<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ali_Yaccolu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ali_Yaccolu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ali_Yaccolu?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*PG2olUS6-wwMhrjJgMUcfw.png</url>
            <title>Stories by ali_Yaccolu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ali_Yaccolu?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:16:17 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ali_Yaccolu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kargaşa Ozanı — Altın Balta Masalı]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/karga%C5%9Fa-ozan%C4%B1-alt%C4%B1n-balta-masal%C4%B1-52459bae1c35?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/52459bae1c35</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[masal]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Aug 2023 13:31:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-20T12:43:57.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kargaşa Ozanı -Altın Balta Masalı</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/920/1*HexyM2sz1aETIfzdgceyyA.png" /></figure><p><strong><em>Altın balta ve gümüş balta</em></strong> masalını belki duymuşsunuzdur. Bu masalımız da o evrende geçiyor ama farklı bir işleyişle.</p><p>Parlak ve temiz suyun aktığı nehrin üzerinde uçan bir karga, saçlarına aklar düşmüş adamın baltasını nehre düşürmesini ve onu telaşla takip etmesini izliyordu.</p><p>Yüzünden anlaşılmasa da bu durumu izlemenin ona keyif verdiği kanat çırpışlarından bile belli oluyordu. Sonunda baltası bir değirmenin suyunun bulunduğu yere vardığında, yaşlı adam utana sıkıla değirmenin kapısını tıklattı.</p><p>Baltalı amcamızdan daha yaşlı ama daha dinç gözüken, pamuğu andıran beyaz sakalları göğsüne kadar uzanan birisi kapıyı açarak, yüzünde samimi bir gülümsemeyle ‘’<em>Size nasıl yardımcı olabilirim?</em>’’ diye sordu.</p><p>Baltalı amca durumu biraz telaşlı ama detaylı şekilde açıkladıktan sonra, değirmenci ‘’<em>Bir bakayım.</em>’’ diyerek ayrılmış ve bir kaç dakikanın ardından elinde altın bir baltayla ‘’<em>Bu muydu sizin baltanız?</em>’’ diye sormuştu.</p><p>Karganın gözleri fal taşı gibi açılırken başını iki yana sallayarak parlak şeyleri ele geçirme içgüdüsüne karşı koymaya çalışmıştı. Amca ise kargadan çok daha başarılı şekilde ‘’<em>Hayır bu değil, benimkisi eski püskü normal bir balta.</em>’’ diyerek bunu reddetmişti.</p><p>Değirmenci başını aşağı yukarı sallayarak ‘’<em>Anlıyorum, öyleyse ben tekrar bakayım.</em>’’ diyerek, altın baltayla birlikte ayrılmıştı ve bir kaç dakikanın ardından bu sefer de gümüş bir baltayla dönmüştü.</p><p>Değirmenci gülümseyerek ‘’<em>Bu muydu sizin baltanız</em>?’’ diye sormuştu. Amca ise tekrardan reddetmiş ve kendi baltasından bahsetmişti.</p><p>Değirmenci aldığı cevapla mutlu şekilde gülümserken elinden dışarıya doğru beyaz bir ışık çıkmıştı, ışık kaybolurken artık elinde üç farklı balta bulunuyordu.</p><p>Yaşlı amcaya üç baltayı da uzatırken ‘’<em>Bunlar senin dürüstlüğünün ödülüdür.</em>’’ diyerek ortadan kaybolmuştu. Baltalı amca ise şaşkınlık ve sevinçle evine geri dönmüştü ama tabii ki bu hikaye burada bitmiyordu.</p><p>Ağaçtan onları izleyen karganın yerinde oturan kısa boylu bir çocuk elindeki siyah lirle basit melodiler çalarken ‘’<em>Bu masalda rolüm yavaşça oluşmaya başlıyor.’</em>’ diye mırıldanmıştı.</p><p>…</p><p>Aradan geçen birkaç günün ardından bu sefer yine nehirde bir balta sürükleniyordu ama bu sefer onu kovalayan kişi son derece sakin gözüküyordu.</p><p>Baltası değirmenin suyuna doğru kaydığında ise yüzündeki gülümsemenin boyutu ölçülemezdi bile…</p><p>Değirmenin kapısını sert sert yumruklarken, değirmenci önceki günkü ifadesinin aynısıyla kapıyı açıp ‘’<em>Size nasıl yardımcı olabilirim?</em>’’ diye sormuştu.</p><p>Adam gülümseyerek ‘’<em>Baltam değirmeninizin suyuna düştü de getirir misin?</em>’’ demişti.</p><p>Değirmenci ise aldığı cevabı onaylayarak gitmiş ve birkaç dakikanın ardından elinde altın bir baltayla geri dönmüştü. Daha sorusunu sorma fırsatı bulamadan, adam baltanın üzerine atlamış ve sevinçle ‘’<em>Evet, evet bu benim, benim baltam!</em>’’ diye bağırmıştı.</p><p>Ormanda ki uzunca bir ağacın dalından onları izleyen lirli çocuk ise ‘’<em>Aptal…</em>’’ diye mırıldanmış ve son derece neşeli bir şekilde sırıtmıştı.</p><p>Değirmenci üzerine atlayan adamı itip, altın baltayı odasına bırakıp, eski demir baltasını ona doğru fırlatıp ‘’<em>Yalancılara vereceğim bir şeyim yok.</em>’’ diyerek ona bir daha açmamak üzere kapısını kapatmıştı.</p><p>Adam baltasını alıp düşen gözyaşları eşliğinde ormandan ayrılırken ona eşlik eden tek ses ormandaki papağanların ‘’<em>Aptal!</em>’’<br>‘’<em>Aaaaptaaal!</em>’’<br>‘’<em>Aptil!</em>’’<br>‘’<em>Aptal!</em>’’ gibi bağırma sesleri olmuştu. Bununla adamın üzüntüsü iyice onu yıkarken kederinden evine bile varamamıştı…</p><p>Değirmencinin ikinci misafirinin gelmesinin üzerinden geçen birkaç günün ardından kendisine bol gelen siyah giysiler giyen, elinde liriyle dolaşan ozanımız, değirmencinin kapısını tıklatmıştı.</p><p>Değirmenci her zamanki tavrıyla kapıyı açarken gördüğü kişiyi özel olarak merak etmişti. Ona baktığında, tek bir kişiden ziyade binlerce canlıya aynı anda bakıyormuş gibi hissediyordu ama insanların böyle bir özelliğe sahip olmayacağını bildiğinden bunu yanlış hissettiğine yorumlayarak ‘’<em>Size nasıl yardımcı olabilirim?</em>’’ diye sordu.</p><p>Ozanımız karanlık bir auranın eşlik ettiği korkutucu bir gülümsemeyle başını kaldırarak ‘’<em>Gücünü özümsememe izin vererek!</em>’’ diye yanıtladığında değirmenci hızlıca değirmenin kapısını kapattı ama bunun çok önemi yoktu.</p><p>Değirmenin kapısının altından bir karınca içeriye girmiş ve bir insan şeklini almıştı. Ozan gülümsemesini korurken bir yandan da değirmenin içini incelemişti.</p><p>‘’<em>Altın ve gümüşün tanrısı, ikiyüzlüsün.</em>’’</p><p>Değirmenci duvarında asılı olan altın ve gümüş iki kılıcı alıp ozana doğrulturken, ozan sadece gülümseyerek ona bakıyordu. İkisi arasındaki sessizliği kendisi için bir konuşma şansı olarak görüp ‘’<em>Değirmenci, bana güçlerini ver ve ben de sana sevdiğin o insanlarla, sevdiğin bu dünyada yaşamanın kaderini yazayım.</em>’’ demişti.</p><p>Değirmenci altın kılıcın ağırlığını görmezden gelerek, kılıcı ozanın yüzüne doğru kaldırarak ‘’<em>Reddediyorum, buradan git hemen!</em>’’ diye haykırdı.</p><p>Ozan arkasını dönüp ‘’<em>Sonrasında pişman olma.</em>’’ dedi ve yumruğunu gözün zar zor yetişebileceği bir hızla değirmenin kapısına vurarak, kapıyı menteşeleriyle birlikte parçalayarak onlarca metre uzağa fırlattı.</p><p>Kapı açıldıktan sonra yıldızlı gecenin manzarasına bakarak bir kartala dönüştü; sonrasında önündeki kıyafetlerini pençeleriyle, lirini de gagasıyla alarak oradan uzaklaştı.</p><p>Ardında ise bazı şeyler için endişeli bir masal tanrısı bırakmıştı.</p><p>…</p><p>Masal tanrısı olan değirmenciyle, ne olduğu belirsiz olan ozanının karşılaşmasının üzerinden geçen zaman içinde, günler yerini haftalara, haftalar ise aylara bırakmıştı ama aylar yerini yıllara bırakamamıştı.</p><p>Zengin bir krallığın başkentinde bulunan bir pazar yerinde, birçok insan toplanmış ve birkaç ay önce ansızın ortaya çıkmış ve her şiirinde onu dinleyenlere çeşitli hazinelere açılan bir yol göstermiş olan gezgin ozanın liriyle eşlik ettiği şiirini dinliyorlardı:</p><p><em>‘’Gördüm onu uzak diyarlarda,<br>Bilinen bu dünyada…<br>Kaptırdı baltasını nehrin akışına,<br>Kavuştu sonunda zenginlik tanrısına.</em></p><p><em>Gördüm başkasını aynı diyarda,<br>Bildiğim bu dünyada…<br>Bıraktı baltasını nehrin akışına,<br>Tanıştı maalesef zenginlik tanrısıyla!</em></p><p><em>Tanrı cömert davranırdı,<br>İki sorusu olurdu…<br>Altın mı, gümüş mü?<br>Dürüstse ikisi, yalansa hiçbiri!</em></p><p><em>Ona bir sözüm var,<br>Ondan bir hikayem var…<br>İstiyor ona özel bir adak,<br>Hediyeleşecektir elbet, en büyük kralla.’’</em></p><p>Ozanın şiiri biterken, lirini göğsüne dayayıp eğilirken ‘’<em>Dinlediğiniz için teşekkürler.</em>’’ diyerek önündeki kutusuna atılmış paraları alarak uzaklaşmaya başladı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*oL1yI-VsyNA-B7gvT_zy6Q.png" /></figure><p>Aylar öncesinde yaptığı planı uygulamasının artık vakti gelmişti ve şimdi içinde bulunduğu bu masalı yıkacak olan ilk tohumu ekmişti. Bundan sonrasını o tohumun ne kadar batacağı, ne kadar sulanacağı, ne kadar güneş göreceği belirleyecekti.</p><p>Aradan günler geçerken ozan her gün şiirleriyle halka yeni hazineler bahşetmeye devam etti ve bununla kendisine duyulan güveni daha da arttırdı.</p><p>İnsanlar bazı zamanlar ona bu şiirindeki tanrının yerini sordu, bazen değirmeni, bazen baltayı alan kişinin yerini ve bazen de tanrının dilediği adağın ne olduğunu sordular ama aldıkları tek bir cevap vardı.</p><p>‘’<em>Bu bilgiler sizler için değil.</em>’’</p><p>Bu şekilde günler geçerken bir gün ozan, kralın huzuruna davet edildi. Anlaşılan şanı, onun beklediğinden çok daha hızlı şekilde yayılmıştı.</p><p>Ozanımız aldığı davet üzerine yüzünde her zamanki sırıtışıyla, yanında muhafızların kendisine eşlik etmesiyle birlikte bir saatlik yürüyüşünün ardından kralın huzuruna gelmişti.</p><p>Odadaki herkes ozanın da kendileri gibi kralın karşısında diz çöküp selam vermesini beklemişlerdi ama aldıkları selam sadece ufak bir eğilmeyle gelmişti.</p><p>Kapıdaki muhafızlardan biri kılıcını çekip ‘’<em>Basit bir ozan ne cüretle kralımızın huzurunda bu kadar laubali davranabilir!?</em>’’ diye bağırdı ve kılıcını savurmak için ilerledi ama kılıç asla ozana ulaşamadı…</p><p>Ozan kılıcı parmaklarının arasında tutarken ‘’<em>Saygısızlığım için üzgünüm, dizlerimde yaralar var, yüce kralımızın bana hoşgörü göstereceğini düşünmüştüm bu yüzden eğilemedim…</em>’’ dediğinde artık odada bulunan kimse eğilmediği için ozanı suçlayamazdı ama yine de bu yaşanan kaos için bir hedefe ihtiyaç vardı.</p><p>Ozan gülümsemesini korurken, kralın huzurunda bulunan bu odadaki tüm yetkililere aradıkları o hedefi verdi: ‘’<em>Peki bu arkadaşın ne problemi var da siz emir vermeden canımı almak için hareketleniyor?</em>’’</p><p>Bununla muhafızın kılıcı elinden düşerken, kral ilk defa konuştu ‘’<em>Şu utanmazı alın gözümün önünden!</em>’’ emriyle birlikte odadaki diğer muhafızlar onu odadan almıştı.</p><p>Odada tekrar sessizlik oluşurken ozanımız ‘’<em>Majesteleri beni buraya her gün söylediğim şiir için çağırdığınızı tahmin ediyorum.</em>’’ dedi kimsenin ona konuşması için izin vermesini beklemeden.</p><p>Kral başını sallayarak ‘’<em>Haklısın, okuduğun şiirden anladığım kadarıyla dünyamızın tanrısıyla tanışmışsın…</em>’’ biraz duraksayıp demesi gerekenleri düşündükten sonra ‘’<em>…bana şiirindeki tanrıdan bahset.’</em>’ diyerek cümlesini tamamladı.</p><p>Ozan lirini çalmak üzere hareketlendiği esnada, kral ‘’<em>Basit ve düz bir dille, hızlıca anlatmanı tercih ederim.</em>’’ dedi.</p><p>Bunun üzerine ellerini serbestçe iki yanına bırakırken ‘’<em>Ben bir ozanım majesteleri, tüm dünyadan hikayeler edinmektir amacım ama bir gün bu amaç değişti. O parlak ışığı, kutsallığın verdiği sıcaklığı hissettim… Orada yaşamak istedim, orada yolculuğumu sonlandırmak istedim ama bunu yapamazdım, ben bir ölümlüydüm ve bahşedilen hediyemde ölümsüzlük barınmıyordu-</em>’’ ozan cümlelerine devam edeceği esnada kral onu durdurdu.</p><p>‘’<em>Ne demek istiyorsun</em>?’’</p><p>Ozanın gülümsemesi daha da belirginleşirken ‘’<em>Bana bir lir ve bir görev verildi, aramam istendi en erdemli kralı; sonunda bulmuştum yerini ama ona ulaşmalıydım, görevimi tamamlamak uğruna dağıttım hazinelerimi, kaldı elimde tanrının liri ve bu eski cüppe…</em>’’ tüm salonda bir ölüm sessizliği oluşmuştu. Bu sessizlik üzerine ozan cümlelerini tamamlamak amacıyla son kez açtı ağzını ‘’<em>Doğuda bir köy, altın baltalı köylü bilir tanrının evini, kral dökmeli nehre erdemsiz kralların kalbini, geri kalanını onun dürüstlüğü ve tanrısının cömertliği belirleyecektir.</em>’’ dedi ve kendisini kaplayan bir dumanın eşliğinde, ardında siyah cüppesini bırakarak altın rengi tüylere sahip bir kartala dönüşerek oradan uzaklaştı.</p><p>İçlerinde şüphe kalan insanlar bile gördükleri o son mucizeyle birlikte artık tamamen emin olmuşlardı.</p><p>Bugün belki de altın ve gümüşün dünyasındaki en büyük savaşların başlamasının sebebi olmuştu.</p><p>Yerini yıllara bırakamayan aylar, sonunda bunu yapmayı başarmıştı. Savaşlar birbirini kovalamış, milyonlarca insan bir şiirin yarattığı etkiyle birlikte bu dünyada telef olmuşlardı.</p><p>…</p><p>15 yıllık bir savaş döneminin ardından erdemli kral sonunda o gün ozanın ona söylediğini yapmıştı. O köyü ve tanrısının yaşadığı değirmene giden nehri bulmuştu ama saflığı hala üzerindeydi.</p><p>Bu saflıkla sadece öldürdüğü kralların değil, onların soylarından olanlarında kalplerini topladığı çuvalları nehrin suyuna dökmüştü.</p><p>Önceden gökyüzü gibi temiz olan nehrin rengi kırmızıya dönerken, çevredeki çimenlerin solduğu, çiçeklerin çürüdüğü, ağaçların kuruduğu ve bu ufak cennette yaşayan hayvanların sessizce öldükleri gökyüzünde bir karga tarafından gözlenebiliyordu.</p><p>Sonunda kral, değirmenin kapısını tıklattığında, kapıyı açan kişi onun boğazına sarılıp ağlamaklı bir ses tonuyla ‘’<em>Neden, neden dünyama bunu yaptın!?</em>’’ diye yalvarmaklı bir şekilde sordu.</p><p>Kral karşısındaki kişinin evinin içindeki altın ve gümüş eşyaları gördüğünde, onun aradığı kişi, aradığı tanrı olduğuna emin olmuştu ama anlamadığı bir şey vardı.</p><p>‘’<em>Bunu yapmamı siz istememiş miydiniz efendim?</em>’’ diye sormuştu, değirmenci aldığı cevapla dizlerinin üzerine yıkılırken değirmenin çatısından bir lirin sesi duyulmaya başlamıştı.</p><p>Perişan haldeki değirmenci, dışarıya çıkmak amacıyla kralı refleks olarak itip, değirmenin suyuna düşürürken çatısındaki kişiye bakıp ‘’<em>Neden, neden, neden…</em>’’ sormak istediği çok şey vardı ama ağzından sadece bu kelime çıkabiliyordu.</p><p>Son 15 yılda dünyasındaki insanların yarısından çoğunu, sevdiği onlarca insanını, dünyasındaki dürüstlük ve erdemden aldığı gücünün çoğunu yitirmişti.</p><p>Eskiden ütopyalar arasına girmeye yakın olan masalının dünyası artık ikiyüzlülük ve açgözlülüğün esiri haline gelmiş bir distopyadan fazlası değildi.</p><p>Ozan uzandığı çatıdan güneşin batmasıyla kızıla dönen gökyüzünü izlerken ‘’<em>Söylemiştim değil mi?</em>’’ dedi.</p><p>Değirmenci başını ona doğru çevirirken hala şoku atlatamadığını belli eden, titremekte olan sesiyle ‘’<em>Neyden bahsediyorsun?</em>’’ diye sormuştu.</p><p>‘’<em>Sana sonrasında pişman olmamanı söylemiştim.</em>’’</p><p>Değirmenci tanrının bakışlarındaki çaresizlik, yerini bu cümle üzerine öfkeye bırakırken, elini sallamasıyla kanlı nehirden yüzlerce altın ve gümüş kılıç ozana doğru fırlamıştı.</p><p>Ozan kendisine doğru uçuşa geçen kılıçlara karşı, ağzını açıp bir çığlık atarken yakınlardaki köylerde bulunan insanların kulaklarında kalıcı yaralanmalar oluşmuştu, değirmenci tanrı ise sesin yarattığı şokla birkaç metre geriye savrulmuştu.</p><p>İlk tanıştıkları zamanki gücüne sahip olsaydı belki karşısındaki ozanı yenebilirdi… Ama o gücünün kaynağı olan dürüst ve erdemli dünyasını kaybetmişti, zayıfladığı her halinden belliydi.</p><p>Ozan ayağa kalkıp, boğazını temizlemek amacıyla öksürerek ‘’<em>Üzgünüm refleks olarak birkaç türün gücünü birleştirmiş bulundum.</em>’’ dedikten sonra eliyle kanlı nehri işaret ederek ‘’<em>Ama artık anlıyorum, altın ve gümüşün gücü sana ait değildi; sen sadece onu kullanan bir temsilciydin ama yetkilerin de bu yozlaşan dünyayla kayboldu anlaşılan…</em>’’</p><p>Değirmenci içinde bulunduğu durumla yere yıkılırken, kalan son umutları da yıkılmıştı, o koruması gereken bu dünyayı korumayı başaramamıştı.</p><p>Görevini yerine getirememesini fark etmesiyle tüm gücünü yitirirken, değirmeni yıkılmaya, nehri kurumaya, altın ve gümüşleri çürümeye, kendisi de toz olmaya başlamıştı.</p><p>Ozan gülümseyerek liriyle basit bir melodi çalarak bulunduğu bu dünya için son bir şiir söyledi:</p><p><em>‘’Ey parlak madenlerin tanrısı,<br>Ey dürüstlük ve erdemin tanrısı…</em></p><p><em>Gerçek saflık, enayilikti…<br>Gerçek dürüstlükse, aptallık…<br>Gerçek erdemse, ikiyüzlülüktü!</em></p><p><em>Mavi gökyüzün karardı,<br>Yeşil toprakların kurudu,<br>Nehrin ise kurudu!</em></p><p><em>Elveda diyorum dünyana…<br>Dürüstlüğünle oldukça eğlendim.’’</em></p><p>Bu mısraları sonlandırdığı anda, ortada artık ne Altın ve Gümüşün Tanrısı olan değirmenci ne de bir dünyayı kargaşaya sürükleyen Kargaşa Ozanı bulunuyordu. Geride sadece ucu bucağı gözükmeyen bir çöl vardı.</p><p>Bu çölün nereye kadar uzandığı ise tek bir kişinin bildiği bir sırdı…</p><p>Belki bir gün bir şiirde belki bir ozanın sözlerinde bu çölün içindeki hikayeleri öğrenebilirsiniz.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/1264351dfc85">Rüya Yaşar</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=52459bae1c35" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/karga%C5%9Fa-ozan%C4%B1-alt%C4%B1n-balta-masal%C4%B1-52459bae1c35">Kargaşa Ozanı — Altın Balta Masalı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Maske Dükkanı Gezisi]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/maske-d%C3%BCkkan%C4%B1-gezisi-455128f90332?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/455128f90332</guid>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[karakter]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Apr 2023 07:04:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-12T07:05:45.239Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/655/1*ki-Al2cJVSoQbBRlOlf1-Q.png" /></figure><p>Hepiniz hoş geldiniz! Bugün sizlere bir kıyak geçip müşterilerimle ilgilenmek yerine, ırkınızın en çok uğradığı dükkanlardan olan burasının tur rehberliğini yapacağım, kendi dükkanımı yani. Bu arada favoriniz olmayabilir ama en çok uğradığınız dükkanlardan birisi olduğuna eminim; ayrıca yanlış anlaşılmaları engellemek için belirteyim Steam mağazasında veya Gratis’te değiliz.</p><p>Şimdi gelgelelim dükkanım hakkında konuşmaya:</p><p>Zaman içinde insan nüfusu arttıkça işlerimin sürekli daha da artması kaçınılmaz oldu ama bir şekilde bu sayıya hala yetişebiliyorum, yetenekli miyim neyim sanki? -Evet, şu an beni övmeniz gereken kısımdayız, övmezseniz de üzülmem zaten.-</p><p>Başlıktan anladığınızı tahmin ediyorum, gerçi, yine de belirteyim burada maskeler satıyorum ama dükkanım sizin kırtasiyelerden veya Gratis’ten aldığınız gibi sıradan maskeler satmıyor. Hatta daha da ilginci müşterilerim, genelde müşterim olduklarını bile anlamıyorlar ama yine de en çok buraya uğruyorlar.</p><p>Eminim ki en azından bir kere sizde benden alışveriş yapmışsınızdır ama neyse ana konumuz olan ‘Maske Dükkanı Gezmesine’ geri dönelim.</p><p>Ben burada her türden insan için her türden maske üretirim. Korkaklara, cesur maskeleri; yalancılara dürüst maskeleri üretirim. Kendisi gibi olmak isteyenlere… -onlar çok nadir geliyor dükkanıma maalesef.- üretmem.</p><p>Şimdi size maske satışımı anlatmak için basit bir müşteriyi içeriye alalım.</p><p>Adil olması için bunu rastgele falan yapacağım fakat yüzümde kalitelisinden bir dürüstlük maskesi takılı bilesiniz.</p><p>Kolay bir av- yani müşteri demek istedim. 15 yaşlarında çekingen ve sürekli etrafını inceleyen basit bir genç.</p><p>Müşterimi gördüğümde ilk olarak ona davranacağım şeklin maskesini takıyorum ve sonra ona yaklaşarak kibarca “Hoş geldiniz, nasılsınız?’’ diye soruyorum. İlk yaklaşım her zaman çok önemlidir, bu adım genelde av- şey müşterinin yapacağı alışverişin değerini belirler.</p><p>Çocuk bana bakarak konuya, benimde sevdiğim gibi, çok uzatmadan girdi. Ne güzel bir müşteri…</p><p>Çekingenliğini üzerinden atamadan -atmayı denedi ve başarısız oldu.- “Okul için maske istiyordum.’’ dedi duvarlara yerleştirdiğim onlarca maskeyi süzerken.</p><p>“Elimizde bir çok çeşit mevcut ama önce bir soru sormalıyım. Kalıcı bir maske mi yoksa geçici bir maske mi istersiniz?’’</p><p>“Farkı nedir?’’ diye sorduğunda iç çekmek istedim ama bunu yapamazdım müşterimin kişiliğini göz önüne alırsak tahminen bunu yaparsam maske almaktan vazgeçebilirdi.</p><p>Şimdi onu en iyi nasıl ikna ederim?Hadi bunun için biraz kabalık dozlu bir maske daha takınayım. Hazırlıklarımız tamam olduğuna göre artık satışımıza başlayalım “Kalıcı olan güvenlidir, insanlar sizin korkak, çekingen, utangaç gibi küçümsenecek özelliklerinizi sorunsuzca gizler ama buna oranla fiyatı da daha yüksektir.’’ dedikten sonra çocuğun gözlerinin yere sabitlendiğini fark ettim, artık hangisini alacağı kesin sayılırdı ama anlatmaya devam etmem gerekiyordu işin özü falan galiba bu, acaba emekliliğime kaç asır kaldı?</p><p>“Geçici olan maske ise daha zayıf tutunur ve hiç beklemediğiniz bir anda düşüp tüm o zayıflıklarınızı gün yüzüne çıkarabilir. Maskeniz düşünce olacakları sizin hayal gücünüze bırakıyorum efendim.’’</p><p>Çocuk telaşlı bir şekilde “Kalıcı, kalıcı olandan alayım.’’ dediğinde kahkahamı zor bastırdım, insanların geneli basit canlılardı. Hep korkarlardı ve bu korkularını dışa göstermemek için ruhlarını bana satar- öyle demek yerine şöyle desem daha hoş olabilir:</p><blockquote>Maskeleri için ruhlarıyla uygun bir ücret öderlerdi.</blockquote><p>Aynen böyle daha bir hoş oldu.</p><p>Bu çocuk gibiler arasındaki en popüler ürünümü alırken ‘’Özel yapımlar daha pahalı olacaktır, bu yüzden ben size bunu öneririm. Bu maske ile sınıf içinde sessiz bir gözlemci olarak zayıflıklarınızı gizleyebilirsiniz.’’ dediğim anda çocuk, düşünmeden maskeyi elimden alıp taktı.</p><p>Çocuğun bedeninden kalbi boyutunda beyaz parlak bir küre çıkıp benim avcuma düşerken, çocuk ortadan kaybolmuştu. Burada yaşananları da unutmuştu muhtemelen, ruh küresinden bir ısırık alırken “Alışverişiniz için teşekkürler, yine bekleriz.’’ dedim.</p><p>İşte burası benim ‘Maske Dükkanı’mın satış alanıydı, bunlar dışında dört odası daha var bu dükkanın. İzninizle hadi oraları da gezelim.</p><p>Şimdi ilk olarak nereye gitmeliyiz?</p><p>Buldum, hadi ruh kasasına gidelim. Gerçi oraya girmeden önce sizlere güneş gözlüğü falan vermeliyim ama burada güneş gözlüğü yok.</p><p>Ruh kasasının içinde her renkten ruhun küresi bulunuyor, onlar maske satışlarından gelen benim kârım. Gerçi bazen bir kaç tanesini maske yaparken kullanıyorum.</p><p>Şu an kasama bakıyorum da acaba yanımda çalışacak düzgün birilerini bulabilir miyim? Asla toplanmayan insan odaları gibi bir dükkanım var, satış yeri hariç her odam dağınık…</p><p>Neyse kasamdan çıkalım ve 3. odaya girelim, burada da ruh küreleri bulunuyor ama daha az parlak. Çürümeye başlayanları maske yapımında malzeme olarak kullanıyorum.</p><p>Mesela şuradaki sarı küreye bakın sahibi özünde çok enerjik ve konuşkanmış yani öyle olmak isteyen birisi için bir maske malzemesi olacak. Bu oda, kasa odasıyla bağlantılı; kasadaki çürümeye başlayanlar otomatik olarak buraya gönderiliyor ve maske malzemesi oluyor. Şimdi bu odayı da bitirdiğimize göre hadi diğer odaya.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Jj390-auBBpkcczGF1Ox8A.png" /></a></figure><p>Sıradaki odamız maske imalathanesi ve buraya giriş maalesef yasak. Burada çalıştırılan işçileri görürseniz bana dava açma olasılığınız var, o yüzden burayı pas geçeceğiz. Bu arada evet işçiler dedim, bazı ruh kürelerini birleştirerek kendime çalışanlar üretebiliyorum ama eminim ki ilk görüşte o kürelerin kimlere ait olabileceğini çözersiniz. Basit bir örnekle içeride belki bir kaç Nazi falan çalışıyor olabilir; belki dediğimi de unutmayın lütfen basit bir örnek vermem gerekliydi.</p><p>Son odamıza gelirsek eğer, benim favorim: Maske deposu</p><p>İçerisinde doğmuş, ölmüş, doğacak, ölecek her bir insan için onlarca maske barındırıyor ve buradan sonsuzluk olarak nitelendirilebilecek bir mesafeye kadar uzanıyor. Hadi bu oda ile ilgili bir itirafta bulunayım siz sevgili ziyaretçilere, burayı dinlenme odam olarak kullanıyorum. Bu maskelerle vakit geçirmek onları takanlarla geçirmekten daha zevkli benim için.</p><p>Böylece ‘Maske Dükkanı Turu’nun sonuna gelmiş bulunuyoruz. Siz sevgili ziyaretçilerim, buranın ne zaman kapanacağını veya iflas edeceğini merak ediyorsanız söyleyeyim “İnsanlar ne zaman sırlarını saklamayı bırakırsa o zaman kapanacak, muhtemelen hiçbir zaman. Emekliliğim cidden uzakta gözüküyor.’’</p><p>“Durun durun, hemen gitmeyin. O kadar gelmişsiniz, okumuşsunuz, gezmişsiniz falan filan işte size %25 indirimli kalıcı maske satabilirim.’’</p><p>-Kalsın.-</p><p>“Yazık oldu. Hadi görüşürüz. Diğer gezilerinizde size iyi eğlenceler dilerim ve lütfen diğerleri gibi siz de beni unutmayın.’’</p><p>-Olur.-</p><p>“Öyleyse turu burada bitiriyorum, hadi sıradaki gezinize geçin.’’</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/249afd28787d">Maia Mia</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=455128f90332" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/maske-d%C3%BCkkan%C4%B1-gezisi-455128f90332">Maske Dükkanı Gezisi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geçmişle Yazılarımız Hakkında Bir Sohbet]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/ge%C3%A7mi%C5%9Fle-yaz%C4%B1lar%C4%B1m%C4%B1z-hakk%C4%B1nda-bir-sohbet-4a0ae6e5b2b4?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4a0ae6e5b2b4</guid>
            <category><![CDATA[yazarlık]]></category>
            <category><![CDATA[roman]]></category>
            <category><![CDATA[sohbet]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Mar 2023 10:01:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-20T10:01:34.339Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jgr_7WIUfcdACxkblDMUkQ.png" /></figure><p>&#39;&#39;Hepiniz hoş geldiniz sevgili seyircilerim.&#39;&#39; diye haykırdım ama tek yanıt dördüncü duvardan geldi.</p><p>&#39;&#39;Şu an bir yazı içindeyiz seyircin yok.&#39;&#39; dedi…</p><p>Hatamı düzeltmek amacıyla &#39;&#39;O zaman çocuklara iyi okumalar sevgili okuyucular.&#39;&#39; diye düşündüm ve elimdeki notları okumak için onlara baktım. Sonrasında masama geçerek ‘’Cidden daha iyi ve eğlenceli bir konu ve konuk bulamaz mıydık?’’ diye sordum.</p><p>&#39;&#39;Bulurduk ama gelmek istemediler.&#39;&#39;</p><p>&#39;&#39;Ah... Anlıyorum. O zaman sahneye bugünkü konuğumuz olan geçmiş beni çağırıyoruz.’’ Sahne ışıklarımız geçmiş benin giriş yaptığı yöne dönerken ona bakarak iç çektim.</p><p>Elimdeki kağıtlarla onu işaret ederken &#39;&#39;Sen neden benden iyi görünüyorsun?&#39;&#39; diye sordu.</p><p>Aynı şekilde bana bakıp ‘’Asıl soru gelecekte ben niye bu kadar berbat ve yorgun gözüküyorum?’’ şeklinde sorumu, sorusuyla yanıtladı.</p><p>‘’Ehe?’’ dedim istemsizce ve sonrasında elimdeki notlara bakarak ‘’Buyur, otur. Bugün senle işimiz uzun.’’ dedim.</p><p>‘’Benim açımdan sorun yok, beklemeye alışığımdır.’’ diye yanıtladı.</p><p>‘’Biliyorum, biliyorum… Bu arada program boyunca sana Ali-2 diyeceğim haberin olsun. Arada ilahi bakış açısına geçersek isim benzerliğimizden ötürü okuyucunun aklı karışmasın.’’ diye ona ufak bir açıklama yaptım ve bir tepki vereceğini bildiğim için beklemeye başladım.</p><p>Bir kaç saniye düşündükten sonra ‘’Senden genç olduğuma göre benim Ali, senin ise Ali-2 olman mantıklı olmaz mı?’’ diye sordu.</p><p>Beni güzel blokladı ama buna hazırdım ‘’Program benim, kural benim, Ali benim… O yüzden şimdi geçmiş hatalarımızın üzerinden geçelim.’’ dedim ama hiç içimden gelmiyor bu liste uzadıkça uzuyor. ‘’Bu arada helal olsun istesen başaramazdın bu kadarını.’’ dedim.</p><p>Ali-2 yere bakarak ‘’Tüm hatalarımdan mı yoksa belli bir konudaki hatalarımdan mı bahsedeceğiz?’’ diye sordu.</p><p>‘’Yazarlık sürecinde yaptıklarından sadece… Tüm hataları ele alırsak eğer bu yazıdan 7 ciltlik bir roman serisi çıkarabiliriz…’’ diye sorusunu yanıtladım.</p><p>Ama o beklediğim şekilde ‘’Ya da 8 serilik bir film.’’ dedi gülümseyerek.</p><p>‘’Tamam Harry Potter göndermemizi yaptığımıza göre ilk suç- yani hatandan başlayalım.’’ dedim ve notlarımdaki en başta geleni seçtim ‘’Çok düzensiz yazmışsın be… Bir ay hiç yazmayıp bir haftada o bir aylık yazıyı yazdığın olmuş.’’ diye başlangıcı yaptım.</p><p>‘’İlham gelmiyordu desem inanır mısın?’’</p><p>‘’Kesinlikle inanmam bende bir ara oradaydım sonuçta.’’ dedim.</p><p>Üç kere parmaklarını şıklattıktan sonra ‘’Çok fazla işlenecek konu vardı, üşeniyordum yazmaya ama sonra ise yazma isteği geliyordu.’’ diye belirtti.</p><p>‘’Biliyorum 4 farklı kitaba yayabileceğimiz konuyu tek kitaba sıkıştırıp hiçbir şey elde edememiştik. Ayrıca üşensen bile günde en azından bir paragraf yazmaya çalışmalısın.’’ dedim.</p><p>Hüsranla yere doğru eğilirken ‘’İlk kitap olmadı mı yani?’’ diye sordu, şimdi fark ettim de ona gelecekten spoiler vermiş olabilirim.</p><p>‘’Hem de hiç olmadı.’’</p><p>‘’Anlıyorum peki şu bahsettiğin günlük paragraf olayı ne?’’ diye sordu, anlaşılan hala hezimetini atamıyordu.</p><p>Gülümseyerek ‘’Günlük paragraf, basit bir yazma alışkanlığı edinme şekli. Her gün en az bir paragraf yazarak zamanla bu sayıyı sen fark etmeden arttırmana yardımcı olur. Bu arada sen sormadan söyleyeyim illa bir paragraf olacak değil, on dakika ya da beş dakika belki de seçtiğin sayıda bir kelime miktarı da olabilir.’’ diye günlük alışkanlık edinme metodumu ona açıkladım.</p><p>‘’Anlıyorum ama her gün bol bol yazmak daha iyi olmaz mı?’’ diye sordu, evet bunu da denemiştim bi ara.</p><p>‘’Bu da başka bir hatamızdı, iyi aklıma getirdin. Ali-2 gözünü seveyim, sen yazarlığa yeni başladın her gün kafandan geçen o miktarı yazamazsın, daha alışkın değilsin buna, bir süre sonra yavaşça bıkıp günlerini 0 kelime ile bitirmeye başlıyorsun.’’ diye açıkladım.</p><p>Çok fazla yazmaya çalışmak da çok iyi değil, hem yazının kalitesini düşürebiliyor hem de yazma iştahını kurutabiliyor ama arada bazı istisnalar olduğunu da söylemek gerekli.</p><p>Gerçi Ali-2 adlı bu konuğumuz istisnalardan biri değil.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*6YNrMVnlmMw1xq-oKdXLTA.png" /></a></figure><p>Ali-2 ‘’Anladım, daha dikkatli olurum.’’ dedi; yani bir bakıma haklı, sadece dikkatli olacağı zaman düşündüğünden daha farklı muhtemelen.</p><p>‘’O zaman 3. hatamıza geçelim, paragraflarını biraz tutarlı yapabilir misin?’’ diye sordum.</p><p>Anlamamış şekilde ‘’Tutarlıdan kastın ne?’’ diye sordu.</p><p>‘’Açıkçası şöyle anlatayım 1000 kelimelik bir bölüm yazıyorsan bunu mümkünse 100–600–100–200 şeklinde yapmak yerine 100–300–300–300 gibi veya daha kısa yapabilirsin ama aynı bölüm içindeki paragraf uzunlukların benzer olsun lütfen.’’ dedim, açıkçası bu da okuyucunun okuma zevkine etki eden bir olaydı. Hatta bazen konuyu unutup paragrafın bitmesini beklediğim bile oluyordu.</p><p>‘’Bunu pek düşünmemiştim açıkçası ama haklı olabilirsin…’’ dediğinde sözünü kesme kararı aldım.</p><p>‘’Haklıyım zaten.’’ diye çıkıştım ve ‘’Bu arada bir paragraf içinde mümkünse tek bir karakteri konuştur.’’ dedim.</p><p>Anlamamış şekilde olan bakışlarını görünce iç çekip mırıldanarak ‘’Sana yazma fikrini aşılayan kişiye yine sinir oldum…’’ dedim ve sonra ufak bir öksürükle ‘’Demek istediğim tek paragraf içinde diyalog yapma.’’</p><p>Ali-2 ‘’Bunu yapmıyorum.’’ dediğinde elimdeki kağıtlardan bir kaçını ona fırlatıp ‘’Emin misin, elimizde yazılı kanıtlar var.’’ dedim.</p><p>Bir kağıtlara bir bana bakıp ‘’Bunlarda yazım hatalarımla alakalı bilgiler var.’’ dediğinde elimdeki kağıtlara bakma gereği duydum ve sonrasında ilk kağıtlar gibi bu seferkileri de ona fırlattım.</p><p>‘’Bunlar kanıtlar al ama iyi bir noktaya değindin az önce o yüzden üzerine çok gitmeyeceğim.’’ dedim ve masamın çekmecesindeki ona fırlattığım ilk kağıtların yedeklerini çıkararak ‘’Geldik şimdi 4. suç- yani hatana…’’ dedim.</p><p>‘’Suç demek üzereydin!’’ diye çıkıştı.</p><p>Kafamı iki yana sallayarak ‘’Hayal görüyorsun…’’ dedim.</p><p>‘’Görmüyorum suç diyordun.’’</p><p>‘’Yo demiyordum, neyse 4. hatana geçelim yani yazım yanlışları…’’ dedim ve elimdeki sayfalara bakıp ‘’Özel emek mi harcadın bu hataları yapmak için?’’ diye sordum.</p><p>‘’O kadar yaptığımı sanmıyorum.’’ dedi ama sesindeki tereddüt her şeyi ortaya koyuyordu.</p><p>‘’Sana attıklarım toplamın %10&#39;u bile etmezmiş.’’ dedim ve ‘’Arada TDK’ye bakmaya ne dersin?’’ diye sordum.</p><p>Elindeki kağıtlara bakıp ‘’Tamam derim.’’ dedi ve aramızda bir sessizlik geçti. Yaptığımız hataların genel hatları ‘-de/-da, -ki, şey, fazlasıyla kelime hatası gibi…’’ çok uzun bir şekilde uzuyordu. Ali-2&#39;ye bakıp ‘’Özel çaba göstermediğimize emin misin?’’ diye sordum, belki benim unuttuğum bir şey olabilirdi.</p><p>‘’Eminim.’’</p><p>‘’Olma lütfen…’’</p><p>‘’Oldum bile.’’ dedi.</p><p>İkimiz de iç çekerken Ali-2 ‘’Bence bu konuda daha fazla durmayalım, baktıkça moral bozucu oluyor…’’ dedi, ben de geçmiş bene hak vererek elimdeki yazım hataları adlı sayfaları masamın çekmecesine geri koydum.</p><p>Masamdaki suyumdan içtikten sonra ‘’Sagıp hocadan yardım istememen iyi bir tercih olmuş.’’ dedim.</p><p>‘’O kim?’’ diye sordu, cidden güzel zamanlarını yaşıyor.</p><p>‘’Boşver gelecek spoilerı vermeyeyim.’’ dedim ve özellikle göze çarpan bir hata aradım listemden. ‘’Ve sırada 5. hatamız, kurgu hazırlamamak.’’ açıkçası bu konuda ne diyebilirim çok emin değilim.</p><p>‘’Bekle kurgumuz yok mu?’’ diye sordu, ah garibim her gün kafasında ilerleyişini değiştirdiği düşünceleri kurgusundan saymış.</p><p>‘’Yazılı, net, kullanabileceğimiz, her zaman doğaçlamaya kurban gitmeyen bir kurgu hazırladığını sanmıyorum.’’ dedim, gerçekçi olursak bu şartları tamamen karşılayan bir kurguyu ben hala hazırlayamıyorum.</p><p>‘’Ah, şey, hım…’’</p><p>‘’Tahmine ettiğim gibi bir şey diyemiyorsun ama sorun değil, bu madde üzerinde çok durmayacağım. O yüzden 6. maddeye gidelim.’’ Bu sefer kolay buldum kağıdımı ‘’Ah, bu seferki öyle büyük bir hata değil aslında senin için.’’ dedim ama unutmamak gerekir ki okumadan yazılmaz; yazılsa bile ne kadar verimli olabileceği meçhul, o yüzden okuyabildiğiniz kadar çok kitap okumanızı öneririm.</p><p>Meraklı gözlerini görürken ‘’Ali-1 rica ediyorum kitap okumanı biraz daha sıklaştır, okuyorsun ama daha çok okursun bence.’’ dedim ve onun ne diyeceğini umursamadan ‘’Sırada 7. madde, açıkçası bu konuda öyle çok bir sorunumuz yok. Hatırladığım kadarıyla ağır hakaret etmedikleri sürece sen eleştiriye açıksın.’’ dedim.</p><p>‘’Yani gelişmem için faydalı olacaklar genelde hakaret etmiyorlar, o yüzden eleştiri almak işime gelir.’’ dedi. Herhalde ben de böyle anlatırdım.</p><p>Eleştirileri görmezden gelmek büyük bir hata olurdu, onlar yazarın gelişmesi için bulunmaz nimetlerdir sonuçta.</p><p>Ali-2 ‘’Daha kaç madde var?’’ diye sordu.</p><p>‘’Sanırım anlatacağım 2 tane daha var.’’ dedim ve ‘’Kaçıncı maddede olduğumuzu söylememe gerek var mı bilmesem de 8. maddemiz diğer yazarlardan etkilenmekten kaçınmamak.’’ dedim ve bu konuda diyebileceklerimi düşünerek ‘’Açıkçası ne demeliyim tam olarak emin değilim ama sevdiğin bir yazardan etkilenip onun gibi yazmak bence kötü değil hatta iyidir. Hem yazım şeklin gelişir hem de sana ilham kaynağı olur.’’ diye aklıma geldiğince açıklamaya çalıştım.</p><p>Ali-2 biraz düşünerek ‘’Bunu denerim ama başarılı olabilir miyim emin değilim. Hala çalmak gibi hissettiriyor.’’ dedi.</p><p>‘’Ama çalmak değil sen de biliyorsun. Sadece hislerinle bilgin çakıştığı için rahatsızsın, bu arada gelecekte bu tip durumlarda genelde bilgiyi seçiyoruz…’’ dedim.</p><p>‘’Bu spoiler!’’</p><p>‘’Benim sorunum değil.’’</p><p>Evet başka bir yazar gibi yazmak çalmak gibi hissettirebilir ama onun kurgusundaki karakter adlarını ve cinsiyetleri değiştirip birebir aynısını yazmıyorsanız benim gözümde çok da büyük bir sorun yok.</p><p>Ali-2 ‘’Artık son maddeye gelebilir miyiz?’’ diye sordu.</p><p>Gülümseyerek ‘’Yazılarını kurgunun ilerleyişini etkileyecek gibi düzenlemekten çekinme.’’ dedim.</p><p>‘’Ama bu tüm kurguyu yıkmaz mı?’’</p><p>‘’Net bir kurgun yok zaten.’’</p><p>‘’En azından fikrim var ilerleyiş hakkında, bu fikirler yıkılmaz mı?’’ diye bağırarak sordu.</p><p>‘’Yıkılır ama elinde daha net ve çok seçenek olur bu sayede.’’ diye yanıtladım.</p><p>‘’Nasıl yani?’’</p><p>Gülümseyerek &#39;&#39;Bir yedeğini alıp düzenle yazını, bu şekilde zevkine gideni kullanıp sürdürebilirsin diğerini de ister sil, ister sakla. Biz genellikle saklıyoruz gerçi, umarız bize yol açar.&#39;&#39; dedim.</p><p>&#39;&#39;Anladım, bunu niye kabul etmedim acaba?&#39;&#39;</p><p>&#39;&#39;Belli kuralların uygulanacağını bunu söyleyemeyeceğim ama ne diyeceğimi düşünüyorum bence.&#39;&#39; dedim ve el çırpıp &#39;&#39;Programımızın sonunu geldiğimizi göre ben kibarca söylerken defol git Ali-2.&#39;&#39; dedim.</p><p>Şaşkınlıkla bana bakıp, ardından hızla uzaklaştı.</p><p>4. duvar &#39;&#39;Bu bir programı keşfetmek için iyi bir tercih değil.&#39;&#39; dediğinde gülümseyerek yanıtladım.</p><p>&#39;&#39;Ama bir yazı yazmak için yeterince iyi bence.&#39;&#39; dedim ve bu program için hazırlanmış değil kağıtlarına son noktayı koydum.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/c43ba790d9b8">nur</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4a0ae6e5b2b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/ge%C3%A7mi%C5%9Fle-yaz%C4%B1lar%C4%B1m%C4%B1z-hakk%C4%B1nda-bir-sohbet-4a0ae6e5b2b4">Geçmişle Yazılarımız Hakkında Bir Sohbet</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kule’nin Zirvesi - Amaç Arayışı]]></title>
            <link>https://medium.com/@ali_Yaccolu/kulenin-zirvesi-ama%C3%A7-aray%C4%B1%C5%9F%C4%B1-c0606a633c68?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c0606a633c68</guid>
            <category><![CDATA[fantastik]]></category>
            <category><![CDATA[masal]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[hedef]]></category>
            <category><![CDATA[amaç]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jan 2023 17:40:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-22T17:40:30.913Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MiQxjn6SwLGSqv5ny61qYQ.jpeg" /></figure><p>Kule veya kuleler bundan 4 yıl kadar önce dünyanın çeşitli noktalarında belirmeye başladılar, insanları kabul ettiler ama geri salmadılar. Mevcut hükümetlerin neredeyse hepsi ilk zamanlarında kuleleri karantina bölgeleri ilan etmişlerdi ama kimisi ise içeriye askerlerini yollama kararı almışlardı.</p><p>Bu şekilde geçen yarım yıllık bir sürenin ardından dışarıdaki insanların netleştirdiği üç şey olmuştu; kuleler farklı bir dünyaya bağlılardı, kuledeki insanlar garip yetenekler elde etmişti ve son olarak girenler ordan ayrılamıyordu.</p><p>Ayrılamama koşulundan ötürü kuleyi merak eden bazı insanlar oraya girmese bile, bu kulenin nüfusunun milyonlara ulaşmasına engel olmamıştı… Kulenin genel halkını ise evini kaybetmiş, borç batağına sürüklenmiş, dışlanmış kişilerden; bir bakıma kendileri içim umut arayan insanlar oluşmuştu.</p><p>İlk senenin bitmesiyle, insanlar bu kulenin gerçek yüzünü daha net görmeye başlamışlardı. Burası olar için bir ütopya değildi, bir sınav alanıydı… Her katta onları bekleyen yenilikler ama öncesinde o kata girmeleri için geçmeleri gereken zorluklar vardı. Tek zorluk kulenin sınavlarıyla kalmıyordu, insanlar her zaman birbirine düşmeye hazırdı.</p><p>Farklı dinlerden, farklı ülkelerden gelen; farklı görüş ve inanışlara sahip insanlarda kendi içlerinde kavga etmeye başlamışlardı. Kulede bir düzenin oluşması için tüm bu sorunlar çözülmeliydi ve bu da uzun bir sürelerini aldı tabi.</p><p>Sonuca gelirsek kulenin ilk katı iki sene gibi uzun bir sürede geçildi. Ben ise bu süreçte kulenin ilk jenarasyonunu oluşturan askerlerden biri olmama rağmen yaşananları umursamadım ve yalnız başıma kuleyi gezdim.</p><p>Açıkçası sadece ilk kat açık olduğu için iki sene boyunca bende ilk katta takıldım, bu sayede ilk kattaki neredeyse her türlü yeri öğrendim.</p><p>Hatta bugün bu yerde karşıma çıkan en ilginç yere geri gelmiştim, bir elma ağacı.</p><p>Yanlış duymadınız bir elma ağacı, ilk katta bir çok çeşit ağaç bulunsa bile bu ağaç özeldi. Kulenin bugüne kadar keşfedilen on katında bulunan tek elma ağacıydı, başka bir örneği bulunmuyordu, zaten bununda varlığını bilen tahminen tek kişi bendim sonuçta burası insan yerleşkelerinden oldukça uzakta ve verimsiz görülen bölgelerden biri.</p><p>Ağaca bakarken ‘’Biraz ironik, azıcık bildiğim mitolojiye göre insanların cennetten kovulma sebebi elmaydı. Gerçi tamamen yanlışta biliyor olabilirim ama düşündüğüm doğruysa, bugün kuleden çıkan ilk kişi olabilirim.’’ belki de kovulan ilk kişi, hangisini demek daha doğru olurdu emin değildim açıkçası, düşüncelerimin eşliğinde ağaçta bulunan tek elmaya doğru uzandım.</p><p>Elmanın sert dokusu elime değdiğinde nostajik hissetmiştim, belki hiçbir işe yaramayacaktı ama en azından elmanın tadını hatırlamış olacaktım.</p><p>Yüzümde bir tebessüm oluşurken elmayı ısırdım, uzun zaman sonra tekrar hissettiğim bu tat bana huzur verirken elma ağacının gövdesinde bir kapı oluştu.</p><p>Kapıya baktığımda üzerinde iki tane siyah kare motifi yanyana işlenmişti. Artık burdan geri adım atamazdım, kuleyi terk etme şansımı bu şekilde çeviremezdim. Kapının kulpunu aşağı çekerken bedenimde ışınlanmaya başlamıştı.</p><p>Kütüphane benzeri bir yerde belirirken, kulenin mesajlarına odaklanmaya çalıştım.</p><p>[Kovulmuşlar Ağacının meyvesini tükettiniz.]</p><p>[Kulenin 100. katına gönderildiniz.]</p><p>[Son Kat Patronunu alt edip Kule’yi yok edebilirsiniz.]</p><p>Bekle bunu istediğimi hiç söylemedim, ben kulenin varlığından hiç şikayetçi değildim. Burası benim için varlığı ve yokluğu fark etmeyecek bir yer olsada; içindeki binlerce insan için onların yegane yuvaları…</p><p>Düşününce isyan etmemin pek bi anlamı da yok, sonuçta ben daha 10. katı bile geçmeyi başaramamış bir insanken karşımdaki kulenin bahsettiği en güçlü varlık muhtemelen.</p><p>[Son Düşman: Bilinmezlik Cadısı]</p><p>[Kule iyi şanslar diliyor.]</p><p>Kulenin ilk defa biz tırmanıcılara şans dilediğini görüyordum.</p><p>Ben etrafıma bakınırken ‘’İlginç…’’ diye bir ses duyuldu, yerini saptayamıyordum, aynı anda her yerden geliyormuş gibiydi.</p><p>Sonrasında kütüphanenin karanlık atmosferi anlamadığım şekilde aydınlandı. Bir masada kitap okuyan, ay ışığını andıran saf beyaz saçlara sahip olan bir kadın bana bakarak ‘’Hoşgeldin.’’ dediğinde sesin geldiği yönü bilmeme rağmen, yine de yönünü saptayamamıştım -adeta algılarım yok olmuş gibiydi-.</p><p>Titreyen ellerimi kılıcımın kabzasına uzatırken ‘’Burada savaşmak istiyor musun?’’ diye sordu, düşüncelerimi bildiğine, daha doğrusu zihnimi okuyabildiğine emindim o yüzden kılıcımın kabzasını bıraktım ‘’Doğru karardı, gel otur.’’ dedi.</p><p>Sözleriyle birlikte sandalye hareket etmişti, karşısına otururken ‘’Buraya cidden erken geldin.’’ dedikten sonra etrafında yüzlerce sayfa uçuştu ‘’Diğer kulelerde bu katın anahtarı en erken 90. katta bulunmuştu.’’ dediğinde uçuşan sayfalarda okuyabildiklerimde çeşitli hikayelerin yazıldığını gördüm.</p><p><em>‘…Kulenin nüfusu yıllar içinde son derece azalmış olsa bile başarmışlardı, kulenin en üst katının anahtarı olan yasak meyveyi bulmuşlardı. Her biri sevinçle kutlamalar yaparken beklemedikleri bir şey gerçekleşmişti, kulede yaşamayı seven bir kişi bu meyveyi çalıp ortadan kaybolmuştu… O gün şenlikleri yasa dönüşürken sonsuza dek kulede mahsur kalmışlardı…’</em></p><p>Cidden kötü bir sondu, kuleden ayrılmak isteyen kişiler için büyük bir hezimet olmalı.</p><p><em>‘On yaşlarında bir çocuk elma ağacını şans eseri bulmuştu ama elmanın ne olduğunu bilmediği için kimseye anlatamamış ve onun zehirli bir şey olabileceğini düşünerek ağacı yakarak farkında olmadan tüm halkını kuleye hapsetmişti…’</em></p><p>Elmanın ne olduğunu bile bilmeyen çocukların olduğu bir dünyada yaşadığımız gerçeği… Acı vericiydi.</p><p><em>‘…100. katın gerçek olmadığını düşünerek aramaktan vazgeçmişlerdi…’</em></p><p>Hala yaşıyorlarsa, bir şansları var mı demek yani bu?</p><p><em>‘…Kulede sağ kalmayı başarmış son iki kişi bu yasak meyveyi bulmuşlardı ama kuleye bağlılık hissettikleri için kuleyi temizlemeyi bırakıp, birlikte yaşama kararı aldılar.’</em></p><p>Bu da ilginçmiş, hikaye sonları bu şekilde uzarken emin olduğum şey hiç kimse benim kadar erken bulamamıştı.</p><p>Cadı yüzünde bir gülümsemeyle ‘’Senin hikayene göz attım, ne kuleye ne de geldiğin dünyaya karşı bir bağ hissediyorsun. Hayatın boyunca oldukça sıradanmışsın, ilgi duysan bile ilgisiz davranmayı tercih eden, şartlardan dolayı asker olan, ortalama bir bireymişsin. Senin biyografini okuduktan sonra tek bir şeyi merak ediyorum.’’ dedi ve elindeki kitapta bulunan boş bir sayfayı gösterip ‘’Nasıl bir son arzuluyorsun?’’ diye sordu.</p><p>Bir son mu? Asıl soru şu olması gerekmez mi: benim belli bir arzum var mıydı? Dediği gibi hep kendimi insanlardan uzak tutmaya çalışmıştım, mecburiyetten kuleye gönderildiğimde bile bunu çok düşünmemiştim ama şimdi neden çıkmak istemiştim?</p><p>‘’Bilmiyorum.’’ diye mırıldandım.</p><p>Bana doğru bir kitap uzatırken ‘’Burada benimle zaman geçirmeye ne dersin? Belki bu sınırı bilnmeyen kütüphanedeki kitapları benimle tartışmak istersin.’’ dediğinde, bu teklifi saçma ama oldukça da cazip bulmuştum.</p><p>Uzattığı kitabı alırken ‘’Öyleyse iyi anlaşalım.’’ diyerek verdiği kitabı okumaya başladım, kitap onun hayatının ilk kısmını anlatıyordu.</p><p>Bilinmezlik cadısı olmadan önceki hayatını ve kuleyi oluşturma hayalini.</p><p>Bir kaç gün sonra kitap biterken ‘’Umarım sıkıcı bulmamışsındır.’’ dediğinde ona gülümseyerek yanıtladım.</p><p>‘’Bilinmezlik cadısının bilinmez askeri olmamı sorun etmezsin umarım.’’ dediğimde ikimizde biraz gülüştük ve tekrar sessizliğe bürünerek önümüzdeki kitapları okumaya devam ettik.</p><p>[Kule artık bir tırmanıcı olmadığınızı belirledi.]</p><p>[Kule sizi 100. katın gardiyanı olarak tanımladı.]</p><p>[Bugün Kule’de Bilinmezlik Şövalyesi doğdu.]</p><p>Tahminen bu günden sonra bir daha asırlar boyunca bu tarz bildirimler görmeyecektim, zaten zamanımın olacağını da sanmıyorum.</p><p>Tüm varoluşun bilgisinin ufak bir kısmına sahip olmakla uğraşmak daha ilgi çekici geliyor şimdilik…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c0606a633c68" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gölge ve Işığın Dengesiz Dengesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@ali_Yaccolu/g%C3%B6lge-ve-i%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-dengesiz-dengesi-9a7effcf08c8?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a7effcf08c8</guid>
            <category><![CDATA[gölge]]></category>
            <category><![CDATA[denge]]></category>
            <category><![CDATA[yalan]]></category>
            <category><![CDATA[gerçek]]></category>
            <category><![CDATA[işık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Aug 2022 07:03:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-05T07:03:25.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*l5Pou6x9FGUhvHHJBX-VEg.jpeg" /></figure><p>Işık güzellikleri içinde barındıran, canlılara huzur veren bir oluşumdur; gölgeler ise gerçeklere ev sahipliği yapan, insanların sırlarını taşıyan ve huzursuzluk yayan bir oluşumdur.</p><p>Bu iki oluşum her ne kadar dengeli görünse de aslında böyle değildir; ışık gölgeyi yutmaya çalışır ama gölge bunu engellemek için çaba bile göstermez.</p><p>Çünkü dengesizliklerindeki, dengeleri böyledir. Işık ne kadar parlak ve güçlü olursa, oluşmasına neden olduğu gölgede bir o kadar karanlık ve dipsiz olacaktır. Işık bu dengeyi reddederken, gölge bunu umursamaz yok olmayacağının farkında olarak.</p><p>Işık etrafına gülücükler saçarak insanlara yaklaştı ve onları mutlu edecek yalanlar fısıldayarak parladı ve gölgede bu yalanların içe atılması sonucu daha da karardı.</p><p>Gölge, insanları izlerken ‘İnsanlar ikiyüzlü, yalancı canlılardır… Bunun en büyük kanıtı benim.’ diye düşündü her geçen saniye daha da kararmakta olan uzay boşluğuna bakarken.</p><p>Işık parlak ama sahte bir gülümsemeyle gölgenin yanına yaklaşırken ‘’Umbra, nasılsın?’’ diye sordu, tüm insanların neşeli sesini aynı anda kullanıyormuşçasına neşeli bir sesle.</p><p>Umbra olarak adlandırılan engin karanlığın kendisi olan Gölge ‘’Yalnız ve terk edilmiş…’’ diye cevapladı, tüm insanların hüzünlü, depresif, acı çeken sesini kullanırcasına.</p><p>Işık ‘’Ben varımya yanında.’’ dedi etrafındaki karanlığı aydınlatırken.</p><p>Ona dönmeye uğraşmadan insanları izlemeye devam ederken ‘’Senin gibi yalanın temsilcisi benim yanımda durmaz Lux.’’ dedi dürüst bir biçimde, kaybettiği karanlığı geri alırken.</p><p>Lux olarak adlandırılmış insanlığa umut aşılayan yalancı Işık; ‘’Beni sevmemen bir şey değiştirmiyor, onlar sensizde mutlu olabilir.’’ dediğinde gölge bunu umursamadı.</p><p>‘’Özü yalan olan senden bunları duyunca yok olma arzum daha da sönüyor.’’ dedi bıkkınlığı her şekilde hissettirecek yaşlı ve yorgun bir ses tonuyla.</p><p>Işık, Gölge’nin etrafında bir tur dönüp ‘’Hayır hayır hayır, sen her şeyi yanlış anlamışsın Umbra’cığım.’’ dediğinde, Gölge’den bir tiksinme aurası hissedilebiliyordu.</p><p>Alacağı cevabı tahmin edebilse bile ‘’Peki doğrusu nedir?’’ diye sordu.</p><p>Işık; gülümseyen, sevinen, umuduna tutunan kişilerin yüzlerini ona gösterirken ‘’Ben canlıları mutlu eden, onlara neşe veren, huzur ve umut bulmalarını sağlayan yegane oluşumum. Ben evrenin özü olan ış-’’ cümlesini bitiremeden durduruldu.</p><p>‘’Yalanlarını fazla uzatma.’’</p><p>‘’Ne yalanından bahsediyorsun?’’</p><p>Gölge de Işık’ın yaptığı şekilde az önceki insanları gösterdi ama bu sefer farklıydı. ‘’Mutlu olanlar geceleri ağlıyorlar, ağlamıyorlarsa zihnen kendilerini parçalıyorlar. Neşe verenler özlerinde kendi çıkarları için bir kukla edinmeyi umanlardan fazlası değil. Huzur buluyor dediklerin geceleri en huzursuz olanlar ve umuda bağladıkların o umut denen şeyi kaybedince yok oluşun eşiğine geliyorlar.’’ diye bağırdı; tüm insanlık, hayır tüm canlıların öfkesini barındıracak bir şekilde. Işık geri çekilmeye çalışırken, gölgeler daha da büyüdü ve Gölge anlatmaya devam etti.</p><p>‘’Sen sahte bir mutluluksun, sen sahte bir umutsun, sen sahte bir neşesin, sen sahte bir huzursun… Sen sahtesin!’’ diye haykırdı.</p><p>Işık gerilemeyi kesip çevresine baktı ve ilk defa gerçekliğin korkutuculuğu ile yüz yüze geldi, o esnada kuyunun içindeki kurbağadan fazlası olmadığını anladı ama yine de parlamayı hiç kesmedi çünkü insanların yalanları durmazdı.</p><p>Işık, kuyudan çıktığını hissederken çevresine baktı ve düşündü ‘Benim verdiğim umut bu evreni aydınlatamıyor mu? Bu zifiri karanlıkta sadece birkaç nokta mıyım?’ diye düşündü ve sonra düşüncelerini kendisini motive edecek şekilde düzeltti ‘Ben canlılara huzur veren yegane oluşumum, canlıların olmadığı yerlerde bulunmama gerek yok.’ diye düşündü tatmin olmuş bir şekilde.</p><p>Gölge zifiri karanlıkla kaplı uzayı gösterirken ‘’Lux, evrenin çoğunluğu neden zifiri karanlık biliyor musun?’’ diye sordu.</p><p>Işık ona dönerken kendinden emin bir şekilde ‘’Oralarda canlılar olmadığı için huzura da gerek yok.’’ dedi.</p><p>Gölge gülümsemeyi andıracak bir aura yaymaya başlarken ‘’Yarı yarıya haklısın.’’ dedi ve Işık’ın araya girmesine izin vermeden devam etti ‘’Orası tamamen benim alanım çünkü orda canlılar yok bu da şu anlama gelir: Orada yalan gibi hiçbir oluşum yok, canlılar orayı daha kirletemediler ama eminim bir gün sınırların oraya kadar ulaşacaktır; tabi insanlık yoğun ışık altında kendini yok etmezse.’’ dedi ve Işık’ın yanından uzaklaştı.</p><p>Işık arkasından ‘’Daha açık konuşsana!’’ diye bağırırken alabildiği bir cevap olmamıştı.</p><p>Her şeyin sonucuna gelirsek denge yoktu çünkü gölge her zaman daha genişti ve insanlar evren için parazitten fazlası değildi ve bu vücutta bir gün bu parazitlerden kurtulmayı planlıyordu. Bu olduğunda son ışık parçası da tamamen sönerken tüm evren gölgelerin altında kalacaktı.</p><p>…</p><p>Zaman ilerledi ve sonunda evrendeki son ışık parçası da sönmek üzereyken; Gölge, tamamen zifiri karanlığının içinde son kez konuştu ‘’Ben gerçeğin bilgeliğiyle parçalanırken, yalanın mutluluğu ile uçuşan senin yanımda olmaya hiç hakkı olmamıştı. Elveda Işık veya Lux ya da şöyle mi demeliyim parlak ışığın son parçası.’’</p><p>Işık bir şey demeye fırsat bulamadan ortadan kayboldu.</p><p>Artık geriye kalan tek şey sessiz bir gerçeklik, saf bir dürüstlük ve ebedi bir karanlıktı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a7effcf08c8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İllüzyonumsu Gerçek Hislerim]]></title>
            <link>https://medium.com/@ali_Yaccolu/i%CC%87ll%C3%BCzyonumsu-ger%C3%A7ek-hislerim-ef7e8fdbe27b?source=rss-57c8d3e8004d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ef7e8fdbe27b</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[duygu]]></category>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <category><![CDATA[hi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ali_Yaccolu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Jul 2022 15:20:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-02T15:20:10.624Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/521/1*YKslv7Y600a5aVGPug0LFg.jpeg" /></figure><p>Sahte bir gerçeklik, gerçek bir illüzyon, illüzyonumsu bir aşk…</p><p>Bu duyguyu o güne kadar tanımlayamamıştım ama tanımladığımda da artık her şey için çok geçti.</p><p>Diğerlerinin mavi olarak gördüğünü düşündüğüm gri gökyüzünü izlerken ‘Dünya ile bağım kopuyor…’ diye düşünmekten kendimi alamamıştım.</p><p>Büyük bir hüzün ufak bir mutlulukla bakışlarımı ufak ama renkli haliyle görenler için şirin olarak nitelendirilebilecek bir kafeye çeviriken ordan çıkan iki kişiyi gördüğümde hissettiğim duygular tanımsızdı.</p><p>Büyük bir pişmanlık, hüzün, kıskançlık ve nefret; küçük olarak nitelendirilebilecek bir şekilde hissettiğim mutluluk ve huzur.</p><p>Pişmandım; imkanım varken kaçtığıma, tüm işaretleri görmezden geldiğime.</p><p>Hüzünlüydüm; onun başkasına aşık olduğunu bildiğim için.</p><p>Kıskanıyordum; onların mutluluğunu, yanındaki kişinin onunla birlikte yaşayabilecek olmasını kıskanıyordum.</p><p>Nefret duyuyordum; kendimin onlara duyduğu kıskançlıktan.</p><p>Mutluydum; çünkü onun böyle parlak bir gülümseme takınabileceğini öğrenmiştim.</p><p>Huzurluydum; yanındaki o kişinin, ona iyi davranacağına onu mutlu edeceğine inandığım için.</p><p>Aslında ben buna alışık değildim, dünyamdaki duygusuzluğa alışmıştım ama şimdi çok geç bir şekilde her şeyimle ona aşık olduğumu anlamıştım.</p><p>Gecikmiştim…</p><p>Sadece bir şansım daha olsaydı…</p><p>Bu şansı eminimki tekrar batırırdım; korkaktım ben, kendimi geri tutar onun mutlu oluşunu görmekle yetinmeyi tercih ederdim tekrardan.</p><p>Düşüncelerim daha da depresifleşirken yanımdan geçtiler, beni görmemişti bile. Arkamı dönüp ona seslenmek istesem bile bunu yapamamıştım.</p><p>Dünyamdaki renkler daha da kararırken belli bir düşme hissi duydum.</p><p>…</p><p>Dünya tekrar renklerini kazanmışken karşımdaki masada oturan kişiyi görmemle gözlerim dolmaya başlamıştı…</p><p>Oydu, bu oydu… Aşkın ne olduğunu anlamamı sağlayan o kişiydi.</p><p>Bakışlarımı ondan çekip yere doğrulturken gözyaşlarımı gizlemeye çalıştım.</p><p>‘’⬛⬛ iyi misin?’’</p><p>Adımı duyamamıştım; gerçi benim adım neydi? Bunu sonra düşünebilirim, onunla sohbet etmek ilk önceliğim şimdilik.</p><p>Ellerimle gözyaşlarımı silerken ‘’İyiyim, sadece mutluyum.’’ dedim ve nasıl olduğunu anlayamadığım bu buluşmayı sürdürdüm. Bu şekilde konuşmamız saatlerce sürdü, ikimizde masadan kalkarken karnımda kelebekler uçuşuyordu.</p><p>Bir insan ne kadar mutlu olabilecekse o kadar mutluydum.</p><p>Bulunduğumuz mekandan çıkmak için kapıyı açtığımda tekrardan bir düşme hissi yaşadım.</p><p>…</p><p>Düşme hissi geçtiğinde gözlerimi tekrardan açarken aynı masada aynı kıyafetlerle yine o karşımdaydı.</p><p>Bu durumu anlamlandıramamıştım ama umursamadım. Onunla konuşabildiğim sürece buna devam edebilirdim.</p><p>En azından ilk başta böyle düşünüyordum…</p><p>Onunla olan her buluşmamız bittikten sonra başka bir düşme hissiyatıyla farklı bir yerde yine onunla buluyordum kendimi.</p><p>Kafeden sinemaya, sinemadan parklara, parklardan tiyatrolara… Akla gelebilecek bir çok farklı yerde buluşuyorduk ama ben bu buluşmaların hiçbirinde ona itiraf edemiyordum.</p><p>Onu sevdiğimi, ona aşık olduğumu haykırmak istiyordum ama kelimeler boğazıma düğümleniyordu.</p><p>Önceden de dediğim gibi korkaktım ben, gerçekleri dile getiremezdim. Ne kadar söylemek istesem bile sözlerimi yutmayı tercih ederdim.</p><p>Buluşmalarımız devam ettikçe çevremiz değişti, ilk başta buluşmalarımızın olduğu yerler net ve renkliyken şimdi çatlaklarla kaplı bulanık bir imaj veriyordu.</p><p>Gerçi bu çatlaklar onunla geçirdiğim zamanı engellemiyordu ama her güzel şeyin bir sonu vardır değil mi?</p><p>…</p><p>Ve sonunda beklenen oldu, bu mükemmel gerçeklikte değişen sahnede o gelmedi. Karşımda benle aynı gözüken, belki de biraz daha genç duran birisi vardı.</p><p>Bana bakarken ‘’Artık uyanman gerekli.’’ dedi, sesimiz bile aynıydı ve muhtemelen haklıydı.</p><p>‘’Neden?’’</p><p>Buradan çıkmam konusunda haklı olduğunu bilsem bile sormalıydım çünkü burada mutluydum bu sahte gerçeklikte mutluydum…</p><p>Göğsümün sol kısmını işaret ederken ‘’Sadece bu ortam değil, sende parçalara ayrılıyorsun.’’ dediğinde gömleğimin düğmelerini açtım ve vücuduma baktım.</p><p>Dediği gibi tam anlamıyla parçalara ayrılıyordum, göğsümden başlayan bir çatlak tüm vücuduma örümcek ağları gibi yayılmıştı ve yayılmayada devam ediyordu.</p><p>‘’Burada yok olmak çok kötü durmuyor.’’</p><p>Sert bir şekilde masaya vururken ‘’Duyduğun saçma bir duygu yüzünden yok olmak istemiyorum.’’ diye bağırdı.</p><p>‘’Anlıyorum…’’</p><p>Öfkesi daha da artarken ‘’Neyi anlıyorsun, yok oluyoruz. Senin yüzünden!’’ diye haykırdı.</p><p>‘’Sen aşkı anlamadan önceki bensin değil mi?’’</p><p>Ayağa kalkıp oturduğu sandalyeyi tekmelerken ‘’Öyleysem ne olmuş, sonuçta şu zehirimsi saçma hissin yüzünden bende yok olacağım. Farkında mısın, kimliğini unuttun? Adını bile hatırlamıyorsun!’’ diye bağırdı; anlaşılan sandalye öfkesini atması için yeterli değildi çünkü duvardaki çatlamamış nadide sayılabilecek bölgelerden birini tekmelemeye başlamıştı şimdide.</p><p>‘’Eğer beni anlayabilecek kadar yaşasaydın, bunu kurtuluş için küçük bir bedel olarak nitelendirirdin.’’</p><p>‘’Bana Thanos göndermesi yapma! Burada evrenin yarısından değil kendi hayatımızın tamamından bahsediyoruz.’’ bu göndermemi sürdüreceğini düşünmemiştim. Gerçi ikimizde bendik…</p><p>Aşkı bulmuş ve aşk kavramına inanmayan ben.</p><p>Bu tartışmamızın daha da uzun sürmemesi için sorulması gereken soruyu sorma kararı aldım.</p><p>‘’Peki çözümün nedir?’’</p><p>‘’Gelecekte bu kadar sinir bozucu mu olacağım cidden? Çözümü biliyorsun.’’</p><p>Evet, önereceği çözümü biliyordum ama ‘’Bunu kabul edemem.’’</p><p>‘’Yok olacağız!’’ dediği anda çatlaklar onun sol gözünü aldı, benimde sağ kolumu neredeyse tamamen kaplamıştı.</p><p>Tam ona mutlu bir şekilde bitirebileceğimizi söyleyeceğim anda ‘’Bu mutluluğu unut demiyorum, sadece onu unut. Bunu burada yapabilirsin ben geleceğimi görmek istiyorum.’’ dediğinde istemsizce ona haksızlık ettiğimi düşündüm.</p><p>Onu seviyordum belki kendimden bile fazla ama yine de bu illüzyonumsu gerçeklik için geçmişimin hayallerini feda edemezdim.</p><p>Elimi yavaşça kalbimin bulunduğu bölgedeki çatlağa yerleştirirken diğer benin görüntüsü yavaşça silindi ve odada tek başıma kaldım.</p><p>Şu an vazgeçsem beni engelleyecek kimse olmazdı ama bu geçmişime belki de geleceğime bir ihanet olurdu.</p><p>Elimin garip bir şekilde onu orda bulduğunu hissederken çekmeye çalıştığımda hareket bile ettiremedim. Ona olan hislerim tüm bedenime kök salmıştı anlaşılan, kendi kimliğimi unutacak kadar aşıktım ona…</p><p>Ama mecburdum daha da sert bir şekilde tutunduğum o hisleri çektim ve vücudumdan attım bununla birlikte her şey silinmeye başladı.</p><p>O benim dünüm, bugünüm ve yarınımdı anlaşılan.</p><p>O yokken hepsi yok olmaya mahkumdu.</p><p>Bedenimdeki çatlaklar çok daha hızlı artarken son anım olacağını bilerek elimdeki iplik yumağını andıran gökkuşağı renkleriyle sarmalanmış şeye sarıldım.</p><p>Ondan tek hissettiğim hoş bir sıcaklık olurken bedenimde kaybolmaya başladı. Bedenimdeki çatlaklar arttıkça dışarıya kelimeler çıkıyordu, kim bilir orada neler yazıyordu?</p><p>Belki de son düşüncelerimdi… Eğer cidden buysa şu şekilde bitmesini isterim.</p><p>Ben yok olmak pahasına ona aşık olmuştum…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ef7e8fdbe27b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>