Onunla hiç tanışmadım, hiç konuşmadım. Bildiğim sadece tüm dünyayı aydınlatan bir gülüşü olduğu ve insanlığın iyiliği için canını bile ortaya koyacak kadar cesur olduğu.

Türkiye’nin gördüğü en büyük demokratik eylem olan Gezi Parkı Protestoları’nın bize tanıttığı güzel insanlardan biriydi Ayşe Deniz Karacagil. Gencecik yaşında insani değerlerin önemini o kadar önemsemişti ki çoğu kişinin cesaret edemediği şekilde protestolarda öne çıkmıştı.

Kırmızı fuları ile tanıdık, yüzündeki gülümsemeyi sevdik. Ama gülümsemeden ve bağımsız, özgür düşünen gençlerden korkanlar bir kurban arıyorlardı ve Ayşe’yi seçtiler.

Daha çocuk denecek bir yaşta 103 yıl hapis cezası ile yargılanmaya başladı. Türkiye’de katiller, tecavüzcüler, hırsızlar değil nedense hakkını arayanların tehdit edildiği büyük sayılı cezalardan birini istediler.

Eline silah alıp mekanları bassan, gasp edip rüşvet veren, tecavüz edip kurbanını öldüren, insanları öldürüp bunu milli değerler yalanı arkasına saklayan kimse için istenmeyecek derecede büyük sayılı bir ceza bu küçük kız için istendi.

Sonra kurbanın kötü gösterilmesi için kocaman bir aygıt harekete geçti. Önce basında kimi gazete ve kanallar bu güzel gülüşlü kızı kötüledi. Herhangi bir örgüt ile bağlantısı bulunamadı çünkü bulunsa zaten ortalık yerinden oynar ve herkese bu ilan edilirdi.

Öğrendiğim, kimsenin bahsetmediği veya anlatmadığı Ayşe’nin 4 ay 6 günlük tutukluluğu süresince PKK militanları ile aynı koğuşta kaldığı. 4 ay boyunca insanların acısını kendi acısı gibi gören kız çocuğu ezilen Kürtlerin yaşadıklarını dinledikten sonra şartlı bir şekilde bırakıldı.

Ardından beklenen oldu ve kısa sürede kırmızı fularlı kızımızın PKK saflarına katıldığı öğrenildi. Ayşe’nin PKK ile nasıl tanıştığı, yurt dışına çıkarken nasıl yardım aldığı hiç araştırılmadı. Onun neden özellikle PKK militanları ile aynı koğuşa konduğu da hiç sorgulanmadı.

Zaten fotoğrafları çıktıktan sonra da “terörist” demek kolaylaştı. Terörist denilen insanların esasında ne istediği, neler yaşadığı hiç sorgulanmayan ülkenin havuz basınında.

Bu sabah bir haber düştü, Kırmızı Fularlı Kız o kocaman gülüşüyle ölmüştü. Üstelik tüm dünyanın terörist olarak kabul ettiği DAEŞ gibi insanlıktan nasibini almamış bir örgüte karşı savaşırken.

Saniyeler hala duruyor, boğazdaki yangın büyüyor. Gencecik yaşında, tüm dünyayı kucaklayan bir gülüşü olan kız çocuğu, artık yukarılardan bize bakarak gülümsüyor. Bizim ise elimizden sadece ona el sallamak geliyor. Ona yapılan haksızlıktan hesap soracak gücümüz henüz yok çünkü…

Peki, Donald Trump nasıl başkan seçildi? Bu durumun sosyolojik değil ama politik açıklaması biraz da Cumhuriyetçi Parti başkan adayının belirlenmesinde yatıyor.

Cumhuriyetçi başkan aday adayları ilk ön seçim için Iowa’ya gittikleri zaman Ted Cruz çoğu kişinin eleştirdiği bir politika izledi. Iowa’daki bütün oy kullanılacak merkezleri ziyaret etme sözü verip, bu sözü tuttu. Ön seçime üç gün kala bütün rakipleri nüfusun yoğun olduğu yerlerde kampanya yaparken Cruz nüfusun kimi zaman 30 kimi zaman da 400 olduğu kasabaları gezdi.

Sonuçta merkezden aldığı oyların üzerine bu küçük bölgelerdeki oylarda eklenince Cruz ilk ön seçimi kazanmış oldu.

Bu seçimde de Trump’ın özellikle Doğu bölgesinde nasıl kazandığına bakınca bu strateji açık bir şekilde görülüyor. Trump belki Cruz gibi her küçük bölgeyi gezmedi ancak oralardan istediğini aldı.

Dediğimi daha açık anlatmak için iki örnek vereceğim. İlki Florida. Swing state olarak adlandırılan ve kimi zaman Cumhuriyetçi Parti’ye kimi zaman ise Demokrat Parti’ye oyların gittiği eyaletin nüfusunun kalabalık olduğu kesimlerde Hillary Clinton oyların büyük bir bölümünü aldı. Ne var ki nüfusun daha az olduğu noktalarda Donald Trump oyların yüzde 80 ila 95 arasında değişen bir bölümünü aldığı için Florida’nın galibi oldu.

Eyaletin en kalabalık yerlerinden biri olan ve 1,8 milyon kişinin yaşadığı Broward County’de Clinton istediği oyu alsa da Florida’da kaybetti.

İkinci örnek ise cumhuriyetçiliği ile bilinen Teksas. Teksas’ı kimin kazandığı açıklanmadan az bir süre öncesine kadar Clinton öndeydi ve bu oldukça ilginç bir durumdu. Kırmızı kale olarak bilinen ve her zaman Cumhuriyetçi olan Teksas’ta Clinton’ın kazanması büyük bir olay olurdu. Clinton’a bu kadar çok oy sağlayan ise eyaletin nüfusunun en kalabalık bölgelerinden San Antonio’dan kendisine gelen oylardı. Tabii eyaletin kalanı genelde koyu Cumhuriyetçi olduğu için Clinton kaybetti.

Bu iki eyalet esasında Trump’ın stratejisini iyi açıklıyor. Oy alabileceğin yerler az da olsa tüm oyları al, o küçük oylar birikip çoğunluğu oluşturur.

Bu nüfusun az olduğu yerlerde yaşayanların genellikle eğitim düzeyi düşük beyaz Amerikalılar olduğu belli oldu. Ancak hepsi de bu tanıma uymuyor.

Amerika’da tanıştığım bir araba tamircisi dostumun birkaç yıl önce anlattığı bir olay ve kısa bir araştırma bunu bana gösterdi. “Eskiden müşteri geldiği zaman arabasını birkaç gün için bırakır ve giderdi. Şimdi gelen ise tek bir noktaya baktırıyor, diğer sorunları söylesek de boş ver diyor” diyerek dert yanmış ve o eski müşterilerin ülkenin iç kesimlerine taşındığını anlatıştı dostum.

Gerçekten de bundan 30 yıl önce ABD’nin orta ve üst sınıfını oluşturan Amerikalıların büyük bir bölümü nüfusun az olduğu iç kesimlerde. Nüfusun yoğun olduğu yerleri göçmenlere ve azınlıklara bırakmışlar gibi. Bu azınlıklar ki Barack Obama’ya 2008 ve 2012’de başkanlığı kazandıran kişilerdi.

Fakat, sekiz sene sonra azınlıklara yenilen beyaz Amerikalılar geri döndü ve Beyaz Saray’ın yeni patronunu belirledi. Bu grubun içinde olan komşum bana yasadışı göçmenleri ülkeden göndereceği için Trump’a oy vereceğini açıklamıştı.

Üç kuşaktır inşaat işiyle uğraşan İtalyan komşum, tıpkı araba tamircisi dostum gibi eskileri anlatarak durumu özetlemişti. 20 yıl önce kazandığı para ile ailesine çok iyi bakarken bugünlerde iş bulmakta zorlanıyordu. İş için saatlik adam başı 7 dolar istediğini ancak göçmenlerin 3 dolar fiyat vererek müşterilerini çaldığından şikayetçiydi.

“Ben” demişti, “İşçilerimin sigortasını, işimin vergisini ödemek zorundayım. Kazaya karşı önemler almam lazım. Ve yanımda çalışanlar işi iyi bilen kişiler olmalı. Ancak göçmenler ne vergi veriyor ne de işçileri sigortalı. İşi de bilmiyorlar. Zaten onların batırdığı işleri düzeltmek için çağrılıyoruz genelde” diyerek derdini anlatmıştı.

Tabii sadece beyaz Amerikalılar değil, artık değişim isteyen, Washington’daki ayrıcalıklı sınıfla ilişkisi olmayan ve sistemi değiştireceğine inanılan Trump başka bir grubun da umudu oldu.

New Hamphire’daki Trump mitingine katılan kimi Amerikalılar Clinton’ın sistemin bir üyesi olduğu için ona oy vermeyeceklerini ve bu yüzden Trump’ı dinlemeye geldiklerini söylemişti. Miting çıkışında ise Trump’ta da aradıklarını bulamadıklarını açıklayıp Libeteryen Parti’nin adayı Gary Johnson’a oy vereceklerini belirtmişlerdi.

Gerçekten de Johnson Clinton’ın kıl payı kaybettiği çoğu eyaletti yüzde üç ila dört arası oy alarak seçimin kaderini bir anlamda değiştirdi. Tıpkı 2002 yılında Genç Parti’nin merkez sağdan aldığı oylarla AKP’ye hükümetin anahtarını sunması gibi. Bunlarla birlikte oy kullanmayan yüzde 40’ın üzerindeki seçmen de ayrıca Trump’a yarar sağladı.

Amerikalılar özellikle son iki hafta seçimin bir an önce bitmesini istiyordu. Çoğu kişi kötünün iyisini seçmek durumundayız diye dert yanıyordu. Ve kendilerine göre kötünün iyisini seçtiler.

Trump da bu noktada oldukça iyi bir strateji izleyerek küçük bölgelerde oyların çok büyük bir bölümünü alarak yarışı kazanmayı bildi.

Dört yıl sonra yine bu strateji işler mi? Pek sanmıyorum. Sonuçta Trump’ın keskin dilinden dolayı çok alınan ve şu an ülkenin çeşitli kesimlerinde protestolar yapan kişiler ona karşı daha iyi organize olur. Ancak halkın istediği değişimi Demokrat Parti yeteri kadar duymazsa işte yine bir Trump mucizesi karşımıza çıkar.

Amerika bundan 30 yıl önceki Amerika değil. Başkan adayının ten rengi, dini, hangi örgüte üye olduğu çok önem taşımıyor. Değişimden yana ise ve elit kesimin yararlandığı sistemi yıkacağını açıklıyorsa o adayın tıpkı Obama veya Trump gibi kazanma ihtimali büyük. Yeter ki kendi tabanına mesajı istediği gibi ulaştırabilsin.

However, the following Friday, both of my uncles, Ahmet and Mehmet Altan, were detained over the accusation of spreading “subliminal messages announcing a military coup” in a TV interview on 14 July, the day before the Turkish military attempted to overthrow Turkey’s elected government. Now they are in jail.

Thousands of people have been detained, arrested and dismissed from their professions since July 15. Among them, there are good friends of mine. Some of them are journalists, columnists, writers, some others are academics and well known authors. Just like my uncles.

My older uncle, Ahmet Altan, is a worldly-known author and many of his books have been published in different languages over the course of the years. My younger uncle is a nationally known professor of economics and columnist. They both are well- known intellectuals.

Do you know why I am telling you about this, Mr/Madam president? I am telling you so that you avoid making the same mistakes that the previous president made in the face of imprisonment of intellectuals, journalists and many others.

The previous president authored many books and once worked as an editor. He was elected with great hopes, yet his intellectual identity has been defeated by political desires.

It is a well-known fact that, all American presidents want to be remembered as a legend. Most of them make great efforts in this cause. Yet, none of them has managed to engrave their marks into the memories of coming generations deeper than Abraham Lincoln did. Why? Because he had given hope to all disadvantaged groups, while working to abolish slavery.

Maintaining good relations with other countries around the world is as important as making efforts to protect intellectuals from facing oppression in those countries.

Mr/Madam President! You should know that majority of the US presidents are not as famous as Mark Twain or Edgar Allan Poe because these writers contributed to future generations with their words and immense horizons.

Mr/Madam President! For a politician, competing with a writer is quite difficult, I know. If a writer does not obey by the necessities of the time, he can put his stamp on history. On the other hand, a politician can only be a legend if he can manage to show a dignified stance towards the humanity. Just like Abraham Lincoln did.

Previous president had admittedly done good job overall. However, he had failed to condemn the president and the government of a country where tens of journalists, intellectuals and writers have been put behind bars. He had failed to adopt a manner siding with the jailed intellectuals.

Some day in the future, he will notice this mistake. Yet, the damage is done. He had acted as if a regular politician when he is most needed to take a firm stance against oppression as the President of the United States.

Great power comes with great responsibility, Mr/Madam president! You should not abstain yourself from defending the truth and challenging the wrongdoings.

Mr/Madam President! I am writing this letter as a person whose uncles are currently in jail in Turkey. Yet, this letter is not merely for them. I am writing this also for author Aslı Erdoğan, writer and linguist Necmiye Alpay, journalist and academic Şahin Alpay, journalists Mehmet Baransu, İlhan Çomak and many others behind bars.

Please protect intellectuals, writers and journalists. They are the ones who will take humanity one step forward. If you act as a regular politician, know this; only a few people will remember your name in future.

In the 1970s, my grandfather, Çetin Altan was forbidden to write columns in Turkey for seven years. After seven years his first column was published in the USA. He was a journalist and a Marxist intellectual. However, American people weighed his words. I learned from my family that regardless of their personal preferences, political ideas, ethnical background and religion, the United States would value intellectuals greatly.

Mr/Madam President!

I would like you to preserve this US legacy. I hope you are going to side with the imprisoned, innocent people. I hope you are going to side with intellectuals and journalists who face oppression in their countries. Remember! Great power comes with great responsibility.

Mesela, filmlerde görmeye alışkın olunan şekilde ABD Başkanı’nın bir grup komutan ve danışman ile görüşüp karar alması esasında gerçeği yansıtmıyor. Çünkü başkanın bombaların ateşlenmesi emrini vermek için en iyi ihtimalle sekiz dakika süresi var.

Tabii, ABD bugüne kadar sürdürdüğü, kendisine yönelik bir saldırı olmazsa nükleer silahlarını ilk kullanan devlet olmayacağı politikasını kenara bırakmazsa.

James Martin Nükleer Silahların Yaygınlaşmasını Önleme Merkezi’nden Dave Schmerler ve Jerry Lewis’e göre ABD’ye Rusya’dan nükleer füze atılırsa, bu füzelerin varış süresi 30 dakika. Başkan’ın da bu süre bitmeden ABD’ye ait füzeleri ateşleme emri vermesi gerek. Şayet füzeler atılmış ve ABD cevap vermemiş olursa ülke büyük ihtimalle tarihten silinecek. Nükleer silahların ateşlenmesi emri verilirse bu sefer büyük ihtimal Dünya’nın sonu gelecek.

ABD’nin karar verip, harekete geçmesi için gereken 30 dakikanın nasıl işleyeceği ise oldukça mekanik. İlk dakika Rusya’dan atılan füzelerin gökyüzüne ulaşması. Bu noktada Amerikan uyduları durumu tespit ediyor ve Almanya’da bulunan üsse bir dakika içinde bildiriyor. Almanya’dan Kuzey Amerika Hava Savunma Komutanlığı’na durumun bildirilmesi ise iki dakika alıyor.

Bu andan sonra Beyaz Saray üzerinden Başkan’a ulaşmak ve cevap almak için sekiz dakika kalıyor. Sonrası ise füzelerin hazırlanıp ateşlenmesi.

Beyaz Saray arandığı zaman ise direk Başkan ile bağlantı kurulamıyor. Konuyla ilgili danışmanı bilgilendiriliyor ve onun Başkan ile konuşması bekleniyor. Kısaca sekiz dakikanın birazı da burada gidiyor. Başkan haberi aldığı zaman ise hemen kararı vermek zorunda.

Peki, o sırada Başkan golf oynuyor, duş alıyor veya balık tutuyor ise ne olacak? İşte bu noktada devreye futbol ve bisküvi giriyor.

Futbol, Başkan’ın her zaman yanında bulunan askerin taşıdığı ve içinde nükleer kodların bulunduğu çanta. Diğer adıyla Başkan’ın Acil Durum Çantası. Bisküvi ise ABD’de başkanların üzerlerinde bulundurmak zorunda oldukları, nükleer silahları yetkilendirme kodu.

Barack Obama’nın Hiroşima’yı ziyareti sırasında bisküvi üzerindeydi. Bu açıdan düşünülünce oldukça ilginç bir sahne.

Bisküviyi kaybeden başkanlar da olduğu iddia ediliyor. Mesela Bill Clinton bir sabah yenisini vermek için kendisinden bisküviyi istediklerinde bir süre düşünmüş ve nereye koyduğunu hatırlamadığını söylemiş. İddialar dört ay sonunda bisküvinin bulunduğu yönünde.

Jimmy Carter’ın ise bisküviyi temizlemeye gönderdiği takım elbisesinin cebinde unuttuğu söylenir ancak bugüne kadar kimse bu iddiayı ne kabul etti, ne de reddetti.

Bisküvi Başkan’ın cebinde, futbol da yanında. Yine de Başkan’a durumu söyleyip söylememek insanı zorlayan bir durum. Carter’ın danışmalarından Zbigniew Brezezinski 1979 Kasım’ında gece saat üçte benzer bir telefon almış ve Başkan’ı aramadan önce üç dakika düşünmüş. Üçüncü dakikada ise alarmın yanlış olduğu ortaya çıkmış.

Brezezinski beklediği için o anı mutlu bir şekilde anlatıyor çünkü Başkan bir kere nükleer silahları ateşleme emri verdikten sonra işin geri dönüşü olmuyor. Dünya’nın çeşitli noktalarında bulunan Amerikan nükleer füzeleri saptanan hedefleri vurmak üzere hazırlanıyor.

Son dönemde yeniden gündemde olan İncirlik Üssü de bu kıyamet senaryosunda yerini alıyor. ABD Hava Kuvvetleri’nin yıllık bütçesinde yer alan özel silahların maliyeti üzerinden yaklaşık 50 ile 90 arasında nükleer füzenin İncirlik’te bulunduğunu gösteriyor.

Şu an yanlış alarmlar azalmış olsa da sistem değişmemiş durumda. Bütün o modern silah sistemlerine karşın Başkan’ın 30 dakikası var ve bu konuda emri verecek kişi sadece kendisi. Bir kere emri verdiğinde de geri dönüşü yok.