, jajka, nie upuścić, mąka, nie wyspać, nie zapomnieć o pierdylionie innych rzeczy. Wino. Jeżu, nie strzaskać! Dobra, kolejka do kasy. Kończy się w połowie sklepu. Trudno. Zdejmowanie rękawiczek, czapki, szalika, rozpinanie kurtki. Nuda. Szybki przegląd koszyka. Rozglądanie się po ludziach, rozglądanie się po półkach. O, ktoś odłożył ser żółty. Kasztelan ekstra śmietankowy. Na pudła z miśkami haribo. Spoko, zapomniałam kupić sera. Właściwie to im robię przysługę, że tak ten sklep w sumie sprzątam. Bach do koszyka. Wtem pan z kolejki przede mną kończy rozmawiać przez telefon i odwraca się, żeby sobie zabrać zakupy. Które sobie odłożył. Na pudła z miśkami haribo. Sera Kasztelan ekstra śmietankowego oczywiście brak. Gdyż go radośnie podpierdoliłam. Dwie sekundy na decyzję. Decyzja. Szybki nurek do koszyka i uroczyste wręczenie sera prawowitemu właścicielowi. Jaśniepańsko, z lekkim skłonieniem głowy. Anastazja Romanowa bije brawo i płacze. Żadne słowa nie padły. Ja milczałam, bo jako żywo, kurwa, nic się nie da w takiej sytuacji powiedzieć. On milczał, bo trochę się bał, a trochę był zaszczycony. Kurtyna.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bdc01c390862" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Królik i inne nieszczęścia]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/kr%C3%B3lik-i-inne-nieszcz%C4%99%C5%9Bcia-33742b3fdd45?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/33742b3fdd45</guid>
            <category><![CDATA[tenderness]]></category>
            <category><![CDATA[teddy-bear]]></category>
            <category><![CDATA[rabbits]]></category>
            <category><![CDATA[craft]]></category>
            <category><![CDATA[parenting]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2020 11:18:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-21T11:18:49.001Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Uważam, że we wszechświecie, niezauważone, unoszą się cząstki dramatyzmu, emfazy i ogólnej afektacji, zmanierowania oraz — wyjątkowo dokuczliwe — drobinki egzaltacji. Uważam również, że wszystkie one znalazły sobie oddanych żywicieli w głowach Zbója i Najnowszego, zwanego Żabą oraz Mietkiem. Znalazły sobie również okazję do pełnoekranowej prezentacji dziś, kiedy Ten, który podróżował powrócił, a na stole czekał* schłodzony riesling, w telewizorze zaś odcineczek „Watchmenów”.</p><p>- Tylko szybko utulaj!</p><p>- To będzie błyskawiczna dawka wieczornej czułości.</p><p>I już tu dało się słyszeć histeryczny chichot losu. W pokoju dziecięcym wykluwał się bowiem dramat.</p><p>- Mamo, królik** umiera!</p><p>- Jak to umiera? Przecież jest pluszowy.</p><p>- Jest go coraz mniej! (szloch, taki prawdziwy, ze łzami i uszkodzoną hydrauliką nosa)</p><p>- Misiu, to może oddamy go tym razem do pani krawcowej, co? Naprawi te wszystkie moje amatorskie szwy i doda mu trochę puszystych wnętrzności, hm?</p><p>- I będzie mu lepiej?</p><p>- Będzie wyglądał jak w 2014! Tyle, że musimy go tam u niej na chwilę zostawić. Jakiś tydzień może…</p><p>- O nie!!! (szloch, szloch) Przecież ja tego nie przeżyję. Jak ja zasnę? Będziesz mnie musiała cały czas mocno przytulać. I w nocy też!</p><p>- To da się zrobić…</p><p>- Michał! (odzywa się Najnowszy, zwany Żabą albo Mietkiem, albo wszystkim na raz) My wszyscy będziemy twoimi królikami. Wszyscy będziemy cię tulić!</p><p>- Maciek! (głos zniekształcony przez smarki) Ty w ogóle nie wiesz, o czym mówisz! Ty nie wiesz, jak to jest kochać najbardziej na świecie jednego Królika! (poziom dramatyzmu nieco opada na skutek podstępnego ataku czkawki)</p><p>[z salonu da się słyszeć znaczące chrząknięcie, z nieledwie sugestią groźby, że za chwilę nie będzie rieslinga]</p><p>- Mamo! (Maciej — szloch i zapowietrzenie) Mamo! On ma rację! Ja nie wiem, jak to jest kochać najbardziej na świecie jednego królika. Ja wszystkie swoje zabawki kocham jednakowo! Mamo! Co jest ze mną nie tak?!? (!@#$%^&amp;*I(_+:”)</p><p>KURTYNA</p><p>*Nie, już nie czeka.</p><p>**Królik zwany Panem Królikiem przywędrował do nas w 2014 i od tamtego czasu stał się nieodłącznym towarzyszem wieczornych transgresji w nieświadomość. Z roku na rok zyskiwał coraz to więcej dziur i zadarć, które Najlepsza Matka Świata, ale *ujowa Krawcowa łatała z typową dla siebie nonszalancją. W rezultacie królik wyglądał jak nie najbardziej udana wersja z kuźni dr Frankensteina, w dodatku cierpiąca na dokuczliwe biegunki. Wyglądało na to, że to data przydatności do tulenia może skończyć się lada chwila.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*GNHOhAkngJQItiu9aMP_6A.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=33742b3fdd45" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak przebaczać. Krótki instruktaż]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/jak-przebacza%C4%87-kr%C3%B3tki-instrukta%C5%BC-fee0d4ec3d2f?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fee0d4ec3d2f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 Nov 2020 19:50:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-12T19:50:01.144Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zwykły wtorek. Zwykły wieczór. Zbój i Żaba w swój zwyczajny, niezobowiązujący sposób roznoszą mieszkanie. Trwa wojna. Zmutowani Kosmici atakują Ziemian. A potem Ziemianie spuszczają łomot potomkom Wielkiego Ufoluda. Nie wszystko da się zamarkować. W końcu jakaś pięść (Zbój) trafia perfekcyjnie w czyjś nos (Żaba).<br> — Aaaa! Mamoooo! Michał mi zepsuł nos! Zepsułeś mi nos! (z wyrzutem do brata). Ogólny szloch, smarki, łzy i ślina. Symfonia wilgotności. Zrozpaczony Zbój z podobnie mokrą nadprodukcją gruczołów na twarzy wykrzykuje:<br> — Przepraszam! Popatrz jak ja przepraszam! Widzisz?<br> Żaba nie reaguje, bo popłynął już na fali swojej wewnętrznej drama queen i teraz jest divą swojego własnego rozszlochanego spektaklu.<br> — No przecież przepraszam! Wybacz! Słyszysz? Jak się powie wybacz, to się wszystko naprawia. Nos też.<br> To zatrzymało ową Małą, Mokrą, Melodramatyczną Kupkę Nieszczęścia. Pociągnął nosem. Co w żaden oczywiście sposób nie poprawiło stanu suchości twarzy. Wytarł smarki bluzeczką (czeka mnie pranie; najlepiej zanim to wszystko stwardnieje na rękawku). Popatrzył bratu głęboko w oczy. Wyciągnął rękę i spokojniutko wymierzył mu fangę w nos. <br> — Wybacz. Orzekł i wyszedł z pokoju z najbardziej nonszalancką miną świata.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fee0d4ec3d2f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Do you see me?]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/do-you-see-me-689ae6f313a4?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/689ae6f313a4</guid>
            <category><![CDATA[parenting]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2020 22:38:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-12T09:18:25.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Homeschoolling. Reaktywacja. 7:30. Budzik. M. wstawił mi w telefon jakąś aplikację, która ma mi przypominać o wadze snu. O północy telefon delikatnym chrząknięciem przypomina, że już czas. O 7:30 zaś cała sypialnia rozbrzmiewa elfimi dzwoneczkami — żeby osłodzić nieuniknione. W poniedziałek rano, w niedospaniu (bo się przegapiło tamte chrząknięcia), wszystkie te elfy chce się zabić, udusić, roztrzaskać o ścianę. Myśl o krwi spływającej po meblach pomaga. Wstaje się. Wobec rozpaczliwego dylematu — umyć włosy, czy napić się kawy — wybór pada na to pierwsze. Kawę — pierwszą, drugą i trzecią — zawsze można wypić przy studentach. Gorzej usiąść przed nimi w ociekających włosach. Widać będzie nawet na Teamsach. No więc prysznic. Bez kawy. Siedem i pół minuty. Bez kawy. Turban na głowie i szlafrok. Bez kawy. I bez makijażu — żadne tam wymalowane na twarzy osiem godzin nieprzerwanego snu. “Mamo, kamera nie działa!” — krzyczy Zbój, który też pracuje na Teamsach i zaczyna równo ze mną. “Jak nie działa? Musi działać!” Zbliżam więc prawe nieumalowane oko, w którego żyłkach nie ma ani miligrama kofeiny, do rzeczonego, niesubordynowanego wykwitu technologii, szaleńczo klikając w ikonkę kamery, która powinna się odkreślić, a bardzo nie chce. Wtem na ekranie, bardzo blisko, z naruszeniem wszelkiej przestrzeni osobistej, pojawia się twarz Zbójowej anglistki. Bardzo blisko. Gdyby nie Teamsy musiałybyśmy sobie dać soczystego buziaka. Niezręczna cisza. Ona umalowana i w okularach, ja w turbanie i bez twarzy. I bez kawy. “Do you see me?” — zapytała. Bo już naprawdę niewiele więcej można było zrobić. “Yes, I do”. Przynałam niechętnie i uciekłam.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=689ae6f313a4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[U ortodontki.]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/u-ortodontki-4afb127de9af?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4afb127de9af</guid>
            <category><![CDATA[kids]]></category>
            <category><![CDATA[dentist]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2020 15:06:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-12T19:46:58.973Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>U ortodontki</h3><p>Pani skrupulatnie przegląda Zbójową paszczę (zwaną w tym gabinecie buziolem; wspominając odyseję karmienia piersią — zostanę przy paszczy) i wyrokuje, że odstawiamy aparat nocny i czekamy na resztę stałych. “Bo tu się — proszę Pani — wiele rzeczy pięknie rusza, na przykład, o ten ząb” — wskazuje pani ortodontka i lekko przyciska mleczaka na wylocie. “O nie, nie nie!”, włącza się Zbój, który, układany horyzontalnie, popada wprawdzie w lekki trans, ale żywo reaguje na jakiekolwiek próby naruszenia własnych granic. W tym wypadku — finansowych. “Moje ruszające się zęby, to moja sprawa!” — orzeka Zbój z godnością, na jaką stać człowieka próbującego na powrót ustawić ciało w pozycji wertykalnej. “To po ile teraz u wróżki chodzą trzonowce?” — pyta ortodontka, doskonale zorientowana w pułapkach czyhających na młodych biznesmenów. “Czasami po dwadzieścia. Liczę na spory zarobek przed końcem roku. Mam teraz, wie pani, dużo wydatków.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4afb127de9af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[(1 września 2020 r.,]]></title>
            <link>https://aleksandrahudymac.medium.com/1-wrze%C5%9Bnia-2020-r-263b1db897cf?source=rss-b1ab91e665d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/263b1db897cf</guid>
            <category><![CDATA[parenting-school-kids]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[NIEPORADNIK___Aleksandra Hudymač]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2020 15:05:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-22T14:10:28.448Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Worst-case scenario</h3><p>(1 września 2020 r., Kraków, Mistrzejowice, Szkoła Podstawowa nr 77, godz. 10:30 czasu środkowoeuropejskiego)</p><p>- Mamo, już niczym nie trzeba się przejmować, porozmawiałem z panią i wszystko załatwiłem — orzekł Maciej, Żaba z 1b, po wyjściu z klasowej inauguracji roku szkolnego.</p><p>- Ale co załatwiłeś? — pytam bardziej rozbawiona niż przejęta.</p><p>- No, powiedziałem o naszym problemie i już nie trzeba się przejmować.</p><p>- …</p><p>(Dwa dni wcześniej, wieczorne pogaduchy przed snem)</p><p>- No, chłopaki, plan na weekend taki, że jedziemy na chwilę do Chorzowa, pohasacie w ogródku, zagracie z Szajbą w międzygatunkową piłkę nożną, a my z tatą skoczymy na takie jedno przyjęcie urodzinowe.</p><p>- Ale przecież nie możemy nigdzie jechać — włącza się lekko histeryczny Zbój — Szkoła się zaczęła. Jeśli w poniedziałek tam nie pójdziemy, to dostaniemy z Maćkiem jedynkę!</p><p>- Mamo, o jakiej jedynce on mówi? Czy za jedynki wyrzucają ze szkoły? — Najnowszy spod kołdry.</p><p>- Michał! Kurdemol! Nie dostaniesz żadnej jedynki. Nie dostaje się jedynek za nieobecność. Poza tym — wrócimy w niedzielę po południu. W poniedziałek spokojnie zdążysz do szkoły.</p><p>- A jak się spóźnimy?</p><p>- Nie spóźnimy się!</p><p>- Ale co jeśli??</p><p>- Nie ma takiej możliwości. Śpij już. Buzi. No.</p><p>(1 września 2020 r., Kraków, Mistrzejowice, Szkoła Podstawowa nr 77, godz. 10:32 czasu środkowoeuropejskiego)</p><p>- O jakim problemie poinformowałeś nauczycielkę? Jaki mamy problem w ogóle? Mamy jakiś problemy? My?</p><p>- No po prostu uprzedziłem, że w weekend rodzice będą na bardzo długiej imprezie i że się z bratem w poniedziałek spóźnimy do szkoły — następnie dodał grobowym głosem — To znaczy, o ile w ogóle przyjdziemy…</p><p>[Opieki społecznej spodziewamy się na dniach.]</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=263b1db897cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>